Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
WKRÓTCE!
Dziś debiutuje żeńska grupa agencji YG. To najnowsza grupa od siedmiu lat.
Przedstawiam BLACKPINK!
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Brawa dla BLACKPINK!
Cześć, jesteśmy BLACKPINK.
Naszymi gośćmi będzie teraz najlepsza koreańska grupa wszech czasów.
…bardzo popularna grupa K-popowa…
K-popowa bomba, BLACKPINK!
BLACKPINK to najlepiej notowana K-popowa grupa na świecie.
Zapisały się też w historii
jako pierwsza grupa K-popowa na festiwalu Coachella.
Na żywo, po raz pierwszy w amerykańskiej telewizji,
BLACKPINK.
- BLACKPINK! - BLACKPINK!
Gratulacje, BLACKPINK.
Gratulacje, BLACKPINK!
KARAOKE
SEUL
POCZĄTEK ROKU 2020
Umieram z głodu.
- Naprawdę? - Tak.
- Jadłam coś dziś? - Nie.
Jest deser. Coś jak rogalik z injeolmi.
Nie lubicie injeolmi?
Jest pyszne.
Powiedziała Tajka w samochodzie.
Gdy wychodzi nowy album, jesteśmy podekscytowane.
„W końcu jeszcze jeden”.
Chyba jesteśmy w połowie drogi.
Zawsze jesteśmy w połowie drogi. Mamy piosenki.
Musimy je tylko nagrać.
Ludzie uwielbiają naszą muzykę
i to motywuje nas do próbowania czegoś nowego.
- Czas, byśmy tworzyły muzykę. - Tak.
Mamy wiele do pokazania.
Chyba nie zrobiłyśmy jeszcze czegoś naprawdę dziewczęcego.
Ćwiczyłyśmy i próbowałyśmy wielu różnych rzeczy
podczas szkolenia,
więc to tylko kwestia tego, ile możemy pokazać
jako BLACKPINK.
Gdy mówię „dziewczęcy”, chcę zrobić coś bardziej…
bardziej…
Jakiego?
WYTWÓRNIA PŁYTOWA THE BLACK LABEL
Czemu to opóźnienie jest tak duże?
Możesz trochę stonować?
Przewiń do przodu.
Jestem producentem, piszę piosenki.
Jak dotąd napisałem i wyprodukowałem każdą ich piosenkę.
To już jakieś cztery lata.
Na początku chcieliśmy mieć
singiel, przebój, singiel, hit.
Teraz musimy opowiedzieć więcej o naszej historii.
Wiem, że fani są wściekli. Chcą więcej.
Mamy tu sporo materiału,
ale wiemy dokładnie, co pokażemy.
Cześć!
Oppa, masz skórzaną kurtką?
Super!
Przestań zachowywać się, jakbym przesadził.
Zawsze tak się ubieram.
Powinnam się dziś zdrzemnąć.
Uderzę cię w nadgarstek. Śpiąca?
Lepiej, prawda?
Zaraz wyjdzie
Lady Gaga z udziałem BLACKPINK.
Ciężko pracowałyśmy na to przed Nowym Rokiem.
Odniosły wielki sukces.
Chyba nikt z nas się tego nie spodziewał.
Czasem to męczące. O Boże.
Jak sprostać temu wszystkiemu?
„Sour Candy”.
To uzależnia.
Powinniśmy nagrać fragmenty „Crazy Over You”?
Każda ma inne pochodzenie kulturowe, co sprawia, że są takie, jakie są.
Ale to połączenie sprawia, że BLACKPINK są wyjątkowe
i wyróżniają się.
Kto by pomyślał, że dadzą radę?
Rosé, wejdziesz pierwsza?
Rosé, Koreanka wychowana w Australii.
Zostaje do szóstej rano w studiu.
Czasem pytam: „Wciąż tu jesteś?”.
Rozwaliła system.
Jisoo, zwykła Koreanka, która dorastała w Korei.
To unni tej grupy. Jest najstarsza.
Ma profesjonalną pokerową twarz.
Znam Jisoo od jakichś sześciu lat.
Widziałem, jak płakała…
raz.
Jest bardzo mądra.
Wielu sądzi, że ma wiedzę szkolną, ale uważam, że jest cwana.
Przestraszyłam się.
Lisa jest z Tajlandii.
Zawsze jest taka spokojna i wyluzowana. Będzie dobrze, uśmiechamy się.
Ale w pewnych momentach,
gdy zaczyna się muzyka, nadchodzi kluczowa chwila,
budzi się w niej instynkt zabójcy.
Jennie, urodzona w Korei, ale przeprowadziła się do Nowej Zelandii.
Jest bardzo wyrazista.
Jej opinie, emocje.
Jest perfekcjonistką.
Wszystkie te kultury w jednym garnku,
inaczej chodzą, mówią i ubierają się.
I idealna równowaga tego, jak się uzupełniają.
Fascynujące.
Jesteśmy z Korei i chcemy tworzyć muzykę. Czy to musi być K-pop? Nie łapię.
To koreański pop.
Jedyną kwestią jest język.
W innych krajach tego nie ma.
Co to jest K-pop?
K-pop.
K-pop podbija Amerykę.
K-pop to światowy fenomen kulturowy.
Ten gatunek istnieje od co najmniej dwóch dekad.
To trzyosobowa grupa, Seo Taiji and Boys.
Powitajcie ich.
Potężny rytm i taniec to znak rozpoznawczy muzyki Seo Taiji.
Dobrze śpiewają, świetnie wyglądają i tańczą.
Zainteresowanie koreańską muzyką pop jest niezwykle wysokie.
Duże agencje zaczęły tworzyć dopracowane zespoły
śpiewaków, raperów i tancerzy.
Jedną z ważniejszych firm w tej branży jest YG Entertainment.
…odpowiedzialny za niesamowicie żywy „Gangnam Style”.
Branża przynosi miliardy dolarów rocznie.
Przygotowanie piosenkarzy to branża sama w sobie.
Stażyści mogą zacząć od 11 roku życia.
Są razem wychowani. Razem trenują.
Doskonalą każdy element, każdy ruch.
Stawka jest wysoka. Niektórzy debiutują po kilku miesiącach.
Dla innych może to potrwać nawet dekadę. Wielu nigdy nie zadebiutuje.
AGENCJA MUZYCZNA YG ENTERTAINMENT
Ile mam wybrać?
Przygotowania do nowego albumu to super zabawa,
bo próbujemy wymyślić coś nowego,
a te przymiarki
to jedna z największych części kreatywnych, które tworzymy.
Wyglądasz seksownie!
- Tak! - Nie umiesz się powstrzymać.
Zakładamy coś i sprawdzamy, czy to pasuje do grupy.
Jedna po drugiej.
Długo to trwa.
Nie powinno być trochę ciaśniej? Jak myślisz?
Bo ta strona się podnosi.
No dobrze.
Lisa!
Lisa ma różne gusta.
- Może nosić, co chce. - Zarzuci cokolwiek.
Tak trudno określić styl.
Nie ma w tym żadnych granic.
Nie mówimy, że coś jest koreańskie, a coś zachodnie. Że coś jest azjatyckie.
Myślę, że moda jest międzynarodowa.
Tym bardziej, że gdy nie ma granic, jesteśmy bardziej kreatywne.
A ponieważ wykonujemy odjechaną choreografię na scenie,
wszystko musi być dopracowane.
Tak. Nic nie może nam wyskoczyć.
Właśnie.
- Co to? - To festiwal Coachella!
Przegapiłam swoje „eh”.
Dlatego nie oglądamy starych nagrań.
Wyłapujemy swoje błędy w śpiewaniu
i to, że kiedy tańczyłaś, miałaś zrobić tak,
- a zrobiłaś za szybko. - Opuściłam coś.
Nie było dobrze.
Stresowałyśmy się.
Tak. To stresujące.
Czasem, jeśli coś nie działa albo nie idzie mi najlepiej,
to bywa stresujące.
W porównaniu z innymi etapami, to o wiele bardziej przytłaczające,
bo się denerwowałyśmy.
Dla nas to był nasz pierwszy występ w nieznanym miejscu zwanym Ameryką.
Gdy byłyśmy stażystkami, śniłam o tym.
Tego chciałyśmy.
- To jest to. - To jest to.
Zawsze unikam wywiadów, gdy są pytania dotyczące mnie,
bo wolę o sobie nie mówić, ale…
Jaka jest Jennie?
Na początku trudno było ją poznać, ale gdy się zbliżyłyśmy,
widzę, że jest bardzo lojalna, urocza i kochana.
INSTRUKTORKA PILATESU
Widuję ją codziennie, przywykłam do niej i jest dla mnie jak siostra.
Ale kiedy widzę ją w telewizji, myślę, że Jennie jest gwiazdą,
ale twardo stąpa po ziemi.
Dobrze ci idzie.
To moja przyjaciółka, jedna z niewielu.
Powoli.
Podnieś jedną nogę i zrób arabeskę.
Zawsze po wyjazdach coś mnie boli.
Mam wrażenie, że ze wszystkich, ja jestem ciągle chora.
W niektóre dni, jak każdy inny człowiek,
jestem bardzo szczęśliwa,
a czasem czuję się przygnębiona.
Śpiew, taniec i rapowanie zawsze sprawia mi przyjemność,
ale zawsze musimy być na scenie, wyglądać idealnie i robić ciągle to samo.
Jakbym ćwiczyła dwie godziny dziennie.
Nigdy nie jest łatwo.
Robi się coraz trudniej, bo się starzeję.
Urodziłam się w Korei.
Byłam tylko ja i mama. Jestem jedynaczką.
Do dziesiątego roku życia wychowywałam się w Seulu.
Pojechałam z mamą do Australii i Nowej Zelandii,
a gdy dotarłyśmy do Nowej Zelandii, było tam miło i spokojnie.
Zapytała mnie, czy chcę tam zamieszkać.
Powiedziałam, że tak.
Od 10 do 15 roku życia byłam sama w Nowej Zelandii.
Nigdy nie spędzałam dużo czasu w domu z mamą.
Dopiero ostatnio.
Mieszkałam u rodziny goszczącej. Musiałam dużo robić i dużo się uczyć.
Rozumiem angielski lepiej niż na początku.
Na początku bardzo mi pomogli przyjaciele,
dawali mi swoje notatki. Teraz mogę je robić sama.
Mają zajęcia poza szkołą,
biwakowanie, naukę gry na instrumentach, sztukę, jeśli chcesz.
Wszystko zależało od ciebie.
Nawet jeśli masz dziesięć lat, musisz podejmować własne decyzje.
To było dla mnie wtedy bardzo ważne.
Dzięki temu stałam się tym, kim jestem.
Jestem bardzo nieśmiała.
Byłam taką osobą, która nie potrafi nawet zamówić czegoś przez telefon.
Nienawidziłam tego.
Trochę potrwało, nim się zmieniłam.
Gdy skończyłam 15 lat, rozważałam przeprowadzkę do Ameryki.
Pojechałam tam, sprawdziłam szkołę. Wszystko było ustalone w 80%.
Wróciłam do Nowej Zelandii, żeby się spakować,
i wtedy zrozumiałam,
że nie chcę sama jechać do Ameryki, by się tam uczyć.
Chciałam zostać piosenkarką. Nie wiem, skąd się to wzięło.
Jak tylko wróciłam, poszłam na przesłuchanie.
I od razu się dostałam.
Podobało mi się zaangażowanie wszystkich.
Wiedzieli, co robią, a ja chciałam za nimi nadążać.
Tylko o tym myślałam.
PIĄTY ROK SZKOLENIA JENNIE
Pięknie!
To było dawno temu.
Kiedyś śpiewałam dużo mrocznych piosenek.
Często zastanawiam się, co teraz robię.
To coś zupełnie innego.
- Jessie! - Zawsze chłodna i opanowana.
Przykro to mówić, ale nikt z pierwszych moich trenerów
nie jest teraz ze mną.
Gdy tylko weszła Lisa, pomyślałam,
że są ludzie, którzy są do tego stworzeni.
Moja rola… Jestem raperką i główną tancerką.
Cześć.
Słodkie..
Uwielbiam stare ubrania. Wszędzie, czy to w Ameryce, czy gdzie indziej,
szukam takich sklepów.
O rany. Voilà!
To kosztuje 1,1 miliona .
- A to 320 000 . - A to?
750 000 .
To kosztuje 1,1 miliona ?
Tak, bo jest z początku lat 90.
Ale super.
Mogę to kupić?
Mama zarządza moimi finansami.
Mówi tak: „Nie, Lisa. Dość zakupów”.
Zawsze taka jest, ale jej nie słucham.
Przepraszam, mamo.
Rok 1997.
Wtedy się urodziłam.
Urodziłam się w Tajlandii.
W prowincji Buriram.
Potem, gdy miałam trzy lata, przeniosłam się do Bangkoku.
Moja ciocia miała zespół muzyczny,
mieli mikrofony i zawsze się nimi bawiłam.
Opuszczałam go na moją wysokość.
Potem tańczyłam i śpiewałam dla siebie.
Mama wiedziała, że uwielbiam tańczyć.
Zapisała mnie na kurs w przedszkolu.
Tak to się zaczęło.
Zapisała mnie na wiele konkursów
tanecznych i innych.
Od jak dawna trenujesz breakdance?
Od dawna.
Brałam udział w konkursie. Miałam wtedy jakieś 13 lat.
Potem prowadzący kazał mi śpiewać i zapytał, czy chcę być piosenkarką.
Wtedy zrozumiałam, że uwielbiam śpiewać i tańczyć.
A agencja YG prowadziła wtedy przesłuchanie.
I podjęłam decyzję.
Dobra. Powinnam spróbować.
To przesłuchanie?
Ile założyłaś warstw? I po co ci spodenki na spodniach?
Co to jest?
- O Boże. - Niesamowite.
- Wyglądasz super. - Staram się być fajna.
Po przesłuchaniu czekałam na telefon.
Czekałam w nieskończoność.
Czekałam dwa miesiące!
A potem do mnie zadzwonili. Byłam bardzo zaskoczona.
Byłam córeczką mamusi.
Kiedy musiałam jechać do Korei bez mamy,
czułam, że muszę się zająć sama sobą.
Miałam 14 lat.
Byłam dzieciakiem.
Nie znałam koreańskiego.
Wiedziałam, jak się przywitać, więc to był nowy początek.
DRUGI ROK SZKOLENIA LISY
Na szczęście była Jennie.
Tylko ona znała angielski
wśród stażystów.
Rozmawiałam z nią po angielsku…
Gdy coś miało się wydarzyć, rozmawiałam z nią.
Właśnie tak.
Tak żeby ci było dobrze.
Ty wybierasz, jak to śpiewać, bo każdy robi to inaczej.
- Proszę. - Dobra.
Podoba mi się u nas to,
że wszyscy chcą jak najlepiej dla całej grupy.
Super. Jestem zadowolony.
Dobrze.
Występujemy jako grupa, więc staramy się zachować równowagę.
Wszyscy.
Chyba.
Jak leci?
Siadaj, Jisoo.
Co myślisz?
Będę mogła się dziś nauczyć?
Fajnie będzie nauczyć się rysować brwi.
MAKIJAŻYSTKA
Jeśli mi pokażesz, zrobię to.
Uczę się od ciebie.
Uczysz tego w ten sposób?
- Innych? Tak. - Tak?
Są takie zajęcia?
Powinnam była się tego już dawno nauczyć.
Są ludzie, którzy uczą się makijażu BLACKPINK.
Makijażu BLACKPINK?
Gdy byłam młodsza,
moi krewni traktowali mnie jak wyrzutka, bo byłam brzydka.
Słucham?
Nazywali mnie małpą.
Już dobrze. Jesteś najładniejsza.
Dorastałam w Sanbon w Gunpo, w regionie Gyeonggi-do.
Mieszkałam z rodzicami,
siostrą, bratem i dziadkami.
Żyję zupełnie inaczej niż to,
jak zakładałam, że będę żyć.
Chciałam być pisarką lub malarką.
Choć nie umiałam malować.
W 11 klasie dołączyłam do klubu teatralnego.
Mam spróbować aktorstwa?
Radzono mi chodzić na przesłuchania,
bo potrzebowałam doświadczenia.
Pierwsze przesłuchanie miałam w YG.
Nie wiedziałam za wiele o tej agencji,
zanim przyjechałam tam pierwszego dnia.
Czułam, że to jest daleko ode mnie.
Nie sądziłam, że naprawdę mogę to robić.
I jak? Straciłam dziecięcą pulchność?
Wtedy byłaś pulchniejsza tutaj…
Chyba muszę zjeść dziś ramen przed snem.
Może wtedy odzyskasz dawną siebie. Ale teraz jesteś ładna.
Byłaś wtedy bardzo czysta.
Ty też teraz jesteś inna.
Masz własny salon!
Kto ci kazał go otworzyć?
Powiedz! Kto ci kazał?
Ty.
To był mój plan.
Wciąż planuję wielkie rzeczy.
Myślę, że niewielu naprawdę myśli:
„Muszę to zrobić. To moja droga”.
Ci ludzie mają szczęście.
Chyba nie ma wielu takich.
Ciężko mi zasnąć.
Mam w głowie gonitwę myśli.
Śpiew działa odstresowująco
i wtedy wszystko nabiera sensu.
To trudna piosenka.
Nie sądziłam, że uda mi się ją opanować.
Czasami tęsknię za czasem szkolenia.
Wtedy cały czas otaczała nas muzyka.
A ostatnio mamy dużo pracy, więc muszę znaleźć na nią czas.
Dlatego to zawsze jest w nocy, kiedy powinnam spać.
Cześć, dziewczyny i chłopcy.
Jestem Roseanne
i właśnie się obudziłam. Witam w wiadomościach od piżamy.
Urodziłam się w Nowej Zelandii.
A potem, gdy miałam osiem lat, przeprowadziłam się do Australii.
Wtedy ciągle grałam na pianinie.
Siadałam i grałam sobie kołysankę,
a gdy byłam bardzo śpiąca, zasypiałam,
kładąc brodę na kolanie.
Co niedzielę chodziłam do kościoła i miałam wielu koreańskich przyjaciół.
Ale w szkole byłam zwyczajnym australijskim dzieckiem.
Gratulacje, Rosé.
Podobało mi się to, że miałam dwa życia.
Trochę jak Hannah Montana.
Zabawne.
Mój tata zobaczył w wiadomościach, że agencja YG przyjeżdża do Australii.
Zapytał, czy chcę iść na przesłuchanie. Byłam w szoku.
Chyba go zapytałam: „Czy lubię muzykę? Lubię?”.
A on przytaknął
i uznał, że muszę coś z tym zrobić, czegoś spróbować.
Inaczej w wieku 25 lat będę żałować, że tego nie zrobiłam.
Miałam 16 lat.
Poszłam na przesłuchanie, a oni zadzwonili
i zapytali, czy polecę do Korei w dwa miesiące.
Całe moje życie się zmieniło.
Rzuciłam szkołę.
Rzuciłam szkołę w Australii.
Nigdy nie wyobrażałam sobie życia z dala od rodziny.
Nie spałam dłużej niż dwa tygodnie poza domem.
To było naprawdę… Będę płakać.
Popłaczę się.
Właśnie.
Pierwszej nocy w akademiku wszyscy byli w jednym pokoju.
Wszyscy spali.
Przywiozła z Australii gitarę. Poprosiłam,
żeby coś dla nas zagrała.
Była nas czwórka. Nie wiem dlaczego, ale tak było.
Do rana śpiewałyśmy piosenki.
Cała czwórka śpiewała. Ktoś się dostrajał.
Chyba Jisoo.
To było zabawne. Dacie wiarę?
Moje oczy.
Naprawdę ładne.
Stań tutaj.
Jeden, dwa…
- Ładne. - Chcę zobaczyć.
Po lekcjach koreańskiego na piątym piętrze,
jechałam windą do piwnicy.
Była tam dziewczyna
z krótkimi włosami związanymi z tyłu.
Trochę dziwna.
- Denerwowałam się. - No raczej.
Pomyślałam,
że to jakaś nowa.
Bardzo…
- bałam się konkurencji. - Właśnie.
To konkurencja.
Każdy było wtedy konkurencją.
Myślała, że jestem konkurencją, a ja byłam onieśmielona.
Wszyscy byli świetni.
Byłyśmy w tym samym wieku
i miałyśmy podobny gust.
Obie byłyśmy z innego kraju i gdy było ciężko, polegałyśmy na sobie.
Byłyśmy jak dwie krople wody.
Jak bliźniaczki.
Bardzo często ubierałyśmy się tak samo.
A w wolne dni ciągle byłyśmy razem.
Zaczęła nabierać australijskiego akcentu.
Czasami nadal tak mówi.
Nie.
- Tak. - Nie.
Nie wiem, jak powiedzieć…
Nie sądziłam, że zamieszkam w Korei.
Nagle w wieku 16 lat pomyślałam,
że Korea to mój dom.
Było ci ciężko?
Oczywiście.
Choć masz mnie?
Ciebie?
Nie pomagasz.
Żartuję.
Tak.
Dorastałam z siostrą.
Pomyśl, jak jest bez siostry. Ale była Lisa.
W trudnych chwilach patrzyłam na Rosé, a ona miała tak samo.
Myślałam, że jest mi źle, ale wtedy patrzyłam na ciebie.
Myślę, że K-pop to czas, który spędzamy jako stażyści.
TRENOWAŁA 6 LAT — TRENOWAŁA 5 LAT TRENOWAŁA 4 LATA — TRENOWAŁA 5 LAT
Mieszkamy razem, jak w szkole z internatem,
to takie szkolenie.
Było chyba dziewięć dziewczyn.
Planowali stworzyć dużą grupę,
więc mieli tam dużo dziewczyn.
Chcą, by spełniać ich oczekiwania w każdej kwestii.
Na początku było mnóstwo zajęć.
Miałam trzy do czterech lekcji tańca dziennie i ćwiczyłam.
Miałam lekcje śpiewu u dwóch lub trzech nauczycieli.
Było ciężko.
Co dwa tygodnie miałyśmy wolne,
a potem ćwiczyłyśmy przez kolejne 13 dni.
Jakieś 14 godzin dziennie.
Nie jest łatwo.
Ciągłe powtarzanie.
Ale w tak młodym wieku są w stanie przyswoić wszystkie techniki i narzędzia,
których potrzebują przez następne dziesięć lat.
To podstawy tańca, których trzeba się nauczyć.
Jennie powiedziała, czego muszę się nauczyć
i że potem nauczy mnie ruchów.
Kazała mi coś robić, a ja nie wiedziałam jak.
Pamiętam pierwszy dzień, kiedy miałaś lekcję tańca.
Nigdy w życiu nie tańczyłam.
To było urocze.
Jeśli poprosisz 16-latkę, by zatańczyła,
będzie śmiesznie. Wyglądałam tak…
A potem byłam na siebie wściekła.
Pomyślałam, że będę jak Lisa.
Bo Lisa była tancerką. Była najlepsza.
Pod koniec każdego miesiąca przychodzili producenci,
śpiewałyśmy solówki, w grupie i pokazywałyśmy choreografię grupową.
Musimy same wszystko zaplanować,
ale każda miała swoją rolę.
Gdy ktoś odpowiadał za wokale, taką miał rolę.
Ja zawsze występowałam w roli tancerki.
Zawsze wymyślam choreografię.
Co miesiąc! Dosłownie co miesiąc…
przez pięć lat.
Po miesięcznym przeglądzie byłyśmy oceniane.
Niektóre dostawały A, inne B lub C.
Pamiętam, że co miesiąc któraś przyjaciółka wyjeżdżała do domu,
bo została wyeliminowana.
Było mnóstwo zasad. Wiele powodów, by powiedzieli,
że coś im się nie podoba.
Wszystko robiłam źle.
Słyszałam, że nie jestem dobra w rozmowach twarzą w twarz
i starałam się trzymać, słysząc coś takiego…
Było ciężko.
To nie była radosna atmosfera.
Nie wolno nam pić, palić ani zrobić sobie tatuażu.
Rzadko bywałam w domu,
bo ćwiczyłam też w weekendy.
Moi rodzice się denerwowali i martwili.
Ale naprawdę nie są…
drażliwi.
Wiedzieli, że muszę to zrobić,
więc kazali mi być silną.
Zawsze dzwoniłam do mamy
i mówiłam jej, że to wszystko jest trudne.
Kazała mi wracać do domu.
Tata powiedział: „Rosé wracaj do domu”.
Chciał, żebym wróciła.
Nienawidziłam, gdy mówili „Wracaj do domu”.
Nie chciałam tego słyszeć.
Zaczęłam później niż reszta,
więc mam wspomnienia związane z przyjaciółmi i ze szkołą.
Uważam to za błogosławieństwo.
Nie żałuję, że jako stażysta uczyłam się tańczyć i śpiewać.
Ale chciałabym mieszkać w domu,
dopóki nie skończyłam 18, 19 lat.
Wiele osób ma wiele wspomnień ze szkoły średniej.
Mnie to ominęło.
Czekanie jest najgorsze.
Nie sądziłam, że mi się uda. Chciałam odpuścić.
Całymi dniami byłam z grupą dziewczyn, które nie wiedziały, dokąd to zmierza.
Pytałam siebie:
„Chcesz się poddać, bo nie jest łatwo?”.
Wiedziałam, że dam radę.
Im ostrzej mnie traktowali,
tym bardziej chciałam im udowodnić, że jestem tego warta.
Po tym wszystkim nie wrócę bez niczego.
To byłoby żenujące. Tak myślałam.
Musiałam walczyć.
Musiałam dać z siebie wszystko.
„Nieważne, jak długo potrwa szkolenie.
Dawajcie! Już mnie to nie obchodzi!”
Co dwa miesiące prezes dzielił nas na różne grupy, by nas sprawdzić.
W pewnym momencie wskazał naszą czwórkę.
Oceniali nas razem
i cała czwórka przeszła badanie na ekranie.
Nagrałyśmy razem demo.
Samo tak wyszło.
Od razu zaiskrzyło.
Świetnie się dogadywałyśmy.
Zwykle ktoś mówił: „Chcę śpiewać więcej”.
Albo: „Chcę być w środku”.
W grupach zawsze toczą się małe spory.
Ale kiedy byłyśmy we czwórkę, było jasne, co robimy.
Dzięki temu stworzyłyśmy tę grupę.
Cztery dziewczyny razem. To nic prostego.
Gdy pracujesz w grupie,
każdy ma swoje miejsce i rolę,
i każdy ma szansę zabłysnąć.
Tak rodzi się współdziałanie.
Ta świadomość zmieniła moje poglądy.
Gdy wszyscy są tam, gdzie trzeba, może dojść do czegoś wielkiego.
Gdy pierwszy raz je zobaczyłem, było ich jakieś dziewięć.
Potem zaczęliśmy nagrywać piosenki
i wybierać to, co brzmiało najlepiej.
Połączenie tej czwórki.
Zaczyna się patrzeć na ich indywidualność,
na ich charakter.
Cała czwórka nam pasowała.
Teddy był kimś w rodzaju prezesa.
Jeśli ktoś zrobił coś z Teddym lub spotkał się z nim,
uważano, że to poważna sprawa.
Niewiele o nim wiedziałam.
Wiedziałam, że należy do 1TYM.
To inny czas i epoka,
a chciałem być kimś, kogo sam potrzebowałem w młodości.
Nie miałem kogoś, kto patrzyłby z zewnątrz
i podpowiadał, co robić.
- Gdy się poznaliśmy… - Byłam na szkoleniu.
Denerwowałam się. Nie mogłam z nim rozmawiać.
Spotkanie z tobą było ostatnim etapem debiutu.
Byłeś mistrzem. Bossem! Jeśli się spotkamy, będziemy debiutować!
Oppa, pamiętasz…
nagrywanie tego gwizdka tysiąc razy?
Tego nigdy nie zapomnę.
Nie mogę.
O mały włos, a ta piosenka nie byłaby naszą debiutancką, ale…
Wielu uważało to za ryzykowne.
Ale tak zdecydowałyśmy.
Ma dziwny klimat i jest bardzo minimalistyczna.
Brzmiała zbyt pusto.
Większość ludzi była przeciwna. Ale parliśmy do przodu.
Pamiętacie to zdjęcie?
To nasza pierwsza sesja zdjęciowa jako BLACKPINK.
Właśnie.
To jego ulubione zdjęcie.
Gdy zobaczyłem to zdjęcie, wiedziałem,
że będzie fajnie.
SIERPIEŃ, ROK 2016
DEBIUT BLACKPINK
Agencja YG Entertainment zaprezentuje pierwszy zespół
po siedmiu latach od debiutu 2NE1.
Pod kierunkiem producenta Teddy’ego
nowa grupa jest w trakcie przygotowań.
Jej członkinie i debiutanckie piosenki spowija tajemnica.
Trzęsę się!
Ale się trzęsę!
„Różne… inne kolory…”
Jak to szło?
Chciałam tylko, żeby ludzie dostrzegli w nas potencjał.
Nie musieli się od razu zachwycić
i uznać, że jesteśmy idealne pod każdym względem.
Chciałam, żeby ludzie byli nas ciekawi.
Dzień dobry.
Jestem Rosé z BLACKPINK.
Cześć, jestem Jennie z BLACKPINK.
Witajcie!
Jestem Jisoo z BLACKPINK.
Witajcie, jestem Lisa z BLACKPINK.
Jesteśmy po szkoleniu
i wreszcie zadebiutujemy na scenie.
Denerwuję się i cieszę.
Będziemy ciężko pracować, by wszystkim pokazać
wyjątkowe kolory BLACKPINK.
Proszę, kochajcie nas!
Dziękujemy!
Jak tylko zadebiutowaliśmy…
Myślę, że było tak, jak myślałam.
Do dzieła.
- Cześć. - Cześć.
Nie mogę się doczekać. Kto czeka na swój występ?
Dwie ich piosenki zadebiutowały tydzień temu w Inkigayo i mogą wygrać!
Zobaczmy występ BLACKPINK, najgorętszych nowicjuszek.
- Muzyka… - …start!
Nowa żeńska grupa YG, BLACKPINK,
zdobyła pierwsze miejsce w 14 dni po debiucie.
To najkrótszy czas, w jakim żeński zespół zdobył pierwsze miejsce.
Pamiętam nasz debiut
i zdobywanie nagród.
To poczucie, że nam się udało.
„WHISTLE” piął się do góry, a gdy dotarł na pierwsze miejsce,
byłyśmy szczęśliwe i zadowolone.
DEBIUTANCKI BLACKPINK NA SZCZYCIE
WIELKI DEBIUT
NOWA ŻEŃSKA GRUPA K-POPOWA NA SZCZYTACH LIST
Byłam bardzo zaskoczona tym,
że „WHISTLE” był na szczycie listy przebojów.
Bardzo mnie to cieszyło.
Pamiętam, że byłyśmy…
…w sali treningowej, gdy usłyszałyśmy, że jesteśmy na drugim miejscu.
Ciągle sprawdzałam, ale musiałyśmy ćwiczyć.
Co godzinę.
A potem ktoś powiedział: „O Boże!”.
Skakałyśmy pod niebo.
Przyjaciele mówili, że słyszeli piosenkę.
Mówili, że gdzieś wyszli i właśnie leci.
To było dziwne uczucie.
Chciałam, żeby nagrywali filmiki i mi wysyłali.
Lisa! Kocham cię!
Podoba mi się ich styl.
Brzmią inaczej niż inne grupy K-popowe.
Są z różnych krajów.
To pokazuje, że każdy może spełnić swoje marzenia.
Na scenie to one rządzą.
Ich taniec jest potężny.
Gdy leci ich muzykę, od razu tańczysz.
To najsilniejsza przyjaźń, jaką widziałam w grupie K-popowej.
Widać, że kochają to, co robią, i są do tego stworzone.
To grupa dziewczyn, z którą nadaję na jednej fali.
Są fajne.
To najgorsze suki na świecie.
Gdy byłam na szkoleniu, nikt o mnie nie wiedział.
Ale po debiucie jako BLACKPINK,
wszyscy by za mną poszli, dokądkolwiek bym poszła.
Nie wiedziałam, że staniemy się tak sławne.
Ile godzin wczoraj spałaś?
Trzy.
- Trzy? - Tak.
- Z przodu czysto. - Wszyscy wychodzą.
Podczas szkolenia byłam zdesperowana. Naprawdę tego chciałam.
Ale po debiucie zaczyna się masa obowiązków.
Proszę patrzeć w obiektyw.
Potem przyszła presja. „Co teraz? Co robimy?
Wymyślmy coś nowego”. Czułam się, jakby ktoś nas gonił.
Akcja!
Zwycięża BLACKPINK.
Dziękuję! Kocham was!
To wielki dzień dla BLACKPINK,
bo „Ddu-Du Ddu-Du” stał się najczęściej oglądanym teledyskiem w ciągu 24 godzin.
Trzy teledyski i ponad 400 milionów odsłon.
Miliard wyświetleń na YouTube.
Myślę, że gdy wszystko dzieje się szybciej,
czasem robi się przytłaczająco.
Właśnie.
Nadal pamiętam pierwszy raz…
Po debiucie wróciłam do Tajlandii.
Tajska młodzież uważa mnie za Tajkę, która zaszła daleko.
Mówili, że chcą być tacy jak ja.
Lisa!
WITAJ W DOMU. TĘSKNILIŚMY!
Ale wtedy nie byłam pewna,
czy byłam na tyle dobra, by być dla nich wzorem.
Śpiewam, ale… Jaką piosenkarką chcę być?
Straciłam cel. Próbowałam odnaleźć siebie.
Mogę być dla nich wzorem? Co mam zrobić, żeby ich nie zawieść?
Takie myśli ciągle przychodziły mi do głowy.
APARTAMENT BLACKPINK
- Potrzebujemy cukru. - Potrzebujemy cukru.
- Jedna łyżka. - Jedna łyżka.
Też to lubisz. Tanghulu jest inne.
Tanghulu ma słodycz owoców.
Kiepsko wyszło, bo dawno tego nie robiłyśmy.
Za dużo cukru.
Wygląda pysznie.
To tradycyjna chińska przekąska,
ale w Korei trudno ją znaleźć.
Kiedyś prawie wybuchł pożar.
- Za dużo zrobiłyśmy. - Prawie spaliłyśmy.
Nasz dom prawie zniknął…
W ten sposób uczę Jisoo angielskiego.
Przez ostatnie pół roku zrobiła postępy.
Rozumie wszystko, co mówię, więc czasem mówię do niej po angielsku.
I jak?
- Dobre? Chcę spróbować. - Jest ciepłe.
Trochę przypalone.
Niezłe.
Niezłe, ale też niedobre.
- Właśnie. Bądźmy szczerzy. Porażka. - Zgadza się.
Nie. Nie dodałyśmy wody.
- O czym ty mówisz? - Nie, nie dodaje się wody.
Unnie! Dodaje się wody.
Dodaje się wody? Nie, nie dodaje się wody.
Co mam z tobą zrobić? Beze mnie nic nie wychodzi.
W Korei zaraz po pytaniu o imię, jest pytanie o wiek.
Gdy tylko ktoś powie, że jest starszy, nazywasz tę osobę Unnie.
Tak mówi się na starszą siostrę.
To…
W innych krajach tego nie ma.
Nie zwracamy się do siebie po imieniu.
Zwykle mówimy unnie, gdy jesteś starsza, a oppa, jeśli jesteś facetem.
Przyzwyczajenie się zajmuje chwilę,
ale to lepsze niż używanie imion.
To nie Jisoo. To Unnie.
Jest jak rodzina.
Gdy zaczęłam trenować jako piosenkarka,
nigdy wcześniej nie próbowałam śpiewać ani tańczyć.
Byłam zagubiona, ale wiele mnie nauczyłaś.
Dla nas dwóch początkowo to była konkurencja.
Było około 20 do 30 osób.
Jesteśmy starsze w grupie,
więc inni przychodzili do nas z problemami.
Wiedziałam, jakie mają problemy. Pytali mnie, co mają robić.
Radziłam im mówić, co myślą, ale ciężko im to przychodziło,
więc sama się wszystkim zajmowałam.
Na pewno czuję się odpowiedzialna.
Staram się dbać o inne dziewczyny.
W porządku. Mogłabym to zjeść.
Połowiczny sukces.
Dobra. Sama Rosé i rytm.
- O Boże. - Żadnych słów, żadnej melodii.
Zaczynamy.
Ludzie mówią, że boją się wysokości
albo wody.
Zawsze bałam się wejść do studia albo coś napisać.
Zawsze myślałam, że kiedyś muszę zacząć. Muszę.
- Zostawię to. - Dobra.
- Jeszcze raz. - Dobra.
Zmienić rytm? Ciągle robię to samo.
- Czujesz się nieswojo? - Czy czuję się nieswojo?
Może trochę. Może spróbuję zaśpiewać jeszcze raz.
Widziałam Joego kilka razy, a jego muzyka jest niesamowita.
Spytałam Teddy’ego, czy on może mi pomóc.
Nad tym pracowaliśmy. To pierwsza piosenka Rosé.
Zapisaliśmy cały plik w tym tajnym folderze,
bo mówiłam, że nikt nie może tego usłyszeć.
Jeśli chodzi o pisanie piosenek, Rosé ma swoje historie.
Wstydzi się opowiedzieć tę historię. To dla niej bardzo osobiste.
To jak jej pamiętnik.
O rety!
Byłaś zdenerwowana.
Tak. Nie wiedziałam, co robić.
Myślałam, że fajnie byłoby coś napisać…
Po drugiej, trzeciej, kiedy zadzwonię
I kiedy zobaczysz, że dzwonię
Coś w tym stylu.
- Brzmi dobrze. - Chcę się teraz schować.
- Nie. - Chyba nie dam rady.
Teddy też mi to mówił.
„Musisz nauczyć się, jak być bardziej wrażliwą w studiu”.
Niełatwo mi to zrobić, ale chciałam powiedzieć…
- To wymaga czasu. - Właśnie.
Bardzo szanuję muzykę.
Nie chcę być kolejną dziewczyną, która śpiewa
i mówi wszystkim, że pisze muzykę.
To ostatnie, czego chcę.
- Potrzebuję czegoś takiego. - Tak.
O rany.
Bardziej onieśmielona jestem, gdy jestem sama.
Gdy jestem sama w pokoju i zastanawiam się, czy coś napisać.
Wtedy jestem bardzo onieśmielona.
Bo jestem sama. Nie wiem, czy mam rację,
a mnie to przeraża. Najbardziej boję się samej siebie.
Nagrajmy to. Jakie mamy tempo?
Znalazłam te akordy jakiś miesiąc temu.
Uznałam, że brzmi to fajnie.
Od tamtej pory po prostu gram.
Chciałem cię wsadzić do kabiny i kazać śpiewać.
Dobra.
Myślisz, że dam radę? Nigdy nie próbowałam.
Dasz radę. Spróbujemy.
Fajnie, że w pokoju jest odpowiednia liczba ludzi,
którzy akceptują to, co się dzieje
i tworzą coś z tego.
Joe mówi, że tu jest bezpiecznie. Wszystko jest tu tajemnicą.
Można z siebie zrobić głupka, a nikt nikomu nie powie.
To jak wyrażanie siebie.
Zawsze śpiewałam piosenki innych artystów.
To raczej pożyczanie emocji i sprawianie, by były moje.
Tymczasem to jestem cała ja.
Jestem jak dziecko, które próbuje przemówić muzyką
i śpiewać po raz pierwszy.
- Znowu się zgubiłam. - Mamy to.
Lisa,
mam to włożyć na powrót?
Kuma!
Bluza z kapturem BLACKPINK.
- Załóż ją. - Prawda?
Ugryzłaś mnie. Coco mnie ugryzła.
Nie obchodzi jej to.
Mam masę ubrań, ale za mało miejsca,
więc trzymam je na balkonie.
Nie powinnyśmy się pakować na wyjazd do Japonii?
Trzeba zabrać coś takiego. Jest zimno.
- Weź też szalik. - Nie mam szalika!
- Daj mi jedną. - Zabawne.
- Daj mi jedną. - Nie mogę.
To nie szalik.
Praca jest męcząca.
Ale gdy nie pracujemy, stresuje mnie to.
Chyba o to chodzi. To dylemat.
Kiedy pracujemy, chcę odpocząć.
Ale kiedy nie pracujemy, zastanawiam się, co robię.
- Ta praca ma wiele wzlotów i upadków. - Nic nie poradzisz.
Brakuje w niej regularności.
Nigdy nie wiadomo, jak długo coś potrwa.
Szacowanie jest niemożliwe. To największe wyzwanie.
Ten rok spędziłyśmy w drodze.
- W tym roku było mnóstwo pakowania. - Jak w piosence.
Przynajmniej wiemy na tyle dużo, by zaplanować część wypoczynkową.
W zeszłym roku spędzałyśmy czas na luzie,
a potem wyszła trasa
- i nie wiedziałyśmy, co robić. - O mój Boże!
ROK WCZEŚNIEJ PRÓBA PRZED TRASĄ KONCERTOWĄ 2019
Spędziłyśmy razem trzy lata, zanim wyruszyłyśmy w trasę po świecie.
To była długa trasa, dziewięć miesięcy.
Zaczęłyśmy światową trasę w Azji,
ale festiwal Coachella to był początek naszej trasy po Ameryce Północnej.
Kiedy mówili, że wyruszymy poza Azję,
to było jak sen.
I prześlij całusy,
bo wychodzisz przed refrenem, przed całusem.
Następny refren?
Wychodzisz na refrenie, zanim wyślesz całusa.
Mam wyjść przed refrenem?
Wyjdź powoli i się pobaw.
Robiło się nudno, gdy za długo stałaś.
Dużo bardziej różnorodna grupa BLINKS
chce nas zobaczyć.
Chciałyśmy, by to był najlepszy występ.
Czy to „Playing with Fire”, czy „Boombayah”…
Wyglądacie, jakbyście za słabo tańczyły.
- Nie tańczymy? - Za słabo.
Widownia musi być oczarowana waszą energią.
Tańczycie dobrze, ale wkładajcie więcej wysiłku.
Jisoo, musisz dobrze zaśpiewać.
Zgubiłaś rytm. Było za szybko?
To były pierwsze ćwiczenia z akompaniamentem.
Nie da się zaśpiewać czysto za pierwszym razem.
Nie powinniśmy tego mówić przed kamerą.
Nie puszczą tego.
Media podają, że królowe K-popu wylądowały.
BLACKPINK, witajcie w Tajlandii.
Dziewczyny z grupy BLACKPINK rozgrzewają pierwszy przystanek w trasie — Tajlandię.
To wyjątkowy koncert w rodzinnym mieście Lisy.
To pierwszy koncert, gdy BLACKPINK miały okazję,
by poznać tajskich fanów.
Zrobimy, co w naszej mocy i nie zawiedziemy BLINKS.
BLACKPINK!
Chcę dać występ, który mogę obejrzeć z zadowoleniem.
Skupiam się na tym, żeby zejść ze sceny i niczego nie żałować.
Gdy wchodzę na scenę, myślę o tym, by niczego nie zepsuć,
że muszę dać czadu.
To była nasza pierwsza światowa trasa, więc wspaniale widzieć,
jak fani zapełniają wielkie areny. Nie spodziewałyśmy się tego.
Gdy pierwszy raz podróżowałam, wszystko było dla mnie nowe.
Miło było poznać tylu fanów na całym świecie.
Ale jeśli przez następne 30 dni
próbujesz dać z siebie wszystko na scenie, jest duża presja.
DŻAKARTA
HONGKONG
Po tylu lotach samolotami i zmianach klimatu,
nasze ciało się poddaje.
- Chyba zwichnęłam. - Z tej strony bardziej boli?
Gdy jestem w domu, ćwiczę i dbam o swoje ciało,
bo jestem jak babcia. Wszystko mnie boli.
Muszę się zająć sobą.
Tracę oddech trochę łatwiej niż inni
i nie mogę skakać tak bardzo jak inni.
Na początku nie wiedziałam, do czego zmierzam.
Dobra. Chodźmy.
Myślałam, że to będzie ekscytujące i zabawne.
Zjem bez keczupu.
Nie czułam, żebym miała życie osobiste.
Czułam, że w moim życiu jest wielka dziura.
Żyję tylko jutrzejszym występem.
Uwielbiam być na scenie, bo wtedy czuję, że żyję.
Ale gdy wracałyśmy do hotelu, czułam się pusta.
Jestem głodna, więc zamówiłam coś prostego.
Jajka w koszulce.
Wtedy zrozumiałam, że tęsknię za domem.
Pyszne.
Tak! Chodźmy.
Lisa jest najbardziej niezmienna.
Wnosi pozytywną energię do grupy.
Jeśli ktoś ma dość…
rozśmiesza tę osobę.
Daje nam energię.
Ale czasem czułam,
że chyba przesadzam.
Albo staram się wnosić za dużo pozytywów,
gdy nastrój jest skwaszony.
- Ale to pomaga. - Tak?
- Właśnie. - Dobra.
Będę to robić dalej.
- Tak trzymaj. - Właśnie, Lisa.
W naszej grupie staramy się dbać o siebie,
żeby być zdrowi i szczęśliwi, żeby wszystko działało, jak należy.
Czasem, gdy wyglądam na zmęczoną i złą,
udaję, że jestem wesoła.
Wszyscy jesteśmy ludźmi, i kobietami, więc miewamy trudne chwile.
Ale pozytywne nastawienie pomaga.
KWIECIEŃ, ROK 2019
Los Angeles, co słychać? Mówią BLACKPINK w radiu 97,1 AMP.
Jako pierwsza koreańska grupa wystąpicie na festiwalu Coachella.
- O rety! - Co?
Zespół K-popowy, BLACKPINK, w ten weekend wystąpi w Stanach.
To wielki festiwal,
więc nie mogłam uwierzyć, że jedziemy.
Jedziemy na festiwal Coachella? BLACKPINK? Na pewno?
Naprawdę?
Spójrzcie tam!
Bardzo się cieszę.
Super!
To było bardzo stresujące.
Jesteśmy grupą z Korei Południowej reprezentującą nasz kraj.
Byłyśmy gotowe powiedzieć światu, że na to czekałyśmy.
Skoro nie mamy czasu,
pominiemy „Stay”,
a zaczniemy od „WHISTLE” i „Kiss and Make Up”.
Denerwowałam się, bo nie wiedziałam, jak zareagują amerykańscy fani.
Zwykle na koncerty przychodzą fani, którzy chcą nas zobaczyć,
a na festiwal Coachella przyjeżdżają ci, którzy kochają muzykę.
Osobiście martwiłam się, że niewiele osób przyjdzie na nasz występ.
Nie sądziłam, że będzie tam choć 100 czy 200 osób.
Chciałam, żeby w ogóle ktoś przyszedł.
Byłam chora.
Bardzo.
Bolały mnie plecy. Bolał każdy ruch.
- Martwiłyśmy się. - Bardzo się martwiłyśmy.
- Cześć. - Połamania nóg.
Coachella…
Chodźmy.
Gdy weszłam na scenę,
nie zdawałam sobie sprawy, że jest tylu ludzi.
- Skąd tyle ludzi? - Nie wiem.
Bardzo dużo ludzi.
- Damy radę. - Damy radę. W porządku.
Raz, dwa, trzy! Dalej!
Jennie i Rosé, tędy.
Wody!
Krople do oczu!
Spokojnie.
Zaczynamy!
Stresowałam się, gdy stanęłam na scenie
i zobaczyłam, jak tłum krzyczał i wiwatował.
Poczułam, że to jest to.
Myślę, że festiwal Coachella to moment, w którym czułam,
że są ludzie, którzy rozumieją, że to nie tylko muzyka K-popowa.
Zobaczyli, że robimy coś nowego i to mi się podoba.
Spotkali się tam ludzie wszystkich ras.
To podkreśla…
symbol BLACKPINK.
Cieszę się, że ludzie
są otwarci na nową kulturę, nową muzykę.
Kto by pomyślał, że na festiwalu Coachella
tysiące ludzi zaśpiewa po koreańsku „Playing with fire!”. Co?
Wielkość publiczności nie ma znaczenia.
Ważne jest to, czy jest dobra atmosfera.
Wszyscy czują ten sam klimat.
To był moment, gdy byłam zadowolona z naszej pracy.
Jakby wszystkie te lata były tego warte.
Czuję, że wybrałam właściwą drogę.
To właśnie chciałam robić w życiu.
Świetnie się bawiłyśmy.
Na zawsze to zapamiętam.
Kochamy was!
Dziękujemy bardzo.
Dobranoc.
Z festiwalu Coachella napłynęło wiele wieści,
ale wszyscy mówią o jednej grupie — BLACKPINK.
Jeśli nie znaliście ich wcześniej, to teraz już je znacie na pewno.
Po festiwalu Coachella chyba dowiedziałam się,
jak się bawić na scenie.
Nie można skupiać się tylko na sobie, ale trzeba żywić się pasją z otoczenia.
Trzeba się bawić. Po prostu się bawić.
Nieważne, czy się zestarzejemy i zastąpi nas nowe, młodsze pokolenie,
dopóki ktoś o nas mówi.
Bo ludzie będą pamiętać, że błyszczałyśmy.
LONDYN
PARYŻ
LISO, WYJDŹ ZA MNIE
MAKAU
WITAJ W DOMU, ROSIE
Wszyscy wstają!
Wszyscy mamy marzenia, głód ich spełniania.
Gdy naprawdę angażujesz się w to, co robisz, marzenia się spełniają.
Kochamy cię, Bangkok!
Dziękujemy bardzo!
Dziękujemy.
Jest nam bardzo smutno, bo…
jak już mówiłyśmy, to będzie nasz ostatni koncert.
Czuję, że wszystkim nam poszło świetnie
i jestem z nas dumna,
bo wiele przeszłyśmy.
Wiem, że widzicie tylko to, co jest na scenie,
ale czuję, że wszyscy przechodzimy przez wiele innych rzeczy i jestem dumna.
Podczas występów zawsze rozmawiamy z publicznością.
Zaczęłam mówić, spojrzałam na resztę, i zaczęłam płakać.
Bo czułam, jakbym mówiła do was.
To takie trudne, że wszystkie jesteśmy z dala od domu.
To łzy szczęścia.
- Łzy szczęścia. - Łzy szczęścia.
Za każdym razem, gdy jesteśmy w Tajlandii, są emocje.
Nie wiem dlaczego.
- Teraz się rozpłaczę. Nie chcę. - Wszyscy będą płakać.
- Płaczcie. - Płaczcie.
Po kolei. Ja zaczynam, a potem Jennie.
Jeśli ona płacze, to Lisa też i…
Ja nie płaczę.
Nie płaczę. Płaczę ostatnia.
- Dziękujemy za przybycie. Pa! - Pa!
Ostrożnie.
- Dziękujemy. - Do widzenia.
Pa!
Od fanów?
Jestem bardzo dumna z tego, co stworzyłyśmy jako BLACKPINK.
Stałyśmy się czymś, o czym nie miałyśmy pojęcia.
Fani są zaskoczeni wynikami,
ale my też.
Czuję, jakby to była nasza wspólna podróż.
Pa, pa!
Kiedy ktoś pyta mnie, czy czuję presję,
zaprzeczam, bo czuję, że świetnie nam idzie
i mamy więcej do pokazania. To dopiero początek.
Mięso!
Uwaga, gorące.
- Wygląda niesamowicie! - Mogę trochę?
Dziękuję.
- Znasz nas? - Zgadza się.
- Byłyście tu wcześniej? - Zgadza się.
- Byłyśmy tu na szkoleniu. - Właśnie.
- Pamiętam. - Pracuję tu od początku.
Nie byłem w stanie o was zadbać.
- Naprawdę? Dlatego jesteś taki miły? - Tak. Oby wam smakowało.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Halsey nagle się ze mną skontaktowała.
Była w Paryżu?
Spytała, czy jestem w Paryżu. Pomyślałam, że też tam jest.
Pierwszy raz ją spotkałam, a miałam wrażenie, że piąty.
Ona powiedziała to samo.
Jest taka jak my. Rozmawia tak samo.
- Jest z Ameryki czy… - Chyba z Los Angeles.
Los Angeles!
- Chcę mieszkać w Paryżu. - Ja też! Przez rok.
- Zostaniemy w Paryżu na rok. - Już jesteś paryżanką.
Po roku chciałabym pojechać do Stanów.
Chcę mieszkać w Paryżu, ale chcę też mieszkać w Stanach i Anglii.
Za dwadzieścia lat?
Czuję, że Lisa podróżowałaby po świecie.
- Czterdzieści trzy? - Będę mieć 40?
- Będziemy mieć po 40 lat? - Ja 42.
Myślicie, że wszystkie będziemy mężatkami?
- Myślę, że to możliwe. - Oczywiście! 43 lata. Dajcie spokój!
Nie wiem, co z dziećmi, ale…
Będziemy mężatkami.
Do 42 roku życia będziemy mieć dzieci.
Tak?
Jeśli nie, możemy wyjść za mąż później.
Będziemy świeżo po ślubie?
Żadnych noworodków!
A nie chcemy wrócić na scenę?
W tym wieku?
Zrobimy sobie krzywdę!
Chyba nie damy rady tańczyć.
Będziemy stać.
Napisy: Liliana Reguła