Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
PAN BEAT TAKESHI
Tak?
Przepraszam.
To się nada?
- Tak. Połóż tam. - Dobrze.
Przepraszam. Zaraz zaczynamy. Proszę za mną.
Połamania nóg.
Wywiad dokończymy później.
Dobrze. Dzięki.
Dziękuję za cierpliwość.
Już wszystko w porządku.
Dzień dobry.
Cześć.
Ta pani założy panu mikrofon.
Proszę się napić.
Jak zawsze mamy dziś wspaniałych gości.
Gościmy też naszą widownię, więc bawmy się razem!
- Proszę tu zaczekać. - Możesz być na nagraniu.
Poprawcie makijaż, póki czas.
Współczesne kamery nagrywają w rozdzielczości 4K i 8K.
Nawet w normalnym makijażu widać wszystkie pory.
Ale bez obaw. Ten program nie ma aż takiego budżetu.
Co widać choćby po gadżetach, które od nas dostaliście.
Nawijam bez sensu, ale możemy już zaczynać.
Powitajmy naszego dzisiejszego prowadzącego,
Oto Beat Takeshi!
Strach się bać dzisiejszej młodzieży.
Kilka dni temu ktoś oberwał metalową pałką.
Wdałem się niedawno w bójkę z jakimiś młodziakami.
- Naprawdę? - Mieli metalowe pałki.
- Straszne. - Uniosłem się honorem i pytam szczyli.
- „Z której jesteście podstawówki?” - Tacy młodzi?
ROK 1974
- Hej! - Tak?
Żadne „Tak?”. Wasza kolej.
Dziękujemy.
- Macie 20 minut. - Dobrze.
- Tylko raz dotknę. - Nie wygłupiaj się.
Mówię jej, że przytyje.
A teraz dla państwa specjalny program komediowy.
Komicy specjalnie dla nas przyjechali z samego Tokio.
Jak oni się nazywają?
OK, scena jest wasza!
Dzień dobry. Jesteśmy Shōkakuya Takeshi-Kiyoshi. Bardzo nam miło.
- Niigata to przyjemne miejsce. - Nigdy tu nie byliśmy.
Jesteśmy z Asakusy w Tokio.
Robimy skecze w klubach ze striptizem.
Robimy skecze komediowe między występami pań.
Czasem mu się miesza i też się rozbiera.
Nieprawda. Czemu miałbym się rozbierać?
Tak czy siak, strach się bać dzisiejszej młodzieży.
Kilka dni temu ktoś oberwał metalową pałką.
Wdałem się niedawno w bójkę z jakimiś młodziakami.
- Naprawdę? - Mieli metalowe pałki.
- Straszne. - Uniosłem się honorem i pytam szczyli…
- „Która to wasza podstawówka?” - Tacy młodzi?
- „Chodzimy do podstawówki Adachi”. - To były dziewczynki?!
„Co? Adachi!”
- To czemu się bałeś? - „Mój wujek jest tam wicedyrektorem!”
Ale żenada!
To były dziewczynki z podstawówki. Rany!
Zawsze to opowiadasz.
Słuchajcie, głupcy.
Robimy dla was manzai!
Zamknijcie się i słuchajcie!
Hej, co ty gadasz?
Przepraszam. On tylko żartował!
A słyszeliście o odejściu pana Nagashimy na emeryturę?
Ten cytat był całkiem wzruszający, prawda?
Wyglądasz jak psie jaja, skurwielu.
To nie tak szło w tym cytacie…
Hej, do ciebie mówię!
- Co tak nawijasz? - Ach, tak!
- Pokażę wam… - To taka zabawna historia?
- Trochę magii! - Chodź tu i się podziel!
- Mam tutaj zwyczajną… - No, chodź. To zabawne, nie?
- Hej! - Chusteczkę!
- Wystarczy! - Za dużo wypiłeś.
- Przestań. - Z drogi!
Jeśli owinę ją w ten oto sposób…
Za kogo ty się masz?!
…i na nią dmuchnę…
Jestem komikiem, głupcze.
Tadam! Kwiatek!
Wdałem się niedawno w bójkę z jakimiś młodziakami.
- Mieli metalowe pałki. - Straszne.
Uniosłem się…
- Tacy młodzi? - „Chodzimy do podstawówki Adachi”.
To były dziewczynki?!
„Co? Adachi? Mój wujek jest tam wicedyrektorem!”
TAKESHI-KIYOSHI
Dzień dobry. Jesteśmy Shōkakuya Takeshi-Kiyoshi. Bardzo nam miło.
Lubię Nagoję.
Nigdy wcześniej tu nie byliśmy.
Jesteśmy z Asakusy w Tokio.
W klubach ze striptizem…
Wynocha!
Zabierajcie się, gnojki!
Macie!
Złamasy!
- Mieli metalowe pałki. - Straszne.
Uniosłem się honorem i pytam szczyli…
- „Która to wasza podstawówka?” - Tacy młodzi?
Proszę pana. Co się stało?
Muszę skoczyć do toalety.
Nie mogę?
A, nie. Śmiało.
Przepraszam. Za wcześnie się wciąłem?
Wychodzi lepiej jak mi przerwiesz.
Tak sądziłem.
Uniosłem się honorem i pytam szczyli…
- „Która to wasza podstawówka?” - Tacy młodzi?
- „Chodzimy do podstawówki Adachi”. - To były dziewczynki?!
- „Co? Adachi?”. - To czemu się bałeś?
- „Mój wujek jest tam wicedyrektorem!” - Ale żenada!
Zarezerwowali nam pokój w tym obskurnym hoteliku?
Lepsze to niż ławka na dworcu.
Co my wyprawiamy?
Może powinniśmy wrócić do France-za i przeprosić Mistrza?
Podobno mawia: „Jak przyjdzie Take, nie wpuszczajcie go”.
Czyli to nie wchodzi w grę.
Czemu włączyłeś obracanie?
Bo to obracane łóżko.
O co ci chodzi?
DWA LATA WCZEŚNIEJ
ASAKUSA
Mistrzu! Wczorajszy wyścig był niezłą klapą.
Kupiłem dwa-osiem.
Uczcijmy to dziś u mnie w restauracji.
Głupcze. Myślisz, że przepuszczę wszystko u ciebie?
Chciałbym tak kiedyś powiedzieć! Pa!
Pa!
Dzień dobry, Mistrzu.
- Witaj. Jak zawsze olśniewająca. - Doprawdy?
- Mówiłem o podłodze. - No, weź!
Dzień dobry.
Wiedziony strunami księżyca
przetnę ciemność mym świerzbiącym mieczem.
Jestem z trzeciego pokolenia, Tsukikage…
Jaka szkoda… Ty głupcze!
Za szybko mnie dźgnąłeś!
Wygłaszałem czadową przemowę. Poczekaj, aż skończę.
Przepraszam.
Jestem z trzeciego pokolenia. Tsukikage Musashi!
Teraz za późno!
Zaatakuj we właściwym momencie!
„Tsukikage Musashi”. Bum! A potem ciach!
Przepraszam.
Tsukikage Musashi!
Bum!
Nie mów tego na głos, głupcze!
Pojedynek robi się wtedy idiotyczny. Powiedz to sobie po cichu.
Przepraszam.
Tsukikage Musashi!
Rozpłatany na pół!
Nie! Przestań. Czemu świecisz tyłkiem do publiczności?
Odwróć głowę. Pokaż twarz, gdy będziesz umierał!
- Przepraszam! - Dalej!
Rozpłatany na pół!
MARZEC PEŁEN NAGOŚCI
DZISIEJSZE WYSTĘPY
SENZABURO FUKAMI, REŻYSER TRUPY
Proszę pani.
O co tu chodzi? Z Mistrzem.
Chcesz ciasteczko?
Nie po to przyjechałem do Asakusy, żeby obsługiwać windę.
Wiem.
Witam!
- To będzie 800 jenów. - 800 jenów, proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Dobrej zabawy.
Cześć. Zwykle nie bywasz tu tak wcześnie.
Od tego miesiąca mam nocne zmiany.
Dobrej zabawy.
ASAKUSA FRANCE-ZA
Wiedziony strunami księżyca
przetnę ciemność mym świerzbiącym mieczem.
Jestem Tsukikage Musashi.
Spóźniłeś się, głupcze! Już skończyłem to mówić.
Spóźniłeś się, głupcze!
Pokochana
Porzucona
Zapomniana
W kącie tego pokoju
Tam
Oddaję
Się
Właśnie tobie
To był
Przelotny romans
Chwilowa miłostka
Nie wiem czemu Ale nie chcę tak myśleć
Pęka mi przez to serce
Jak laleczka
Pokryta kurzem
Czekam niecierpliwie
Wylewając morze łez W kącie tego pokoju
Tam oddaję się
Właśnie tobie
Tam oddaję się
Właśnie tobie
Cześć.
Kim jesteś?
Mieszkam w garderobie i usłyszałem, jak śpiewasz.
Jesteś tym chłopakiem od windy.
Czego chcesz?
No, właściwie niczego.
Bardzo ładnie śpiewasz.
Nie dam ci się przelecieć.
Co takiego?
Powiedziałem tylko, że dobrze śpiewasz.
Ale pomyślałeś, że możesz mnie przelecieć.
Wcale nie!
Czemu miałbym tak pomyśleć?
Błędnie zakładasz, że wszyscy mężczyźni o tym myślą.
Więc mogę cię przelecieć?
Może go chociaż wysłuchaj? Znasz go.
Niech będzie. Ale czy jest tego wart?
- Oto on! - Dzień dobry.
Właśnie o tobie rozmawialiśmy, Take.
Proszę, daj mi szansę, Mistrzu!
Hmm…
A jaki masz talent?
Co?
No, talent artystyczny. Chcesz zostać artystą, prawda?
Więc jaki masz talent?
Nie potrafię nic szczególnego.
Co? Głupcze! Jaja sobie robisz?
Bez umiejętności nie zostaje się showmanem.
Przepraszam.
Czy to śpiew, czy taniec, na scenie trzeba mieć jakiś talent.
No… lubię jazz. Dorabiałam sobie w kawiarni jazzowej.
Grasz jazz?
Nie, słucham.
A co mi z tego? Chcesz być widzem?
Myślałem, że chcesz występować.
Zgadza się.
Czemu tak zamilkłeś? Artyści estradowi muszą szybko ripostować.
- A ty nawet tego nie potrafisz. - Spokojnie, Mistrzu.
Bombardujesz go pytaniami o talenty, więc się zestresował.
Przepraszam, ale musisz poprosić kogoś innego.
Nie chcę nikogo innego!
Naprawdę podobają mi się twoje skecze, Mistrzu.
Widziałem skecze różnych komików,
ale skecze Mistrza są najlepsze.
Nawet…
jeśli to ten sam żart,
Mistrz sprawia, że jest zabawniejszy.
Mówisz jak ekspert od komedii.
Moje skecze są najlepsze, powiadasz?
Gówno wiesz o komedii, gnojku.
Co w tym śmiesznego?
Nic. Chce Mistrz ciasteczko?
Nie, nie chcę, głupcze!
Ej!
Czy to czasem nie twoja fucha?
Przepraszam.
Co?
Trzymaj.
Dobrze.
Tak wygląda talent artystyczny.
Jeśli naprawdę tego chcesz, nauczę cię.
Hej! Oddawaj moją teczkę, głupcze!
- Hej! - Już!
- Moja torba! - Zaraz Mistrzowi przyniosę.
KRÓL I KRÓLOWA CHIHARU
Chodź, Fukami.
Coraz lepiej ci idzie.
Naprawdę?
Proszę.
Przestań.
Ta cała poza „rozkoszuję się młodością”. Żal na to patrzeć.
Nie znasz się.
- Wiesz… - Nie przelecisz mnie.
Nie to chciałem powiedzieć.
Dlaczego pracujesz tu jako…
No wiesz.
Striptizerka?
Nie pamiętam.
Podróżowałem po Japonii z trupą, śpiewając i występując.
A skończyłam tańcząc na golasa.
Czyli byłaś piosenkarką?
Nic dziwnego, że tak dobrze śpiewasz.
Każdy tak może.
Zazdroszczę ci. Nadal jesteś na początku swojej drogi.
Nic. Nieważne.
Kontynuuj.
Take.
- No? - Wchodzisz.
Co?
Kiyoshi odpadł, więc Mistrz chce ciebie.
Ale…
To twoja szansa.
Pospiesz się, bo Mistrz się rozmyśli.
Idź, ja się zajmę windą.
- Dzięki. - Jasne.
Kelnerka?
Tak. Jestem aniki, a Takayama to mój młodszy brat.
Gdy Takayama wyjdzie, powiem: „Też muszę wyrwać jakąś laseczkę”.
Wtedy przejdziesz obok mnie.
A co potem?
Zależy od reakcji publiczności.
Mam improwizować?
Powiem ci, co masz zrobić, więc się dostosuj.
Mam się dostosować?
To co, zapamiętasz kwestie?
No? Zapamiętasz?
Więc idź się szykować!
Dobrze.
Take.
- Tak? - Co robisz?
- Mam być kelnerką… - Głupcze! Zmyj to!
- Ale powinienem być… - Zmyj to!
Słuchaj, Take. Komicy muszą umieć rozśmieszać swoim talentem.
Kiepskim makijażem publikę mógłby rozśmieszyć byle brzydal.
Komik musi wejść w swoją rolę.
Żadna kelnerka nie chce brzydko wyglądać.
„Będę najpiękniejsza na świecie!”
Nałóż makijaż z takim nastawieniem.
Przepraszam.
Nie wiem, jak jest w innych trupach, ale jeśli chcesz pracować dla mnie,
nie bądź pośmiewiskiem.
Rozbaw ich.
Dobrze.
Zmyj to.
- Aniki. - Tak.
Dzięki tobie poderwałem niezłą laskę.
No, niczego sobie.
Idziemy teraz do hotelu.
Nie zwlekajcie.
No, dobra, to ja też muszę sobie poderwać jakąś lalunię.
O, idzie jakaś.
Hej, panienko, chciałabyś gdzieś ze mną pójść?
Tak, dziękuję.
O, dziękuję.
Koniec skeczu!
Musisz odrzucić propozycję. Nie, lepiej mnie zignoruj i wymiń.
Jestem szemranym typem, więc lepiej mnie zignoruj.
- Zignorować? - Mhm.
Dobrze.
Hej, panienko, chciałabyś gdzieś ze mną pójść?
Powiedz coś!
- Miałem to zignorować. - Nie, musisz coś powiedzieć. Wracaj!
Jeśli nie będziemy rozmawiać, skecz będzie bez sensu.
Panienko, jest pani teraz zajęta?
Powiedz coś!
Skoro jesteś komikiem, powiedz coś. No mów!
Wybierałam się na zakupy.
Hej, ty. Po co klaszczesz?
Za takie coś oklaski mu się nie należą.
Zapłaciłem za to. Jestem waszym klientem. Nie mów mi, co mam robić.
Za kogo ty się masz?
Jestem komikiem, głupcze.
Nie prosimy, by nas oglądać. Pozwalamy ci. Więc zamknij się i oglądaj!
A ciebie czemu zatkało?
Jesteś komikiem, więc mów. Powiedz coś zabawnego.
Co? Przepraszam? Spędzi pan ze mną noc?
Co ty wyrabiasz? Żadna kobieta tak nie powie. Poza tym jesteś facetem!
HOGEISEN
Jak ci poszedł pierwszy występ, Take?
Beznadziejnie.
Mistrz darł się na mnie potem: „Jesteś do bani!”.
To ograniczony starzec.
Dokładnie.
No, weź!
Przepraszam.
W porządku. Spędzam z nim całe dnie. Wyobrażacie to sobie?
Szanuję cię za to.
Inoue, napisałeś ten skecz, o którym mi mówiłeś?
Z grubsza. Poproszę jutro Mistrza, żeby rzucił okiem.
Daj mi dobrą rolę.
Właśnie, Inoue. Jesteś scenarzystą.
Nie, aspiruję na scenarzystę. Mam nadzieję, że kiedyś nim zostanę.
Zazdroszczę wam, że macie marzenia.
O czym ty mówisz? Przecież chcesz zostać piosenkarką.
Mówiłaś, że chcesz śpiewać w Teatrze Narodowym.
Ale…
Ćwiczy coś po występach.
Zamknij się. Nie musisz im tego mówić.
Częstujcie się.
Jak to mówią: „Zjedz gei i szlifuj swój gei”.
„Gei”?
„Gei” znaczy „wieloryb” i „talent”.
- Rozumiem. - Przestań się mądrzyć.
Pytałaś mnie wcześniej, jak to się czyta.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie zgrywaj niewiniątka.
Spróbuj tego
- Jedzcie do syta. - Masz, Take, spróbuj tego.
- Proszę, Take. - Zjem wszystko. Dzięki.
Dzięki.
W każdym razie mamy małą widownię.
Weszliśmy w erę telewizji.
Mistrzowi się to nie podoba.
Mówi, że w TV nie można zrobić dobrego show.
No.
Do tego tylko starzy ludzie chodzą teraz do klubów ze striptizem.
Poczekaj chwilę.
Co robisz?
Wysyłasz list z groźbami i żądaniem pieniędzy?
To do mojej matki.
Opuszczałem dom, mówiąc że będę scenarzystą.
Więc chcę, żeby przynajmniej wiedzieli, że żyję.
Czy mógłbyś napisać list do mojej matki?
Jesteś z Umejimy. Możesz tam stąd dojść na piechotę.
Wyrwałem się z mojego dawnego życia.
Co?
Rzuciłem studia i zostałem z niczym, więc zacząłem dorywczo pracować.
Ludzie, z którymi protestowałem jako student, chodzą teraz pod krawatem.
Wszyscy są tacy cwani i wyrachowani.
Rany.
A ja żyję jak włóczęga.
Czuję się żałosny i sfrustrowany.
Dlatego przyjechałem do Asakusy.
Żeby uwolnić się od dawnego życia i zostać komikiem.
Rzuciłeś studia dla kariery komika? Co za strata.
Większą stratą jest nie robić nic.
Tak myślą marzyciele, którzy kończą martwi w rowie.
Zatem zejdę z tego świata w zabawny sposób i cię rozbawię.
Chcesz pójść do świątyni?
A pożyczysz mi trochę kasy?
Normalni ludzie nie płacą za swe prośby cudzymi pieniędzmi.
Pożycz trochę.
- Masz pieniądze. - Nie mam.
Wiem, że masz przynajmniej pięć jenów.
Nie mam.
Mari!
Było super! Mari, byłaś piękna!
Naprawdę? Tak się cieszę!
- To, co zwykle. - Dziękuję. Zapraszam ponownie.
- Tak, tak. - Nie idź do konkurencji.
Mari! Kocham tylko ciebie! Na razie!
Bardzo dziękuję!
Take!
To był dobry występ.
- Studiowałeś inżynierię, prawda? - Tak.
A umiesz obsługiwać maszyny?
Nie, studiowałem tylko przez tydzień.
Platforma obrotowa się zepsuła. Rzucisz okiem?
- Ale ja nie… - O, pan Miyoshi!
Zostawiam to tobie.
Dostałam to od kogoś. Podziel się z Inoue.
Bardzo dziękuję! Tak się cieszę, że pana widzę!
Hej.
Naprawione?
Nigdy tego nie robiłem, więc nie wiem.
Jestem pod wrażeniem, panie inżynierze.
Milcz.
KRÓL I KRÓLOWA CHIHARU
Przepraszam, Mistrzu.
Take!
Mistrz tu był.
Mistrzu!
Przepraszam!
Ale ty mnie wkurzasz, dupku.
Niech będzie. Weź sobie te buty.
Co?
Jak mógłbym nosić buty noszone przez amatora?
Dziękuję!
Pięćset jenów.
Co? Myślałem, że to dar od Mistrza.
Ale masz tupet. Wiesz, ile kosztują takie buty? Czemu miałbym…
Nieważne. Kupię je.
Bardzo dziękuję.
- O, losie. - Mistrzu!
Czy…
nauczysz mnie innych kroków?
Odmawiam, głupcze.
Co?
Nie ma czego więcej uczyć.
Przyjdź do mnie jutro.
I miej te 500 jenów!
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
Chcecie biszkopty?
- Mniam! - Jasne!
Co?
Nie słyszałeś?
Możesz oficjalnie występować jako komik.
Naprawdę? Bardzo dziękuję.
Udało ci się, Take.
Będziesz też inspicjentem. Tylko nie zasłabnij z wrażenia.
Inspicjentem?
Od rozstawiania i usuwania rekwizytów, wybierania kostiumów. Takich tam zadań.
Z pytaniami idź do niego.
Dziękuję za pomoc.
Aha, dotąd spałeś w garderobie, prawda?
Tak.
Zwolnił się pokój pod nami, więc go dla ciebie wynająłem.
Dziękuję. Dziękuję za wszystko.
- To tyle na początek. - Dobrze.
A ja sobie zrobię przerwę.
- Takayama. - Tak?
- Wypoleruj mi buty. - Co?
Nie leży ci to?
- Naprawdę? - Hurra!
Powinnam to zrobić.
- Świetnie! Zróbmy to. - Nic z tego.
- Na pewno? - Tak.
Hiro mówił, że chce ją założyć.
Chiharu, teraz ty.
Dobrze.
Take, możesz to zapiąć?
- Publika jest dziś kapryśna. - Rozumiem.
Zrobię, co będę mogła.
APARTAMENTY MATSUKURA POKÓJ 2
To za pokój 102 i ten pokój, więc muszę ci wydać…
Nie trzeba. Zatrzymaj.
Naprawdę? Dziękuję, Mistrzu. Jak zwykle.
- Dobrze, dobranoc. - Tak.
Dobranoc Mari.
Tak, dziękuję. Dobranoc.
Dzięki.
Jak tam Take?
Co?
Ach…
Jeszcze nie wiem.
Ale opłacasz mu czynsz, więc chyba widzisz w nim wielki potencjał?
Chyba tak.
Może odniesie spektakularny sukces.
Wiesz co?
Chyba zostanę gejszą.
Co takiego?
Gejsze są opłacane lepiej niż tancerki.
O czym ty mówisz? Nie musisz się tym przejmować.
A kto inny się tym przejmie?
Co? Przejmiesz się tym za mnie?
- Przejmiesz? - Będzie dobrze.
Ludzie wkrótce powrócą do teatru.
W końcu jestem Fukami z Asakusy.
Słuchaj, jeśli zostaniesz gejszą, będziesz popularna.
Pewnie codziennie będę cię oglądał i przepuszczę tak całą kasę.
Słyszysz, Mari?
Całą kasę na ciebie wydam.
Wstęp trzeba trochę uprościć.
Ale też nie wyjaśniać za dużo, bo zepsujesz dowcip.
Masz rację.
Ale tak też może być. Spróbujmy.
- Nie podoba mi się za bardzo. - Dlaczego?
- Wychodzę. Niedługo wrócę. - Dobrze.
A, właśnie.
Co tu zrobić?
Proszę.
Dzięki. Przynieść ci coś jak będę wracał?
Futro z norek.
Jasne. Z góry przepraszam, że dostaniesz konopny worek.
Futro z norek, mówiłam!
Nie, chodzi o sposób…
Dobry wieczór, Mistrzu.
A co wy tu robicie?
Cóż, ćwiczyliśmy nasz skecz.
Ćwiczyliście? Brzmiało zupełnie jakbyście byli zawodowcami.
W samą porę. Idziemy coś zjeść?
W samą porę? Wczoraj Mistrz mówił to samo.
Zamknij się, idioto.
- Chcesz iść czy nie? - Ja chcę.
- Ja też. - Jestem głodny.
Trzeba tak było od razu.
Co chcecie zjeść?
- Sushi. - Sushi.
Sushi? Może by tak coś w rozsądniejszej cenie?
- Węgorz? - Bez różnicy.
- W rozsądnej cenie. - To i to drogie.
Udon będzie w porządku, co?
Piwo dla panów.
Nie musisz nalewać.
Jedz.
Chłopcy, miałem was o to zagadnąć. Jak wy się ubieracie?
Co?
Komicy muszą się dobrze nosić.
Nieważne, że na scenie się wygłupiasz. Poza sceną masz być cool.
Jasne?
Ale ja jestem scenarzystą.
Co? No, tak. Dlatego nie mówiłem do ciebie.
Ale przecież mówiłeś do niego.
Milcz, idioto!
Posłuchaj, Take.
Ubieraj się z klasą.
Nie zjesz przez trzy dni, nikogo to nie ruszy.
Ale wszyscy zauważą, w co się ubrałeś.
To może podniesie mi Mistrz pensję?
Nie ma mowy. Rany, zupełnie nie o to chodzi.
Przy okazji, nie oddałeś mi jeszcze tych 500 jenów.
No, tak.
Nie dałem ci tych butów za darmo.
Mistrzu, dziękuję, jak zawsze.
Nie ma za co. Wszystko było pyszne.
- Zapraszamy ponownie. - Dziękuję za posiłek.
Głupcze!
Spójrz tam.
Chciałem takie.
Co?
Włożyłbym je i powiedziałbym:
„Ojej, ale urosłem!”.
„Nie, głupcze!”.
Tak masz się uczyć.
Jeśli nie umiesz wygłupiać się poza sceną, nawet na nią nie wchodź.
Komicy muszą się wygłupiać.
Dobrze.
- Chodźmy. - Dziękuję.
- Na razie. - Zapraszamy ponownie.
Wiecie…
Byłem ciekaw, co się stało Mistrzowi w lewą rękę?
A, to.
Słyszałem, że podczas wojny miał wypadek w fabryce amunicji.
Ręka wkręciła mu się w taśmociąg i ucięło mu część palców.
Dlatego zawsze nosi bandaż.
Rozumiem.
Ale nawet z tymi pokiereszowanymi palcami potrafi grać na gitarze.
Co za człowiek!
Jaki człowiek?
Dzień dobry.
- Z drogi. - Dzień dobry.
Nie witaj mnie, głupcze.
Obgadywałeś mnie za plecami, podlecu.
Nieprawda.
Mistrzu.
- Co? - Takayama mi właśnie powiedział.
O twojej lewej ręce.
Co z nią?
Naprawdę zjadłeś ją z głodu?
Nie jestem ośmiornicą, głupcze! Czemu miałbym sam siebie zjadać?
Nie mam aż takiego apetytu, bucu!
Dobrze. Ale pewnie ciężko się pływa. Znosi na lewo, nie?
Nawet jak się bardzo staram, to pływam w kółko.
Milcz!
- Pływam jak ryba. - Naprawdę?
Ale na turniejach zawsze przegrywam o grubość palca.
Głupcze! Nie każ mi tego mówić!
ASAKUSA FRANCE-ZA
Jesteś dorosły!
- Jestem dzieckiem. - Dzieckiem? O czym ty mówisz?
- Ile masz lat? - Osiem.
Osiem?
Widać gołym okiem, że ma ponad 30 lat.
Co? Naprawdę mam osiem lat, staruchu.
Osiem? Nie ma mowy.
Dobra, więc co dzisiaj robiłeś?
Byłem w zoo.
W zoo?
Tyle tam było koni, że się rozochociłem i postawiłam wszystkie pieniądze!
To był wyścig konny, a nie zoo.
Jestem pod wrażeniem, Azuhachi. Słyszałem, że pokazują cię w telewizji.
A, nie.
Bezwstydnie sięgnąłeś po sławę.
Dzięki tobie.
Ten młody, Take, zrobił postępy, odkąd ostatnio go widziałem.
Tak myślisz?
Od niedawna ludzie przychodzą specjalnie, żeby oglądać właśnie jego.
Może gnojek odniesie sukces.
To super.
Do rzeczy, Mistrzu.
Doszły mnie pewne słuchy.
Trudno mi o to pytać,
ale czy teatr nie popadł w poważne problemy finansowe?
Co takiego?
Zgadza się.
Ale problemów nigdy nie brakowało.
Rzecz w tym, że jeden z moich uczniów prowadzi firmę
i mówi, że stać go, by zatrudnić jedną osobę. Co byś powiedział?
Co masz na myśli?
Chcesz, żebym przeszedł na sceniczną emeryturę?
Dokładnie, Mistrzu.
To już przeżytek.
France-za i Asakusa tracą zainteresowanie ludzi.
Czas sprzedać lokal lub go zamknąć.
Zamknij się!
Przeżytek?
A czyja to wina?
Porzuciliście Asakusę i podlizujecie się ludziom z telewizji.
Mistrzu, wiele ci zawdzięczam, więc chciałem pomóc.
Przychodzisz do mnie po takim czasie, żeby wygadywać takie bzdury?
Precz, złamasie!
- Mistrzu… - Precz, mówię!
To nie musi być teraz, ale proszę to przemyśleć.
Dobrze być numerem jeden.
Nawet jeśli nie jesteś zbyt bystry i wybrałeś przeciętne studia,
skończysz jako przeciętny nauczyciel.
Jaja sobie ze mnie robisz?
Co o tym sądzisz?
Ja?
Nie znam się na skeczach.
Bądź z nami szczera.
Pierwsza połowa była zabawniejsza.
Masz rację. W połowie robi się nudno.
O co chodzi?
Nic takiego.
Bo wiesz…
Nawet takie gwiazdy jak Kiyoshi i Kinichi Hagimoto
występowały na tej scenie.
Czyli oni pewnie też tak ćwiczyli. Dokładnie tutaj.
Jeśli tak o tym pomyśleć, to niesamowite.
Take, naprawdę sądzisz, że możesz być jak Kin-chan?
Inaczej bym tego nie robił.
- Chiharu, a może byś zaśpiewała? - Co?
Myślałem o tym. Dobrze śpiewasz.
Skoro możemy robić skecze między występami, to śpiew też przejdzie.
Nie śpiewam już.
Jesteś dobra. Zasługujesz na zapłatę.
Inoue potrafi grać na gitarze.
- Prawda? - Co?
- Grasz na gitarze? - Tak.
Take, chodź. Chyba teraz będzie lepsze.
Porozmawiam jutro z Mistrzem, dobrze?
Ten fragment: „Poplami ścianę”…
A potem: „Jakie fajki palisz?”.
„Tato, daj mi drinka”.
Dobrze.
Co ty na to?
- Zgadzam się. A tu możemy… - No.
Na przyszłą środę ktoś się wykruszył, więc Chiharu mogłaby być zastępstwem.
I tak musimy znaleźć kogoś na te 15 minut.
Myślę, że dobrze śpiewa.
Śpiewanie?
W sumie, niech będzie.
Naprawdę?
- Ale, Take… - Chiharu!
Zgodził się.
Na pewno?
Tak.
Bardzo dziękuję!
W następną środę będę prezenterem,
to cię zapowiem, jak ta lala.
- Inoue, liczę na ciebie. - Dobrze.
NERWY
Nie wiedziałem, że jesteś taka słodka, gdy się denerwujesz.
Zamknij się.
Wpisz: „wieloryb”.
Postaraj się.
Zaczyna się dziać, co?
A dziś wieczorem występ Chiharu wyjątkowo ucieszy nasze uszy.
Brawa dla Chiharu.
Jeśli Johnny przyjdzie, powiedz mu
Że czekałam na niego dwie godziny
I odeszłam z dość lekkim sercem
Gdy będziesz nalewać mu drinka
Jeśli jest twoim przyjacielem, powiedz mu
Ale tak, by go nie zmartwić
Że pojadę następnym autobusem
Nieważne, czy na zachód, czy na wschód
Zorientowałam się
Jak bardzo to miasto
Było pełne samotności
To było świetne!
Lubię jak śpiewasz, ale czas wyskoczyć z tych fatałaszków!
Johnny mówi, że teraz chce zobaczyć twoje cycki!
- Cycki! - Cycki! Cycki!
Nie bądźcie niecierpliwi.
Pokaż więcej!
Pokażę wam później.
Czekaj! Hej!
Hej! No, weź!
Hej.
Dawno cię tu nie było.
Mistrza już nie ma.
Nie szkodzi.
Słuchaj,
pójdziemy coś zjeść?
Jak sobie radzisz po odejściu z France-za?
No, właściwie to chciałem trochę o tym.
Take, chciałbyś ze mną występować, robiąc manzai?
Manzai?
Co ty na to?
Manzai robi się popularne.
Wystarczy mikrofon i możesz jeździć po całej Japonii.
Jak dobrze pójdzie, wezmą nas do telewizji i zarobimy kupę szmalu.
Będzie na auto z importu.
Co z tobą? Nie interesuje mnie manzai.
Masz talent.
Nie chcesz spróbować sił w czymś innym?
Innym? A co z France-za?
Gdybym odszedł…
Mistrz wiele dla mnie zrobił, więc nie chciałbym być nieuprzejmy,
ale France-za ma chyba spore kłopoty.
Widać po pustej widowni.
Właśnie o to mi chodzi.
Co się stanie, jeśli teraz odejdę?
Rozumiem twoje obawy,
ale co będzie z tobą?
Myślałem, że poważnie myślisz o komedii.
Rany. Nie ma już co zabrać. Ciach!
Tak! Trzy lampy!
Jeszcze to miałeś? O rany, daj mi chwilę.
Dziękuję, dziękuję. Grajmy dalej. Hej, Koi-Koi!
Dobra karta.
Take, zmień kanał.
- OK. - 50 jenów.
Ten kanał jest dla mnie pechowy.
- Dziękuję. - To całe manzai to jakiś żart.
- Rozdawaj. - Na dziś wystarczy.
HALA SHOCHIKU ENGEI
- Wiem, że trochę późno się ożeniłem. - Nie trochę, tylko naprawdę późno.
- Wciąż tylko pracowałem. - Nie miał szans.
- Ale znalazłem żonę. - Poddała się.
Zamknij się!
Pomyślała: „I tak lepszy mi się nie trafi”.
Warto było czekać. Mieliśmy ponad 300 gości.
- Gości? - Polityków, biznesmenów, gwiazdy.
Małże takie i owakie, a nawet przegrzebki? Ale tak czy siak szkoda…
Nie pal, głupku! Poplamisz ścianę!
To nieważne!
- Jesteśmy na wynajętym. - Nie o to chodzi.
- Profesorze, szkoła jest wynajęta? - Proszę posłuchać. Mówię, o co chodzi.
Pana syn teraż może sobie tylko popalać.
Od popalania tylko krok do podkradania, a potem wąchania rozpuszczalnika.
A potem go zamkną. Tak kończą delikwenci.
Take! Take!
Słucham?
Nakarmiłeś Pippi?
Co?
Pytałam, czy nakarmiłeś papużkę.
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Zawsze muszę ci przypominać o karmieniu tego ptaka.
Przygotowywałem się do skeczu.
Skeczu?
Słuchaj, od dawna chciałam ci to powiedzieć.
Coś ci się pomyliło.
Sachi!
Ludzie przychodzą tu oglądać nas na golasa.
Zobaczyć nasze cycki.
Nie dla skeczy ani śpiewania.
Ty masz robić tak, żebyśmy mogły skupić się na tańcu.
Skecze to tylko przerywniki.
Sachi, wystarczy.
Możesz iść, Take.
No, ale nie mam racji?
ZAKAZ MASTURBACJI
Cześć!
Przepraszam, że czekałeś.
- Coś do picia? - To samo, co on.
Dobrze.
Co się stało?
Chciałem wrócić do naszej ostatniej rozmowy.
Rozmowy o czym?
O tym, co wtedy mówiłeś.
Żebyśmy spróbowali manzai.
Tak? I co?
Takayama! Zagraj ze mną.
Nie, dziękuję.
Co? Jak uczeń może odmawiać swojemu Mistrzowi?
Raczej jak Mistrz może ogrywać ucznia na pieniądze?
Wystarczy, że wygrasz.
Zaczynajmy.
Idzie. Przyjmiesz moje wyzwanie, prawda, Take?
Widzisz? I to właśnie odróżnia jego od ciebie.
Taka determinacja będzie widoczna na scenie.
Dobrze. 10 jenów za punkt, jak zwykle.
Rezygnuję.
Co?
Wolisz 50 jenów za punkt?
Podoba mi się. Przyjmuję wyzwanie, dupku. Dawaj!
Nie o tym mówię.
Co się dzieje?
Odchodzę z France-za.
Pozwól mi odejść i sprawdzić się w wielkim świecie.
Zdecydowałem się na manzai.
Będę tworzyć manzai z Kiyoshim, który tu kiedyś występował.
O czym ty mówisz?
Teraz, kiedy robisz lepsze skecze, chcesz się zmyć?
Co taki niedouczony głupiec, jak ty, może tam osiągnąć?
Do tego występując z manzai? Czego ja cię uczyłem, złamasie?
To badziewie to nawet nie jest rozrywka!
Dwie osoby gadające byle co! Chcesz za to brać pieniądze od widzów?
Tutaj nie ma nawet od kogo wziąć pieniędzy.
Co powiedziałeś?
Jeśli tu zostanę, nie trafię do telewizji.
Nie możesz tego zrobić Mistrzowi. Tyle dla ciebie zrobił.
Czyli mam tu zostać do usranej śmierci?
Co?
Jaki jest sens rozśmieszać ludzi, którzy chcą oglądać gołe baby?
Choćbym ich rozbawił do rozpuku, nigdzie w ten sposób nie dojdę!
Co w ciebie wstąpiło, Take?
Wiesz co?
Naprawdę mnie rozbawiłeś, Take.
Kiedy nauczyłeś się tak żartować?
To twoja zasługa.
Hej.
Take!
Przepraszam.
To boli.
Nigdy tu nie wracaj.
Zostań gwiazdą za wszelką cenę.
Bądź jak Kin-chan.
Jasne?
Tak.
Jeśli zostanę gwiazdą…
Nie przelecisz mnie.
Dobra, idź już.
Zanim się rozmyślisz.
Tak się nie da kogoś przelecieć.
Przelecieć?
Czekaj! Co ty mówisz?
Nie raz…
a dwa razy wyrwałem się ze starego życia.
Ktoś taki nie może się bawić w półśrodki, głupcze.
Take, o co chodzi z tym „przelecieć”? O czym ty mówisz?
Zamknij się i idź spać.
- Ale powiedziałeś „przelecieć”. - Milcz.
Odczuwam dyskomfort…
Chcę stworzyć manzai, jakiego świat nie widział.
Co masz na myśli?
Rozwalimy tradycyjne manzai.
Po pierwsze, „Shokakuya” przed nazwą jest niezwykle staromodne.
Chcesz zmienić naszą nazwę?
Był taki amerykański komik, Lenny Bruce. Naćpał się i zmarł młodo.
Dorabiałem sobie w kawiarni jazzowej.
Każda piosenka ma własny rytm.
Lenny Bruce beztrosko rozprawiał o rasizmie i krytykował religię.
Chcę zrobić coś takiego.
Są piosenki na osiem beatów, na cztery beaty…
A nas jest dwóch.
A więc Dwa Beaty.
DWA BEATY
Dzień dobry.
Jesteśmy Dwa Beaty.
Babciu, tylko nie kopnij w kalendarz w czasie naszego manzai.
Co ty mówisz?
To za dużo. Proszę.
- Weź. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
Przelicz.
Dziękuję, jak zwykle.
Przepraszam.
Przyniosłam herbatę.
Ten Take, co tu kiedyś występował,
dogadał się chyba z Kiyoshim? Wygląda na to, że dobrze im się wiedzie.
Też tak słyszałam.
Teraz nawet inni komicy robią wszystko, żeby ich zobaczyć.
To robi wrażenie.
Naprawdę są aż tak popularni?
Wszystko przeliczyłam.
W takim razie podpisz tutaj. To tylko formalność.
WEKSEL NA KWOTĘ 300 000 JENÓW
Jak długo zamierzacie to ciągnąć?
Co takiego?
France-za.
Macie poważne kłopoty, prawda?
Zamknijcie to i już.
Jak długo jeszcze będziecie tak działać?
Czasy się zmieniły.
Powiedz to Fukamiemu.
Proszę.
Bardzo dziękuję.
Popołudniowy występ został odwołany.
Co?
Trzeba było mówić wcześniej. Przygotowywałyśmy się.
Cicho! Zamiast narzekać, ściągnijcie jakichś widzów.
Co robimy? Idziemy coś zjeść?
Nie.
DWA BEATY
Za rok prawo się zmieni.
- Każdy po 80-tce pójdzie do piachu. - Nie gadaj tak! To wierutna bzdura!
- Jestem po prostu uprzejmy dla starszych. - Doprawdy?
Oczywiście. Jakaś babcia pytała mnie ostatnio o drogę.
- Powiedziałem jej, że znam skrót. - Tak?
- Z uśmiechem wmaszerowała na autostradę. - Nie!
- Coś ją mogło potrącić! - Mnóstwo jest ostatnio wypadków.
- Tyle aut jeździ. - Pamiętacie slogany drogowe?
- Jest ich wiele. - „Nie zaszkodzi uważać”.
- „Hop, pod samochód, radosne dzieciaki”. - Hej! Nie ma takiego.
„Przejdźmy razem na czerwonym”.
Nie! Tak nie można robić!
I jeszcze: „Babcia kupuje tampony na pokaz”.
- A co to ma do rzeczy? - Tyle ich…
To jest bez związku.
„Bez obaw. Babcię już nic nie czeka”.
Przestań! Dlaczego zawsze mówisz takie okropieństwa?
„Uwaga! Tutaj podkładają się brzydkie laski”.
Bez sensu. To nie jest slogan drogowy!
Skąd możesz wiedzieć? W Yamagacie żadnych nie ma.
Oczywiście, że są.
- On jest z Yamagaty. - A, owszem.
- W Tokio pierwszy raz zobaczył człowieka. - Hej!
- Do niedawna jego ojciec był kanibalem. - Kanibalem?
A kiedy przelatuje samolot, biją mu pokłony.
- Wcale nie! - Każdy samolot nazywają B-29!
Nie mówimy tak!
Jestem Tsukikage Musashi…
Jaka szkoda… Ty głupcze!
- Za szybko mnie dźgnąłeś! - Przepraszam.
Wygłaszałem czadową przemowę. Poczekaj, aż skończę.
Przepraszam.
Jestem z trzeciego pokolenia. Tsukikage Musashi!
- Mari, napij się z nami. - Dziękuję.
Musisz się napić. Proszę.
Tak jest.
Co za kobieta!
Cześć, to ja.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mari, weźmiesz to?
Dobrze.
Witajcie! Przepraszam, że czekaliście.
- Czekałeś na mnie? - Czekałem na ciebie!
Chwila moment.
Proszę.
- Dla mnie? - Naleję ci.
No dobrze…
- Panie Kawamura. - Chwileczkę.
- Słucham? - To on.
Proszę podejść tu do mnie.
No, dobrze.
- Miło mi. - Wzajemnie.
To i to. Proszę je położyć tutaj.
Potem śruba. O, tak.
Potem trzeba tak…
Mari?
Mari!
Wszystko w porządku?
Boli mnie ząb.
Myjesz zęby?
Panie Fukami.
To prawda, że był pan komikiem?
Tak jakby.
- Był pan? - Był.
- No, był. - Niemożliwe!
Pokaże pan coś teraz?
Jest pan komikiem, nie?
To znaczy, że może pan coś pokazać.
Oni robią magiczne sztuczki i rakugo, nie? Pokaże pan?
- Proszę. Niech pan pokaże. - Panie Fukami, no.
- Proszę coś pokazać. - Chcemy zobaczyć.
- Dobra, zróbmy to! - Dobra!
Proszę pokazać coś dobrego.
Nie ma sztuczek.
Przygotujcie się na czary.
Moje palce znikły.
Panie Fukami.
- Tak? - Telefon do pana.
Do mnie?
Nazywam się Kuroda.
DYREKTOR KANAŁU TOKYO 12
- To zlecenie dla telewizji? - Tak.
Wiem, że to już w przyszły piątek, ale raptem zwolniło się miejsce.
A więc?
Mamy tu występ manzai.
Damy radę. Na pewno coś wymyślimy.
- Na pewno? - Tak!
O której mamy być?
Dziękuję za wszystko.
Byłam zaskoczona.
- Zna pan żonę pana Taniguchiego? - Tak.
Była tam akurat i zadzwoniła do mnie.
Rozumiem.
W każdym razie, zjedz sobie za to coś dobrego.
Nie trzeba, Mistrzu. Nie musisz tego robić.
Mówię poważnie. Nie ma problemu.
- Dziękuję. - W porządku.
- Opiekuj się Mari. - Jasne.
Bardzo dziękuję.
Nie musisz wstawać. Nie forsuj się.
- Dobrze. - Na razie.
Dziękuję.
Chcesz usiąść?
Dobrze.
Poczekaj chwilę.
Chcesz herbaty?
- Proszę. - Dzięki.
Przepraszam. Przeze mnie się przeforsowałaś.
Ale wiesz, dostałem pracę.
Ten drań Azuhachi
błagał, żebym ją przyjął, bo mieli za mało ludzi.
Nie mogłem nie poratować mojego ucznia w opałach.
Nie miałem wyboru.
Wrócisz tam jeszcze, prawda?
Gdzie?
Twoje miejsce jest na scenie.
Podobasz mi się na scenie.
To znaczy, że poza sceną nie podobam ci się?
A co się może w tobie podobać poza sceną?
To prawda.
Na scenie jesteś seksowny.
To, jak stoisz i jak mówisz…
Prezentujesz się jak prawdziwy Fukami z Asakusy.
Czemu mi to teraz mówisz?
Uderzyłaś się w głowę?
Odzyskam dla ciebie France-za.
Co takiego?
To nie musi być France-za, mniejsza scena też będzie dobra.
Naprawdę chcę zobaczyć twój występ.
Dobrze?
Prawdę mówiąc, mam pomysł na nowy skecz.
Naprawdę?
Pomyślałem, że wystąpię z psem.
Żywym psem?
Zgadza się.
- Policyjnym psem. - Aha.
Na początku z lewej strony wchodzi złodziej bielizny.
O, rety.
„Ale zdobycze!”
Wtedy pies zaczyna szczekać.
Hau, hau, hau!
Pyta: „Co się stało?”.
Czemu mnie powstrzymałeś? Daj mi umrzeć, głupcze!
- Umrę, jeśli nie dasz mi umrzeć! - Co?
- Gada bzdury. - Tak.
A ostatnio, gdy odwiedziłem sąsiadów,
ich syn wieszał się na rurze od gazu.
- Powstrzymałem go i mówię… - Całe szczęście!
- „Włóż to do ust”. - Nie.
- Używaj gazu jak należy. - Z wyjątkiem takich sytuacji.
- Ludzie bywają dziwni. - No.
- Za bardzo się na wszystkim skupiają. - To prawda.
Co to ma być?
- O co chodzi? - To nie jest byle jakie widowisko.
To telewizja. Program na żywo.
Nie możecie robić żartów z brzydkich dziewcząt ani samobójstw.
Macie coś innego, co nada się do telewizji?
Jest jeszcze mnóstwo czasu.
Wymyślcie coś.
Dobrze.
A może…
zamienimy ten fragment na ten o narciarzach?
Ale powiedział też, żeby nie mówić o brzydkich dziewczynach.
To może wymienimy pierwszą część na tę z metalowym kijem?
Ach, na tamto.
Ale to nie jest takie śmieszne.
- Siecz drobno. - Rozumiem.
- Ciach! - Ojej!
Co to było?
- Finał siekania! - Wystarczy!
Dziękuję!
To byli Komedianci z Pierwszej Ligi. Obaj są bardzo zabawni, prawda?
Czy nadal będą wygrywać?
Zaraz wracamy.
Dobrze! Przerwa na reklamy!
Brawa dla Komediantów z Pierwszej Ligi. Dziękujemy.
Jak się macie? Nie zmęczył was śmiech?
Jeśli potrzebujecie iść do toalety albo poprawić makijaż, teraz jest czas.
Czekają nas występy wielu innych wybornych komików.
Będzie dobrze. To taki sam show jak zawsze.
Bardzo wielu wybornych komików.
Czego ja cię uczyłem, gnoju?
Nigdy nie wracaj.
Nie bądź pośmiewiskiem.
Rozbaw ich.
Pięć sekund!
- Cztery! Trzy! - Take?
Nie zrobię tego.
Czego nie zrobisz?
Nie zmienimy naszych gagów.
Ani jednego.
Ale…
Powitajmy kolejnych zawodników.
Oto nowi gracze z Asakusy: Dwa Beaty! Zapraszamy!
ROK 1981
Comaneci.
Comaneci. Comaneci.
- Comaneci. - Satoshi.
- Idziemy. - Mamo!
Takeshi tu był!
O którym Takeshim mówisz?
Beat Takeshi był tu przed chwilą.
Nie wygłupiaj się! Chodźmy do domu. Tata na nas czeka.
To prawda. Widzisz? Dał mi autograf.
Mamusiu, a co znaczy ten symbol?
Ten znak kanji
oznacza „wieloryba”.
Aha.
Chodźmy do domu na kolację.
Zaśpiewajmy coś.
Jasne. Co chcesz zaśpiewać?
- Może by tak… - Co takiego?
Mały niedźwiadek oglądał grę w chowanego
Wygrał dzieciak co pokazał tyłek
Słoneczko zachodzi. Do zobaczenia jutro!
Do zobaczenia jutro
- Witam! - Witam.
- To, co zwykle. - Dobrze. Jajka i szczypiorek.
Jasne.
Czemu ogląda pani baseball? Manzai dzisiaj leci.
Baza!
Niegrzeczni ludzie idą do piekła.
Super! Dwa Beaty.
Ale się wybili.
Dziwnie jest myśleć, że kiedyś byli w Asakusie.
Chcę obejrzeć baseball.
O czym ty mówisz? Przecież nie lubisz tego sportu.
Giganci dziś grają.
Łapy precz!
Nie dotykaj.
- Co jest w drugim pokoju? - Pełno lodu.
Ludzie wchodzą i mówią: „Ale zimno!”.
- Dostaniesz odmrożeń. - Błagałem o litość.
- No. - Powiedział, to już ostatni.
- Trzeci pokój. - Kiedy go otworzyłem…
Wszyscy taplali się po szyję w kupie.
W kupie?!
- I palili. - Fajki?
Wiesz, Mistrzu. Trochę jadą po bandzie.
Od kiedy występują w telewizji, nie oszczędzają nikogo.
Artyści estradowi muszą mieć talent do rozbawiania ludzi.
- Jak o tym pomyśleć… - Hej.
Co ty tam mamroczesz, dupku?
Słucham?
Taki z ciebie znawca?
Co ty o nich wiesz, głupcze?
Uważasz, że nie mają talentu?
Masz coś do moich uczniów?
- Ty śmieciu! - Co takiego?
Mistrzu, wszystko w porządku? Wybacz.
Co robisz?
- No bo… - Rany!
Idź do domu! No, już!
Kochanie, patrz!
- Jak myślisz, czyi to uczniowie? - Przynieś lód!
I apteczkę!
- Jest na górze! - Pójdę po nią!
Główna nagroda w 11. edycji krajowego Konkursu Japońskich Komików wędruje do…
Dwóch Beatów!
Gratulacje!
Bardzo dziękujemy!
Dziękujemy!
Teraz otrzymają nagrodę i puchar!
- Gratulacje. - Dziękuję.
Niewiarygodne!
Co robisz?
- Jej nie można zabrać do domu? - Nie!
Ty sobie weź puchar.
- Przepraszam. - Tak?
Zawiezie mnie pan do Asakusy?
Lepiej nie zostawiać drzwi otwartych.
Co tu robisz, gnojku?
Byłem akurat w okolicy.
Trzeba było uprzedzić, że chcesz przyjść.
Przepraszam.
Chcesz coś zjeść? Jesteś głodny?
Nie, dziękuję.
Jest taka knajpa z ramenem na dowóz.
Nie jestem głodny.
Mistrzu.
Weź to.
NAGRODA PIENIĘŻNA
Co to?
Twoja…
pensja.
Jaja sobie robisz?
Jak mógłbym przyjąć te pieniądze?
Rany.
Nie słyszałem, by uczeń płacił mistrzowi
pensję, głupcze!
Jeden, dwa, trzy…
Przeliczasz je!
Nie przeliczaj, ty stary pierdzielu!
- Kogo tak nazywasz, głupcze? - Przepraszam.
- Skoczymy na drinka? - Chętnie.
Dobrze, poczekaj, muszę się wyszykować.
HOGEISEN
To prawda!
Teraz w telewizji kozaczy, ale na początku był beznadziejny.
Kiedy Mari kazała mu przygotować kąpiel do jej występu, ten nalał wrzątku!
Woda była za gorąca i Mari pląsała po całej wannie wykrzykując: „Aj! Aj!”.
Była wściekła.
Oczywiście, głupcze!
Potem się zaczerwieniła i powiedziała: „Nie jestem Goemonem Ishikawą!”.
Ale Mistrz też miał swoje odpały.
Oglądaliśmy w TV występ jednej idolki.
I Mistrz mówi: „Podnieś telewizor”. Zastanawiałem się, po co?
A on chciał zobaczyć jej majtki.
Nie mów tak, głupcze!
Chciałem zobaczyć jej majtki,
ale Kiyoshi powiedział, że mu ciężko i upuścił telewizor.
Telewizor na mnie spadł. Byłem ciężko ranny, głupcze!
W końcu wróciłeś i nic tylko gadasz bzdury.
Jadaczka ci się nie zamyka, aż mi jaja od tego puchną!
Pańskie buty, Mistrzu.
Dzięki.
Ojej, ale urosłem!
Nie, głupcze!
Na co mi różowe szpilki?
Jak mogłeś się tak pomylić?
Śmiali się długo i donośnie.
To prawda.
Porządnie ich rozbawiliśmy.
Kobieta przede mną się popłakała.
W końcu bawiło ją to, co mówiłem.
O czym ty mówisz? Śmiała się z mojej historyjki.
Nieprawda, z mojej.
Taksówka!
- Wsiadaj, Take. - Ale jeszcze mogę pić.
Jutro wcześnie wstajesz, prawda?
- Idź, odeśpij. - Wszystko gra?
Oczywiście, głupcze!
Aha,
tu masz na taksówkę.
Dziękuję.
Ale wiesz, że to kasa, którą masz ode mnie?
- Serio? - Tak.
Dobra, wsiadaj.
- Dziękuję za posiłek. - Proszę.
- Take. - Słucham?
Jeśli zostanie reszta,
masz mi oddać.
Dobrze.
Hej, Mari.
Dawno razem nie piliśmy.
Na pewno nie mają tam u ciebie dobrej sake.
Wiesz, Mari,
Take powiedział,
że to moja pensja.
I dał mi to.
Bezczelny smarkacz, co?
Jestem jego Mistrzem.
Nigdy nie słyszałem,
żeby uczeń dawał mistrzowi pensję.
A jednak…
Ma w sobie to coś.
Wiedziałem, że mu się uda.
Odniósł sukces.
Ale…
ja też muszę nadążać.
W końcu jestem
Fukami z Asakusy.
A, właśnie!
Wymyśliłem nowy skecz.
Powiedziałem o tym Takemu,
a on na to: „Zróbmy go razem”.
Wszyscy się będą śmiać.
Będzie się działo.
Dzień dobry.
Witam, dawno nie rozmawialiśmy.
Tak.
- Myślisz, że przyjdzie? - Chyba przyjdzie? Takeshi?
- Może dziś nie przyjdzie. - No.
Mam nadzieję, że będzie.
- Bez Takeshiego nie mamy materiału. - To fakt.
POGRZEB SENZABURO FUKAMIEGO
Co robimy?
Poprosić, by nas wpuścili tylnym wejściem?
- Przepraszam, którędy do tylnych drzwi? - Tędy proszę.
A, tutaj.
Pogadam z dziennikarzami.
Hej.
To ja powiedziałem Mistrzowi, żeby zamknął France-za.
Tak, słyszałem.
Nie sądziłem, że umrze tak młodo.
Kiedy myślę o tym, że mógł pozostać komikiem do samego końca,
mam wyrzuty sumienia.
Nie,
to ja powinienem był zrobić więcej.
Dlatego dziękuję ci.
Nie ma za co.
Gdy pierwszy raz poprosiłem Mistrza, by zamknął France-za,
bardzo się na mnie zezłościł.
Byłem na to przygotowany.
Nie spodziewałem się jednak, że Mistrz powie:
„Jeśli zamknę tę budę, co się stanie z Takem?”.
Precz, złamasie!
- Mistrzu… - Precz, mówię!
To nie musi być teraz, ale proszę to przemyśleć.
Jeśli zamknę tę budę,
co się stanie z Takem?
Kto się nim zaopiekuje?
Ten kretyn ma ogromny potencjał.
Dopóki wszystkiego go nie nauczę,
nie mogę zamknąć tego miejsca.
Nawet gdy odszedłeś,
podobno odwiedził innych menedżerów teatrów z butelką sake
i kłaniał im się, mówiąc: „Proszę, zaopiekujcie się nimi”.
Witaj, Mistrzu!
- Przepraszam, że przekszkadzam. - Nie szkodzi.
- To dla ciebie. Dawaj im różne zlecenia. - Nie wierzę, że kłaniał się innym.
Nie kłaniał się nawet gościom z yakuzy.
Bardzo mu na tobie zależało.
Chciałbym, żeby i dla mnie robił takie rzeczy.
Dlaczego to zrobiłeś, Mistrzu?
Jesteś taki niecierpliwy.
Po śmierci i tak będziesz się smażył w piekle,
więc po co się podpalałeś?
Słyszałem jednak,
że dzwonili z krematorium.
Skoro do połowy się spaliłeś, skremują cię za pół ceny.
Kurczę…
to dopiero okazja.
Prawda?
ASAKUSA FRANCE-ZA HALA ENGEI TOYOKAN
ASAKUSA FRANCE-ZA
Take!
Mam dużo mandarynek. Przyjdź później sobie zjeść.
Posłuchaj mnie, Take. Nie podlizuj się publiczności.
Ty dyktujesz, z czego mają się śmiać.
Take! Mistrz powiedział, że możemy jutro zrobić ten skecz.
Jeśli chodzi o podział ról, moim zdaniem lepiej nadajesz się na pisarza.
Wystarczy?
Założyłeś to do skeczu bez pytania. Mówiłam, że ci nie wolno.
Patrz, szwy tutaj poszły. Co z tym zrobisz?
Pięć minut do kurtyny!
Take, podobno wydaliście wszystko, co Mistrz wygrał na wyścigach.
Niedobrze. Będzie na ciebie wściekły.
Mistrz daje premie za pełną widownię.
Ale tylko 50 jenów.
- Przestańcie! - Czemu sam się czasem nie rozbierzesz?
- Mari, przestań. Serio! - Take, trzymaj go!
Take! Pomocy!
Take! Nie, przestańcie!
O rany.
Pippi uciekła!
Take! Tędy! Szybko!
Take! Toaleta się zapchała.
Studiowałeś inżynierię, prawda?
- Podnieś jeszcze trochę, głupcze. Wyżej! - Nic Mistrz nie zobaczy.
Zamknij się. Wyżej mówię.
Chyba je widzę. Take! Pomocy!
- Nie możemy! - Chyba widziałem!
To były majteczki, prawda?
Wesołych Świąt!
Take. Zamienisz się?
- Co? Dlaczego? Ślicznie jest. - Nie.
- Prawda, że ślicznie, Take? - Nie. Proszę.
Take! Trochę ich rozbawiłeś i cię poniosło.
Jakim cudem z pięciu minut zrobiłeś dwadzieścia, głupcze?
Przez to mój skecz został skrócony.
Wracaj do szeregu, głupcze!
Spóźniłaś się!
- Wreszcie tu jest! - Zapomniałeś? Mieliśmy iść do świątyni.
Szykuj się. Spotka cię kara od niebios.
Widzimy się na miejscu!
Wszystkiego najlepszego!
Co? Ej, Take, co ty wyprawiasz?
Mówiłam ci, żebyś przyprowadził Mistrza.
O nie. Od nowa.
- Skończyły się serpentyny. - Mistrz idzie!
Co robimy?
Uśmiechajcie się!
Hej, ty. Po co klaszczesz?
Za takie coś oklaski mu się nie należą.
Zapłaciłem za to. Jestem waszym klientem. Nie mów mi, co mam robić.
Za kogo ty się masz?
Jestem komikiem, głupcze.
Napisy: Karolina Kuczyńska