Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Günaydın. -Günaydın sevgilim.
İyi uyuyabildin mi?
Sen olsaydın daha iyi uyurdum.
Olurum bu gece.
Tuzaktı. Hemen düştün.
Ayıp. İnsan sevgilisine bunu yapar mı?
Çok ayıp.
Akşam film izleyelim mi?
Anlaştık.
Ya yine mi yumurta?
Sevgilim, ne demek yine mi yumurta?
Yumurta yemiyorsun, kuş kadar kaldın.
Babam gibi konuştun.
Gel.
Söyle bakalım. Çay mı, kahve mi?
-Kahve. -Tabii ki kahve, sen İzmir'sin.
Ben İzmir'im.
[Fransızca] Müşteriler bekliyor. Hadi.
Hadi, acele edin.
Çabuk olmalısınız.
Tamam.
Biftek hazır mı?
2 dakikası kaldı şef.
1 dakika.
Yoksa suyu kaçar.
-Anlaşıldı şef. -Sote için 5 dakika.
Tamam şef.
Hadi, hadi.
-Kahretsin! -Aman Allahım!
-Hallettim, hallettim. Tamam. -Off Türk!
Düzeltiyorum.
Bırak, boşver.
-Hayır, hallediyorum. -Sana bırak dedim!
Bugünlük mesain bitti.
Evine git!
Bunu maaşından düşeceğiz.
Hadi çocuklar! Çabuk olun!
Acele edin, müşteriler bekliyor. Hadi, hadi, hadi !
Sevgilim, erken gelmişsin.
Bitanem, çok terliyim dokunma.
Bebeğim sana da bulaşacak.
Boynunda havlu kalmış, onu alacaktım.
Pardon.
Ege,
Bak istiyorsan benim bursumla idare edebiliriz.
Biliyorum bitanem.
Ama ben seviyorum burayı.
Şef sert adam ama güzel öğretiyor.
Neyse boş ver bunları. Benim sana güzel bir haberim var.
Neymiş?
Süresiz oturum işlemlerin için tarih geldi.
Hem de haftaya.
Yani olursa daha iyi bir işe geçebilirim.
Ama…
ilk geldiğim zamandan kalma
birkaç can sıkıcı formaliteyi halletmem gerekiyor.
Ege, çok güzel bir haber. Hemen kutlayalım bunu.
-Tamam, duşa girip geleyim. -Tamam.
Ne formalitesi?
Önemsiz bir şey. Anlatırım.
Tamam.
Sinemaya gidelim mi?
Saat 20:00'da, Allecine?
Anlaştık. 19:50 gibi alırsın.
Çok erken olmaz mı?
Ama son dakika gitmeyi sevmiyorum.
Patron sizsiniz İzmir Hanım.
Teşekkür ederim Ege Bey, görüşmek üzere.
Sevdiğim elbiseni giyer misin?
Bakacağız, patron benim!
Buyurun efendim, yeriniz.
En sevdiğim sıra.
-Film hazır. -O zaman başlatıyorum.
Sevgilim?
Sen yine mi ağladın?
Ne yapayım?
Tutamıyorum kendimi.
-Ege? -He?
Sen aileni hiç mi aramayacaksın?
Benim ailem sensin.
Onlar artık Ali'nin ailesi.
Ege, bak
o gün geldiğinde onları ne kadar sevdiğini söyleyecek
bir zamanın olmayacak.
Bunu biliyorsun değil mi?
Önce onlar beni bıraktı.
Kimsenin kimseyi bıraktığı falan yok.
Sadece oğullarını silip atmadılar,
ki bence kimse atamaz.
Sen de onlara hak veriyorsun yani, öyle mi?
Ege, ben haklı haksız aramıyorum.
Anlıyorum sadece.
Sen de maşallah ya, ben hariç herkesi anlıyorsun.
Ah benim inatçı sevgilim.
Bu kadar inatçı olmasam birlikte olabilir miydik?
Olamazdık.
İyi hadi gel.
Seni eve bırakayım. Sonra demesinler
bu güzel kızı ağlatmış sevgilisi de bırakmış.
-Gelmek ister misin? -Hayır.
Madem bir karar verdik arkasında duralım.
-Peki. -Ama
son bir öpücüğe de hayır demem.
-İyi geceler. -İyi geceler.
Gidince yaz.
Yazarım.
Yan yanayız işte.
Aramızda kilometreler, aşılması gereken mesafeler,
alınması gereken biletler,
gidilmesi gereken yollar yok artık.
Burası bizim sıfır kilometremiz.
Çünkü her şeye burada yeniden başladık.
Bütün engelleri burada aştık.
Ama kilometreler azalırken azaldı sevdiklerimiz.
Annesiz, babasız, ailesiziz artık.
Buna rağmen biz hep, biz kaldık.
Yan yana bir İzmir ve Ege var şimdi.
Ama aynı mıyız? İşte onu bilmiyorum.
Bildiğim bir şey varsa
Ege'nin aynı kalmak için çok çabaladığı.
Aynı evde ayrı odalarda bile kalmaya razı oldu bunun için.
Tükenmeyelim diye, tüketmeyelim diye.
Aniden her şeyi harcayıp yok olmayalım diye.
FÜSUN ZORLU tarafından para transfer işlemi
ile gönderilen tutar hesabınıza geçmiştir.
İşte bu yüzden yine dünyaya gelsem yine onu seçerdim ben.
Yine Ege'nin İzmir'i olurdum.
Her şey çok zor olduğunda durup şöyle diyorum kendime.
Göğe bak İzmir, Ege sana çok aşık.
Özel numara arıyor
Evet, kahveler hazır.
Çok özledin değil mi onları?
Gel.
Bak ne diyeceğim, dışarı mı çıksak?
Hava alırız, alış veriş yaparız.
-Hem iyi gelir sana. -Olur.
-Hadi. -Ege, şimdi mi?
-Evet. -Kahvelerimiz?
Aman bırak kahveleri, hadi.
-Hadi, hadi. -Tamam.
Şöyle gül birazcık.
Ege, şuna bak.
Alalım.
Yok ya, almayalım.
Daha neler İzmir. Hemen aldık.
Böyle ayırdım.
Kim?
Kimden gelebilir?
Bilmem.
Umarım Merve'dir.
Ege sana inanmıyorum, hâlâ mı?
Kim olduğunu söylemeyecek misin?
Sana hediyeni vermeyeceğim.
Şuna bak.
Çok güzel.
Güzelmiş.
Merve mi?
Yok, özel numara. Türk hattımı arıyor.
Alo?
Alo, buyurun.
İzmir, kızım?
Anne?
İzmir, Kızım?
İzmir?
Anne?
İzmir?
-İzmir, kızım? -Anne?
Alo, İzmir?
İzmir? Canım?
Anne?
Annem Ege, annem beni arıyor şu an.
-Güzelim… -Anne?
-Güzelim, iyi misin? -Anneciğim?
-Ege, annem beni arıyor şu an. -Tamam, sakin.
-Annem arıyor Ege. -İzmir sakinleş!
Tamam.
Tamam, özür dilerim. Özür dilerim bağırdığım için.
Özel numarayı tekrar arayamazsın güzelim. Tamam mı?
Sakinleş, çıkalım buradan.
Sakince konuşalım. Tamam mı?
Sakin ol hayatım.
Bana inanmıyorsun değil mi?
Sana bu dünyada en çok inanan insan benim.
Tamam mı? Ama şu an çıkmamız gerekiyor.
Bize bakıyorlar. Gel.
[Fransızca] Kusura bakmayın.
Buyurun parası.
Alo, Birkan abi.
İzmir, nasılsın, her şey yolunda mı?
İyiyim. Aslında değilim.
Birkan abi, az önce Türk hattımı bir numara aradı.
Annemdi.
Annen mi?
Arkadaşların şaka falan yapmış olmasın?
Birkan abi, eminim. Bana bu konuda kimse şaka yapmaz.
Biliyorum annemdi.
İzmircim sakin olur musun lütfen, tamam?
Ben bütün bunları bir araştırayım, sana haber vereceğim. Olur mu?
Sen sadece sakin ol.
Yanında kimse var mı konuşabileceğim?
Yanımda kimse yok.
Akıl sağlığımı da merak ediyorsan
aklım gayet başımda Birkan abi.
Annemin sesini unutmayacak kadar başımda.
Bir şeye ulaşır ulaşmaz lütfen beni arayın.
Ya da ben zaten sizi ararım.
Plan ne? Gidiyor muyuz?
Sen bana gerçekten inanıyorsun.
Bir daha yanımda kimse yok deme, olur mu?
Ya delirdiysek İzmir?
Ya her şey boşunaysa?
Ya bir hiç uğruna Ege'yi de peşinden sürüklüyorsan?
Benim hiç büyümeyen, küçük, güzel çocuğum.
Çok romantik bir gece geçirin, hadi.
Ne oluyor?
Sanki hiç gelmeyecekmişsiniz gibi.
-Seni çok seviyoruz . -Hem de çok seviyoruz.
Bitanem.
Kimse aramadı, merak etme.
Ege ben dayanamıyorum. Birkan abiyi arayacağım.
Canım, sabahı mı beklesen?
Umurumda değil. Kaç saat oldu, görmüyor musun?
Kapalı.
Telefon kapalı.
Yani, bu saatte normal.
Çekmiyordur, bir şey olmuştur, ne biliyim.
Nereye?
Tuvalete.
Telefonla mı?
Belki arayan olur diye.
Gel.
-Ege. -Hı?
Beni öper misin?
Ben bugün için,
her şey için çok teşekkür ederim.
Bu nereden çıktı şimdi?
İçimden geldi.
Gelmesin.
Sevgililer böyle şeyler için birbirine teşekkür etmez.
Anlaştık mı?
Hadi gel.
Seni yerine yatırayım.
Çok yoruldun bugün.
Bir, iki, üç… hoppa.
Yanındayım.
Ne olursa olsun yanındayım.
27A numaralı kapınız 12B olarak değiştirilmiştir.
Hadi geç kalıyoruz.
-Ege, sen… -Ege, sen.. Ne?
Bir daha benden gizli bir şey yapacağın zaman
telefonunu yanımda bırakma bari.
Ya da benden gizli bir şey yapma.
Ege ama oturum randevun var.
Şefle zaten aran kötü.
Şefle aram kötü değil, şefin kendisi kötü.
Bide, bir daha beni düşüneceğin zaman bana da sor, olur mu?
Ya da sen düşünme, ben ikimizin yerine de düşünürüm.
Üçümüzün yerine de.
Hadi gidelim.
Kolay gelsin. Hoşça kalın.
Yalnız girmek istediğine emin misin?
Birkan abi yalnız gel dedi.
Malum, devlet işleri. Asker ciddiyeti.
Anlaşıldı İzmir Aksoy! Sizi burada bekliyorum efendim!
İzmir.
Yanındaymışım gibi güçlü ol, tamam mı?
Ben buradayım.
Ben Birkan Komutanın yanına geldim.
Buyurun İzmir Hanım.
İzmir.
-Hoş geldin. -Hoş bulduk Birkan abi.
-İyi misin? -İyiyim.
Gel otur bakalım.
Şimdi,
sen aradığından beri bütün olasılıkları değerlendiriyoruz İzmir.
Biliyorsun ki annen ile babanı bulduğumuzda naaşları yani bedenleri…
Yanmışlardı.
DNA testi bile yaptıramadık.
Naaşlarını eşyalarından tespit edebildik.
Fakat şimdi
gerçekten onlar olup olmadığına dair bir soru doğdu.
Evet.
Biz de bu soruyu istihbarat birimlerine ilettik.
Fakat kızım biz garip bir cevap aldık.
İstanbul'da istişare edildiğini öğrendik.
Yani bu olay sonuçlanana kadar İzmir'de kalmanı rica ettiler.
Bir dakika,
yani,
yaşıyor olabilirler mi? Doğru mu anlıyorum?
İzmir, ben bunu cevaplayamam. Biliyorsun değil mi?
Birkan abi.
Bence hayattalar.
Neredeler peki şimdi?
Hemen şimdi arasak, ben konuşmak istiyorum onlarla.
Sesini duymak istiyorum onların, lütfen.
İzmir,
bu bir rica değil, bu bir emir.
Farkındasın değil mi?
Ben şimdi bunu araştıracağım.
Sonuçlanana kadar evinde kalacaksın. Anladın mı beni?
Ne kadar bekleyeceğim peki ben?
Bir hafta kadar sürer.
Ben bir hafta boyunca evde tek başıma ne yapabilirim?
Bence mevcut durumda en iyisi bu.
Oğlum, bak buraya!
Anladım.
Ben yine delireyim istiyorsunuz.
Peki öyle olsun.
Çok teşekkür ederim. Çok yardımcı oldunuz yine!
Bana bak,
Emrah'ı al yanına, İzmir'i eve kadar bırakın.
Emredersiniz komutanım!
-Çıkmamız lazım. -Merve'ye yazdım, hallediyor.
Konuştuğumuz gibi mi?
Biraz şaşırdı ama inandı bence.
Kuzeni varmış, Kuzey. Onun arabasıyla gideceğiz.
Böylelikle Birkan abi de takip edemez.
Şimdi çıkarsak sabah İstanbul'dayız.
Galiba geldiler.
Geldi, hadi.
Gel bakalım.
Ege, ne yapıyorsun?
Var mı bir şey?
Dur.
Tamam.
Gel bakalım.
-Selam. -Selam.
-Ege ben. -Kuzey.
Çok memnun oldum.
Ben de çok memnun oldum, hoş geldin.
Kuzey.
-Memnun oldum, ben de İzmir. -Merhaba, hoş geldiniz.
Tamam mı? Kemer?
Evet.
Ben burada sizden ayrılıyorum arkadaşlar.
-Size iyi yolculuklar. -Çok teşekkürler.
Hadi görüşürüz.
Ege, köpek!
-Vurduk mu? -Yok, yok.
Merhaba.
Ne kadar tatlı.
İyi misin?
Yerim ben seni.
Kimse yok.
-Ne yapacağız? -Götürüyor muyuz?
Ne kadar tatlı.
Baksana şunun güzelliğine.
Yani çocuğa oyuncak niyetine köpek alıp sonra sokağa bırakmak nedir arkadaş?
Çok yapıyorlar bunu biliyor musun?
Yazlığa giderken böyle yavru şekilde alıyorlar,
sonra biraz büyüyünce hemen bırakıp gidiyorlar.
Seni bu yüzden seviyorum biliyor musun?
Yani yumuşak bir kalbim olduğu için mi?
Kalbimi yumuşattığın için.
Bak, Tren'de onayladı.
Tren mi?
Tren.
-Uçak'a giden Tren. -Yok, Banliyö.
Tren iyi Tren, değil mi?
Ne yapalım sana? Mama, bir şey. Ne yersin?
Suşi yer misin?
Yer mi?
Eskişehir
Ege, yavaşlasana.
-Yine ne oldu? -Şu kıza bak.
Ne olmuş?
Çok iyi görünmüyor.
Gidip iyi olup olmadığını sormak istiyorum.
Lütfen, sadece beş dakika.
Ama ben de geleceğim.
Ege, lütfen. Seni görünce çekinebilir.
İzmir.
Hani ben senin kalbini yumuşatıyordum?
Belki onun da kalbini yumuşatırım.
Ya bunlar bir işaretse?
Ya bu yaptığım iyilikler beni annem ile babama götürecekse?
Gel bakalım.
Korkuttum mu?
Yok, dalmışım.
Ee, arabayla geçerken sizi gördük.
İyi misiniz diye sormak istedim.
İyiyim.
Bunalınca biraz hava almaya çıktım.
Çok bitkin görünüyorsunuz.
Eğer yardıma ihtiyacınız varsa
ya da buralarda eviniz varsa size yardım etmeyi çok isteriz.
Evim neresi bilmiyorum ki.
Ama ben birinin eviyim.
Onu biliyorum.
Ben gideyim artık. Teşekkür ederim ilgilendiğiniz için.
Eğer yardıma ihtiyacınız varsa
yardım etmeyi çok isterim.
Aslında
bir kalem, kağıdınız var mı?
Bir kağıt parçası da olur.
Burada benim doğacak çocuğumun ismi yazıyor.
Anne ve babasının ismi de.
Telefon numarası ve mail adresi de var.
Bu kağıdı benim için saklar mısınız?
Sevgili bebeğim
daha cinsiyetini bile bilmiyorum
ama isminin ne olacağını sen kalbime düştüğün ilk andan beri biliyorum.
Baban
"eğer bir gün aşık olursam
geceyi ikimize bölüştürmek isterdim" demişti.
Sen, bizim geceyi birlikte bölüşmemizin sonucusun.
Üzerinden ay hiç eksik olmasın.
Seni hep sevdik.
Hep seveceğiz.
Sevgilerle, annen.
Kim?
Birkan abi.
Alo?
Birkan abi, ben de aramanı bekliyordum.
İzmir, neredesin sen?
Nöbetçiler evde bulamamış seni.
Ailemi bulmaya geldim. Onlar iyiler mi?
Ah İzmir, ah.
Sen var ya tam Mustafa'nın kızısın.
Birkan abi,
nerede olduklarını söyle. İyiler mi?
Delirmemem için bana bunları söylemen gerek.
Bak gizlilik olayı kısmen ortadan kalktı.
Ben de İstanbul'da onların olduğu hastaneye geldim.
Adresi hemen gönderiyorum sana.
-Hastane mi? -Merak etme İzmir, iyiler.
Yaşıyorlar.
Bu sefer kesin yaşıyorlar.
Tren.
Ne yapıyorsun?
Ege Bey,
size ulaşamayınca İzmir Hanımı aradık.
-Evet. -Abiniz
intihara kalkıştı.
Anneniz haber vermemi istedi. İsterseniz sizi götürebilirim.
Ege sen ne yaptın?
Üzgünüm ama her şeyi abin yapmış.
Trafik kazasında annen ile babanı kaybettik.
Nefes alamıyorum!
Biz seni Amerika'ya götürelim.
Ben annem ile babamı bırakmam.
-Neredeler? -Gel, içerideler.
Anne?
İzmir.
Çok üzgünüm kızım.
Anne, buradasın.
Babam?
Babam nerede?
-Anne, babam? -Burada.
Burada.
Buradayım bebeğim.
Güzel kızım.
Neredeydiniz?
Neredeydiniz bunca zamandır?
Buradayız.
Buradayız bitanem. İzmir, buradayız.
Anne, ağlama.
Ben hepimizin hatta dünyadaki herkesin yerine ağladım.
Şimdi sadece merak ediyorum, beni neden bıraktınız?
Bırakmadık, hayır hayatım, seni hiçbir zaman bırakmadık.
Biz uluslararası bir görevdeydik.
Çocuklar için, onların hayatını kurtarmak için.
Annen hayatını tehlikeye attı.
Sırf sana ulaşabilmek için. Sesini duyabilmek için.
Ne görevi, ne operasyonu? Ne diyorsunuz siz ya?
Siz benim en güvendiğim insanlarsınız.
Bana bunu nasıl yapabiliyorsunuz?
Senin mesleğin bile yalan anne!
Kim biliyordu bunu?
Çok güzel ya.
Beni böyle bir acıyla içimi deşerek yapayalnız bıraktınız,
arkamda ne kaldı diye dönüp bakma gereğinde bile bulunmadınız ya!
Hayvanlar bile ölü yavrularının başında günlerce bekliyor,
siz beni diri diri gömdünüz, umurunuzda bile olmadı değil mi?!
-Tamam. -İzmir.
Anne, ağlama!
Ağlama diyorum sana!
Siz ölümü yaşamadınız, ben yaşadım.
Siz kavuşmak için ölmek istemediniz, ben istedim.
Ben kendimi öldürmeyi bile düşündüm.
Siz nasıl göze alabiliyorsunuz bunu ya?
Beni nasıl bu kadar yalnız bırakabiliyorsunuz siz?
Neden herkes bana bunu yapıyor?!
Dinle kızım beni şimdi.
Sana adını söyleyemeyeceğim sınır dışı bir operasyondaydık.
Orada dini kullanan
bir terör örgütünün kontrolündeki mahalleye yerleştirildik.
Sanki Türkiye'den oraya gitmiş gibi.
Orada senin gibi genç kızlar vardı. Genç kadınlar, çocuklar.
Onları canlı bomba olmak için kullanıyorlardı.
Beyinlerini yıkıyorlardı.
İkna olmayanları öldürüyorlardı ya da…
Senin anlayacağın kızım biz uluslararası bir görevdeydik.
Çocuklar için, onların hayatını kurtarmak için.
Tamam mı? Vazifelendirildik.
Sen benim kızımsın. Bilirsin vazife ne demek.
İzmir.
Anne.
Annemin bizi uyuturken ki şarkısı.
Unutmamışsın.
Buraya eskileri konuşmaya gelmedim.
Bugün
burada bu hesabı kapatacağız.
Ve tamamen hayatımdan çıkacaksın.
Olmaz.
Son şansı senin ellerinde olan bir adamım ben kardeşim.
O yüzden olmaz.
Sana hiçbir şey diretmiyorum, yalvarıyorum.
Şimdi beni intiharla mı tehdit ediyorsun?
Seni hiçbir şeyle tehdit etmiyorum.
Anlamıyor musun oğlum? Bu nefret zehirli.
Ben yaptım aynı hatayı, biliyorum.
-Gözümü kararttım hırsımdan. -Siktir git!
Eskiden aşık olduğum kadının seninle hiçbir bağı olmamasına rağmen,
onu bile kıskandım senden.
Deliye döndüm.
Sevgisizlikten şikayet ederken
birilerinin en sevdiği insanın canına kıydım.
Katil oldum lan ben.
Görmüyor musun halimi?
Bu nefret tüketti beni.
Yalvarırım o saçma sapan gururu,
içindeki o ben diyen şeytanı bir kenara bırak.
Benim nefretimi yük etme kendine.
Affet beni.
Neden yaptın lan bunu bana?
Neden yaptın? Sen benim abimdin.
Anladım ki,
hayatım boyunca hep başkalarının gözünden bakmışım kendime.
Sadece seninle değil
herkesle kıyaslamışım kendimi.
En iyisini yapacağım derken hiçbir şey yapamamışım.
En çok ben sevileceğim derken
hiç sevmeyi bile becerememişim oğlum.
Tüm bunları anladıktan sonra geri dönemem ben.
Bana bir şans ver.
Ben yeniden başlamak istiyorum.
Yalvarırım beni affet.
Bana bir şans daha ver.
Ben başka biri olmak istiyorum Ege.
Biz neden normal kardeşler gibi olamıyoruz!
-Sakin, sakin. -Tamam bir daha yapmayacak.
İyi misin?
İyiyim, merak etme.
Bir daha böyle salak salak şeyler yapma.
Olur, yapmam.
Hadi yine iyisin.
Bu sefer seni seçtiler.
Ailenin gözbebeği bu sefer sen oldun.
Abuk sabuk konuşma oğlum.
Kimsenin kimseyi seçtiği yok.
Daha geçen gün hediye almış sana kadın.
Ne hediyesi?
İzmir vermedi mi?
Gerçi doğum gününe daha var.
Ne İzmir'i? İzmir'in annemle ne alakası var?
Ege,
oğlum,
sen istemiyorum dedin diye o kadın senden vazgeçecek mi sandın?
Görüşüyorlar tabii ki İzmir'le.
İyiler.
Ege, iyiler.
İyi olmalarına çok sevindim.
Ne oldu?
Ne olsun?
Bizimkiler de iyiymiş.
Senin zaten bundan haberin varmış.
Ege…
İzmir, bak
sana bu haldeyken kızmak istemiyorum.
Ama kafamı susturamıyorum, kafamı durduramıyorum.
O yüzden Allah aşkına bana bir şey söyle.
Ben…
Ben onca azar yerken, senin için saatlerce çalışırken
sen ne diyordun?
Çalış enayi, ben zaten annenlerden para alıyorum mu diyordun?
-Ege, öyle değil. -Öyle değil.
Benim bursum var Ege.
Çok mutsuzsun, çalışma. İdare ederiz Ege.
Bunları duyduğumda ne kadar kötü hissettiğime dair bir fikrin var mı?
Ben aileme karşı dik durmaya çalışırken,
aman İzmir eksik hissetmesin diye kendimi yırtarken,
ne kadar yetersiz hissettiğimden haberin var mı?
-Ege, ben sadece… -Sen sadece…
Sen sadece bana yalan söyledin İzmir.
Sen benim kırgınlığıma, sen benim kızgınlığıma,
sen, ya sen ikimizin dünyasına ihanet ettin.
Ben sana bunu yapmazdım.
Ben sana bunu yapmazdım ya.
Mahkemeden sonra dönecek misin?
Uçak arabada.
Tren'i alıyorum.
Yine aynı şey oldu.
Ruhum yeniden çiçek açtığında bırakıp gitti beni.
Sevincimi de, içimdeki çiçekleri de soldurdu.
Birlikte izleriz diye hayaller kurduğumuz kar, onsuz yağdı.
Tam yedi ay geçti ondan hiçbir şey duymayalı, okumayalı.
Sanki her şey Ege ile tanışmadan önceki zamanlara döndü.
Kendi kabuğuma çekilip
hiç kimsenin beni fark etmediği zamanlar.
Sahip olduklarımın kıymetini bilsem de
bir yanımın hep boş kaldığı,
bu boşlukta ne kadar çığlık atsam da
asla sesimi kimseye duyuramadığım zamanlar.
Dönecek bir gün, biliyorum.
Merve, Koray.
Hoş geldiniz, gelin içeri.
Gelin çocuklar, gelin bakalım.
Çünkü yaralarımız
ışık içeri sızsın diye var.
Selam, hoş geldiniz.
Tekrar tanışalım, ben Merve'nin kuzeni Kuzey, hukuk okuyorum.
Merhaba, ben de İzmir. Hukuk okumuyorum.
Seninle güzel anlaşacağız. Hazır mıyız?
-Evet. -Evet.
[Fransızca] -Merhaba, Bay Zorlu? -Merhaba, evet.
-Resmi evrak. -Teşekkürler.
OTURUM İZNİ ÇIKTI
Keşke diğer koruma gelseydi, o daha yakışıklıydı.
Görüyorsun gram değişmedim.
Merak etme, ben de pek değişmiş sayılmam.
Akli dengemi kaybettim sadece, o kadar.
Açmıyor değil mi telefonlarını?
Aramıyorum ben de zaten artık.
Belli ki açmayacak.
Merve,
acaba
biz hiç sevişmediğimiz için mi böyle oldu sence?
Saçmalama İzmir. Bana bak,
Ege sana bir şey mi söyledi bununla ilgili?
Hayır hiç…
Hiç hissettirmedi bile ama ne bileyim
ben de düşünüyorum işte acaba
daha mı sıkı olurdu bağlarımız?
Alakasız bağlantılar kuruyorsun.
Bazen her şey göründüğü gibidir İzmir.
Arkasında bir şey aramaya gerek yok.
Demek ki hiç sevmemiş beni.
Çünkü seven bir erkek bu kadar kolay bırakmaz.
Ne olursa olsun peşinden gelir.
Erkeklerin duyguları yok yani, öyle mi?
Erkekler de üzülür İzmir, erkekler de hayal kırıklığına uğrar.
Sırf erkek diye bunları boş verip sonsuz beklentiye giremezsin.
Erkekler de yorulur.
Doğru.
Yordum ben onu.
Hayatımın zorluğuyla yordum.
Hayal kırıklığıyla bir başına bırakarak yordum.
Ne oluyor ya? Kim kimi yordu?
Ben Koray'ın yanına gideyim, o yalnız kalmasın.
Geliyor o da şimdi zaten.
Koray, Koray.
Koray.
Onu bırak ya, o kendi halinde mutlu, boş ver…
-Su çok güzel değil mi? -Evet öyle.
Nasılsın? Nasıl gidiyor yani genel olarak?
Yani, pek gitmiyor aslında.
Zaten Merve biraz bahsetmiştir diye düşünüyorum.
Yani pek çenesini tutamıyoruz?
Ama ben de biraz sormuş olabilirim yani onun da etkisi var.
Ee, sen ne yapıyorsun?
Yani hukuk okumaktan başka.
Sadece okumuyorum İzmir, aynı zamanda yazıyorum da.
Yani gittiğim bir tiyatro kursu var orada yazıyorum.
Gerçekten mi?
Ben de yazıyordum bir zamanlar tabii ama nette falan.
Neden bir zaman? Niye şimdi ki zaman değil?
Çünkü
artık pek de bir anlamı kalmadı.
Ya da sen öyle düşünüyorsundur belki.
Belki yazdıklarını okumak için sabırsızlanan biri vardır.
Ama benim okuması için sabırsızlandığım biri yok artık.
Bence kendini körelterek hiçbir şey değiştiremezsin.
Sadece ışığı sönmüş, rengi solmuş bir insan olursun.
Ve bence sen
ışığının sönmesini hak edecek birine hiç benzemiyorsun.
Ben biraz üşüdüm. Merve'lerin yanına mı dönsek?
Dönelim.
Lütfen Koray'a bakar mısın?
Tek başına orada inanılmaz eğlenmiyor mu?
Ya, ya eğleniyor.
Onu aldatmıyoruz İzmir.
Hayır, onu aldatmıyoruz.
Gelin, gelin selfiye yetişin.
-Bir dakika, bir dakika. -Gel, gel.
Geldim.
Ne diyoruz? Peynir mi, cheese mi?
-Peynir. -Peynir.
Umarım bugün geçirdiğimiz saatler
seninle geçirdiğimiz son saatler değildir.
Eğer tiyatro kursuyla ilgili fikrini değiştirirsen
beraber gidebiliriz.
Bu arada ben Kuzey, hukuk okuyan Kuzey.
Onu aldatmıyoruz İzmir.
Hayır, onu aldatmıyoruz.
Sevgili geçmişim,
sana gelecekten yazıyorum.
Başardın mı, başaramadın mı bilmiyorum.
Girdiğin,
ortasında titreye titreye yürüdüğün,
belki de karşıda denizi gördüğün,
çiçek kokularıyla ilerlediğin o uzak yolda mısın hâlâ?
Denize yaklaştın mı bilmiyorum.
Şimdi neredesin,
çok daha önemlisi sen şimdi kiminlesin bilmiyorum.
Hani bir denizimiz vardı kıyısında buluştuğumuz.
Bir evimiz vardı kafamızda inşa ettiğimiz.
Bir ülkemiz vardı
konuşabilmek için yepyeni bir dil ürettiğimiz.
Yollarında sürüne sürüne aşık olduğumuz.
Birbirimize ışık olduğumuz.
Şimdi ölmüş bir yıldız gibi sönüyoruz yavaş yavaş.
Benimle karanlığa da var mısın?
Özel Numara
Alo?
Sesinizi alamıyorum.
Alo?
Sen misin?
Lütfen sadece evet ya da hayır de.
Ne yani, beni böyle her akşam aynı saate arayıp
sesini çıkarmadan sesimi mi dinleyeceksin?
Seninle bu sessizlik oyununu oynamaya tek bir şartla varım.
Tek bir şey söyle.
Lütfen sadece tek bir kelime.
Ne aptalım değil mi?
Belki de sen bile değilsin.
Ve ben şu an tanımadığım birine yalvarıyorum.
Kızgın olduğum birine.
Lütfen bana tutunabileceğim bir dal ver.
Biz de bugün
annemlerle birlikte sahilde vakit geçirdik.
Balık yedik beraber.
Bazen
onlara olan öfkem çok canlı ama
bazen de unutuyorum işte.
Zaman sanırım.
Sen ne yapıyorsun?
Yemek yiyorsun.
Afiyet olsun.
Biliyor musun,
bu sene İzmir'in yazı çok yağmurlu geçiyor.
Orada da mı yağmur var?
Çok şiddetliymiş. İçeri gir de üşüme olur mu?
Ben de bugün yeni bir diziye başladım.
[Fransızca] Merhaba.
Ege?
[Fransızca] Merhaba.
Allah kahretsin seni!
İzmir?
İzmir, ne oluyor kızım?
Yok bir şey anne.
Biz mi bir şey yaptık?
Yok canım, siz hiç bir şey yapar mısınız?
Problem bende.
İzmir,
konuşmak ister misin anneciğim?
Konuşmayalım anne.
Hatta hiçbir şey olmamış gibi davranalım.
Hiçbir şey olmamış gibi komşulara gülelim.
Hiçbir şey olmamış gibi sofraya oturalım.
Hiçbir şey olmamış gibi yatalım, uyuyalım.
Bak,
bize kızgınsın biliyorum.
Çok da haklısın.
Belli ki senin kızgın olduğun başka biri daha var.
Bize pek bahsetmediğin biri.
Seni biraz tanıyorsam
eminim ona da kızmak da haklısındır.
Anneciğim, gel.
Bazen ilerlemek için bir şeyleri arkada bırakmak gerekir.
Hatta koşmak.
Koş İzmir.
Koş ve her şeyi geride bırak.
Tüm yaşadıklarımızı da,
onu da.
Bravo Kuzey.
Metnin de, sahnen de gayet iyiydi.
-Teşekkür ederim hocam. -Devam böyle.
Gelmeyeceksin sandım.
Biraz geç kaldım, sorun olur mu?
Saçmalama. Gelmen yeter.
Geç ya da erken ne fark ediyor? Gel seni hocamla tanıştırayım.
Sence yapabilir miyim?
İzmir,
sen benim tanıdığım en derin insanlardan birisin.
Tabii ki yapabilirsin.
Gel hadi.
Hocam, kusura bakmayın bölüyorum.
Size bahsettiğim arkadaşım İzmir.
-İzmir, hoş geldin. -Merhaba.
Kuzey internette yazdıklarını okuttu.
Yani bence pek zorlanmayacaksın.
Ne yani, yazdıklarını okumadığımı düşünmüyordun herhalde?
Tamam o zaman,
İzmir'in adaptasyonu sende.
Seve seve hocam, tabii ki.
-Aramıza yeniden hoş geldin. -Teşekkür ederim.
Gel sana sahne tozu yutturalım.
Sahneye çık. Çık, çık sahneye çık.
Ne kadar güzel.
Kapat gözlerini.
Kapat, kapat. Sana bir şey yaptıracağım.
Şimdi de sahnenin kokusunu içine çek.
Orada hissetmeni istiyorum.
Bir gün tam burada senin yazdığın bir oyun olacak.
Bunu hayal et.
Ooo, hayırdır tatlım? Yeni partner mi buldun kendine?
Vay Nefis, hoş geldin.
İzmir yeni başladı, Nefise'de bizim ekibimizin kıdemlilerinden.
Gerçi ben kendisine Nefis diyorum, çünkü nefis biri.
Hoş geldin İzmir.
Umarım sen de burayı bizim kadar seversin.
Bir ihtiyacın olursa mutlaka söyle, olur mu?
Teşekkür ederim.
Hadi ben kulise o zaman. Hazırlanmam lazım.
Görüşürüz.
Ee, ne yazacağını düşündün mü?
Düşündüm.
Yalnızım sanıyordum o zamanlar.
Oysa yalnızlık ve tek başınalık bambaşka şeylermiş.
Çok sonra anladım.
İnsan yanında bir varken de yalnız hissedebilirmiş mesela.
Tek başınayken daha az eksik hissedebilirmiş.
Birinin seni en yukarıya çıkarıp oradan atmasıymış yalnızlık.
Ben daha önce de yerdeydim.
Ama canım bu kadar acımıyordu diye ağlamakmış.
Hocam,
daha sonra devam etsek olur mu acaba?
Bravo İzmir. Çok iyiydin.
İzmir Aksoy.
-Benim. -Buyurun, çiçekler sizin için.
Şuraya da bir imza almam gerekecek.
Teşekkür ederim, iyi günler.
Nefise, ben de oturabilir miyim acaba? Makyajım aktı da biraz.
Gel canım.
Bence biraz daha profesyonel olman lazım.
Yani böyle her defasında ağlayıp sahneden inersen ohoo.
Yani bu benim ilk provamdı.
Gittikçe alışırım diye düşünüyorum.
Alışırsın, alışırsın da
bence metinde sorun var.
Metni değiştirsen daha iyi.
Nasıl diyeyim?
Biraz ağlak.
Ağlak değil Nefise, gerçek.
Ona bakarsan bana göre arabesk şarkılarda gerçek
ama sen arabesk dinlemiyorsun.
Onunla bunun ne alakası var?
Neden ki? Ben arabesk severim.
Müslüm Gürses mesela. Çok seviyorum.
Müslüm dinlediğini bilmiyordum.
Zaten artık dinlemiyorum.
Ben de pek dinlemem aslında.
Ben acı verdiği için dinlemiyorum.
Hikayesi var, anlaşılan.
Tamam şöyle yapıyoruz,
bizim Nefise'nin çok tatlı bir grubu var.
Şarkıları da nefis ve bu akşam konserleri var.
Seni oraya götürüyorum.
Belki yeni hikayelerin olur.
Teşekkürler.
İzmir, ne içersin?
Kokteyl olur. Hafif bir şeyler olsun.
-Teşekkür ederim. -Afiyet olsun.
Buyurunuz efendim, afiyetler olsun.
Dur, dur. Cheers yapmasak mı?
İstiyorsan daha da hafif bir şey söyleyebilirim.
Çok kötüsün.
Pardon, iki tane shot alabilir miyiz?
İki tane ne alabilir miyiz?
-Shot alabilir miyiz? -Shot.
Umarım ters tepmez.
Teşekkür ederim.
Afiyet olsun. İyi misin?
Onu ben içmeyecek miydim? Bana söylememiş miydin?
Peçete alabilir miyim?
Gerek kalmadı.
İzmir, İzmir.
Yeter mi artık? Daha fazla içmesen mi?
Mesela bunu içme, bu benim olsun.
Onu içmeseydik iyiydi işte.
Tamam.
Bir saniye şunu almam lazım.
İyi misin? Bak geri geri gidiyorsun, düşme.
Biz artık yavaştan çıkalım, tamam mı?
Çok güzel.
Islanalım mı?
Ama benim yarın iş görüşmem var.
Hasta olursam, ki olurum. Nasıl olacak?
Tamam prenses, ben ıslanırım.
Prenses mi?
Ayıp oluyor ama.
Çok güzel.
Prensesler de hasta olsun be! Ne olacak ki?
Çok güzel.
Korumalar nerede?
Bilmem, nerede? Sen biliyordun onları.
Bilmem, nerede?
Bilmiyorum.
Gitmiş.
Aslında bak,
diyor ki
Koru-ma.
Yani bu bir olumsuz ama hâlâ koruyorlar.
Çok ilginç, beni koruyor aslında.
İzmir Ege'yi öper ve Ege'nin içi gider
Yavaş.
Çok güzel. Yağmur yağıyor.
Taksi!
Taksi.
-Buradayız. -Dur.
Beni ezme taksi.
Alo?
Kimdi o?
Ege?
Ah, başım.
Ege, sen konuşuyorsun?
İzmir, senden bir cevap bekliyorum.
Kimdi o?
Bana vermediğin hakkı kendin kullanmak istiyorsun öyle mi?
Benim ki sandığın gibi bir şey değildi ki.
-Benimki de değil. -Öyle mi?
Peki neden seni aradığımda
"buyurun İzmir'in sevgilisi ben, kendisi tuvalette" diye açtı telefonu?
Ege, öyle bir şey olmadı.
Ben seni tanıyorum, ben seni biliyorum, onda sorun yok.
Ama bana o gevşek şerefsizin ismini ver.
İsim falan yok.
Dün gece bir arkadaşımla dışarı çıktık.
Birazcık sarhoş olduk.
O da alkolün etkisiyle densiz bir şaka yapmış, hepsi bu.
En azından bana kimse aynı ev içinde "bonjour" diye seslenmiyor.
Ege bak, ben yapamıyorum anlıyor musun?
Olmuyor, dayanamıyorum ben buna. Acı çekiyorum.
Göremiyorum seni, dokunamıyorum, koklayamıyorum.
Ben artık senin hayalini bile kuramıyorum Ege.
Senin evinden kadın sesi geliyor.
Ben seni arayıp hesap bile soramıyorum Ege.
Sen beni yedi aydır arayıp sormuyorsun.
Şimdi de kalkmış
kıskanç, bencil Ege damarın tutmuş beni arıyorsun değil mi?
Haklısın.
Özür dilerim.
Bu mu yani Ege?
Özür mü diliyorsun benden?
İzmir tamam, yapma n'olur. Üzülüyorum.
Her şey seninle ilgili değil mi Ege?
Biri bir şey yaptıysa sana ihanet etmek için yapmıştır.
Senin evinden kadın sesi gelir ama
sana inanmadığım için ben hatalı olurum.
Sen arkanı dönüp gidersin
ama en çok da sen özlersin değil mi Ege?
Peki ben?
Benim duygularım, benim aşkım, benim özlemim?
Ben bunları nereye koyacağım Ege?
Beni kim anlayacak?
Kapatacak mısın yine?
Yo, hayır.
Kapatmayacağım.
Sen isteyene kadar kapatmayacağım.
-İyi misin? -İyiyim.
Bana telefonunu verir misin?
Henüz değil.
Aramayacaksın değil mi?
Arayacağım.
Söz veriyorum arayacağım.
Aramadı.
Haftalarca bekledim, aramadı.
Belki de benim ılık bir denize değil
ne yaptığını bilen serin bir rüzgara ihtiyacım vardı.
Gözlerimi kör eden bir ışığa değil
karanlıkta yönümü gösterecek bir fenere tutunmalıydım belki.
Önümde uzanan kocaman bir ömür vardı.
Yaşamam gereken bir hediye.
Düştüğüm yerden kalkıp yeniden başlamam lazımdı.
Yeni bir hikaye yazmak belki.
Kusursuz olmaya çalışmadan.
Belli ki
hayattan benim payıma düşen sadece bu kadardı.
Alo?
Konuşmayacaksan kapatıyorum.
Ege, artık benimle oynamana izin vermeyeceğim.
-Kapatıyorum. -Dur! Kapatma.
-Ege? -Merhaba, iyi akşamlar.
Ben Ege.
Üst katta ki İsmet amcanın evine yeni taşındım.
Sanırım bu pasta sizin.
Kurye getirmiş, adresi bulamamış.
Ben aldım, getireyim dedim.
Sağ ol, sağ ol teşekkür ederiz. Hoş geldin bu arada. Hayırlı olsun.
Çok sağ olun.
Anneciğim,
kapının çaldığını duydum. Kim geldi?
Gel kızım.
İzmir, iyi misin?
İyiyim.
Sürpriz yapacaktık.
Ege, İsmet amcanın üst kattaki evine yeni taşınmış.
Kurye adresi bulamayınca pastayı kendi getirmiş sağ olsun.
-Merhaba, Ege ben. -Merhaba.
-İzmir. -Çok memnun oldum.
Benim yarına yetiştirmem gereken bir metin var.
Kusura bakmazsanız odama geçeceğim.
Ee kızım, pasta?
İşim bitince kutlarız anneciğim.
-Baba? -Peki.
Tamam kızım, nasıl istersen.
Çok ses oldu ya.
Burada.
Ege burada, gelmiş.
Buradayım.
Merak etme, tuvalette sanıyorlar beni.
İzmir, sana her şeyi açıklayacağım.
Ama sana bir kere sarılmama izin ver.
Yaklaşma lütfen. Orada kal.
Seni çok özledim.
Ege, annemler gelecek. Lütfen çıkar mısın?
Gece yarısı terasta bekleyeceğim seni.
Teşekkür ederim geldiğin için.
Apartmanda daire kiralayacak kadar çabalamışsın.
Gelmemek zalimlik olurdu.
Beni zalim buluyorsun değil mi?
Yaptığım o kadar affedilemez bir şey miydi Ege?
Ya bizi yıkıp geçtin. Değdi mi sence buna?
Değmedi.
Ama yapabilirim sandım.
Ne değişti Ege?
Bu aşkı en başında yaşamaya beni sen ikna etmedin mi?
Şimdi ne değişti?
O zaman ne yaşayacağımızı bilmiyordum.
Sonrasını biliyorsun işte.
Sana dokunamamak,
seni kıskanmak,
haksız yere anlaşamamak
zordu.
Yine zor.
Yine zor Ege. Niye geldin?
Sensizlik daha zor.
Ya hayatıma biri girdiyse?
Ya ben birine evet dediysem?
Hiç mi korkmuyorsun? Hiç mi düşünmüyorsun sen bunu?
Düşündüm ama korkmadım.
Çünkü ne olursa olsun seni geri alacağımı biliyorum.
Biliyorsun?
Yanlış mı biliyorum?
Bunu sormak hakkım değil
ama bana bunun cevabını vermek zorundasın.
Bonjour.
Günaydın.
Çoktan.
Gibi mi?
Hayır.
Evine girip o neşeli "bonjour" diye bağıran kadın kimdi gibi?
Lena'nın bakıcısıydı.
Annem bu olaylardan biraz uzaklaşsınlar diye
Lena ile annesini Fransa'ya yerleştirdi.
Ama Türkiye'ye geldikten sonra ben abimle görüştüm.
-Sonra da… -Sonra da
ben annenle konuştuğum için benden ayrıldın.
Konuştuğun için ayrılmadım.
Yalan söylediğin için ayrıldım.
Ben çok büyük kandırıldım.
İnsan böyle bir şey yaşayınca bir yalana daha tahammülü kalmıyor.
En sevdiği insan olsa bile.
Şimdi soruma cevap verecek misin?
Yok.
Hayatımda kimse yok.
Yani henüz arkadaşlıktan öteye geçen bir durum yok.
Keşke sana sarılıp günlerce uyuyabilsem.
İşte o zaman her şey çözülür gibi.
Keşke her şey bu kadar kolay olsa ama…
Ama ne?
Ama bir anda boynuna atılmak kendime ihanet olur.
Hiç mi sarılamayız?
Sarılamayız ama
yan yana denizi izleyebiliriz.
Sinemaya gidelim mi?
Belki bir gün.
Yağmur başladı, dönsek mi?
Hayır.
Yani,
kal.
Vitamin.
İyi gelir diye düşündüm.
Kuzey, ne gerek vardı?
Yani kendime bir şeyler almaya çıkmıştım
eczaneye de uğrayıverdim.
Çok düşüncelisin, teşekkür ederim.
Çok düşünceli değilim sadece belirli şeyleri düşünüyorum.
Bundan her sabah bir tane içeceksin.
Kontrol edeceğim, tamam mı?
Anlaştık.
Her sabah bir tane.
Kuzey.
Ben bir hocaya bakayım.
-Ege? -İzmir.
İyi misin?
Ben çok üşüyorum da bir battaniyen falan var mı?
Ateşin var senin. Gel içeri.
Sen şimdi odama geç, ben sana ilaç alıp geliyorum tamam mı?
Tamam. Madem çok ısrar ediyorsun.
Ege, bu halde bile şaka peşindesin ya.
Ne yapıyorsun?
Üstümü çıkarmayacak mısın?
Yoo.
Gerek yok ki, bak bunu veriyorsun düşüyor.
Sende hiç Florence Nightingale sendromu yok.
Ne yok?
Florence Nightingale sendromu.
Böyle yaralıyı iyileştirmek,
ne bileyim iyileştireceğin kişiye aşık olmak falan.
Hangimiz daha yaralı tartışmayalım istersen.
Yani hastalıkta moral çok önemli.
O yüzden…
İyi o zaman.
İçeri gidiyorum ben. Sadece iyileşene kadar buradasın.
Neden?
-Gitme, gitmesen ne olur? -İşim var.
-Ne işin var? -Ege, işim var!
Şaka yapmıyorum, ciddiyim.
Oturur musun? Hastayım.
Hastayım, sana ihtiyacım var.
Tamam yat.
Ben böyle uyuyamam ki.
İzmir,
sen de yatsan.
Lütfen.
Hastayım, günah bana.
Ege, içeri giderim.
Yazık bana, n'olur.
Lütfen.
Yazık.
N'olur.
-Giderim. -Lütfen.
-Tamam, yatar mısın? -Tamam.
Geleceğim ben, yat sen.
Allah Allah, İzmir yok mu?
Odasındadır hayatım.
İzmir?
Kızım? Alır mısın hayatım?
Ege, kalk kalk!
-Ege kalk! -İzmir?
Kalk, babamlar geldi. Ne yapacağız?
-Ne yapacağız? Yatağın altı? -Olmaz soğuktur orası.
-Dolap olmaz. -Kızım?
Baba geliyorum, hazırlanıyorum.
-Kızım hadi. -Hazırım ben.
İzmir?
-Geldiniz mi? -Kızım.
-Ben de tam yanınıza geliyordum. -Geldik.
Hadi bekliyoruz.
Ege kalk.
Kalkar mısın?
Kalktım tamam.
Günaydın.
Nasılsın?
-Daha iyiyim. -Tamam hadi toparlan artık.
Neden? Gerek yok ki, çıktı sizinkiler.
Senin bugün planın var mı?
Kursum var.
Kurstan sonra bir şeyler yapalım mı?
Kalkar mısın, çarşafı alacağım.
İzmir n'olur, ülke değiştirdim.
Gerçekten bak… Binlerce kilometre geldim.
Çok pişmanım.
Gerçekten çok pişmanım.
Telafi etmem için bir şans verir misin artık?
Üç gibi çıkıyoruz.
Sana konum atarım.
Tamam.
Senin en sevdiğin çiçek neydi?
Bilmiyor musun?
Özür dilerim, hatırlamıyorum.
Yok öyle bir çiçek.
Anlaşıldı, sen bana çektireceksin.
Neyse.
En azından Kuzey denen dallama da bilmiyormuş
ne çiçek sevdiğini.
Ege, yine mi Kuzey?
Kuzey.
Bize çay getirdim.
Harikasın ya. Teşekkür ederim.
Rica ederim.
İzmir metine yeni bir bölüm eklemiş.
Ne alaka?
Nasıl ne alaka? Kız deniyor işte.
Yapma Kuzey, sen de biliyorsun
otobiyografik metin o.
Daha iyi işte.
Daha bitmemiş demektir, daha çok değişir o.
Anlaşılan birilerinin canı epey sıkılmış bu duruma.
Kimmiş canı sıkkın olan?
Önemli bir şey değil.
Kuzey,
söyleyecek sana sonra.
-Ne kadar bu? -400 yeter.
-Bereket versin. -Eyvallah.
Bugünü iptal etsek olur mu? Benim kursum uzadı.
Sana bahsettiğim bir tane staj işi vardı ya.
Evet, hatta görüşmeye gidemem diye ıslanmaktan bile korkmuştun.
-İşte o iptal oldu. -Neden?
Çok hatırı sayılır bir tanıdığı yeğeni için rica ediyor.
Onlarda kıramıyorlar.
Özür diliyorlarmış falan. Öyle saçma sapan bir şey.
Kuzey ciddi misin?
Nasıl yaparlar bunu? Çok üzüldüm.
İşte bazen ne kadar çabalarsan çabala
birinin tanıdığı, birinin yeğeni olmak daha önemli oluyormuş.
Sandığın gibi değil, bana destek olmuş birine
zor gününde destek olmak istedim, sadece bu.
Allah Allah.
Ege?
-Sen ağlıyor musun? -Ege, gittin sandım.
Nereye gideceğim?
Gitmeyecek miydin?
Gitmeyeceğim İzmir.
Hiç bir yere gitmeyeceğim.
Bunu sana son kez soracağım.
Bir daha sonsuza kadar kapatacağım bu konuyu.
Anlaştık mı?
Yönünü Kuzey'e döndün mü İzmir?
Ben Ege'nin incisiyim.
Kuzeyle işim olmaz.
Öpsene beni.
Ege, gitmem gerek.
İzmir, gitme.
İzmir, seni çok özledim.
Bende çok özledim.
Ama daha konuşacak çok fazla şeyimiz var.
Seni şu an da bırakırsam bir daha hiç bulamayacak gibi hissediyorum.
Bulacaksın.
Söz veriyorum bulacaksın.
Gerçi bir saniye,
artık aramızda sıfır kilometre var.
İstesen de
kaçamazsın.
Bu arada en sevdiğim çiçek şakayık.
Bana bir şakayık borçlusun.
-Günaydın. -Günaydın.
Eşyaları yerleştirmeme yardım eder misin bugün?
-Birazdan geliyorum. -Tamam anlaştık.
Hadi görüşürüz.
Ege, bizim ışıklarımız.
Nereye koyalım?
Yatağın başına sararız diye düşündüm.
Sen ne dersin?
Bence çok güzel olur.
Bu zarf ne?
Önemsiz bir şey.
Şey, ışıkları deneyelim mi?
-Nasıl olacak merak ettim. -Tamam.
İzmir.
Kursu bıraktın sanmıştım.
Malzeme topluyordum diyelim.
Keşke mesajlarımı geçiştirmeseydin de
ben de Merve'den öğrenmek zorunda kalmasaydım.
Bilmek isteyeceğini düşünememiştim.
Affedersin.
Yapma İzmir.
Neden?
Neden yani?
Sana yaşattığı onca şeyden sonra,
çektirdiği bunca acıdan sonra neden?
Çünkü bir ışığa tutunur insan.
Büyük karanlıkların sonunda görünen parlak bir ışığa.
Sarıldıkça senin de içini aydınlatan.
Kalbinin karanlık odaları bir bir aydınlandığında
daha yeni bir sen olursun.
Bir türlü olamadığın kendin olursun.
Yeni doğmuş gibi.
Sevmeyi yeni öğreniyormuş gibi.
Nefes almak gibi.
Hani benim çiçeklerim?
Unuttum.
Söz veriyorum bir dahakine getireceğim.
Özür dilerim.
Alışkanlık, pardon.
İzmir, bir problem mi var?
Yani tekstiniz diyor, video diyor.
Paris diyor.
Yanlış geldi herhalde.
Bakabilir miyim?
Yani ismin var.
Mailine gelmiş.
Yanlış falan değil bu, doğru.
Başvurun onaylanmış.
Ege,
gitmeyeceğimi biliyorsun değil mi?
Biliyorum.
Biliyorum ama hayatın boyunca…
Hayatın boyunca bana baktığında…
Hayatın boyunca bana baktığında
kaçmış bir fırsatı görmeni istemiyorum İzmir.
Bir saniye.
Birader, şunun sesini birazcık kısar mısın?
Sana ne lan parlak! Dön önüne.
Ege, ne yapıyorsun?
Ege, dur!
Sen kimsin lan bana vuruyorsun?!
Sen kimsin lan parlak?!
"Bugün kötü bitsin istemiyorum."
Günaydın.
İzmir, sen pişman değilsin değil mi?
Hayır.
Tersine çok düşünerek verdiğim bir karardı.
Hiç pişman değilim.
Bir gün bitse de pişman değilim.
Bir gün seni bırakıp gideceğimi mi düşünüyorsun?
Düşünmüyorum.
Bakmayacak mısın?
Önemli bir şey değildir.
O zaman ben bize bir kahvaltı hazırlıyayım.
Keyfimiz yerine gelsin.
Tamam mı?
Lena'nın bakıcısıydı.
Annem bu olaylardan biraz uzaklaşsınlar diye
Lena ile annesini Fransa'ya yerleştirdi.
Allah kahretsin ya!
Nasıl yaparsın bana bunu?
Bunu açıklayacaktım. Formaliteydi hepsi.
Özür dilerim. Seni seviyorum.
Yani evet, öyle olsa daha iyi sanki değil mi?
İzmir,
Paris'e gitmeye karar vermişsin.
Çok sevindim İzmir.
Gerçekten çok sevindim.
Doğru olanı yapıyorsun.
Akademiye video ile metni sen mi yolladın?
Mailin geldiği akademinin başkanı bir Türk.
Senin videonu yollayınca bayağı bir heyecanlandı.
Hemen başvursun dedi ama
Ege yeni gelmişti ve sen başvurmayacaktın.
O yüzden ben senin yerine yaptım.
Kuzey, ben ne yapacağımı
ne diyeceğimi bilmiyorum gerçekten.
İzmir,
sen benim gördüğüm en yetenekli insanlardan birisin tamam mı?
Ve bütün dünya bunu görmeyi hak ediyor.
Lütfen git.
Git
ve parla.
Kuzey, sen çok iyi bir adamsın.
Yani,
iyi olmak her zaman yetmiyor tabii.
Yetmiyor İzmir.
Sensiz bu ev,
bu şehir, bu dünya bana yetmiyor.
Sana ulaşabilmek için yeni bir hat aldım.
Umarım bunu da engellemezsin.
Engelle
Evet.
Hayırlı uğurlu olsun İzmir.
Avrupa'da yaşayan, Fransa'da yaşayan Türk vatandaşları için
böylesi tiyatro etkinlikleri o kadar değerli ve o kadar ilgililer ki.
Eminim senin de aramıza katılmanla birlikte çok güzel işlere imza atacağız.
Ben çok teşekkür ederim.
Bu benim için rüya gibiydi. Hâlâ gerçek olduğuna inanamıyorum.
Rüyanın yarısı gerçek oldu.
Kalanı tekstlerimizi alınca. Ne zaman alıyoruz tekstimizi?
Ben en geç 6 ay içerisinde teslim etmiş olurum size.
-Remzi bey, 6 ay? -Çok.
-Sizin için, hı? -Peki diyelim o zaman.
Süper. O zaman hayırlı uğurlu olsun.
-Çok teşekkür ederim. -Ben teşekkür ederim.
[İngilizce] İyi günler dilerim.
Küçük kız döndü, dolaştı
ve kendini Eyfel'in önünde buldu.
Kafasında binlerce soru vardı.
Ama
biliyordu ki bu soruların tek bir cevabı vardı.
Ve sanki bu cevabı Eyfel'den duymaya gelmişti.
Hazır mıydı bunun için bilmiyordu.
Hatta belki
duyacaklarından korkuyordu.
Ama artık bunun bir son bulması gerekiyordu.
Eyfel ona dedi ki,
bütün yıldızlar döne döne yanar
ve sonunda söner.
Bazen işler yolunda gitmez ve
bazı aşklar yarım kalır.
Ve bazı şövalyelerin hikayeleri
savaşmadan biter.
Hayır bitmez.
Küçük kız döndü, dolaştı,
kendini Eyfel'in önünde buldu.
Kafasında binlerce soru vardı.
Ve tek bir cevap vardı.
Ve sanki bunu Eyfel'den almaya gelmişti.
Ve Eyfel ona dedi ki,
göğe bak İzmir,
Ege seni çok özledi.
Eğer beni dinleseydin
bu evliliğin sadece Paris'te kalmak için formalite olduğunu,
senden çok daha önce olduğunu
ve sana gelmeye karar verdiğim an bitirdiğimi söyleyecektim.
Hatalıyım.
Hatalıyım ama yanlış bir şey yaptığım için değil.
Bunu senden sakladığım için hatalıyım.
Ona dokunmadım.
Ona sarılmadım.
Ben onu elinden tutup sonsuz bir limana yolculuğa çıkarmadım.
Özür dilerim.
Yaptığım her şey için özür dilerim.
Seni çok seviyorum.
Sensiz bir hayatı düşünemiyorum.
Neden gelmedin bunca zamandır?
Vizeye başvurmak zorunda kaldım.
-Kaç gün? -12 gün.
Peki şimdi ne yapacağız?
Ben bir şey düşündüm.
Sonsuza dek birlikte olmak için,
sönen ışıklarımızı tekrar yakmak için,
aşık olduğumuz şehirde tekrar aşık olmak için,
benimle evlenir misin İzmir?
Evet.
Sonsuz dek evet.
Sen iyi alıştın evlenerek vize almaya ama…
Bu vize değil,
biz seninle en baştan bir ülke kuruyoruz.
İkimizin ülkesi.
Seninle gurur duyuyorum.
İzmir Hanım,
söylemesem çok içimde kalırdı.
Oynadığınız karakter bana çok eskiden tanıdığım,
çok sevdiğim birini hatırlattı.
Tebrik ederim. Mutlaka tekrar geleceğim bu arada.
Beğenmenize çok sevindim. Teşekkür ederim.
Ben teşekkür ederim.
İyi günler, görüşmek üzere.
İyi günler.
İşte geldik.
Buradayız.
Artık benimsin.
Artık seninim.
Bütün mesafeleri aştık.
Çok yorulduk.
Ama değdi.
Biz birbirimizin sıfır kilometresiyiz.
Seni sonsuza kadar seveceğim.
Ege sözü.
-Evimize gidelim mi? -Gidelim.