Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
YAKINDA!
YG'nin yedi yıl aradan sonra ilk kez bir kız grubu sahne alacak.
Karşınızda, BLACKPINK!
ÜÇ YIL SONRA
BLACKPINK'i alkışlayalım!
Merhaba, biz BLACKPINK'iz.
Sıradaki konuklarımız gelmiş geçmiş en çok dinlenen Koreli kadın grubu.
Aşırı popüler K-pop grubu...
K-pop havası, BLACKPINK!
BLACKPINK, gelmiş geçmiş en çok dinlenen K-pop kız grubu oldu.
Ayrıca Coachella'da sahne alan
ilk K-pop kız grubu olarak tarihe geçtiler.
Ve karşınızda ABD televizyonlarında ilk kez canlı yayına çıkan BLACKPINK!
-BLACKPINK! -BLACKPINK!
Tebrikler BLACKPINK!
STAR KARAOKE
SEUL
2020 BAŞLARI
Çok açım.
-Öyle mi? -Evet.
-Bugün bir şey yedim mi? -Hayır.
Bir tatlı var. Injeoilmi'li kruvasan gibi.
Injeolmi sevmez misiniz?
Tadı çok güzel.
Dedi arabadaki Tay kız.
Ne zaman yeni albüm çıksa heyecanlanıyoruz. Sanki...
"Nihayet, bir tane daha." diyoruz.
Yolu yarıladık diyebilir miyiz?
Hep yarılamış durumdayız. "Şarkılar hazır. Geriye...
...kaydetmesi kaldı." diyoruz.
Bir sürü insanın müziğimizi sevdiğini görmek
bizi yeni ve farklı bir şey denemek için motive ediyor.
-Müzik yapma vaktimiz geldi. -Evet.
İnsanlara gösterecek çok şeyimiz var.
Bence henüz acayip kız işi bir şey yapmadık.
Acemilik günlerimizde o kadar çok şeyi denedik
ve keşfettik ki
artık olay sadece BLACKPINK olarak bunun ne kadarını gösterebileceğimizde...
...yatıyor.
Benim "kız işi" derken demek istediğim...
...böyle, merhaba...
Nasıl?
O gecikme niye böyle güçlü?
Biraz azaltır mısın?
Biraz ileri al.
Ben yapımcıları ve söz yazarlarıyım.
Şu ana dek çıkan tüm şarkıların yapımcısı ve söz yazarı bendim.
Yaklaşık dört yıl oldu.
Başlangıçtaki yaklaşımımız daha çok...
YAPIMCI / SÖZ YAZARI
...single çıkarıp hit olmaktı.
Ama artık kendi kişisel hikâyemizi anlatmak istiyoruz.
Hayranlarımız kızgın, biliyorum. "Daha çok istiyoruz." diyorlar.
Burada birçok ürün var.
Ama yayınladıklarımız konusunda seçiciyiz.
Merhaba!
Oppa, deri ceket mi giydin?
Muhteşem!
Abartılı giyinmişim gibi davranmayın.
Ben hep böyle giyiniyorum.
Keşke bugün biraz uyusaydım.
Bileğine vurayım. Uykun mu var?
Uykun açılmıştır.
Çıkmak üzere olan Lady Gaga ile BLACKPINK şarkısı elimde.
Bunun için yılbaşından önce çok çalıştık.
Çok ünlüler, çok başarılılar.
Bence hiçbirimiz bunu beklemiyorduk.
Bazen farkına varıyorum. Şok oluyorum. Bu beklentiye nasıl ayak uyduracağız?
"Sour Candy."
Bağımlılık yapıyor.
"Crazy Over You"nun bazı kısımlarını tekrar mı kaydetsek?
Her grubun kendisini tanımlayan, kendilerine ait kültürel bir geçmişi var.
Ama BLACKPINK'i sıra dışı ve belirgin kılan şey
bu birleşim.
Bu kısmı iyi söylerim diyen var mı?
Rosé, başlangıçta olmak ister misin?
Rosé, Avustralya'da büyümüş Koreli bir kız.
Stüdyoda sabah altıya kadar kalıyor.
Bazen "Hâlâ burada mısın?" diyorum.
Çok iyiydin.
Jisoo, doğma büyüme Koreli bir kız.
Grubun unnie'si o. Grubun ablası.
Profesyonel bir poker yüzü var.
Jisoo'yu altı yıldır tanıyorum.
Ağladığını sadece...
...bir kez gördüm.
Çok akıllı.
Çoğu kişi eğitimli olduğundan sanabilir ama aslında hayattan öğrenmiş.
Korktum.
Lisa, Tayland'dan.
Havalı, sakin, "Her şey yoluna girecek, sorun yok." gülümsemesine sahip kişi.
Ama bazı anlarda,
müzik başladığında, büyük bir işe girişileceği zaman,
katil içgüdüsü oluyor. İşe direkt girişir.
Jennie. Kore doğumlu ama Yeni Zelanda'ya taşınmış.
Çok net biri.
Hem düşünceleri hem duyguları.
Mükemmeliyetçi.
Tüm bu farklı kültürler tek bir potada birleşiyor.
Yürüyüşleri, konuşmaları, giyinişleri; hepsi farklı.
Birbirlerini mükemmel şekilde tamamlıyorlar.
Muhteşem bu.
Biz müzik yapmaya çalışan Korelileriz.
Koreliler müzik yapıyorsa adı K-pop mu oluyor? Anlamıyorum.
Kore popu bu.
Tek fark, dil.
Başka ülkelere niye öyle yapmıyorlar?
K-pop nedir ki?
K-pop.
K-pop, ABD'yi sarıyor.
K-pop dünya çapında bir fenomene dönüştü.
Bu tür en azından 20 yıldır mevcut.
Bu, Seo Taiji and Boys adındaki üç kişilik bir grup.
Onları alkışlayalım.
Seo Taiji'nin müziğini tanımlayan şey güçlü ritimler ve flaş danslardır.
İyi şarkı söylüyor ve dans ediyorlar. Havalılar.
Yabancıların Kore pop müziğine düşkünlüğü sıra dışı derecede yüksek.
Birkaç büyük müzik ajansı bu cilalanmış şarkıcı, rapçi
ve dansçı gruplarını yapmaya başladı.
Bu endüstrinin büyük şirketlerinden biri YG Entertainment.
...tıklanma rekorları kıran "Gangnam Style"dan sorumlu.
Endüstri, yılda milyarlarca dolar kazanca sahip.
Bu şarkıcıların kişisel bakımı başlı başına bir endüstri.
Stajyerlerin yaşı 11'e kadar düşebiliyor.
Birlikte büyüyorlar. Birlikte çalışıyorlar.
Her noktayı mükemmelleştiriyor, her şeyde uzmanlaşıyorlar.
Riskler yüksek. Bazıları ilk çıkışını birkaç aylık eğitim sonrası yapıyor.
Diğerleri için on yıla kadar uzayabiliyor. Bazıları hiç çıkamıyor.
Kaç tane seçmem lazım?
Yeni bir albüme hazırlanmak kesinlikle eğlenceli
çünkü yeni bir şey bulmaya çalışıyoruz.
Ama böyle kıyafet denemeleri
yaptığımız işin en yaratıcı yanlarından biri.
Doğal hâlin çok seksi!
-Gerçekten! -Elinde değil!
Bir şey giyersek grupça uyumumuza bakıyoruz
ama bu... Her olay ayrı oluyor.
Uzun zaman alıyor.
Biraz daha dar olmalı sanki. Ne dersin?
Çünkü bu taraf yukarı kalkıyor.
Peki.
Lisa!
Lisa'nın zevkleri epey çeşitli.
-Ne isterse giyebiliyor. -Her şey yakışıyor.
Tarzı tanımlamak çok zor.
Bunun bir sınırı olduğunu düşünmüyorum.
"Bu Koreli işi. Bu Batılı işi. Bu Asyalı işi." falan demiyoruz.
Bence moda, uluslararası bir şey.
Ve bence ne kadar sınır yoksa o kadar yaratıcı olabiliyorsun.
Sahnede çılgınca koreografiler yaptığımız için
her şey en ince ayrıntısına dek planlanıyor.
Hiçbir yerde sorun olmaması için.
Evet.
-Bu ne? -Coachella.
"Eh" kısmında notayı kaçırdım.
Bu yüzden eski görüntülerimizi izlememeliyiz.
"'Eh' derken notayı kaçırmışsın,
dans ederken şöyle yapmalıydın
-ama çok hızlı yaptın." falan diyoruz. -Kaçırdım ama.
İyi olmamış.
Çok gergindik.
Evet. Oldukça stresli.
Bazen bir şeyler ters gidiyorsa, en iyi performansımı vermiyorsam
bu stres yaratıyor.
Diğer sahnelere kıyasla çok daha bunaltıcıydı
çünkü çok gergindik.
İlk kez Amerika adında, bilmediğimiz bir yerde sahne alıyorduk.
Stajyerken o günü hayal ederdim.
İstediğimiz buydu.
-İşte bu. -İşte bu.
Hakkımda sorular sorulacak olan röportajlara hiç katılmam
çünkü kendimden bahsetmemeyi yeğlerim ama...
Jennie'nin kişiliği mi?
Başta onu tanımak zordu. Ama yakınlaştıktan sonra
çok sadık, tatlı ve iyi bir arkadaş olduğunu anladım.
PİLATES EĞİTMENİ
Onu her gün görüyorum. Ona alıştım. Küçük kız kardeşim gibi.
Onu TV'de görünce "Jennie tam bir yıldız." diyorum
ama aslında çok kendi hâlinde biri.
Çok iyi gidiyorsun.
O benim sayılı arkadaşlarımdan biri.
Yavaşça.
Bir bacağı kaldırıp arabesk pozu vereceğiz.
Turlardan sonra hep ağrılarım oluyor.
Tüm üyelerin içinde bir tek ben hep hasta gibiyim.
Her insan gibi bazı günler
fazla mutlu,
bazı günler mutsuz hissedersiniz.
Şarkı söylemek, dans etmek, rap yapmak. Bunları seviyorum
ama sahnede hep mükemmel görünmeli,
hep aynı performansı vermeliyiz.
Her gün iki saat antrenman yapmak gibi.
Asla kolaylaşmıyor.
Hatta yaşlandığınız için zorlaşıyor.
Ben Kore'de doğdum.
Sadece ben ve annemdik. Tek çocuğum.
On yaşına kadar Seul'da kaldım.
Annemle seyahat etmek için Avustralya'ya ve Yeni Zelanda'ya gittim
ve Yeni Zelanda'ya vardığımızda
orası çok güzeldi, çok huzurluydu.
"Burada yaşamaya ne dersin?" diye bana sordu.
"Güzel olur." dedim.
10 yaşından 15 yaşına gelene dek Yeni Zelanda'da tek başımaydım.
Evde annemle pek vakit geçirememiştim.
Son zamanlara dek.
Bir aile yanında kaldım.
Etrafta koşturup birçok şey öğrenebildim.
İngilizceyi ilk başladığımdan daha iyi anlıyorum.
Başta arkadaşlarım bana çok yardım etti
ve bana notlarını gösterdiler. Şimdi kendim yapabiliyorum.
Okulda dışarı çıkma,
kamp yapma, enstrüman öğrenme, sanatla ilgilenme dersleri var.
Her şey öğrenciye bağlı.
On yaşında bile olsan kendi kararlarını verebiliyorsun.
Genç yaşımda buna sahip olmak benim için çok önemliydi.
Beni bugünkü ben yapan budur.
Çok utangacım.
Telefondan sipariş bile veremeyen bir insandım.
Bundan nefret ederdim.
Bu noktaya gelmem biraz vaktimi aldı.
15 yaşına geldiğimde Amerika'ya mı taşınsam diye düşünüyordum.
Oraya gittim, okula baktım. Her şey %80 civarında belliydi.
Eşyalarımı toplamak için Yeni Zelanda'ya döndüğümde
tek başıma Amerika'ya gidip başka bir şey okumak istemediğime karar verdim.
Şarkıcı olmak istiyordum. Nereden çıktığını bilmiyorum.
Döner dönmez bir seçmeye girdim. Şanslıyım, hemen kabul edildim.
"Vay canına. Bu insanlar bu işe çok meraklı!
Ne yaptıklarını biliyorlar! Onlara yetişmeliyim!" dedim.
Aklımda bir tek bu vardı.
2015 JENNIE'NİN EĞİTİMİNİN BEŞİNCİ YILI
Çok güzel!
Çok uzun zaman önceydi.
Eskiden çok pesimist, güçlü şarkılar söylüyormuşum.
Sık sık merak ediyorum. "Şu an ne yapıyorum?"
Şu an yaptığımdan çok farklı.
-Jessie! -Hep çok havalısın.
Bunu söylemek üzücü ama benimle ders alan ilk gruptan hiçbiri
şu an burada değil.
Lisa gelir gelmez dedim ki:
"Vay canına. Bu iş için doğan insanlar var."
Ben hem rapçiyim hem de baş dansçıyım.
Merhaba.
Bu çok tatlı.
Vintage kıyafetlere bayılıyorum. Nereye gitsem, Amerika da dâhil,
vintage dükkânları arıyorum.
Vay canına! Voilà!
Bu 1.1 milyon won.
-Bu da 320 bin won. -Peki bu?
750 bin won.
Bu 1.1 milyon won mu?
Evet. 90'ların başından kalma.
Bu çok havalı.
Bunu alabilir miyim?
Ekonomimi annem yönetiyor.
"Hayır Lisa. Şimdilik alışveriş yok." falan diyecek.
Hep öyle yapıyor. Ama onu pek dinlemiyorum.
Üzgünüm anne.
1997.
Doğduğum yıl.
Ben Tayland'da doğdum.
Ben Buriram Bölgesi'nde doğdum.
Üç yaşındayken Bangkok'a taşındım.
Teyzemin bir müzik grubu vardı.
Mikrofon standları falan vardı. Hep onlarla oynardım.
Mikrofonu kendi boyuma indirirdim.
Sonra dans edip kendi kendime şarkı söylerdim.
Annem dansı sevdiğimi buradan anladı.
Ana okulundayken beni bir kursa yazdırdı.
Her şey böyle başladı.
Beni birçok yarışmaya kaydettirdi.
Dans yarışmaları falan.
Ne zamandır break-dans çalışıyorsun?
Çok uzun zaman oldu.
Bir yarışmaya katılmıştım. O zaman 12, 13 yaşında falandım.
İzci bir çocuk "Şarkı söylemeyi denesene. Şarkıcı olmak ister misin?" diye sordu.
O zaman fark ettim ki hem şarkı söylemeyi hem dans etmeyi seviyordum.
YG'nin de aynı dönemde seçmeleri vardı.
Ben de kararımı verdim.
Kesinlikle denemeliydim.
Bu seçme mi?
Kaç kat giyinmiştin? Pantolon üstünde pantolon mu var?
Bu ne ya?
-Aman Tanrım. -Bu muhteşem.
-Çok havalı görünüyorsun. -Havalı görünmek için çok kasıyorum.
Seçme sonra erdikten sonra aranmayı bekledim.
Bekledim de bekledim.
İki ay bekledim!
Sonra aradılar. "Ne? Bu mümkün olabilir mi?" dedim.
Anneme çok düşkündüm.
Annem olmadan Kore'ye gitmem gerektiğinde artık kendi başımın çaresine
bakmam gerektiğini düşündüm.
14 yaşındaydım.
Çocuktum daha.
Korece bilmiyordum.
Sadece "Selam." demeyi biliyordum. Benim için yeni bir başlangıçtı yani.
2013 LISA'NIN EĞİTİMİNDE İKİNCİ YIL
Neyse ki Jennie vardı.
Stajyerler arasında İngilizce konuşabilen tek kişi oydu.
Onunla İngilizce konuştum...
Bir şey olursa da gidip onunla konuşurdum.
Evet, bu.
Nasıl rahat hissedersen. Yani...
Nasıl söyleyeceğini sen seç. Hepimiz farklı yapıyoruz.
-Al. -Tamam.
Bizim en iyi yanımız
herkesin grup için en iyisini istemesi.
Bu hoş. Bundan memnunum.
Tamam.
Grup olarak sahne aldığımız için
herkesin işine gelen bir denge bulmaya çalışıyoruz.
Bence.
N'aber?
Otur Jisoo.
Ne düşünüyorsun?
Bugün öğrenebilecek miyim dersin?
Bence kaşlarımı düzgün çizmeyi öğrenmek güzel olur.
MAKYAJ SANATÇISI
Gösterirsen taklit ederim.
Bugün senden öğreniyorum.
Böyle mi öğretiyorsun?
-Diğerlerine mi? Evet. -Sahi mi?
Bunun dersleri mi var?
O zaman daha önce öğrenmeliydim!
BLACKPINK makyajını öğrenmeye gelenler var.
BLACKPINK makyajı mı?
Yaşım daha gençken
çirkin olduğum için akrabalarım beni dışlardı.
Ne?
Bana maymun derlerdi.
Boş ver. Şimdi en güzelleri sensin.
Gyeonggi-do bölgesindeki Gunpo şehrinde, Sanbon'da yetiştim.
Ebeveynlerim, kız kardeşim,
erkek kardeşim, büyükannem ve büyükbabamla yaşadım.
Geçmişte, şu anki hayatımı
yaşıyor olacağımı hiç düşünmezdim.
Eskiden yazar veya ressam olmak isterdim.
İyi resim yapamasam da.
11. sınıfta tiyatro kulübüne katıldım.
Oyunculuğu denesem mi diye düşünüyordum.
Seçmelere katılmamı söylüyorlardı. Çünkü deneyime ihtiyacım vardı.
İlk seçmem YG'deydi.
İlk gün oraya varmadan önce
YG hakkında pek bilgim yoktu.
Bana çok uzak bir şeymiş gibi geliyordu.
Gerçekten bunu yapacağımı hiç düşünmemiştim.
Peki şimdi? Sence bebek yağımı kaybettim mi?
Eskiden burası daha bebeksiydi.
Bu akşam yatmadan önce ramen yemem gerekecek sanırım.
O zaman kendine gelirsin belki.
Hayır, şu an güzelsin ama.
Neyse. o zaman oldukça saftın.
O zamana göre farklısın.
Kendi dükkânın var!
Kendi dükkânını aç kim dedi sana? Söyle! Kim dedi?
Sen dedin.
Bu benim büyük planımdı.
Başka büyük planlarım da var.
Bence "Yapmam gereken bu. Çizeceğim yol bu."
diye düşünen çok az kişi var. Bence onlar şanslı insanlar.
Bence öyleleri çok yok.
Uykuya dalmakta çok zorlanıyorum.
Aklımda bir sürü düşünce oluyor.
Şarkı söylemek stres attıran bir şey.
Şarkı söylerken etrafımdaki her şey anlam kazanıyor.
Bu çok zor bir şarkı.
Bunu mükemmel söyleyebileceğimi hiç sanmazdım.
Bazen eğitim aldığım günleri özlüyorum.
Çünkü o zamanlar etrafımız sürekli müzikle çevrelenmişti.
Ama bugünlerde o kadar yoğunuz ki buna zaman ayırmam gerekiyor.
Bu yüzden hep geceleri, uyumam gereken zamanlar çalabiliyorum.
Selam, hanımlar beyler.
Ben Roseanne
ve az önce uyandım! Pijama haberlerine hoş geldiniz.
Yeni Zelanda'da doğdum.
Sekiz yaşındayken Avustralya'ya taşındım.
O zaman hep piyano çalardım.
Oturur, kendime bir ninni çalardım.
Çok uykum gelirdi, uykuya dalacak gibi olurdum.
Sonra çenemi, dizime dayardım.
Her pazar kiliseye gittim. Orada birçok Koreli arkadaşım vardı.
Ama okulda normal, Avustralyalı bir çocuktum.
Tebrikler Rosé.
Sanırım iki yaşam sürmek hoşuma gitmişti. Hannah Montana gibiydi.
Komik gerçekten.
Babam, YG'nin Avustralya'ya geldiğini haberlerde görmüş.
"Rosé, seçmelere girmek ister misin?" dedi.
Ben şok olmuştum.
"Müziği seviyor muyum ben?" diye ona sormuştum galiba.
"Evet, orası kesin.
Bu konuda bir şeyler denemelisin. Yoksa 25 yaşına gelip
hiçbir şey yapmadığın için pişman olan biri olacaksın." demişti.
16 yaşındaydım.
Seçmelere katıldım. Beni aradılar.
"İki ay içinde Kore'ye uçabilir misin?" dediler.
Sonra tüm hayatım değişti.
Okulu bıraktım.
Avustralya'da okulu bıraktım.
Ailemden uzakta yaşayabileceğimi hiç hayal etmedim.
Evimden uzakta iki haftadan fazla süre bile kalmadım.
Bu çok... Tanrım! Ağlayacağım.
Ağlayacağım.
Öyle işte.
Yurttaki ilk gece
hepsi aynı odadaydı.
Herkes uyuyordu.
Avustralya'dan bir gitar getirmişti, ben de dedim ki:
"Bize bir şey çalsana."
Dördümüzdük. Niye bilmiyorum ama sadece dördümüzdük.
Sabaha kadar şarkı yorumladık.
Dördümüz şarkı söyledik. Biri melodi yapıyordu.
Sanırım Jisoo'ydu.
Çok komikti. İnanabiliyor musunuz?
Gözlerim.
Çok güzel.
Dur, burada dur.
Bir, iki...
-Güzel. -Bir bakayım.
Beşinci kattaki Korece derslerimden sonra
asansörle bodruma indim.
Orada bir kız vardı.
Kısa saçlıydı, saçını arkada toplamıştı.
Biraz tuhaftı açıkçası.
-Gergindim. -Eminim gerginsindir.
"Aa! Yeni bir kız." demiştim.
Ben...
-...rekabetten bıkmıştım. -Rekabet tabii.
Rekabet çok yüksekti.
O zaman her şey rekabetti.
Beni rakip görmüş. Benim ise gözüm korkmuştu.
Herkes çok iyiydi.
Aynı yaştaydık.
Zevklerimiz benzerdi.
İkimiz de başla ülkeden gelmiştik, zorluk yaşarsak birbirimize güveniyorduk.
Birbirimizin tıpkısı olmuştuk.
Gerçek ikizler gibiydik.
Aynı kıyafetlerle dışarı çıktığımız o kadar fazla gün var ki.
Boş günlerimizde de hep birlikte olurduk.
Avustralya aksanı olmaya başladı.
Bazen hâlâ ağzından kaçırıyor.
Hayır.
-Öyle. -Hayır.
Onu hiç bilmiyorum...
Kore'de yaşayacağımı hiç tahmin etmezdim.
16 yaşına geldiğimde birden...
..."Kore benim evim." dedim.
Zor oldu mu?
Elbette.
Yanında ben olmama rağmen mi?
Sen mi?
Yararın olmadı.
Şakaydı.
Evet.
Çünkü ben kardeşimle büyüdüm.
Kardeşin olmadığını düşün.
Ama Lisa yanımdaydı.
Zorlandığım zaman Rosé'ye bakardım. O da zorlanırdı.
Çok üzgünüm sandığımda sana bakardım ve "Peki." derdim.
Bence K-pop'ı K-pop yapan şey eğitim alırken harcadığımız süre.
EĞİTİLEN SÜRE: 6 YIL - 5 YIL - 4 YIL - 5 YIL
Hep birlikte yaşıyoruz. Yurt gibi. Eğitimlisi sadece.
Sanırım dokuz kız vardı.
Büyük bir grup kurmayı planlıyorlardı, o yüzden orada bir sürü kız vardı.
Her konuda onların standardında olmanızı bekliyorlar.
Benim için başlangıçta çok fazla ders vardı.
Günde üç ila dört arası dans dersi alıp pratik yapıyordum.
İki, üç öğretmenden vokal dersleri alıyordum.
Çok zor bir dönemdi.
İki haftada bir gün iznimiz olurdu.
Sonra 13 gün boyunca yine çalışırdık.
Günde 14 saat sadece eğitim alırdık.
Sürekli tekrar etmek kolay değil.
Ama sonraki on yıl boyunca ihtiyaçları olacak tüm teknikleri
ve yöntemleri o genç yaşta özümseyebiliyorlar.
Dansta öğrenilmesi gereken temel bir rutin var mesela.
Jennie "Öğrenmen gereken ilk şey o. Sana ilk hareketleri öğreteyim." diyordu.
"Şunu yap." diyordu. "Yapmayı bilmiyorum ki." diyordum.
Dans dersi aldığın ilk günü hâlâ hatırlayabiliyorum.
Daha önce hiç dans etmemiştim.
Çok tatlıydı.
16 yaşında birinden ilk kez dans etmesini istersen
çok komik dans eder. Şey gibiydim...
Sonra kendime çok kızdım.
"Lisa gibi olacağım." diyordum.
Çünkü Lisa çok iyi dans ediyordu. İşin zirvesindeydi yani.
Her ayın sonunda patronumuz ve tüm yapımcılar gelirdi.
Solo şarkı, grup şarkısı ve grup koreografisi yapardık.
Bunun için her şeyi planlardık.
Her birimizin bir rolü vardı.
Vokalden sorumlu biri varsa ona bu rolü verirdik
ama dansçı rolünü hep ben alırdım.
Koreografiyi de hep ben tasarlardım.
Her ay! Resmen her ay.
Beş yıl boyunca.
Aylık değerlendirme sonrası bize notlandırılırdık.
A alanlar, B alanlar, C alanlar vardı.
Her ay iyi bir arkadaşımı testten geçemediği için
evine yolcu etmek zorunda kalırdım.
Çok kural vardı. "Bunu sevmiyorlar. Şunu da."
dediğimiz birçok şey vardı.
Ne yapsam yanlıştı.
Yüzüme karşı bir şeyde iyi olmadığımın söylenmesi
ve bunları duyarken sağlam durmaya çalışmak...
Çok zor gerçekten.
Çok mutlu bir hava yoktu.
İçki, sigara, dövme yasaktı.
Eve nadiren giderdim ve hafta sonları da pratik yaptırırlardı.
Bu yüzden ebeveynlerim üzgün ve endişeliydi.
Ama onlar öyle pek
duygusal insanlar değiller.
Bunun yapmam gereken bir şey olduğunu biliyorlardı,
bana güçlü kal ve bu işi bitir, dediler.
Hep annemi arardım.
Onu arayıp "Anne, bu çok zor." derdim.
"Eve dön." derdi. "Hayır." derdim.
Beni gönderen babam bile "Rosé , eve dön." diyordu.
"Eve dönmeni istiyoruz." diyordu.
Bundan nefret ederdim. "Eve dön." demelerinden.
Bunu duymak istemiyordum.
Ben diğerlerinden biraz geç başladım,
bu yüzden arkadaşlarımla anılarım oldu, okula gidebildim.
Şu an bunu şükretmem gereken bir şey olarak görüyorum.
Dans etmeyi, şarkı söylemeyi öğrenirken harcadığım zamana acımıyorum.
Ama 18, 19 yaşlarına gelene kadar
keşke evde yaşasaydım.
Lise öğrencisi olan birçok insan birçok anı biriktiriyor.
Benim hiç öyle anım olmadı.
En zor kısmı beklemekti.
Kazanacağımı düşünmüyordum. Bırakmanın eşiğindeydim.
Günler birer birer geçiyordu. Hiçbirimiz bu işin
nereye varacağını bilmiyorduk.
Kendime sorardım:
"Kolay olmadığı için vazgeçmek mi istiyorsun?"
Yapabileceğimi biliyordum. Bana ne kadar sert davransalar
o kadar kararlı oluyordum.
"Başaracağım. Onlara bunu göstereceğim." diyordum.
Bunca şeyden sonra elim boş dönmeyecektim.
Bu utanç verici olurdu. Öyle düşünüyordum.
Mücadeleye devam etmeliydim. Her şeyimi vermeliydim.
"Eğitimin ne kadar süreceği umurumda değil.
Sürsün! Artık umurumda değil!"
CEO, sırf denemek için bizi her ay farklı gruplara koyardı.
Bir gün dördümüzü seçti.
Birlikte değerlendirildik
ve dördümüz ekran testinden geçtik,
birlikte demolar kaydettik.
Çok doğal oldu.
Uyumluyduk işte.
Çok iyi anlaşıyorduk.
Normalde gruplarda "Ben daha çok söylemek istiyorum."
"Ben ortada olmak istiyorum."
gibi küçük kavgalar yaşanırdı.
Ama dördümüz bir araya gelince ne yaptığımız netti.
Bir grup oluşturmamızı sağlayan da bu oldu.
Dört kızın bir grupta olması kolay değil.
Bir grupta çalışırken
herkesin bir rolü ve yeri olduğunu,
herkesin kendini gösterme şansı olduğunu gördüm.
Sinerji böyle doğar.
Bunu fark etmek bakış açımı değiştirdi. Herkes olması gereken yerde olunca
büyük şeyler olabiliyor.
Olaya ilk dâhil olduğumda yedi, sekiz, dokuz kız vardı.
Bazı şarkıları kaydetmeye başladık
ve sonik olarak en iyisine baktık.
En iyisi şu anki dörtlünün birleşimiydi.
Sonra onlara kişisel olarak baktık. Mesela karakterlerine.
Dördü içimize sindi.
Teddy, CEO gibi biriydi.
Biri Teddy ile bir şey yapsa veya tanışsa
bu önemli bir şey olarak görülürdü.
Hakkında pek bir şey bilmiyordum.
1TYM üyesi olduğunu biliyordum.
Farklı bir dönem ve çağdayız.
Gençken ihtiyacım olan kişiye dönüşmek istedim.
Dış bir perspektiften bakan, bana nereye gideceğimi söyleyen
biri yoktu.
-İlk tanıştığımızda... -Eğitimdeydim.
Çok gergindim. Onunla konuşamıyordum.
Seninle tanışmak ilk sahne alışımızın son aşaması gibiydi.
Sen bölüm sonu canavarıydın! Seninle tanışsak ilk performansa çıkardık.
Oppa, o ıslık sesini 100 kez kaydettiğimizi hatırlıyor musun?
Onu asla unutmam bak.
Onu unutamam.
Çıkış şarkımızda az daha "WHISTLE" adını seçmeyecektik ama...
Çoğu kişi bunu riskli bulmuştu.
Ama son dakikada "Böyle olmalı." dedik.
Tuhaf, kırsal bir havası var. Ve çok minimal.
Birçok kişiye çok boş geldi.
Çoğu kişi buna karşıydı. Ama biz sonuna dek zorladık.
O fotoğraf var ya?
Bu BLACKPINK olarak ilk fotoğraf çekimimizdi.
Evet.
Oppa'nın favori fotoğrafı.
O fotoğrafın nasıl çıktığını görür görmez "Bu eğlenceli olacak." dedim.
AĞUSTOS 2016
BLACKPINK İLK SAHNE ALIŞI
YG Entertainment'ın 2NE1'in ilk sahne alışından bu yana
ilk kız grubunu göstermesi bekleniyor.
Yapımcı Teddy'nin öncülüğünde
bu yeni grup hazırlanıyor.
Üyeleri ve ilk şarkıları özenle saklanıyor.
Titriyorum!
Çok titriyorum.
"Çeşitli... farklı renkler..."
Nasıl gidiyor?
İstediğim tek şey insanların bizdeki potansiyeli görmesiydi.
"Vay canına! Bu çıkan grup her açıdan mükemmel."
demeleri şart değildi.
İnsanlar hakkımızda meraklı olsun istemiştim.
Selam millet,
ben BLACKPINK'ten Rosé.
Selam millet. Ben BLACKPINK'ten Jennie.
Selam millet.
Ben BLACKPINK'TEN Jisoo.
Selam millet. Ben BLACKPINK'ten Lisa.
Diğerleriyle aldığımız bu eğitimden sonra
nihayet performansımızı sergileyecek olmak heyecan verici.
Gelecekte çok çalışarak herkese
BLACKPINK'in eşsiz renklerini göstereceğiz.
Lütfen bizi sevin!
Teşekkürler!
İlk sahne alışımızdan sonra
bence her şey sandığım gibi oldu.
Hadi gidelim!
-Selam. -Selam.
Sabırsızlanıyorum. Sahneye çıkacak sıradaki kişi kim?
İki şarkıları geçen hafta Inkigayo'da sahnelendi ve birinci olabilir!
Şu anki en seksi acemiler olan BLACKPINK'i izleyelim mi?
-Müzik... -...başlasın!
YG'nin yeni kız grubu BLACKPINK
ilk sahne alışlarından 14 gün sonra bir numaraya yerleşti.
Bu bir kız grubunun en kısa sürede bir numaraya çıkışı oldu.
Bizim ilk çıkışımızı yapışımızı ve ödüller kazanışımızı hatırlıyorum.
Vay canına!
"Vay canına! Başardık." dedik.
"WHISTLE" sürekli yükseldi. Sonra bir numaraya tırmandı.
Mutlu ve heyecanlıydık.
BLACKPINK İLK ŞARKILARIYLA BİRİNCİ
BLACKPINK'IN ÇIKIŞI: YENİ K-POP KIZ GRUBU BİRİNCİ VE İKİNCİ
Açıkçası "WHISTLE"ın listelerde
birinci çıkmasına en çok şaşıran bendim.
O zaman çok heyecanlandım.
Hatırlıyorum da biz...
Pratik odasında listelerde ikinci olduğumuzu duymuştuk.
Sürekli bakıp durdum ama pratik yapmamız gerekiyordu.
Saat başı bakardık.
Sonra biri gelip söyledi. "Aman Tanrım!"
Hoplayıp zıpladık.
Arkadaşlarım bana duyduklarını söylemişti.
"Dışarıdayım, senin şarkını çalıyorlar!" diyorlardı.
Çok tuhaf hissettirmişti.
"Tanrım! Bu çok hoş! Video çek! Bana videoyu at!" diyordum.
Lisa! Seni seviyorum!
Tarzlarını çok seviyorum.
Sesleri diğer K-pop gruplarından farklı.
Çünkü çok fazla yabancı üyeleri var.
Herkesin hayallerine ulaşabileceğini gösteriyor.
Sahnede çok iyiler.
Dansları çok güçlü.
Müzikleri çalınca direkt dans edesiniz geliyor.
Bir K-pop grubunda gördüğüm en iyi arkadaşlık onlarda.
Yaptıkları işi sevdikleri, bu iş için doğdukları belli.
Bunun sahiden bağ kurabileceğim bir kız grubu olduğunu düşündüm.
Çok iyiler.
Çok havalılar.
Stajyerken beni kimse tanımıyordu.
Ama BLACKPINK ile çıkış yaptıktan sonra
nereye gidersem gideyim herkes peşimdeydi.
Bu kadar ünlü olacağımızı bilmiyordum.
Dün gece ne kadar uyudun?
Üç saat.
-Üç saat mi? -Evet.
-Ön tarafı boşaltın. -Herkes çekilsin.
Stajyerken çaresizdim. Bunu çok istiyordum.
Ama çıkış yaptıktan sonra sorumluluğum acayip arttı.
Herkes kameraya baksın.
Sonra sıradaki işimizin baskısı geldi. "Şimdi ne olacak? Ne yapacağız?
Yeni bir şey bulalım." Kovalanıyor gibi hissediyorduk.
Motor!
Kazanan BLACKPINK.
Teşekkürler! Sizi seviyoruz!
"Ddu-Du Ddu-Du 24 saat içinde
en çok izlenen Korece müzik videosu oldu. Bugün BLACKPINK için büyük bir gün.
400 milyondan fazla tık alan üç müzik videosu.
YouTube'da bir milyar izlenme.
İşlerin hızlı ilerlemesi
bir noktadan sonra bunaltıcı oluyor.
Öyle.
İlk seferi hâlâ hatırlıyorum...
İlk performansımdan sonra Tayland'a döndüm.
Çünkü Tay gençleri beni bu noktaya ulaşmış bir Tay olarak görüyordu.
"Lisa gibi olmak istiyorum." diyorlardı.
Lisa!
EVİNE HOŞ GELDİN ÇOK ÖZLEDİK
Ama o an, onların rol modeli olacak kadar iyi miydim, emin değildim.
Şarkıcıyım tamam ama ben... Nasıl bir şarkıcı olmak istiyordum?
Hedefimi kaybettim. Kendimi bulmaya çalışıyordum.
Gerçekten rol modelleri olabilir miydim? Ne yapsam hayal kırıklığına uğramazlardı?
Kafamda sürekli bu tür düşünceler vardı.
BLACKPINK YURDU
-Bize şeker lazım. -Bize şeker lazım.
-Bir kaşık. -Bir kaşık.
Bunu da seviyorsun ama. Tanghulu farklı.
Tanghulu çok tatlı bir meyve.
Bir süredir yapmadığımız için kıvamını tutturamadım.
Şeker fazla kaçtı.
Yine de leziz görünüyor.
Bu geleneksel bir Çin atıştırmalığı
ama Kore'de bulmak zor.
Bir keresinde az daha yangın çıkarıyorduk.
-Çok fazla yapmıştık. -Evet, az daha yakıyorduk.
Bu yurdu yok edecektik.
Jisoo bana İngilizce konuşmayı böyle öğretiyor.
Son altı ayda daha iyiye gitti.
Söylediğim her şeyi anlıyor. O yüzden bazen İngilizce konuşuyorum.
Nasıl?
-Güzel mi? Tadayım. -Sıcak.
Biraz yanmış.
Fena değil.
Fena değil ama iyi de değil.
-Evet. Dürüst olalım. Olmamış. -Evet.
Hayır. Hiç su eklemedik.
-Neden bahsediyorsun? -Hayır, su eklemiyorsun.
Unnie! Su ekliyorsun.
Ekliyor musun? Hayır, eklemiyorsun.
Seninle ne yapacağım ben? Bensiz hiçbir şey olmuyor.
Kore'de isimden sonra sorulan ilk şeylerden biri yaştır.
Senden yaşlı olduklarını söyler söylemez unnie olurlar.
Unnie, abla gibi bir anlama geliyor.
Sanki...
Başka ülkelerde bu yok.
Birbirimize isimle hitap etmeyiz.
Benden büyüksen sana unnie derim. Erkeksen oppa derim.
Alışması biraz vakit alıyor ama alıştıktan sonra
isimle hitap etmekten daha iyi.
O Jisoo değil. O unnie.
Aileden gibi.
Şarkıcı olarak eğitim almaya ilk geldiğimde
daha önce ne şarkı söylemiştim ne de dans etmiştim.
Kayıp durumdayım. Ama sen bana çok şey öğrettin.
İkimiz için bu... O zaman rekabet çok ateşliydi.
20, 30 kadar öğrenci vardı.
Grupta yaşı büyük olanlar biz olduğumuz için
diğerleri sorun yaşayınca bize gelirdi.
Problemlerinin ne olduğunu biliyordum. "Unnie, ne yapalım?" diye sorarlardı.
Ben de onlara dürüst olmalarını söylerdim. Bunu yapmakta zorlanırlardı,
ben de işi halletmek zorunda kalırdım.
Sorumluluk hissettiğime şüphe yok.
Diğer kızlara göz kulak olmak için elimden geleni yapıyorum.
Sorun değil. Bunu yiyebilirim.
Kısmen başarılı.
Pekâlâ. Sadece Rosé ve beat.
-Tanrım. -Kelime yok, melodi yok.
Hadi bakalım.
İnsanlar yükseklikten, sudan falan korktuğunu söyler ya?
Ben de stüdyoya girmekten, bir şeyler yazmaktan çok korkardım.
Bir gün bunu yapmaya başlamam gerektiğini düşünüyordum. Mecburdum.
-Bunu tutacağım. -Tamam.
-Bir tane daha deneyelim. -Tamam.
Ritmi değiştireyim mi? Hep aynı ritimdeyim.
-Şarkı söylerken huzursuz musun? -Huzursuz muyum?
Biraz. Belki bir kez daha söylemeyi deneyebilirim.
Joe'yu birkaç kez izledim. Müziği muhteşem.
Ben de Teddy'ye "Bana yardım etse ne olur?" dedim.
Üstünde çalıştığımız şey şu. Bu Rosé'nin kaydettiği şarkı.
Bu dosyayı gizli bir klasörde sakladık
çünkü ben kimse dinlemesin istedim. "Herkesten sakla." dedim.
Konu şarkı yazmak olunca Rosé'nin aklında bazı hikâyeler var.
Kendisi o hikâyeyi paylaşma konusunda utangaç. Onun için çok kişisel.
Onun günlüğü gibi.
Aman Tanrım!
Bunda sesin gergin gibi.
"Ne yaptığımı bilmiyorum." der gibi.
Aslında şöyle bir şey yazmak güzel olur:
Saat ikiden, üçten sonra seni aradığımda
Ve sen çağrımı gördüğünde
Öyle bir şey.
-Bence güzel. -Şu an saklanmak istiyorum.
-Hayır. -Bunu yapabileceğimi sanmam.
Teddy de dün söyledi.
"Stüdyoda daha hassas olmayı öğrenmen gerek." dedi.
Bunu kolayca yapamıyorum. Ama şunu diyeyim...
-Vakit alan bir şey. -Evet.
Müziğe büyük saygım var.
Şarkı söyleyen ve herkese söz yazdığını söyleyen
sıradan bir kız olmak istemiyorum.
Bunu asla istemem.
-Bunlardan birini istiyorum. -Evet.
Tanrım.
Kendi başımayken gözüm daha çok korkuyor.
Bir odada tek kaldığımda "Bir şey yazmayı denesem mi?" diyorum.
O zaman gözüm çok daha korkuyor.
Çünkü sadece ben varım. Fikirlerim doğru mu bilmiyorum
ve bu beni korkutuyor. Kendimi en çok korkutan benim.
Tamam, bunu kaydedelim. Tempomuz ne?
Bu akortları bir ay kadar önce buldum.
Beğendim. Kulağıma güzel geldi.
O zamandan beri çalıyorum.
Seni stüdyoya koyalım, üstüne şarkı kaydedelim.
Tamam.
Sence yapabilir miyim? Bunu hiç denemedim.
Bence yaparsın. Dene bir.
Odada, ortaya çıkacak şeyi kabul edecek
ve onu güzel bir şeye çevirecek doğru sayıda insanın bulunması çok hoş.
Joe hep "Burası güvenli bölge. Burada her şey sır.
Kendini rezil edebilirsin. Kimseye söylemeyiz." diyor.
Kendimi ifade ettiğimi hissediyorum.
Mesela hep başka sanatçıların şarkılarını söylüyorum.
O, onların duygularını ödünç alıp kendimin kılmak gibi.
Bu ise sadece kendi bakış açımı yansıtıyor.
Müzik içinde konuşmaya çalışan,
ilk kez şarkı söylemeyi deneyen bir bebek gibiyim.
-Yine kaçtı. -Kaydettik.
Lisa, dönüşte bunu mu giysem?
Kuma!
BLACKPINK kapüşonlusu.
-Bence giy. -Değil mi?
Merhaba...
Beni ısırdın! Coco beni ısırdı.
Coco "Umurumda değil." diyor.
O kadar çok kıyafetim var ki sığdıramıyorum.
Bu yüzden onları balkonda tutuyorum.
Japonya'daki etkinlik için toplanmamız gerekmiyor mu?
Böyle bir şey getirin. Hava soğuk.
-Atkı da koy. -Atkım yok ki!
-Ver bir tane. -Çok komik.
-Ver bir tane. -Veremem.
O atkı değil.
Çalıştığımız zaman çok yoruluyorum.
Çalışmadığımız zaman da çalışmıyoruz diye stresleniyorum.
İşte bu ikilem çok kötü.
Çalıştığımızda dinlenmek istiyorum.
Çalışmadığımızda "Ne yapıyorum ben?" diye sorguluyorum.
-Bu işin inişi çıkışı çok fazla. -O konuda elden bir şey gelmez.
Çok rastgele bir iş. Düzen hiç olmuyor.
Bunun ne kadar süreceğini hiç bilemiyorsun.
Tahmin etmek imkânsız. En zoru da o.
Bu yıl yolda geçti.
-Bu yıl sürekli eşya topladık, boşalttık. -Şarkı gibi söyledin.
En azından şu an dinlenme kısmını planlayacak kadar hazırlıklıyız.
Çünkü geçen yıl pek sallamıyorduk.
Sonra tur üstümüzden geçince
-"Aman Tanrım!" falan olduk. -Aman Tanrım!
BİR YIL ÖNCE 2019 DÜNYA TURU PROVASI
Dünya turuna çıkmadan önce yaklaşık üç yıl birlikte çalışmıştık.
Uzun bir turdu. Yaklaşık dokuz ay sürdü.
Dünya turuna Asya'da başladık
ama Coachella, turumuzun başlangıcını Kuzey Amerika olarak belirledi.
Asya dışında başlayacağımızı söyledikleri zaman
hayal gibi geldi.
Burada onlara bir öpücük gönder.
Çünkü öpücükten önce nakarat bitiyor olacak.
Sonraki nakaratta mı?
Öpücükten önce nakarattan çıkıyorsun.
Nakarattan önce mi çıkayım?
Yavaşça çık, burada çal.
Orada çok durunca sıkıcı oluyor.
Çok daha farklı insanlardan oluşan BLINK'ler
bizi görmek için sabırsız olacak.
Onlara elimizden gelenin en iyisini göstermek istedik.
İster "Playing with Fire" olsun ister "Boombayah"...
Yeterince dans etmiyormuş gibisin.
-Etmiyor muyum? -Yeterince değil.
İzleyicilerin enerjinden büyülenmesi gerekiyor.
İyi dans ettiğinizi biliyorum ama biraz daha uğraşın.
Jisoo, notaları tutturman lazım.
Daha önce ritimde batırdın. Çok mu hızlıydı?
İlk gelişimde M.R. ile çalışmıştım.
İlk girişinde notalar biraz dengesiz.
Ama bunu kamera önünde söylememeliydik.
**** ****.
Bunu asla yayınlamazlar.
Medya, K-pop kraliçelerinin iniş yaptığını söylüyor.
BLACKPINK, Tayland'a hoş geldiniz. Yaşasın!
Kız grubu BLACKPINK ilk dünya turu durakları Tayland'ı kasıp kavuruyor.
Lisa'nın memleketinde konser vermek çok özel bir şey.
Bu, BLACKPINK'in, Tay hayranlarımızla tanışabildiği
ilk konser.
BLINK'leri hayal kırıklığına uğratmamak için uğraşacağız.
BLACKPINK!
Dönüp baktığımda memnun kalacağım bir performans sergilemek istiyorum.
Amacım, pişmanlık duymayacağım bir performansla sahneyi terk etmek.
Oraya çıktığımda "Bunu batırma. Başarılı olmalısın."
diye düşünüyorum.
Bu ilk dünya turumuz olduğu için beklentimizin ötesindeki büyük arenaları
dolduran hayranlarımızı görmek muhteşemdi.
İlk seyahatimde her şey bana yeni geldi.
Dünya genelinde birçok hayranla tanışmak harikaydı.
Ama 30 gün falan geçince, her gün en iyi performansını
göstermeye çalışmak büyük baskı yaratıyor.
Birçok uçuştan, birçok ortam değişiminden sonra
bedenimiz pes ediyor.
-Burkulmuş gibi görünüyor. -Bu tarafı daha mı kötü?
Eve döndüğümde spor yapıp vücuduma iyi bakmayı seviyorum
çünkü nine gibiyim. Sağlam yerim yok.
Kendime iyi bakmam şart.
Nefesim diğer insanlardan daha çabuk tükeniyor,
diğerleri kadar çok zıplayamıyorum.
Sanırım başta nereye doğru gittiğimi bilmiyordum.
Tamam. Gidelim.
Çok heyecanlı ve eğlenceli olacağını düşünmüştüm.
Ketçapsız yiyeceğim.
Turun ortasındayken özel hayatım yok gibi hissettim.
Hayatımda büyük bir boşluk var gibiydi.
Yaşama sebebim yarınki gösteriydi.
Sahnede olmaya bayılıyorum, orada yaşadığımı hissediyorum.
Ama otele döndüğümüzde çok boş hissediyorum.
Açım. Ben de basit bir şey sipariş ettim.
Haşlanmış yumurta.
Gurbet hasreti çektiğimi o zaman anladım.
Çok leziz.
Hadi! Gidelim.
En sağlam olan Lisa.
Gruba pozitif enerji sağlıyor.
Bıkan birisi olduysa...
...o kişiyi güldürür.
Bizi enerjik tutar.
Ama bazen sanki
fazla tepki veriyor gibiydim.
Ya da moraller bozukken fazla pozitiflik katıyor gibiydim.
-Ama yararı oluyor. -Sahi mi?
-Evet. -Pekâlâ.
Devam edeyim ben.
-Devam et. -Evet, devam et Lisa.
Grup olarak yakın olmamızın sebebi, bireysel olarak kendimizle ilgilenmemiz.
Sağlıklı, mutlu şekilde bir araya geliyoruz ve sorun çıkmıyor.
Bazen çok yorgun ve kızgın göründüğümde
o benim mutlu yüzüm oluyor.
Hepimiz insanız. Hepimiz kadınız. Kötü anlarımız oluyor.
Ama iyi, pozitif enerji bulunduğu zaman yararı oluyor.
NİSAN 2019
N'aber Los Angeles? BLACKPINK olarak 97.1 AMP radyodayız.
Coachella'da sahne alan ilk Koreli kadın grubu.
-Tanrım! -Ne?
BLACKPINK adındaki K-pop grubu bu hafta sonu ABD'de.
Çok büyük bir festival olduğu için
gideceğimiz söylendiğinde buna inanamadım.
Coachella'ya mı gidiyoruz? Biz, BLACKPINK? Emin misiniz?
Bu ciddi mi?
Şuraya bakın!
Çok heyecanlıyım.
Bu çok güzel!
Gerçekten sinir bozucuydu.
Güney Kore'den gelmiş, ülkemizi temsil eden bir gruptuk.
Dünyaya, bu anı beklediğimizi göstermeye oldukça hazırdık.
Fazla vaktimiz olmadığından...
"Stay"i pas geçip
"WHISTLE" ve "Kiss and Make Up" ile devam edeceğiz.
Amerikalı hayranlarımızın vereceği tepkiyi bilmediğim için çok gergindim.
Normalde BLACKPINK turuna gelenler bizi izlemeye gelen hayranlar oluyor.
Ama Coachella'ya gelen insanlar genel olarak müziği sevenler insanlardı.
Birçok insanın gösterimize gelmeyeceğinden endişelenmiştim.
100, 200 kişiden fazlası olmaz diye düşünüyordum.
Birileri izlesin diye umuyordum.
Çok hastaydım.
Daha önce öyle bir hastalık görmemiştim.
Sırtım inanılmaz ağrıyordu. Hareket etmek canımı yakıyordu.
-Çok endişeliydik. -Hem de çok.
-Selam. -İyi şanslar.
Coachella'da...
Hadi gidelim.
O sahneye çıktığımda
o kadar insan olduğunu fark etmemiştim.
-Niye bu kadar çok insan var? -Bilmiyorum.
Çok insan var.
-Bunu yapabiliriz. -Bunu yapabiliriz. Sorun yok.
Bir, iki, üç! Hadi!
Jennie ve Rosé, buradan.
Su!
Biri göz damlası versin!
Sakin ol.
Şimdi başlıyoruz!
Sahneye adım atıp çığlık atan, tezahürat yapan
kalabalığı gördüğümde çok gergindim.
"İşte büyük an." diye düşündüm.
Sanırım ilk kez Coachella'da bunun yalnızca
K-pop müziği olmadığını farkında olan insanlar var diye düşündüm.
Bizi yeni bir şey yapan insanlar olarak görüyorlardı. Bu hoşuma gitti.
Orada her ırktan birçok insan bir yaraya gelmişti.
Bu da BLACKPINK'i temsil eden şeyin...
...bu olduğunu vurguluyordu.
İnsanların yeni kültürlere,
yeni müziklere açık olduğu bir dönemde olduğum için mutluyum.
Coachella'da binlerce insanın Korece
"Ateşle oynamak!" diye şarkı söyleyeceği kimin aklına gelirdi ki?
Seyirci sayısının önemi yok.
Önemli olan atmosferin iyi olması.
Herkes aynı havada olmalı.
O an, yaptığımız işten büyük tatmin duymuştum.
Eğitim aldığımız onca yıla değmişti.
Bana doğru yolu seçtiğimi hissettiriyor.
Hayatımda yapmak istediğim şey buydu.
Çok eğlendik.
Sanırım bugünü ömür boyu unutmayacağım.
Sizi seviyoruz!
Çok teşekkürler.
İyi geceler.
Coachella'dan birçok haber geliyor
ama herkesin konuştuğu tek bir grup var. O da BLACKPINK.
Daha önce onları duymadıysanız artık kesin duyacaksınız.
Sanırım Coachella'dan sonra
sahnede eğlenmeyi öğrendim.
Sadece kendine odaklanmamayı,
çevrendeki tutkuyu da beslemeyi.
Eğlenmeyi. Bununla eğlenmeyi.
Yaşlansak da yerimize yeni, genç bir nesil geçse de fark etmez.
Yeter ki hâlâ bizden bahsedenler olsun.
Çünkü nasıl parladığımızı hâlâ hatırlayacaklar.
LONDRA
LISA BENİMLE EVLENİR MİSİN?
MAKAO
EVİNE HOŞ GELDİN ROSIE
SİDNEY
Herkes ayağa kalksın lütfen!
Hepimizin bunu başarmak için hayalleri, açlığı var.
Başarılı olmanı sağlayan şey yaptığın işe tamamen adanmaktır.
Sizi seviyoruz Bangkok!
Çok teşekkürler!
Teşekkürler.
Üzgünüz. Çok üzgünüz.
Ama daha önce söylediğimiz gibi bu turdaki son konserimizi vereceğiz.
Bence dördümüz de iyi performans gösterdik
ve her birimizle gurur duyuyorum.
Çünkü çok şey atlattık.
Siz sadece sahnede olanları görüyorsunuz, bunu biliyorum
ama bence hepimiz çok şey atlattık. Çok gurur duyuyorum.
Gösterilerde seyircilerle hep konuşmaya çalışıyoruz.
Konuşurken dieğerlerine baktım
ve birden ağlamaya başladım.
Çünkü ilk defa onlarla konuşuyordum.
Bence herkesin evden uzak kalması çok zor...
Mutluluk gözyaşları.
-Mutluluk gözyaşları. -Mutluluk gözyaşları. Evet.
Ne zaman Tayland'a gitsek duygusallaşıyorum.
Niye bilmem.
-Ağlayacağım bak. Ağlamak istemiyorum. -Herkes ağlayacak.
-Herkes ağlasın. -Herkes ağlasın.
Tren gibi. Ben, sonra Jennie unnie.
O ağlarsa Lisa ağlıyor, sonra da...
Ben ağlamam.
Ben ağlamam. En son ben ağlarım.
-Geldiğiniz için teşekkürler! Elveda! -Elveda!
Basamağa dikkat. Dikkat edin.
-Teşekkürler. -Hoşça kalın.
Hoşça kalın!
Hayranımız mı?
BLACKPINK olarak yarattığımız şeyden gurur duyuyorum.
Mümkün olduğunu bilmediğimiz bir şeye dönüştük.
Bu sonuca hayranlarımız kadar
biz de şaşırdık.
Bu, bizimle çıktıkları bir yolculuk gibi geliyor.
Hoşça kalın!
Biri bana "Baskı hissediyor musun?" dediğinde
"Hayır çünkü harika iş çıkarıyoruz.
Size daha gösterecek çok şeyimiz var. Bu başlangıç." diyorum.
Et!
Tabak sıcak, dikkat edin.
-Harika görünüyor! -Bir ısırık alabilir miyim?
Teşekkürler.
-Bizi tanıyor musun? -Evet.
-Daha önce gelmemiş miydiniz? -Doğru, geldik.
-Stajdayken gelmiştik. -Burada yemiştiniz.
-Hatırlıyorum. -Ben başından beri buradayım.
Sizinle iyi ilgilenememiştim.
-Sahi mi? O yüzden mi şu an naziksin? -Evet. Umarım yemeği beğenirsiniz.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Halsey bir anda bana ulaştı.
Paris'te miydi?
"Paris'te misiniz?" dedi. "Sen de mi?" dedim.
Onunla ilk buluşmamdı. Beşinci kez gibi hissettirdi.
O da aynısını dedi. "İlk kez mi buluştuk?" dedik.
"Evet." dedim. O da bizim gibi. Bizim gibi konuşuyor.
-O Amerikalı mı yoksa... -Amerikalı. Los Angeles galiba.
Los Angeles! Hadi Los Angeles!
-Ben Paris'te yaşamak istiyorum. -Ben de! Bir yıllığına.
-Bir yıl Paris'te kalacağız. -Şimdiden Parislisin sen.
Bir yıl sonra ABD'ye gitmek istiyorum.
Ben Paris'te yaşamak istiyorum ama ABD'yi ve İngiltere'yi de istiyorum.
20 yıl mı?
Bence Lisa tüm dünyayı dolaşırdı.
-43 mü? -40 mı olacağım?
-Ne? 40 mı olacağız? -Ben 42 olacağım.
Bence hepimiz... O zamana dek hepimiz evlenir miyiz?
-Belki. -Elbette. 43 bu. Yapma!
Bebek olur mu bilmem de...
Bence hepimiz evleniriz.
42, 44 yaşlarında bebeğimiz de olur.
Hepimiz çocuklu mu oluruz?
Olmazsa sonradan da evlenebiliriz.
Yeni evlenmiş mi olacağız?
Bebek olmaz!
Sahnelere geri dönüş yapmayacak mıyız?
O yaşta mı?
Belini incitirsin!
Ben dans edebileceğimizi sanmam.
Ayakta dikiliriz.
Alt yazı çevirmeni: Anıl Çetinkaya