Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Este custa 185 000 coroas danesas.
Quédache ben.
Tamén quería ver un Piguet.
Aquí temos un Piguet Royal Oak Automatic.
É reloxaría clásica
coa característica esfera Grande Tapisserie.
- E o prezo? - Este custa 235 000 coroas danesas.
Axuda!
Precisamos axuda!
Un momento.
- Que foi? - Precisamos axuda!
- Podes chamar unha ambulancia? - Si, claro.
- Pona de lado. - Si.
Estás ben?
Preciso unha ambulancia en Christian IV's Gade…
É urxente, desmaiouse unha clienta.
- Si. - Colle os reloxos.
Non hai cámaras.
É a túa proba.
Vive as túas palabras.
Fai o que dis.
A acción e a opinión deben coincidir.
Calquera outra cousa leva a unha vida deshonesta.
ACABAR CON EDDY
SETE SEMANAS ANTES
Benvidos a Lund.
Lund.
Corenta e cinco mil alumnos.
Outros tantos soños.
O meu soño era ser escritor.
Pero non tiña nada que contar e decidín estudar dereito.
Nove semestres para aprender as leis.
NÓS SOMOS OS BANDIDOS
Toda a vida para aplicalas.
Ei! Caeuche isto!
Pensei que escollera eu o camiño.
Pero estaba moi equivocado.
Porcos!
Alto!
Policía!
Alto!
Vixía por detrás!
Quieto!
- Eu non fixen nada! - Quieto, dixen!
- Es dalgún grupo? - Que?
- Que fas aquí? - Veño estudar dereito.
Max, hostia!
Veña! Hai que marchar!
Quen sodes?
Ninguén. Non somos nada.
Vamos, Max!
NÓS TEMOS AS CORDAS E OS PUÑAIS
- Chegas a punto. Simon, non? - Si.
Perdón polo timbre. Hai que arranxalo.
Espero que a viaxe fose ben.
Pois non, desvieime un pouco.
Hoxe non envexo a policía.
Subarrendades? Ou de quen é o piso?
Non, é da familia.
Ponte cómodo.
O meu vello tamén estudou dereito aquí, pero nunca exerceu.
E que fai?
Dirixe un fondo. Investimentos.
Traballa coa Europa do Leste, Asia…
Enerxía verde, sostibilidade e cousas así.
A balda do medio é a túa.
Queda algunha comida de Totte, pero pódela guindar.
Colles o seu cuarto.
O pillabán deixounos por un sabático en Aix-en-Provence.
Nunca llo perdoarei.
- Victor Wehlin. - Simon.
Encantado.
Igualmente.
O teu cuarto é aí.
GUÍA DE BOAS MANEIRAS PARA HOMES
Escoita, outra cousa.
Hai unha fianza de dous meses polo cuarto.
Esqueceume poñelo no anuncio. Está todo no contrato.
Somos avogados, non?
É para ti.
Ludvig. Benvido.
Grazas.
CANTIDADE TRANSFERIDA: 18 000 SALDO: 478
O cuarto era moi caro,
pero non quería ir a unha residencia.
Ludvig e Victor xa o tiñan todo.
Unha seguridade innata,
o apelido correcto.
Plumas que custaban máis ca a renda dun mes.
Eu quería o que tiñan eles.
Desde 1668,
a Universidade de Lund formou estudantes de dereito.
E hoxe vós entrades a formar parte
da orgullosa historia da nosa institución.
Nas próximas semanas,
familiarizarédesvos
e mergullarédesvos
nos principios e regras
que alicerzan o sistema de goberno sueco.
Desculpa.
- Si? - Está libre?
Si, claro.
Sentade, por favor.
Ex lege libertas.
A liberdade emana da lei.
Mellor dito,
a liberdade emana das leis, en plural.
É un lema latino
que expresa o principio
de que o estado de dereito
é unha condición necesaria,
e non unha limitación, da liberdade individual.
Solicitei un traballo.
Colle un barril e entra.
Si.
Simon!
- Podes recoller os vasos do fondo? - Si.
SERVIDOR PÚBLICO
Ola!
No capítulo
sobre os fundamentos da absolución no Código Penal,
hai un apartado sobre erros de dereito.
Quero subliñar
que, cando os avogados falan de erro de dereito,
distínguese do erro de feito.
Erro de dereito…
Eu sempre fora o primeiro da clase.
Aquí todos o eran.
Pero a ignorancia da lei
exime do seu cumprimento, non?
Se non, todo o mundo pode alegar iso.
- É difícil de refutar. - O principio Ignorantia iuris nocet.
A ignorancia non escusa o delito. É o que máis se aplica normalmente.
As excepcións a esta regra xeral son escasas
e só se aplican a situacións…
Está libre o sitio?
Si.
Fredde.
Simon.
Bonito reloxo.
Regalo de graduación?
Si.
O meu, unha máquina de facer pasta.
Que carallo fas cunha máquina de pasta?
Facer pasta.
Que che pasou na cara?
- Estaba no bar dunha nación… - Cal?
- Östgöta. - Merda.
Fredde era da aldea e vivía nunha residencia en Vildanden.
Gústame a merda esta.
Estaba obsesionado coas leis.
Si, a min tamén.
Era preocupante que eu lle caese tan ben,
pero debera facerme amigo del.
SEÑORA DA LIMPEZA O MARTES!
CÓDIGO LEGAL SUECO
LEI DE LIBERDADE DE EXPRESIÓN
Avísame se queres comprar os libros. A un prezo especial, claro.
Véndochos todos por…
3500.
Grazas, pero prefiro compralos novos.
Xa. Os novos están mellor, máis frescos.
Ata logo.
Os máis ambiciosos xa foran correndo á preciosa biblioteca universitaria.
Dicíase que a xente roubaba libros,
ou que os agachaba.
Para que os alumnos rivais
non puidesen consultar as fontes máis importantes.
A RAPAZA DA BIBLIOTECA?
Concordo que é moi aborrecido.
Non me digas que che pareceu interesante.
Non digo que o sexa, pero non tes boa actitude.
O dereito comercial non gustará, pero debes aprendelo.
Tómao coma se fosen regras de xogos de mesa.
O dereito é coma aprender as regras dos xogos de mesa.
Ao acabar, podes xogar a un deles.
Aquela rapaza mírate.
- Que? - A min impórtame un carallo.
Dereito tributario, de sociedades, PI…
Sempre que sexa difícil e eu decida o salario.
Collemos unhas cervexas e preparamos o exame?
Si, pero eu vou máis tarde.
Que?
Eu vou despois.
Recoñécesme?
Un estudante de dereito que cumpre a lei.
Ven.
Que?
Vaite!
Eu vou máis tarde.
Nunca coñecera ninguén coma Max.
Era perigosa.
Un aspirante a avogado non debía andar con ela.
Vaia tempiño temos.
Si.
Tranquilo.
Convido eu.
- Só se debía beber isto. - Vivo de préstamos estudantís.
Este sitio lémbrame o Sickler's.
Sickler's?
Un sitio caro onde intelectuais mozos
beben Martinis e comen caracois.
En Franny e Zooey,
unha novela de Salinger.
É nesa na que Lane a invita a xantar?
Chámase Lane, non? O seu horrible mozo.
Si.
Entón, líchela.
Que escribiches na parede?
Eles teñen os barcos, nós temos as ondas.
Eles teñen os muros e os balcóns, nós temos as cordas e os puñais.
E agora, querido, ven e durmiremos na rúa.
- Un poema? - Un aviso.
A xente precísao.
Ti e os teus amigos pareciades moi…
profesionais.
Somos uns inadaptados tentando sobrevivir.
- Ola! - Ola!
Ola, mozos!
Quen son?
Os tíos cos que vivo.
Ludvig Rehnskiöld e Victor…
non sei que.
Por que vives cos do 1 % máis rico?
Nótaselles moito de onde veñen, non?
Temos que tomar outras.
Teño que estudar.
Non. Non tes que facer nada.
Outras dúas.
Seguro que queres ser avogado?
Tes máis pinta de escritor.
Non teño nada que contar.
Pero gustaríache?
Estudas historia da arte?
Deixeina.
Luz e técnica.
Non significa nada.
Non emociona.
É nostalxia.
Non ten ningún valor.
Entón, fixeches ben deixala.
Simon!
Ven.
William, este é Simon, o noso novo inquilino.
William Rosenius.
- Encantado. - Igualmente.
Alégrame que viñeses.
Hoxe temos unha cea cuns amigos e compañeiros da clase.
Comes connosco.
Si, encantaríame.
Ei.
Si?
Bebiches?
Iso non está ben.
Aquí todos sacamos unhas notazas.
Ti non sexas menos.
Aquí está o mantel.
Poremos louza do Nobel con colocación clásica da mesa.
- Queres que poña a mesa? - Facémolo xuntos.
- Pon chaqueta e camisa branca. Entendes? - Si.
Pódoche prestar a chaqueta.
A HORA DA CEA
Coloca os vasos da dereita á esquerda
na orde en que se servirá o viño.
Xa empezaches?
Ben.
Podes empratar os entrantes?
Entendemos que foi educativo.
Pero pagou a pena o esforzo? Iso nos preguntamos.
Si, sen dúbida.
Falamos de Nova York,
prácticas de verán na ONU.
Falamos de xornadas de 14 horas,
seis días á semana…
O que? O verán enteiro?
Ludde é sobrehumano. Non vos decatarades?
O próximo paso da evolución.
E tamén un idiota rematado.
Aggebagge, ti vas á empresa de teu tío?
Si, claro.
Claro.
Dámosche os parabéns ou o pésame?
Victor, a túa familia que ofrece?
E ti, Sebbe?
Xa decidiches?
Non preguntes. Agoníame de verdade.
Sempre podes vir á Axencia Sueca de Migración.
Barolo, por favor.
Xunto con túa nai, dis?
Reloxo novo?
- Si. - Podo botarlle un ollo?
Certina.
Non o rasques.
Regalo de graduación? Elegante.
Un momento.
Non se ve todos os días a calidade suprema suíza.
Devólvesmo?
Veña, Victor. Non sexas cabrón.
Ti tes un mellor ca ese.
Veña, Victor. Sácao, móstranos o teu Hulk.
Veña, móstrao.
Móstrao!
Pagueino eu, pero faise o mellor que se pode, claro.
Por Simon.
Sen diñeiro, a pasta rápida tenta, é doada de atopar.
Sen diñeiro, sen pasta, non vas a ningures.
A quen non teña un can,
traballa duro, amigo, axiña terás cartos a esgalla.
A quen teña problemas de pasta,
písalle a fondo, vas precisar esa pasta.
A quen non teña un can,
traballa duro, amigo, axiña terás pasta a esgalla.
Nada é de balde nestes tempos de crise.
Písalle a fondo, vas precisar esa pasta.
Nada de crédito, só pasta soante.
Esmeraldas, xoias e diamantes que duran.
A pasta é a chave que abre as portas.
Isto é un atraco, mete a pasta na bolsa.
Simon! Ei, marchamos.
Aquí aínda queda choio.
Se ti te encargas da louza e de aspirar,
a cea págoa eu, vale?
Vale.
Os vasos de cristal lávanse á man.
Victor, imos ou que?
Si, vamos!
Grazas por limpar.
Desculpa a Victor.
Custa afacerse ao seu sentido do humor.
Para escribir, tes que expoñerte.
Estoute secuestrando.
Pódeselle chamar secuestro se un o acepta?
Típico comentario de avogado.
- Levas moito vivindo en Lund? - Non.
Onde te criaches?
En varios sitios.
Miña nai movíase moito.
- E teu pai? - Vive en España, en Tarifa.
Miña nai deixábanos a min e a miña irmá con el
cando se cansaba de nós.
Pero el traballaba moito e iamos dun lugar a outro.
Non é tan interesante como parece.
Hoxe ímonos soltar.
Íspete.
Que?
Íspete.
Sei que ti es capaz.
Veña, Simon!
Tírate!
Ti queres!
Encántache.
Outra vez.
- Amodo. - Outra vez.
Simon!
Aí non!
Simon!
Para quieto para verche as feridas.
Cantos dedos?
Tres.
Temos que ir ao hospital?
Non rompeu nada.
É miña irmá, Dinah.
Toma.
É da farmacia?
Vaiche doer algún tempo.
Que boa primeira impresión. Está completamente ido.
Debíchelo pensar mellor antes de mandalo a esa rocha.
Ten o labio roto. Non é cancro terminal.
Veña, ho. Iso pásalle nun par de horas.
Ti diso sabes, non?
- Que facemos aquí? - Vivo aquí.
Vives en Grey Gardens?
Listo para coñecer a Charles?
Quen é Charles?
O dono da casa.
Di que naceu aquí.
Se cadra si.
Nunca se sabe con el.
Se queres empiparte ben, pregunta polo viño.
Max.
E o novo amigo.
Benvido.
Esperabamos por ti.
Son Charles.
- Tes mellor cara. - Si.
- Grazas por… - Salvarche a vida?
De nada.
Non sexades maleducados co convidado.
Iso non está ben.
Non lles fagas caso.
Tentei educalos ben, pero son coma cans.
É imposible.
Gustaf.
Robin.
Polos novos amigos
e as grandes aventuras.
- Hai que estar sempre bébedo. - É o único xeito.
Para non sentir o peso horrible do tempo,
que te parte e domea cara á terra.
Hai que estar seguido bébedo.
Saúde!
Baudelaire.
Non temas, Simon.
É a única formalidade á que nos entregamos.
Non somos unha nación estudantil.
Promovemos a rotura con todo tipo de tradicións,
así que podes comer coas mans.
Son parvo por non estudar historia da arte.
Que? É unha trapallada. É coma un anuncio de bebida enerxética.
Fala da propiedade e a arte, a obra de arte autodestrúese.
Charles, xa me entendes.
Non. Max ten razón.
É peor ca unha trapallada. É repetición.
Jean Tinguely destruíu as súas instalacións no MoMA nos anos 60.
Nos anos 60?
Es un puto dinosauro.
Nin caso.
Proba o chutney de Gustaf.
Feito cos nosos propios…
figos.
Non é irónico que alguén pagase pola obra?
Que alguén pagase cartos por unha obra da que non queda nada?
Exacto.
Por fin me entende alguén, un librepensador.
A casa estaba no barrio dos profesores.
Parecía tirada dunha novela.
Os da casa formaban un equipo.
Eran unha familia.
Un rabaño.
Atraéronme como a luz atrae á couza.
- Boto unha man? - Simon.
Ven aquí.
Senta.
Hoxe es o convidado.
Xa sabes algo de nós.
Agora queremos saber quen es ti.
Quen son eu?
Estudo dereito.
Non sei por que.
Nós non cremos nas casualidades.
Sempre hai unha razón.
Quería facer algo que tivese sentido,
algo axeitado.
Non son de familia rica nin culta.
Meus pais teñen traballos aburridos. A xente que coñezo ten unha vida aburrida.
Cando era novo, quería ser escritor, pero non teño…
nada que contar.
Dereito era unha escolla segura.
Pero que?
Consiste en aprender regras.
Nunca farei prácticas na ONU, porque non teño contactos.
Supoño que Sartre non tiña razón.
Non existe o libre albedrío.
Un existencialista decepcionado.
Cala.
O único que sei é que non quero aburrirme.
Entón,
un brinde por non aburrirse.
Sabes a onde fuches parar?
Charles ensinounos a cultivar unha honestidade radical.
Sen hipocrisía.
A acción e a opinión deben coincidir.
Vive as túas palabras.
Fai o que dis.
Se non, levas unha vida deshonesta.
Victor Serge dixo que o anarquismo nos esixe todo,
pero tamén nos dá todo a cambio.
Max pensa que ti tes o que hai que ter.
Ti sénteste capaz?
Non sei ben que quere dicir iso.
Debía ir indo para a casa.
Xa?
Non quero facer o ridículo.
Aquí ninguén fai o ridículo.
Estás entre…
entre amigos.
Tranquilo.
Esquece a túa educación burguesa.
Goza.
Quen é?
Charles é catedrático de ciencia política.
Retirado, pero…
segue dando un curso de anarquía política.
É a súa base de recrutamento.
Quere que os inquilinos compartan a súa visión da vida.
Ti encaixas ben aquí.
Cáeslles ben a todos.
Sobre todo a Charles.
Liches as normas ministeriais, o capítulo 12 dos Instrumentos de Goberno?
Estou seguro de que caerá algo.
Poñen cousas de actualidade, para sentírense importantes.
- Mira o modelo sueco de gobernación. - Que?
Mira o modelo sueco de gobernación.
INSTRUMENTOS DO GOBERNO
AS CORDAS E OS PUÑAIS
PORTAL DE POESÍA
Eles teñen os barcos, nós temos as ondas.
Eles teñen as verbas, nós temos a lama.
Eles teñen os muros e os balcóns, nós temos as cordas e os puñais.
Hai algo sobre o Comité Constitucional?
Como dis?
Estás lendo poesía.
Ola.
Ese leite é meu.
Como?
Estaba na miña balda. Pero vale, cómprame outro.
En serio?
Son 18 coroas.
- Fágoche unha transferencia? - Non me comas a comida.
Non teño tantos cartos coma vós.
RECIBIDO: 18 COROAS
Nove semestres para aprender as leis.
Toda a vida para aplicalas.
Non tiña puto sentido.
Alice non dixo se mencionou o dereito administrativo.
- Si que o mencionou. - Remite sempre ao Apartado 4.
"As autoridades poden intervir nos intereses privados."
Merda!
Seguro que a ti che irá ben.
Ei, eu marcho.
Pero é unha tradición. Temos que celebrar o primeiro exame.
- Estou moi canso… - Veña! É o lanzamento!
- Que lle dean. - Queres bailar?
Ninguén sabe por que a luz atrae a couza.
Algúns investigadores cren que é pola calor.
Outros din que a couza confunde a luz coa lúa.
O certo é que queda atrapada.
PROFESOR ENTRA EN CASA OCUPADA
Voa arredor ata que non aguanta máis…
e morre.
REDADA NUNHA CASA OCUPADA
CATEDRÁTICO DA UNIVERSIDADE DE LUND MULTADO
Achegámonos ao destino
e agardamos chegar puntuais á Estación Central de Copenhague.
- Pensei que odiabas a arte antiga. - Pódese facer unha excepción.
Ganimedes.
É máis bonito ca o resto.
Raptouno Zeus para ser o seu copeiro e quizais amante.
É velenoso?
Sobreviviremos.
A vida é curta para malgastala en parvadas.
Para Charles es interesante.
Ao resto cáesnos ben.
Queres vir vivir alí?
Aquí é onde dis que si.
- Nada me gustaría máis. - Ben.
Benvidos.
Precisan axuda?
Quería ver os reloxos Hublot.
Si, boa escolla.
Interésalle algún modelo en particular?
Classic Fusion, se o teñen.
Moi boa escolla.
Este custa 185 000 coroas danesas.
A ver.
Quédache ben.
Custa máis cós meus riles.
Xa estou case decidida, pero tamén quería ver un Piguet.
Un Piguet? Iso lévanos a outro rango de prezos.
Como xa saberá.
Son bonitos, non son?
Aquí temos un Piguet Royal Oak Automatic.
É reloxaría clásica
coa característica esfera Grande Tapisserie.
E o prezo?
Ese modelo custa 235 000 coroas danesas.
Algo menos de 400 000 coroas suecas.
Axuda!
Un momento, por favor. Volvo agora.
- Precisamos axuda. - Que pasa?
- Chama unha ambulancia. - Si.
- Ola. - Pona de lado.
Preciso unha ambulancia
en Christian IV's Gade…
Desmaiouse unha clienta.
Perdeu o sentido, pero respira…
- Respira? - Ten convulsións.
- Si. - Colle os reloxos. Non hai cámaras.
É a túa proba.
Vale, respira.
Respira.
Respira, pero…
Non hai nada máis. Vale.
Sabe onde está? Ola!
Si, agora.
Está ben?
Si.
Vamos!
Mira ao chan.
Imos de camiño.
- Dámos. - Que…?
- Damos todos. - Que hostia é isto?
- Que hostia fas? - Tranquilízate! Conseguíchelo.
Aquí pasaremos desapercibidos.
Queriamos ver se tes o instinto adecuado.
Senta.
A policía non toca o timbre.
Agora es un de nós.
Es un dos bandidos.
Que a riqueza dos outros circule por ti,
pero que non se pegue.
Se non fose por Copenhague, pensaría que eran palabras baleiras,
duns universitarios pretensiosos que se consideraban especiais.
Agora é teu.
Pero a súa resistencia era real.
Max era real.
- Confía en min. - Pero por que?
Resucitou.
Isto é o único que axuda.
Grazas.
Simon.
Demostraches que queres ser un de nós,
ter unha vida máis intensa,
máis salvaxe.
Estás preparado?
Un abismo sen fondo atravesa a sociedade.
O teu destino na vida
non depende principalmente das túas capacidades,
dos teus méritos ou do teu esforzo,
senón das estruturas herdadas.
O teu destino na vida
decídese no mesmo momento
en que abres os ollos por primeira vez.
Chámase privilexio.
Concordas?
E quen non?
O maior engano do estado de benestar moderno
é a crenza de que a sanidade e a educación crean igualdade de oportunidades.
Se alguén fracasa, cargan coa culpa
os propios individuos.
É unha maneira xenial
de protexer a elite económica
das críticas a un sistema
que só a beneficia a ela.
- Queredes unha revolución? - Non.
O roubo é o acto de recuperar e restituír a propiedade.
Sodes Robin Hood.
Si.
Roubamos a quen non merece o que ten.
Nós somos os bandidos.
Somos ilegais.
Non queremos aburrirnos.
Coma ti.
É máis feo ca o meu
e ten peores vistas.
Quen vivía aquí antes?
Un estudante.
Pero nunca encaixou ben.
Non coma ti.
Max.
Axúdasnos coa sobremesa?
Maria Conti, fixo grandes investimentos en tres empresas tecnolóxicas suecas.
Por que lle interesou Suecia?
Hai moitos mozos emprendedores aquí,
e atráenme sempre as ideas novas e interesantes.
Xa basta.
Tranquila. Reláxate.
Preocúpasme.
- Non fai falta, que o deixo. - Cando?
Ti déixame. Eu sei cando parar.
Iso din todos os xonquis.
Pero eu non son xonqui.
Son túa irmá,
a máis vella.
…na vangarda da sostibilidade. Só hai un planeta.
Gústalle pasar máis tempo en Estocolmo?
Amo Estocolmo.
O movemento ecoloxista
acúsaa de facer lavado de cara verde
e de dar información enganosa
sobre dióxido de…
Simon. Iamos denunciar a túa desaparición.
Estou pensando en marchar.
Nunha semana.
Que rápido!
Preciso que me devolvas un mes de renda.
Paguei unha fianza de dous meses e teño que avisar un mes antes.
Iso non é moi honorable.
Prometiches quedar un semestre,
ata que volvese Totte.
Si, pero chega con avisar un mes antes, segundo o contrato que escribiches.
Somos avogados.
O meu cliente pide 50 000 coroas por danos.
A razón é que o vendedor
manipulou o contaquilómetros antes de vendelo
para pedir un prezo máis elevado.
Polo tanto,
foi intencionado.
Como se declara o acusado?
Rexeito a acusación.
Non se pode demostrar
que fose o vendedor
quen manipulou o contaquilómetros,
nin tampouco se pode probar
que ocorrese antes do cambio de propietario.
E que probas presentan?
Como proba,
teño un certificado dun mecánico que inspeccionou o vehículo.
Na querela,
constitúe o Anexo 3.
"Confundimos a verdade cos nosos desexos.
A verdade é que algúns teñen moito
e outros nada.
É inmoral negarse a respectar regras do xogo inxustas?"
Interesante.
Temos unha festa aquí a fin de semana.
Se vés, podes recuperar a fianza.
Sempre que botes unha man.
Xa sabes, regras do xogo xustas
e todo iso.
Tómaa como festa de despedida.
Buscas a fenda da ostra.
Logo ábrela.
Igual debías ter algo de tino.
Ti non coñeces a estes.
Ou tamén es un ladrón?
Non estou cavilando moito.
Espero que te decates de que son…
uns depredadores.
Sei que me desprezan.
Pensan que son só un académico fracasado.
Pero, aínda así, precísanme
nas súas noxentas vidas.
Ti estás a tempo de fuxir, Simon.
Antes de que sexa tarde.
Tes que saber…
que non es o primeiro.
Enténdesme?
A marea vai cambiar.
É hora de volver.
"Hai que estar sempre bébedo.
Para non sentir o peso horrible do tempo,
que te parte e domea cara á terra.
Hai que estar seguido bébedo."
Saúde.
- Canto levas vivindo aquí? - Dous anos.
Dina asistiu ao curso sobre anarquismo.
E logo mudástesvos?
Non está moi ben, como notarías.
Está atrapada nesta merda.
Por iso estás ti aquí? Para vixiala?
É miña irmá.
Non teño ninguén.
Tesme a min.
É hoxe a festa para a futura elite?
Es escravo da clase alta.
Pasa, non vaias.
Prometín botar unha man.
Logo serei libre.
Grazas pola última vez.
Alégrame verte aquí. A ti tamén e a todos.
Iso arránxoo eu.
Ei! Estádelo pasando ben? Xenial.
Ei. Non tes bebida? Hai que arranxar iso.
Non nos coñecemos.
- Ola! - Somos nós…
- Pero… - Moi ben!
- Bailas? - Si, claro.
Ben, vale.
Ata logo.
Desculpa.
Desculpa, meu.
Simon.
Aí estás.
Podes facer máis cóctel?
Cando me devolves a fianza?
Fai máis cóctel.
Simon!
Podes axudar a limpar alí? Derramaron cervexa no salón.
Tranquilo.
Estou tranquilísimo.
Vai xa.
Non pode limpar Ludvig?
Non creo.
Ten as mans ocupadas.
Que hostia queres?
Absolutamente nada.
Vai durmir, pareces cansado.
Cago na…
- Ei! - Empezaches ti! Sóltame!
- Veña, sóltao! - Sóltame!
Sóltame!
- Sóltame! - Non!
Fóra! Que carallo fas?
- Esquece a fianza! - Cabrón de merda!
É a unha.
Tranquilo, pasaron 15 segundos. Non te impacientes.
Se non saco sobresaliente, morro.
Aínda que saques notable, que non o sacarás, non é a fin do mundo.
Podes conseguir un bo traballo nunha zona despoboada.
Ti es mala.
Notable?
Veña, ho.
Por que non funciona?
PÁXINA DE INICIO
Ben!
XURISPRUDENCIA NOTA: APROBADO
- A onde vas? - Simon!
- Que sacaches? - Un traballo en zona despoboada.
Autocompaixón.
Paixón inmatura.
Mete os recordos na caixa, péchaa e tira a chave.
Esquece a Max.
Eu daba noxo.
Precisabamos as chaves da casa dos pais de Ludvig.
Seu pai é dono de Rehnskiöld Capital Management.
O fondo administra mil millóns.
A renda impoñible o ano pasado foron 23 millóns.
Que máis carallo ten?
Fodiches a Ludvig polas chaves?
Pedírasmas a min.
Dirías que si?
Estades arriscando demasiado.
Sodes trapalleiros, impulsivos e violentos.
Non decides ti. Ti non vés, non te metas.
Se me vexo envolto nesa merda, é decisión miña.
Pero gústache o champaña e o solombo.
Démosche os medios para vivir ben.
Iso non é un fin en si mesmo, para nós.
Aparcamos e entramos por aquí. Hai tempo antes de vernos a cámara.
- Estiveches alí? - Non hai ninguén. Podemos entrar.
Non.
Son vello para a cadea.
Hai polo menos un Porsche.
Quizais máis coches.
Isto non son uns reloxos.
Ti vés,
se queres.
Non quedo máis detrás da barreira.
Toma.
Pégate a Max.
Se che entra o pánico, respira.
Non acendas luces.
A boca pecha.
- Hostia, Max. - Deixamos unha mensaxe.
Hostia…
Temos que marchar.
Vamos, hostia!
Non deixamos rastro.
E se morre, que?
Pois morre.
VÓS TEDES OS MUROS NÓS TEMOS AS CORDAS
ATENTAMENTE VICTOR SERGE CAPITAL MANAGEMENT
Merda.
Apaga o coche.
- Fallan as luces? - Carné de conducir?
Quedou na casa, noutra chaqueta. Veño do traballo.
Tes outro carné que te identifique?
Aquí non. Non contaba que me parasen.
Nome e número de carné.
Para mirar o permiso, preciso nome e número de carné.
Minna Haddad, 010316-4423.
Se me ides multar, facédeo xa.
Traballei 12 horas. Preciso durmir.
Sae do coche.
Por que lei facedes isto? Non me toques!
Tedes orde de cacheo?
Non, Robin. Non.
Como vos chamades? Vou denunciar.
Con esa actitude non irás lonxe.
Abre a porta de atrás.
Sóltame e abro.
Arranca!
Escribíchelo antes ou despois de disparar?
Un accidente.
Iso espero. Se non, tes problemas graves. Dáme a arma.
Robin!
Que queredes que diga? Son un idiota.
Perdón.
Non!
Estás chalado, hostia!
Estás morto!
Para. Non me toques.
Sacamos 550 000 polos coches.
Nós levamos 400 000.
Para ti son 150 000.
O contacto leva o 20 % por branquealo e ingresalo.
Entón, isto acaba así?
Pagades por fuxir de min.
Recoiro.
Vai para a casa.
Estiveches con amigos vendo unha peli e fíxose tarde.
Cando cho conte Ludvig, sorpréndete.
- Chamemos á policía. - Non.
Devolve as chaves antes de notalo Ludvig.
- Max, escoita… - Cala.
Non respira.
Agora respira.
Respira, pero…
Perdeu o sentido, pero respira.
Estasme ameazando?
Ten que marchar xa.
Recolle todo, marchamos nunha hora.
Esquécenos.
- Non nos coñecemos. - Agáchate.
Que non te relacionan connosco ou Charles.
Hostia! Metédesme nisto e agora deixádesme tirado.
Ninguén te obrigou. Escollíchelo ti.
Podo dicir quen sodes.
Ti non sabes quen somos.
Non sabes os nosos nomes.
Non sabes nada.
Apura.
E déixao!
- Non te namoraras! - Cala!
Espera por min.
Chamareite.
Nin sei como te chamas.
Si, ola.
Collo un taxi.
Victor.
Un momento.
Entráronlles a roubar a meus pais. Disparáronlle a Joyce.
- Quen é Joyce? - A señora da limpeza.
Teño que marchar.
- Está viva? - Non sei. Está en coidados intensivos.
- Viches as miñas chaves? - Non.
Ese é o meu taxi.
Vai frío fóra.
Que?
Leva o abrigo.
Sabes o rico que é o pai do teu amigo?
É dono dun fondo. É coma ter un planeta.
Non somos amigos. Vivo alí.
Seica foi un grupo da Fracción do Exército Vermello.
Levaron algo ademais dos coches?
Eu que carallo sei.
Pódense comprar bolsas co lema:
"Vós tedes os muros, nós temos as cordas."
Iso é de mal gusto.
Si, pero é enxeñoso.
Parécevos mal se a compro?
Ese número non existe.
Comprobe o número ou consulte a guía.
Que tal Joyce?
Chamábase así, non?
Segue sedada.
Espertarana de aquí a uns días.
Cando xa estean aquí os fillos.
Meu pai comproulles os billetes.
Lembrará algo… do atraco?
Nin idea.
- Que di a policía? - Nada, só que eran terroristas.
Sabes quen é Victor Serge?
Seica é un vello comunista.
Ti non es comunista, pero les moito.
Non era comunista.
Era anarquista.
Cría na rebelión,
en atacar os que el cría que non merecían o que tiñan.
Joyce leva cinco anos connosco.
Manda remesas de cartos
para que os seus netos poidan estudar en Santiago.
Que é o que non merece ela do que ten?
A gorxa árdenos coa sede,
temos a lingua seca, tesa e ríxida,
pero axiña lle mandaremos uns bos grolos
e haberá abondo para todo mundo.
Detrás!
Veña, bulindo.
Veña, vamos.
O segundo loa a vida coma unha nube,
o terceiro nótase da cabeza aos…
- Esta é a opción vegana? - Si.
Saúde!
Todo o mundo fochica na Nación de Lund!
Ai! Cago en tal!
Ludvig tiña razón.
Joyce non era dona de muros nin balcóns.
Nada xustificaba o que fixeramos.
Onde van?
Nin idea.
Están asilvestrados. Fan o que lles peta.
Dixeches que non era o primeiro. Que significa?
Non lembro. Espertaríasme o instinto paternal.
Basta, hostia!
Preciso atopalos! Onde están?
Isto é todo o que sei.
Ti encaixarías ben aquí.
Se todo fose diferente.
Non volvas máis aquí.
SCHEELEVÄGEN 39, CUARTO 1324
Desculpade.
Busco a Henrik Jonsson.
Si…
Viviu aquí o semestre pasado, pero non volveu despois do verán.
Eu nin sabía quen era ata que todo o mundo empezou a dicir
que desaparecera.
Desapareceu?
Oíches?
Unha pregunta rara, pero…
Coñeces a Charles?
Dicían que Henrik era raro, pero iso é porque non o coñecían.
Coñeceu unha rapaza o inverno pasado.
Ían ir vivir xuntos, pero logo frustrouse.
Quedou desolado.
E…
Isto é un pouco raro, xa o sei.
Antes de desaparecer, Henrik dixo
que, se alguén que coñecese a Charles viñese buscalo,
que eu lle dese esta ficha da biblioteca.
BIBLIOTECA MEMORIAS DUN REVOLUCIONARIO
Aquí está.
Dille ao coordinador que avise se o libro é para un curso novo.
É a segunda vez en tres meses que alguén o pide.
MEMORIAS DUN REVOLUCIONARIO
Desculpa, que estás facendo?
Había dúas páxinas pegadas.
Só quero lelas.
Tes que informarnos a nós.
Vas estragar o libro.
Non, non o vou estragar.
Fágoo con tino.
MAX: LEA VALVERDE DINAH: BELINDA VALVERDE
ROBIN: AXEL LINDGREN GUSTAF: GABRIEL ERIKSSON
Ti non sabes quen somos.
Non somos ninguén.
Non sabes os nosos nomes.
Non somos nada.
Ola!
Charles!
O principio de suposición é un principio de interpretación contractual
que ten en conta como se escribiu o contrato
se, no momento do acordo, se coñecen os feitos que ocorreron.
No caso Skarin…
Simon.
Á noite saímos e ti vés connosco.
Concurso de música en Helsingkrona.
Asistencia obrigatoria.
…é que só a actividade
pode levar á obriga.
A pasividade é unha excepción e as excepcións aplícanse con cautela.
Si.
Max?
Onde estás? Di algo.
Deixeinos.
A onde vas?
Preciso a túa axuda.
Agora es o único que me queda.
Reservei un cuarto no Stiller en Estocolmo, a nome de Bonnot.
Está todo pagado.
Vémonos alí mañá.
A clandestinidade é moi esixente.
Esixe facer todo ben,
vivir ao tempo que aprendes.
Se non, es un simple ladrón.
Un asasino.
Un depredador.
Max.
Dinah
Gustaf.
Robin.
Para min, eses son os vosos nomes.
Fun o voso parvo útil.
Pero subestimástesme.
Pensades que non sei quen sodes.
Pero vós non sabedes quen son eu.
SE EU DIXESE NON, ACABÁBASE
Este é o meu seguro de vida.
A JOYCE DISPARÁRONLLE, ESTABA DEITADA, SANGRANDO
NÓS SOMOS OS BANDIDOS
JAMES JOYCE ULISES
Maldito idiota.
Estás coma unha puta cabra.
Que fas aquí?
Vou de camiño a Estocolmo.
Visita de estudo ao parlamento.
E sobroume algo de tempo.
Que tal mamá?
Coma sempre.
E papá?
Eu que sei. Solicitou un traballo, pero…
Tomas drogas? Pareces un xonqui.
- Non. - Entón, que pasa?
Lembras cando estaba no instituto?
- O que sufrín con Joyce e Faulkner? - Non.
Tentei que me gustasen.
Non deberías ir a un psiquiátrico?
Se pasa algo, quero que teñas eses libros.
- Están no meu cuarto. - En serio, que pasa?
- Di que si. - Si, como queiras, puto friki.
Promete que non o esquecerás.
Joyce e Faulkner?
Es meu irmán, meu.
Si.
Estou cansado.
Non lle digas a mamá que vin.
Non.
ESTACIÓN CENTRAL
Desculpa.
Isto é un hotel?
Non es o primeiro que o pregunta.
Tes reserva?
Creo que si. Bonnot.
Un momento.
Cuarto 12, moi bonito.
Por aquí.
Non tes equipaxe?
Non.
Esta noite, temos filete tártaro e bacallau con ravo picante.
Por favor.
A túa secretaria dixo que precisabas balcón.
- Si. - Avísame se precisas algo.
Facemos un cóctel Negroni revolucionario.
Boas noites.
Preciso comer algo.
Que o servizo leve o de sempre ao cuarto de Maria Conti.
Por suposto.
Subimos a equipaxe.
INVESTIDORA MULTIMILLONARIA EN ESTOCOLMO
Hai moitos mozos emprendedores aquí
e ideas novas e interesantes…
Por favor, non fales.
Lin a necrolóxica.
Charles odiaríaa.
Síntoo.
Que carallo…?
Que?
Colle o móbil.
Que hostia é isto?
A ti que che importa!
Cálmaste ou preciso atarte?
- Átao. - Estará tranquilo.
- Que carallo ides facer? - Ímoste matar.
Xa vale.
Collemos o que precisamos e deixamos a mensaxe.
- Para iso viñemos. - Falo ti?
Así que marchemos polo balcón, non nos volverás ver.
Nin un segundo máis.
Queda aquí.
Servizo dos cuartos.
Matteo?
Non! Teño unha filla! Por favor!
Quero a clave.
Cal é a clave?
Cal é a puta clave?
8-3-8-4.
A cara.
Ei!
Sorrí.
Ola!
Gustaf.
Axúdanos, puto psicópata!
A ARTE É UNHA MERDA!
Temos que sacalo de aquí xa.
Hostia!
Arranca!
Ten que ir ao hospital. Estase desangrando.
Xa o sei.
Fóra.
Rápido!
Déixao fóra. Non entres con el.
Prométemo.
Non te preocupes. Vémonos despois.
Para, carallo.
O meu móbil.
Non te chamas Max, senón Lea.
Valverde.
Sei os vosos nomes.
Teño os vosos números de carné.
Se me pasa algo, caeredes.
Convosco, ata aquí.
Henrik Jonsson.
Chamábase así, non?
O desgraciado que usastes ata que non aguantou máis.
Logo aparecín eu.
Non foi así.
Non foi só iso.
Hostia…
Agora tes algo que contar.
Vive as túas palabras.
Fai o que dis.
A acción e a opinión deben coincidir.
Calquera outra cousa leva a unha vida deshonesta.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa