Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ten kosztuje 185 000 koron duńskich.
Pasuje ci.
Chcę też zobaczyć pigueta.
Oto Piguet Royal Oak Automatik.
Klasyka zegarmistrzostwa
z charakterystyczną tarczą „Grande Tapisserie”.
- Jaka cena? - Kosztuje 235 000 koron duńskich.
Pomocy!
Potrzebujemy pomocy!
Chwileczkę.
- Co jest? - Pomóżcie nam!
- Wezwijcie karetkę. - Dobrze.
- Obróć ją na bok. - Dobra.
W porządku?
Proszę przysłać karetkę na ulicę Christiana IV.
Zemdlała tu klientka.
- Halo? - Weź zegarki.
Nie ma kamer.
To twój test.
Żyj według swoich słów.
Rób to, co mówisz.
Czyny i słowa powinny być jednością.
Wszystko inne prowadzi do nieuczciwego życia.
KONIEC Z EDDYM
SIEDEM TYGODNI WCZEŚNIEJ
Witamy w Lund.
Lund.
Czterdzieści pięć tysięcy studentów.
Tyle samo marzeń.
Chciałem zostać pisarzem.
Ale nie miałem o czym pisać, więc wybrałem prawo.
Dziewięć semestrów, by poznać zasady gry.
JESTEŚMY BANDYTAMI
Całe życie na ich zastosowanie.
Hej! Upuściłeś okulary!
Myślałem, że obrałem drogę.
Myliłem się.
Świnie!
Stać!
Policja!
Stój!
Za tobą!
Nie ruszaj się!
- Nic nie zrobiłem! - Leż!
- Należysz do grupy? - Co?
- Co tu robisz? - Będę studiować prawo.
Do kurwy nędzy, Max!
Chodź! Musimy się zmywać!
Kim jesteście?
Nikim. I niczym.
Chodź, Max!
NASZE SĄ SZUBIENICE I SZTYLETY
UCZCIWE ŻYCIE
- W samą porę. Simon, tak? - Tak.
Wybacz, musimy naprawić dzwonek.
Mam nadzieję, że łatwo tu dotarłeś.
Nie, źle skręciłem.
Nie zazdroszczę dziś policji.
Czyje to mieszkanie? Podnajmujecie je?
Należy do rodziny.
Rozgość się.
Mój tata też studiował prawo, ale nie pracował w zawodzie.
To co robi?
Prowadzi fundusz inwestycyjny.
Współpracuje z Europą Wschodnią, Azją.
Zielona energia, ekologia. Takie tam.
Środkowa półka jest twoja.
Jest tam jeszcze żarcie Tottego, ale wyrzuć je.
Śpisz w jego pokoju.
Gnojek porzucił nas, by zrobić sobie urlop dziekański
w Aix-en-Provence.
- Victor Wehlin. - Simon.
Miło cię poznać.
Wzajemnie.
To twój pokój.
PODSTAWY ETYKIETY DLA MĘŻCZYZN
Jeszcze jedno.
Za pokój trzeba wnieść dwumiesięczną kaucję.
Zapomniałem o tym wspomnieć. Wszystko jest w umowie.
W końcu studiujemy prawo.
Zatrzymaj go.
Ludvig. Witam.
Dziękuję.
PRZELEW: 18 000 KORON SALDO: 478 KORON
Pokój był o wiele za drogi,
ale nie chciałem spać w zapleśniałym akademiku.
Ludvig i Victor od zawsze mieli wszystko.
Pewność siebie.
Właściwe nazwisko.
Długopisy warte więcej niż miesięczny czynsz.
Chciałem tego wszystkiego.
Od 1668 roku
Uniwersytet w Lund kształci studentów prawa.
Dziś stajecie się częścią
dumnej historii naszej instytucji.
Następne kilka tygodni
poświęcicie na zapoznanie się
i dogłębną analizę reguł i zasad
stanowiących fundamenty szwedzkiego państwa.
Przepraszam.
- Tak? - Wolne?
Oczywiście.
Proszę o zajęcie miejsc.
„Ex lege libertas”.
„Prawo gwarantuje wolność”.
Albo: „prawa gwarantują wolność”.
Jest to łacińskie motto,
które wyraża zasadę,
że rządy prawa
są warunkiem wstępnym,
nie natomiast ograniczeniem wolności jednostki.
Pisałem z pytaniem o pracę.
- Weź beczkę i wejdź. - Dobrze.
Simon!
- Możesz zabrać kieliszki z tyłu? - Jasne.
Cześć!
W rozdziale
o podstawach do umorzenia postępowania
jest akapit na temat błędu co do prawa.
Chcę podkreślić,
że błąd co do prawa
różni się od błędu w faktach.
Ten pierwszy…
Zawsze byłem klasowym prymusem.
Tutaj wszyscy nimi byli.
Ale nieznajomość prawa
nie usprawiedliwia zbrodni, prawda?
Wtedy każdy by tak twierdził.
- Ciężko temu zaprzeczyć. - To zasada „Ignorantia iuris nocet”.
Czyli „nieznajomość prawa szkodzi”.
Jedna z najczęściej stosowanych.
Wyjątek od tej reguły jest wąski
i dotyczy tylko sytuacji…
Wolne?
Tak.
Jestem Fredde.
Simon.
Ładny zegarek.
- Prezent na koniec szkoły? - Tak.
Ja dostałem maszynkę do makaronu.
Co można zrobić z takim prezentem?
Makaron.
Co ci się stało w twarz?
- Byłem na spotkaniu klubu. - Którego?
- Östgöta. - Cholera.
Freddy pochodził ze wsi i mieszkał w akademiku w Vildanden.
Uwielbiam te bzdury.
Miał fioła na punkcie prawa i umów.
Ja też.
Nie byłem zachwycony tym, że mnie polubił,
ale powinienem był się go trzymać.
PAMIĘTAJ O SPRZĄTANIU WE WTOREK!
DZIENNIK USTAW
USTAWA ZASADNICZA O WOLNOŚCI WYPOWIEDZI
Jeśli chcesz kupić jakąś książkę, dam ci dobrą cenę.
Możesz mieć to wszystko za…
trzy i pół tysiąca.
Dzięki, ale chyba kupię nowe.
Dobrze rozumiem. Nowe książki są lepsze, świeższe.
Na razie.
Cześć.
Najbardziej ambitni studenci prawa już siedzieli w uczelnianej bibliotece.
Ponoć podkradano stamtąd książki albo przynajmniej je ukrywano.
Wszystko po to, by inni studenci
nie mieli dostępu do najważniejszych źródeł.
DZIEWCZYNA Z BIBLIOTEKI?
Przyznaj, że to druzgoczące.
Nie wierzę, że naprawdę cię to interesuje.
Nie mówię, że to ciekawe, tylko że masz złe nastawienie.
Nie trzeba lubić prawa handlowego, tylko je wykuć.
To coś jak zasady różnych gier planszowych.
A te studia uczą cię zasad wszystkich gier na świecie.
Kiedyś zagrasz w jedną z nich.
Ona ci się przygląda.
- Kto? - Mnie jest wszystko jedno.
Prawo podatkowe, spółek, autorskie.
Byle było zawiłe
i bylem mógł dyktować stawki.
Napijemy się piwa i opracujemy plan zakuwania?
Później do ciebie dołączę.
Co?
Dołączę później!
Poznajesz mnie?
Grzeczny studencik prawa.
Chodź.
Co?
Idź już!
Przyjdę później!
Nigdy nie znałem nikogo takiego jak Max.
Była niebezpieczna.
To nie towarzystwo dla przyszłego prawnika.
Co za okropna pogoda.
Owszem.
Spokojnie, ja zapłacę.
Tylko to powinno się pić.
Mam kredyt studencki.
To miejsce przypomina mi Sickler’s.
Sickler’s?
Drogie miejsce, gdzie młodzi intelektualiści
piją martini i jedzą ślimaki.
W powieści Franny i Zooey autorstwa Salingera.
To tam, gdzie Lane kupuje jej lunch?
Ten jej okropny chłopak nazywa się Lane, tak?
Tak.
Czytałaś to.
Co napisałaś na murze?
Ich są statki Nasze są fale
Ich są ściany i balkony Nasze są szubienice i sztylety
A teraz ukochany Prześpijmy się na chodniku
- Wiersz? - Ostrzeżenie.
Ludzie ich potrzebują.
Ty i twoi znajomy wyglądaliście…
na zawodowców.
Jesteśmy chcącymi przetrwać odmieńcami.
- Cześć! - Hej!
Chłopaki!
A to kto?
Moi współlokatorzy.
Ludvig Rehnskiöld i Victor…
coś tam.
Czemu mieszkasz z 1% najbogatszych ludzi?
To nie ich wina, skąd pochodzą.
Zamówię nowe drinki.
Muszę się uczyć.
Nie.
Niczego nie musisz.
Jeszcze dwa.
Na pewno chcesz zostać prawnikiem?
Jesteś materiałem na pisarza.
Nie mam o czym pisać.
Ale chciałbyś?
Studiujesz historię sztuki?
Rzuciłam studia.
Światło i technika.
Ten obraz nic nie znaczy, nie wzbudza uczuć.
Tylko nostalgię. Jest bezwartościowy.
Chyba słusznie rzuciłaś studia.
Simon!
Chodź.
William, to Simon, nasz nowy lokator.
William Rosenius.
- Miło cię poznać. - Cześć.
Dobrze, że jesteś.
Urządzamy dziś kolację dla przyjaciół i kolegów ze studiów.
Zjesz z nami.
Z miłą chęcią.
Hej.
Tak?
Piłeś?
Niedobrze.
To mieszkanie śpiewająco zalicza egzaminy.
Nie zostań w tyle.
Weź ten obrus.
Wybierzemy zastawę Nobla i klasyczne nakrycie stołu.
- Mam nakryć do stołu? - Zrobimy to razem.
Marynarka i biała koszula.
- Łapiesz, o co chodzi? - Tak.
Mogę ci pożyczyć marynarkę.
KOLACJA
„Kieliszki od prawej do lewej
w kolejności, w której będzie podawane wino”.
Już zacząłeś?
Nieźle.
Zacznij podawać przystawki.
Rozumiemy, że to było pouczające.
Ale nie jesteśmy pewni, czy było warto.
Zdecydowanie.
Mówimy o Nowym Jorku.
O letnim stażu w ONZ-ecie.
Czternastogodzinny dzień pracy,
sześć dni w tygodniu przez całe lato?
Nie wiesz, że Ludde jest nadczłowiekiem?
To kolejny krok w ewolucji.
I kompletnym idiotą.
Aggebagge, będziesz robić staż w firmie wujka?
Oczywiście.
No jasne.
Mamy ci gratulować czy współczuć?
Victor, co ma do zaoferowania twoja rodzina?
A ty, Sebbe? Podjąłeś już decyzję?
Nie pytaj. Mam straszną zagwozdkę.
Zawsze zostaje ci Szwedzki Urząd Migracyjny.
Barolo?
Pracowałbyś ze swoją mamą.
Nowy zegarek?
- Tak. - Mogę rzucić okiem?
Certina.
Nie zarysuj.
Prezent od rodziców? Stylowy.
Chwileczkę.
Nie co dzień widzi się najlepszą szwajcarską jakość.
Możesz go oddać?
Oddaj mu go.
Nie bądź dupkiem.
Wiemy, że masz lepsze gadżety.
Właśnie.
- Lepiej pokaż swojego potwora. - Pokaż go.
Pokaż!
Sam za niego zapłaciłem, ale co zrobić?
Za Simona.
Nie masz kasy Na łatwą forsę się łasisz
Nie masz kasy A bez kasy nie ma klasy
Dzisiaj jesteś pariasem
Ale haruj ciężko A wkrótce będziesz szastać hajsem
Mówię to tym, którzy mają mało szmalu
Zakasajcie rękawy Bez gotówki nie ma balu
Mówię to tym, którzy nie mają kasy
Pracujcie ciężko A wkrótce forsa się pojawi
Nic nie jest za darmo Trzeba ciężko harować
Zakasaj rękawy A będziesz forsą się radować
Zero kredytów Tylko żywa gotówka
Szmaragdy, klejnoty Brylantów pełna półka
Bo forsa otwiera wszystkie drzwi
To jest napad Wrzucaj gotówkę do torby
Potem wrzucisz na luz I będziesz żyć jak boss…
Simon? Wychodzimy.
Zostało trochę roboty.
Zmyjesz naczynia i odkurzysz?
Ja płacę za kolację.
Jasne.
Kryształowe kieliszki trzeba myć ręcznie.
Victor, idziemy czy co?
Jasne, że tak!
Dzięki za pozmywanie.
Wybacz Victorowi.
Ma specyficzne poczucie humoru.
Żeby pisać, musisz się otworzyć.
Porywam cię.
Można to nazwać porwaniem, skoro się zgadzam?
Typowy prawnik.
- Od dawna mieszkasz w Lund? - Nie.
Gdzie dorastałaś?
Tu i tam.
Mama lubiła podróże.
- A twój tata? - Mieszka w Tarifie w Hiszpanii.
Moja siostra i ja zostawałyśmy u niego,
kiedy mama chciała od nas odpocząć.
Dużo pracował, więc spacerowałyśmy po okolicy.
Brzmi ciekawiej, niż to wyglądało.
Dziś się wyluzujemy.
- Rozbierz się. - Co?
No rozbierz się.
Wiem, że dasz radę.
No chodź!
Zrób to!
Chcesz tego!
Podoba ci się.
Jeszcze raz.
- Spokojnie. - Jeszcze raz.
Simon!
Tam nie!
Simon!
Simon?
Simon!
Nie ruszaj się. Zbadam cię.
Ile widzisz palców?
Trzy.
Musimy jechać do szpitala?
- Niczego nie złamał. - To moja siostra, Dinah.
Masz.
Z apteki?
Trochę poboli.
Zrobimy świetne pierwsze wrażenie. Zupełnie odleciał.
Mogłaś o tym pomyśleć, wysyłając go na to urwisko.
Ma rozciętą wargę, nie umiera na raka.
Spoko, za parę godzin dojdzie do siebie.
Chciałabyś tego, co?
- Co tu robimy? - Mieszkam tutaj.
Mieszkasz w Grey Gardens?
- Gotowy na spotkanie z Charlesem? - Kim jest Charles?
To jego dom.
Mówi, że się tu urodził.
Może to prawda.
Z nim nigdy nie wiadomo.
Jak chcesz się upić, poproś o wino.
Max.
I nowy przyjaciel.
Witamy.
Czekaliśmy na was.
Jestem Charles.
- Wyglądasz lepiej. - Wiem.
- Dzięki za… - Uratowanie ci życia?
Nie ma za co.
Nie zawstydzaj gościa.
To niegrzeczne.
Nie przejmuj się nimi.
Próbowałem ich wychować, ale są jak dzikie psy.
Nie do wytresowania.
Gustaf.
Robin.
Za nowych przyjaciół
i wspaniałe przygody.
- „Trzeba wciąż być pijanym” - „W tym tkwi sekret”
„Aby nie czuć brzemienia czasu”
„Które przybija cię do ziemi”
„Trzeba wciąż się upijać”
Na zdrowie!
To Baudelaire.
Bez obaw.
To nasz jedyny zwyczaj.
To nie jest zwykły klub studencki.
Zachęcamy do zrywania z tradycją,
więc możesz jeść rękoma.
Rozumiem. Mogłem studiować historię sztuki.
Przecież to bzdury.
Tak fałszywe jak reklamy energetyków.
Niszczenie dzieł wiele mówi o posiadaniu sztuki.
Charles, wiesz, o co mi chodzi.
Nie. Max ma rację.
To coś gorszego. Powtarzalność.
W latach 60. Jean Tinguely zniszczył swoje instalacje w MoMA.
W latach 60.?
Ale z ciebie ramol.
Nie słuchaj ich.
Spróbuj chutney Gustafa.
Zrobione z naszych…
fig.
Czy to nie ironiczne, że ktoś zapłacił za tamto dzieło?
Wydał na nie pieniądze, żeby potem zostać z niczym?
Właśnie.
W końcu ktoś, kto rozumie, o czym mówię.
Dom Charlesa był w dzielnicy Profesorstaden.
Wyglądał jak z jakiejś powieści.
Jego lokatorzy byli zgraną grupą.
Rodziną.
Stadem.
Przyciągnęło mnie do nich jak ćmę do płomienia.
- Mogę pomóc? - Simon.
Chodź tu.
Usiądź.
Dziś jesteś tu gościem.
Już trochę nas poznałeś, a teraz my chcemy wiedzieć, kim ty jesteś.
Kim jestem?
Studiuję prawo.
Nie pytajcie czemu.
Nie wierzymy w zbiegi okoliczności.
Zawsze jest jakiś powód.
Chciałem robić coś ważnego.
Coś właściwego.
Moja rodzina nie jest zamożna ani dobrze wykształcona.
Rodzice mają nudną pracę,
a moi znajomi wiodą nudne życie.
Gdy byłem młodszy, chciałem zostać pisarzem,
ale nie mam o czym pisać.
Prawo było bezpiecznym wyborem.
Ale?
Muszę dostosować się do zasad.
Nigdy nie dostanę stażu w ONZ-ecie, bo nie mam znajomości.
Zatem Sartre chyba się mylił.
Wolna wola nie istnieje.
Rozczarowany egzystencjalista.
Milcz.
Wiem tylko, że nie chcę się nudzić.
A zatem…
za brak nudy!
Zastanawiasz się, gdzie jesteś?
Karol nauczył nas radykalnej szczerości.
Bez pierdolenia.
Czyny i słowa powinny być jednością.
Żyj według swoich słów.
Rób to, co mówisz.
Inaczej wiedziesz nieuczciwe życie.
Victor Serge twierdził, że anarchizm wymaga od nas wszystkiego,
ale w zamian również oferuje wszystko.
Max sądzi, że masz w sobie to, co trzeba.
Poradzisz sobie?
Nie do końca wiem, o co chodzi.
Muszę już wrócić do domu.
Tak szybko?
Zanim się zawstydzę.
Nie masz się tu czego wstydzić.
Jesteś wśród… przyjaciół.
Wyluzuj.
Zapomnij o burżuazyjnym wychowaniu.
Rozkoszuj się życiem.
Kim on jest?
Charles jest profesorem nauk politycznych.
Co prawda emerytowanym,
ale nadal naucza na temat anarchii politycznej.
Tu jest jego ośrodek rekrutacyjny.
Lokatorzy tego domu mają dzielić jego poglądy na życie.
Pasujesz tu.
Wszyscy cię lubią.
Zwłaszcza Charles.
Czytałeś rozdział na temat zarządzeń ministerialnych?
Na pewno o tym będzie,
bo lubią pytać o świeże sprawy, że niby są tacy nie bieżąco.
- Znajdź szwedzki model rządzenia. - Co?
Znajdź szwedzki model rządzenia.
INSTRUMENTY RZĄDZENIA
SZUBIENICE I SZTYLETY
PORTAL POEZJI MUHAMMAD AL-MAGHUT (1934-2006)
Ich są statki Nasze są fale
Ich są słowa Nasze jest błoto
Ich są ściany i balkony Nasze są szubienice i sztylety
Jest coś o zapytaniach do Komisji Konstytucyjnej?
Co mówiłeś?
Czytasz poezję.
Hola.
Dzień dobry.
To moje zsiadłe mleko.
Słucham?
Leżało na mojej półce. Spoko, po prostu kup nowe.
Mówisz poważnie?
Osiemnaście koron.
- Mam ci przelać forsę? - Przestań jeść moje żarcie.
Nie mam tyle forsy, co ty i Victor.
OTRZYMANO: 18 KORON
Dziewięć semestrów, by poznać zasady gry.
Całe życie na ich zastosowanie.
Jakie to bezcelowe.
Alice miała na myśli prawo administracyjne.
- Mam rację? - A dokładnie paragraf czwarty.
„Władze mogą interweniować w interesie prywatnym”.
Kurczę!
Na pewno dobrze ci poszło.
Wychodzę.
Musimy uczcić nasz pierwszy egzamin.
- Jestem zmęczony. - Dopiero się rozkręcamy!
- Pieprzyć go. - Chcesz zatańczyć?
Nie wiadomo, czemu ćmy lgną do sztucznego światła.
Niektórzy badacze sądzą, że to kwestia ciepła.
Inni twierdzą, że ćmy mylą je z księżycem.
Tak czy owak, wpadają w pułapkę.
WYKŁADOWCA DOŁĄCZA DO NIELEGALNEGO SQUATU
Latają wokół światła, aż zabraknie im sił…
i umierają.
NALOT POLICJI NA SQUAT
GRZYWNA DLA PROFESORA UNIWERSYTETU W LUND
Zbliżamy się do terminalu.
Na dworzec w Kopenhadze przybędziemy zgodnie z rozkładem.
Przecież nie lubisz starej sztuki.
Z wyjątkami.
Ganimedes.
Najpiękniejszy z wszystkich.
Porwany przez Zeusa, służył mu jako podczaszy i kochanek.
Zatrute?
Przeżyjemy.
Życie jest za krótkie na nudne rzeczy.
Spodobałeś się Charlesowi.
My też cię lubimy.
Zamieszkasz z nami?
Tu mówisz „tak”.
- Chętnie. - Dobrze.
Witam państwa.
Służę pomocą.
Interesują mnie zegarki marki Hublot.
Dobry wybór.
Interesuje panią jakiś konkretny model?
Macie Classic Fusion?
To dobry wybór.
Kosztuje 185 000 koron.
Zobaczmy.
Pasuje ci.
Musiałbym sprzedać nerki.
Chyba go wezmę, ale chcę też zobaczyć pigueta.
Pigueta? To zupełnie inna półka cenowa.
- Zapewne pani wie. - Tak.
Ładne, prawda?
Oto Piguet Royal Oak Automatik.
Klasyka zegarmistrzostwa
z charakterystyczną tarczą „Grande Tapisserie”.
Jaka cena?
Kosztuje 235 000 koron duńskich.
Czyli niecałe 400 000 koron szwedzkich.
Pomocy!
Chwileczkę. Zaraz wracam.
- Potrzebujemy pomocy! - Co się dzieje?
- Wezwijcie karetkę. - Dobrze.
Obróć ją na bok.
Proszę przysłać karetkę. na ulicę Christiana IV.
Zemdlała tu klientka.
Nie reaguje, ale podobno oddycha.
- Oddycha? - Ma konwulsje.
- Halo? - Weź zegarki.
Nie ma kamer.
To twój test.
Oddycha.
Tak, oddycha.
Oddycha, ale…
Nic więcej.
Wiesz, gdzie jesteś?
Proszę szybko!
W porządku?
Tak.
Idź, idź!
Głowa w dół.
Już idziemy.
- Daj mi je. - Co?
- Daj wszystkie! - Co to było?
- Co wy wyprawiacie? - Spokojnie! Udało ci się.
Ukryjemy na pewien czas.
Musieliśmy sprawdzić, czy masz odpowiedni instynkt.
Siadaj.
Policja nie dzwoniłaby do drzwi.
Teraz jesteś z nami.
Z bandytami.
Niech bogactwo ludzi płynie przez ciebie,
ale się ciebie nie trzyma.
Gdyby nie Kopenhaga pomyślałbym, że to puste słowa
grupy nadętych studenciaków uznających się za wybrańców.
Teraz jest twój.
Ale ich opór był prawdziwy.
Max była prawdziwa.
Powrócił z martwych.
Tylko to pomaga.
Dziękuję.
Simon.
Udowodniłeś, że chcesz być jednym z nas.
Że chcesz żyć mocniej.
Bardziej dziko.
Jesteś na to gotów?
Społeczeństwo to przepaść bez dna.
Trajektoria twojego życia
nie zależy od twoich umiejętności,
zasług czy też ciężkiej pracy,
lecz od dóbr, które odziedziczysz.
Twoje przeznaczenie
zostaje zdeterminowane w chwili,
gdy po raz pierwszy otwierasz oczy.
To tak zwany przywilej.
Zgadzasz się z tym?
To oczywiste.
Największą iluzją nowoczesnego państwa opiekuńczego
jest przekonanie, że darmowa opieka zdrowotna
i edukacja kreują równe szanse.
Można w ten sposób obwinić człowieka za wszelkie jego niepowodzenia.
To zaprawdę genialny sposób na to,
by chronić elitę ekonomiczną
przed krytykami systemu,
który sprzyja tylko jej.
- Chcecie rewolucji? - Nie.
Kradzież to odzyskiwanie zagrabionego mienia.
Jesteście Robin Hoodami?
Tak.
Okradamy ludzi niezasługujących na bogactwo.
Jesteśmy bandytami.
Wyjętymi spod prawa.
I nie lubimy nudy.
Tak jak ty.
Jest brzydszy od mojego
i ma gorszy widok.
Kto tu wcześniej mieszkał?
Pewien student.
Ale się nie wpasował.
Nie tak jak ty.
Max.
- Pomożesz z deserem? - Tak.
Maria Conti właśnie zainwestowała w trzy szwedzkie firmy technologiczne.
Czemu zainteresowała się pani Szwecją?
Jest tu wielu młodych, ambitnych przedsiębiorców.
I zawsze interesuję się ciekawymi pomysłami i inicjatywami.
Już dość.
- Wyluzuj. - Martwię się o ciebie.
- Spokojnie, rzucę to. - Kiedy?
Zostaw mnie. Wiem, kiedy przestać.
Tak mówią wszyscy ćpuni.
Nie jestem ćpunką.
Jestem twoją siostrą.
Starszą siostrą.
…na rzecz zrównoważonego rozwoju. Mamy jedną planetę.
Zatrzyma się pani w Sztokholmie na dłużej?
Uwielbiam Sztokholm.
Ekolodzy oskarżają panią o fałszywą troskę o środowisko
i wprowadzanie w błąd co do emisji dwutlenku…
Simon! Już mieliśmy zgłosić twoje zaginięcie.
Chcę się wyprowadzić.
Za tydzień.
To dość szybko.
Chcę odzyskać czynsz za jeden miesiąc.
Wpłaciłem dwumiesięczną kaucję, a okres wypowiedzenia wynosi miesiąc.
Trochę nieładnie.
Miałeś mieszkać cały semestr,
dopóki nie wróci Totte.
Ale zgodnie z umową okres wypowiedzenia wynosi miesiąc.
W końcu studiujemy prawo.
Moja klientka żąda 50 000 koron odszkodowania.
Motywuje to tym, iż sprzedawca
przekręcił licznik przed sprzedażą,
aby móc zażądać wyższej ceny.
Zatem…
był to czyn celowy.
Czy pozwany się przyznaje?
Podważam to roszczenie.
Nie da się ustalić,
iż to właśnie sprzedawca
przekręcił licznik samochodu.
Nie da się także udowodnić,
że wydarzyło się to, zanim auto zmieniło właściciela.
Jakie dowody chce pan przedstawić?
Jako dowód przedstawiam protokół od mechanika,
który sprawdzał pojazd.
Jest to załącznik numer 3 do pozwu.
„Mylimy prawdę
z tym, co chcemy, by było prawdą.
Prawda jest taka, że jedni mają wiele, a inni nic.
Czy niemoralnym jest odmawiać poszanowania nieuczciwych zasad?”
Ciekawe.
W weekend mamy tu małe spotkanie.
Jeśli się przyłączysz, odzyskasz kaucję.
Pod warunkiem, że trochę pomożesz.
No wiesz, uczciwe zasady…
i tak dalej.
Uznaj to za imprezę pożegnalną.
Znajdujesz wiązadło w ostrydze.
I tutaj podważasz.
Powinieneś być ostrożniejszy.
Przecież ich nie znasz.
Też jesteś złodziejem?
Staram się wiele nie myśleć.
Chyba rozumiesz, że oni…
to drapieżniki.
Wiem, że mną gardzą.
Mają mnie za przegranego naukowca.
Mimo to potrzebują mnie
w swoim plugawym życiu.
Ale ty możesz z tego wyjść.
Choć masz mało czasu.
I wiedz, że…
nie jesteś pierwszy.
Rozumiesz?
Nadchodzi przypływ!
Pora wracać!
„Trzeba wciąż być pijanym”
„Aby nie czuć brzemienia czasu”
„Które przybija cię do ziemi”.
„Trzeba wciąż się upijać”
Na zdrowie!
- Jak długo tu mieszkasz? - Od dwóch lat.
Dinah chodziła na wykłady Charlesa.
- Wprowadziłaś się razem z nią? - Widziałeś, że ma swoje problemy.
Utknęła w tym gównie.
Jesteś tu, by mieć na nią oko?
To moja siostra.
Tylko ją mam.
Masz też mnie.
Dziś jest ta impreza dla przyszłej elity?
Jesteś ich niewolnikiem.
Nie idź tam.
Obiecałem im pomóc.
Potem będę wolny.
Dzięki za ostatnio.
Miło cię widzieć.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Zaraz coś załatwię.
Dobrze się bawicie? Super.
Gdzie twój drink? Zaraz ci przyniosę.
Kto to? Nie znamy się.
- Cześć! - Jesteśmy z…
Miło mi.
- Zatańczymy? - Jasne.
W porządku.
Victor, przepraszam.
Wybacz, brachu.
Simon.
Tu jesteś.
Możesz dorobić ponczu?
Kiedy dostanę kaucję?
Dorób ponczu.
Simon!
Pomożesz posprzątać?
Ktoś rozlał piwo w jadalni.
Tylko spokojnie.
Jestem spokojny.
Teraz.
- Ludvig może to zrobić. - Nie sądzę.
Ma pełne ręce roboty.
Czego, kurwa, chcesz?
Niczego.
Idź spać, bo się zmęczyłeś.
Co do…?
- Hej! - Ty zacząłeś! Puść mnie!
- Puść go! - Puszczaj!
Puść!
- Puszczaj! - Nie!
Wynocha! Co ty wyprawiasz?
- Zapomnij o kaucji! - Pieprzona pizda!
Już pierwsza.
Dopiero 15 sekund po.
Gdzie ci się spieszy?
Jak nie zdam celująco, umrę.
Jak dostaniesz piątkę, świat się nie zawali.
Najwyżej znajdziesz pracę na jakimś zadupiu.
Jesteś wredna.
Szóstka?
Tak?
Co jest?
Czemu nie działa?
STRONA STARTOWA
Tak! Tak!
ORZECZNICTWO OCENA: 4
- Dokąd idziesz? - Simon?
- Co dostałeś? - Pracę na zadupiu.
Użalam się nad sobą.
To była szczenięca miłość.
Włożę wspomnienia do pudełka, zamknę je i wyrzucę klucz.
Zapomnę, że poznałem Max.
Jestem odrażający.
Chodziło o klucze do domu rodziców Ludviga w Malmö.
Firma jego ojca, Rehnskiöld Capital Management,
zarządza miliardem koron.
W zeszłym roku zarobiła 23 miliony.
Kogo to obchodzi?
Przeleciałaś Ludviga dla kluczy?
Czemu mnie nie poprosiłaś?
A zgodziłbyś się?
Za bardzo ryzykujecie.
Jesteście nieostrożni, impulsywni i agresywni.
To nie twoja decyzja, bo sam tam nie idziesz.
Wplątujecie mnie w to, więc to moja decyzja.
Ale lubisz szampana i polędwicę wołową.
Zapewniliśmy ci godziwe życie.
Nie jest to dla nas cel sam w sobie.
Zaparkujemy tu i wejdziemy tutaj. Kamera nie zdąży nas uchwycić.
- Sprawdzałeś teren? - Jest pusto. Możemy wejść.
Nie.
Jestem za stary na więzienie.
Jest tam porsche.
Aut jest pewnie więcej.
Zegarki to przy tym pikuś.
Możesz dołączyć,
jeśli chcesz.
Mam dość bycia na uboczu.
Masz.
Trzymaj się Max.
Jeśli spanikujesz, głęboko oddychaj.
Nie zapalaj świateł.
I nic nie mów.
- Do cholery, Max. - Zostawimy wiadomość.
Co do diabła?
Musimy spadać.
Wstawaj, kurwa.
Nie zostawmy śladów.
A jeśli ona umrze?
To umrze.
WASZE SĄ ŚCIANY NASZE SĄ SZUBIENICE I SZTYLETY
Z POWAŻANIEM, VICTOR SERGE CAPITAL MANAGEMENT
Kurwa.
Proszę zgasić silnik.
- Tylne światło padło? - Prawo jazdy.
Zostawiłam w innej kurtce.
Wracam do domu z pracy.
Ma pani inny dowód tożsamości?
Nie sądziłam, że zostanę zatrzymana.
Nazwisko i numer identyfikacyjny.
Muszę mieć te dane, żeby sprawdzić pani prawo jazdy.
Minna Haddad, 010316-4423.
Jeśli mam dostać mandat, to byle szybko.
Pracowałam 12 godzin i muszę się przespać.
Wysiądź z auta.
Na jakiej podstawie?
Nie dotykaj mnie!
Macie nakaz przeszukania?
Nie, Robin. Nie.
Jak się nazywacie? Zgłoszę to.
Doigrasz się taką postawą.
Otwórz tylne drzwi.
Puść, to otworzę.
Jedź!
Ruszaj!
Napisaliście to przed czy po zabiciu gosposi?
To był wypadek.
Oby, bo inaczej macie poważne problemy. Daj mi tę spluwę.
Robin!
Co mam powiedzieć? Jestem idiotą.
Przepraszam.
Nie!
Całkiem cię popierdoliło!
Już po tobie!
Nie dotykaj mnie!
Mamy 550 000 za auta.
Weźmiemy 400 tysięcy.
Dostaniesz 150 000.
Mój kontakt weźmie 20% za wypranie forsy.
Tak to się kończy?
Wykupicie się z tego.
Cholera.
Wracaj do domu.
Oglądałeś film z kolegami i zrobiło się późno.
Gdy Ludvig ci powie, udasz szok.
- Wezwijmy policję. - Nie.
Idź do domu i odłóż klucze.
- Max, słuchaj… - Zamknij się.
Ona nie oddycha.
Już oddycha.
Oddycha, ale…
Nie reaguje, ale oddycha.
Grozisz mi?
Niech on już jedzie.
Pakuj się. Za godzinę wyjeżdżamy.
Zapomnij o nas.
- Nie znamy się. - Ukryj się.
Póki nic nas nie łączy, jesteś bezpieczny.
Nie możesz mnie w to wciągnąć i teraz tak zostawić!
Sam się w to wpakowałeś.
Powiem im, kim jesteś.
Nie znasz nas.
Nie znasz naszych imion.
Niczego nie wiesz!
Pośpiesz się.
I zostaw go!
- Miałaś się nie zakochać! - Milcz!
Zaczekaj na mnie.
Skontaktuję się.
Nie wiem, jak się nazywasz.
Tak?
Wezmę taksówkę.
Victor?
Chwila.
Okradziono moich rodziców.
Zastrzelono Joyce.
- Jaką Joyce? - Gosposię.
Muszę lecieć.
- Żyje? - Jest na intensywnej terapii.
- Widziałeś moje klucze? - Nie.
To moja taksówka.
Na dworze jest zimno.
Co?
Weź płaszcz.
Wiesz, jak dziany jest tata twojego przyjaciela?
Ma fundusz. To jakby miał własną planetę.
Nie jest moim kumplem.
To chyba sprawka grupy z Rote Armee Fraktion.
Zabrali coś poza autami?
Skąd mam wiedzieć?
Można kupić torby z napisem
„Wasze są ściany, nasze szubienice”.
To w bardzo złym guście.
Ale i sprytne.
Mogę sobie taką kupić?
Numer nie jest używany.
Skontaktuj się z infolinią.
Co z Joyce?
Tak się nazywała?
Wciąż jest pod narkozą.
Za kilka dni spróbują ją wybudzić.
Może wtedy będą już tam jej dzieci.
Tata zarezerwował im bilety.
Będzie coś pamiętać
z tego włamania?
Nie wiem.
- Co mówi policja? - Tylko, że to byli jacyś terroryści.
Znasz jakiegoś Victora Serge’a?
To jakiś stary komunista.
Wiem, że nie jesteś komunistą, ale sporo czytasz.
Nie był komunistą,
tylko anarchistą.
Wierzył w rewolucję
skierowaną w tych, którzy nie zasługują na to, co mają.
Joyce pracuje dla nas od pięciu lat.
Wysyła pieniądze do domu,
by jej wnuki mogły chodzić do prywatnej szkoły w Santiago.
Czym sobie na to wszystko zasłużyła?
Pragnienie pali nas w gardłach
Nasze języki są sztywne i spragnione
Ale wkrótce będziemy pić słodki napój
Każdy dostanie swoją część
Na tył!
Szybciej!
Szybko!
Przy drugim wychwalamy życie
Przy trzecim czujemy szum w głowie
- To opcja wegańska? - Tak.
Zdrowie!
Wszyscy się pieprzą w Lund’s Nation!
Co do cholery?
Ludvig miał rację.
Joyce nie miała ścian ani balkonów.
Nic nie usprawiedliwia tego, co zrobiliśmy.
Gdzie oni są?
Nie mam pojęcia.
Są całkiem dzicy i robią, co chcą.
Mówiłeś, że nie byłem pierwszy. O co ci chodziło?
Nie pamiętam. Obudziłeś we mnie instynkt ojcowski.
Przestań, do cholery!
Muszę ich znaleźć! Gdzie oni są?
To wszystko, co wiem.
Pasowałbyś tutaj…
gdyby wszystko poszło inaczej.
Nie przychodź tu więcej.
SCHEELEVÄGEN 39 POKÓJ NR. 1324
Przepraszam.
Szukam Henrika Jonssona.
Cóż…
mieszkał tu w zeszłym semestrze, ale nie wrócił po wakacjach.
Nie wiedziałem, kto to jest,
póki nie zaczęto mówić,
że zaginął.
Zaginął?
Przepraszam!
Dziwne pytanie,
ale znasz Charlesa?
Henryk miał opinię dziwaka, bo ludzie go nie znali.
Zeszłej zimy poznał dziewczynę.
Chciał się do niej wprowadzić, ale potem zerwali.
Był zdruzgotany.
I…
to może zabrzmieć nieco dziwnie,
ale zanim zaginął, powiedział mi,
że gdyby szukał go ktoś od Charlesa,
mam dać mu ten kwit z biblioteki.
WSPOMNIENIA REWOLUCJONISTY
Oto i ona.
Niech wykładowca da nam znać, jeśli to lektura do jego przedmiotu.
To drugi raz w ciągu trzech miesięcy, gdy ktoś ją wypożycza.
WSPOMNIENIA REWOLUCJONISTY
Co pan robi?
Kartki się skleiły,
a chcę ją przeczytać.
Trzeba było to zgłosić i nie niszczyć książki.
Nie zniszczę jej.
Będę ostrożny.
MAX: LEA VALVERDE DINAH: BELINDA VALVERDE
ROBIN: AXEL LINDGREN GUSTAF: GABRIEL ERIKSSON
Nie znasz nas.
Jesteśmy nikim.
Nie znasz naszych imion.
Jesteśmy niczym.
Halo!
Charles?
Doktryna domniemania to zasada interpretowania umowy
biorąca pod uwagę to, w jaki sposób spisano umowę,
i czy w momencie jej zawierania wiedzieliście o zaistniałych wydarzeniach.
W sprawie Skarina…
Simon.
Idziesz z nami do klubu.
W Helsingkronie będzie quiz muzyczny.
Obecność obowiązkowa.
…iż tylko aktywne zachowanie
może tworzyć zobowiązania.
NUMER ZASTRZEŻONY
…wyjątki powinny być stosowane ostrożnie.
Halo?
Max?
- Gdzie jesteś? Powiedz coś. - Porzuciłam ich.
Dokąd jedziesz?
Musisz mi pomóc.
Mam tylko ciebie.
Mam pokój w hotelu Stiller w Sztokholmie na nazwisko Bonnot.
Wszystko jest opłacone. Spotkajmy się tam jutro.
Bycie bandytą wiąże się z wieloma nakazami.
Musisz właściwie postępować,
żyć wedle zasad.
Inaczej jesteś tylko złodziejem.
Mordercą.
Drapieżnikiem.
Jak Max.
Dinah.
Gustaf.
Robin.
ROBIN ZROBIŁ ZWIAD…
Dla mnie to nadal są wasze imiona.
Byłem użytecznym idiotą,
ale mnie nie doceniliście.
Myślicie, że nie wiem, kim jesteście.
Ale to wy nie wiecie, kim ja jestem.
GDYBYM ODMÓWIŁ, TO BY SIĘ SKOŃCZYŁO
To moja polisa na życie.
JOYCE ZOSTAŁA POSTRZELONA I LEŻAŁA RANNA NA PODŁODZE
JESTEŚMY BANDYTAMI
Cholerny idiota.
Całkiem ci odbiło.
Co tu robisz?
Jadę do Sztokholmu.
Na uczelnianą wizytę do parlamentu.
Miałem trochę wolnego czasu.
Co u mamy?
Bez zmian.
A u taty?
Nie wiem. Złożył podanie o pracę, ale…
Bierzesz coś? Wyglądasz jak ćpun.
- Nie. - To co się stało?
Pamiętasz jak w liceum…
męczyłem się nad Joycem i Faulknerem?
Nie.
Próbowałem ich polubić.
Nie powinieneś się zgłosić do czubków?
Gdyby coś się stało, chcę, żebyś zatrzymała te książki.
- Są w moim pokoju. - Co się dzieje?
- Powiedz „tak”. - Jak sobie życzysz, dziwaku.
Obiecaj, że nie zapomnisz.
Joyce i Faulkner?
Jesteś moim bratem.
Tak.
Padam z nóg.
Nie mów mamie, że tu byłem.
Dobra.
DWORZEC CENTRALNY
Przepraszam.
To jest hotel?
Nie pan pierwszy o to pyta.
Ma pan rezerwację?
Tak. Na nazwisko Bonnot.
Chwileczkę.
Pokój 12, śliczny.
Tędy.
- Nie ma pan bagażu? - Nie.
Dziś wieczorem podajemy tatara z cielęciny i dorsza z chrzanem.
Proszę.
Pańska sekretarka mówiła, że musi pan mieć balkon.
- Tak. - W razie czego jestem do usług.
Nasz koktajl Negroni jest iście rewolucyjny.
Dobry wieczór.
Muszę coś zjeść.
Proszę o zwyczajowy posiłek do pokoju pani Marii Conte.
Oczywiście.
Wniesiemy wasze bagaże.
MILIARDERKA FINANSISTKA Z WIZYTĄ W SZTOKHOLMIE
Jest tu wielu młodych, ambitnych przedsiębiorców.
I zawsze interesuję się nowymi…
Nic nie mów.
Czytałam nekrolog.
Charles nie byłby zadowolony.
Przepraszam.
Co do cholery?
- Co? - Weź jego telefon.
Co to ma być?
To nie twoja sprawa.
Mam cię związać?
- Zwiąż go. - Będzie spokojny.
- Co wy chcecie zrobić? - Zabijemy cię.
Przestań!
Weźmiemy, co trzeba, i wyślemy wiadomość.
- To nasz cel. - Chcesz tego?
Gdy wyjdziemy z hotelu, więcej nas nie zobaczysz.
Co do sekundy.
Zostań tu.
Obsługa pokoi.
Matteo?
Nie! Mam córkę! Proszę!
Jaki jest kod?
Podaj kod.
Podaj pieprzony kod!
8-3-8-4.
Twarz.
Hej!
Uśmiech.
Halo?
Gustaf.
Pomóż nam, pieprzony psycholu!
Musimy go stąd zabrać.
Kurwa!
Jedź!
Zabierzmy go do szpitala, bo się wykrwawia.
Wiem.
Wysiadaj.
Szybko!
Zostaw go przed drzwiami szpitala.
Obiecaj mi.
Nie martw się. Do zobaczenia.
Stój do cholery!
Mój telefon.
Nie nazywasz się Max, tylko Lea.
Valverde.
Znam wasze imiona.
Wasze numery identyfikacyjne.
Jeśli coś mi się stanie, to po was.
Skończyłem z wami.
Henrik Jonsson.
Tak się nazywał, prawda?
Wykorzystałaś biedaka, aż nie mógł tego znieść.
Potem byłem ja.
Nieprawda.
To było coś więcej.
Kurwa.
Już masz o czym pisać.
Żyj według swoich słów.
Rób to, co mówisz.
Czyny i słowa powinny być jednością.
Wszystko inne prowadzi do nieuczciwego życia.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz