Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Dobra, opuszczaj.
Tak, tu masz bloczek.
Ten po prawej!
Uważaj na linę.
Lina się zacięła.
To się nie uda.
Opuszczajcie.
No dalej. Tylko ostrożnie. To kosztowało majątek.
- Jest nierówno. - Niech pan uważa.
ZWYCIĘZCA KONKURSU NAUKOWEGO
- Co się stało? - Jest Jati.
- Hej, Jati. - To Jati.
- Nasz mistrz. - Że co?
- Jest świetny. - Ja się tym zajmę.
- Słyszysz mnie? - Tak, słyszę.
Dobra, to słuchaj.
Przesuń to w lewo. W twoje prawo, jasne?
Dwa razy.
Tak, dobrze.
- Dobra. Tak wystarczy? - Tak.
Proszę pana, przyszedł Jati.
Jati!
Gratulacje! Jesteś niesamowity!
- To nasz mistrz. - Właśnie.
Mistrz zachodniej Jawy.
Gratulacje dla zespołu kabaretowego
za zdobycie pierwszego miejsca w miejskim konkursie w Bandung.
A oto duma naszej szkoły.
Jati Ilhami.
Chodź tu, Jati.
No dalej, chodź.
Jati zrobił coś niesamowitego.
To pierwszy uczeń gimnazjum Bandung Raya,
który zakwalifikował się do ogólnokrajowej olimpiady naukowej.
Jati to nasz mistrz.
No dobrze, Jati.
Powiedz coś.
- Śmiało. - Jati, jesteś super!
Przestań.
Nie wstydź się. Śmiało.
- No dalej, mamy test. - Spokojnie.
Trzymaj puchar.
Jati. Spójrz na te dzieciaki. Jestem z ciebie dumny.
Nikt nie osiągnął więcej niż ty.
- Wszystko dobrze? - Pospiesz się.
To już poziom krajowy… Masz przed sobą świetlaną przyszłość…
- Musisz tylko… - Jati!
Dasz radę, Jati.
Jati!
- Jati! - Co z nim?
Czemu uciekł?
PIERWSZE MIEJSCE
CZYTELNIA
Jati.
Co się stało?
Już dobrze. Weź głęboki oddech.
Oddychaj powoli.
Oddychaj. Właśnie tak.
Jati?
Wszystko gra?
Przecież wygrałeś ten konkurs.
Powinieneś się cieszyć. To nie powód do paniki.
To co się stało?
Spanikowałem.
Nie masz gorączki.
Może to dlatego, że zaniedbywałeś modlitwę.
- Często widzę… - Nie opuszczam modlitw.
Właśnie, że tak. Zwłaszcza rano.
Rano trzeba wstać, pomodlić się i zjeść.
- Dobra. - W tej kolejności.
Jestem wykończony.
No tak. Wykończony.
Cały czas ci to powtarzam.
Proszę.
Załóż kurtkę.
To ja najlepiej znam mojego mistrza.
PANI IIS - GOŚĆ HOTELU
Zaczekaj.
Halo, dzień dobry.
Tak, zaraz będę. Spotkamy się pod ratuszem.
Zaczekam na panią. Już jadę.
Jati! Hej!
Chodź.
Przepraszam, że musiała pani czekać.
- Nic się nie stało. - Ja to wezmę.
- Nie trzeba. Jest ciężka. - Pani pozwoli.
- Dziękuję. - Proszę.
W naszym hotelu traktujemy gości jak rodzinę.
Taka jest nasza filozofia.
Bardzo panu dziękuję.
Wcześniej byłem pracownikiem biurowym w Dżakarcie.
Ale przeprowadziliśmy się do Bandung,
żeby całej rodzinie było wygodniej.
Co za poświęcenie. Zaczynam mieć kompleksy jako rodzic.
Może to dlatego, że wychowywałem się bez ojca.
Więc chcę, żeby mój syn, Jati, mógł mieć ojca zawsze przy sobie.
- To wspaniale. - Chcę, by Jati odniósł sukces.
Bo sukces daje szczęście.
Który bogacz nie jest szczęśliwy?
Ma pan rację.
Dziękuję.
- Proszę zaczekać. - Dziękuję.
Pomóż panu.
Panie Uyan.
- Mówiłam, żebyś słuchał. - Przepraszam.
Gdzie się podziewaliście?
- Odbierałem gości. - Odłóż to.
- Witamy. - Proszę tędy.
- Zapraszamy. - Dziękuję.
Witam.
- Jak się czujesz? - Dobrze, mamo.
- Kręci ci się w głowie? Boli cię coś? - Nie…
Chcesz zupy?
ZANIM STAŁEM SIĘ SOBĄ
No dobra!
Biegamy!
Szybciej! Nie przestawać!
Dalej, Jati! Dasz radę!
Dalej, Jati!
Tak, biegnij! Dobrze!
Świetnie, Jati! Bardzo dobrze!
- Które miejsce? - Szóste. Całkiem nieźle.
Gdzie mój tata?
- Pójdę z nim pogadać. - Pewnie, idź.
Jati.
Bądź szczery.
Cieszyłeś się z przegranej, bo chciałeś zadowolić pana Juneda?
Jati.
Chodź.
Usiądź tam.
No już.
Jati.
Coś ci powiem.
Wiesz, co widzę każdego dnia, kiedy siedzę w tym fotelu?
Spójrz. Hej.
Zobacz.
To twoje puchary za pierwsze miejsca.
Na wszystkich zdjęciach jesteś zwycięzcą.
Właśnie to widzę.
Wiem, że te sukcesy nie przyszły ci łatwo.
To trudne. Wiem to.
Ale to wszystko motywuje mnie do ciężkiej pracy.
Dla ciebie, Jati.
To mały pokój.
Ale to nic. Ja mogę pracować w tej klitce.
Ale ty nie.
Ty musisz mieć więcej przestrzeni.
Zwłaszcza w przyszłości. Musisz mieć większe biuro.
To tylko bieg. Czemu mówisz o przyszłości?
Właśnie o to mi chodzi. „To tylko bieg”.
Rozumiesz?
Wiesz, co jest dla ciebie ważne.
- Przecież przygotowuję się do konkursu. - Do konkursu.
To nie jest zwykły konkurs.
To krajowa olimpiada. Dla uczniów z całej Indonezji.
Ile ich jest?
Ile jest prowincji?
Za moich czasów było 27. A teraz? Około 30? Może 33? Ile?
- Trzydzieści osiem. - Otóż to!
Więc będziesz rywalizować z 37 dzieciakami, które są takie jak ty!
I oni teraz pilnie się uczą.
Jeśli chcesz z nimi wygrać,
musisz uczyć się 37 razy pilniej niż dotąd.
Po prostu chcę, żebyś się na tym skupił.
Będę zawsze przy tobie.
Będę stał obok ciebie, gdy zostaniesz mistrzem.
Robię to, bo cię kocham.
Rozumiesz?
Jati?
No już, Jati.
Jesteś chłopcem.
Czemu jesteś taki miękki? Dlaczego płaczesz?
Niech nam pan pokaże.
Liczcie do trzech.
- Tak jest. - Trzy.
- Dwa, jeden. - Dwa, jeden.
No już…
Wystarczy.
Ja już to wszystko umiem. A przed wami daleka droga.
Hej!
Jati!
Chodź.
Śmiało.
Wielkie brawa dla Jatiego.
Proszę.
Dasz radę, Jati.
Uda ci się.
Nie da rady. Nie uda mu się.
- Wyłożył się. - Auć.
- Nic ci nie jest? - Upadł.
Dość tego. Nie śmiejcie się z kolegi.
Śmiejecie się ze mnie?
Jati.
Tylko spokojnie. Uspokój się.
- Wyluzuj. - Wystarczy.
- Co? Chcesz się bić? - A ty chcesz?
- Chcesz się bić? - Uspokój się, Jati. Wyluzuj.
- Proszę pana. - Proszę pana.
Co robisz? Popisujesz się?
- Dewa, przestań! - Proszę pana.
- Co się stało? - Jati, dlaczego?
Mój syn nie zrobił nic złego.
Z opowieści wynika, że został sprowokowany.
Bardzo pana przepraszam.
Po prostu się śmiałem.
Śmiał się pan z mojego syna, tak?
I tak, i nie.
Wszyscy zwyczajnie się śmialiśmy.
Co to znaczy „zwyczajnie”?
- Śmiech to śmiech. - Spokojnie, panie Jaya.
Jati jest tylko zawieszony. Nie został wydalony ze szkoły.
Nie musi być zawsze idealny, prawda?
Takie rzeczy się zdarzają. To będzie dla niego cenna lekcja.
Prawda, Jati?
Proszę pana.
Mój syn ma duże osiągnięcia.
- Zgadza się. - Przyniósł zaszczyt tej szkole.
Ale atakował kolegów z klasy.
Tak traktujecie dobrych uczniów?
Ty to zacząłeś? Dlaczego? Co?
- Proszę pana… - Naprawdę?
- Chcę powiedzieć… - Spokojnie.
Ta szkoła na niego nie zasługuje.
Wracamy do domu.
- Panie Jaya. - Spokojnie.
- Skarbie. - Dość tego. Idziemy stąd. No już.
To żałosne.
Naprawdę mi przykro.
- Przepraszam. - Do widzenia.
Przepraszam. Mogę z panią porozmawiać?
Jutro…
Dalej.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dalej. Pięć, sześć.
ZWYCIĘZCA KONKURSU NAUKOWEGO
Dalej.
Szkoła Tunas Merdeka chce przyjąć Jatiego.
- Nie chcesz, żeby chodził do szkoły? - Chcę, ale…
Tak, Jati musi chodzić do szkoły.
Ale to nie powinna być żadna dziwna szkoła.
W Tunas Merdeka nie wystawiają ocen.
Jati wkrótce pójdzie do liceum. A tam liczą się oceny.
Jak go ocenią bez świadectwa?
Po wyglądzie? To niemożliwe.
Chcę dla Jatiego jak najlepiej. Dlatego się tak zachowuję.
Musimy najpierw wybrać jakąś szkołę.
Życie Jatiego nie kończy się na szkole.
Jest wiele różnych liceów.
Dla ciebie liczą się tylko oceny. A co ze szczęściem Jatiego?
Nareszcie! Witamy.
- Jati, tak? Tędy. - Dziękuję.
- Oprowadzę was. - Chodź.
To szkoła Tunas Merdeka.
- Pan Panji. - Dzień dobry.
- Proszę tutaj. - Nie macie mundurków?
Nie. Każdy nosi, co chce.
Chcemy, by uczniowie czuli się tu komfortowo.
To sala od historii. Ciekawa, prawda?
A to pracownia plastyczna. Zbierają się tu wszyscy uczniowie.
- Nie ma podziału na klasy? - Nie.
Jesteśmy tu szczęśliwi i dzielimy się swoimi historiami.
To nasza przestrzeń wystawowa.
Tak. Razem.
Tutaj spotykają się młodsi i starsi uczniowie.
Akurat jest parę osób.
Mogą się tu też uczyć?
Tak, mogą rozmawiać, o czym tylko chcą.
Cześć wszystkim.
Rozmawiają o tym…
To klasa Hatty.
Proszę wejść.
Cześć, Jati.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się macie? - Dobrze.
Tak, Asa.
Echo.
Znalazłem megafon. Przepraszam.
- Pan Juned. - Jati?
- Nie chciałem pana uderzyć. - Proszę, Echo.
Witaj, Jati.
- Dzień dobry. - Jestem pan Zainuddin.
Co za zbieg okoliczności. Pan Juned to mój bliźniak.
- O rety. - Tak.
- Jak się czuje pan Juned? - Jest zdrów jak ryba.
- Nic mu nie jest. - Jeszcze raz przepraszam.
- Nie chciałem źle. - Już dobrze.
Wiem, że ci wybaczył.
Już po sprawie. To nie była twoja wina.
Dobrze?
Tak?
Jeśli się tu zapiszesz,
będę twoim wychowawcą.
Dziewiąta klasa. Tak?
Echo, chodź tutaj.
TJ i Suar. Chodźcie.
- Tak jest. - Dobrze.
To mogą być twoi koledzy z klasy.
Ja jestem w siódmej klasie.
Wybacz, Suar. Zapomniałem.
Nic się nie stało.
- To jest Echo. - Echo.
Przywitajcie się.
- Suar. - Suar.
- Mogę wrócić do sprzątania? - Tak.
- I ja też. - Dobrze.
Co się stało, Yuna?
Proszę pana! Echo! Szybko!
- Co się stało? - Yuna straciła głos.
Nie ma jeszcze ma makijażu. Spokojnie, Asa.
Nawet nie wiemy, czy będziemy kręcić.
A czemu mielibyśmy nie kręcić?
- Sam zobacz. - Jati, przepraszam.
- Zaczekaj tu. - Jak to możliwe?
- Spokojnie. - Zostawię was.
Jak mam się uspokoić?
I co teraz będzie?
- Na pewno masz jakiś plan B, prawda? - Co teraz będzie?
No dalej.
Dali.
Nie.
Obiecałeś mi, że nie będę występować przed kamerą.
To nagła sytuacja. Muszę improwizować.
Nie chcę. Gdzie mój napój?
- Gdzie on jest? - Tam.
Uwaga, gorące. Yuna, napij się.
No dalej. Spróbuj.
Pij.
- Dalej. - To za gorące.
Mów. Napij się i spróbuj coś powiedzieć.
Napij się, a potem mów. Śmiało.
- O nie. - To niemożliwe.
O mój Boże. Ty jesteś Jati?
Ten Jati?
- Który? - Chodź.
Patrzcie, to Jati.
- Co? Jaki Jati? - Ten Jati.
- Który? - Jak to? Nie wiecie?
- Co to za jeden? - Jaki Jati? Jati Jaki?
Uspokój się.
Zaczekaj.
- Co? - Do tyłu…
To się nie uda.
Co się dzieje?
- Jak możecie go nie znać? - Ja nic nie wiem.
- On wygrał konkurs naukowy. - Nie słyszałam.
Jego plakaty są wszędzie. To celebryta.
Celebryta?
Też był dziecięcym celebrytą?
Przestań. Chodź tutaj.
Słuchajcie. To może Ibnu zamiast Yuny?
- Dobra. - Nie. To bez sensu.
Arab nie może być jaskiniowcem.
- Może. - Zrobimy to.
To niemożliwe.
No dobra, wystarczy.
Uspokójcie się.
To mój film. Ja tutaj decyduję.
- Dobra? - Dobra.
Będziesz tu nowym uczniem, tak?
Nada się.
Chcesz?
Co to za film?
- Banana? - Może jest głupi.
Pasuje do roli.
I…
Akcja!
Cięcie!
Klaps końcowy.
- Odwrotnie. - Tak?
TEN PREHISTORYCZNY
Odwrotnie. Powinien być tak.
- Muszę to doręczyć. - Nikogo nie wpuszczam.
TJ, chodź tu.
- Scena druga, ujęcie pierwsze. - Co jest?
Pamiętajcie, jesteście małpami! Bądźcie kreatywni!
- Z uczuciem. - Powtórka?
Oczywiście, że tak.
- Było dobrze. - Echo.
Co?
Strażnik mówi, że Suar i Dali nie mogą wejść.
- Bo jesteśmy za głośno. - Dobra.
Mówcie ciszej,
ale więcej się ruszajcie.
Jasne? To drugie ujęcie.
Kręcimy. I akcja!
Źle pan to robi.
Jati! Hej!
Co ty robisz w środku nocy?
Myślałem, że upadłeś.
Zakrztusiłeś się?
Nie. Chcę być małpą.
- Małpą. Chcę być małpą. - Małpą czy małpoludem?
Nie, będę małpoludem w szkolnym projekcie.
Twój projekt to bycie małpą?
- Małpą? - Małpoludem.
Nieważne. Rób projekt.
- Nie siedź za długo. - Co to za przedmiot?
Kazali ci zostać małpą?
Co?
Uroczo się kołysze
Dzięki, że pomogłeś mi przygotować przyjęcie dla wnuczki.
Dmuchaj!
Twój ojciec mówił, że nie czujesz się dobrze w nowej szkole.
Może to dlatego, że to nowa szkoła, i że jest taka…
Jak to się mówi? Wyzwolona?
Więc wszystko jest tam inaczej.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
Myśl o przyszłości, a przeszłość zostaw za sobą.
Bardzo panu dziękuję.
Najważniejsze, żebyś wygrał ten krajowy konkurs.
Amen. Jati zawsze był pilnym uczniem.
Na pewno uda mu się wygrać.
Jati.
Będę na ciebie czekał w szkole. Wszystko załatwię.
Bardzo panu dziękuję.
Idź się pobawić.
- Pobawcie się z Jatim. Najlepszego. - No dalej.
- Czego się pan napije? - Macie coś zimnego?
Tak. Chce pan kawy? Mamy jakąś.
Nigdzie się nie przeniosę.
Jestem szczęśliwy w Tunas Merdeka.
Życie to nie tylko szczęście.
Szczęśliwa młodość nie kupi ci sukcesu.
- Mówisz z własnego doświadczenia? - Jati.
Skarbie.
O co ci tak naprawdę chodzi? O naukę czy wygraną w konkursie?
- I to, i to. - Dlaczego?
Jeśli wygra konkurs, przyjmie go każda dobra szkoła.
Tak, ale…
Kontakty zdobywa się w liceum.
Ale Jati nie może zrobić obu tych rzeczy. Tylko jedną!
Obiecuję, że pójdę do takiego liceum, jakie ty wybierzesz, tato.
Ale pozwól mi zostać w tym gimnazjum. Chcę spróbować swoich sił.
Powiem tak.
Masz czas do końca semestru. I ani chwili dłużej.
- Skarbie. - Serio?
Dokąd idziesz? Najpierw zjedz.
Skarbie, wystarczy.
Sama zobaczysz.
Ta szkoła nie będzie dla Jatiego wystarczającym wyzwaniem.
- Hej! - Damar Jati Ilhami! Na litość boską!
Widzisz? Właśnie o tym mówię.
Tak się ostatnio zachowuje. Kto go nauczył trzaskać drzwiami?
To wczorajsze nagranie w muzeum…
To projekt Echo, a Asa mu pomaga.
PROJEKT KOŃCOWY: „ŚLADY NASZEGO ŚWIATA”
Na razie dołącz do czyjegoś projektu.
Do kogo powinienem dołączyć?
Chcę tu zrobić miniaturowe cmentarze.
Po jednej działce dla ofiar z 1998 roku, Rumoh Geudong, tajemniczych strzelanin,
morderstw z 1965 i 1966 roku…
Jest tyle nierozwiązanych spraw.
Nie było lżejszych tematów?
Po prostu chcę być jak Munir.
- Co? - Munir. Znasz go, prawda?
- Tak. - No właśnie.
Ale mnie nie zamordują.
Dlatego musisz skupić się na swoim projekcie.
Wyrzucili cię ze starej szkoły, prawda?
Mnie też.
Bo dwa razy nie zdałam.
Nie umiem czytać.
Ale nie dlatego, że jestem głupia.
Mam dysleksję.
A tamta szkoła wyrzucała każdego, kto nie umiał czytać.
Dołączysz do mnie?
Wierzę, że każdy potrafi rysować.
Zwłaszcza takie codzienne rzeczy.
Dalej, narysuj siebie.
Proszę.
Rysuj.
Dzięki.
Ale może dołącz do jakiegoś innego projektu.
No już.
Dzięki, Jati.
Cięcie, Asa.
Czy ty potrafisz grać?
Mogłabyś usiąść tutaj. Ruszać się na boki, trzymać coś.
Miałaś minę, jakbyś miała sraczkę. A mogłabyś zrobić tak.
W ten sposób.
Wołać o pomoc.
To boli. Pomocy!
W lewo i w prawo. Udawaj, że cierpisz.
- To było w czasie wojny. - I co? Ludzie i tak się rodzili.
Echo, to moja swoboda twórcza.
- Czemu wydajesz mi polecenia? - Prosiłaś o pomoc.
Ja pomagam tobie, a ty mnie. To moja pomoc.
- Nie umiesz przyjąć krytyki. - Co?
Że niby ja? To ty nie umiesz jej przyjąć.
To ja grałem w filmie.
Hej, grałem w filmie.
Zdobyłem nagrodę dla najlepszego dziecięcego aktora.
Echoviano Pranata Lorenzo.
- Możesz sprawdzić w sieci. - Ale to moja babcia.
Twoja babcia. I tak wyszłoby źle.
Mówiłeś, że umiesz reżyserować. Więc nakręć ten film.
Nie pomogę ci, Asa.
Proszę.
Ty jej pomóż.
- Echo. - Asa.
- Echo! - Pada deszcz.
Minęło 10 sekund?
Tak.
Dobra.
To koniec?
Tak. To wszystko.
To wyłączam.
Twoja prababcia urodziła się w szopie?
Nie wiem.
W jakimś ciemnym miejscu. To było w czasie wojny.
To się nie zgadza z faktami.
W Indonezji łatwo jest naginać historię.
Nasze rodziny nie dokumentują wydarzeń.
Dlatego chcę przeprowadzić wywiady.
Spójrz.
Zrobiłam karty z pytaniami, żeby mogli opowiedzieć swoje historie.
Do prezentacji
nagramy odpowiedzi naszych rodzin,
a potem porównamy nasze znaleziska.
Będzie ciekawie.
Po co chcesz je porównywać?
Same historie wystarczą.
Musimy krytycznie podchodzić do tych historii.
Pamięć nie zawsze mówi prawdę.
Historia też nie.
To w co mamy wierzyć?
Dlatego wszyscy członkowie rodziny odpowiedzą na te same pytania.
Twojej rodziny?
Oczywiście.
A niby czyjej?
Asa.
Mogę dołączyć do twojego projektu?
Pewnie.
Ale przyłóż się.
Obiecujesz?
Tak.
- Jesteśmy. - Dzień dobry.
Witajcie.
Czemu jesteście tacy mokrzy?
Złapał nas deszcz. Pójdę na górę się przebrać.
Asa mówiła, że masz astmę, tak?
Nie, to moja mama ma astmę.
Dopiero niedawno zacząłem mieć duszności.
Rozumiem. Masz przy sobie inhalator?
- Nie. - Zawsze powinieneś go mieć.
Nagły atak może być niebezpieczny.
Ma pani rację.
Ja nie mam astmy, Jati.
Choć mój tata też ją ma.
Jedziesz jutro do taty, prawda?
Zawieź mu te ciastka z manioku. Przypomnij jej.
- Dobrze. - Tak.
W razie czego.
Już.
- Przetasuj pytania. - Jati zrobi mi potem retusz.
To czytam.
„Czy posiadanie dziecka zmieniło twoją tożsamość?”
Co to za pytanie, Asa? Nie wiem, jak to rozumieć.
Jeśli mogę…
Może po urodzeniu dziecka
zaczęła pani nosić hidżab?
Nie.
Powiem wam coś.
Z wiekiem zbliżamy się do końca naszych dni.
Nasze serca muszą być spokojne.
Kiedyś po prostu żyłam z dnia na dzień.
Brałam to, co przynosił los.
„Jasne, dawaj”.
Ale prawda jest taka, że życie to ciągłe poszukiwanie.
Ale ogólnie myślę, że…
zmiana przychodzi z wewnątrz.
Tak.
To może opowiedz, co czułaś, kiedy się urodziłam?
Jak by to ująć?
To była duża zmiana.
Wcześniej nigdy nie myślałem o tych rzeczach.
Nie martwiłem się takimi sprawami.
Ale kiedy się pojawiłaś…
Cóż…
Stałem się…
bardziej świadomy przyszłości.
- Proszę. - Dziękuję, Jati.
Więc…
W przeszłości straciłem pracę.
W 2008 roku w Ameryce wybuchł kryzys finansowy.
Firma, w której pracowałem, ucierpiała w efekcie tego kryzysu.
Ale zawsze jest jakieś wyjście.
Zawsze jest wyjście.
Nie przypuszczałem…
że będę miał tak dużą kawiarnię…
- Wróciłam. - O, jesteś.
- Co się stało? - Robimy projekt dla Asy.
- Czemu płaczesz? - Sam nie wiem.
Biedactwo.
Cześć, Asa.
Proszę. Mundurki dla ciebie i mamy.
Dziękuję, ciociu. To znaczy, mamo.
Pozwól, że cię przedstawię. To kolega Asy.
- Cześć. Dzień dobry. - Dian.
Jestem Jati.
- Skończyliście? - Tak.
No dobrze.
- Asa, twoi rodzice… - Tak. Są po rozwodzie, Jati.
Od prawie trzech lat.
Przykro mi.
Tata za miesiąc bierze ślub.
Dlatego nasz projekt musi być dobry.
- To niespodzianka na ślub? - Nie, skąd.
To do portfolio. Żeby dostać stypendium.
Tata i Dian chcą od razu zacząć starać się o dziecko.
A in vitro jest drogie.
Więc pieniądze ze stypendium się przydadzą.
Będzie im lżej.
O której mam jutro do was przyjść?
Co? Niby po co?
- Nagrać twoich rodziców. - Jati, tak?
Nie wystarczy twoja rodzina?
Dwie osoby to dwie rodziny.
A potem porównamy nasze odkrycia.
W ramach wniosków.
Wniosków?
Tak. Zadanie jest oceniane na podstawie naszych osobistych wniosków.
Asa.
Moi rodzice są skomplikowani.
Nie masz innej rodziny poza nimi?
Proszę.
Nie zapomnij nagrać.
Dobra. Może pan ruszać. Jedziemy.
Chyba nie mam tu wielu zdjęć rodziny.
W Dżakarcie zalało nam albumy.
- Pomóż mi, to ciężkie. - Dobrze.
Powoli.
Czemu wszystko jest w magazynie?
A gdzie ma być?
Na ścianach w hotelu?
Pewnie, że nie.
- To ile zdjęć potrzebujesz? - Jak najwięcej.
Co to jest?
Gdzie jest reszta?
To chyba wszystko.
Nie ma nic więcej. To wszystko.
Mamo.
Czy to ja?
- Pokaż. - Spójrz.
Jati, to rzeczy twojego ojca. Nie będzie zadowolony.
- Dlaczego? - Bo tak.
- Zaczekaj. - Wystarczy.
Kto to jest?
- Brat taty? - Tak. Dość tego.
A to?
To wujek Yayan, kuzyn twojego taty.
- Wystarczy. Odłóż to. - Kuzyn? To on nie żyje?
Nie, żyje.
Chyba.
Czemu tak mówisz? Zaczekaj.
Dość tego. Jesteś strasznie wścibski.
Chodziłem do dobrej szkoły, która nauczyła mnie krytycznego myślenia.
O co jeszcze chcesz spytać?
Kto to jest?
To wujek Yayan, kuzyn twojego taty.
Ostatnio pracował w nawiedzonym domu na Bradze.
Potem już go nie widziałam ani o nim nie słyszałam.
Pokłócił się z tatą.
- Wystarczy. - O co?
Skup się na mojej rodzinie.
- To zbyt skomplikowane. - Nie mogę.
Mam dwoje rodziców. Już obiecałem koleżance od projektu.
Zmieniłeś szkołę, żeby się nie stresować, ale teraz to ja się stresuję.
Odłóż to. Wystarczy.
- Coś wymyślisz. - Co to?
Jak ona ma na imię?
- Asa. - Załatw to z Asą.
Znajdź sposób, żeby zrobić to zadanie bez zawracania mi głowy.
Wszędzie grzebie.
- „Dzień dobry”. - Dzień dobry.
„Mam pytanie na temat mojego syna, Fulana.
Ma prawie 16 lat, ale ostatnio wciąż pakuje się w kłopoty.
Dawniej był posłuszny i dobrze się uczył.
Ale zaczął się buntować i wyrzucili go ze szkoły”.
Dobry Boże.
„Sprawia problemy.
Czy to dlatego, że dziecko to dla nas próba?”.
Wyślij go do szkoły z internatem.
- Przestań, Ustadz. - No dobrze. To zapytam w ten sposób.
Podczas wychowywania młodego człowieka
trudno uniknąć zwykłych, ludzkich błędów.
Jeśli rodzice nie wskażą mu właściwej drogi,
dziecko może stać się ich wrogiem.
Musimy zrozumieć,
że Koran wspomina o dwóch rolach dziecka.
Po pierwsze,
dziecko koi duszę.
A po drugie,
dziecko upiększa świat.
Chwała Bogu.
Obie te rzeczy nas uszczęśliwiają, prawda?
- Zgadza się. - Tak.
Dziecko nie powinno być próbą,
wrogiem ani udręką.
Każde może sprawiać problemy,
ale każde może też przynosić szczęście.
Jaki byłeś jako dziecko, tato?
A dziadek i babcia? Jacy byli w tamtych czasach?
Byłeś grzeczny czy sprawiałeś kłopoty?
To długa historia.
Mamy jeszcze kawałek do domu.
To nie wystarczy. To bardzo długa historia.
Tato.
Potrzymaj to.
Zaczekaj.
- Co robisz? - Dobra.
- Idealnie, tato. - Co?
Nagram twoją opowieść. Mów.
Że co?
Zadałem ci pytanie.
Muszę to nagrać do szkoły.
Tato.
No dalej, nagrywam.
- To do szkoły. - Co mam powiedzieć?
Po prostu mi opowiedz, proszę.
- O twoim biologicznym bracie. Tym, który… - On nie żyje.
Po co wracać do przeszłości? Skup się na przyszłości.
Gdzie będziesz studiować? Jaką chcesz mieć pracę?
- Zapomnij o przeszłości. - To projekt o naszej historii.
- To zmień temat. - Nie mogę.
Nie rządzisz w szkole. To jak, opowiesz mi?
- Później. - Tato.
- Później. - Proszę.
Pada deszcz, a ty chcesz nagrywać.
- Wróćmy do domu. Mama czeka. - Czemu taki jesteś?
Tato.
- Wystarczy. Później. - Chcesz, żebym oblał?
Później!
- Tato! - Pada deszcz, Jati!
ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW
Cięcie, Asa.
Cięcie…
Możesz bardziej wczuć się w rolę?
Sal.
Piłka testowa.
- Firda! - Czego chcesz, Echo?
Firda!
Co jest?
- Jest twój dziadek? - Tak, u siebie.
- U siebie? - Tak.
Na pewno?
To na pewno dobry pomysł?
Tak, Jati. Zaufaj mi, dobrze?
- Firda, jesteśmy już blisko? - Tak, to tam.
Cześć, dziadku!
Cześć.
- Mamy sprawę. - Rozumiem. Proszę, wejdźcie.
Dobrze.
- Dziadku. - Tak.
Potrzebujemy twojej pomocy.
- Tak. - Jestem Echo.
- A to kto? - Jati.
O co chodzi?
Jati, przesuń się.
Mogę?
Świetnie.
Co za jakość!
Zgadza się pan?
Poszedłem w głąb lasu i nagle się poślizgnąłem.
Potoczyłem się i wpadłem do jaskini.
Było ciemno, wszystko mnie bolało. Kręciło mi się w głowie.
Byłem pewien, że tam umrę.
Nagle usłyszałem dźwięk. Taki…
POKÓJ DO NAUKI
- To naprawdę twój dziadek? - Czemu miałbym kłamać?
Widzę podobieństwo.
Ale…
Przesadza.
To brzmi jakoś znajomo.
Echo.
Asa.
- Echo. - Asa.
Echo, Asa, wystarczy.
Nie lubię, gdy przyjaciele kłamią.
- Zwłaszcza w sprawie projektu. - Asa.
Asa, przepraszam.
Szkolny projekt.
Przesadzasz, Asa. Nie wybaczysz nam?
Jest werset o wybaczaniu, prawda?
- Tak. Al-Hudżurat, wers… - Przepraszam.
Nie zaczynajmy z wersetami i hadisami.
- Moje rozczarowanie się nie liczy? - Ty zaczęłaś.
- Czemu ja? - Przestańcie…
Rozumiem, co czuje Asa.
Gdy ktoś nie szanuje moich uczuć…
i nie słucha…
Asa, odchodzę z tego projektu.
Rozumiem, co czuje Jati.
Nie atakuję cię, Asa.
Ale współpraca z tobą potrafi być stresująca.
Bywasz natarczywa, Asa.
Przepraszam, że to powiem, Asa.
Ale często nie słuchasz kolegów.
Zgadzałem się na wszystko,
bo się ciebie boję.
Przestańcie!
To nie wina Asy.
Tylko moja.
Możecie protestować, ale nie w taki sposób.
Asa wyjaśniła mi,
dlaczego ten projekt jest ważny.
Dobra.
Przepraszam.
Was wszystkich.
To, co właśnie zrobiliście…
jest bardzo miłe Allahowi.
Jati. Proszę.
Przeczytaj znaczenie wersetu 10 z sury Al-Hudżurat.
Weźcie to sobie do serca.
Dobrze to sobie zapamiętajcie.
W imię Boga.
„Zaprawdę,
wierni są braćmi.
Pogódźcie więc swoich braci.
I bójcie się Allaha, abyście dostąpili miłosierdzia”.
Mój dziadek był kiedyś sędzią.
Najuczciwszym z nich.
- Tak, na pewno. - Na Jawie.
Na całej Jawie.
Na całej Jawie, Asa.
Był tak uczciwy, że jego kariera stanęła w miejscu.
Naprawdę chcesz zrobić wywiad z dziadkiem?
Pamięta tylko najważniejsze rzeczy.
Lepiej zrób wywiad ze mną.
Spokojnie, babciu. Pytania są łatwe.
- Dzień dobry. - Witaj.
To mój kolega, Jati.
Usiądźcie tutaj. Ja idę na spotkanie.
Lecę.
To spotkanie religijne. Do zobaczenia.
Pa.
- Pa. - Pa.
Pytania są łatwe.
Czy moje narodziny zmieniły twoją tożsamość, dziadku?
Chodzi o to…
Na przykład…
Co czułeś, kiedy się urodziłam?
Nic nie czułem.
Jeśli mogę…
Może ujmijmy to inaczej.
Kiedy pana córka urodziła Asę,
jak pan się czuł, trzymając ją na rękach?
Byłem bardzo szczęśliwy, gdy pierwszy raz trzymałem Asę.
Byłem wdzięczny.
Ale…
Moja córka nie urodziła Asy.
Asa została znaleziona.
- Co? - Co?
W tamtych czasach…
pełniłem funkcję biegłego w pewnej sprawie.
Na prawo od budynku sądu w południowej Dżakarcie
była stacja bajajów.
Chciałem wrócić do domu bajajem, ale na stacji panowało poruszenie.
Jakaś kobieta porzuciła dziecko w jednym z bajajów.
Miało ranę na policzku, bo otarło się o wnętrze pojazdu.
Widzisz? Mam bliznę na policzku.
Rodzice mówili, że upadłam, gdy uczyłam się chodzić.
Jak oni mogli tak mnie okłamywać?
Nie mogli być ze mną szczerzy?
Nie obchodzi mnie, czyim jestem dzieckiem.
Wciąż jestem sobą.
Ale nie lubię kłamców.
Nawet jeśli to twoi rodzice?
Zwłaszcza wtedy.
Odkąd zobaczyłem tego dzieciaka, wiedziałem, że będą z nim kłopoty.
Jest taki rozpuszczony.
Na śniadaniu poprosił matkę o wodę, a ona poszła mu ją przynieść.
Tato.
Bądź poważny.
Nagrywasz to?
Muszę to nagrać, tato.
Wystarczy, odłóż to na chwilę. Pomożesz mi.
Podnieś materac i szukaj telefonu. To ważne. Chodź tutaj.
Pierwszy werset al-Ikra.
Przeczytaj go.
Zamiast szukać zgubionego telefonu.
Zawsze masz coś do powiedzenia.
To zadanie też jest częścią naszej umowy.
- Jest tam? - Nie.
- O takie rzeczy pytaj mamę. - Razem założyliście tę rodzinę.
Chcesz rozmawiać o historii? Opowiadać o naszych zmaganiach?
No dobrze. Raz, dwa, trzy.
Moje zmagania…
Właśnie o to walczę każdego dnia.
O materac?
- Nie o materac. O ten hotel. - To nawet nie jest twój hotel.
Tak. Wiem, że nie jest mój.
Myślisz, że lubię tu mieszkać?
Że było łatwo przełknąć moją dumę?
Mieszkamy tutaj, żebyś miał blisko do szkoły.
Żebyś miał wygodnie miejsce do spania.
Żebyś nie był na słońcu ani w deszczu.
Szukaj telefonu.
To twoja odpowiedzialność jako rodzica.
Jati.
Nie wszyscy rodzice są na tyle odpowiedzialni.
Są rodzice, którzy biją swoje dzieci.
Którzy faworyzują.
Którzy nie dbają o swoje dzieci.
Dobra, wystarczy. Pomóż mi znaleźć ten telefon. To ważne.
Zostaw to.
Dalej, sprawdź pod łóżkiem. Zajrzyj wszędzie.
Życie to próba, mój drogi. Zwłaszcza w kwestii rodziny.
- Tak chce Bóg. - Wiem.
Ale czemu wszystko musi być próbą?
- Nie możemy po prostu żyć? - Jati.
Próby to język miłości Boga.
Dobrze?
Tylko pan tak myśli.
Jati.
Zajęcia z WF-u bywają męczące, prawda?
Ale po co to robimy? Jak myślisz?
- Dla zdrowia. - Właśnie.
Jeśli nauczyciel chce, by uczniowie byli zdrowi i się uczyli,
to znaczy, że mu zależy, tak?
Jati.
Kiedy masz kłopoty,
to kogo prosisz o pomoc?
Boże.
Nie wiem, o co się pomodlić.
Mam tyle problemów.
Po pierwsze…
Na pewno to wiesz.
Mój tata jest irytujący.
Ale jeśli mogę coś zasugerować,
pomóż najpierw Asie.
Kochanie, powiedz jak jest.
- Atakuje. - Zostaw mnie, boję się.
- Tam. - Uważaj.
W doniczce.
- Tato, mamo. - Jati, uważaj!
- Tam jest osa. - To nie osa, tylko pszczoła.
Osy polują na pszczoły.
Skąd to wiesz, tato?
Wiem wiele rzeczy. Po prostu mnie nie słuchasz.
Wciąż się kłócicie.
Gdzie ona jest?
- Tato, tam. - Gdzie? Pomóż mi. Zabij ją.
- Użyj tego. - Czekaj.
- Zaraz. Weź doniczkę. - Chwyć ją…
Powoli…
Zaraz.
- Mamo. - Powoli.
- No dalej. Raz, dwa, trzy… - Śmiało.
Tam jest. Odleciała.
Gdzie ona jest?
- Tato. - Gdzie?
Weszła tam. Jest w środku.
- Chodźcie. - Gdzie?
- Tato! Tutaj! - No już.
Goń ją. Gdzie ona jest?
- Gdzie? - Tu wlazła.
Auć!
Co to tu w ogóle robi?
Wczoraj szukałam słoików i talerzy…
Tam jest! Tato!
- Gdzie? - Gdzie?
Dopiero tam była.
Sprawdź na zewnątrz. Może wyleciała.
- Chodź, skarbie. - Jest tam?
Tutaj!
Tu jest.
- Tato! Tutaj. - Gdzie?
- Tam! Widzisz? - Gdzie?
- Tam. - Gdzie, Jati?
- Musimy ją złapać dla dobra gości. - Tam, z tyłu.
- Gdzie? - Może za tym pudełkiem.
- Jati, dokąd idziesz? - Sprawdzę na zewnątrz.
Gdzie ona jest?
- Nie ma jej tutaj. - Co?
Dobra, chodź.
Cześć. O rety, co za ujęcie. Czuję się jak gwiazda.
- Kochanie. Jesteś taka piękna. - Schlebiasz mi.
Zapomniałaś, że ciebie też nagrywałem?
To stare dzieje.
Babciu, dziadku.
Czemu milczysz, kolego?
Asa cię skrzyczała?
Uśmiechnij się.
- Powoli. - Uśmiech.
Daj mi tę kamerę.
Czy jest coś…
co chcielibyście wiedzieć o swojej rodzinie, kiedy byliście młodzi?
Skarbie, przetasuj karty.
- Dobrze. - Odpowiedz, mamo.
- Ty odpowiedz. - Jakie było pytanie?
To może ja powiem.
- Dian. - Proszę.
Żałuję, że nie wiedziałam, że jestem uczulona na krewetki.
Ostatnio zjadłam owoce morza i spuchły mi oczy.
- A byliśmy w knajpie. - Biedactwo.
Tak mnie swędziało.
- To ona ma alergię? - Tak, mamo.
Ja chciałbym wiedzieć wcześniej,
że rodzina pradziadka od zawsze zajmowała się handlem.
Wtedy nie bałbym się rozkręcić własny interes.
Właśnie. Masz rację.
- Tak. - Więc…
Czy jest coś,
o czym ja powinnam wiedzieć?
Co?
Dziadku…
Co powinnam była wiedzieć od dzieciństwa?
Asa, przestań. Wystarczy.
No już, Asa. Daj spokój.
- Puść. - Przestań.
- Jati. - Jati?
Asa.
Nie, Asa. Musisz…
- Zostaw to. - Jati, przestań.
Na prawo…
- Co to jest? - …od budynku sądu…
- Pokaż. - …w Dżakarcie…
To dziadek?
Nie słyszę, co mówi.
To nagranie z dnia, gdy powiedziałem ci, że cię znaleźliśmy.
…porzuciła dziecko…
Tato.
Mieliśmy jeszcze jej tego nie mówić.
- Miało ranę na policzku. - Boże.
Asa.
Czemu mi nie powiedzieliście, że jestem adoptowana?
Czemu mnie okłamywaliście?
- Skarbie. - Asa…
Asa, posłuchaj.
Asa, proszę…
Zostaw ją. Tylko bardziej ją rozzłościsz.
I co teraz? Andrew?
Asa, jak długo zamierzasz uciekać?
Nie musisz mnie gonić.
Nie chcę wyjść na złego przyjaciela.
Gonisz mnie z własnej woli?
Oddychaj, Asa.
Oddychaj.
No już.
Oddychaj. Powoli.
Asa.
Nie każda rodzina zdobyłaby się na kłamstwo,
żeby dziecko czuło się w niej akceptowane.
A moja prawdziwa rodzina?
Na co komu prawdziwa rodzina?
Mój tata…
Biologiczny tata…
Widzi tylko moje wady.
To nie jest miłe.
Każdego ranka czuję, że zawiodłem jako dziecko.
A ja codziennie przypominam sobie,
że zostałam porzucona jako dziecko.
Ale to oczywiste…
że oni cię kochają.
Sama nie wiem…
Czy naprawdę mnie kochają, czy tylko mi współczują.
Jati…
Po co się urodziłam?
Kochanie.
Skarbie.
Przepraszam.
To moja wina.
Nie dziadka.
Nie babci.
Ani mamy.
Mama też nalegała, żebym ci powiedział.
Ale nie byłem na to gotowy.
Nie byłem gotowy, żebyś wiedziała.
Tato, czy ja przynoszę pecha?
Rozwiodłeś się z mamą.
To nie tak, Asa.
Mama nie może mieć dziecka, bo mnie adoptowała?
Nie mów tak.
Chodź tu, skarbie.
Hej.
Ty…
nie przynosisz pecha, kochanie.
Jesteś błogosławieństwem.
Jesteś błogosławieństwem dla mnie, taty, babci i dziadka.
To dzięki tobie wciąż jesteśmy razem.
Chodź tutaj.
Chodź.
No już.
Wybacz mi.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Dla mnie też.
Dla babci.
Dla dziadka.
Dla wszystkich, skarbie.
Poza moimi biologicznymi rodzicami.
- Czemu byli tak okrutni? - Skarbie.
Chodź tu.
Masz nas.
Masz mnie i tatę.
Masz babcię.
Masz dziadka.
Moim zdaniem o prawdę trzeba walczyć.
Chodźmy go odwiedzić. Nie jesteś ciekaw, Jati?
Pójdę z wami.
- Ale… - Chodźmy, Jati.
Widzisz? Mówiłam ci.
Wszyscy chcą ci pomóc, Jati.
Proszę.
Witajcie, dzieciaki. Chcę wam powiedzieć parę rzeczy.
Zasady Nawiedzonego Domu na Bradze są wywieszone na ostatnich drzwiach
i po waszej lewej stronie.
- Chodź, Jati. - Dobra, słuchajcie!
- Idziemy! - Dalej!
Drzwi są otwarte. Ostrożnie. Nie przepychajcie się.
- Podchodźcie ostrożnie. Uważajcie. - Przygotujcie się.
Ostrożnie.
Nawiedzona Kolejka na Bradze zostanie zamknięta za pięć minut.
Spokojnie. Jesteśmy tu razem, prawda?
Masz.
Wzięłam to z apteczki mamy. Użyj go.
Naciśnij dwa razy.
Chcesz wyjść? Wszystko gra?
Asa, lepiej pójdę z nim na zewnątrz.
Chodźmy. Uważaj.
- Wybacz. - TJ!
Jati, wiesz, że lubię naukę. Pozwól mi pójść z nimi.
- Ibnu! - Ibnu!
- Ja! - Ja!
Dali, ty masz prawie 17 lat.
Powinnaś pójść z nimi.
Będziesz mnie chronić?
- Echo. - Asa.
To jest prawdziwa atrakcja Bragi.
Pamiętajcie, że duchy to też ludzie.
- Nie dotykajcie ich i nie bijcie. - Nie zostawiajcie mnie.
Już dobrze, Dali.
- Asa, słyszysz mnie? - Tak.
Halo?
Rusz się.
- Jati, wszystko gra? - Tak.
- Mnie nie zapytasz? - Co to za dźwięk?
Cześć.
Co to za dźwięk?
No dalej, Echo.
- Mam dość. Zmęczyłem się. - Jati!
- Jati, użyj inhalatora. - Gdzie on jest?
Oddychaj.
- Użyj inhalatora! - Asa.
- Weź głęboki oddech. - Duch!
- Inhalator! - Spokojnie.
Zawołajcie wujka Yayana!
- Wujku Yayan! - Wujku Yayan!
Gdzie inhalator?
Wujku Yayan!
- Co się dzieje? - To ja, Yayan! Jestem tutaj!
- To jest Jati. - Jati?
Jati?
Jati, obudź się.
- Jati. - Co robimy?
Zawieźmy go do szpitala.
Jati.
Dzięki Bogu.
- Dzięki Bogu. - Dzięki Bogu.
Jati.
Najpierw użyj inhalatora.
Czemu on wciąż tu jest?
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Wracamy do pracy. - Przepraszamy za kłopot.
- Do widzenia. - Do widzenia. Dziękujemy.
Jati.
Jestem Yayan, twój wujek.
Wujek?
Ten twój szkolny projekt to jakaś gruba sprawa.
Jak do tego doszło?
Wybacz, wujku.
Chciałem spytać o młodszego brata taty. Tego, który już nie żyje.
Mój Boże.
To nie jest młodszy brat twojego taty.
To jego starszy brat. Twój wujek.
Wciąż jest silny i zdrowy.
Ojciec cię tam nie zabrał?
- Nie. - A to szkoda.
Tata nigdy nie mówi o swojej rodzinie.
Naprawdę?
Dlaczego on taki jest?
Witamy w Nawiedzonym Domu na Bradze.
Zanim zaczniemy, muszę wam powiedzieć parę rzeczy.
Tak.
- Jedźmy. - Wszyscy gotowi?
NAWIEDZONY DOM NA BRADZE
Pszczoła sama wróci do ula?
Nie można jej zmusić, żeby do niego wróciła.
Pojedziesz do domu wujka?
Boję się, Asa.
Hej. Skoro się boisz, to po co jechałeś tu aż dwie godziny?
Proszę pana.
- Jest tu pan Geni? - W tej chwili go nie ma.
- Przepraszam. - Proszę.
Dzień dobry. Jest tu pan Geni?
- Tak, tam. - Na dole?
Tak. Chodźcie ze mną.
To ten dom. Po prawej.
Dobrze. Rozumiem.
- Dziękujemy. - Nie ma sprawy.
- Kim jesteś? - Jestem twoim kuzynem.
Kuzynem?
Moim kuzynem?
- Mój kuzyn. - Tak, twój kuzyn.
Meranti.
Mamy gości.
Wujku.
Co?
To ja.
Jati.
Jati?
Dobry Boże.
Chodź tu.
Mój Boże.
I jak było?
Twój tata i ja…
marzyliśmy o takiej pasiece.
Pobaw się z Ayu.
Spójrz tylko.
Ale…
los miał inne plany.
Więc teraz prowadzę ją sam.
Jeśli byliście tak blisko,
czemu tata udaje, że nie istniejesz?
Nawet mnie okłamał.
Cóż…
To dlatego, że zawiodłem twojego tatę.
Kiedy byłem młody,
spędzałem większość czasu na piciu.
To było coś okropnego.
Już lepiej było umrzeć.
Lepiej było zapić się na śmierć.
Jeśli chodziło tylko o to,
czemu tata nie chciał mi nic powiedzieć?
Wyłącz to.
Twój tata był zły,
bo zrobiłem dziecko sąsiadce.
Był wykończony przeze mnie i dziadka.
Bał się, że będzie musiał utrzymać nas wszystkich.
Był wtedy świeżo po ślubie.
Chciał mieć własną szczęśliwą rodzinę.
Chciał twojego szczęścia.
A może jest egoistą.
Jati.
Twój tata nie jest zły.
Może gdyby nie odszedł,
nie nauczyłbym się odpowiedzialności.
Moja córka,
Meranti,
ma zespół Downa.
Od urodzenia
miała inną twarz.
Ale gdy tylko wziąłem ją na ręce,
zakochałem się w życiu.
Powoli zacząłem rozumieć,
co to znaczy pielęgnować, pomagać w rozwoju…
i pogodzić się z życiem.
Weź to pudełko.
O, tam. Weź je.
Otwórz.
To modlitwy dziadka.
Dla całej rodziny.
Twój dziadek był stolarzem.
Wierzył, że los dziecka
jest jak drewno.
Można go kształtować.
Dziadek mówił,
że jego pierwszy wnuk musi mieć na imię Damar.
Twój tata odmówił.
Chciał, by jego pierwszy syn miał na imię Jati.
No dalej, zajrzyj do środka.
Tata dziadka… Czyli twój pradziadek, tak?
Gdy był w twoim wieku, został porwany przez Japończyków.
Zmusili go do pracy.
Kopał jaskinie w Tahurze.
Po powrocie do wioski odkrył, że jego cała rodzina zginęła.
Niełatwo mieć ojca, który jest zły na życie.
Twój pradziadek był surowy,
ale twój dziadek był jeszcze surowszy.
Więc mój tata jest zły na życie?
Uderzył cię kiedyś?
Czy dziadek bił ciebie i tatę?
- Idiota! - Zlituj się, tato.
Niewdzięczny bachor!
Kto cię nauczył takiego zachowania?
Użyj mózgu, kretynie!
Przynosisz mi wstyd!
Szybciej, idioto!
Słuchaj, co mówię! Szybciej!
Szybciej!
Jati!
Idiota!
- Kogo tu przyprowadziłeś? - Miałeś być mądry!
Kto cię nauczył takiego zachowania?
Nawet tego nie potrafisz zrobić? Kto cię tego nauczył?
Użyj mózgu, kretynie!
Hej, Engkos. Wracasz do domu?
- Pójdę już do domu. - Jasne, idź.
Jesteś sam? Nie przyprowadziłeś syna?
W imię Boga…
Proszę.
Wypij to.
No już.
Wypij.
Nie, dziękuję.
- To woda święcona. Wypij ją. - Nie chcę.
- Jest dobra. Wypij. - Nie!
Spokojnie.
Spróbujmy innej metody.
- Tak, spróbuj. - Dobrze.
Przepraszam.
Co tu się dzieje?
Przepraszam. Tylko na chwilę.
- Proszę. - Puść mnie!
Puszczaj!
- Mój Boże! Skarbie! - O mój Boże!
Boże.
Zostaw go!
Mój Boże.
Poszło nieźle. To powinno wystarczyć.
- A reszta wody? - Nie trzeba.
Taka ilość wystarczy do ruqyah.
Co? Ruqyah?
Kochanie, ruqyah tak nie działa!
Ruqyah polega na recytowaniu modlitw, nie opluwaniu kogoś wodą.
Tato!
Nie jestem opętany!
Nie krzycz. On ci pomoże.
Wasz syn nie jest opętany, tylko dotknięty przez dżinna.
Przez dżinna-robaka. Może dlatego, że przesypia modlitwę Asr?
Dlatego zwijał się na podłodze.
To nie żaden dżinn.
- Nie, to było… - Tu nie ma żadnego dżinna.
W żadnym razie. Naoglądałeś się horrorów.
Ale wtedy leżał przecież na podłodze.
- Udawałem małpę, tato! - Widzisz? Chce być małpą, nie robakiem!
Dziecko chce być małpą? To samo w sobie jest dziwne.
- Jeszcze nie skończyliśmy! - Mój Boże!
Jati!
Kochanie, to na pewno kłamstwo.
- Przepraszam. - Jasne.
Jati!
O co tu tak naprawdę chodzi?
Jati!
Moje dziecko jest zdrowe. To nieprawda.
Jeśli chcesz trzaskać drzwiami,
to kup sobie własny dom!
Coraz bardziej mnie nie szanujesz!
I czyja to jest wina?
Jak myślisz?
Nie wiesz…
czy nie powiesz?
Ty…
CI, KTÓRZY MÓWIĄ: „PANIE NASZ, DAJ NAM…”
Pomódlmy się.
Jest pan tego pewien?
Tak.
Dokładnie to przemyślałem i moja decyzja jest ostateczna.
Uważam, że Jati powinien dziś przystąpić do testu.
Nie chcę, by w przyszłości był ciężarem dla naszej rodziny.
Proszę pana.
Jeśli mogę…
Myślę, że Jati jest wystarczająco duży,
żeby go wysłuchać.
- Tak. - Z całym szacunkiem.
Jati nie jest wystarczająco dorosły,
by mieć pełną swobodę czy wolność,
czy jak wy to nazywacie w tej szkole.
Wezmę pełną odpowiedzialność za edukację Jatiego.
A państwo to czyi rodzice?
Jatiego.
To Jati.
Wygląda na szczęśliwego, prawda?
Nieważne, gdzie będę się uczyć.
Ale chcę najpierw skończyć ten projekt.
…gdy rozmyślamy o ofiarach tej historycznej niesprawiedliwości.
Dlatego stworzyłam ten cmentarz dla ofiar z 1998 roku…
Dzień dobry wszystkim.
Dziękujemy za waszą obecność i wsparcie
dla dnia otwartego Tunas Merdeka.
A teraz czas na ostatnią prezentację.
Przedstawią ją Asa i Jati.
Dziękuję. Możecie zaczynać.
Skarbie!
Jesteśmy tutaj…
by zabrać was wszystkich w podróż w przeszłość.
Do czasów prehistorycznych.
Z początku koncept był inny.
Stworzyliśmy karty z pytaniami, które dotyczyły naszych rodzin.
Ale nasza podróż dowiodła,
że historia życia…
to coś więcej niż gra.
Życie to nie tylko zwycięstwa i porażki.
Historia narodu może zostać zmieniona przez zaborców.
Mogą kazać nam zapomnieć…
ale nasza osobista historia…
zawsze czeka na uznanie.
Proszę za mną.
Dalej.
W tym projekcie mierzymy się z przeszłością naszych rodzin.
Zaczynając od rodziny, którą znamy…
albo nie znamy.
Jati.
Asa, nie mogę tego zrobić.
Przepraszam, nie mogę.
- Jati. - Jati.
Przepraszam, wycofuję się z projektu.
- To dla ciebie ważne. - Ale…
Przepraszam, Asa.
Wybacz.
- Jati! - Jati.
- Wycofujesz się?
- Wracajmy do domu. - Dlaczego?
Witam wszystkich. Pochodzę z czasów prehistorycznych.
Nieźle.
- Co jest? - To Echo.
- Nie słyszałeś? - Spokojnie.
Czego? Tam jest strasznie gorąco.
Co robisz?
Jaya.
- To ty, Yayan? - Tak.
Co to za zadanie?
Co?
Dziecięce wybryki.
Kiedy przyjechałeś?
- Damar Jati Ilhami! Co ty robisz? - Jati.
Mam dość! Jestem wykończony. Chcę tylko pomóc.
- Ale nie zamykaj drzwi! - Jati! Chodź tu, chłopcze!
I co teraz? Skarbie!
- Ale zwrot akcji. - Zawołaj go.
- Super. - Dawaj!
Jesteś niesamowity, Jati.
Wywrotowiec.
- Mój Boże. - Klucz.
Gdzie jest klucz?
Wszyscy szukajcie klucza!
Posunął się za daleko.
Hej, spokojnie. Usiądź.
Oddychaj.
- Skarbie. - Nie ma go. Szukaliśmy wszędzie.
Sprawdź tutaj.
Był gdzieś tam.
Gdzie jest klucz?
Zaczekaj, skarbie.
Dla mnie może i tak.
Na przykład zaczęłam nosić chustę.
To całkiem dużo zmienia, Jati. Na pewno wyglądam inaczej.
Tak już jest.
Ale tak ogólnie…
Myślę…
że zmiana przychodzi z wewnątrz.
Muszę to nagrać, tato.
Wystarczy, odłóż to na chwilę. Pomożesz mi.
Podnieś materac i szukaj telefonu. To ważne.
Geni?
No już.
Jesteś tu dla Jatiego czy dla mnie?
To Jati mnie szukał.
Nie na odwrót.
To niemożliwe.
No dalej, mów. Nie musimy kłamać.
Co się dzieje?
Może to ty okłamałeś Jatiego.
Niby w jaki sposób?
Geni.
Wybacz.
Sam widzisz, że moja rodzina ma się dobrze.
Proszę, żebyś nas nie nachodził i nie psuł nam życia. Dobrze?
Kto próbuje zniszczyć wam życie, Jaya?
To ty odszedłeś.
I to Jati do mnie przyszedł.
Odszedłem, by chronić mojego syna.
Nie chciałem, by Jati był taki jak ty.
Albo jak tata. Nie chcę tego.
Jaya.
Gdy tata był chory,
na łożu śmierci…
kogo szukał?
Ciebie.
- Mnie czy moich pieniędzy? - Nie mów tak. Proszę.
Nie mam pieniędzy.
- Wszystko wydaję na rodzinę. - Tu nie chodzi o pieniądze.
- Przysięgam, że nie. - Nie wierzę.
Jaya.
My też mamy pieniądze.
Mamy pasiekę.
Spełniłem nasze marzenie.
Nie chodzi o pieniądze. Przysięgam.
Są rodzice, którzy biją swoje dzieci.
Którzy faworyzują.
- Którym… - Widziałem to.
Tata się zmienił.
Codziennie się za ciebie modlił.
Pisał modlitwy i chował je do puszki.
Zmienił się. Był całkiem inny. Stał się dobrym człowiekiem.
- Widziałeś to? - Tak.
- Widziałeś? - Tak.
Widziałeś, jak mnie traktował?
Co?
Widziałeś, że zawsze mnie bił.
Bił mnie, odkąd byłem dzieckiem.
Przysięgałem sobie, że nie będę jak on.
Chcę być dla Jatiego jak najlepszym ojcem.
Nie jestem jak tata.
Jaya.
Mnie też bił.
Tak jak ciebie.
Ja też cierpiałem.
Też byłem ofiarą.
I potrzebowałem twojej pomocy.
Kiedy wyjechałeś z domu…
urodziła się moja córka, Meranti.
Nawet nie wiedziałeś, co?
Pogodziłem się z tym, że nie będzie miała wujka.
Ani kuzynów.
Że to niby moja wina?
Obwiniasz mnie, bo doznałeś przemocy? To ojciec cię bił, nie ja.
Ale ja obrywałem od was obu.
- A teraz przychodzisz… - Wystarczy.
Wszyscy się zmienili.
Wszyscy pogodzili się z losem.
Poza tobą. Nie masz już dość?
- Bo ja tak. - Ja się z tym pogodziłem.
Wiesz, kto zniszczył mój spokój?
Ty i tata. Zrujnowaliście mi życie.
Do cna.
A teraz przychodzisz i mówisz takie rzeczy?
Nie widzisz, jak mnie traktowałeś? Jesteś hipokrytą.
- Dlaczego? - Bo tak!
A konkretnie?
Nie pamiętasz…
że mnie biłeś?
Byłeś zbyt pijany?
Piłeś i mnie biłeś, pamiętasz?
Dla mnie zawsze będziesz hipokrytą.
Hipokrytą!
Nie ma o czym gadać.
Jaya, to już przeszłość.
Wszyscy się zmienili. Wystarczy. Jestem zmęczony.
- Dobra. - Ty się nie zmieniłeś.
Nie musiałem.
Koniec rozmowy. Powtarzasz się.
Dla mnie to hipokryzja. Dość tego. Wystarczy!
No dobrze.
- Powiedz, czego chcesz. - Czego ty chcesz? Mów!
Chcesz mnie uderzyć?
- To mnie uderz. - Żebym był jak ty? Jak tata?
Nie ma mowy.
Nigdy nikogo nie uderzyłem.
Nigdy nie uderzyłem Jatiego.
Czy jestem jak tata? Nie.
Jestem inny!
- To czego chcesz? - Śmiało.
- Uderz mnie. - Tak?
- Proszę. - Ile razy?
Po co?
Żeby bolało?
Nie. Kiedy ty i ojciec mnie biliście, nie kończyło się na bólu.
Zniszczyliście mi życie!
Oddasz mi moje życie? Nie możesz!
Możesz być dobrym bratem, którego wtedy potrzebowałem? Nie!
- Nawzajem. - Że co?
No mów!
Zawsze byłem cicho!
Nawet gdy mnie biliście. Płakałem w samotności!
Czego chcesz?
Nagle się pojawiasz i mówisz takie rzeczy? Jesteś hipokrytą!
Moje życie zostało zniszczone!
- I czyja to jest wina? - Uspokój się!
Co tu się dzieje?
Skarbie, przestań. Ty też, Geni.
Jak długo chcecie się tak kłócić?
Jestem zmęczona. Tłumiłam to w sobie tyle lat!
Mam dość okłamywania Jatiego.
Tak się zachowują bracia?
Rodzeństwo musi sobie pomagać, nie niszczyć się nawzajem.
Uspokój się! Ty też, Geni!
Mój Boże…
Skarbie.
Jati potrzebuje swojego wujka.
I Meranti też. Potrzebuje nas.
Znajdźcie sposób, żeby się dogadać.
Ja już nie wiem, jak to zrobić.
Nie rozumiesz, skarbie?
Prędzej czy później Jati pójdzie w twoje ślady.
Boję się tego.
Tak się boję…
że Jati opuści nas, tak jak ty opuściłeś ojca.
Chcesz tego, skarbie?
- Asa. - Asa.
Skarbie?
Kochanie?
Jati musi odpocząć.
Dziękuję, Asa.
Że przy mnie jesteś.
Cóż…
Od tego są przyjaciele.
Dzięki.
Jestem taka wdzięczna, że przywieźliście Jatiego do domu.
To część bycia nastolatkiem.
Dobrze, że Jati wrócił do rodziców.
Tak.
Dziękuję.
Podziękowałeś już?
Wujku.
Meranti.
Rybka.
Chcesz się pobawić z rybkami?
Cześć, Geni.
Wejdź.
Dajesz im za dużo jedzenia. Nakarm te u góry, Meranti.
Daj tym u góry.
U góry.
Spróbuj. Powoli.
Jest mokra. Powoli.
Chcesz usiąść? Proszę.
Chodź tu.
- Gdzie? - Tutaj. Tam jest rybka!
- Odpłynęła. - Wybacz.
Nagle pojawiłem się w twoim życiu.
Ale jesteś inny niż tata.
I Jati jest inny niż my.
- Zaniesiesz to? Chodźmy. - Tak.
- Geni. - Tak?
Bezpiecznej podróży.
PROSZĘ O MODLITWĘ ZA ZWYCIĘSTWO MOJEGO SYNA
Wypróbuj.
Jeszcze raz.
Jati.
Co powiedziałeś wujkowi Geniemu, że tutaj przyjechał?
No już. Powiedz mi.
Ja…
Chcę, żebyście się pogodzili.
Jeśli się pogodzicie,
Allah będzie was kochał.
A wtedy…
w twoim sercu zapanuje spokój.
I może ze wszystkim się pogodzisz.
A potem…
może pokochasz mnie takim, jaki jestem.
Nie chcę, żeby było tak, że jeśli coś mi się nie uda
albo przegram,
albo popełnię błąd…
to będę się bał tu wrócić.
Chcę zawsze być twoim synem, tato.
Nie będę już trzaskać drzwiami.
Obiecuję.
Przepraszam, Jati. Wybacz mi.
Przepraszam.
No dobra.
Sprawdź te drzwi.
Jeszcze raz.
Masz. Weź to.
Otwórz.
- Jati, odłóż to. - Tutaj?
Jaya, potrzymaj to, proszę.
Nie ma się czego bać.
Pszczoły to dobre stworzenia.
Gotowi? Zaczynamy.
Patrzcie na to. Widzicie?
Ta górna warstwa oznacza, że miód jest gotowy do zbioru.
- Ta tutaj? - Tak.
Wracajcie do produkcji miodu, kochane.
Widzisz? Z pszczołami trzeba rozmawiać.
ZANIM STAŁEM SIĘ SOBĄ
Napisy: Marta Racka