Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ปี 2016)
‎(เร็วๆ นี้!)
‎วันนี้เป็นวันเปิดตัวเกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่ ‎ในรอบเจ็ดปีของวายจี
‎ขอแนะนำแบล็กพิงก์!
‎(สามปีต่อมา)
‎ขอเสียงให้กับแบล็กพิงก์!
‎สวัสดีค่ะ พวกเราแบล็กพิงก์ค่ะ
‎แขกรับเชิญต่อไปของเราคือวงนักร้องหญิง ‎ชาวเกาหลีที่มีเพลงฮิตติดชาร์ตสูงสุดตลอดกาล
‎...วงเค-ป็อปยอดนิยม...
‎เค-ป็อปสุดฮอต แบล็กพิงก์!
‎แบล็กพิงก์กลายเป็นวงเกิร์ลกรุ๊ปเค-ป็อป ‎ที่ทำเพลงติดชาร์ตสูงสุด
‎พวกเธอสร้างประวัติศาสตร์ ‎ในฐานะเกิร์ลกรุ‎๊‎ปเค-ป็อปวงแรก
‎ที่แสดงในงานโคเชลลา
‎การแสดงสดครั้งแรกบนหน้าจอทีวีสหรัฐฯ
‎นี่คือ แบล็กพิงก์
‎- แบล็กพิงก์! ‎- แบล็กพิงก์!
‎ขอแสดงความยินดีกับแบล็กพิงก์
‎ยินดีด้วยกับแบล็กพิงก์!
‎(สตาร์คาราโอเกะ)
‎(โซล)
‎(ต้นปี 2020)
‎ฉันหิวมากเลย
‎- หิวเหรอ ‎- ใช่
‎- วันนี้ฉันกินอะไรหรือยังนะ ‎- ยัง
‎มันมีขนมคล้ายครัวซองต์ใส่อินจอลมี
‎พวกเธอไม่ชอบอินจอลมีเหรอ
‎อร่อยจะตาย
‎สาวไทยในรถเราพูดเอง
‎ทุกครั้งที่ออกอัลบั้มใหม่ ‎พวกเราจะตื่นเต้นทีเดียว แบบว่า...
‎"เย่ ออกมาอีกอัลบั้มซะที"
‎เหมือนเรามาได้ครึ่งทางแล้วมั้ง
‎เราก็มาครึ่งทางตลอดแหละ ‎เรามองว่า "เรามีเพลง...
‎อยู่ตรงนั้น เราแค่ต้องอัดมัน"
‎ได้เห็นคนมากมายชื่นชอบเพลงของพวกเรา
‎ยิ่งกระตุ้นให้เราทำอะไรใหม่ๆ และแตกต่าง
‎- ได้เวลาที่พวกเราจะทำเพลงแล้ว ‎- ใช่
‎เรามีอะไรอีกหลายอย่างที่อยากให้ทุกคนเห็น
‎ฉันว่าเรายังไม่เคยทำอะไรหวานๆ เลย
‎เราฝึกและทดลองอะไรต่างๆ หลายอย่าง
‎ตลอดช่วงที่เป็นเด็กฝึก
‎สุดท้ายก็อยู่ที่ว่า ‎เราจะแสดงมันออกมาได้มากแค่ไหน
‎ในฐานะแบล็กพิงก์
‎ฉันว่าเวลาที่พูดถึงอะไรหวานๆ ‎ฉันอยากทำแบบนี้มากขึ้น...
‎แบบ สวัสดี...
‎ยังไงนะ
‎(เดอะแบล็กเลเบล)
‎ทำไมท่อนดีเลย์ตรงนี้มันเด่นจัง
‎นายเอาลงหน่อยได้มั้ย
‎ขยับมาข้างหน้าอีกหน่อย
‎ผมเป็นโปรดิวเซอร์ นักแต่งเพลง
‎ผมเป็นคนแต่งทุกเพลงที่ปล่อยออกมาทั้งหมด
‎นี่ก็สี่ปีมาแล้ว
‎แต่เดิมที่เคยทำมักจะเป็น...
‎ซิงเกิ้ล เพลงดัง ซิงเกิ้ล เพลงฮิต
‎ตอนนี้เราอยากเล่าเรื่องราวส่วนตัวให้มากขึ้น
‎ผมรู้ว่าแฟนๆ โมโห แบบว่า "เราจะเอาอีกๆ"
‎เรามีในนี้อีกเพียบ แต่...
‎เราพิถีพิถันในสิ่งที่เราทำ
‎สวัสดีค่ะ!
‎พี่คะ พี่ใส่แจ็คเก็ตหนังมาเลยเหรอคะ
‎เจ๋ง!
‎เลิกทำเหมือนวันนี้ฉันแต่งตัวเยอะไปได้มั้ย
‎ฉันแต่งอย่างนี้ทุกวันนะ
‎วันนี้ฉันน่าจะงีบสักหน่อย
‎ฉันจะตีข้อมือเธอ ง่วงใช่มั้ย
‎หายง่วงยัง
‎ฉันมี...
‎เลดี้กาก้าร่วมกับแบล็กพิงก์ที่กำลังจะออก
‎เราทำงานกันหนักมากช่วงก่อนปีใหม่เพื่อเพลงนี้
‎พวกเธอดังและประสบความสำเร็จมาก
‎ผมว่าไม่มีใครคิดฝันเรื่องนี้
‎บางครั้งผมยังคิดเลยว่า
‎เราจะทำให้สมความคาดหวังนี้ได้ยังไง
‎"ซาวร์แคนดี้"
‎มันติดหู
‎เราควรอัด "เครซี่โอเวอร์ยู" บางท่อนใหม่มั้ย
‎แต่ละวงมีพื้นฐานทางวัฒนธรรมของวง ‎ที่ไม่เหมือนกัน
‎ซึ่งกลายเป็นเอกลักษณ์ของวง
‎ส่วนผสมที่ทำให้แบล็กพิงก์ไม่เหมือนใคร
‎และโดดเด่น
‎ใครจะจัดเต็มท่อนของตัวเองในเพลงนี้บ้าง
‎โรเซ่อยากเข้าไปร้องอินโทรก่อนมั้ย
‎โรเซ่ สาวเกาหลีที่เติบโตในออสเตรเลีย
‎เธออยู่ในสตูดิโอนี้จนถึงหกโมงเช้า
‎บางครั้งผมบอก "ว้าว เธอยังอยู่นี่เหรอเนี่ย"
‎เธอทำได้เด็ดมาก
‎จีซู สาวเกาหลีแท้ๆ เติบโตที่เกาหลี
‎เธอเป็นพี่ใหญ่ของวง เธอโตสุด
‎เธอสามารถเก็บสีหน้าได้อย่างมืออาชีพ
‎ผมรู้จักจีซูหกปีแล้ว
‎เคยเห็นเธอร้องไห้...
‎ครั้งเดียว
‎เธอฉลาดสุดๆ
‎หลายคนเอาจนึกว่าเธอเก่งแต่ในตำรา
‎แต่ผมว่าเธอมีไหวพริบรอบด้าน
‎อุ๊ย ตกใจหมดเลย
‎ลิซ่าจากประเทศไทย
‎เธอมักมีรอยยิ้มสบายๆ ที่สื่อว่าไม่เป็นไร ‎เดี๋ยวทุกอย่างจะดีเอง
‎แต่พอได้จังหวะ
‎เวลาเพลงขึ้น ถึงตอนที่ต้องใส่ไม่ยั้ง
‎เธอมีสัญชาตญาณของจอมเพชฌฆาต
‎เจนนี่ เกิดที่เกาหลีแต่ย้ายไปอยู่นิวซีแลนด์
‎เธอเป็นคนชัดเจนมาก
‎ความเห็นและอารมณ์ต่างๆ ของเธอ
‎เธอรักความสมบูรณ์แบบ
‎วัฒนธรรมต่างๆ ทั้งหมดนี้มาอยู่ในเบ้าหลอมเดียว
‎พวกเธอแตกต่างกัน ‎ไม่ว่าจะเป็นการเดิน การพูดและการแต่งตัว
‎มันเป็นความสมดุลที่สมบูรณ์แบบ ‎ซึ่งเติมเต็มกันและกัน
‎มันน่าทึ่งมาก
‎เราเป็นแค่คนเกาหลีที่พยายามทำดนตรี
‎ถ้าคนเกาหลีทำเพลง มันคือเค-ป็อปงั้นเหรอ ‎ผมไม่เข้าใจจริงๆ
‎มันเป็นเพลงป็อปเกาหลี
‎ประเด็นมันแค่ภาษา
‎งั้นทำไมไม่ทำแบบนี้กับทุกประเทศล่ะ
‎เค-ป็อปคืออะไร
‎เค-ป็อป
‎เค-ป็อปได้รับความนิยมในสหรัฐฯ อย่างรวดเร็ว
‎เค-ป็อปกลายเป็น ‎ปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมทั่วโลก
‎แนวเพลงนี้มีมานานกว่าสองทศวรรษแล้ว
‎วงที่มีสมาชิกสามคนนี้ชื่อซอแทจีแอนด์บอยส์
‎ขอต้อนรับพวกเขาครับ
‎จังหวะที่ทรงพลังและการเต้นแฟลชแดนซ์ ‎คือจุดเด่นของเพลงวงซอแทจี
‎พวกเขาร้องเก่ง เท่ และเต้นเก่ง
‎ชาวต่างชาติสนใจเพลงป็อปเกาหลีอย่างมาก
‎ค่ายเพลงใหญ่หลายเจ้าเริ่มปั้นวง
‎ที่มีนักร้อง แร็ปเปอร์ และนักเต้น
‎หนึ่งในค่ายใหญ่ของวงการนี้คือ ‎วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์
‎...ผู้ดูแลเพลง "กังนัมสไตล์" ‎ซึ่งเป็นไวรัลสุดฮิต
‎วงการนี้สร้างเม็ดเงินได้หลายพันล้านเหรียญต่อปี
‎การปลุกปั้นนักร้องเหล่านี้ ‎คือการทุ่มทุนสร้างของวงการ
‎เด็กฝึกเริ่มได้ตั้งแต่เด็กอายุ 11 ขวบ
‎พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน ฝึกด้วยกัน
‎ร้องทุกโน้ตได้สมบูรณ์แบบ เต้นพลิ้วได้ทุกจังหวะ
‎เป็นการเดิมพันราคาสูง ‎บางคนได้เปิดตัวหลังฝึกไม่กี่เดือน
‎บางคนอาจใช้เวลาเป็นสิบปี ‎และอีกหลายคนไม่มีวันได้เปิดตัวเลย
‎(วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์)
‎นี่ฉันต้องเลือกกี่ชุดเนี่ย
‎เราสนุกกับการเตรียมอัลบั้มใหม่
‎เพราะเราพยายามคิดทำสิ่งใหม่ๆ
‎แต่การลองชุดแบบนี้
‎ก็เป็นหนึ่งในงานสร้างสรรคที่สำคัญที่สุดของเรา
‎พี่ดูเซ็กซี่สุดๆ!
‎- จริงเหรอ ‎- อดใจไม่ไหวสินะ!
‎ถ้าเราใส่ชุดไหน เราจะดูว่ามันเข้ากันทั้งวงมั้ย
‎แต่มันก็เป็นกรณีๆ ไป
‎มันใช้เวลานาน
‎เราเก็บตรงนี้ให้กระชับขึ้นอีกได้มั้ย ‎คุณคิดว่ายังไง
‎เพราะตรงนี้มันร่นขึ้นมา
‎เรียบร้อย
‎ลิซ่า!
‎ลิซ่าชอบหลายสไตล์
‎- เธอใส่อะไรก็ได้ที่เธอชอบ ‎- ใช่ เธอใส่อะไรก็ขึ้น
‎มันยากที่จะนิยามสไตล์
‎ฉันว่ามันไม่มีขอบเขตอะไร
‎เราไม่จำกัดว่า "นี่เกาหลี นี่ตะวันตก นี่เอเชีย"
‎ฉันว่าแฟชั่นมันเป็นเรื่องสากล
‎และยิ่งเราไม่ได้จำกัดขอบเขต ‎ฉันว่าเราจะยิ่งมีความคิดสร้างสรรค์
‎เพราะเราเต้นกันแรงมากบนเวที
‎มันเลยต้องตัดเย็บแบบคิดมาแล้ว
‎เพื่อกันไม่ให้อะไรหกออกมา
‎ใช่
‎- นั่นอะไร ‎- งานโคเชลลาไง
‎ฉันหลุดโน้ตตรง 'เอ๊'
‎นี่คือสาเหตุว่าทำไมเราถึงไม่ดูภาพงานเก่าๆ
‎เราจะแบบว่า "เธอหลุดโน้ตตรง 'เอ'
‎แล้วตอนเต้น เธอควรต้องทำท่าแบบนี้
‎- แต่เธอทำเร็วไปหน่อย" ‎- ฉันหลุดโน้ต
‎แย่จัง
‎เราตื่นเต้นมากเลย
‎ใช่ ถ้ามีอะไรเครียดๆ
‎เวลาที่มันออกมาไม่ดี หรือตอนฉันแสดงไม่เต็มที่
‎มันจะเป็นเรื่องเครียด
‎เทียบกับเวทีอื่นๆ เวทีนี้ตื่นเต้นกว่ามาก
‎เพราะพวกเรากังวลมาก
‎เป็นครั้งแรกของพวกเราที่แสดง ‎ในที่ที่ไม่คุ้นเคยอย่างอเมริกา
‎ฉันเคยฝันถึงวันนี้ ‎ตั้งแต่สมัยที่เรายังเป็นเด็กฝึก
‎นี่คือสิ่งที่เราต้องการ
‎- นี่แหละ ‎- นี่แหละ
‎ฉันมักเลี่ยงคำถามสัมภาษณ์ที่เกี่ยวกับตัวฉัน
‎เพราะฉันไม่ชอบพูดเรื่องตัวเอง แต่...
‎(เจนนี่)
‎นิสัยของเจนนี่เหรอคะ
‎ตอนแรกก็เข้าถึงเธอยาก แต่พอได้สนิทกัน
‎ฉันบอกได้เลยว่าเธอเป็นคนจริงใจ ‎อ่อนหวานและเป็นเพื่อนที่น่ารัก
‎(เจสซี่ ยอ ‎ครูสอนพิลาทีส)
‎ฉันเจอเธอทุกวันเลยสนิทกับเธอ ‎เธอเป็นเหมือนน้องสาวตัวน้อยของฉัน
‎แต่พอเห็นเธอในทีวี ‎ฉันจะรู้สึกว่า "เจนนี่เป็นดารา"
‎จริงๆ แล้วเธอติดดินมาก
‎เธอทำได้ดีมาก
‎เธอเป็นเพื่อนไม่กี่คนที่ฉันมี
‎ช้าๆ
‎เราจะยกขาขึ้นข้างหนึ่งทำท่าอะราเบสก์
‎ฉันมักจะมีอาการปวดหลังการออกทัวร์
‎ฉันป่วยง่ายสุดในบรรดาคนในวง
‎ก็เหมือนมนุษย์คนอื่นๆ ที่มีบางวัน
‎ที่เรารู้สึกมีความสุขสุดๆ
‎และมีบางวันที่เรารู้สึกแย่
‎ฉันสนุกทุกครั้งที่ได้ร้อง ได้เต้น ได้แร็ป
‎แต่เราต้องอยู่บนเวทีตลอด
‎ต้องเป๊ะและต้องแสดงทุกอย่างเหมือนเดิม
‎เหมือนออกกำลังกายสองชั่วโมงติดทุกวัน
‎มันไม่ง่ายเลย
‎จริงๆ มันยากขึ้นตามอายุ
‎ฉันเกิดที่เกาหลี
‎มีแค่ฉันกับแม่เท่านั้น ฉันเป็นลูกคนเดียว
‎ฉันเติบโตในกรุงโซลจนอายุสิบขวบ
‎ฉันไปเที่ยวกับแม่ที่ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์
‎พอเราไปถึงนิวซีแลนด์
‎มันสวยและสงบมาก
‎แม่ถามว่า "ลูกอยากอยู่ที่นี่มั้ย"
‎ฉันตอบว่า "ค่ะ หนูอยาก"
‎ตั้งแต่สิบขวบจนถึงอายุ 15 ‎ฉันอยู่นิวซีแลนด์คนเดียว
‎ไม่ค่อยได้ใช้เวลาอยู่กับแม่เท่าไหร่...
‎จนมาพักหลังนี้
‎ฉันอยู่โฮมสเตย์
‎ได้ผจญโลกกว้าง เรียนรู้อะไรสารพัด
‎ภาษาอังกฤษหนูดีขึ้นกว่าตอนมา
‎ช่วงแรกๆ เพื่อนๆ ช่วยหนูเยอะมาก
‎ให้หนูดูที่เขาจด ตอนนี้หนูทำเองได้แล้ว
‎มีหลายวิชาเรียนที่ต้องออกไปข้างนอก
‎ไปแคมป์ เรียนดนตรี เรียนศิลปะตามใจชอบ
‎ทุกอย่างแล้วแต่เรา
‎ต่อให้อายุแค่สิบขวบ ‎เราก็ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง
‎มันสำคัญมากที่ได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้ตั้งแต่อายุน้อยๆ
‎มันทำให้ฉันเป็นฉันในทุกวันนี้
‎ฉันขี้อายมากๆ
‎ฉันเป็นพวกที่ไม่กล้าโทรไปสั่งอะไรด้วยซ้ำ
‎ฉันเกลียดมาก
‎ฉันใช้เวลากว่าจะมาไกลขนาดนี้
‎ตอนอายุ 15 ฉันกำลังตัดสินใจ ‎ว่าจะย้ายไปอเมริกาดีมั้ย
‎ฉันไปดูโรงเรียนที่นั่น ‎ทุกอย่างเรียบร้อยไปกว่า 80 เปอร์เซ็นต์แล้ว
‎ฉันกลับมาเก็บของที่นิวซีแลนด์
‎แล้วฉันก็รู้ตัวว่า
‎ฉันไม่ได้อยากไปเรียนที่อเมริกาคนเดียว
‎จริงๆ ฉันอยากเป็นนักร้อง ‎ไม่รู้ว่าความคิดนี้มาได้ยังไง
‎(ปี 2010)
‎พอฉันกลับมา ฉันไปออดิชั่น ‎โชคดีที่ฉันได้รับเลือกเลย
‎ฉันรู้สึกว่า "ว้าว! ทุกคนจริงจังมาก!
‎ทุกคนรู้ว่าต้องทำอะไร" ‎ฉันเลยคิดว่า "ต้องตามให้ทัน"
‎ฉันคิดแค่นี้เลย
‎(ปี 2015 ‎เจนนี่ฝึกมาแล้วห้าปี)
‎สวยมาก!
‎โห มันนานมากเลยนะ
‎เมื่อก่อนฉันร้องเพลงแรงๆ หม่นๆ เยอะ
‎ฉันสงสัยเรื่อยเลยว่า "ฉันกำลังทำอะไรอยู่"
‎มันต่างกับทุกวันนี้มากเลย
‎- เจสซี่! ‎- เธอเท่จะตาย
‎มันน่าเศร้าที่คนกลุ่มแรกที่ฝึกด้วยกันกับฉัน
‎ไม่มีใครอยู่กับฉันตอนนี้เลย
‎แล้วลิซ่าเข้ามา ฉันก็คิดว่า...
‎"ว้าว มีคนที่เกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ"
‎(ลิซ่า)
‎ตำแหน่งของหนูคือแร็ปเปอร์ ‎และยังเป็นนักเต้นหลักอีกด้วย
‎สวัสดีค่ะ
‎อุ๊ย นี่น่ารักจัง
‎หนูชอบเสื้อผ้าวินเทจ ไม่ว่าจะไปไหน ‎จะอเมริกาหรือที่ไหนๆ
‎หนูจะต้องไปตามหาร้านวินเทจ
‎โอ้ ว้าว นี่ไง!
‎อันนี้หนึ่งล้านวอนครับ
‎- นี่สามแสนสองหมื่นวอนครับ ‎- ชิ้นนี้ละคะ
‎เจ็ดแสนห้าหมื่นวอนครับ
‎ชิ้นนี้หนึ่งล้านวอนเหรอคะ
‎ครับ มันมาจากต้นยุค 90
‎อันนี้เจ๋งมาก
‎เอาอันนี้ด้วยได้มั้ยคะ
‎แม่เป็นผู้ดูแลเรื่องการเงินของหนูค่ะ
‎แม่คงจะบอกว่า "ไม่นะลิซ่า ‎เลิกช็อปได้แล้ว" แน่ๆ
‎แม่พูดแบบนี้ตลอด แต่หนูไม่ค่อยฟังหรอกค่ะ
‎ขอโทษนะคะแม่
‎(ปี 1997)
‎ปีที่หนูเกิด
‎หนูเกิดที่ประเทศไทย
‎งานประกวดเต้นต่างๆ
‎โอเค งั้นก็ต้องลองให้ได้
‎(ปี 2010)
‎นี่ออดิชั่นเหรอ
‎นี่เธอนุ่งกี่ชั้นกันเนี่ย ‎ทำไมต้องสวมกางเกงทับกางเกงอีกตัว
‎นั่นอะไรเนี่ย
‎- ให้ตายสิ ‎- น่าทึ่งมาก
‎- เธอดูเท่มาก ‎- ฉันพยายามทำตัวเท่หนักมาก
‎ออดิชั่นเสร็จก็เฝ้ารอโทรศัพท์
‎เฝ้ารอแล้วรอเล่า
‎ตอนนั้นอายุ 14
‎เด็กมาก
‎หนูพูดเกาหลีไม่ได้เลย
‎รู้แค่คำว่า "สวัสดี" ‎มันเลยเป็นการเริ่มต้นใหม่
‎(ปี 2013 ‎ลิซ่าฝึกมาแล้วสองปี)
‎โชคดีที่มีพี่เจนนี่
‎พี่เป็นคนเดียวที่พูดภาษาอังกฤษ
‎ในกลุ่มเด็กฝึก
‎หนูคุยภาษาอังกฤษกับพี่...
‎เวลามีเรื่องอะไร หนูก็คุยกับพี่
‎แบบนั้นเลย
‎เอาแบบที่เธอรู้สึกสบาย แบบ...
‎เธอเลือกเลยว่าจะร้องแบบไหน ‎เพราะยังไงเราร้องไม่เหมือนกันอยู่แล้ว
‎- อย่างนั้นแหละ ‎- ได้ค่ะ
‎สิ่งที่ยอดเยี่ยมของพวกเรา
‎คือทุกคนพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อวง
‎เจ๋งเลย ฉันชอบมาก
‎ค่ะ
‎ตั้งแต่เรารวมวงกัน
‎เราพยายามสร้างความสมดุล
‎ที่เหมาะสมสำหรับทุกคน
‎ฉันว่านะ
‎(จีซู)
‎ว่าไงคะ
‎นั่งนี่สิ จีซู
‎คุณคิดว่ายังไง
‎คุณว่าวันนี้ฉันจะเรียนได้มั้ย
‎ฉันว่ามันคงดีที่ได้เรียนการเขียนคิ้วที่ถูกต้อง
‎(มยองซุน ลี ‎ช่างแต่งหน้า)
‎คุณทำให้ดูแล้วฉันจะทำตามนะคะ
‎วันนี้ฉันจะมาเรียนกับคุณ
‎คุณสอนแต่งหน้าด้วยเหรอคะ
‎- ค่ะ สอนคนอื่นใช่มั้ย ‎- เหรอคะ
‎มีคลาสสอนเลยเหรอคะ
‎ฉันน่าจะมาเรียนตั้งนานแล้ว
‎มีคนมาเรียนวิธีแต่งหน้าแบบแบล็กพิงก์ค่ะ
‎แต่งหน้าแบบแบล็กพิงก์เหรอ
‎ตอนฉันเด็กๆ
‎พวกญาติๆ ไม่ยอมให้ฉันเป็นพวกด้วย ‎เพราะฉันขี้เหร่
‎อะไรนะ!
‎พวกเขาเรียกฉันว่าลิง
‎ไม่เป็นไร ตอนนี้คุณสวยสุดแล้ว
‎ฉันโตที่ซังบน เมืองกุนโพ จังหวัดคยองกีโด
‎ฉันอยู่กับพ่อแม่
‎พี่สาว พี่ชาย แล้วก็ปู่ย่า
‎ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตต่างไป
‎จากที่ฉันเคยคิดเอาไว้
‎ฉันเคยอยากเป็นนักเขียน นักวาดภาพ
‎ถึงฉันจะวาดไม่เก่งก็เถอะ
‎แล้วฉันก็เข้าชมรมการแสดงตอนเรียนเกรด 11
‎ฉันควรจะลองการแสดงมั้ยนะ
‎มีคนบอกให้ฉันไปลองออดิชั่นดู
‎เพราะฉันต้องเก็บประสบการณ์
‎(ปี 2011)
‎ออดิชั่นครั้งแรกของฉันคือที่วายจี
‎ฉันไม่ค่อยรู้จักวายจีเท่าไหร่
‎ก่อนที่ฉันไปถึงที่นั่นวันแรก
‎มันรู้สึกเหมือนเรื่องที่ห่างไกลฉันมาก
‎ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาทำสิ่งนี้จริงๆ
‎ตอนนี้เป็นไงคะ คุณว่าหน้าฉันตอบมั้ย
‎ก่อนหน้านั้น ส่วนนี้ยังดูเด็กกว่านี้
‎ฉันว่าคืนนี้คงต้องกินรามยอนก่อนนอนแล้วล่ะ
‎ถ้าอย่างนั้นคุณคงได้คุณคนเดิมกลับมา
‎แต่ไม่ล่ะ ตอนนี้คุณสวยแล้ว
‎แต่ตอนนั้นคุณใสมากๆ เลยนะ
‎คุณเองก็ไม่เหมือนกับตอนนั้นเหมือนกันนะ
‎คุณมีร้านของตัวเองแล้ว!
‎ใครบอกให้คุณเปิดร้าน
‎ไหนบอกซิว่าใคร
‎คุณไง
‎แผนการใหญ่ของฉันเลยนะ
‎ฉันยังมีแผนใหญ่อีกเพียบ
‎ฉันว่ามีไม่กี่คนที่รู้จริงๆ ว่า
‎"นี่คือสิ่งที่ฉันจะทำ นี่คือเส้นทางของฉัน"
‎ฉันว่าพวกเขาโชคดี
‎ฉันว่ามีไม่มากเท่าไหร่
‎(โรเซ่)
‎ฉันเป็นคนหลับยาก
‎ฉันมีความคิดสารพัดแล่นอยู่ในหัวตลอด
‎การร้องเพลงเป็นเหมือนการคลายเครียด
‎และทุกอย่างมันลงตัวเวลาที่ฉันร้องเพลง
‎เป็นเพลงที่ยากจริงๆ
‎ฉันว่าฉันคงไม่มีวันร้องเพลงนี้ได้เป๊ะ
‎บางครั้งฉันก็คิดถึง ‎ช่วงเวลาที่เป็นเด็กฝึกเหมือนกัน
‎เพราะตอนนั้นรอบตัวเรามีแต่ดนตรีตลอดเวลา
‎แต่ทุกวันนี้ เรางานยุ่งมาก ‎ฉันเลยต้องหาเวลาให้มันบ้าง
‎มันเลยต้องเป็นช่วงกลางคืน ‎เวลาที่ฉันควรต้องนอน
‎สวัสดี หนุ่มๆ สาวๆ
‎ฉันชื่อโรแซนน์
‎ฉันเพิ่งตื่นนอน
‎ขอต้อนรับเข้าสู่ช่วงข่าวในชุดนอน
‎ฉันเกิดที่นิวซีแลนด์
‎แล้วย้ายมาออสเตรเลียตอนแปดขวบ
‎ตอนนั้นฉันเล่นแต่เปียโนตลอด
‎ฉันนั่งลงแล้วเล่นเพลงกล่อมตัวเอง
‎แต่ฉันง่วงมากจนผล็อยหลับไป
‎เลยต้องเอาคางเกยเข่าเอาไว้
‎ฉันไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ ‎ฉันมีเพื่อนเกาหลีหลายคนที่นั่น
‎แต่ที่โรงเรียน ‎ฉันก็เป็นแค่เด็กออสเตรเลียธรรมดาๆ
‎ยินดีด้วยนะโรเซ่
‎ฉันว่าฉันชอบชีวิตสองแบบ
‎เหมือนอย่างแฮนนาห์ มอนแทนา
‎ตลกจัง
‎พ่อของฉันเห็นข่าวว่าวายจีจะมาที่ออสเตรเลีย
‎พ่อบอกว่า "โรเซ่ ลูกอยากไปออดิชั่นมั้ย"
‎ตอนนั้นฉันตกใจมาก
‎ฉันว่าฉันถามพ่อว่า "หนูชอบดนตรีเหรอคะ"
‎พ่อบอก "ใช่ ชัดจะตาย
‎ลูกต้องลองทำอะไรดูบ้าง
‎ไม่งั้นพอลูกอายุ 25
‎ลูกจะเสียใจที่ลูกไม่ได้ลองทำอะไร"
‎(ปี 2012)
‎ตอนนั้นอายุ 16
‎ฉันไปออดิชั่นและพวกเขาก็โทรมา
‎บอกว่า "เธอมาเกาหลีภายในสองเดือนได้มั้ย"
‎จากนั้นชีวิตฉันก็เปลี่ยนไป
‎ฉันหยุดเรียน
‎ฉันหยุดเรียนที่ออสเตรเลีย
‎ไม่เคยนึกว่าตัวเองต้องอยู่ห่างจากครอบครัว
‎ฉันไม่เคยไปนอนค้างนอกบ้าน ‎นานเกินสองอาทิตย์ด้วยซ้ำ
‎จริงๆ นะ มัน... ‎ตายแล้ว น้ำตาจะไหล
‎ฉันจะร้องไห้
‎ใช่
‎คืนแรกที่มาถึงหอ
‎พวกเธออยู่ในห้องเดียวกัน
‎ทุกคนกำลังหลับ
‎เธอพกกีต้าร์มาจากออสเตรเลีย หนูเลยบอกว่า
‎"เล่นเพลงให้พวกเราฟังหน่อย"
‎มีแค่เราสี่คน ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
‎แต่มีแค่เราสี่คน
‎เราร้องเพลงคัฟเวอร์กันถึงเช้า
‎พวกเราทุกคนร้องเพลง บางคนก็ร้องประสาน
‎เหมือนจีซูจะร้องประสานนะ
‎มันตลกมาก คุณเชื่อมั้ย
‎ตาฉัน
‎ตาของฉัน
‎สวยมากเลย
‎นี่ ยืนตรงนี้
‎หนึ่ง สอง...
‎- สวย ‎- ขอฉันดูหน่อย
‎พอเรียนหนูภาษาเกาหลีที่ชั้นห้าเสร็จ
‎ก็ลงลิฟต์ไปชั้นใต้ดิน
‎แล้วเจอสาวคนนี้...
‎ผมสั้น มัดหางม้า
‎ดูเด๋อๆ หน่อย
‎- ฉันเกร็ง ‎- ฉันรู้ว่าเธอเกร็ง
‎แบบว่า "อุ๊ย!
‎เด็กใหม่เหรอ"
‎หนูแบบว่า...
‎- คอยเล็ง... คู่แข่ง ‎- ใช่ คู่แข่ง
‎แข่งขันสูงมาก
‎ทุกอย่างคือการแข่งขันตลอดเวลา
‎เธอนึกว่าฉันเป็นคู่แข่ง ‎จริงๆ แล้วฉันแค่กังวลมาก
‎ทุกคนเก่งมากๆ
‎เพราะเราทั้งคู่มาจากประเทศอื่น ‎เวลาเจอปัญหา
‎เราเลยพึ่งพาอาศัยกัน
‎มีหลายครั้งที่เราเดินออกมา ‎แล้วเราก็แต่งตัวเหมือนกัน
‎พอถึงวันหยุด เราก็อยู่ด้วยกัน
‎เธอเริ่มมีสำเนียงออสเตรเลีย
‎เห็นมั้ย บางครั้งเธอมีสำเนียง
‎ไม่มี
‎- มี ‎- ไม่มี
‎ฉันไม่รู้จะพูดยังไง...
‎ไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะมาอยู่เกาหลี
‎ทันใดนั้นพออายุ 16
‎"ตอนนี้เกาหลีคือบ้านของฉัน"
‎มันยากสำหรับเธอเหรอ
‎แหงสิ
‎ขนาดเธอมีฉันเนี่ยนะ
‎เธอเหรอ
‎เธอไม่ช่วยอะไรเลย
‎ฉันล้อเล่น
‎ใช่
‎เพราะฉันโตมากับพี่สาว
‎พอไม่มีพี่สาว
‎แต่มีลิซ่า
‎เวลาหนูเจอปัญหา หนูจะมองดูโรเซ่ ‎เธอคงเป็นแบบเดียวกัน
‎ฉันนึกว่าตัวเองเศร้ามาก ‎แต่พอเห็นเธอ ฉันจะรู้สึก "โอเค"
‎ฉันว่าสิ่งที่ทำให้เค-ป็อปเป็นเค-ป็อป ‎คือช่วงเวลาที่เราเป็นเด็กฝึก
‎(ฝึกหกปี - ฝึกห้าปี - ฝึกสี่ปี - ฝึกห้าปี)
‎เราอยู่ด้วยกันเหมือนโรงเรียนประจำ
‎ที่เป็นโรงเรียนฝึก
‎ฉันว่ามีสาวๆ อยู่เก้าคน
‎พวกเขาวางแผนจะสร้างวงใหญ่
‎เลยมีพวกสาวๆ อยู่ที่นั่นเพียบ
‎เราต้องทำให้ได้ตามมาตรฐานของเขาทุกๆ ด้าน
‎ช่วงแรกฉันต้องเรียนเยอะมาก
‎ต้องเรียนเต้นสามถึงสี่คลาสและซ้อมทุกวัน
‎ต้องเรียนร้องเพลงกับครูอีกสองสามคน
‎เป็นช่วงที่หนักมากๆ
‎เรามีวันหยุดทุกๆ สองอาทิตย์
‎แล้วกลับมาฝึกอีก 13 วัน
‎ซ้อม 14 ชั่วโมงต่อวัน
‎ไม่ง่ายเลย
‎การทำซ้ำๆ
‎แต่ด้วยความที่อายุน้อย ‎พวกเธอจึงซึมซับเทคนิคและสิ่งต่างๆ
‎ที่พวกเธอต้องใช้ในอีกสิบปี
‎มันมีพื้นฐานเบื้องต้นที่เราต้องเรียนในการเต้น
‎เจนนี่บอกว่า ‎"อย่างแรกที่เธอต้องเรียนก็คือเรื่องนี้
‎เดี๋ยวฉันจะสอนเธอเต้นท่าแรก"
‎เธอบอกว่า "ทำแบบนี้" ‎แล้วฉันแบบว่า "ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง"
‎ฉันยังจำวันแรกที่เธอเรียนเต้นได้
‎เพราะฉันไม่เคยเต้นมาก่อนในชีวิต
‎น่ารักจะตาย
‎ถ้าเธอให้คนอายุ 16 เต้นเป็นครั้งแรก
‎มันเป็นเรื่องที่ตลกที่สุด ฉันดูเหมือน...
‎หลังจากนั้นฉันเลยโมโหตัวเองมาก
‎ฉันคิดว่า "ฉันจะเป็นอย่างลิซ่า"
‎เพราะลิซ่าเป็นนักเต้นระดับท็อป
‎ทุกๆ สิ้นเดือน ผู้บริหารของเรา ‎และโปรดิวเซอร์ทุกคนจะเข้ามา
‎แล้วเราจะแสดงเพลงเดี่ยว ‎ร้องเป็นวง และเต้นเป็นวง
‎เพราะฉะนั้นพวกเราต้องวางแผนทุกอย่างกันเอง
‎เราแต่ละคนมีหน้าที่
‎ถ้าใครรับหน้าที่ร้อง เราจะให้เขาทำหน้าที่นั้น
‎แต่หนูมักรับหน้าที่นักเต้น
‎เพราะฉะนั้นหนูมักจะเป็นคนออกแบบท่าเต้น
‎ทุกเดือน ทุกๆ เดือนจริงๆ...
‎ตลอดห้าปี
‎หลังการประเมินทุกเดือน เราจะถูกให้คะแนน
‎คนไหนได้เอ คนไหนได้บี และคนไหนได้ซี
‎จำได้ว่าต้องส่งเพื่อนสนิทของฉันกลับบ้านทุกเดือน
‎เพราะพวกเธอถูกคัดออกจากการทดสอบ
‎มีกฎมากมาย มีหลายสิ่งอย่าง
‎"โอเค พวกเขาไม่ชอบเรื่องนี้ ไม่ชอบเรื่องนั้น"
‎ทุกอย่างที่ฉันทำมันผิด
‎การโดนบอกต่อหน้าว่าฉันไม่เก่ง
‎และพยายามเก็บอาการเวลาฉันฟังสิ่งเหล่านั้น
‎มันโหดมากจริงๆ
‎มันเป็นบรรยากาศที่ไม่มีความสุขเท่าไหร่
‎เราไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่ม ‎ไม่ให้สูบบุหรี่ ห้ามมีรอยสัก
‎ฉันแทบไม่ได้กลับบ้าน
‎ต้องฝึกวันสุดสัปดาห์
‎พ่อแม่ฉันเลยเป็นห่วงและเสียใจมากๆ
‎แต่พวกท่านไม่ได้
‎เป็นคนชอบแสดงความรู้สึกอะไร
‎ท่านรู้ว่านี่คือสิ่งที่ฉันต้องทำ
‎ท่านเลยบอกให้ฉันเข้มแข็งและทำให้สำเร็จ
‎ฉันโทรหาแม่ตลอด
‎ฉันมักโทรไปเล่าให้แม่ฟังตลอดว่า ‎"แม่คะ มันยากมากเลย"
‎แม่จะบอก "กลับบ้าน" ‎ฉันบอก "ไม่"
‎พ่อส่งฉัน แล้วพ่อบอกว่า "โรเซ่ กลับบ้านเถอะ"
‎พ่อบอก "เราอยากให้ลูกกลับบ้าน"
‎ฉันเกลียดมาก ‎ไม่ชอบทุกครั้งที่พวกท่านพูดว่า "กลับบ้าน"
‎เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากได้ยิน
‎ฉันเริ่มช้ากว่าคนอื่นๆ
‎ฉันเลยมีความทรงจำเรื่องเพื่อนๆ ‎และได้ไปโรงเรียน
‎ฉันว่าฉันโชคดี
‎ฉันไม่เสียดายเวลาที่เป็นเด็กฝึก ‎เรียนรู้การเต้นการร้อง
‎แต่เรื่องเดียวที่ฉันอยากจะมีบ้างคือได้อยู่บ้าน
‎จนอายุ 18 - 19
‎หลายคนมีความทรงจำมากมาย ‎ช่วงที่เป็นนักเรียนมัธยมปลาย
‎แต่ฉันไม่เคยมีเลย
‎การรอคือส่วนที่ยากที่สุด
‎การอยู่กับพวกสาวๆ หลายวันติด
‎ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ
‎ฉันถามตัวเองว่า
‎"เธอจะยอมแพ้เพราะว่ามันยากงั้นเหรอ"
‎ฉันรู้ว่าฉันทำได้
‎ยิ่งพวกเขาโหดใส่ฉันเท่าไหร่
‎ฉันยิ่งรู้สึกว่า "ฉันจะต้องผ่านไปให้ได้
‎ฉันจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าฉันคู่ควร"
‎มาขนาดนี้แล้ว ฉันจะไม่กลับ ‎โดยไม่ลงมือทำอะไรเลย
‎ฉันว่ามันเป็นเรื่องน่าอับอายที่สุด
‎ซีอีโอจับเราไปอยู่กลุ่มต่างๆ
‎เพื่อลองดู
‎และถึงจุดหนึ่ง ท่านเลือกเราสี่คนออกมา
‎เราโดนประเมินด้วยกัน
‎แล้วเราสี่คนก็ได้ทดสอบหน้ากล้อง
‎และอัดเดโม่ด้วยกัน
‎(ปี 2015)
‎มันเป็นไปเอง
‎เราเข้ากันได้
‎เราเข้ากันได้ดีมาก
‎เพราะปกติแล้ว มันชอบมีเรื่องว่า ‎"อุ๊ย ฉันขอร้องเพิ่มหน่อย"
‎ไม่ก็ "ฉันขออยู่ตรงกลางนะ"
‎ปกติในวงมักมีเรื่องทะเลาะกันสารพัด
‎แต่พอเป็นเราสี่คน ‎มันชัดเจนว่าเรากำลังทำอะไร
‎และมันทำให้เราเป็นวงเดียวกันได้
‎สี่สาวอยู่ในวงเดียวกันมันไม่ง่ายเลย
‎เวลาทำงานร่วมกันในวง
‎ฉันเห็นว่าทุกคนมีตำแหน่งหน้าที่
‎และทุกคนมีโอกาสได้เกิด
‎มันเกิดการทำงานร่วมกัน
‎พอคิดได้แบบนี้มันเลยเปลี่ยนมุมมองของฉัน ‎เมื่อทุกคนอยู่ถูกที่
‎เรื่องยิ่งใหญ่ก็สามารถเกิดขึ้นได้
‎ตอนแรกที่ผมเข้ามามีส่วนร่วม ‎มีสาวๆ อยู่เจ็ด แปด เก้าคน
‎เราถึงเริ่มอัดบางเพลง
‎และอะไรที่ออกมาแล้วเสียงเพราะที่สุด
‎สี่สาวตอนนี้คือความผสมผสาน
‎แน่นอน คุณเริ่มดูถึงเอกลักษณ์ของแต่ละคน
‎บุคลิกของพวกเธอ
‎ทั้งสี่คนนี้คือใช่
‎พี่เท็ดดี้เป็นเหมือนซีอีโอ
‎ถ้าใครได้ร่วมงานหรือได้เจอกับพี่เท็ดดี้
‎นับว่าเป็นเรื่องที่สุดยอดไปเลย
‎หนูไม่รู้จักพี่เขาเท่าไหร่
‎หนูรู้ว่าพี่เคยเป็นสมาชิกวงวันไทม์
‎มันต่างยุคต่างสมัยกัน
‎ผมแค่อยากเป็นคนที่ผมต้องการ ‎เมื่อสมัยผมอายุน้อยๆ
‎ผมไม่มีคนช่วยบอกมุมจากด้านนอกเข้ามา
‎ช่วยชี้ทางให้ผม
‎- เราเจอกันครั้งแรกตอน... ‎- ตอนฉันยังเป็นเด็กฝึก
‎ฉันกังวลมาก ไม่กล้าคุยกับพี่เขา
‎การได้เจอพี่เหมือนเป็น... ‎ด่านสุดท้ายก่อนจะได้เปิดตัว
‎พี่เป็นตัวบอส ตัวบอสด่านสุดท้าย! ‎ถ้าเราได้เจอพี่ เราจะได้เปิดตัว
‎พี่จำได้มั้ยคะ...
‎ที่อัดเสียงผิวปากกันพันรอบ
‎อันนั้นฉันลืมไม่ลง
‎ไม่มีวันลืม
‎เราเกือบไม่ได้ปล่อยเพลง "วิสเซิล" ‎เป็นเพลงเปิดตัวแล้ว แต่...
‎หลายคนเห็นว่ามันเสี่ยง
‎แต่จนนาทีสุดท้าย ‎เรามองว่า "ต้องเพลงนี้แหละ"
‎มันมีกลิ่นอายคันทรีแปลกๆ และเป็นเพลงเบามาก
‎หลายคนฟังแล้วรู้สึกว่ามันไม่มีอะไร
‎คนส่วนใหญ่เลยไม่เห็นด้วย แต่เราก็ผลักดันมันต่อ
‎นี่ เธอรู้จักรูปนั้นมั้ย
‎มันคือการถ่ายรูปครั้งแรกในฐานะวงแบล็กพิงก์
‎ใช่
‎รูปโปรดของพี่
‎พอผมเห็นรูปนั้นออกมา ผมคิดเลยว่า
‎"มันต้องสนุกแน่"
‎(สิงหาคม ปี 2016)
‎(งานเปิดตัววงแบล็กพิงก์)
‎วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์กำลังจะเปิดตัว ‎เกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่วงแรก
‎ในรอบเจ็ดปีตั้งแต่เปิดตัววงทูเอนีวัน
‎โดยมีเท็ดดี้เป็นโปรดิวเซอร์
‎วงใหม่นี้อยู่ระหว่างการเตรียมตัว
‎ทั้งสมาชิกและเพลงเปิดตัวยังคงเป็นความลับ
‎ฉันตัวสั่น!
‎สั่นมากๆ!
‎"สีที่แตกต่าง... หลากหลาย..."
‎เป็นไงบ้าง
‎ฉันอยากให้คนได้เห็นศักยภาพของเรา
‎มันไม่จำเป็นต้อง "ว้าว วงนี้ออกมา
‎ทุกคนดูสมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน"
‎ฉันอยากให้คนอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับพวกเรา
‎สวัสดีค่ะทุกคน
‎ฉันโรเซ่ แบล็กพิงก์ค่ะ
‎สวัสดีค่ะทุกคน ฉันเจนนี่ แบล็กพิงก์ค่ะ
‎สวัสดีค่ะทุกคน
‎ฉันจีซู แบล็กพิงก์ค่ะ
‎สวัสดีค่ะทุกคน ฉันลิซ่า แบล็กพิงก์ค่ะ
‎หลังผ่านการฝึกมาตลอดร่วมกับสมาชิกในวง
‎และได้เปิดตัวบนเวทีนี้ในที่สุด
‎ฉันกังวลและตื่นเต้นค่ะ
‎ต่อไปเราจะตั้งใจทำงาน ‎เพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นนะคะ
‎แบล็กพิงก์คือสีที่มีเอกลักษณ์
‎โปรดรักเราด้วยนะคะ!
‎ขอบคุณค่ะ!
‎ทันทีที่พวกเราเปิดตัว...
‎ทุกอย่างเกิดขึ้นในแบบที่ฉันเคยคาดคิดเอาไว้
‎ไปกันเถอะ
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีค่ะ
‎ฉันรอไม่ไหวแล้ว ช่วยบอกเราได้มั้ยคะ ‎ว่าใครจะมาแสดงวงต่อไป
‎สองเพลงของพวกเธอที่เปิดตัวในอินกิกาโย ‎เมื่ออาทิตย์ก่อนอาจขึ้นอันดับหนึ่ง!
‎พร้อมจะชมการแสดงของแบล็กพิงก์ ‎วงน้องใหม่มาแรงที่สุดตอนนี้กันหรือยัง
‎- ดนตรี... ‎- ...เริ่ม!
‎แบล็กพิงก์ เกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่ของวายจี
‎ขึ้นอันดับหนึ่งภายใน 14 วันหลังเปิดตัว
‎เป็นวงเกิร์ลกรุ๊ปที่ใช้เวลาน้อยที่สุด ‎ในการไต่ขึ้นอันดับหนึ่ง
‎ฉันจำได้ถึงตอนที่เราเปิดตัว
‎และชนะรางวัลต่างๆ
‎ว้าว!
‎มันเป็นความรู้สึกว่า "ว้าว! เราทำสำเร็จแล้ว"
‎"วิสเซิล" ไต่อันดับขึ้นไปเรื่อยๆ ‎จนขึ้นอันดับหนึ่ง...
‎พวกเราดีใจและตื่นเต้นกันมากๆ
‎(เพลงเปิดตัวแบล็กพิงก์ติดอันดับท็อปชาร์ต)
‎(แบล็กพิงก์เปิดตัวยิ่งใหญ่)
‎(เพลงจากเกิร์ลกรุ๊ปเค-ป็อปวงใหม่ ‎ขึ้นอันดับหนึ่งและสองชาร์ตเพลงดิจิทัล)
‎ที่จริงฉันว่าฉันประหลาดใจที่สุด
‎ที่ "วิสเซิล" ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลง
‎เลยทำให้ฉันตื่นเต้นที่สุด
‎ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเรา...
‎...อยู่ที่ห้องซ้อมตอนที่ได้ยินว่า ‎เราอยู่อันดับสองบนชาร์ต
‎ฉันเช็กตลอด แต่เราต้องไปซ้อมแล้ว
‎เราเช็กกันทุกชั่วโมง
‎แล้วมีคนเข้ามาบอกว่า "โอ้พระเจ้า!"
‎ฉันจำได้ว่าเรากระโดดโลดเต้นกัน
‎ฉันจำได้ว่าเพื่อนโทรมาบอกว่าเขาได้ยินเพลง
‎พวกเขาบอกว่า "ฉันอยู่ข้างนอก ‎เขาเล่นเพลงของเธอ!"
‎ตอนนั้นรู้สึกประหลาดมาก
‎ฉันบอกว่า "ตายแล้ว มันเจ๋งมากเลย! ‎ถ่ายวิดีโอส่งมาให้ฉันดูด้วย!"
‎ลิซ่า! ฉันรักเธอ!
‎ฉันชอบสไตล์ของพวกเธอมากๆ
‎เพลงของพวกเธอแตกต่าง ‎จากเค-ป็อปวงอื่นๆ มาก
‎เพราะในวงมีสมาชิกต่างชาติเยอะ
‎และแสดงให้เห็นว่า ‎ใครๆ ก็สามารถทำความฝันให้สำเร็จได้
‎พวกเธอครองเวทีเวลาที่อยู่บนนั้น
‎พวกเธอเต้นได้ทรงพลังมาก
‎พอเพลงขึ้นเราก็เต้นตามได้เลย
‎พวกเธอมีมิตรภาพที่เหนียวแน่นที่สุด ‎ในบรรดาวงเค-ป็อปที่ฉันรู้จัก
‎เห็นได้เลยว่าพวกเธอรักในสิ่งที่ทำ ‎และเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
‎เป็นวงเกิร์ลกรุ๊ปที่ฉันเข้าถึงได้จริงๆ
‎พวกเธอเจ๋ง
‎เป็นสาวแสบที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่
‎เมื่อคืนได้นอนไปเท่าไหร่
‎สามชั่วโมง
‎- สามชั่วโมงเหรอ ‎- ใช่
‎- เคลียร์พื้นที่ข้างหน้า ‎- ทุกคนออกไป
‎สมัยเป็นเด็กฝึก ฉันอยากจะได้เปิดตัวมาก
‎แต่พอเปิดตัวแล้ว ก็ต้องเริ่มรับผิดชอบหลายเรื่อง
‎ทุกคนมองกล้อง
‎มีความกดดันเรื่องผลงานใหม่ของเรา ‎"แล้วยังไงต่อ เราจะทำอะไร
‎มาคิดหาอะไรใหม่ๆ กัน" ‎ฉันรู้สึกเหมือนพวกเราโดนไล่บี้
‎แอ็คชั่น!
‎ผู้ชนะคือ แบล็กพิงก์
‎ขอบคุณค่ะ! รักทุกคนนะคะ!
‎วันสำคัญของแบล็กพิงก์
‎"ตู-ดู ตู-ดู" เป็นมิวสิกวิดีโอเกาหลี ‎ที่มียอดวิวภายใน 24 ชั่วโมงสูงที่สุด
‎มิวสิกวิดีโอสามเพลงมียอดกว่า 400 ล้านวิว
‎หนึ่งพันล้านวิวบนยูทูบ
‎ฉันว่าพอทุกอย่างเร็วขึ้น
‎มันทำให้ถึงจุดที่เกินจะรับในบางครั้ง
‎ค่ะ
‎ลิซ่า!
‎หนูเป็นนักร้อง แต่หนู... ‎หนูอยากเป็นนักร้องแบบไหน
‎เป้าหมายของหนูหายไป ‎หนูพยายามค้นหาตัวเอง
‎(หอพักแบล็กพิงก์)
‎- เราอยากได้น้ำตาล ‎- เราอยากได้น้ำตาล
‎- หนึ่งช้อน ‎- หนึ่งช้อน
‎แต่เธอก็ชอบกินเหมือนกัน ทังฮูลูมันต่างออกไป
‎ทังฮูลูมีความหวานของผลไม้
‎สัดส่วนมันเพี้ยนไปหน่อย ‎เพราะเราไม่ได้ทำนานแล้ว
‎น้ำตาลเยอะไป
‎แต่ยังดูน่ากินนะ
‎ที่จริงมันเป็นขนมโบราณของจีน
‎แต่หากินยากที่เกาหลี
‎เราเกือบทำไฟไหม้ไปครั้งหนึ่ง
‎- เราทำเยอะเกินไป ‎- ใช่ เกือบทำไหม้
‎เราเกือบทำหอพักวอดวาย
‎นี่เป็นวิธีที่ฉันสอนจีซูให้พูดภาษาอังกฤษ
‎เธอเก่งขึ้นในช่วงหกเดือนหลัง
‎เธอเข้าใจทุกอย่างที่ฉันพูด ‎บางครั้งฉันเลยพูดภาษาอังกฤษกับเธอ
‎เป็นไงบ้าง
‎- อร่อยมั้ย ขอชิมหน่อย ‎- มันอุ่นๆ
‎ไหม้นิดหน่อย
‎ไม่เลวนะ
‎ไม่เลว แต่ก็ไม่ดี
‎- ใช่ จริงๆ คือไม่ผ่าน ‎- ใช่
‎ไม่ เราไม่ได้เติมน้ำเลย
‎- ว่าไงนะ ‎- เธอไม่ได้เติมน้ำ
‎พี่คะ! พี่เติมน้ำสิ
‎เธอเติมน้ำเหรอ ไม่ ไม่เติมน้ำ
‎ฉันจะทำยังไงกับพี่ดีเนี่ย ‎ดูสิ ไม่มีฉันก็ไม่สำเร็จเลย
‎ที่เกาหลี สิ่งแรกที่ต้องถามนอกจากชื่อ ‎ก็คือคุณอายุเท่าไหร่
‎พอรู้ว่าเขาอายุมากกว่าคุณ ‎ก็จะบอกว่า "อ๋อ คุณเป็นออนนี่"
‎"ออนนี่" ใช้เรียกพี่สาว
‎เหมือน...
‎ประเทศอื่นไม่มีแบบนี้
‎เราไม่เรียกชื่อกัน
‎ปกติจะเรียก "ออนนี่" ถ้าคุณโตกว่าฉัน ‎และเรียก "โอปา" ถ้าคุณเป็นผู้ชาย
‎ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะชิน แต่พอคุ้นเคยกันแล้ว
‎มันดีกว่าการเรียกชื่อ
‎เธอไม่ใช่จีซู เธอเป็นออนนี่
‎เหมือนเป็นครอบครัว
‎ตอนฉันเริ่มฝึกเป็นนักร้อง
‎ฉันไม่เคยร้องเพลงหรือเต้นมาก่อน
‎ฉันตามไม่ทัน แต่เธอสอนฉันเยอะมาก
‎สำหรับเราทั้งคู่ มันคือ... ‎การแข่งขันที่ดุเดือดมากในตอนนั้น
‎มีเด็กฝึกประมาณ 20 ถึง 30 คน
‎เพราะเราอายุมากที่สุดในวง
‎คนที่เหลือเลยมาหาเราเวลามีปัญหา
‎ฉันรู้ว่าปัญหาของพวกเธอคืออะไร ‎พวกเธอจะถามเราว่า "พี่คะ จะทำยังไงดี"
‎ฉันจะแนะนำให้พวกเธอพูดเปิดอก ‎แต่ก็ทำได้ไม่ง่าย
‎ฉันเลยต้องเข้าไปจัดการ
‎แน่นอน ฉันรู้สึกถึงความรับผิดชอบ
‎ฉันพยายามทำดีที่สุดเพื่อดูแลพวกสาวๆ
‎ใช้ได้นะ ฉันกินได้
‎ผ่านคาบเส้น
‎เอาล่ะ แค่โรเซ่กับจังหวะนะ
‎- ตายแล้ว ‎- ไม่มีเนื้อ ไม่มีทำนองอะไรทั้งนั้น
‎เริ่มเลยนะ
‎พอนึกออกมั้ยเวลาที่มีคนพูดว่ากลัวความสูง
‎หรือกลัวน้ำ
‎ตลอดมาฉันกลัวการเข้าสตูดิโอหรือเขียนอะไร
‎ฉันคิดมาตลอด ‎ว่าวันหนึ่งฉันต้องเริ่มลงมือทำ ฉันต้องทำ
‎- ฉันจะเก็บอันนี้ไว้นะ ‎- ได้ค่ะ
‎- ลองอีกทีนะ ‎- ได้ค่ะ
‎ให้ฉันเปลี่ยนจังหวะมั้ย ฉันร้องอยู่แบบเดียว
‎- เธอรู้สึกอึดอัดตอนร้องหรือเปล่า ‎- ฉันอึดอัดตอนร้องมั้ยเหรอ
‎นิดหน่อยค่ะ งั้นฉันจะลองร้องอีกที
‎ฉันเจอโจหลายครั้ง เพลงของเขาเจ๋งมาก
‎ฉันบอกพี่เท็ดดี้ว่า "พี่ว่าเขาจะช่วยฉันได้มั้ย"
‎นี่คือผลงานที่เราทำ ‎เพลงแรกของโรเซ่ที่อัดไว้
‎เราเก็บทั้งไฟล์เอาไว้ในแฟ้มลับ
‎เพราะฉันบอกว่าห้ามใครฟังเด็ดขาด ‎ฉันบอก "ซ่อนไว้ให้มิด"
‎พอเป็นเรื่องการแต่งเพลง ‎โรเซ่มีเรื่องราวต่างๆ อยู่ในหัว
‎เธออายที่จะแบ่งปันเรื่องราว ‎มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ ของเธอ
‎เหมือนเป็นไดอารี่ของเธอ
‎อุ๊ยตายแล้ว!
‎ท่อนนี้เธอฟังดูตื่นเต้น
‎ใช่ แบบว่า "ฉันไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่"
‎กำลังคิดว่า คงจะสนุกถ้าฉันได้แต่งว่า...
‎หลังตีสองตีสามเมื่อฉันโทรหาเธอ
‎พอเธอเห็นสายของฉัน
‎อะไรแบบนั้น
‎- ฉันว่าใช้ได้นะ ‎- ฉันอยากเอามันไปซ่อนแล้ว
‎- อย่า ‎- ฉันว่าฉันทำไม่ได้
‎พี่เท็ดดี้บอกฉันเมื่อวานเหมือนกัน
‎บอกว่า "เธอต้องหัดปล่อยวาง ‎มากกว่านี้ในสตูดิโอ"
‎เป็นสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ง่ายๆ แต่จะบอกว่า...
‎- มันใช้เวลา ‎- ใช่
‎ฉันเคารพดนตรีมากๆ
‎ฉันไม่อยากเป็นแค่สาวที่ร้องเพลง
‎แล้วบอกทุกคนว่าเธอแต่งเพลง
‎เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากเป็น
‎- อุ๊ย ฉันอยากได้อันนี้ด้วย ‎- ได้
‎พระเจ้า
‎ฉันยิ่งรู้สึกประหม่าเวลาอยู่คนเดียว
‎เวลาฉันอยู่ในห้องคนเดียว
‎และคิดว่า "ฉันควรเขียนอะไรมั้ย"
‎ฉันว่าฉันยิ่งประหม่ากว่าเดิม
‎เพราะมันมีแค่ฉัน ไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันคิดจะถูกมั้ย
‎และมันทำฉันกลัว ฉันกลัวตัวเองที่สุด
‎เอาล่ะ งั้นอัดเลย จังหวะไหนดี
‎ฉันได้คอร์ดนี้ประมาณ... ‎เดือนที่แล้ว
‎ฉันชอบนะ ฉันว่า "ฟังดูเท่ดี"
‎ตั้งแต่นั้นฉันก็เล่นมัน
‎ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้เธออยู่ในบูธแล้วร้องมันนะ
‎ได้ค่ะ
‎คุณว่าฉันทำได้ใช่มั้ย ฉันไม่เคยลองมาก่อน
‎ฉันว่าเธอทำได้นะ ลองกันสักตั้ง
‎มันดีที่มีจำนวนคนแค่พอเหมาะในห้อง
‎ที่อยู่ตรงนั้น รับได้ทุกอย่าง
‎และทำเป็นบางสิ่งออกมา
‎โจบอกตลอดว่า "นี่คือพื้นที่ปลอดภัย ‎ทุกอย่างในนี้เป็นความลับ"
‎เธอจะบ้าบอคอแตกแค่ไหนก็ได้ ‎เราจะไม่บอกใคร
‎รู้สึกเหมือนได้แสดงตัวเองออกมา
‎ขณะที่ปกติฉันมักจะร้องเพลงของศิลปินคนอื่น
‎เหมือนเป็นการยืมความรู้สึกของเขา ‎มาใช้เป็นของฉันเอง
‎แต่นี่คือการเล่ามุมมองของฉันออกมาจริงๆ
‎ฉันเหมือนเด็กทารกที่พยายามพูดภาษาดนตรี
‎พยายามร้องเป็นครั้งแรก
‎- ฉันหลุดอีกแล้ว ‎- เราได้แล้ว
‎ลิซ่า
‎ฉันใส่ตัวนี้ตอนขากลับดีมั้ย
‎คุมะ!
‎เสื้อฮู้ดแบล็กพิงก์
‎- ใส่สิ ‎- เนอะ
‎แกกัดฉัน โคโค่กัดฉัน
‎โคโค่บอก "ฉันไม่สน"
‎เสื้อผ้าฉันเยอะมาก แต่ที่ไม่พอ
‎เลยแขวนไว้ที่ระเบียง
‎เราต้องจัดของสำหรับงานที่ญี่ปุ่นมั้ย
‎เธอต้องเอาของพวกนี้ไปด้วย มันหนาว
‎- เอาผ้าพันคอไปด้วยนะ ‎- โอ๊ย ฉันไม่มีผ้าพันคอ!
‎- ขอผืนหนึ่ง ‎- ตลกแล้ว
‎- ขอหน่อย ‎- ไม่ได้
‎มันไม่ใช่ผ้าพันคอ
‎เวลาทำงานเราเหนื่อยกันมากๆ
‎แต่พอไม่ได้ทำงาน ฉันก็เครียดเรื่องไม่มีงาน
‎ฉันว่ามันย้อนแย้ง
‎พอเราทำงาน ฉันก็อยากพักบ้าง
‎แต่พอไม่ได้ทำงาน ‎ฉันกลับสงสัยว่า "ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย"
‎- งานนี้มีขึ้นมีลง ‎- เราทำอะไรไม่ได้
‎มันไม่แน่นอนสุดๆ แล้วก็ไม่สม่ำเสมอ
‎เรื่องของเรื่องคือไม่สามารถบอกได้ ‎ว่ามันจะยาวนานถึงเมื่อไหร่
‎กะอะไรไม่ได้เลย ซึ่งเป็นเรื่องที่ท้าทายสุด
‎ปีนี้เราเดินทางตลอด
‎- ปีนี้เราจัดของเข้าๆ ออกๆ ‎- นั่นยังกับเพลง
‎อย่างน้อยตอนนี้ ‎เราเตรียมตัวมาพอที่จะวางแผนเรื่องการพัก
‎เพราะปีที่แล้วเรามัวแต่ใช้เวลา...
‎แล้วงานทัวร์ก็เข้ามา
‎- พวกเราแบบว่า "โอ๊ยตายแล้ว" ใช่ ‎- โอ๊ยตายแล้ว
‎(หนึ่งปีก่อน ‎การซ้อมเวิล์ดทัวร์ 2019)
‎ฉันว่าเราอยู่ด้วยกันมาสามปีก่อนไปเวิล์ดทัวร์
‎เป็นทัวร์ที่ยาวมากประมาณเก้าเดือน
‎เราเริ่มเวิล์ดทัวร์ที่เอเชีย
‎แต่โคเชลลาคือจุดเริ่มต้น ‎ของการทัวร์อเมริกาเหนือ
‎พอพวกเขาบอกว่าเราจะเริ่มทัวร์นอกเอเชีย
‎มันเหมือนฝันเลย
‎แล้วส่งจูบกับทำอะไรต่างๆ ตรงนี้
‎เพราะเธออกมาช่วงคอรัสก่อนจะส่งจูบ
‎อ๋อ คอรัสถัดไปเหรอคะ
‎เธออกมาช่วงคอรัสก่อนจะส่งจูบ
‎คุณอยากให้ฉันออกมาก่อนคอรัสท่อนนั้นใช่มั้ย
‎แค่ออกมาช้าๆ แล้วเล่นตรงนี้
‎มันเริ่มน่าเบื่อเวลาเธออยู่ตรงนั้นนานไป
‎กลุ่มบลิ๊งค์ที่หลากหลายต่างๆ
‎ตั้งตารอดูพวกเราอยู่
‎เราอยากนำเสนอโชว์ที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎ไม่ว่าจะเป็น "เพลย์อิงวิทไฟร์" ‎หรือ "บูมบายาห์"...
‎เหมือนพวกเธอยังเต้นไม่แรงพอ
‎- เราไม่ได้เต้นเหรอคะ ‎- เต้นไม่แรงพอ
‎คนดูต้องอึ้งกับพลังของพวกเธอเวลาอยู่ใกล้ๆ
‎ฉันรู้ว่าพวกเธอรู้จักท่าเต้นดี ‎แต่ใส่ให้แรงเข้าไปอีกหน่อย
‎จีซูร้องโน้ตให้ถูกด้วย
‎คราวก่อนเธอจังหวะเสีย มันเร็วไปใช่มั้ย
‎ฉันซ้อมกับดนตรีประกอบครั้งแรกตอนมาถึง
‎โน้ตยังไม่นิ่งตอนเธอเพิ่งมา
‎เราไม่ควรพูดเรื่องนี้ต่อหน้ากล้อง
‎**** ****
‎เขาไม่เอาไปออกอากาศหรอก
‎(กรุงเทพฯ)
‎สื่อรายงานว่าเหล่าราชินีเค-ป็อปมาถึงแล้ว
‎ขอต้อนรับแบล็กพิงก์สู่เมืองไทย เย้!
‎เกิร์ลกรุ๊ปวงแบล็กพิงก์อุ่นเครื่อง ‎เวิล์ดทัวร์ครั้งแรกที่ประเทศไทย
‎มันพิเศษมากที่จัดคอนเสิร์ตที่บ้านเกิดของลิซ่า
‎แบล็กพิงก์!
‎ฉันอยากจะแสดง ‎ในแบบที่ถ้าฉันได้ดูเองแล้วจะสนุกกับมัน
‎สมาธิของฉันอยู่ที่การลงจากเวที ‎ได้แสดง...
‎ในแบบที่ฉันไม่เสียใจทีหลัง
‎เวลาฉันออกไปตรงนั้น ‎ฉันจะคิดว่า "ห้ามทำพลาด
‎เธอต้องทำให้ปัง"
‎เพราะเป็นเวิล์ดทัวร์ครั้งแรก ‎มันสุดยอดที่ได้เห็นแฟนๆ
‎เต็มอัฒจันทร์มหึมาแบบที่เราไม่คิดไม่ฝัน
‎พอได้ออกเดินทางครั้งแรก ‎อะไรๆ ก็ดูใหม่ไปหมด
‎มันเยี่ยมมากที่ได้เจอแฟนๆ จากทุกมุมโลก
‎พอต้องแสดงต่อไปอีก 30 วัน
‎มันเลยกดดันมาก ‎ที่ต้องแสดงให้ดีที่สุดทุกวันที่ขึ้นเวที
‎(จาการ์ตา)
‎(ฮ่องกง)
‎(มะนิลา)
‎การขึ้นเครื่องบ่อยๆ ‎และสภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงตลอด
‎ร่างกายของเราก็เริ่มไม่ไหว
‎- เหมือนตรงนี้มันเคล็ด ‎- ข้างนี้เจ็บกว่ามั้ย
‎เวลาฉันกลับมาบ้าน ‎ฉันชอบออกกำลังกาย ดูแลร่างกายตัวเอง
‎เพราะฉันเหมือนคุณยาย ป่วยตลอดเวลา
‎ฉันต้องดูแลตัวเองจริงๆ
‎ฉันหอบง่ายกว่าคนอื่นๆ
‎และกระโดดไม่ได้มากเท่าคนอื่น
‎ฉันว่าตอนแรก ฉันยังไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไร
‎เอาล่ะ ไปกันเลย
‎นึกว่ามันจะมีแต่ความสนุกตื่นเต้น
‎ฉันจะกินแบบไม่ใส่ซอสมะเขือเทศ
‎พอถึงครึ่งทาง ฉันเริ่มรู้สึกว่า ‎ชีวิตส่วนตัวฉันหายไป
‎รู้สึกเหมือนมีหลุมชีวิตขนาดใหญ่
‎ฉันแค่ใช้ชีวิตอยู่เพื่อโชว์วันพรุ่งนี้
‎ฉันรักการอยู่บนเวที ‎เพราะเป็นเวลาที่ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวาที่สุด
‎แต่พอกลับมาที่โรงแรม ฉันกลับรู้สึกว่างเปล่า
‎ฉันหิว เลยสั่งอะไรง่ายๆ มากิน
‎ไข่ดาวน้ำ
‎และนั่นเป็นตอนที่ฉันรู้ตัวว่าคิดถึงบ้าน
‎อร่อยจัง
‎เย่! ลุยเลยๆ
‎ลิซ่าคือคนที่เสถียรที่สุด
‎เธอนำพลังงานบวกมาให้กับวง
‎ถ้าวันไหนมีคนอารมณ์ไม่ดี...
‎เธอจะทำให้คนนั้นหัวเราะ
‎เธอคอยทำให้เรามีชีวิตชีวา
‎แต่บางครั้งฉันรู้สึกว่า...
‎ฉันแสดงออกมากไปหน่อย
‎ไม่ก็พยายามมองแง่ดีเกินไป
‎เวลาอารมณ์บูด
‎- แต่มันช่วยจริงๆ นะ ‎- จริงเหรอ
‎- จริง ‎- ก็ได้
‎งั้นฉันจะทำต่อไป
‎- ทำต่อไป ‎- ใช่ ทำต่อนะลิซ่า
‎วิธีที่ทำให้วงของเราสนิทกัน ‎ก็คือเราพยายามดูแลตัวเอง
‎และร่วมมือกันอย่างราบรื่น มีความสุข ‎เพื่อให้ทุกอย่างสำเร็จ
‎บางครั้งเวลาที่ฉันดูเหนื่อยหรือโมโห
‎มันคือใบหน้าแห่งความสุข
‎พวกเราเป็นมนุษย์และเป็นผู้หญิง ‎เราก็มีช่วงเวลาของเรา
‎แต่เวลาที่มีพลังบวกดีๆ มันช่วยได้
‎(เมษายน ปี 2019)
‎ลอสแอนเจลิสเป็นยังไงบ้าง ‎พวกเราแบล็กพิงก์ที่ช่อง 97.1 แอมป์เรดิโอ
‎พวกคุณคือวงนักร้องหญิงจากเกาหลีวงแรก ‎ที่ได้เล่นที่โคเชลลา
‎- พระเจ้า! ‎- อะไรนะ
‎วงเค-ป็อปสาวที่ชื่อแบล็กพิงก์ ‎มาที่สหรัฐฯ สุดสัปดาห์นี้
‎พอรู้ว่าพวกเราจะได้ไป หนูไม่อยากจะเชื่อเลย
‎เราจะไปโคเชลลาเหรอ ‎แบล็กพิงก์เนี่ยนะ แน่ใจนะคะ
‎ดูตรงนั้นสิ!
‎ตื่นเต้นจัง
‎เจ๋งมาก!
‎มันเครียดสุดๆ
‎เราเป็นวงจากเกาหลีใต้ เป็นตัวแทนประเทศ
‎เราพร้อมจะบอกโลกแล้ว ‎ว่าเรารอคอยสิ่งนี้มาตลอด
‎เพราะเรามีเวลาไม่เยอะ...
‎...เราจะข้าม "สเตย์"
‎แล้วไปเพลง "วิสเซิล" กับ "คิสแอนด์เมกอัพ"
‎ฉันตื่นเต้นมากเพราะไม่รู้ ‎ว่าแฟนๆ ชาวอเมริกันจะมีปฏิกิริยายังไง
‎ปกติคอนเสิร์ตแบล็กพิงก์ ‎จะเต็มไปด้วยแฟนๆ ที่อยากมาดูเรา
‎แต่คนที่มาโคเชลลาโดยปกติคือคนที่รักดนตรี
‎ส่วนตัวฉันกังวลมาก ‎ว่าจะไม่ค่อยมีใครเดินมาดูโชว์ของพวกเรา
‎ฉันว่าเราคงมีไม่ถึงร้อยสองร้อยคนหรอก
‎ฉันแค่หวังว่าจะมีใครสักคนมาดูเรา
‎ฉันไม่สบายมากๆ
‎ป่วยหนักที่สุดที่ฉันเคยเป็น
‎หลังฉันปวดมาก ขยับก็เจ็บ
‎- เรากังวล ‎- เรากังวลกันมาก
‎- สวัสดีค่ะ ‎- โชคดีนะ
‎โคเชลลามาแล้ว...
‎ไปกันเถอะๆ
‎พอเราขึ้นเวที
‎ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีคนเยอะ
‎- ทำไมมีคนเยอะแยะเลย ‎- ไม่รู้สิ
‎คนเพียบเลย
‎- เราทำได้ ‎- เราทำได้ ไม่เป็นไร
‎หนึ่ง สอง สาม ลุย!
‎เจนนี่กับโรเซ่ไปทางนั้น
‎น้ำ!
‎ใครก็ได้ขอยาหยอดตาหน่อย!
‎ใจเย็น
‎เราจะเริ่มแล้ว!
‎ฉันว่าโคเชลลาคือช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่า
‎มีคนที่รู้ว่านี่ไม่ได้เป็นแค่เพลงเค-ป็อป
‎พวกเขาเห็นว่าเรากำลังทำสิ่งใหม่ๆ ‎และฉันปลื้มมาก
‎...มันแสดงความเป็นแบล็กพิงก์
‎ฉันดีใจที่อยู่ในยุคนี้
‎ที่ผู้คนเปิดรับวัฒนธรรมและเพลงใหม่ๆ
‎ใครจะไปคิดว่าที่โคเชลลา
‎คนเป็นพันๆ ร้อง "เพลย์อิงวิทไฟร์" ‎เป็นภาษาเกาหลี อะไรเนี่ย
‎ไม่สำคัญเลยว่าจะมีคนดูขนาดไหน
‎สำคัญคือบรรยากาศที่ใช่
‎ทุกคนมีอารมณ์ร่วมกัน
‎เป็นช่วงเวลาที่ฉันพอใจผลงานของพวกเรามาก
‎หลายปีที่ฝึกฝนมันคุ้มค่า
‎พวกเราสนุกมากๆ
‎จะขอจดจำวันนี้ไปตลอดชีวิต
‎พวกเรารักทุกคน!
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎ราตรีสวัสดิ์
‎มีหลายข่าวจากงานโคเชลลา
‎แต่มีอยู่หนึ่งวงที่ทุกคนพูดถึงก็คือแบล็กพิงก์
‎ถ้าคุณยังไม่รู้จักพวกเธอมาก่อน ‎ตอนนี้คุณต้องรู้แล้วล่ะ
‎หลังงานโคเชลลา ฉันรู้แล้ว
‎วิธีที่จะสนุกบนเวที
‎ไม่จดจ่อกับตัวเอง
‎แต่ซึมซับพลังความรู้สึกรอบตัว
‎จงสนุก สนุกไปกับมัน
‎(ลอสแอนเจลิส)
‎(ชิคาโก)
‎(แฮมิลตัน)
‎(นวร์ก)
‎(แอตแลนตา)
‎(ฟอร์ตเวิร์ท)
‎(อัมสเตอร์ดัม)
‎(แมนเชสเตอร์)
‎(ลอนดอน)
‎(เบอร์ลิน)
‎(ปารีส)
‎(ลิซ่า จะแต่งงานกับฉันมั้ย)
‎(บาร์เซโลนา)
‎(มาเก๊า)
‎(ขอต้อนรับกลับบ้าน โรเซ่)
‎(เมลเบิร์น)
‎(ซิดนีย์)
‎เอาล่ะ ฉันอยากให้ทุกคนยืนขึ้น
‎(กรุงเทพฯ)
‎เราทุกคนมีความฝันและความกระหายที่จะทำ
‎พอเราลงทุนกับสิ่งที่ทำอย่างจริงจัง
‎มันถึงทำสำเร็จ
‎กรุงเทพฯ พวกเรารักคุณ!
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎มันเศร้า เศร้ามากจริงๆ...
‎อย่างที่เราเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า ‎นี่คือคอนเสิร์ตสุดท้ายของทัวร์นี้
‎และฉันรู้สึกว่าเราทั้งสี่คนทำได้ดีมากๆ
‎และฉันรู้สึกภูมิใจในตัวพวกเราทุกคน
‎เพราะเราผ่านอะไรกันมาเยอะมาก
‎ฉันรู้ว่าพวกคุณทุกคนได้เห็นแค่สิ่งที่อยู่บนเวที
‎แต่ฉันรู้ว่าเราผ่านอะไรกันมาเยอะมาก ‎และฉันภูมิใจมาก
‎ตลอดการแสดง ‎เราจะมองไปที่คนดูและพูดคุยด้วย
‎พอฉันพูด ฉันมองสมาชิกในวง
‎แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้
‎เพราะรู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้พูดกับแต่ละคน
‎มันยากมากที่ทุกคนต้องอยู่ห่างบ้าน...
‎น้ำตาแห่งความสุข
‎- น้ำตาแห่งความสุข ‎- น้ำตาแห่งความสุข ไม่เป็นไรนะ
‎แล้วทุกครั้งที่พวกเรามาเมืองไทย ‎ฉันจะรู้สึกอ่อนไหว
‎ไม่รู้ทำไม
‎- ฉันร้องแล้ว ไม่อยากจะร้องเลย ‎- ทุกคนจะร้องไห้
‎- ทุกคนร้องไห้ ‎- ทุกคนร้องไห้
‎เหมือนขบวนรถไฟ เริ่มจากฉัน มาพี่เจนนี่
‎แล้วถ้าเธอร้องไห้ ลิซ่าก็ร้อง แล้ว...
‎ฉันไม่ร้อง
‎ฉันไม่ร้อง ฉันร้องคนสุดท้าย
‎- ขอบคุณมากที่มานะคะ บาย! ‎- บาย!
‎เดินระวังนะครับ ระวังด้วย
‎- ขอบคุณครับ ‎- ลาก่อนค่ะ
‎ลาก่อนค่ะ
‎พัดเหรอ
‎ฉันภูมิใจกับสิ่งที่เราสร้างสรรค์ในฐานะแบล็กพิงก์
‎เราเติบโตขึ้นมา ‎เป็นสิ่งที่เราไม่เคยคิดว่าเป็นไปได้
‎แล้วยิ่งแฟนๆ ตะลึงกับผลงาน
‎พวกเราก็เช่นกัน
‎เหมือนเป็นการเดินทาง ‎ที่พวกเขาไปด้วยกันกับเรา
‎บ๊ายบาย!
‎เวลามีใครถามว่า "คุณรู้สึกกดดันมั้ย"
‎ฉันตอบว่า "ไม่" เพราะฉันว่าพวกเราทำได้ดี
‎และเรามีอย่างอื่นมาแสดงให้ทุกคนดู ‎มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น
‎เนื้อ!
‎ระวังจานร้อนนะครับ
‎- มันดูน่ากินมาก ‎- ขอชิมได้มั้ย
‎ขอบคุณ
‎- คุณรู้จักเรามั้ยคะ ‎- ครับ
‎- พวกคุณเคยมาที่นี่กันใช่มั้ย ‎- ใช่แล้วค่ะ
‎- เราเคยมาสมัยตอนเป็นเด็กฝึก ‎- ครับ พวกคุณเคยมาทานที่นี่
‎- ผมจำได้ ‎- ฉันเคยมาที่นี่สมัยมาถึงใหม่ๆ
‎ผมไม่มีโอกาสดูแลพวกคุณดีๆ
‎- เหรอคะ คุณถึงมาใจดีกับพวกเราตอนนี้ ‎- ครับ ทานให้อร่อยนะครับ
‎- ขอบคุณครับ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎จู่ๆ ฮาลซีย์ติดต่อฉันมา
‎เธออยู่ปารีสเหรอ
‎เธอบอกว่า "เธออยู่ปารีสหรือเปล่า" ‎ฉันบอก "อย่าบอกนะว่าเธออยู่นี่"
‎ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอ ‎ฉันรู้สึกเหมือนเจอกันมาห้าครั้งแล้ว
‎แล้วเธอก็พูดแบบเดียวกับ พวกเราคุยว่า ‎"นี่เราเจอกันครั้งแรกใช่มั้ย"
‎ฉันบอก "ใช่" เธอเหมือนพวกเราเลย ‎เธอเหมือนพวกเรา
‎- เธอมาจากอเมริกาใช่มั้ย ‎- ใช่ ฉันว่าเธอมาจากแอลเอ
‎แอลเอ! ไม่เอาน่า แอลเอ!
‎- ฉันอยากไปอยู่ปารีส ‎- เหมือนกัน! อยู่สักปีหนึ่ง
‎- เราอยากจะไปอยู่ปารีสกันหนึ่งปี ‎- เธอเป็นชาวปารีสไปแล้ว
‎หลังหนึ่งปี ฉันจะไปสหรัฐฯ
‎ฉันอยากไปอยู่ปารีส ‎แต่ก็อยากไปอยู่สหรัฐฯ กับอังกฤษเหมือนกัน
‎ยี่สิบปีเหรอ
‎ฉันก็คิดเหมือนลิซ่า อยากจะเที่ยวรอบโลก
‎- สี่สิบสามเหรอ ‎- ฉันจะอายุ 40 เหรอ
‎- อะไรนะ พวกเราจะ 40 เหรอ ‎- ฉันก็จะ 42
‎ฉันว่าเราทุกคน...
‎พวกเธอว่าป่านนั้น ‎เราจะแต่งงานกันหมดแล้วมั้ย
‎- ฉันว่าแต่งนะ ‎- แหงสิ! 43 นะ ไม่เอาน่า!
‎ฉันไม่ได้คิดเรื่องลูก แต่...
‎ฉันว่าเราคงแต่งกันทุกคน
‎เราคงมีลูกตอน 42 กับ 44
‎เราจะมีลูกเหรอ
‎ถ้าไม่งั้น เราคงแต่งงานทีหลัง
‎เราจะเพิ่งแต่งงานเหรอ
‎ไม่มีลูกเล็กๆ!
‎แล้วเราจะได้กลับเข้าวงการมั้ย
‎ตอนอายุขนาดนั้น
‎เธอได้หลังเจ็บแปล๊บแน่!
‎ฉันว่าเราคงเต้นกันไม่ไหวแล้ว
‎เราคงต้องยืนแทน
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล