Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
BAL DEBIUTANTKI MARY SAN ANDRES 6 CZERWCA 2004 R.
- Jejku. - Patrz!
Ale ma sukienkę!
O nie!
Ej!
Czemu się zacina?
Mamy beznadziejny internet.
Nie mów tak przy wujku.
Właśnie przeszedł na Plan 999.
- Może ktoś coś ściąga. - Myślisz?
Pani Bertha!
- Dzień dobry. - Rose.
- Tam! - To on!
- Ej! - Co robisz?
Nagrywam płytę.
- Serio? - Tak.
Zaczekaj z tym. Oglądamy bal Mary San Andres.
- No i? Mam to gdzieś. - Tak?
- Gdzieś? - Rose!
Znów działa!
Już prawie!
- Czekaj. - Za chwilę.
- Zaczyna się! - Już prawie!
Zaraz się odwróci.
- Już prawie! - Już prawie!
- Teraz! - Nie!
Kurde!
OSIEMNASTA RÓŻA
Nie dąsaj się tak, słonko.
Nie rozumiem, co tu robimy, mamo.
Nowa praca, nowe możliwości.
Mam zarządzać ośrodkiem wypoczynkowym twojej cioci Kakai.
WITAMY NA POKŁADZIE
Zamieszkamy u cioci?
Nie.
Wynajmiemy dom przy ośrodku.
Jest tam komputer?
Raczej nie.
Jak będę pisał do taty?
Z kafejki internetowej.
Mógłbyś zdjąć te okulary?
Słońce nie świeci.
Chodźmy.
O rany, dziewczyny!
Czy ja dobrze widzę? Biała czekoladka w czarnej kurtce!
Szok!
Słodziak!
- Jordan! - Idę!
Jesteś śliczna.
Jak z obrazka.
Za słabo się starasz, ale jesteś śliczna, jasne?
Skarbie?
Możesz się tak gapić w nieskończoność,
ale twarz ci się nie zmieni.
Serio, tato? Ty to potrafisz dobić człowieka.
Ta śliczna buzia.
Nie dałaś mi skończyć.
- Nabijasz się ze mnie. - Spiekłaś raka.
Byłoby nieźle, gdyby nie te włosy.
Przykleiły ci się do czoła.
Wcale nie.
Idę później na zakupy.
Potrzebujesz szamponu lub odżywki?
Nie.
Sama kupię. Wkrótce dostanę wypłatę.
Chwila. Nie mówiłaś, że oszczędzasz na osiemnastkę?
Tak.
Zatem ja płacę.
Obiecujesz?
- Tak. - Serio?
Jesteś najlepszym tatą pod słońcem!
Kocham cię! Dzięki!
Ja ciebie też. Nie ma za co.
Co się dzieje?
- Przyszłaś w samą porę. - Dlaczego?
O co chodzi?
Przesuń się!
Co się dzieje?
Co jest? Nic nie widzę.
- Jak wygląda? - Jak Jack!
- Jack! - Jaki Jack?
Ten z Titanica!
- Leonardo DiCaprio? - Tak, laska.
Nie żartuj. To mój krasz.
Jest mój.
O rany!
Ej! Przestańcie krzyczeć!
Pani Melai!
Nie krzyczcie na panią Melai!
Pani Melai!
Przestańcie krzyczeć!
- Co się dzieje? - Proszę pani.
Co się dzieje? Znów ktoś kogoś dźgnął długopisem?
Nie, nic się nie stało.
Mówią, że gość z Titanica…
Co?
Leonardo Dikarpio?
DiCaprio.
Caprio!
- Proszę pani. - Caprio!
- Chodźmy do ogrodu. - Dobrze.
Leonardo!
Odbiło ci?
Zadał mi pytanie!
Dotknął mnie.
Chyba mu się podobam!
Leonardo!
Proszę.
Kamelio i dalio, posadziłam was razem.
Gdy wreszcie zakwitniecie, będziecie pięknie wyglądać.
W nowej ziemi i w ogóle.
- Jak miło. - Uważaj.
Nie zdziw się, jeśli ci odpowiedzą.
Mama mówiła, że trzeba traktować je jak własne dzieci.
Rozmawiać z nimi, otaczać je opieką.
W domu macie dużo roślin?
Tak. Było ich więcej, gdy mama z nami mieszkała.
Cały czas zajmowała się ogrodem.
- Jesteś do niej podobna. - To prawda.
Nawet z urody.
Co za skleroza! Zostawiłam nawóz za drzewem!
Ja go przyniosę, proszę pani.
- Tak? - Spokojnie.
To idź.
Jest w worku jutowym. Na pewno znajdziesz.
- Jasne. - Dziękuję.
Przepraszam. To sala komputerowa?
Tak.
Mogę skorzystać?
Nie, są zepsute.
Wszystkie?
KONSERWATOR
To nie…
Cześć, Jordan!
Chryste…
Cholera!
Nie ma go, laska!
Wy idźcie w lewo, a wy w prawo. Dobra?
Mamy jakieś hasło?
Po prostu krzyczcie.
A ty dokąd idziesz?
- Właśnie? - Ja zostaję.
Chyba śnisz! Chodź.
- Lecimy! - Jordan!
Masz. Na razie!
O rany. Nieźle.
RÓWNOŚĆ DZIĘKI EDUKACJI
Ale śmierdzi.
Ej!
Kurde!
Cholera. Czy ty…
Nie patrzy…
Co to jest?
Co tak śmierdzi?
Gówno?
Serio? Dlaczego łazisz tu z gównem?
To nawóz!
Do mojego…
Czego?
Stypendium.
Do prac społecznych.
Głupek.
Stypendium…
To nie nawóz, tylko gówno.
Ciągle to mówisz.
Sam jesteś gówno.
To nawóz. Ogarnij się.
Co za tupet. To ty we mnie wpadłeś.
To moja wina, że śmierdzimy?
- No rejczel! - Ty niosłaś gówno.
Chyba „raczej”.
Jesteś bezczelny! Znam tu wszystkich.
Tylko kiwnę palcem, a będą na ciebie czekać.
Dostaniesz za swoje. Już po tobie.
- Tylko pstryknę! - Stop.
Nie rozumiem. Za szybko.
Natychmiast przeproś.
No już!
- Przeproś! - Ja mam przeprosić?
O Boże…
Co tu się odpierdala?
To twoja wina!
I nie przeklinaj!
Hej, gościu.
Jesteś stąd?
Mów po angielsku, debilu.
A jednak obcokrajowcy się nie myją.
Śmierdzi potem.
Nie!
Gównem. Jakby po drodze wdepnął w kupę.
- Ohyda. - Jakim gównem?
Co jest?
No mów.
Myśleliście, że nie rozumiem?
Śmiało, powiedzcie mi to w twarz.
- Ej. - No już.
Tu też rozrabiasz?
- Dowal mu, Rose. - Co tu robisz?
To przez nią walę gównem.
Gnojara.
Kogo nazywasz gnojarą?
Ktoś cię obsrał? Śmierdzisz tak samo!
Zderzył się ze mną, gdy niosłam nawóz.
Wszystko poleciało na nas.
Teraz ten ćwok mnie obwinia.
- Mów prawdę. - Czyli?
Że wszędzie za mną łazisz, jak reszta szkoły.
Nawet tutaj? Serio?
Nie mam chwili spokoju.
Masz o sobie wysokie mniemanie, co?
Pracuję tu.
Zaczęłam, zanim się tu przeniosłeś, kolonizatorze!
Kolonizator!
Popierdoliło was?
- Kolonizator… - Nie przeklinaj tu.
To zabronione. Wynoś się.
Nie wyjdę.
Wypad!
Zapłaciłem za godzinę.
Bezczelny jesteś.
Proszę. Zapłaciłeś, tak?
Tak nie wolno. Jestem tu klientem.
Co się dzieje?
Taki duży, a płacze przez dziesięć pesos. Masz.
Nie chcę tych pieniędzy.
- Wynocha! - Nara.
Gdzie twój szef? Chcę z nim pogadać.
- Szef? - Że co?
Pyta o szefa!
Ja tu rządzę.
Jestem szefową.
I co mi zrobisz? Do domu!
Wracaj do domu!
- Nara, gnojarzu! - Capisz!
- Klienci nie mogą tego znieść. - Śmierdzisz!
Siebie powąchaj.
Wiem, że to czujesz.
- To twój smród! - Spadaj, gnojku!
Spływaj!
Walisz gównem.
Śmierdzisz!
KAFEJKA INTERNETOWA
Nie chcę tu być!
Dlaczego tu jestem? Dlaczego, mamo? Dlaczego?
- Mamo? - No?
Mogę płatki?
Co?
Nie mamy płatków. Nie miałam czasu na zakupy.
W sklepie jest tylko danggit.
Dziękuję.
Nie jem ryżu na śniadanie.
Bo co?
Już to przerabialiśmy.
Amerykanie nie jedzą ryżu. Jak tata.
Jesteś też Filipińczykiem, więc jedz ryż.
Jestem Amerykaninem!
Wiesz, Jordan,
z taką postawą nigdy się tu nie zaaklimatyzujesz.
Musisz być otwarty.
Poznasz nowych przyjaciół.
Nie mogę być z tatą?
Mamo!
Dobrze, ale kup mi komputer.
Po co?
Żebym mógł pisać do taty.
Niech mnie stąd zabierze.
Odpisał ci już?
Najpierw musi to zrobić.
Pisz dalej.
Jak? Nie mamy komputera.
Przestań, dobrze?
Spóźnisz się do szkoły. Idź już.
Jordan.
Zostawiłeś drugie śniadanie. Jordan!
SPRZEDAŻ WEDŁUG DATY WAŻNOŚCI
Przepraszam, pomoże mi pani zdjąć napój czekoladowy?
Nie sięgam do półki.
Byłam pierwsza! To mój napój!
Akurat. Ja go trzymam.
Ja chciałam go kupić.
Poprosiłam o pomoc, bo nie sięgam. Oddawaj.
Nie moja wina, mikrusie.
Wredny jesteś!
Masz się za ciacho?
Tego nie powiedziałem.
„Ciacho?”
Tylko jedno wam w głowie.
Pieprzony wygląd.
Co?
Nic, tylko przeklinasz.
„Pieprzony”, „gówno”. Same bluzgi.
Rodzice nie nauczyli cię manier?
Hej, to moje!
Zmarnowałeś napój.
Cześć. Na godzinę.
Nie ma wolnych komputerów.
Ten jest wolny. Nie jestem ślepy.
Ten?
Zajęty. Ktoś poszedł do łazienki.
Wciąż go używa.
Zaraz wróci.
Dobra. Zaczekam.
- To czekaj. - Tak zrobię.
Śmiało.
Rose!
Pani Bertha!
Jak zwykle na godzinkę.
Jasne. Proszę bardzo.
Mój ulubiony! Dzięki.
Nie ma sprawy.
To mój komputer. Miałem na niego czekać.
To stała klientka. Ma rezerwację.
A ty nie.
Słyszałem waszą rozmowę. Nie miała rezerwacji.
Mam to zgłosić naczelnikowi? Bo tak zrobię.
- Co? - Powiem naczelnikowi.
Zamkną kafejkę.
- Gdzie idziesz? - Do naczelnika.
Jasne, chodźmy tam razem.
Złożę skargę, bo ukradłeś mi napój.
- Pamiętasz? - Napój?
Przez to nie dasz mi skorzystać z komputera?
Kupię ci takich dziesięć. Chcesz?
- Nie o to chodzi. - A o co?
- O moje… - No?
Zasady.
Jakie znowu zasady?
Nie interesuj się.
Nabijasz się?
Widzisz to?
Uważaj, bo spuszczą ci łomot.
Dostaniesz, jeśli stąd nie wyjdziesz.
Widzisz? Lepiej już idź.
Żal mi cię. Spadaj.
Dowalę ci, karzełku.
POSZUKIWANY PRZESTĘPCA
Czemu jesteś mokry?
Przez jedną głupią laskę.
Dokuczasz teraz dziewczynom?
Tak nie można.
Wiem. To ona zaczyna.
Nie pozwala mi korzystać z komputera w kafejce.
Mam pogadać z właścicielem?
Ciocia Kakai go zna.
Nie trzeba. Poradzę sobie.
- Dobrze. - Serio.
Ale wiem, jak możesz mi pomóc, jeśli naprawdę chcesz.
Proszę o to od tygodnia.
Błagam, możemy kupić komputer? Niczego więcej nie chcę.
Na razie nas na to nie stać, skarbie.
Dopiero zaczynam pracę w ośrodku.
Najpierw trzeba kupić podstawowe rzeczy.
Ale potrzebuję go, żeby pisać do taty.
Odpisał ci już?
Czemu ciągle o to pytasz?
Skąd mam wiedzieć?
Nie odzywa się od dziesięciu lat!
- Może czas odpuścić. - Nie!
Nie odetnę się od taty jak ty.
On mi odpisze.
Na pewno. Jestem jego synem.
Odpisze.
Tak, wiem.
Nie ma wolnych komputerów, chociaż dopiero otwierasz.
Właśnie.
Dla ciebie nie ma.
Poczekam.
Choćby cały dzień.
To czekaj.
Pani Bertha!
- Rose! - Pięknie pani wygląda.
To dla mojego skarbusia.
Godzina pewnie nie wystarczy. Ładna z was para.
- Naprawdę? - Dobraliście się.
Dzięki. Mówi, że do siebie pasujemy.
- Ile ci zostało? - Trzydzieści minut.
Dobra. Tobie też.
Chwila, zaraz kończę.
Czeka tu od rana.
Mówił, że będzie czekał do skutku.
Wytrwały jest.
Zobaczymy, ile wytrzyma.
Wszystko tu jest.
Dzięki.
Gramy.
Rose, może blondas chce sprawdzić coś ważnego.
Czeka od dawna.
Właśnie. Niech skorzysta z komputera.
Szkoda mi go.
Serca nie masz?
Szybko zmieniliście obóz.
Ej, ty.
Zamykamy za 15 minut.
Nigdzie nie pójdę.
Muszę odczytać maila.
Idę naprawić ksero.
Będę tam pięć minut.
Co z tego?
Mówię, że będę tam pięć minut.
Bierz ten.
Co?
- Szybko. - Siadaj.
Tutaj.
NIE MASZ NOWYCH WIADOMOŚCI
10 PESOS ZA GODZINĘ
Co jest? Właśnie wyszedł.
Nie minęło nawet pięć minut.
To wszystko?
Szybko mu poszło.
Wszystko gra?
Myślałam o tym dziwnym amerykańskim kliencie, tato.
To syn Tess.
Przystojniak, co?
Bez przesady.
- Podoba ci się? - Nie.
Aż ci nozdrza chodzą.
Co ty wygadujesz? Wcale nie.
- Mam cię. - Nie.
Bo widzisz,
on ciągle próbuje wejść do Green Skies.
Serio.
Ale nic tam nie robi, tylko wysyła maile.
Nie używa nawet Friendstera,
nie gra, nie otwiera komunikatora.
Widocznie te rzeczy nie są dla niego ważne.
Może liczy się tylko osoba, do której pisze.
Może to jego tata.
Niełatwo być daleko od osoby, którą się kocha.
Jak ty od mamy?
To co nam innego. Nam się układa.
Mama dzwoni codziennie.
I wiem, że tu wróci.
W przypadku Jordana może być inaczej.
Postaraj się być bardziej wyrozumiała.
Odchyl głowę.
Przyniosę lodu.
Czemu znów masz krwotok z nosa?
Może nie jestem przyzwyczajona do bycia miłą.
Odchyl głowę.
Coś takiego… Gdzie ręcznik?
- Rose. - Przyszła.
Siadaj z nami.
Cześć.
Halo!
Cześć!
Bitwa już trwa
Na gitarowe struny
Nie liczy się jutro czy wczoraj
To nasza chwila
Nie odejdziemy
Widzisz?
Dość mam, dość mam dram
Czy dasz mi chwilę?
Bo może, kto wie
Gdy wrócę do domu
Na twarzy uśmiech będę mieć
Tak jest!
Ukryję głęboko
Cały swój gniew i znudzenie
W pigułce
Dziękujemy!
Dzięki.
Jordan!
Odlot!
Masz swój zespół?
No co?
Nadawałbyś się. Dobry jesteś.
Ja…
Po prostu słucham muzyki i tyle.
Dziwne, że coś rozumiesz. To po tagalsku.
Przecież gadasz w ingliszu.
Co z tego?
To fajna muzyka.
Klienci często proszą o nagranie piosenek GSK.
Znam je na pamięć.
Ale tata się złości, kiedy ich słucham.
Każe mi to wyłączyć.
Mam tak samo.
Mojej mamie też się nie podobają.
Może to kwestia wieku.
Chociaż mój tata lubi taką muzykę.
Jest fanem rocka i metalu.
Lubi GSK.
Dość mam, dość mam dram
Gdy wrócę do domu
Na twarzy uśmiech będę mieć
Co to ma być?
- Jak to? - Co robisz?
Nagle jesteś miła.
Siedzisz sam, nie? To miejsce jest wolne.
Dosiadłam się, bo smutno ci samemu.
Wcale nie. Tak mi dobrze.
No już, społks.
Mówi się „spoks”.
Wiesz?
Spoks. Co za różnica.
Chcesz?
Nie, dzięki.
Jordan!
Idziesz do Green Skies?
Możliwe.
Możliwe? Po co ściemniasz?
Czemu jesteś dla mnie taka miła?
Nie rozumiem. Nie jestem samotny. Nic mi nie jest.
To był żart. Dramatyzujesz.
Chciałam cię tylko przeprosić.
Za co?
Za to, że byłam niemiła.
Przecież wiesz.
Przeprosiłam, więc po co drążysz?
Wszystko jasne.
Możesz przychodzić do Green Skies i mailować, ile wlezie.
Moja mama pracuje za granicą.
Wiem, jak smakuje rozłąka z kimś bliskim.
Szpiegujesz mnie, tak?
Gibo i reszta mi powiedzieli. Pretensje zgłaszaj do nich.
Szpieguję! Nie wygłupiaj się.
No dobra, tak, piszę do taty.
Jest w Stanach.
Chcę, żeby mnie stąd zabrał.
To pisz do niego codziennie.
- Koniecznie. - No.
Niech cię zabierze.
Problem z głowy.
Co mówisz?
Nic. Zupełnie nic.
- Tak myślałem. - Chodźmy.
Tak myślałem.
Sporo tego.
Nie poddajesz się.
Wytrwałość godna podziwu.
Tak, to…
Już dwa lata.
Piszę do niego od dwóch lat.
Wiesz, jak znalazłem adres?
Dwa lata temu
przeglądałem szufladę mamy.
Tak go znalazłem.
I nadal nie odpisał?
Może to nie jest jego adres mailowy,
ale kogoś innego.
Jego.
Jestem pewien.
Sorki, skłamałem.
Odpisał.
Na kilka pierwszych maili.
Może jest zajęty.
Albo zapomniał odpisać?
A może się zirytował?
Zasypałeś go tymi mailami.
Dziwisz się?
Brakuje mi taty.
Kiedy go ostatnio widziałeś?
Dziesięć lat temu.
Minęła już dekada. Miałem siedem lat.
O rany.
To kupa czasu.
Nadal chcesz z nim zamieszkać?
Co cię tak kręci w Stanach?
Nie pomyślałeś, że mógłbyś tęsknić za znajomymi z Filipin?
Nie mam tu znajomych.
Tak myślałam.
Coś mi przyszło do głowy.
Może tata cię nie lubi, bo wychodzisz na zdesperowanego.
Jestem zdesperowany.
Nie widać?
Kumam.
Ale pomyśl o ekipie Geli. Nie lubisz ich, co?
Bo desperacko o ciebie zabiegają.
Ale ty nie chcesz czuć się zobowiązany do poświęcania im uwagi.
Czemu porównujesz Gelę do mojego taty?
Mam uciec? Unikać go? Ignorować?
Wcale nie.
Zadbaj o to, żeby cię chciał.
Nawet jeśli chcesz z nim pogadać,
nie obarczaj go odpowiedzialnością.
Ale on jest za mnie odpowiedzialny. Jestem jego synem.
Do czego zmierzasz?
Zawsze masz jakąś kontrę. Koniec tematu.
Dobra, słucham.
Zapomnij. Nie odzywaj się.
Błagam. Zamieniam się w słuch.
Co proponujesz?
Niech zobaczy, że się ogarnąłeś.
Rozumiesz?
Że coś się dzieje w twoim życiu.
Że masz osiągnięcia.
Musisz być kimś.
Jak mam to tutaj zrobić?
Bardzo dobre pytanie. Bardzo.
A ja znam odpowiedź.
Patrz tutaj.
Widzisz to zdjęcie? Znasz pana Chito?
Jasne, że nie.
To on, pan Chito.
Jest teraz radnym.
To mój wujek
i właściciel Green Skies.
Wygrał wybory dzięki mnie.
Pomogłam mu.
Przygotowałam plakat i piosenkę wyborczą.
Widzisz? Jest teraz kimś.
Z tobą mogę zrobić to samo.
Wystarczy, że zapłacisz.
Gadasz teraz jak oszustka.
Oszustka? Nie dostaniesz chipsów.
To nie przekręt.
Zresztą nie biorę dużo.
No weź.
Po co ci pieniądze? Pracujesz tu.
Oszczędzam na bal debiutantki.
Bal?
W sensie na osiemnastkę?
Bal, osiemnastkę, bez różnicy.
Jeden pies.
Chcesz włożyć sukienkę i tańczyć z chłopakami?
Na to oszczędzasz?
To nie jest płytkie marzenie.
Każda Filipinka tego chce.
Może dlatego Filipińczycy nie mają pieniędzy.
Moim zdaniem to zupełnie niepraktyczne.
Znów wychodzi twoja arogancja.
Nie wywyższaj się.
Jesteś Amerykaninem, a jednak tu tkwisz.
Ile razy będziesz to wyciągać? Mój tata odszedł, a ja…
Nieważne. Za dużo gadasz.
Pomóż mi zebrać kasę na bal,
a ja pomogę ci z ojcem.
Sam nie wiem.
Dobra, oddam ci hajs, jeśli się nie uda.
Co ty na to?
Dawaj.
Jak śpiewała Sandara Park: „Wchodzisz w to czy nie?”.
Umowa stoi?
Dobra. Wchodzę w to.
Tak jest!
Słuszna decyzja!
Teraz możesz jeść.
Przestań, gdy zacznie cię boleć…
- Tato. - Przyszła twoja córka.
Mama chce z tobą porozmawiać.
Cześć, mamo. Tęsknię za tobą.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Miło to słyszeć, skarbie. Ja też cię kocham.
Skąd ten dobry nastrój?
Po prostu znalazłam dodatkową fuchę.
Nie po to haruję tu jak wół, żebyś musiała dorabiać.
Mamo, obiecaj,
że przyjedziesz na mój bal.
Oczywiście.
Masz już listę chłopaków, którzy będą z tobą tańczyć?
Serio, mamo? Listę?
No pewnie!
Poszukaj przystojniaków.
Tato, mama każe mi szukać przystojniaków.
Oto, co trzeba zrobić, żeby tata zwrócił na ciebie uwagę.
1. UZNANIE W SZKOLE 2. WZMIANKA W GAZECIE
Żartujesz? Za to mam płacić?
3. SŁAWA I WYSTĘP W TELEWIZJI
Całą noc to obmyślałam.
Lepiej uważaj, co teraz powiesz.
Punkt trzeci. „Zostać sławnym i wystąpić w telewizji na żywo”.
Niby jak?
Znów wszystko krytykujesz.
Zostaw to mnie. Ogarnę temat.
Dobra.
Ty się wszystkim zajmij, cudotwórczyni.
Właśnie.
Tak trzymaj.
- Odzyskam kasę. - Co?
Nic.
Nic takiego.
To od czego zaczniemy?
Nic się nie martw. Mam już plan.
Zostaniesz przewodniczącym samorządu uczniowskiego.
Jestem tu nowy.
Nikt na mnie nie zagłosuje.
Wydaje ci się.
Szeroki uśmiech.
Dobrze.
I pomachaj im.
Śmiało.
Dziewczyny!
A teraz powiedz:
„Mahal ko kayo”.
Niby czemu?
No mów.
„Mahal ko kayo!”
Głośno!
Mahal ko kayo.
My też cię kochamy, Jordan!
Spoko.
Do roboty.
Nie rządź się. Robimy to za darmo.
Właśnie.
Mam wystawić Jordanowi rachunek?
Chwila. Jordan!
No?
Co tam?
Chyba masz brudne pachy.
Sprawdź.
O boziu!
I o to chodzi. Do roboty!
O rany!
Głosujcie na Jordana.
Super! Chodź, Casey.
Potrzymaj. Jesteś wysoki, nie?
Rozdaj je naszym znajomym.
Niech głosują na Jordana.
- Po wyborach… - Rose.
Dzięki, na razie.
Co?
Rozdaję ulotki i balony.
Mogłabyś stać koło mnie?
Czemu?
Potrzebuję cię.
Jesteś szefową kampanii.
Dobra.
Jordan! Jordan! Jordan na przewodniczącego!
JORDAN ANDERSON
Dobra.
ZGŁOSZENIA
Jordan Anderson.
Zróbmy zdjęcie.
GALERIA HANDLOWA D&C CASTRO
Jaka śliczna!
Przepiękna.
Ta suknia jest cudowna.
- Piękna! - Pasuje ci.
Liczę na zniżkę po znajomości.
Dobra, pogadam z mamą.
- Obiecujesz? - Tak.
A czemu nie ma z tobą Jordana?
Jeśli go przyprowadzę, dasz mi większą zniżkę?
To nie tak!
Ale jak przymierzy garnitur na prezentację kandydatów?
Poradzę sobie. Wybiorę rozmiar na oko.
Ten głupek ćwiczy przemówienie.
- Serio? - Tak.
Jasne. Rose?
Zaprosił cię wreszcie na randkę?
Wszędzie chodzicie razem.
Fuj! Nigdy w życiu. Ohyda.
- Nie? - To nie tak.
Nic z tego.
Pomagam mu tylko przy wyborach.
Nie wiem nawet, czy się kumplujemy.
Rozumiem.
Złamiesz serca naszym Jordanatykom.
Jordanatycy!
Jeśli nie będzie pasował, wymienimy na inny.
WYBORY DO SAMORZĄDU 2004
URNA
Anderson.
- Dimaguiba. - Tak!
Anderson.
Ale równo.
Dimaguiba.
Skąd ten stres?
To nie stres.
Obgryzasz paznokcie.
Anderson.
Co się dzieje?
- Dimaguiba. - Tak!
To z głodu.
Anderson.
- Żartuję. - Dimaguiba.
Idziecie łeb w łeb.
Liczyłam na przewagę.
Obyś wygrał.
Anderson.
Spokojnie. Na pewno wygram.
Jesteś aż tak pewny siebie?
To może być klęska.
Nie ma mowy.
Mam najlepszą szefową kampanii na świecie.
Anderson.
Jeszcze pięć głosów.
Anderson. Dimaguiba.
- Tak! - O rany!
- Anderson. - Tak!
Dimaguiba.
Świetnie.
Anderson.
Tak jest!
Anderson!
Mamy nowego przewodniczącego.
To nasz nowy uczeń Jordan Anderson!
Jordan!
MISJA: DUMNY TATA 1. UZNANIE W SZKOLE
Spokojnie, bo pomyślą, że ci odbiło.
No bo…
Nie sądziłem, że wygrana tak mnie ucieszy.
- Idziemy do Green Skies? - Teraz?
Tak. Chcę od razu napisać do taty.
Niestety dzisiaj zamknięte.
Naprawiają modem.
Serio?
Tak.
Nie wierzę. Cholera.
To nic. Otworzę jutro wcześniej,
żebyś mógł napisać do taty.
- Zrobisz to dla mnie? - Pewnie. Wyślesz maila i załatwione.
Najlepsza szefowa kampanii!
Co ty wyprawiasz?
Bo dostaniesz! Au!
Kurde!
Zepsujesz go.
Przez ciebie mnie tu boli.
Kiepsko wyglądasz.
Zakręciło mi się w głowie.
Przepraszam.
Zaniosę cię.
Wariat! Po co te obroty?
Raz, dwa…
Nie przesadzaj. To tylko zawroty głowy.
- Spoko? - Tak.
Szybko się uczysz.
Gdybyśmy mieszkali z tatą w Manili, pewnie szybciej zaczęłabym pracować.
Mogłabym robić to, co dzieciaki z Ang TV.
Poszłabym do Star Circle Quest Kids.
To wersja dla dzieci. Zostałabym gwiazdą i bylibyśmy bogaci.
Te dzieci są bogate?
Pewnie. Wyobrażasz sobie być modelem dla Moose Gear?
Później reklamujesz parówki.
Ci fuksiarze dostają roczny zapas parówek za darmo.
Może powinienem być gwiazdą.
No jasne. Pasowałbyś.
Serio. Z takim wyglądem?
- Tak? - Znasz Filipińczyków.
Uwielbiają obcokrajowców i ludzi, którzy wyglądają inaczej.
Sandara Park jest z zagranicy, a wygrała SCQ.
Nie wiedziałeś?
Nie.
Czemu chcesz zostać celebrytą?
Chcesz pracować?
Masz ojca w Stanach.
Może ci wysłać pieniądze, nie?
Co?
Nie wysyła?
W sumie…
nie mam pojęcia.
Mama nigdy o tym nie wspominała.
Czyli nie wiedziałeś. Czemu nadal chcesz do niego jechać?
Mieszkać z nim?
Bo ja wiem?
Tata od zawsze był moim bohaterem.
Chciałem być jak on.
Ubóstwiałem go pod każdym względem.
Chciałem go we wszystkim naśladować.
Dlatego przefarbowałeś włosy?
I masz udawany akcent.
Ten kolor też nie jest prawdziwy.
Wcale nie. Jest prawdziwy.
Akurat.
Widzę czarny odrost. Ściemniasz.
No dobra.
Tak, niech ci będzie.
Mam farbowane włosy i udawany akcent.
Potrafię dobrze mówić po tagalsku, ale…
Po prostu całe życie mówiłem po angielsku,
jak mój tata.
Zawsze robiłem to, co on.
Naśladowałem go
i udawałem, żeby…
być szczęśliwym.
Właśnie tak.
A jesteś szczęśliwy?
Teraz tak.
JORDAN NA PRZEWODNICZĄCEGO
Trochę.
- Dzięki mnie. - Dzięki tobie.
A…
to dla ciebie.
NIE MASZ NOWYCH WIADOMOŚCI
Minęły dwa dni.
Wciąż nie odpisał.
To tylko dwa dni.
Może ma dużo pracy i nie sprawdził maila.
No wiesz.
To się nie uda.
Co? Wyluzuj.
To tylko pierwszy etap. Przed nami jeszcze dwa.
Myśl pozytywnie i nie zamulaj.
Masz rację. Pozytywne myślenie.
- Właśnie. -Będzie dobrze.
Zgadza się. Dobrze ci poszło. Zjedz coś.
Tak jest.
No proszę! Polubiłaś Śmierdziela.
Nie chodziło tylko o wybory?
- Kogo nazywasz Śmierdzielem? - Ciebie.
On nie śmierdzi.
Serio?
Ej!
Przestańcie!
- Śmieje się! - Nie śmierdzi?
Właźcie.
Pomóżcie nam, zamiast gadać.
Nie wiemy, jak zrobić z niego gwiazdę.
Macie jakieś pomysły?
Widziałem gościa, który zębami rozłupywał kokosy.
Potrafisz tak?
Co ty wygadujesz?
Ty i kokos. O tak.
Rozłupywacz kokosów? Fatalny pomysł.
Dobra, olej ich.
Zostały ci jakieś zęby?
Dajcie spokój z takimi propozycjami.
Przepraszam, jest tu Bertha?
- To twój ojciec? - Nie.
To najazd białych!
Proszę ich zignorować. Jordan. Słucham.
Szukam niejakiej Berthy.
Bertha… Jestem tu nowy, więc nie znam…
Ma pan może jej adres?
To jedyna kafejka internetowa w mieście?
- Tak. - Jedyna.
Zatem Bertha jest stąd.
Jak ma pan na imię?
Przepraszam. Ewan.
O właśnie.
Widzę to w tle, gdy rozmawiamy przez Yahoo! Messengera.
Bertha musi być stąd.
To z panem ciągle rozmawia! Pan jest jej skarbusiem!
Tak!
Już pamiętam. Poznaję pana.
Chcę jej zrobić niespodziankę. Wiesz, gdzie mieszka?
Zaprowadzę pana.
Fantastycznie.
Pilnujcie kafejki.
Zaprowadzę go do Berthy.
- Idę. - Nareszcie się pan pojawił.
To tutaj.
SALON PANI BERTHY TU RODZI SIĘ PIĘKNO!
Jesteśmy!
Slicznotka_z_Romblon?
Bialy_tatusiek_19?
Bertha!
- Ewan! - Tak, to ja!
Chcę z tobą być, skarbie!
O rany. O…
rany?
Rany Julek!
- Pani Bertho! - Co się dzieje?
Co jest?
Jejku!
O boziu! Ładnie wyglądam?
Pewnie. Bardzo ładnie!
Naprawdę?
Spójrz tylko. Masakra!
Wyglądasz okropnie!
Co pani wygaduje?
Przecież była pani pierwszą Perłą Romblon.
To było wieki temu.
Widzisz mnie teraz?
Jestem okropnie gruba!
Dlaczego ode mnie uciekła?
Jestem aż tak brzydki? Śmierdzę?
Spokojnie. Za wcześnie, żeby się dołować.
Po prostu tutejsze kobiety są…
dziwne.
Właśnie to mi się w niej podoba. Jest inna.
Myślałem, że spodoba jej się taka szalona niespodzianka.
Bo sama jest…
- Świrnięta. - No.
Ale nie sądziłem, że aż tak.
Proszę się nie martwić. Jest z nią Rose.
Przemówi jej do rozsądku.
Jest świetna.
Naprawdę? Rose jest aż tak skuteczna?
Tak.
Cholera, ale stres. W co się ubrać?
- Ładna sukienka? - Jest…
Paskudna! Jakbym uciekła z zakonu. A ta?
- Lepsza. - Brzydka!
Biała najgorsza!
Proszę się uspokoić. Nie przyjechał tu dla pani ciuchów.
Jest tu dla pani.
Ale z niego przystojniak.
Ewan?
Co dalej?
Nie wiem.
Ale na pewno się nie poddam.
Nie można rezygnować z miłości.
Racja.
Byłeś kiedyś zakochany?
Dzień dobry.
Szukałam was.
Co z Berthą?
Trochę ją to przytłoczyło.
Po prostu…
nie spodziewała się, że przyleci pan aż tutaj.
Chcę z nią być.
Chyba nie wie, co myśleć.
Na pewno uwielbia pana w wersji z czatu.
To co mam zrobić?
To proste!
Pokażemy jej pana prawdziwe oblicze.
Dobrze, ale jak?
Otóż najlepsza będzie harana.
- Co to? - Serenada.
To tutejsza tradycja. Mężczyźni zalecają się tak do kobiet.
- W porządku. - Działamy?
- Tak! - Tak!
- Ja też? - Tak.
Sam nie dam rady.
Świetnie.
Nie mogę uwierzyć,
że Ewan chce zrezygnować ze swojego życia w Stanach.
Z całego życia.
Dla pani Berthy wszystko zmienił.
To jakiś obłęd.
Serio?
Nie dla mnie. Ja go rozumiem.
Naprawdę kocha panią Berthę.
Taki ma charakter. Gdy się zakocha, wkłada w to całe serce.
Ty byś tak nie zrobił?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Nigdy nie byłeś zakochany?
Dlatego nie rozumiesz. Nie byłeś.
To wszystko wyjaśnia. Jesteś słaby.
Chcesz powiedzieć, że ty byłaś zakochana?
Pewnie, dwa razy.
- Dwa? - Tak!
Kurde.
Serio.
Już dwa razy, na tym etapie życia?
I co? Ty ani razu.
Nie masz gadki.
Łatwo się zakochujesz.
Hola, hola!
Uważaj.
Bo zabujasz się we mnie.
Chciałbyś!
Za dużo gadasz.
Nie, to było tak…
Raz zakochałam się w sąsiedzie.
Byłam wtedy w drugiej klasie. Ale przeprowadził się do Manili.
Ten drugi to Jack.
- Jack? - No.
Powinienem go znać?
No Jack, główny bohater Titanica.
Uwaga, spoiler. Jack zginął.
Wszystko zepsujesz. A dlaczego zginął?
Bo Titanic zatonął?
Nie, bo poświęcił się dla Rose.
Prawda? Mamy nawet tak samo na imię.
Kurczę.
Romantycznie, co?
Wiesz, co powiedziała Gela i jej paczka, gdy cię zobaczyły?
Że wyglądasz jak Leonardo DiCaprio.
Naprawdę?
No co?
Już rozumiem.
Mówisz, że wyglądam jak Leonardo DiCaprio, czyli Jack.
Chcesz powiedzieć, że się we mnie kochasz?
Powtarzam tylko słowa Geli i jej ekipy.
Wcale mi go nie przypominasz. Bo w czym?
W czym?
Serio?
Aleś ty irytujący! Chodźmy już.
Mam cię!
Potrzymasz mi kokosa?
I dwa, i trzy…
I do rogu. Płynne ruchy.
I trzy, i cztery…
To później. Dobra…
- Rose! - Uch, ty…
Co robisz? Wystarczy się przywitać.
Jesteś zbyt poważna.
Na co się tak gapisz?
To Juana.
Ćwiczy taniec na bal debiutantki ze swoim partnerem.
Jesteś zazdrosna.
Jeszcze czego!
Nie odczuwam zazdrości.
Akurat.
Poproś, żeby nauczyli cię tego tańca.
Pewnie, mogłabym.
Ale głupio bym wyglądała.
Nie mam z kim ćwiczyć.
Masz mnie.
Poważnie? Teraz?
Chyba że nie chcesz…
Nie wycofuj się. Pierwsze słowo do dziennika!
Dobra.
Przepraszam.
Nauczysz nas tak tańczyć?
Jasne. To twój partner?
Kolega.
Tak.
Róbcie to, co my.
Gotowi?
Dwa. Dobrze. Trzy.
Obrót i stop.
- Gibo gra na cajónie. - Cześć.
A to Samgi. Zagra na gitarze.
A Tony na marakasach.
- Super, Tony. - Tak jest!
- Ja nauczę cię piosenki. - Do dzieła.
- Jordan zaśpiewa chórki. - Super.
Śpiewam tylko rockmetalowe kawałki. Jakie chórki?
Dasz radę.
Pierwszy wers.
„Dam ci gwiazdkę…”
Chwila.
Wolniej, po kawałku.
Powtarzaj za mną: „Dam ci gwiazdkę…”
Dam ci gwiazdkę z nieba…
Dobrze!
- Teraz szybciej. - Pierwszy wers!
Kiedy nauczysz się tekstu, codziennie ćwicz piosenkę.
Ja zajmę się Berthą.
Przygotuję ją na serenadę, żeby nie uciekła.
- Jak? - Uwielbia danie sarsa.
- Serio? - Świetnie.
Dobra!
Jazda.
Ewan ugotował to dla pani.
Własnoręcznie?
Tak. Mówi, że to pani ulubione danie.
- Pyszne! - Tak? No to super!
- Smakowało jej? - Tak.
Jadła z szerokim uśmiechem.
O takim.
Nie mogę się doczekać niespodzianki.
Ja też. Na pewno jej się spodoba.
Zwłaszcza gdy pokażesz się w tej koszuli, przystojny jak nie wiem.
Tym razem do ciebie pobiegnie.
- Trzymajmy kciuki. - Tak!
Jeśli mówisz, że ja dobrze wyglądam,
to spójrz na Jordana.
O wiele lepiej!
Jak wyglądam?
Jak ciacho.
Znów to samo!
Ech, wy dwoje!
Nie ma jak być młodym i zakochanym.
Dzieje się!
Ktoś tu się rumieni!
Gdybym świat na własność miał
Dałbym ci wszystko, czego pragniesz
Każdy twój dzień opromieniałbym słońcem
Co miesiąc księżyc w pełni ofiarował ci
Dla ciebie, dla ciebie
Dam ci gwiazdkę z nieba
Byś mogła pomyśleć życzenie
Że moją chcesz być
Sercem i duszą
Gdybym tylko mógł
Gdybym świat na własność miał
Wszystko to
Przeznaczyłbym
Dla ciebie
- Ładnie wyglądam? - Tak.
- To dla mnie? - Oczywiście.
Dziękuję.
Dla Slicznotki_z_Romblon@skype.com.
To ja.
Dla kobiety, która każdego dnia pojawiała się na moim monitorze.
Uratowałaś mnie od smutku.
Choć dzieliło nas pół świata,
czułem, że twoja miłość przenika przez nasze monitory
prosto do mojego serca.
- Ładnie wyglądam? - Ślicznie.
WYJDZIESZ ZA MNIE?
Bertho.
Wyjdziesz za mnie?
Śmiało.
Ewan…
Tak!
- Tak! - Oczywiście!
Pasuje?
- Tak. - Idealnie!
Hura!
Dam ci gwiazdkę z nieba
Byś mogła pomyśleć życzenie
Że moją chcesz być
Sercem i duszą
Gdybym tylko mógł
Gdybym świat na własność miał
Wszystko to
Przeznaczyłbym dla ciebie
Gwiazdkę z nieba ci dam
Byś mogła pomyśleć życzenie
Że moją chcesz być
Sercem i duszą
Gdybym tylko mógł
Gdybym świat na własność miał
Wszystko to
Przeznaczyłbym dla ciebie
Hej, wy!
Do domu!
- Jordan… - Rose…
Ty pierwsza.
To nic takiego. Chciałam tylko powiedzieć, że…
ładnie śpiewałeś.
Niby jesteś fanem rocka i metalu, ale mógłbyś śpiewać ballady.
- Serio? - Tak.
Nie wiedziałem, że tak potrafię.
A ja wiedziałam, tylko mnie nie słuchałeś.
Dziękuję.
Za co?
Bo we mnie wierzysz.
No pewnie, bo…
zapłacisz mi za to, pamiętasz?
Naprawdę chodzi o pieniądze?
Czemu klękasz?
Jestem za młoda na oświadczyny!
No jasne, przecież wiem.
Ja też.
Ale…
mam inną propozycję.
Propozycję? Jaką?
Rose.
Mogę być twoim partnerem na balu?
Na pewno?
Oczywiście.
Jasne, że tak.
Ale jeśli wolisz kogoś innego…
Za dużo gadasz. Wstawaj.
Muszę się zastanowić.
Serio?
Pomyśl tylko.
Podobno…
wyglądam jak Jack, prawda?
A ty jesteś Rose.
Powiedziałbym, że idealnie do siebie pasujemy.
Dobrze, możemy być Jackiem i Rose na moim balu.
- Tak? - Tak, ale…
mam nadzieję, że obędzie się bez tragedii.
Ja też na to liczę.
Co teraz?
HHWW?
Co to znaczy?
Chodzenie za rękę.
Baduy!
Żenada! Użyłem tego słowa!
Nie to nie.
No weź!
- Pa. - Pa.
Co mam…
Stój. Ty w tę stronę.
- Dobra? - Tak.
Pa.
- Tato… - Moja córka jest już dorosła, co?
Z bliska Jordan przypomina gościa z Titanica.
A ty co?
Przepraszam, tato.
Najpiękniejsza dziewczyna w mieście!
Chociaż raz daj mi się tym nacieszyć.
Dobrze.
Tylko nie zajdź od razu w ciążę.
- Tato! - No co?
To mnie w ogóle nie interesuje.
- Odpada! - Żartowałem.
Rose.
To był żart.
Rose.
Rose?
Rose!
Jordan!
Patrz.
Spodoba ci się. Z drogi!
- Uważaj, Gela. - Zobacz!
W mieście aż huczy o tym obcokrajowcu i pani Bercie.
A to ty i Rose.
Nazywają was kupidynami.
Jesteście sławni!
ROMANS W ROMBLON: SERENADA ZAKOŃCZONA ZARĘCZYNAMI
Chwila.
To drugi plan Rose.
Jaki plan?
DUMNY TATA 2. WZMIANKA W GAZECIE
Nieważne.
Dzięki, Gela.
- Drobiazg. - Gdzie Rose?
Nie widziałem jej dzisiaj. Nie odpisała mi.
Może jest w Green Skies.
Pewnie tak.
Rose!
Rose! Widzieliście ją?
- Jordan. - Gdzie jest?
Nie ma jej?
Nie.
- A gdzie jest? - Zachorowała.
Cholera.
Chcesz komputer?
Tak, na godzinę.
I chcę to zeskanować.
Weź szóstkę.
Tata jeszcze nie odpisał?
Rose nie odpisała.
Rose?
Dlaczego?
Co się stało?
Pokłóciliście się?
Gibo mówi, że zachorowała.
Tyle że…
Ostatnio pocałowałem ją w policzek.
Myślisz, że jestem zbyt napastliwy? Nie odzywa się.
Może naprawdę jest chora.
Byłeś u niej w domu?
Nie.
To idź.
VIMAIL WIRTUALNA SKRZYNKA POCZTOWA
MASZ NOWĄ WIADOMOŚĆ!
NOWA WIADOMOŚĆ OD MICHAELA
TO TY, SYNU?
JESTEŚ SŁAWNY. GRATULUJĘ!
O rany.
Nie wierzę!
W pytę!
Co to za słownictwo?
Przepraszam.
Rose?
Rose!
- Cześć. - Jordan.
Gibo mówił, że jesteś chora. To prawda?
Co tu robisz?
Chciałem ci coś powiedzieć.
Udało się!
Tata odpisał!
Odpisał!
Odpisał mi, Rose.
Odpisał na maila! On…
Nie wierzyłem, że to się stanie.
Nareszcie do mnie napisał. To wszystko dzięki tobie.
Dziękuję.
Dziękuję ci, Rose.
Udało się.
Gratulacje.
Czemu płaczesz?
To z radości.
Dziękuję.
Bez ciebie by się nie udało.
Ty jesteś Jordan?
Tak, proszę pana.
Jadłeś już? Dołącz do nas.
Często jesz kinilaw?
Wstydzi się zaprzeczyć.
Nie.
Nie, proszę pana.
To mój pierwszy raz.
Ale bardzo mi smakuje.
Dziękuję.
Lizus!
Wcale nie, patrz.
Popisuje się. Nie wierz mu.
Gdzie jest łazienka?
Do środka i w prawo. To tamte drzwi.
Dziękuję.
Mówiłaś mu już?
Musisz mu powiedzieć.
Nagrałam już piosenki na bal.
PLAYLISTA NA BAL
„Playlista na bal”?
Super.
Są tu jakieś piosenki GSK?
Pewnie, że tak.
- Znasz Kwento? - Kwento!
Pasuje.
To jedyna ballada na płycie.
- Co nie? - Tak.
Zespół metalowy,
a tu nagle ballada.
Kozacko.
Uważam, że poszli wtedy w komerchę.
Chcę to usłyszeć na swoim balu.
Wyobrażam to sobie ze szczegółami.
Wszystko dzieje się w zwolnionym tempie
podczas mojego tańca z partnerem.
Mówisz o mnie, prawda?
Jeśli nie chcesz mnie za partnera, nic się nie stanie.
Tylko powiedz.
Coś się stało?
Coś nie tak?
Mam guza mózgu.
Chciałbym móc jakoś pomóc.
Daj spokój.
Nie przejmuj się.
Poradzę sobie.
Przetrwam to.
Rose…
Proszę cię, pamiętaj o jednym.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
We wszystkim.
Jestem przy tobie.
Nigdy o tym nie zapominaj.
Proszę.
Będzie dobrze.
Wiem. Będzie dobrze.
Na pewno.
- Na razie. - Pa.
Pięknie sobie radzicie, szczęściary.
Wszystkie kwitniecie.
Dajcie mi siłę, dobrze?
Ja też chcę tak rozkwitnąć.
- Rose! - Tak?
- Pani Melai… - Rose!
Już wiem.
Ale nie będę płakać. Nie lubisz scen, prawda?
Zgadza się.
Co powiedział lekarz? Wyzdrowiejesz?
Wie pani,
w przyszłym tygodniu
zaczynam chemioterapię.
Zobaczymy, czy mi pomoże.
Wiesz, co zrobię?
Zerwę wszystkie kwiaty i przyniosę ci je do szpitala.
- O nie! - Czemu?
Proszę je przynieść na mój bal.
Jeśli dożyję.
Przestań. Nie mów takich rzeczy.
Wyzdrowiejesz i będziesz miała bal wśród kwiatów.
Daj mi to. Ja skończę.
Nie powinnaś się przemęczać.
Poszukiwacze Gwiazd.
Jestem Kevin Dimaguiba.
Co tam się dzieje?
No tak, nie było cię wczoraj.
Szukają nastolatków na casting w telewizji.
Przyszłych aktorów.
Długo tu będą?
W przyszłym tygodniu jadą do innego miasta.
JORDAN
Co słychać, Rose?
Skończyłeś już lekcje?
Tak, a co?
Najwyraźniej zrealizujemy trzeci punkt naszego planu.
Dokładnie za tydzień odbędzie się przesłuchanie.
Chemioterapia też się wtedy zaczyna.
To nic. Nie przejmuj się.
Ważne, żebyśmy byli przygotowani.
Jeśli cię przyjmą, wszyscy zobaczą cię w telewizji.
Dlaczego chcesz wziąć udział w poszukiwaniu gwiazd?
Yyy… Bo…
Od razu stracą zainteresowanie. Żadnego „yyy”.
Myśl szybko. Podpowiem ci.
„Bo znajomi nazywają mnie Leonardo DiCaprio z Romblon.
Chcę być gwiazdą”.
- Start. - Odpada.
Zaczynaj!
Bo znajomi mówią,
że jestem Leonardo DiCaprio z Romblon. Chcę być gwiazdą.
Pokaż, jak się cieszysz.
Proszę bardzo.
Bardziej. Masz być zachwycony.
- Świetnie! - Hura!
- Teraz zły. - Wściekły.
Dawaj. Spójrz w obiektyw ze złością. Tak!
Smutek.
Na tyle cię stać?
To nie może być udawany smutek.
Musisz wyglądać na załamanego.
- Dobra? Smutek. - Okej.
Wczuj się w to.
Rose?
Rose!
Nic ci nie jest?
O to chodziło.
To jest smutek.
Widzisz? W tym jest prawda.
Co ty odwalasz? Nie rób tak.
Przepraszam.
Jak cię ściąć?
Nie wiem.
Najlepiej całkiem krótko.
Na jeża.
Na łyso? Nie!
Na jeża.
Nie ma mowy.
Łysa pała mi nie pasuje.
Nie marudź. To tylko włosy.
A może przytniemy tylko boki?
Chcesz?
Może być.
Nowy kolor?
Nie, ten jest dobry.
To też podciąć?
- Tak. - Dobrze.
Jak nie on, to ja.
Co?
Że jak?
Ogolę się na łyso.
Niby czemu?
I tak mnie to czeka.
Po co czekać?
Jestem gotowa.
I co? Ładnie wyglądam łysa?
No wiesz!
Nie odpowiesz?
Nie do twarzy mi?
Nie o to chodzi.
To o co? Czemu tak patrzysz?
Bo…
Chcę zapamiętać tę buźkę.
Łysą i idealną.
Co cię napadło? To tylko ja.
Rose?
Mógłbym odpuścić ten casting?
Co?
Dlaczego?
Chcę być przy tobie podczas chemioterapii.
- Po co? - Żeby cię wspierać.
Być przy tobie, trzymać cię za rękę.
Przejść to wszystko z tobą.
Żebyś zawsze czuła moją obecność.
Jordan, nie możesz mi pomóc.
Niczego nie zmienisz, wiesz?
Dlaczego mnie odpychasz, Rose?
Boję się, że nie przeżyję.
- Nie chcę, żebyś patrzył, jak umieram. - Przestań.
- Rose… - Może tak być.
Ale nie będzie!
- Ale jeśli umrę… - Nawet o tym nie mów!
To nie fair.
Nie będziemy gadać o twojej śmierci, bo nie umrzesz.
- Musisz… - Jordan!
Jeśli umrę…
musisz zrealizować nasze plany, dobrze?
Spotkać się z tatą.
Spotkać się z nim i wyjechać z tej wyspy.
Dobrze?
Wiesz co, Jordan?
Kiedy byłam mała…
Kiedy byłam mała, miałam proste marzenia.
Chciałam po prostu żyć.
Tu, na wyspie Romblon.
Z tatą i mamą.
Kiedy zaczęłam przesiadywać w kafejce i spędzać czas online,
zrozumiałam,
jak wielki jest świat.
Poza tą wyspą jest o wiele więcej
ciekawych miejsc.
Być może
zabrzmi to powierzchownie,
ale zrozumiałam, że tak jak Mara San Andres
mogę być księżniczką, choćby przez jedną noc.
Chcę mieć bal debiutantki.
Bal, na który…
bym zapracowała.
Oszczędzałabym,
żeby urządzić wspaniałą imprezę.
Słuchałabym tylko, jak zgromadzeni mówią:
„Wow! Rose, jesteś niesamowita!
Prawda? Nie do wiary.
Cudowna impreza.
Sama tego dokonała.
Oszczędzała na ten bal.
Od dawna o nim marzyła”.
Chciałabym, żeby mnie podziwiali.
Chcę…
żeby ludzie z nadzieją patrzyli
w moją przyszłość.
Ale…
może nie ma dla mnie przyszłości.
Może to będzie koniec.
Nie mów tak, Rose.
Nie bądź taka.
Jordan, jeśli tak się stanie…
zrealizujesz swój plan, dobrze?
Bo…
gdy twoje marzenia się spełnią,
to tak, jakby moje też się spełniły.
I pamiętaj…
Nie zapomnij o mnie, dobrze?
Dokonaliśmy tego razem.
Razem to zaplanowaliśmy.
Zrób to, dobrze?
Posłuchaj mnie.
Proszę.
Zrobię to.
Dla ciebie.
Obiecuję.
Dziękuję.
MIEJ WIELKIE MARZENIA POSZUKIWACZE GWIAZD
Jordan Anderson.
Rose?
Dzień dobry.
Nazywam się Jordan Anderson, mam 17 lat.
POSZUKIWACZE GWIAZD
- Mamo! - Słonko!
Co się dzieje? Boli cię?
- Mamo! - Rene!
Wytrzymaj, zaraz przejdzie.
Trzymaj mnie za rękę.
Rene! Siostro!
Kochanie…
Nie może wytrzymać. Zawołaj pielęgniarkę, szybko!
Mamo!
Jestem przy tobie.
Dzięki, mamo.
Bardzo się cieszę, że tu jesteś. Dziękuję.
Nie mogłabym być tak daleko
i opiekować się kimś innym,
gdy potrzebuje mnie moje dziecko.
Ale wiesz, że nie mam dolarów?
O nic nie proś. W portfelu pusto.
Nie mogę ci zapłacić.
Po prostu wyzdrowiej. Nie ma dla mnie lepszej zapłaty.
- Dobrze? - Dzięki.
Jedz.
Obiecujesz?
To Jordan.
Twój chłopak?
To tylko kolega.
Że co?
POSZUKIWACZE GWIAZD
OLŚNIJ ICH, JORDAN
Powracamy z programem Poszukiwacze gwiazd.
KOCHAMY CIĘ, JORDAN
Przed nami ostatni uczestnik programu.
Jest niezwykle popularny.
Po przesłuchaniach doszedł do finału regionalnego,
pokazując, że jest mocnym zawodnikiem.
Bije rekordy w głosowaniach SMS-owych.
Nie przedłużajmy.
Szanowni państwo, przed wami niepowtarzalny Jack z Romblon…
Jordan Anderson!
- Masz motylki w brzuchu. - Kibicuję mu.
Oczywiście.
Myślisz, że to właśnie ty jesteś gwiazdą, której szukamy?
Zdecydowanie.
Co za pewność siebie! Brawo!
- Przystojniak. Dobrze sobie radzi. - Nauczyłam go tego.
- Dobry jest. - Pytanie zada pani Mara San Andres.
Cześć, Jordan. Jesteś bardzo przystojny.
Twoja idolka!
To ta…
- Z mojego lustra! - Tak!
- Właśnie. - Powiesiłam sobie jej zdjęcie.
Zostaniemy filmową parą?
Żartuję!
Przykro mi, ale…
nie mógłbym.
Ojej!
Chyba pierwszy raz widzę, jak ktoś daje pani Marze kosza.
Ktoś na ciebie czeka w Romblon, co?
Ale wszyscy chcą wiedzieć jedno.
Jordan,
masz dziewczynę?
Nie.
Dziewczynę?
Nie mam.
Widzicie?
Ale…
w Romblon czeka ktoś bardzo dla mnie ważny.
Jest twoją wielką fanką, Maro.
Musi być wyjątkowa, skoro odrzuciłeś mnie na wizji.
Mówisz, że jest moją fanką.
To znaczy, że ma dobry gust.
Oto moje pytanie, Jordan.
Dlaczego chcesz zostać gwiazdą?
Spełniam marzenie przyjaciółki.
Niedawno zrozumiałem, jak krótkie bywa życie.
Nie znamy dnia ani godziny.
Jeśli w tym życiu miałbym taką możliwość
i mógł uszczęśliwiać innych,
to czemu nie?
Jeśli zostając gwiazdą,
wywołam uśmiech na jej twarzy,
spełni się moje marzenie,
by ją uszczęśliwić.
Regionalnym zwycięzcą z Cebu zostaje…
Jordan Anderson!
MISJA: DUMNY TATA 3. SŁAWA I WYSTĘP W TELEWIZJI
WIDEO DLA TATY
POSZUKIWACZE GWIAZD
1 NOWA WIADOMOŚĆ OD ROSE
Jordan?
Cześć, Rose!
Co u Jacka z Romblon?
Wszystko w porządku. A u Rose z Romblon?
Oglądałaś?
Pewnie. Nie przegapiłabym tego.
Ładnie wyglądałeś w telewizji.
Tak?
Jestem przystojniejszy na żywo czy w telewizji?
W telewizji.
Ale…
brakuje mi cię na żywo.
Ja też za tobą tęsknię. Bardzo.
Nie masz pojęcia.
Nie powinnaś już spać?
No weź.
Ledwo odebrałeś i już wysyłasz mnie do łóżka.
Po co?
Czy jeśli pójdę spać,
mój rak też zaśnie?
Codziennie się za ciebie modlę.
O to, żebyś wyzdrowiała.
Jakiś ty poważny.
Czuję się dobrze.
Jestem czujna, gotowa i pełna zapału!
Ale dziękuję.
Dzięki, Jordan.
Modlitwa mi się przyda.
Jak idzie chemioterapia?
Dobrze.
W porządku.
Radzę sobie.
Została mi jedna sesja.
Kozacko!
W przyszłym tygodniu.
Dwudziestego piątego marca.
- W twoje urodziny? - Tak.
A co z balem debiutantki?
- Z balem? - No.
Mam teraz balować?
Plany się zmieniły.
Zrobimy skromną imprezę w szpitalu.
Żałuję, że mnie nie będzie.
Przecież wiesz.
To nic. Nie przejmuj się.
Najlepszym prezentem urodzinowym
będzie twoja wygrana w Poszukiwaczach gwiazd.
Wygram. Obiecuję.
Tata odpisuje mi na wszystkie maile. Jest ze mnie dumny.
- Serio? - Tak.
To super.
Brawo.
I co dalej?
Weźmie cię do siebie?
Tak.
Powiedział, że jeśli wygram, zostanie moim managerem.
Świetnie!
A nie mówiłam?
Wiedziałam, że nasz plan się powiedzie.
I miałam rację!
Tak.
Ale nigdy nie wiadomo.
Może tylko żartował.
No i znowu kraczesz.
Co ci mówiłam? Dość negatywnych myśli.
Zawsze musisz myśleć pozytywnie.
Dobrze, będę.
To wszystko dzięki tobie, Rose.
Wybacz, że nie przyjadę na twoje urodziny.
Mam wyrzuty sumienia.
To nic takiego.
Nawet o tym nie myśl.
I tak będę mogła cię oglądać
ze szpitalnego łóżka, prawda?
A później do mnie napiszesz.
I wyślesz mi zdjęcie, dobra?
Tak.
Tata nie śpi. Słyszę go.
Będą kłopoty.
Powie…
że za długo siedzę.
Dobranoc. Idę spać.
Dobrze. Trzymaj się. Dobranoc.
Dobranoc.
Sto lat.
Dziękuję.
Dzień dobry. Wszystkiego dobrego.
Dziękuję.
Wszyscy cię pozdrawiają.
- Najlepszego. - Dziękuję.
- Sto lat. - Dziękuję.
Rose! Wszystkiego najlepszego!
Dziękuję.
Kochana.
Co pani tu robi?
Podwiozę cię.
Jak to? Dokąd jedziemy?
Nie pytaj, tylko chodź.
Co?
- Idź. - Na pewno?
- Tak. - Chodźmy.
Co tu się dzieje, pani Bertho?
Przecież mówiłam, że zrobię ci makijaż na bal debiutantki.
Poświętujemy tylko w szpitalu.
Myślisz, że na to pozwolimy?
W życiu.
Nie ma mowy.
- Ale… - Dość tych pytań.
Zamienimy cię teraz
w najpiękniejszą kobietę w całym Romblon.
Zaczynamy?
Jaka śliczna, pani Bertho!
- Ty jesteś śliczna. - Piękna!
Promieniejesz.
Jest pani niesamowita.
Łatwo poszło.
Coś…
mi tu nie pasuje.
Co? Brwi są nierówne?
Nie.
Idealnie.
Pięknie.
Teraz jest dobrze.
Świetnie.
Jak cudnie!
UDANEJ OSIEMNASTKI, ROSE
Są tu moi rodzice?
Oczywiście.
Najlepszego, Rose.
Co ty tu robisz?
Obiecałem, że będę twoim partnerem.
A co z konkursem?
Co z twoimi marzeniami?
Marzenia mogą zaczekać.
Osiemnastkę ma się raz.
Za nic bym jej nie przegapił.
Idziemy?
- Tak? - Tak.
Dziękuję, że to zorganizowałeś.
To ja dziękuję, że zorganizowałaś mi życie.
Żenada!
No weź.
Nie mogę choć raz być romantykiem?
Niech ci będzie.
Droga Rose…
chcę tylko powiedzieć,
że dzięki tobie odnalazłem w Romblon swój dom.
Cieszę się na powolny internet…
niezliczone dni w Green Skies, zachody słońca i całą resztę.
Dzięki tobie poznałem najwspanialszych ludzi
w swoim życiu.
Co więcej,
uświadomiłaś mi, że…
kocham cię o wiele bardziej od marzeń o Ameryce.
Bardzo cię kocham, Rose.
Za dużo gadasz.
Moja kolej?
Jasne.
Kocham cię, Jack.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
ODLOTY
Poradzisz sobie.
Dbaj o siebie, dobrze?
KONTROLA BEZPIECZEŃSTWA
Napisy: Agata Jakubiec