Downloaded from YTS.MX
‪(Netflix ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(บีท ทาเคชิ)
‪ครับ
‪ขอโทษครับ
‪ช่อนี้ใช้ได้ไหมครับ
‪- ได้ วางไว้เลย ‪- ครับ
‪ขอโทษครับ เราจะเริ่มกันแล้ว ‪ตามผมมาเลยครับ
‪ขอฝากด้วยนะครับ
‪เดี๋ยวเราขอสัมภาษณ์ต่อให้จบทีหลังนะครับ
‪ได้ๆ ขอบใจนะ
‪- ขอบคุณที่รอ ‪- รบกวนด้วยครับ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี…
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดี
‪ทีมงานจะติดไมค์ให้นะครับ
‪น้ำครับ
‪วันนี้รายการเราได้รับเกียรติ ‪จากแขกรับเชิญพิเศษเช่นเคย
‪และหนึ่งในนั้นก็คือคุณผู้ชมทุกท่าน ‪มาสนุกไปด้วยกันนะครับ
‪- รอตรงนี้ก่อนนะครับ ‪- คุณอาจได้ออกกล้องด้วย
‪เติมหน้าตอนยังมีเวลานะครับ
‪กล้องสมัยนี้ความละเอียดสูงถึงสี่เคกับแปดเคแน่ะ
‪ขนาดแต่งหน้าลุคประจำก็ยังเห็นรูขุมขนชัดมาก
‪แต่ก็อย่าไปคิดมาก ‪รายการนี้ไม่ค่อยมีงบเท่าไรหรอกครับ
‪ทุกคนคงดูออกจากของที่แจก
‪ผมมัวพล่ามอะไรเนี่ย เปิดรายการกันเถอะ
‪ถ้าอย่างนั้น ขอเสียงปรบมือ ‪ให้กับพิธีกรของเราวันนี้
‪คุณบีท ทาเคชิครับ
‪เด็กสมัยนี้น่ากลัวชะมัด
‪จำเมื่อวันก่อนได้ไหม ‪มีคนโดนไม้เบสบอลเหล็กฟาดเข้าให้
‪ฉันก็เพิ่งมีเรื่องกับเด็กมาเหมือนกัน ‪ไปเดินชนไหล่มันเข้า
‪- จริงเหรอ ‪- มันพกไม้เบสบอลเหล็กด้วยนะ
‪- โหดแท้ ‪- ไอ้ฉันก็ไม่อยากให้ใครหยาม เลยถามไป
‪- "หนูเรียนประถมที่ไหน" ‪- เด็กประถมเลยเหรอ
‪(ปี 1974)
‪- เฮ้ย ‪- ครับ
‪มา "ครับ" อะไรล่ะ เตรียมตัว
‪ขอบคุณครับ
‪- ให้อีก 20 นาทีนะ ‪- ได้ครับ
‪- ขอสักทีนะ ‪- อะไรกันคะ
‪ฉันบอกว่า "เดี๋ยวอ้วนนะ"
‪เอาล่ะ แขกทุกท่านครับ ‪คืนนี้เราเตรียมโชว์ตลกชุดพิเศษไว้
‪พวกเขาดั้นด้นมาจากโตเกียวเพื่อการนี้เลยครับ
‪เอ๊ะ พวกเขาชื่ออะไรกันนะ
‪เอาเป็นว่ามาฮากันเถอะครับ
‪สวัสดีครับ พวกเราโชคาคุยะ ทาเคชิ คิโยชิ ‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪- นีงาตะน่าอยู่มาก ‪- ใช่ เพิ่งเคยมาครั้งแรกเลย
‪ปกติเราเล่นกันที่อาซากุสะ โตเกียวครับ
‪ใช่ครับ เราแสดงในคลับเปลื้องผ้า
‪เล่นละครตลกคั่นรายการน่ะครับ
‪ลำบากเลยครับ บางทีหมอนี่ก็เผลอแก้ผ้าซะเอง
‪ฉันเปล่านะ ฉันจะแก้ผ้าทำมะเขืออะไร
‪แต่ช่างเถอะ เด็กสมัยนี้น่ากลัวชะมัด
‪จำเมื่อวันก่อนได้ไหม ‪มีคนโดนไม้เบสบอลเหล็กฟาดเข้าให้
‪ฉันก็เพิ่งมีเรื่องกับเด็กมาเหมือนกัน ‪ไปเดินชนไหล่มันเข้า
‪- จริงเหรอ ‪- มันพกไม้เบสบอลเหล็กด้วยนะ
‪- โหดแท้ ‪- ไอ้ฉันก็ไม่อยากให้ใครหยาม เลยถามไป
‪- "หนูเรียนประถมที่ไหน" ‪- เด็กประถมเลยเหรอ
‪- "โรงเรียนประถมอาดาจิค่ะ" ‪- เด็กผู้หญิงด้วยเหรอ
‪"อาดาจิเหรอ"
‪- แล้วนายกลัวอะไรนักหนา ‪- "ลุงฉันเป็นรองครูใหญ่ที่นั่น"
‪หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ
‪แค่เด็กผู้หญิงชั้นประถมเองนะ งามไส้จริงๆ
‪เรื่องนี้เล่าจนจำได้แล้วค่ะ
‪ไอ้พวกบ้าเอ๊ย
‪เราเล่น "มันไซ" อยู่นะเฮ้ย
‪หุบปากแล้วตั้งใจฟังสิ ไอ้บ้า
‪เดี๋ยวสิ พูดอะไรของนาย
‪ขอโทษครับ ล้อเล่นขำๆ นะครับ ล้อเล่น
‪เอาเถอะ คุยเรื่องที่คุณนางาชิมะ ชิเงโอะ ‪วางมือกันดีกว่า
‪คำพูดของเขากินใจดีใช่ไหมครับ
‪หน้าแกเหมือนไข่หมาเลย ไอ้บ้า
‪นั่นไม่ใช่ที่เขาพูด…
‪เฮ้ย ฉันด่าแกนั่นแหละ
‪- คุยอะไรกันนักกันหนาวะ ‪- จริงด้วยครับ
‪- เดี๋ยวผมจะโชว์… ‪- ถ้าเรื่องของแกมันขำมาก
‪- มายากลสักนิดแล้วกัน ‪- ก็ขึ้นมาเล่าบนนี้นี่
‪- ในมือผมคือผ้าเช็ดหน้า ‪- มาสิวะ ตลกนักไม่ใช่เหรอ
‪- ไอ้นี่ ‪- ผ้าเช็ดหน้าธรรมดาๆ เลย
‪- วอนซะแล้ว ‪- เมาแล้วนะคะ
‪- อย่าเลยค่ะ ‪- ไม่ต้องมาห้าม
‪ถ้าผมพันไว้แบบนี้…
‪แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ
‪แล้วเป่ามนตร์
‪เป็นตลกไง ไอ้บ้า
‪โอ้โฮ ดอกไม้ครับ
‪ฉันก็เพิ่งมีเรื่องกับเด็กมาเหมือนกัน ‪ไปเดินชนไหล่มันเข้า
‪- มันพกไม้เบสบอลเหล็กด้วยนะ ‪- โหดแท้
‪ไอ้ฉันก็ไม่อยาก…
‪- เด็กประถมเลยเหรอ ‪- "โรงเรียนประถมอาดาจิค่ะ"
‪เด็กผู้หญิงด้วยเหรอ
‪"อาดาจิเหรอ ลุงฉันเป็นรองครูใหญ่ที่นั่น"
‪(ทาเคชิ คิโยชิ)
‪สวัสดีครับ พวกเราคือโชคาคุยะ ทาเคชิ คิโยชิ ‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪นาโกย่าน่าอยู่มาก
‪ใช่ เพิ่งเคยมาครั้งแรกเลย
‪ปกติเราเล่นกันที่อาซากุสะ โตเกียวครับ
‪แสดงในคลับเปลื้องผ้า…
‪ออกไป
‪ไปให้พ้นเลย ไอ้พวกบ้า
‪มันน่านัก
‪พวกบ้านี่
‪- มันพกไม้เบสบอลเหล็กด้วยนะ ‪- โหดแท้
‪ไอ้ฉันก็ไม่อยากให้ใครหยาม เลยถามไป
‪- "หนูเรียนประถมที่ไหน" ‪- เด็กประถมเลยเหรอ
‪คุณครับ มีอะไรหรือเปล่า
‪อ๋อ ขอเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง
‪ได้ไหม
‪อ๋อ เชิญเลยครับ
‪โทษทีนะ ตับเมื่อกี้ฉันเข้าช้าไปใช่ไหม
‪นายพูดแทรกมาดีกว่า
‪นั่นสิ ฉันก็ว่างั้น
‪ไอ้ฉันก็ไม่อยากให้ใครหยาม เลยถามไป
‪- "หนูเรียนประถมที่ไหน" ‪- เด็กประถมเลยเหรอ
‪- "โรงเรียนประถมอาดาจิค่ะ" ‪- เด็กผู้หญิงด้วยเหรอ
‪- "อาดาจิเหรอ" ‪- แล้วนายกลัวอะไรนักหนา
‪- "ลุงฉันเป็นรองครูใหญ่ที่นั่น" ‪- หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ
‪เห็นว่าจองที่พักให้ ดันเป็นม่านรูดเนี่ยนะ
‪ก็ยังดีกว่าม้านั่งตามสถานีรถไฟนะ
‪เราทำอะไรกันอยู่
‪กลับฟรานซ่าดีไหม ไปขอโทษอาจารย์กัน
‪ฉันได้ยินเขาพูดว่า "ถ้าทาเคะมา ‪อย่าให้เข้ามาในโรงละครเด็ดขาด"
‪งั้นก็คงไม่ได้สินะ
‪กดให้มันหมุนทำไม
‪ก็นะ เตียงมันหมุนได้นี่
‪จะสื่ออะไรของนาย
‪(สองปีก่อน)
‪(อาซากุสะ)
‪อาจารย์ นัดสุดท้ายเมื่อวานพลิกโผมโหฬารเลย
‪ผมวางไปสองต่อแปด
‪งั้นคืนนี้มาฉลองที่ร้านผมเถอะ
‪ไอ้บ้า เหมาทั้งร้านยังฉลองไม่หนำใจเลยมั้ง
‪อยากพูดประโยคนั้นบ้างจัง เจอกันครับ
‪เจอกัน
‪อาจารย์ อรุณสวัสดิ์
‪- ยังแจ่มแจ๋วเหมือนเดิมเลยนะ ‪- จริงเหรอ
‪- ฝีมือทำความสะอาดน่ะ ‪- จ้ะ พ่อคุณ
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- อือ
‪พันธะจันทรานำทาง
‪ข้าจะตัดฝ่าความมืดมิดด้วยดาบแห่งปณิธาน
‪ข้าคือรุ่นสาม สึกิคาเงะ…
‪เจ็บใจนัก ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ฟันเร็วเกินไปแล้ว
‪คนเขากำลังพูดเท่ๆ รอให้พูดจบก่อนสิ
‪ขอโทษครับ
‪ข้าคือรุ่นสาม สึกิคาเงะ มูซาชิ
‪นี่ก็ช้าไป
‪ลงดาบให้ถูกจังหวะสิ
‪"สึกิคาเงะ มูซาชิ" ปุ๊บก็ ย้าก เลย
‪ขอโทษครับ
‪สึกิคาเงะ มูซาชิ
‪ปุ๊บ
‪ไม่ต้องพูด ไอ้บ้า
‪เด็กเล่นดวลดาบเหรอ พูดในใจสิ
‪ขอโทษครับ
‪สึกิคาเงะ มูซาชิ
‪เห็นช่องว่างแล้ว
‪เฮ้ย ไม่ได้สิ หันก้นใส่ผู้ชมได้ยังไง
‪หันหน้าไป ให้ทุกคนเห็นหน้าตอนตายด้วย
‪- ขอโทษครับ ‪- เร็วเข้า
‪เห็นช่องว่างแล้ว
‪(ระบำเปลื้องผ้าสุดอลังการ)
‪(การแสดงวันนี้)
‪(ฟุคามิ เซ็นซาบุโร่ หัวหน้าคณะ)
‪ป้าครับ
‪คือมันยังไงเหรอครับ อาจารย์เขาน่ะ
‪ขนมไหม
‪ผมไม่ได้ถ่อมาถึงอาซากุสะ ‪เพื่อจะเป็นเด็กกดลิฟต์นะ
‪ก็เข้าใจหรอกนะ
‪เชิญค่ะ
‪- ราคา 800 เยน ‪- ราคา 800 เยนนะครับ
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอให้สนุกนะครับ
‪โอ้โฮ แปลกนะวันนี้มาเร็วกว่าทุกที
‪ต้องเข้ากะดึกตั้งแต่เดือนนี้ไป
‪ขอให้สนุกนะ
‪(อาซากุสะ ฟรานซ่า)
‪พันธะจันทรานำทาง
‪ข้าจะตัดฝ่าความมืดมิดด้วยดาบแห่งปณิธาน
‪ข้าคือรุ่นสาม สึกิคาเงะ มูซาชิ
‪ช้าไป ไอ้บ้า ฉันพูดจบเป็นชาติแล้ว
‪ช้าไป ไอ้บ้า
‪เป็นที่รัก
‪เป็นคนที่เธอทิ้ง
‪ลืมฉันง่ายดายเสียจริง
‪ผู้หญิงที่รอคอยตรงมุมห้อง
‪ฉันคนนี้
‪ยอมให้ทั้งตัว
‪และหัวใจ
‪เพียงเธอ
‪แต่รักนี้
‪ผ่านมาเพียงชั่วคราว
‪เพียงฝันลมๆ แล้งๆ
‪เพียงฉันที่ไม่เข้าใจและไม่อยากหาเหตุผล
‪ให้หัวใจดวงนี้ต้องทุกข์ทน
‪ฉันเป็นเพียงตุ๊กตา
‪ตุ๊กตาฝุ่นจับไร้ราคา
‪ทนรอเรื่อยไป รอเธอเรื่อยไป
‪ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่มุมห้อง
‪ทั้งตัวและหัวใจ
‪ฉันยกให้เพียงเธอ
‪ทั้งตัวและหัวใจ
‪ฉันยกให้เพียงเธอ
‪สวัสดีครับ
‪นายเป็นใคร
‪ผมอาศัยนอนในห้องแต่งตัว ‪แล้วก็ได้ยินคุณร้องเพลง
‪อ๋อ เด็กกดลิฟต์นี่เอง
‪ว่าไง มีอะไรล่ะ
‪ผมไม่มีอะไรหรอก
‪คุณน่ะ เสียงดีนะ
‪ไม่ให้อึ๊บหรอก
‪เอ๊ะ
‪ผมแค่ชมว่า "คุณเสียงดี" เอง
‪แต่ใจก็หวังว่าจะแอ้มฉันน่ะสิ
‪เปล่าสักหน่อย
‪ทำไมผมต้องคิดแบบนั้นด้วย
‪คือว่านะ
‪ถ้าคิดว่าผู้ชายทุกคนคิดแต่เรื่องอย่างว่า ‪คุณคิดผิดมหันต์เลย
‪เอ๊ะ ขอแล้วจะให้เหรอ
‪อย่างน้อยก็ช่วยฟังเขาก่อนได้ไหม คุณก็รู้จักเขา
‪ก็ได้ แต่หมอนี่มีของแน่นะ
‪- เขามาแล้ว ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪พูดถึงก็มาพอดีเลยนะทาเคะ
‪ฝากตัวด้วยนะครับ
‪อือ
‪แล้วไง ทำอะไรเป็นบ้าง
‪ครับ
‪ฝีมือการแสดงล่ะ แกอยากเป็นนักแสดงใช่ไหม
‪มีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง
‪ไม่มีอะไรพิเศษครับ
‪หา ไอ้บ้านี่ เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นเหรอ
‪ฝีมือไม่มีก็ขึ้นโชว์ไม่ได้
‪ขอโทษครับ
‪ไม่ว่าจะร้องหรือเต้น ‪ต้องมีของถึงจะได้แสดงบนเวทีจริงไหมล่ะ
‪อ๋อ แต่ผมชอบเพลงแจ๊สครับ ‪เคยทำพาร์ตไทม์ที่ผับแจ๊สด้วย
‪อ๋อ เล่นเป็นไหม
‪ฟังอย่างเดียว
‪แค่ฟังจะไปได้เรื่องอะไร จะเป็นผู้ชมเหรอ
‪หา ไหนว่าอยากแสดง
‪ครับ
‪อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง จะเป็นตลกต้องโต้ตอบให้ไว
‪- แค่นี้ยังไม่มีปัญญาเลย ‪- แหม อาจารย์
‪จู่ๆ มาถามเรื่องฝีมือ เขาก็งงสิ
‪ขอโทษนะ ไปหาคนอื่นเถอะ
‪ผมไม่ต้องการคนอื่นครับ
‪ผม…
‪ชอบโชว์ของอาจารย์มาก
‪ผมดูมาแล้วหลายคน
‪แต่โชว์ของอาจารย์ไม่มีใครสู้ได้เลยครับ
‪คือมัน…
‪ต่อให้เล่นมุกเดียวกัน
‪แต่ถ้าคนละคนเล่นมันก็ต่างกันครับ
‪พูดเหมือนรู้จักการแสดงตลกดีงั้นแหละ
‪แหม โชว์ตลกของฉันดีที่สุดงั้นเหรอ
‪ไอ้เด็กเวรนี่ไม่รู้จักโชว์ตลกสักนิด
‪ขำอะไรนักหนาเนี่ยป้า
‪เปล่าค่ะ กินมันจูไหม
‪ไม่กินหรอก บ้าจริง
‪เฮ้ย
‪นี่หน้าที่แกไม่ใช่เหรอ
‪ครับ ขอโทษครับ
‪เอ๊ะ
‪ถือไว้
‪ครับ
‪คนมีของมันต้องอย่างนี้
‪ถ้าแกเอาจริง ฉันจะสอนให้
‪อ้าว เฮ้ย คืนกระเป๋าฉันด้วย ไอ้บ้า
‪- เฮ้ย ‪- ครับ
‪- กระเป๋าฉัน ‪- ผมกำลังขึ้นไป
‪(คิงแอนด์ควีน จิฮารุ)
‪มาสิ ฟุคามิ
‪เริ่มเห็นแววแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪รับนะ
‪พอเถอะ
‪ไอ้ท่าทางเหมือน "ฉันกำลังสนุกกับวัยเยาว์" น่ะ ‪เห็นแล้วอายแทน
‪เงียบไปเลย
‪- ว่าแต่… ‪- ไม่ให้อึ๊บหรอก
‪ไม่ได้จะขอสักหน่อย
‪ทำไมมาทำงานที่นี่ล่ะ
‪งานนั้นน่ะ
‪เต้นเปลื้องผ้าเหรอ
‪ลืมไปแล้ว
‪เมื่อก่อนตะลอนร้องเพลง ‪กับแสดงในคณะละครไปทั่วญี่ปุ่น
‪แล้วก็มาแก้ผ้าเต้นเฉยเลย
‪นักร้องเก่านี่เอง
‪ถึงว่าร้องเพลงเพราะ
‪แค่นี้ใครก็ร้องได้
‪น่าอิจฉาจังนะ นายเพิ่งเริ่มเองนี่
‪เปล่า ช่างมันเถอะ
‪ซ้อมต่อสิ
‪ทาเคะ
‪- ครับ ‪- ได้ขึ้นแล้ว
‪เอ๊ะ
‪คุณคิโยชิเล่นไม่ได้ อาจารย์เลยเรียกหานาย
‪แต่…
‪โอกาสมาแล้ว ทาเคะจัง
‪ให้ไวเลย เดี๋ยวอาจารย์เปลี่ยนใจ
‪ไปเถอะ เดี๋ยวป้ากดลิฟต์ให้
‪- ขอบคุณครับ ‪- อือ
‪เด็กนั่งดริ๊งก์เหรอ
‪ใช่ ฉันคือลูกพี่ใหญ่ ‪มีทาคายามะเป็นน้องชายร่วมสาบาน
‪พอทาคายามะออกไป ฉันจะพูดว่า ‪"ฉันก็ต้องไปหาสาวสวยให้ตัวเองเหมือนกัน"
‪แล้วแกก็เดินมา
‪แล้วไงต่อครับ
‪ก็ขึ้นอยู่กับปฏิกิริยาผู้ชม
‪ผมต้องด้นสดเหรอ
‪ใช่ ฉันจะบอกให้ว่าต้องทำอะไร ‪แกแค่เล่นตามน้ำไป
‪ตามน้ำเหรอ
‪แล้วเวลาแค่นี้ จำบททันไหมล่ะ
‪หา จำได้ไหม
‪งั้นก็ไปเตรียมตัวสิ
‪ครับ
‪ทาเคะ
‪- ครับ ‪- ทำอะไรน่ะ
‪- แต่งเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์ ‪- ไอ้บ้า ลบให้หมดเลย
‪- แต่ผมต้อง… ‪- บอกให้ลบก็ลบ
‪ฟังนะ ทาเคะ ‪ตลกต้องเรียกเสียงหัวเราะด้วยฝีมือ
‪ถ้าเราอยากได้คนหน้าตลก ‪ส่งคนขี้เหร่ที่ไหนขึ้นเวทีก็ได้
‪เป็นตลกต้องเข้าถึงบทบาท
‪มีเด็กนั่งดริ๊งก์ที่ไหนบ้างอยากให้ตัวเองดูอัปลักษณ์
‪"ฉันต้องสวยที่สุดในโลก"
‪แต่งหน้าด้วยจิตวิญญาณนั้น
‪ขอโทษครับ
‪คณะอื่นฉันไม่รู้ แต่ถ้าอยากเล่นให้คณะฉัน
‪อย่าให้ใครหัวเราะเยาะ
‪เรียกเสียงหัวเราะให้ได้
‪ครับ
‪ลบออกซะ
‪- ลูกพี่ ‪- ว่าไง
‪ผมจะได้แอ้มสาวสวยเพราะพี่เลย
‪แหงอยู่แล้ว
‪งั้นขอตัวพาสาวเข้าโรงแรมก่อนนะครับ
‪จะไปไหนก็ไป
‪เอาล่ะ ฉันก็ต้องไปหาสาวสวย ‪ให้ตัวเองเหมือนกัน
‪โอ๊ะ สาวมา
‪เดี๋ยวก่อนน้องสาว ไปเที่ยวกับพี่ไหม
‪ขอบคุณที่ชวนค่ะ
‪ยินดีครับ
‪แล้วจะเหลืออะไรให้เล่นล่ะ
‪ต้องไม่ไปสิ เมินสิเมิน เดินเลี่ยงฉันไปเลย
‪หมอนี่ท่าทางไม่น่าไว้ใจ เมินใส่ซะ
‪- เมินใส่ ‪- เข้าใจนะ
‪ครับ
‪น้องสาว ไปเที่ยวกับพี่ไหม
‪พูดอะไรบ้างสิ
‪- ไหนว่าให้เมิน ‪- ถึงจะเมินก็ต้องตอบโต้บ้าง กลับมาเลย
‪- ถ้าเงียบเป็นเป่าสาก จะไปฮาตอนไหน ‪- ครับ
‪น้องสาว คืนนี้ว่างหรือเปล่า
‪พูดอะไรหน่อย
‪เป็นตลกนะไม่ได้เป็นใบ้ ตอบสิ
‪อ๋อ ตั้งใจว่าจะไปซื้อของ
‪นี่ ผู้ชมตรงนั้นน่ะ อย่าปรบมือพร่ำเพรื่อ
‪ปรบมือส่งๆ ให้ หมอนี่ไปไม่รอดแน่
‪อ้าว ฉันจ่ายเงินมาดูนะ อย่ามาสั่งฉัน
‪คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ
‪เป็นตลกไง ไอ้บ้า
‪เราไม่ได้ง้อใครมาดู ‪เราเล่นตลกให้ดูก็ตั้งใจดูเงียบๆ
‪แล้วไหงแกถึงเงียบแทนล่ะ
‪เป็นตลกก็พูดอะไรหน่อยสิ ปล่อยมุกไป
‪เอ๊ะ ว่าไงคะคุณ อยากนอนกับฉันไหม
‪แล้วหื่นอะไรขึ้นมา ‪ไม่ใช่ผู้หญิงแล้ว แกมันผู้ชายชัดๆ
‪(เรือล่าวาฬ)
‪ทาเคะแสดงครั้งแรกเป็นยังไงบ้าง
‪ห่วยแตก
‪เล่นเสร็จเจออาจารย์ด่าเปิงเลย ‪"แกมันห่วยแตก"
‪ก็แค่ตาแก่ใจแคบนั่นแหละ
‪จริงด้วยครับ
‪เฮ้ย
‪ขอโทษครับ
‪ไม่ต้องขอโทษ ฉันอยู่กับตานั่นตลอดปีตลอดชาติ ‪นึกภาพออกไหมล่ะ
‪นับถือเลยครับ
‪เอ้อ อิโนอุเอะ ‪เขียนบทที่เล่าให้ฉันฟังเสร็จหรือยัง
‪อ๋อ ครับ ร่างคร่าวๆ แล้ว ‪เดี๋ยวให้อาจารย์อ่านพรุ่งนี้
‪ขอบทดีๆ ให้ฉันด้วยนะ
‪จริงด้วย อิโนอุเอะคุงเป็นนักเขียนนี่นา
‪ยังหรอกครับ ‪แค่คนที่ฝันอยากเป็นนักเขียนให้ได้สักวัน
‪แหม อิจฉาจังที่ทุกคนมีความฝัน
‪พูดอะไรน่ะ เธอก็อยากเป็นนักร้องไม่ใช่เหรอ
‪ไหนว่าจะไปร้องเพลงที่โรงละครแห่งชาติ
‪เรื่องนั้น…
‪ถึงจะพูดอย่างนั้น ‪แต่เธอแอบไปซ้อมหลังปิดม่านด้วยครับ
‪เงียบไปเลย ไม่เห็นต้องบอกพวกนี้เลย
‪กินเยอะๆ นะทุกคน
‪อย่างที่เขาว่า "กินวาฬช่วยลับคมฝีมือ"
‪"วาฬ" เหรอครับ
‪"เกะ" แปลได้ทั้ง "วาฬ" และ "ฝีมือ"
‪- อย่างนี้นี่เอง ‪- ฉลาดจังเลยแม่คุณ
‪เมื่อกี้ยังถามผมอยู่เลยว่าอ่านว่าอะไร
‪ใช่ที่ไหน พูดอะไรไม่เห็นจำได้เลย
‪งงใส่เลยนะ
‪กินอีกสิ
‪- กินเยอะๆ ‪- กินเข้าไปเยอะๆ นี่ด้วย
‪- กินสิ ทาเคะ ‪- จะกินแล้วนะครับ ขอบคุณ
‪ขอบคุณครับ
‪ผู้ชมเราบางตาไปเยอะนะ
‪นี่มันยุคของทีวีแล้ว
‪แต่อาจารย์ไม่ชอบของแบบนั้น
‪เห็นบอกว่าไม่เหมาะกับโชว์
‪อ๋อ
‪แถมคนที่มาคลับเปลื้องผ้าก็มีแต่คนแก่ๆ แล้ว
‪รอเดี๋ยวนะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪ส่งจดหมายขู่เรียกค่าไถ่เหรอ
‪ส่งให้แม่น่ะ
‪ตอนออกจากบ้านมา ‪ฉันบอกว่าจะเป็นนักเขียนให้ได้
‪ส่งไปบอกพวกเขาหน่อยว่าฉันยังไม่ตาย
‪ช่วยเขียนจดหมายถึงแม่ฉันหน่อยได้ไหม
‪นายมาจากอุเมะจิมะ เดินไปก็ถึงแล้ว
‪ฉันทิ้งชีวิตเดิมๆ ไปแล้ว
‪หา
‪ลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้วว่าง ‪ก็เลยหางานพาร์ตไทม์ทำไปเรื่อย
‪คนที่ร่วมขบวนการประท้วงของนักศึกษา ‪ตอนนี้ก็หันมาผูกเน็กไทกันหมด
‪ทุกคนมีหัวคิดแถมวางแผนมาดี
‪ให้ตายสิ
‪ส่วนฉันก็ใช้ชีวิตอย่างกับคนเร่ร่อน
‪ฉันสมเพชตัวเอง แล้วก็โมโหด้วย
‪ก็เลยมาที่อาซากุสะ
‪อยากปลดแอกจากชีวิตเดิมๆ แล้วเป็นตลก
‪ลาออกจากมหาวิทยาลัยไปเป็นตลก ‪น่าเสียดายชะมัด
‪ไม่คิดจะทำอะไรต่างหากที่น่าเสียดายกว่า
‪คนช่างฝันมักจะคิดแบบนี้ ‪สุดท้ายก็เอาชีวิตมาทิ้งเปล่า
‪งั้นฉันขอตายฮาๆ ให้นายได้ขำแล้วกัน
‪ไหนๆ ก็อยู่หน้าวัดแล้ว เข้าไปกันไหม
‪- มีเงินให้ยืมไหม ‪- เฮ้ย
‪คนปกติเขาไม่ยืมเงินคนอื่นไปขอพรนะ
‪ยืมหน่อยน่า
‪- นายก็มีเงิน ‪- ไม่มี
‪อย่างน้อยก็ต้องมีสักห้าเยนแหละ
‪ไม่มี
‪มาริจัง
‪แจ่มจริงๆ มาริจังสวยมากเลย
‪จริงเหรอคะ ดีใจจัง
‪- เหมือนเคยนะ ‪- ขอบคุณค่ะ ไว้มาอีกนะคะ
‪- จ้ะ ‪- อย่าไปที่อื่นนะ
‪ฉันรักมาริจังคนเดียว แล้วเจอกัน
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪ทาเคะๆ
‪แสดงดีมากครับ
‪- เรียนวิศวกรรมมาใช่ไหม ‪- ครับ
‪งั้นก็เก่งงานช่างใช่ไหม
‪ไม่หรอกครับ ผมไปเรียนแค่อาทิตย์เดียวเอง
‪แท่นหมุนมันพังน่ะ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหม
‪- แต่ผมไม่ใช่… ‪- อ้าว คุณมิโยชิ
‪ฝากด้วยนะ
‪นี่อินาริซูชิที่คนให้ฉันมา ‪เอาไปแบ่งกับอิโนอุเอะคุงนะ
‪ขอบคุณมากค่ะ ดีใจจังที่ได้เจอคุณ
‪เฮ้ย
‪ซ่อมเสร็จแล้วเหรอ
‪ไม่เคยซ่อมก็เลยไม่แน่ใจน่ะ
‪เชื่อเขาเลย คุณวิศวกร
‪เงียบไปเลย
‪(คิงแอนด์ควีน จิฮารุ)
‪อาจารย์ ขอโทษครับ เดี๋ยวผม…
‪เฮ้ย ทาเคะ
‪เมื่อกี้อาจารย์มา
‪อาจารย์ครับ
‪ผมขอโทษที่แอบเอามาใส่
‪เห็นไอ้บ้าอย่างแกแล้วโมโหว่ะ
‪เอาไปเลย รองเท้าคู่นี้เป็นของแกแล้ว
‪เอ๊ะ
‪ฉันจะใส่รองเท้าต่อจากมือสมัครเล่นได้ยังไง
‪ขอบคุณครับ
‪จ่ายมา 500 เยน
‪เอ๊ะ ไหนว่าจะให้ผม
‪ไอ้หน้าด้าน ‪รู้ไหมว่ามันราคาเท่าไร ทำไมฉันต้อง …
‪ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมซื้อเอง
‪ขอบคุณมากครับ
‪- น่านัก ‪- อาจารย์ครับ
‪คือว่า…
‪สอนท่าอื่นให้ผมด้วยได้ไหมครับ
‪ฝันไปเถอะ ไอ้บ้า
‪เอ๊ะ
‪ไม่มีท่าอื่นให้สอนแล้ว
‪พรุ่งนี้มาหาฉันด้วย
‪อย่าลืม 500 เยนนะ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪กินสปันจ์เค้กกันสิ
‪- อร่อยนะ ‪- น่ากินจัง
‪เอ๊ะ
‪ไม่ได้ยินหรือไง
‪ฉันจะให้แกเป็นตลกประจำ
‪จริงเหรอครับ ขอบคุณมากครับ
‪ทำได้แล้วนะ ทาเคะ
‪พ่วงตำแหน่งคนดูแลเวทีด้วย ‪อย่าเพิ่งเหนื่อยตายล่ะ
‪ดูแลเวทีเหรอครับ
‪คอยจัดฉากกับเก็บอุปกรณ์ ‪ไม่ก็ไปรับชุด งานเบ๊ดีๆ นี่แหละ
‪สงสัยอะไรก็ถามเขา
‪ฝากตัวด้วยนะครับ
‪อีกเรื่อง แกไม่มีที่พัก ‪อาศัยนอนในห้องแต่งตัวเอาใช่ไหม
‪ครับ
‪ห้องข้างล่างที่ตึกฉันเพิ่งว่างพอดี ‪เดี๋ยวฉันไปคุยกับเขาให้
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกอย่างเลยครับ
‪- มาสิ เริ่มงานนี้ก่อนเลย ‪- ครับ
‪เอาล่ะ ฉันขอพักสักหน่อย…
‪- ทาคายามะ ‪- ครับ
‪- มาขัดรองเท้านี่ ‪- เอ๊ะ
‪มีปัญหาเหรอ
‪- จริงเหรอ ‪- ไชโย
‪ฉันจะทำนะ
‪- เยี่ยมเลย ลุยกันเถอะ ‪- ไม่ไหวเลย
‪- แน่ใจนะ ‪- ใช่
‪ก็ฮิโระคุงบอกว่าอยากใส่นี่นา
‪คุณจิฮารุ คิวต่อไปแล้วครับ
‪ค่ะ
‪ทาเคะ ช่วยรูดซิปให้หน่อยสิ
‪- ผู้ชมวันนี้ค่อนข้างโหดนะ ‪- เหรอ
‪งั้นฉันจะตั้งใจทำให้เต็มที่
‪(อพาร์ตเมนต์มัตสึคุระ เลขที่สอง)
‪เอาล่ะ ของห้อง 102 กับห้องนี้ ก็ต้องทอน…
‪อ๋อ ไม่ต้องครับ เก็บไว้เถอะ
‪จริงเหรอ ขอบคุณอาจารย์เช่นเคยนะ
‪- จ้ะ งั้นก็ราตรีสวัสดิ์ ‪- ครับ
‪มาริจัง ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ
‪ค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ทาเคะเป็นไงบ้าง
‪อะไรเหรอ
‪อ๋อ…
‪ฉันก็ยังไม่แน่ใจ
‪จ่ายค่าเช่าห้องให้ขนาดนี้ ‪คงหวังกับเขาไว้สูงล่ะสิ
‪อือ ก็ทำนองนั้น
‪เจ้านั่นอาจได้เป็นดาวตลกชื่อดังนะ
‪นี่
‪ฉันว่าจะไปทำงานเป็นเกอิชานะ
‪เอ๊ะ
‪เป็นเกอิชาหาเงินได้เยอะกว่าเต้นนี่
‪พูดอะไรน่ะ เธอไม่ต้องห่วงเรื่องเงินหรอก
‪แล้วจะให้ใครห่วงล่ะ
‪หือ คุณมาห่วงแทนฉันไหม
‪- ว่าไง ‪- ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪เดี๋ยวคนก็กลับมาที่โรงละคร
‪นั่นก็เพราะ ฟุคามิแห่งอาซากุสะยังอยู่ทั้งคน
‪นี่ ถ้าเกิดว่านะ ‪เธอไปเป็นเกอิชาแล้วดันรุ่งขึ้นมา
‪ฉันก็ต้องไปหาทุกวันให้เสียเงินอยู่ดี
‪ใช่ไหมล่ะ มาริจัง
‪เสียเงินทั้งขึ้นทั้งล่อง
‪นายน่าจะแนะนำตัวให้เข้าใจง่ายกว่านี้นะ
‪แต่ถ้าอธิบายมากเกิน มุกจะกร่อยนะ
‪ก็จริงนะ
‪แต่นี่ก็ใช้ได้แล้วนะ ลองดู
‪- ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไร ‪- ทำไมล่ะ
‪- เอาล่ะ เดี๋ยวฉันมานะ ‪- อือ
‪จริงด้วยสิ
‪ทำยังไงดีล่ะ
‪เอาไป
‪ขอบใจจ้ะ อยากให้ซื้ออะไรกลับมาไหม
‪เสื้อขนมิงค์
‪ได้เลย แต่ถ้าฉันซื้อ "มิลค์" กลับมาอย่าว่ากันนะ
‪ฉันพูดว่า "ขนมิงค์" ย่ะ
‪แต่วิธีที่นายใช้…
‪อาจารย์ สวัสดีครับ
‪อ้าว บังเอิญจริงๆ มาทำอะไรกัน
‪เราซ้อมบทอยู่ครับ
‪ซ้อมบทเหรอ พูดเหมือนตลกอาชีพเลยนะ
‪มาได้จังหวะพอดี ไปกินข้าวกันไหม
‪ได้จังหวะเหรอ เมื่อวานอาจารย์ก็พูดแบบนี้นะ
‪ไอ้บ้านี่ เงียบไปเลย
‪- จะไปหรือไม่ไป ‪- ไปครับ
‪- ผมด้วยครับ ‪- ผมหิวครับ
‪งั้นก็บอกตั้งแต่แรกสิ ไอ้บ้า
‪อยากกินอะไรล่ะ
‪- ซูชิ ‪- ซูชิ
‪ซูชิเหรอ ทำไมไม่เลือกให้มันเป็นไปได้หน่อย
‪- ปลาไหลล่ะครับ ‪- พอกันเลย
‪- เข้าท่า ‪- แพงทั้งคู่เลย
‪อุด้งก็ดีนะ ว่าไหม
‪เบียร์ได้แล้วค่ะ
‪แหม ไม่ต้องรินก็ได้
‪กินไปเถอะ
‪นี่ พวกแกน่ะ ฉันอยากพูดมานานแล้ว ‪แต่งตัวอะไรกันวะ
‪ไงนะครับ
‪นักแสดงตลกต้องใส่เสื้อผ้าดีๆ
‪บนเวทีจะสะเหล่อแค่ไหน แต่ลงมาต้องเท่
‪เข้าใจไหม
‪แต่ผมเป็นนักเขียนนะ
‪เหรอ เออ ฉันถึงไม่คุยกับแกไง
‪ก็คุยกันอยู่นี่ครับ
‪เงียบปากไป ไอ้บ้า
‪ฟังนะ ทาเคะ
‪ใส่เสื้อผ้าดีๆ ล่ะ
‪อดข้าวสามวัน ก็ไม่มีใครรู้หรอก
‪แต่ทุกคนจะเห็นเสื้อผ้าที่แกใส่
‪งั้นก็ขึ้นค่าจ้างให้ผมสิครับ
‪ไอ้หมอนี่ ไม่ไหวๆ นั่นมันไม่ใช่ประเด็น
‪เอ้อ จะว่าไปแล้ว แกยังติดฉันอยู่ 500 เยนนะ
‪จริงด้วย
‪ฉันไม่ได้ให้ฟรีนะ
‪อาจารย์ ขอบคุณที่มาอุดหนุนตลอดเลยนะคะ
‪ครับ อร่อยทุกอย่างเลย
‪- ขอบคุณค่ะ แล้วมาอีกนะคะ ‪- ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ
‪ไอ้บ้า
‪ดูนั่นสิ
‪ต้องหยิบคู่นั้นสิ
‪เอ๊ะ
‪ฉันจะได้ใส่แล้วก็พูดว่า…
‪"เอ๊ะ นี่ฉันสูงขึ้นเหรอ"
‪"ใช่ที่ไหนล่ะ ไอ้บ้า"
‪นี่แหละวิธีฝึก
‪ถ้าตลกข้างล่างเวทีไม่ได้ บนเวทีก็อย่าหวังจะฮา
‪เป็นตลกต้องฮาให้ตลอด
‪ครับ
‪- กลับกันเถอะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- ไว้มาอีกนะคะ
‪คือว่า…
‪ผมอยากรู้เรื่องมือข้างซ้ายของอาจารย์ครับ
‪อ๋อ เรื่องนั้น
‪ได้ยินว่าเป็นเรื่องในโรงงานผลิตอาวุธ ‪ช่วงสงคราม
‪มือเข้าไปติดในสายพานก็เลยต้องตัดทิ้ง
‪ถึงต้องพันแผลไว้ตลอดไง
‪อย่างนี้นี่เอง
‪แต่เขายังใช้นิ้วที่เหลือเล่นกีตาร์ได้นะ
‪อาจารย์นี่สุดยอดจริงๆ
‪ฉันทำไมนะ
‪อ้าว อรุณสวัสดิ์ครับ
‪- หลบไป ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ไม่ต้องมา "อรุณสวัสดิ์" เลย ไอ้บ้า
‪แกแอบนินทาฉันล่ะสิ ไอ้บ้านี่
‪เปล่านะครับ
‪อาจารย์
‪- อะไร ‪- ผมเพิ่งรู้จากคุณทาคายามะ
‪มือซ้ายของอาจารย์
‪ทำไมเหรอ
‪อาจารย์หิวก็เลยกินนิ้วเข้าไปจริงๆ เหรอ
‪ฉันไม่ใช่หมึกยักษ์นะ ไอ้บ้า ‪จะกินนิ้วตัวเองทำบ้าอะไร
‪ใครมันจะหิวขนาดนั้น ไอ้บ้านี่
‪ครับ แต่คงว่ายน้ำลำบากน่าดูนะครับ ‪แฉลบไปซ้ายเรื่อย
‪เออสิ ถึงจะวาดแขนสุดแรงก็อยู่ที่เดิม
‪ยังไม่หยุดลามปาม
‪- เห็นอย่างนี้ ฉันว่ายน้ำเก่งนะ ‪- เหรอครับ
‪แต่เวลาแข่ง แพ้แบบเฉียดฉิวตลอดเลย
‪ไอ้บ้านี่ อย่าให้ฉันต้องพูดสิ
‪(อาซากุสะ ฟรานซ่า)
‪ผู้ใหญ่ชัดๆ
‪- เด็กอยู่ครับ ‪- เด็กเหรอ พูดอะไรของแก
‪- อายุเท่าไรแล้ว ‪- แปดขวบครับ
‪แปดขวบเหรอ
‪ดูยังไงก็เกิน 30
‪อะไรกันลุง ผมแปดขวบจริงๆ นะ
‪แปดขวบกับผีสิ
‪เออ แปดขวบก็แปดขวบ วันนี้ไปทำอะไรมาล่ะ
‪ผมไปสวนสัตว์มาฮะ
‪สวนสัตว์เหรอ
‪เห็นม้าตั้งหลายตัว ‪ผมตื่นเต้นจนพนันหมดหน้าตักเลย
‪นั่นมันสนามม้า สวนสัตว์บ้านแกสิ
‪อาซุฮาจิสุดยอดไปเลยนะ ‪ได้ข่าวว่าเดี๋ยวนี้ออกทีวีบ่อยนี่นา
‪ไม่หรอกครับ
‪ดังแบบไม่เกรงใจใครเลยทีเดียว
‪เพราะอาจารย์แหละครับ
‪ว่าแต่ เจ้าหนุ่มทาเคะนั่นน่ะ ‪พัฒนาขึ้นจากที่เห็นครั้งล่าสุดมากเลย
‪เหรอ คิดงั้นเหรอ
‪เดี๋ยวนี้มีคนมาดูเขาเล่นโดยเฉพาะด้วย
‪เจ้านั่นอาจได้เป็นดาวตลกชื่อดังนะ
‪งั้นเหรอครับ
‪จริงสิ อาจารย์
‪คือว่า ผมได้ยินข่าวแว่วมา
‪ผมก็ไม่กล้าถาม
‪แต่โรงละครนี้กำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน ‪อย่างหนักเลยใช่ไหมครับ
‪เอ๊ะ
‪ใช่แล้วล่ะ
‪ที่นี่ก็มีปัญหามาตลอดนั่นแหละ
‪เรื่องของเรื่องก็คือ ‪ลูกศิษย์ของผมคนหนึ่งเปิดบริษัท
‪และกำลังหาพนักงานหนึ่งคน อาจารย์คิดว่าไง
‪หมายความว่าไง
‪จะให้ฉันเลิกเล่นตลกเหรอ
‪อาจารย์ก็รู้นี่ครับ
‪ละครตลกตกยุคไปแล้ว
‪ฟรานซ่ากับอาซากุสะคนหดหายไปเรื่อยๆ
‪ถึงเวลาเซ้งที่นี่ ไม่ก็ปิดไป…
‪หุบปาก
‪ตกยุคเหรอ
‪เพราะใครกันล่ะ
‪ก็พวกโง่ที่ทิ้งอาซากุสะ ‪แล้วไปเลียก้นคนจากสถานีโทรทัศน์แบบแกไง
‪อาจารย์ครับ อาจารย์มีพระคุณกับผม ‪ผมก็อยากช่วย…
‪หายหัวไปเป็นชาติ พอโผล่มาก็พูดเพ้อเจ้อ
‪ไปให้พ้นเลย ไอ้บ้า
‪- อาจารย์ ‪- กลับไปซะ
‪ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ ‪แต่ช่วยลองคิดดูหน่อยนะครับ
‪เป็นที่หนึ่งถึงจะดี
‪ถ้าหัวดีแค่งั้นๆ ก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยงั้นๆ
‪สุดท้ายก็จะกลายเป็นครูงั้นๆ
‪แกล้อฉันเหรอ
‪เป็นไงบ้าง
‪เอ๊ะ…
‪ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องโชว์ตลกน่ะ
‪ในฐานะคนดู คิดว่าไงก็บอกมาตรงๆ ได้เลย
‪ครึ่งแรกตลกกว่า
‪ก็จริงแหละ ครึ่งหลังออกจะแป้กอยู่นะ
‪อะไรเหรอ
‪ไม่หรอก ไม่มีอะไร
‪ก็นะ
‪ดังๆ อย่างอัตสึมิ คิโยชิกับฮากิโมโตะ คินอิจิ
‪ก็เคยยืนบนเวทีนี้ใช่ไหมล่ะ
‪ไม่แน่นะ พวกเขาอาจเคยมาซ้อมกันตรงนี้เลย
‪คิดดูแล้วก็เจ๋งสุดๆ ไปเลยนะ
‪ทาเคะน่ะ คิดว่าตัวเอง ‪จะดังเหมือนคินจังได้จริงๆ เหรอ
‪ไม่คิดก็คงเลิกไปแล้ว
‪- จิฮารุไม่ลองร้องเพลงบ้างล่ะ ‪- เอ๊ะ
‪ผมคิดมาสักพักแล้ว คุณร้องเพลงดีจะตาย
‪ถ้าเล่นตลกคั่นโชว์เปลื้องผ้าได้ ‪ทำไมจะร้องเพลงบ้างไม่ได้
‪ฉันไม่ร้องเพลงแล้ว…
‪คุณเก่งพอจะหากินได้นะ
‪อิโนอุเอะเล่นกีตาร์เป็น
‪- ใช่ไหม ‪- อะไรนะ
‪- กีตาร์ไง ‪- ใช่
‪ทาเคะ ฉันแก้ตรงนี้แล้ว
‪พรุ่งนี้ผมคุยกับอาจารย์ให้นะ
‪ท่อนนี้ "ผนังเป็นคราบ"
‪แล้วก็ "สูบยี่ห้ออะไร"
‪"พ่อ ขอเหล้าให้ผมหน่อย"
‪ได้
‪คิดว่าไง
‪- ใช่ และตรงนี้เรา… ‪- ใช่
‪วันพุธหน้าที่มีคนไม่ว่าง ‪น่าจะให้จิฮารุแสดงได้นะครับ
‪ยังไงก็ต้องหาคนมาแทน 15 นาทีนั้นอยู่แล้ว
‪ผมว่าเธอร้องเพลงได้ดีเลยล่ะ
‪ร้องเพลงเหรอ
‪ฉันไม่ติดหรอก
‪จริงเหรอครับ
‪- แต่ทาเคะ… ‪- จิฮารุ
‪อาจารย์ไฟเขียว
‪แน่ใจนะคะ
‪อือ
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪วันพุธหน้าผมเป็นพิธีกรให้
‪เดี๋ยวพูดเปิดตัวคุณให้คนดูตะลึงไปเลย
‪- อิโนอุเอะ ฝากด้วยนะ ‪- เออ
‪(คน)
‪อะไรกัน ไม่ยักรู้ว่าคุณก็มีมุมน่ารักๆ ด้วย
‪เงียบไปเลย
‪เขียนว่า "วาฬ" ซิ
‪สู้เขานะ
‪เอาล่ะครับ เริ่มจะคึกคักขึ้นมาแล้วนะ
‪คืนนี้คุณจิฮารุของเรา ‪เตรียมบทเพลงพิเศษมาร้องให้ทุกคนฟัง
‪ถ้าพร้อมแล้ว ‪ขอเสียงปรบมือให้คุณจิฮารุหน่อยครับ
‪ถ้าจอห์นนี่แวะมา ช่วยบอกเขาที
‪ฉันคนนี้รอมาสองชั่วโมงแล้ว
‪ฉันจากไปด้วยใจเริงร่า
‪ช่วยบอกเขาระหว่างที่รินเหล้าให้ที
‪ถ้าเป็นเพื่อนเขา ช่วยบอกให้ที
‪บอกดีๆ อย่าให้เขาโกรธ
‪ฉันจะขึ้นรถบัสเที่ยวต่อไป
‪ไม่สนปลายทางข้างหน้า
‪ฉันได้รู้แล้วว่า…
‪เมืองนี้ช่างแสนโดดเดี่ยว
‪เปลี่ยวเหงาเหลือเกิน
‪ยอดมาก
‪ชอบเสียงหนูนะ แต่จังหวะนี้ต้องถอดแล้วจ้ะ
‪จอห์นนี่บอกว่าอยากเห็นนมหนู
‪- นม ‪- นมๆ
‪อย่าใจร้อนสิคะ
‪เปิดอีกๆ
‪ของดีต้องเก็บไว้ก่อน
‪เดี๋ยวสิแม่คุณ
‪ไปไหนล่ะ
‪ไง
‪ไม่เจอกันนานเลย
‪อาจารย์กลับไปแล้ว
‪อ๋อ ไม่เป็นไร
‪คือว่า…
‪นายหิวไหม
‪ออกจากฟรานซ่าแล้วเป็นยังไงบ้าง
‪อือ ที่มาก็เพราะเรื่องนั้นด้วยแหละ
‪ทาเคะ อยากไปเล่นมันไซกับฉันไหม
‪มันไซเหรอ
‪ใช่ ว่าไง สนใจไหม
‪นี่ ตอนนี้มันไซกำลังมาเลยนะ
‪ไมค์ตัวเดียวก็เดินสายได้ทั่วญี่ปุ่นแล้ว
‪ถ้าไปรุ่ง ก็จะได้ออกทีวี ‪แถมหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ
‪ได้ขับรถนอกด้วย
‪อะไรของนาย ฉันไม่สนใจมันไซหรอก
‪นายเองก็มีของอยู่
‪ไม่อยากลองวัดฝีมือที่อื่นดูเหรอ
‪ไปที่อื่นเหรอ แล้วฟรานซ่าล่ะ
‪ถ้าฉันออก…
‪ฉันก็ไม่อยากพูดหรอก ‪เพราะติดค้างอาจารย์ไว้มาก
‪แต่ว่ากันตามตรง ‪ฟรานซ่าก็เจอปัญหาอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪เห็นที่นั่งว่างๆ ก็รู้แล้ว
‪ก็เพราะแบบนี้ล่ะ
‪ถ้าฉันออกแล้วจะเป็นยังไง
‪ฉันเข้าใจที่นายกังวลนะ
‪แต่ตัวนายเองล่ะ
‪นายอยากเล่นตลกมากๆ เลยไม่ใช่หรือไง
‪ให้ตาย ไม่มีให้กินแล้ว เจอนี่
‪โอ้โฮ พิเศษสามใบเลย
‪ยังเก็บไว้เหรอเนี่ย โธ่ เดี๋ยวสิ
‪ขอบคุณๆ เล่นอีกตาเถอะ มา โค่ยโค่ย
‪ไพ่ดีซะด้วย
‪ทาเคะ เปลี่ยนช่อง
‪- ครับ ‪- ห้าสิบเยน
‪ขืนดูรายการนั่นมีแต่จะดวงตกเปล่าๆ
‪- ขอบคุณครับ ‪- มันไซสากกะเบืออะไร ไม่เข้าเรื่อง
‪- แจกเลย ‪- คืนนี้พอแค่นี้เถอะครับ
‪(โรงละครโชจิคุ)
‪- ผมแต่งงานค่อนข้างช้าน่ะครับ ‪- ไม่ค่อนข้างล่ะ โคตรช้า
‪- ผมมัวแต่ตั้งใจทำงาน ‪- ไม่มีแววมากกว่า
‪- แต่สุดท้ายก็ได้แต่ง ‪- ฝ่ายหญิงคงถอดใจน่ะ
‪เงียบไปเลย
‪"ฉันหาคนอื่นไม่ได้แล้ว"
‪ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามครับ ‪งานเรามีแขกมาร่วมกว่า 300 คน
‪- แขกเหรอ ‪- จากแวดวงการเมือง วงธุรกิจ วงคนดัง
‪วงเวียนใหญ่ วงแหวนรอบนอก ‪วงแหวนรอบใน อะไรล่ะเฮ้ย
‪เฮ้ย อย่าสูบบุหรี่สิ ไอ้บ้า เดี๋ยวผนังเป็นคราบ
‪มีเรื่องสำคัญกว่าผนังนะครับ
‪- เราเช่าเขาอยู่นะ ‪- นั่นไม่ใช่ประเด็นนะครับ คุณพ่อ
‪- โรงเรียนก็เช่าตึกใช่ไหมครู ‪- คุณพ่อ คืออย่างนี้ครับ
‪ตอนนี้ลูกชายคุณพ่ออาจแค่สูบบุหรี่
‪แต่อีกหน่อย ‪เขาอาจไปลักเล็กขโมยน้อย ดมทินเนอร์
‪จนต้องเข้าซังเต ‪พวกเด็กเกเรก็เสียคนเพราะแบบนี้แหละ
‪ทาเคะๆ
‪ครับ
‪ให้อาหารปิ๊บปิหรือยัง
‪เอ๊ะ
‪ฉันถามว่าให้อาหารนกแก้วหรือยัง
‪อ๋อ ขอโทษครับ
‪ไม่ต้องมาขอโทษเลย ‪ฉันสั่งให้นายคอยให้อาหารนกไง
‪ผมต้องซ้อมโชว์
‪ซ้อมโชว์เหรอ
‪ฟังนะ ฉันอยากบอกมาสักพักแล้วล่ะ
‪นายเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า
‪ซาจิ
‪คนมาที่โรงละครนี้ ก็เพื่อมาดูเราแก้ผ้า
‪ทุกคนมาดูนมเรา
‪ไม่ได้มาดูตลกหรือนักร้อง
‪หน้าที่ของนายคือทำให้เรามีสมาธิกับการเต้น
‪โชว์ตลกก็แค่โชว์คั่นเวลา
‪พอได้แล้ว ซาจิ
‪ทาเคะ ไปได้แล้ว
‪ก็มันจริงไม่ใช่เหรอพี่
‪(ห้ามช่วยตัวเอง)
‪เชิญค่ะ
‪โทษทีๆ ขอโทษที่ให้รอนะ
‪- ดื่มอะไรดีคะ ‪- เหมือนกันครับ
‪ได้ค่ะ
‪เป็นอะไรไป
‪คือว่าเรื่องนั้นน่ะ
‪เรื่องไหน
‪เรื่องที่ถามเมื่อวันก่อน
‪ที่จะเล่นมันไซกัน
‪เอ๊ะ แล้ว…
‪ทาคายามะ มาเล่นไพ่กัน
‪ไม่ล่ะครับ ผมขอผ่าน
‪อะไรกัน เป็นลูกศิษย์ ‪จะปฏิเสธคำชวนของอาจารย์เหรอ
‪แล้วอาจารย์กินเงินลูกศิษย์ได้เหรอครับ
‪ก็ต้องชนะให้ได้ไง ชนะ
‪มาเถอะน่า
‪มาพอดี ทาเคะ แกจะเล่นกับฉันใช่ไหม
‪เห็นไหม เจ้านี่ไม่เหมือนคนอื่นก็เพราะแบบนี้ไง
‪ความมุ่งมั่นนี้จะแสดงออกมาบนเวทีด้วย
‪เอาล่ะ เหมือนเดิม แต้มละสิบเยน
‪พอแล้วล่ะครับ
‪อะไรนะ
‪หรือว่าอยากเล่นแต้มละ 50 เยน
‪ถูกใจฉันจริงๆ รับคำท้าเว้ย ไอ้บ้า จัดมาเลย
‪ไม่ใช่ครับ
‪มีอะไร
‪ผมขอออกจากฟรานซ่า
‪ให้ผมออกไปพิสูจน์ฝีมือข้างนอกด้วยครับ
‪ผมจะเล่นมันไซครับ
‪ผมตั้งใจจะเล่นมันไซกับคิโยชิที่เคยแสดงที่นี่
‪พูดบ้าอะไรน่ะ
‪เล่นตลกเก่งขึ้นหน่อยก็อยากออกเหรอ
‪ไอ้บ้าฝีมือกระจอกอย่างแกจะออกไปทำอะไรกิน
‪แล้วมันไซเนี่ยนะ ‪แกเรียนรู้อะไรจากฉันไปบ้าง ไอ้บ้า
‪โชว์พรรค์นั้นไม่ใช่การแสดง
‪จะเก็บเงินผู้ชม ‪มาดูคนสองคนยืนพล่ามไร้สาระเนี่ยนะ
‪ที่นี่แทบจะไม่มีคนจ่ายเงินมาดูแล้วไม่ใช่เหรอครับ
‪แกว่าไงนะ
‪ถ้ายังอยู่นี่ ผมคงไม่ได้ออกทีวี
‪อาจารย์ดีกับแกขนาดไหน ‪อยู่ๆ จะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‪งั้นจะให้เน่าตายอยู่ที่นี่เหรอ
‪อะไรนะ
‪จะทำให้พวกคนที่มาดูโชว์โป๊ขำไปเพื่ออะไร
‪ให้พวกนั้นขำให้ตาย ผมก็ย่ำอยู่ที่เดิม
‪อะไรเข้าสิงน่ะ ทาเคะ
‪เฮ้ย
‪ฟังแกแล้วฉันอยากหัวเราะว่ะ ทาเคะ
‪ไปหัดพูดจาน่าขำแบบนี้มาจากไหน ไอ้บ้า
‪อาจารย์สอนผมมาครับ
‪เดี๋ยว
‪เฮ้ย ทาเคะ
‪ทาเคะ
‪ขอโทษนะ
‪เจ็บนะ
‪อย่ากลับมาอีกนะ
‪ต้องดังให้ได้นะ
‪ดังให้เท่าคินจังเลย
‪นะ
‪อือ
‪ถ้าดังแล้ว…
‪ไม่ให้อึ๊บหรอก
‪จะไปก็ไปสิ
‪จะไปไหนก็ไป
‪ขืนเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้อึ๊บหรอก
‪อึ๊บเหรอ
‪เดี๋ยวนะ เมื่อกี้อะไรน่ะ
‪ฉันน่ะ
‪ปลดแอกจากชีวิตเดิม ‪ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ตั้งสองครั้ง
‪คนแบบนี้ไม่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ หรอก ไอ้บ้า
‪ทาเคะ เรื่องอึ๊บนี่ยังไงนะ หมายความว่าไง
‪หนวกหูน่า นอนไปเลย
‪- แต่นายพูดว่าอึ๊บ… ‪- เงียบไปเลย
‪ก็มันอดกังวลไม่ได้นี่
‪ฉันอยากโชว์มันไซแบบที่ไม่เคยมีที่ไหน
‪หมายความว่าไง
‪ทลายมันไซดั้งเดิมอย่าให้เหลือ
‪อย่างแรกเลยนะ ‪"โชคาคุยะ" นำหน้าชื่อทีมมันดูเชยมาก
‪อ้าว งั้นเปลี่ยนชื่อดีไหม
‪มีตลกชาวอเมริกันชื่อเลนนี่ บรูซ ‪เขาเสพยาแล้วก็ตายตั้งแต่ยังหนุ่ม
‪ฉันเคยทำงานพาร์ตไทม์ที่ผับแจ๊ส
‪แต่ละเพลงจะมีจังหวะเฉพาะของมันอยู่
‪และเลนนี่ บรูซก็กล้าเล่นประเด็นเหยียดเชื้อชาติ ‪และวิจารณ์ศาสนาไม่ไว้หน้าใคร
‪ฉันก็อยากทำอะไรแบบนั้นบ้างนะ
‪มีแปดจังหวะกับสี่จังหวะ
‪งั้นเรามีสองคนก็…
‪ทู บีทไปเลย
‪(ทู บีท)
‪สวัสดีครับ
‪พวกเราทู บีทครับ
‪คุณยายอย่ามาตายตอนดูมันไซของเรานะครับ
‪พูดอะไรน่ะ
‪ใส่เยอะไปหน่อย ได้แล้วจ้ะ
‪- ได้แล้วจ้ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪นี่ รับไปสิ
‪นับดูก่อนนะ
‪ขอบคุณเช่นเคยนะคะ
‪ขอโทษนะคะ
‪ชาได้แล้วค่ะ
‪เจ้าหนุ่มทาเคะที่เคยเล่นอยู่ฟรานซ่าน่ะ
‪ได้ยินว่ามาจับคู่กับคิโยชิ แถมรุ่งด้วยนะ
‪ได้ข่าวมาเหมือนกันค่ะ
‪เห็นคนพูดกันว่าตอนนี้ ‪ขนาดพวกตลกยังต้องถ่อมาดูพวกเขาเล่น
‪น่าทึ่งอยู่นะ
‪งั้นเหรอคะ เดี๋ยวนี้เด็กพวกนั้นดังใหญ่แล้วสินะ
‪ฉันนับเสร็จแล้วค่ะ
‪- งั้นเซ็นชื่อตรงนี้ด้วย แค่พอเป็นพิธี ‪- ค่ะ
‪(ตั๋วสัญญาใช้เงิน 300,000 เยน)
‪แล้วเธอสองคนจะยื้อกันไปอีกนานแค่ไหน
‪คะ
‪ฟรานซ่าน่ะ
‪หนักเลยใช่ไหม
‪ปิดเถอะน่า
‪จะฝืนไปได้อีกเท่าไรกันเชียว
‪ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว
‪ฝากบอกฟุคามิด้วย
‪งั้นนี่ค่ะ
‪ขอบคุณมากนะคะ
‪โชว์รอบบ่ายยกเลิกนะครับ
‪อ้าว
‪ก็น่าจะบอกให้เร็วกว่านี้สิ ‪เตรียมตัวจะเสร็จแล้วเนี่ย
‪หนวกหูน่า เอาเวลาบ่น ‪มาหาทางเรียกคนดูดีกว่าไหม
‪เอาไงดี หาข้าวกินไหม
‪ไม่ล่ะ
‪(ทู บีท)
‪ปีหน้าจะมีการแก้กฎหมายแล้ว
‪- ใครที่อายุเกิน 80 จะต้องถูกประหาร ‪- บ้าเหรอ พูดไปเรื่อย
‪- ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ฉันมีน้ำใจกับคนแก่ๆ นะ ‪- เหรอ มีน้ำใจเหรอ
‪มีสิ วันก่อนที่กินซ่า มีคุณยายคนหนึ่งมาถามทาง
‪- ฉันก็ใจดีบอกทางลัดไป ‪- นายบอกทางลัดไป
‪- ยายดี๊ด๊าเดินขึ้นทางด่วนไปเลย ‪- ไม่ได้สิโว้ย
‪- เดี๋ยวรถก็ชนยายหรอก ‪- หมู่นี้เกิดอุบัติเหตุบ่อยนะ
‪- รถเยอะมากเลย ‪- อย่าลืมจำคำขวัญขับขี่ปลอดภัยนะครับ
‪- มีเยอะไปหมด ‪- "ระวังหนึ่งวินาที ไม่ต้องเจ็บไปทั้งชีวิต"
‪- "เด็กในวันนี้ วิ่งตัดหน้ารถวันหลัง" ‪- มีคำขวัญนั้นที่ไหนกัน
‪"ฝ่าไฟแดงไปด้วยกันไปได้ไกล"
‪ไม่ได้ เขาห้ามฝ่าไฟแดง
‪และ "คุณยายซื้อผ้าอนามัยแบบสอดมาอวด"
‪- มันเกี่ยวกันตรงไหน ‪- มีเยอะไปหมด
‪ออกทะเลไปไกลแล้ว
‪"ไม่ต้องห่วง ยายไม่เหลืออนาคตแล้ว"
‪พอแล้ว นายก็ปากหมาอยู่เรื่อย
‪"ระวัง ผู้หญิงขี้เหร่หลอกให้ลูบคลำ"
‪มีที่ไหนกัน คำขวัญจราจรโลกไหนของนาย
‪ทำเป็นรู้ดี ที่ยามากาตะไม่มีสักหน่อย
‪ยามากาตะก็มีนะ
‪- เขามาจากยามากาตะ ‪- ใช่ครับ
‪- ก่อนมาโตเกียว เขาไม่เคยเห็นมนุษย์มาก่อน ‪- เฮ้ย
‪- พ่อเขาเพิ่งเลิกกินคนเมื่อปีที่แล้ว ‪- กินคนเหรอ
‪เวลาเครื่องบินบินผ่าน คนก็ไหว้กันใหญ่
‪- ไม่ใช่นะครับ ‪- เรียกเครื่องบินทุกลำว่าบี-29
‪ไม่จริงนะครับ
‪ข้าคือสึกิคาเงะ มูซาชิ…
‪เจ็บใจนัก ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- ฟันเร็วเกินไปแล้ว ‪- ขอโทษครับ
‪คนเขากำลังพูดเท่ๆ รอให้พูดจบก่อนสิ
‪ขอโทษครับ
‪ข้าคือรุ่นสาม สึกิคาเงะ มูซาชิ
‪- มาริจังก็ดื่มด้วยสิ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ต้องดื่มด้วยกันสิ นี่จ้ะ
‪ใช่ๆ นั่นแหละ
‪เก่งจริงๆ
‪ไง ฉันเองนะ
‪ขอโทษที่รบกวน
‪มาริจัง ยกไปให้หน่อยนะ
‪ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ขอโทษที่ให้รอนะคะ
‪- รอฉันอยู่เหรอคะ ‪- ต้องรอสิจ๊ะ
‪เดี๋ยวๆ
‪นี่ๆ
‪- ฉันเหรอ ‪- เดี๋ยวฉันรินให้
‪นี่เลยๆ
‪- คุณคาวามูระ ‪- ครับๆ
‪- ครับ ‪- มาแล้วค่ะ
‪อ๋อ มาเลยครับ ทางนี้เลย
‪ทีนี้ก็…
‪- ขอฝากตัวด้วยครับ ‪- ครับ
‪ชิ้นนี้กับชิ้นนี้นำมาใส่ตรงนี้นะครับ
‪แล้วก็ตามด้วยสกรูแบบนี้ครับ
‪จากนั้นก็…
‪คุณมาริ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ปวดฟันมากเลย
‪แปรงฟันหรือเปล่า
‪นี่ๆ คุณฟุคามิ
‪- เคยเป็นตลกจริงเหรอครับ ‪- จริงเหรอ
‪ก็ใช่ครับ
‪- เอ๊ะ คุณฟุคามิเคยเป็นตลกเหรอ ‪- ใช่
‪- ใช่เลย ‪- ไม่จริงน่า
‪เล่นให้ดูหน่อยสิครับ
‪คุณเป็นตลกนี่
‪- ต้องเล่นมุกได้เลยสิ ‪- ขอดูหน่อยๆ
‪เขาเล่นกลกับเล่าราคุโกะกันใช่ไหม ‪เล่นให้ดูหน่อยสิครับ
‪- นะ คุณฟุคามิ ‪- คุณฟุคามิ
‪- เล่นหน่อยน่า ขอดูหน่อย ‪- ผมอยากดูตอนนี้เลย
‪- ครับ ก็ได้ครับ ‪- แจ่ม
‪ขอเด็ดๆ เลยนะครับ
‪ไม่มีลูกเล่นซับซ้อนอะไรเลย
‪เตรียมพบความพิศวง
‪นิ้วหายไปแล้ว
‪คุณฟุคามิ
‪- ครับ ‪- มีโทรศัพท์ถึงคุณ
‪ของผมเหรอ
‪ผมชื่อคุโรดะครับ
‪(ผู้กำกับช่องโตเกียว 12)
‪- งานทีวีเหรอครับ ‪- ใช่
‪เป็นคิววันศุกร์หน้าก็จริง ‪แต่มีผู้เข้าแข่งถอนตัวกะทันหัน
‪สนใจไหม
‪คือเรามีโชว์มันไซที่นี่…
‪ได้ครับ ได้แน่นอน เดี๋ยวเราก็หาทางได้เอง
‪- เอาจริงนะ ‪- ครับ
‪ให้เราไปถึงกี่โมงดีครับ
‪ขอบคุณที่ช่วยจัดการทุกอย่างนะครับ
‪ตกใจหมดเลย
‪- รู้จักภรรยาของคุณทานิงุจิใช่ไหม ‪- ครับ
‪เธอบังเอิญอยู่ตรงนั้นพอดีก็เลยโทรหาฉัน
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪ยังไงก็ช่วยรับไว้ซื้อของอร่อยๆ กินนะครับ
‪ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอกอาจารย์
‪ไม่เป็นไรจริงๆ
‪- ขอบคุณครับ ‪- จ้ะ
‪- ดูแลมาริจังด้วยนะ ‪- ครับ
‪ขอโทษนะคะ
‪ตายแล้ว ไม่ต้องลุกๆ อย่าฝืนตัวเองสิ
‪- ค่ะ ‪- แล้วเจอกันนะ
‪ขอบคุณครับ
‪อะไร อยากลุกขึ้นเหรอ
‪มา
‪รอเดี๋ยวนะ
‪อยากดื่มชาไหม
‪- นี่จ้ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอโทษนะ เธอต้องโหมงานหนักเพราะฉันสินะ
‪แต่ว่านะ ฉันได้งานใหม่แล้วล่ะ
‪คือว่า เจ้าบ้าอาซุฮาจิน่ะ
‪มาขอร้องให้ฉันรับงานนี้ ‪เพราะพวกเขาขาดคนจริงๆ
‪ลูกศิษย์ลำบาก อาจารย์จะอยู่เฉยได้ยังไงล่ะ
‪ช่วยไม่ได้นี่
‪จะลองดูอีกครั้งใช่ไหม
‪อะไรเหรอ
‪คุณเหมาะจะอยู่บนเวทีนะ
‪ฉันชอบเวลาคุณอยู่บนเวที
‪นี่หมายความว่าไม่ชอบฉันตอนลงจากเวทีเหรอ
‪ลงมาแล้วมีอะไรให้ชอบล่ะ
‪พูดอีกก็ถูกอีก
‪ตอนอยู่บนเวทีคุณเซ็กซี่สุดๆ เลย
‪ท่าทางตอนยืน ตอนพูด
‪สมกับเป็น "ฟุคามิแห่งอาซากุสะ" เลยล่ะ
‪ทำไมเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้
‪หัวไปกระแทกอะไรมาหรือไง
‪ฉันจะเอาเวทีของฟรานซ่าคืนมาให้คุณเอง
‪อะไรนะ
‪หรือไม่ต้องเป็นฟรานซ่าก็ได้ ‪หาที่เล็กกว่านั้นหน่อย
‪ฉันอยากเห็นคุณกลับขึ้นเวทีจะแย่แล้ว
‪ดีไหม
‪ที่จริงฉันคิดโชว์ใหม่ได้แล้วนะ
‪จริงเหรอ
‪คราวนี้กะว่าจะหาหมามาขึ้นเวทีด้วย
‪หมาจริงๆ น่ะเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪- นี่ไง เหมือนหมาตำรวจน่ะ ‪- โอ้โฮ
‪ตอนแรกโจรขโมยชุดชั้นใน ‪เข้ามาจากฝั่งซ้ายของเวที
‪คุณก็
‪พูดว่า "ของดีๆ เพียบเลย"
‪จากนั้นหมาก็เริ่มเห่า
‪โฮ่งๆ
‪เจ้านั่นก็ "อะไรกัน"
‪มาห้ามทำไม ไอ้บ้า ‪ปล่อยให้ฉันตายไปซะ ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- ถ้าไม่ยอมให้ฉันตาย ฉันจะตายจริงๆ ด้วย ‪- พูดอะไรน่ะ
‪- พูดอะไรก็ไม่รู้ ‪- ก็ใช่ไง
‪วันก่อนตอนที่ฉันแวะไปหาเพื่อนบ้าน
‪- ลูกชายพวกเขาจะผูกคอตายด้วยท่อแก๊ส ‪- ท่อแก๊สเหรอ
‪- ฉันห้ามเขาแล้วพูดออกไปว่า ‪- ดีๆ นายบอกว่าอะไร
‪- "ยัดใส่ปากสิ" ‪- อันตรายกว่าอีก
‪- ใช้แก๊สให้ถูกวิธีหน่อย ‪- จังหวะนั้นไม่ต้องถูกก็ได้
‪- เดี๋ยวนี้มีแต่คนแปลกๆ ‪- จริงด้วยนะ
‪- ทุกคนตั้งอกตั้งใจเกินเหตุ ‪- พูดอีกก็ถูกอีก
‪เล่นอะไรกันน่ะ
‪- ครับ ‪- ที่นี่ไม่ใช่โรงละครนะ
‪นี่รายการทีวี รายการสด
‪ห้ามเล่นมุกล้อสาวขี้เหร่หรือมุกฆ่าตัวตาย
‪ไม่มีอย่างอื่นที่ออกอากาศได้แล้วเหรอ
‪ยังมีเวลาอีกเยอะ
‪คิดมุกใหม่มา
‪ครับ
‪มุกนั้นล่ะ
‪เปลี่ยนเป็นมุกสกีแทนไหม
‪ก็นะ แต่เขาไม่ให้พูดถึงผู้หญิงขี้เหร่นี่
‪งั้นเปลี่ยนช่วงแรกเป็นไม้เบสบอลเหล็กดีไหม
‪อ๋อ ตับนั้น
‪แต่คนคงไม่ฮาเท่าไร
‪- หั่นให้ละเอียด ‪- อ๋อ
‪- โชะ ‪- อะไร
‪อะไรน่ะ
‪- โชะสุดท้าย ‪- พอแล้ว
‪ขอบคุณครับ
‪เอาล่ะครับ จบไปแล้วกับคู่ตลกเบอร์หนึ่ง ‪ฮาทั้งคู่เลยใช่ไหม
‪พวกเขาจะรักษาตำแหน่งผู้ชนะต่อไปได้ไหม
‪รอชมช่วงหน้าครับ
‪ครับ พักโฆษณาอยู่นะครับ
‪ปรบมือให้กับคู่ตลกเบอร์หนึ่งด้วยครับ ‪ขอบคุณทุกคนครับ
‪เป็นยังไงบ้างครับ ยังเหลือแรงหัวเราะอีกไหม
‪ใครอยากเข้าห้องน้ำหรือเติมหน้า ‪เชิญได้เลยนะครับ
‪เดี๋ยวจะมีตลกเก่งๆ อีกหลายคู่
‪ไม่เป็นไรหรอก ทีวีก็เหมือนโรงละครนั่นแหละ
‪ยังมีโชว์จากตลกเก่งๆ อีกมากมาย
‪แกเรียนรู้อะไรจากฉันไปบ้าง ไอ้บ้า
‪อย่ากลับมาอีกนะ
‪อย่าให้ใครหัวเราะเยาะ
‪เรียกเสียงหัวเราะให้ได้
‪จะเริ่มในห้า
‪- สี่ สาม ‪- ทาเคะ
‪ฉันไม่เอาด้วยแล้ว
‪ไม่เอาอะไร
‪เราจะเล่นมุกเดิม
‪ทั้งหมดเลย
‪แต่ว่า…
‪เอาล่ะครับ ‪มาพบกับผู้ท้าชิงประจำสัปดาห์นี้กันเลยดีกว่า
‪ดาวรุ่งพุ่งแรงจากอาซากุสะ ทู บีท เชิญเลยครับ
‪(ปี 1981)
‪โคมานิชี
‪โคมานิชีๆ
‪- โคมานิชี ‪- ซาโตชิ
‪- กลับกันเถอะ ‪- แม่ครับ
‪เมื่อกี้ทาเคชิมาที่นี่ด้วย
‪ทาเคชิไหนเหรอจ๊ะ
‪บีท ทาเคชิไงครับ สดๆ ร้อนๆ เลย
‪พูดอะไรไม่รู้เรื่อง กลับบ้านกันเถอะ พ่อรออยู่
‪จริงๆ นะครับ ดูสิ เขาเซ็นลายเซ็นให้ผมด้วย
‪แม่ครับ คันจิตัวนี้แปลว่าอะไรเหรอ
‪ตัวนี้…
‪แปลว่า "วาฬ" จ้ะ
‪อ๋อ
‪เอาล่ะ กลับไปกินข้าวเย็นกัน
‪ร้องเพลงกันเถอะ
‪ได้สิจ๊ะ เพลงอะไรดี
‪- เพลงนั้น ‪- อือ
‪ลูกหมีแอบดูคนเล่นซ่อนแอบ
‪เด็กน้อยก้นโผล่ได้ที่หนึ่งไป
‪ตะวันเตรียมลับขอบฟ้า พรุ่งนี้ค่อยเจอกันใหม่
‪พรุ่งนี้ค่อยเจอกันใหม่
‪- เชิญค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- เหมือนเดิมนะ ‪- ได้ กุยช่ายผัดไข่
‪ครับ
‪เถ้าแก่เนี้ยดูเบสบอลได้ยังไง ‪วันนี้มีรายการมันไซนะ
‪โฮมรัน
‪ถ้าเป็นคนชั่วก็ต้องตกนรก
‪แจ๋วเลย เจอทู บีทพอดี
‪สองคนนี้ไปได้ดีเลยนะ
‪พอคิดว่าพวกเขาเคยอยู่อาซากุสะ ‪ก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้
‪ฉันอยากดูเบสบอลค่ะ
‪อะไรกันครับ คุณไม่ชอบเบสบอล…
‪วันนี้ทีมไจแอนส์แข่งนี่นา
‪อย่าเปลี่ยนช่อง
‪ห้ามเปลี่ยน
‪- ขุมที่สองมีอะไร ‪- อยู่บนน้ำแข็ง
‪ใครย่างเท้าเข้าไปก็ต้องร้องว่า "หนาวๆ "
‪- น้ำแข็งกัดตายเลย ‪- ต้องร้องขอความเมตตา
‪- นั่นสิ ‪- เขาว่า "สุดท้ายแล้ว"
‪- ขุมที่สาม ‪- ตอนเปิดเข้าไป…
‪ทุกคนจมกองอึสูงถึงคอนี่เลย
‪อึเลยเหรอ
‪- สูบบุหรี่ด้วย ‪- เหรอ
‪แต่พูดก็พูดเถอะอาจารย์ สองคนนี้ยิ่งเล่นยิ่งแป้ก
‪ตั้งแต่ได้ออกทีวีก็มือตกลงทุกวัน
‪คนบันเทิงต้องมีของหน่อย ‪ถึงจะสร้างความบันเทิงให้คนอื่นได้
‪- พอมาคิดดูแล้ว ‪- เฮ้ย
‪พล่ามอะไรไม่รู้เรื่อง ไอ้บ้านี่
‪อะไรนะ
‪อย่าพูดเหมือนรู้ดี
‪ไอ้บ้าอย่างแกจะไปรู้อะไร
‪ไม่มีของเหรอ
‪ด่าลูกศิษย์ใครอยู่วะ ไอ้บ้านี่
‪- ไอ้บ้า ‪- อะไรวะ
‪อาจารย์เป็นอะไรไหม ผมขอโทษ
‪ทำอะไรน่ะ
‪- ก็เขา… ‪- จริงๆ เลย
‪กลับบ้านไปซะไป
‪ที่รัก มาดูเขาหน่อย
‪- คิดว่าพวกเขาเป็นศิษย์ใคร ‪- ไปหาน้ำแข็งมา
‪ชุดปฐมพยาบาลด้วย
‪- อยู่ข้างบน ‪- ฉันไปหยิบเอง
‪รางวัลคนบันเทิงขวัญใจบรรษัทกระจายเสียง ‪และแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่นครั้งที่ 11 เป็นของ…
‪ทู บีท
‪ขอแสดงความยินดีด้วยครับ
‪ขอบคุณมากครับ
‪ขอบคุณครับ
‪พวกเขาจะได้รับเงินรางวัลและถ้วยรางวัล
‪- ยินดีด้วยนะคะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪ทำอะไรน่ะ
‪- พาเธอกลับไปด้วยไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ได้
‪รับถ้วยกลับบ้านไป
‪- คุณลุงคนขับ ‪- ครับ
‪ผมขอลงที่อาซากุสะแทนนะครับ
‪ไม่ล็อกประตูมันอันตรายนะครับ
‪แกมาทำไม ไอ้บ้า
‪บังเอิญผ่านมาแถวนี้น่ะครับ
‪จะมาก็โทรบอกกันก่อนสิ
‪ขอโทษครับ
‪อยากกินอะไรไหม หิวไหม
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‪แถวนี้มีร้านราเม็งรสชาติงั้นๆ แต่ส่งไว
‪ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หิวจริงๆ
‪อาจารย์
‪รับไว้นะครับ
‪(เงินรางวัลคนบันเทิงขวัญใจ ‪บรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น)
‪นี่อะไร
‪ก็…
‪เงินค่าครูไงครับ
‪ฉันเป็นเพื่อนเล่นแกเหรอ
‪ฉันจะรับไว้ได้ยังไง
‪จริงๆ เลย
‪ไม่เคยเห็นลูกศิษย์ที่ไหนให้เงินอาจารย์
‪ค่าครูอะไรกัน ไอ้บ้า
‪หนึ่ง สอง สาม…
‪มีนับด้วย
‪เลิกนับได้แล้ว ตาแก่
‪- ใครแก่ ไอ้บ้านี่ ‪- ขอโทษครับ
‪- ไปดื่มกันไหม ‪- ครับ
‪ไป ฉันขอเตรียมตัวก่อน รอเดี๋ยวนะ
‪(เรือล่าวาฬ)
‪จริงๆ นะ
‪ไอ้หมอนี่ตอนออกทีวีทำตัวเด่นดัง ‪แต่ตอนมาใหม่ๆ ไม่ได้เรื่องได้ราวเลย
‪ตอนมาริขอให้เตรียมน้ำอาบที่จะใช้ในโชว์ ‪ไอ้บ้านี่ก็ต้มน้ำซะเดือดเลย
‪น้ำร้อนเกิน พอคุณมาริจุ่มเท้าลงไป ‪ก็โดดเหย็งๆ รอบอ่าง ปากก็ร้อง "โอ๊ยๆ "
‪โมโหผมใหญ่เลย
‪ใครจะไม่โมโห ไอ้บ้า
‪หลังจากนั้น มาริโกรธหน้าแดงแจ๋ ‪บอกว่า "ฉันไม่ใช่อิชิกาวะ โกเอมงนะยะ"
‪แต่อาจารย์ก็ใช่ย่อยนะ
‪เราดูไอดอลร้องเพลงในทีวีกันอยู่
‪อยู่ๆ เขาก็สั่งให้ "ยกทีวีขึ้น" ‪ไอ้เราก็งงว่ายกทำไม
‪กลายเป็นว่าอาจารย์อยากส่องกางเกงในเธอ
‪อย่าพูดอย่างนั้นสิ ไอ้บ้า
‪แบบว่าพินาศมาก ฉันพยายามดูกางเกงในเธอ
‪แต่คิโยชิบอกว่า "หนักจะแย่แล้ว" ‪แล้วก็ปล่อยทีวีลงมา
‪ทีนี้ทีวีหล่นทับฉัน เจ็บแทบตาย ไอ้บ้านี่
‪หายหน้าไปเป็นชาติ ‪พอกลับมาก็พูดแต่เรื่องไร้สาระ
‪พล่ามไม่หยุด ฉันอั้นฉี่จนไข่จะระเบิดแล้ว
‪อาจารย์ รองเท้าครับ
‪ขอบใจ
‪เหมือนจะสูงขึ้นแฮะ
‪ไอ้บ้านี่
‪ฉันจะใส่ส้นสูงสีชมพูทำไม
‪ดูไม่ออกเหรอ
‪อาจารย์ คนฮากันใหญ่เลยนะครับ
‪ฝีมือ
‪ฝีมือเราทั้งนั้น
‪ผู้หญิงที่นั่งข้างหน้าผมน้ำตาไหลเลย
‪ผมตั้งใจจะให้หัวเราะแท้ๆ
‪พูดอะไรน่ะ มุกฉันทำเธอหัวเราะจนน้ำตาไหลไง
‪ไม่ใช่แล้ว มุกผมเถอะ
‪แท็กซี่
‪- ทาเคะ ขึ้นไปสิ ‪- ผมยังดื่มไหวครับ
‪ไม่ล่ะ พรุ่งนี้นายต้องทำงานแต่เช้านี่
‪- กลับบ้านไปนอนเถอะ ‪- อาจารย์ไหวนะ
‪ไหวสิ ไอ้บ้า
‪จริงด้วยสิ
‪นี่ค่าแท็กซี่
‪ขอบคุณครับ
‪แต่นี่มันเงินที่ผมให้นี่
‪- อ้าวเหรอ ‪- ครับ
‪ขึ้นรถเถอะ
‪- ขอบคุณที่เลี้ยงครับ ‪- เออ
‪- เฮ้ย ทาเคะ ‪- ครับ
‪ถ้าจ่ายค่าแท็กซี่แล้วยังเหลือ
‪เอาเงินทอนมาคืนด้วย
‪ครับ
‪ไงจ๊ะ มาริ
‪เราไม่ได้ดื่มด้วยกันนานแล้วเนอะ
‪บนนั้นคงไม่มีสาเกดีๆ สินะ
‪มาริ
‪ทาเคะน่ะ
‪บอกว่าให้เป็นค่าครู
‪แล้วก็ให้ซองนี่มา
‪เป็นเด็กบ้าที่อวดดีใช่ไหมล่ะ
‪ฉันเป็นอาจารย์เขานะ
‪ไม่เคยได้ยิน
‪ลูกศิษย์ให้เงินอาจารย์ มีที่ไหนกัน
‪แต่ว่า…
‪หมอนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ นะ
‪นึกแล้วว่ามันต้องทำได้
‪ได้เป็นดาวตลกจริงๆ ด้วย
‪แต่ว่านะ
‪ฉันก็จะแพ้ไม่ได้เหมือนกัน
‪เพราะฉันน่ะ
‪คือฟุคามิแห่งอาซากุสะเชียวนะ
‪จริงด้วยสิ
‪ฉันคิดโชว์ใหม่ได้แล้วนะ
‪เล่าให้ทาเคะฟังแล้วด้วย
‪เจ้านั่นบอกว่า "มาเล่นด้วยกันเถอะ"
‪คนดูคงหัวเราะท้องแข็ง
‪หัวเราะกันท้องแข็ง
‪ครับ
‪อ๋อ สวัสดีครับ ไม่เจอกันนานเลย
‪ครับ
‪- คิดว่าเขาจะมาไหม ‪- ทาเคชิไม่มาเหรอ
‪- อาจจะไม่มาวันนี้ ‪- จริงด้วย
‪หวังว่าเขาจะมานะ
‪- ทาเคชิไม่มา เราก็ไม่ได้ข่าว ‪- ไม่มีอะไรให้เขียน
‪(พิธีศพของฟุคามิ เซ็นซาบุโร่)
‪เอายังไงดี
‪ให้พาไปเข้าทางด้านหลังดีไหมครับ
‪- ขอโทษครับ เราขอลงตรงประตูด้านหลัง ‪- ครับ
‪ตรงนี้เอง
‪เดี๋ยวผมจัดการนักข่าวให้
‪ไง
‪ฉันเป็นคนขอให้อาจารย์ปิดฟรานซ่าเอง
‪ครับ ผมก็ได้ยินมา
‪ไม่คิดเลยว่าอาจารย์จะด่วนจากไปเร็ว
‪พอคิดว่าอาจารย์ ‪น่าจะได้เป็นตลกจนถึงวาระสุดท้าย
‪ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ
‪ไม่หรอกครับ
‪คนที่ต้องรับผิดชอบควรจะเป็นผมมากกว่า
‪ขอบคุณนะครับ
‪ไม่หรอก
‪ครั้งแรกที่ฉันถามอาจารย์เรื่องปิดฟรานซ่า
‪เขาโกรธฉันแทบตาย
‪ฉันก็เตรียมใจมาแล้วล่ะนะ
‪แต่ที่นึกไม่ถึงคือคำพูดของอาจารย์
‪"ถ้าฉันปิดที่นี่ แล้วทาเคะล่ะ"
‪ไปให้พ้นเลย ไอ้บ้า
‪- อาจารย์ ‪- กลับไปซะ
‪ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ ‪แต่ช่วยลองคิดดูหน่อยนะครับ
‪ถ้าฉันปิดที่นี่
‪แล้วทาเคะล่ะ
‪ใครจะดูแลเขา
‪เจ้าบ้านั่นไม่ใช่เล่นๆ นะ
‪ถ้ายังคายวิชาให้มันไม่หมด
‪ฉันก็ยังปิดที่นี่ไม่ได้
‪หลังจากที่ทาเคะออกไป
‪ได้ยินว่าอาจารย์ไปหาผู้จัดการโรงละครอื่น ‪พร้อมกับหิ้วสาเกไปเป็นของขวัญ
‪โค้งให้แล้วขอว่า "ฝากพวกเขาด้วยครับ"
‪อาจารย์
‪- ขอโทษครับ ผมรู้ว่าคุณยุ่ง ‪- ไม่เป็นไร
‪- ของฝากครับ ใช้พวกเขาทำงานอะไรก็ได้ ‪- ไม่อยากเชื่อว่าอาจารย์จะยอมก้มหัวให้ใคร
‪ขนาดตอนมีเรื่องกับยากูซ่า ‪แกยังก็ไม่ยอมก้มหัวเลย
‪อาจารย์ห่วงนายมากนะ
‪ฉันยังอยากให้อาจารย์ทำแบบนั้นบ้างเลย
‪แบบนี้ไม่ได้หรอกนะครับ อาจารย์
‪ใจร้อนจริงๆ เลย
‪พอตายแล้ว เขามีสัปเหร่อเผาศพให้นะครับ
‪จะชิงเผาตัวเองทำไมครับ
‪แต่ผมได้ข่าวว่า…
‪ทางเตาเผาเขาโทรมา
‪อาจารย์ไหม้ไปครึ่งตัวแล้วเลยขอคิดแค่ครึ่งราคา
‪แหม
‪คุ้มดีเนอะ
‪ว่าไหมครับ
‪(โรงละครอาซากุสะ ฟรานซ่า โทโยคัง)
‪(อาซากุสะ ฟรานซ่า)
‪อ้าว ทาเคะจัง
‪ฉันเตรียมส้มมิคังไว้เพียบเลย ไว้มาหยิบไปกินนะ
‪ฟังนะ ทาเคะ อย่าเลียก้นคนดูเกินไป
‪แกต้องแสดงให้พวกเขารู้ว่าอะไรตลก
‪ทาเคะ อาจารย์อนุญาต ‪ให้เล่นโชว์นี้ในวันพรุ่งนี้ได้
‪เรื่องตัวแสดง ‪ฉันว่านายเหมาะจะเป็นนักเขียนนิยาย
‪แค่นี้พอไหม
‪ทาเคะ นายใส่ชุดนี้ไปแสดงแล้วไม่ขอก่อน ‪ฉันบอกแล้วว่าไม่ให้
‪ดูสิ รุ่ยหมดแล้ว นายจะชดใช้ยังไง
‪อีกห้านาทีจะเปิดม่าน
‪ทาเคะ ได้ยินว่านายใช้เงิน ‪ที่อาจารย์ได้จากสนามม้าเกลี้ยงเลย
‪นายตายแน่ อาจารย์โมโหมากแหงๆ
‪ทาเคะ อาจารย์แจกบัตรสะสมแต้มไพ่ตองคู่
‪แต่แค่ 50 เยนนะ
‪- พอเถอะครับ ‪- ทำไมไม่ลองแก้ผ้าบ้างล่ะ
‪- คุณมาริ พอเถอะครับ ‪- ทาเคะ มาช่วยจับหน่อย
‪ทาเคะ ช่วยฉันด้วย
‪เฮ้ย ทาเคะ เดี๋ยว
‪โอ๊ย จะบ้าตาย
‪ปิ๊บปิบินไปแล้ว
‪ทาเคะ ทางนั้น เร็วเข้า
‪ทาเคะ ชักโครกกดไม่ลง
‪เธอเรียนวิศวะมาใช่ไหม
‪- ไอ้บ้า ยกขึ้นอีก ‪- ไม่เห็นหรอก อาจารย์
‪อย่าบ่น อีกนิดเดียว
‪โอ๊ะ เหมือนจะเห็นแล้วนะ ‪นี่ ทาเคะ มาช่วยกันหน่อย
‪- ไม่ไหวเลย ‪- ฉันว่าฉันเห็นนะ
‪กางเกงในใช่ไหมน่ะ
‪เมอร์รี่คริสต์มาส
‪ทาเคะ มาสลับหน้าที่กันไหม
‪- ทำไมล่ะ น่ารักจะตาย ‪- อย่ามา
‪- น่ารักใช่ไหม ทาเคะ ‪- ไม่เอาน่า
‪ทาเคะ แกนี่ คนดูขำให้นิดหน่อยก็เหลิงนะ
‪โชว์ห้านาที เล่นไป 20 นาทีได้ยังไง ไอ้บ้า
‪มากินเวลาโชว์ฉันอีก
‪รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง ไอ้บ้า
‪ทาเคะ สายแล้วนะ
‪- กว่าจะมาได้นะยะ ‪- ลืมแล้วเหรอ เราบอกว่าจะไปขอพรไง
‪รีบไปเตรียมตัวสิ สวรรค์ลงโทษแน่
‪เจอกันที่วัดนะ
‪- สุขสันต์วันเกิด ‪- สุขสันต์วันเกิด
‪- เอ๊ะ อะไรกัน ทาเคะ ‪- อ้าว
‪โธ่เอ๊ย บอกให้ไปพาอาจารย์มาไง
‪ไม่ได้แล้ว เอาใหม่เลย
‪- ยิงพลุกระดาษไปหมดแล้ว ‪- อาจารย์มาแล้ว
‪ทำยังไงดี
‪ยิ้มไว้
‪นี่ ผู้ชมตรงนั้นน่ะ อย่าปรบมือพร่ำเพรื่อ
‪ปรบมือส่งๆ ให้ หมอนี่ไปไม่รอดแน่
‪อ้าว ฉันจ่ายเงินมาดูนะ อย่ามาสั่งฉัน
‪คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ
‪- เป็นตลกไง ไอ้บ้า ‪- เป็นตลกไง ไอ้บ้า
‪คำบรรยายโดย: มนฐิตา เฉื่อยทอง