Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
So-yeon.
Tak jest.
So-yeon.
So-yeon!
Wytrzymaj jeszcze trochę, a wkrótce narodzisz się na nowo.
Gi-su!
Yang Gi-su!
Stój!
Wypuść So-yeon.
Przywrócę ją do życia. I tak umrze, jeśli mnie powstrzymacie.
Będę strzelać.
Gi-su.
Twoje eksperymenty pochłonęły ponad 100 istnień.
To nie przywróci So-yeon!
Wypuść swoją córkę, jeśli naprawdę chcesz ją ocalić.
Nie, znalazłem sposób! Dokonałem tego!
Zobacz, jestem żywym dowodem, bo sprawdziłem to na sobie!
Możemy uratować So-yeon.
Yang Gi-su!
Nie możecie.
Nie dotykaj!
Zabierzcie go.
So-yeon umrze. Zabijecie ją!
ALARM
So-yeon.
Nie!
MYŚLIWI Z RUIN
Co do diabła?
Cholera, mam przesrane.
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże!
Zostaw mnie!
Chodź tu.
Niemal sam go załatwiłem.
Kogo to obchodzi?
Chodź, zabierzemy go.
Wygląda przepysznie.
O rany.
Babciu, miałaś mi powiedzieć, gdy trzeba coś zrobić.
Nic mi nie jest.
Chciałam się tylko przewietrzyć.
Babciu, masz chore kolana.
Usiądź, ja zajmę się resztą.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio padało.
O rany.
W okolicy nie ma wody pitnej.
Może poszukamy samochodu i przeniesiemy się
do dystryktu autobusowego?
Wiesz,
wolę mieszkać tu z tobą.
Choć tam jest więcej ludzi, to i tak nie jest bezpieczniej.
Pamiętasz, jak porwali nas kanibale?
Oni przed suszą też byli dobrymi ludźmi.
Nie wszyscy są tacy źli.
Większość ludzi, których spotkałam, taka właśnie była.
Su-na.
Moim zdaniem
człowiek dostaje to, na co zasłużył.
Świat wydaje się pełen złych ludzi,
ale nawiązując nowe znajomości, odkryjesz też ludzi dobrych.
Wierzę w to.
Za bardzo wierzysz w ludzi.
Może i tak było przed końcem świata.
Ja niestety nie pamiętam, jak wtedy wszystko wyglądało.
Ale i tak musimy dziś odwiedzić dystrykt autobusowy.
- Dziś przyjeżdża Nam San? - Tak.
Ciągle tylko ta brudna woda.
Od miesięcy nie padało.
To jeszcze nic.
Rok temu było aż sześć miesięcy suszy.
Hej! Mamy mięso!
Szybciej!
Ustawcie się w szeregu i przygotujcie towar do wymiany!
Hej, proszę pana! Proszę stanąć w kolejce.
Dobra.
Kalosze.
- San. - Kalosze?
Następny.
To za mało.
Wygląda dobrze.
Dobra, bierz.
Kogo my tu mamy?
To powinno wystarczyć
na cały ogon.
Cały.
Da się to zjeść? Schowaj to.
Gdy sprawy się unormują i sytuacja się poprawi, to za to…
Optymistka z ciebie.
Świat się skończył ponad trzy lata temu!
Pora zaakceptować rzeczywistość!
Weź przynajmniej to.
Nie powinniśmy tego robić, ale damy ci to w tajemnicy.
- Zjeść go na surowo? - Ugotuj. Jest jadowity.
Co to jest?
- Ryż. - Ryż?
Dziękuję.
- Cześć, Ji-wan. - Su-na!
Dzień dobry.
Cześć, Su-na. Dzień dobry pani.
Dzień dobry.
Nie musicie tu przyjeżdżać.
Mogliśmy do was wpaść, żeby nie przemęczać babci.
Musiałyśmy przyjechać.
Nam San uratował Su-nie życie.
Pomagacie nam już od trzech lat, więc czuję się zobowiązana.
Nie musiała pani.
Dziękuję.
Cieszę się, że Su-na wyrosła na cudowną osobę.
Dziękuję panu.
Nie ma za co.
- Weźcie trochę mięsa. - Su-na.
To ja go upolowałem.
Nie pan Nam San?
Nie, tylko ja.
Chciałabym dać to panu w zamian.
Namalowałaś coś? Zobaczmy.
Rany. Prawdziwe arcydzieło.
Niesamowite.
- Dzięki. - Nie ma za co.
A co ze mną? Ja też z nim poluję.
Chodźmy, bo za nami czekają inni ludzie.
Przepraszam.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
- Jedziemy. - Na razie.
Następny!
Założyli tu pieprzoną wioskę.
I wiodą poczciwe życie.
Mieszkańcy dystryktu autobusowego!
Pozwólcie, że się przedstawimy!
Jesteśmy z komisariatu w Jamsil.
Widzicie to?
Jeśli będziecie współpracować,
nikomu nic się nie stanie. Jasne?
Kurwa, nikt nie odpowiada.
Jesteśmy tu, bo…
Dobra, chwila.
Poszukujemy niebezpiecznego przestępcy
i tak się jakoś złożyło,
że w tej okolicy wpadliśmy na jego trop.
Dlatego chciałbym was prosić o współpracę.
Czekaj, czekaj.
Ten gość jest do niego podobny. Widzisz?
- Wygląda jak on. - Zabrać go.
Boże!
To nie ja!
Zabierzcie też tę całą w świecidełkach.
Puszczaj. Jestem kobietą.
Wiem. Ale ten gość tutaj to kobieta.
Kobieta?
Hej! Ty!
Chodź.
Puszczaj, do cholery.
Jesteś silny, gnoju.
Serio jesteś gliną?
Współpracujcie z nami albo stanie się wam krzywda.
Rany!
Rany.
Ile masz lat?
Co cię to obchodzi?
Cieszę się, że cię widzę.
Dzieciaki w twoim wieku prawie zniknęły.
Proszę, odejdź. Śmierdzisz.
Chodź, babciu.
Pieprzona wariatka.
- A to drań. - Co powiedziałaś?
Zostaw ją, gnojku!
Serio?
Ty skurwielu!
Nic ci nie jest?
Czekajcie.
Spieprzajcie.
Spadaj.
Co ty wyprawiasz?
Giń!
To piecze.
Jesteś szefem?
Nie jestem szefem, proszę pana.
To kto nim jest?
Tygrys.
Ten kutas wciąż żyje?
Skąd masz tę wodę?
Z apartamentowca.
- Serio? - Tak.
Nie widziałem w okolicy apartamentowców.
Nie kłamię.
Jest dość daleko stąd,
otoczony nietypowym terenem, więc trudno go dostrzec.
Tam jest czysta woda.
Jeśli tu znów przyjedziecie, zabiję was wszystkich, jasne?
Tak. Rozumiem.
Powiedz to Tygrysowi.
Tak, proszę pana.
Mam mu powiedzieć, że jak się pan nazywa?
Nam San.
Pan to ten Nam San?
Rozumiem, proszę pana!
Wstawaj.
Przepraszamy.
Szybciej!
Nic wam nie jest?
Nie. A tobie?
Jestem cały.
Uroczy jesteś.
Nam San.
Wiesz, może to nie były kompletne bzdury.
Co takiego?
Gadka tego gnojka o czystej wodzie z apartamentowca.
To miejsce chyba naprawdę istnieje i wszyscy chcą się tam dostać.
Podobno jest tam pełno ludzi i to prawdziwy raj na ziemi.
Jedź, jeśli chcesz.
Jestem tylko ciekawy.
Poza tym nie każdy może tam się dostać.
Wchodzą tylko wybrańcy.
Co to za gnojki?
Su-na!
Hej. Coście za jedni?
W porządku. Oni nie są źli.
Wszystko dobrze.
To nauczycielka.
Nauczycielka?
Miło mi pana poznać.
Mamy w Seulu bezpieczne miejsce.
Jestem nauczycielką i liderką grupy wolontariuszy.
Pewnie pochodzą właśnie stamtąd.
Czemu nas wybraliście?
Naszym priorytetem jest ochrona rodzin z nastoletnimi dziećmi.
Chronimy młodzież, by zapewnić ludzkości przyszłość.
Jeśli pójdziesz z nami,
twoja babcia będzie mieć zdrowe i długie życie.
Mamy dla was czystą wodę i jedzenie.
Czystą wodę?
Bogu dzięki.
Takie miejsce musi być celem ataku gangów.
Jak dbacie o bezpieczeństwo?
Mamy uzbrojone oddziały ochrony złożone z byłych żołnierzy.
Okoliczne gangi nie odważą się nas zaatakować.
Czy oni też mogą do nas dołączyć?
Są dla mnie jak rodzina.
Przykro mi.
Przyjmujemy tylko najbliższych krewnych.
Proszę pani,
jeszcze pani nie zdecydowała?
Oby podjęła pani właściwą decyzję dla dobra Su-ny.
Jeśli pani odmówi, jej miejsce zajmie kto inny.
Moja babcia źle się czuje, więc nie zdoła daleko pójść.
W połowie drogi mamy punkt medyczny,
żeby zapewnić bezpieczny transport osób z problemami zdrowotnymi.
Ona ma rację. Chodźmy z nimi.
Wszędzie będzie lepiej niż tutaj.
Racja. Powinnaś zamieszkać w lepszym miejscu.
Odwiedzę cię.
Dobrze.
Pan też niech mnie odwiedzi.
Dobrze.
Chwileczkę, babciu.
Panie Nam San.
Dziękuję za pańską pomoc.
To nic takiego. Proszę na siebie uważać.
Powodzenia.
To tylko szkic.
Dziękuję.
Ruszajmy, bo po zmroku wędrówka będzie utrudniona.
Dobrze.
- Babciu. - Dobrze.
Kiedy tak mi się przyjrzała?
Nie uważasz, że Su-na się we mnie podkochuje?
Nie.
Po jej odejściu nie mam już żadnej radości życia.
Tu było dla niej zbyt niebezpiecznie.
Dziś mieliśmy tego dowód.
Zawsze byś ją ochronił tak, jak dzisiaj.
Ja? Nie ochroniłem nawet własnej córki.
Rany.
Znowu zaczynasz.
Ale Su-na bardzo przypomina twoją córkę.
Czekaj!
Ożeń się i mnie adoptuj, a wtedy też zamieszkamy w tym wieżowcu.
Prawda?
Może z tą babką w błyskotkach?
- Hej. - Mówię serio.
Świat się skończył, ale żyć nadal trzeba.
- I po mojej miłości. - Boże!
Jesteście do siebie podobni,
a z odrobiną makijażu ona wyglądałaby zjawiskowo.
Wsadziła sobie węża do nosa. Kto tak robi?
Wystarczy. Dość.
Idziesz gdzieś?
Za dużo paplasz, więc wychodzę.
Na nocne łowy?
- Tak. - Pójdę z tobą.
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze.
- Nie przejmuj się. - Ostrożnie!
Spokojnie, to nasi wolontariusze.
To dobrze.
To rodziny z zachodu.
Dziękuję za ciężką pracę.
Dziękuję wam za przybycie.
Miło was poznać.
Idźcie za mną. Tylko ostrożnie.
Jestem Lee Ju-ye i mam 18 lat. A ty?
Jestem Han Su-na i też mam 18 lat.
Chcesz się zaprzyjaźnić?
Jasne.
Dawno nie miałam przyjaciółki w moim wieku.
Ja też nie.
W mojej okolicy nie miałam żadnych rówieśników.
Gdzie mieszkałaś?
Z babcią w namiocie nieopodal dystryktu autobusowego.
Miło cię poznać, Ju-ye.
Mieszkałam z rodzicami pod ziemią, bo na zewnątrz było niebezpiecznie.
Musiało ci być ciężko.
Było raczej znośnie
z wyjątkiem robali i szczurów, które po mnie chodziły.
Musiałam ruszać rękami i nogami
na wypadek, gdyby pomyliły mnie z trupem.
Przynajmniej tamto życie jest już za nami.
Podobno to miejsce jest niesamowite.
Jak tylko tam dotrzemy, wezmę prysznic,
bo wciąż czuję na ciele te robale.
Ciekawe, czy już tam dotarła.
Chciałbym z nią tam pójść.
Nie chciałem jej tam puszczać.
Możemy ją odwiedzić.
Nie.
Najpierw muszę dopilnować, by ta elegantka została moją macochą.
No dobra. Już nie będę!
Ostrożnie.
Rany! O Boże!
Babciu, nic ci nie jest?
Zróbmy postój.
Zabierzmy babcię Su-ny
i twojego ojca do punktu medycznego, o którym wspominałam.
Dalej jest niebezpieczny teren. Nie chcemy, by się przemęczali.
Zabiorą was tam panowie Oh i Choi.
Dziękuję.
I dziękujemy, że się o nas tak troszczycie.
Zapewnijcie mojej babci dobrą opiekę.
Oczywiście. O nic się nie martw.
Panie Choi.
Dobrze się o nią zatroszczę.
- Zabiorę go. - Dziękuję.
Powoli.
Ojcze, do zobaczenia jutro.
Ruszajmy już.
Nie martw się o mnie i ruszaj.
Idiota.
Tu nic nie ma.
Sprawdźmy jeszcze pułapkę.
Dobra.
To nasze pojazdy.
Dalej pojedziemy już nimi.
Przepraszam.
Auta są tak blisko, że mogliśmy zabrać też moją babcię.
Możemy zaczekać.
Po całonocnym marszu parę dodatkowych godzin to nic.
Prawda?
Mamo, chce mi się pić.
Nie mamy wody.
Trzymaj się.
To co robimy?
Jutro przyślemy tu samochód.
Bez obaw.
Chodźmy!
Wsiadajcie!
Dziękuję.
Pewnie jesteś wykończona.
Nie martw się o babcię.
Nic jej nie będzie.
Przeliczcie się!
Wciąż na świecie są tacy dobrzy ludzie.
On ma rację. Przepraszam za kłopot.
To nic takiego.
Dotarliśmy do celu.
Gdzie ten punkt medyczny?
Tam.
Czy to babcia?
Babciu!
Babciu, ocknij się!
Co z nimi jest?
Co do diabła?
Chodź, dupku.
Czemu zabiłeś babcię?
- Bezużyteczni zasługują na śmierć. - Ty sukinsynu!
Su-na. Gdzie ona jest?!
Giń!
Ji-wan!
Coś ty za jedna?
San, ruszajmy. Su-na jest w niebezpieczeństwie.
Najpierw tu posprzątajmy.
Zostawisz tak babcię?
Jesteśmy prawie na miejscu.
Zabierzcie z pojazdu swoje rzeczy.
Przyszłaś do mnie?
Tak, potrzebuję pańskiej pomocy.
Chcę uratować mieszkańców budynku i moich podwładnych.
Dlaczego przyszłaś z tym do nas?
I co to byli za dranie?
Nie mieszaj się do tego.
Proszę mi pomóc.
Nie wyglądali na ludzi. Żeby ich zabić, trzeba odrąbać im głowy?
Tak.
Kim oni są?
Nazywam się Lee Eun-ho i byłam sierżantem sił powietrznych.
- Lecimy szukać ocalałych. - Tak jest!
W dniu trzęsienia ziemi oglądaliśmy ten kataklizm z powietrza.
Szukając ocalałych, znaleźliśmy niezawalony apartamentowiec.
Natrafiliśmy tam na wodę gruntową
i razem z ocalałymi przywróciliśmy budynek do stanu używalności.
Pewnego dnia
pojawił się ten człowiek.
Yang Gi-su.
Jedyny lekarz, który przeżył.
Był pomocny jako medyk,
ale w końcu pokazał swoje prawdziwe oblicze.
Przyszłam, by coś sprawdzić.
Niektórzy rodzice skarżą się, że zabrał im pan dzieci i ich nie oddał.
O co tu chodzi?
Lee Eun-ho, co ty wyprawiasz?
Proszę to wyjaśnić.
Sierżancie Kwon.
Chyba już pora powiedzieć sierżant Lee.
Eun-ho, na tym świecie nie ma nadziei.
Dlatego musimy…
zaufać doktorowi Yangowi.
Dałem mu parę rad
i mały prezent.
- Co wy wyprawiacie? - Posłuchaj.
To jego najnowsze odkrycie.
Pani sierżant.
Proszę na mnie spojrzeć.
Jak pani zdaniem udało mi się przeżyć to okropne trzęsienie ziemi?
Wytrzymałem dwa albo trzy miesiące bez wody.
Jestem przyszłością ludzkości.
Ten budynek długo nie wytrzyma i wszyscy zginą.
Bez radykalnych zmian, wszyscy umrzemy.
Pomogę pani przetrwać.
Ty szalony draniu.
Gdzie są dzieci?!
- Zabierz ją. - Gdzie?!
Spokojnie.
Puśćcie mnie, dupki!
Hej, Lee Eun-ho!
Yang Gi-su przeprowadza dziwne eksperymenty na ludziach.
Te niezniszczalne bydlaki to właśnie ich efekt.
- Proszę mi pomóc… - Hej.
Teraz pójdę po Su-nę.
Jeśli staniesz mi na drodze, zabiję cię jako pierwszą.
W naszym apartamentowcu mieszka ponad 30 rodzin.
Energię elektryczną zapewniają nam panele słoneczne.
WYKUJMY NOWĄ PRZYSZŁOŚĆ!
To sałata?
I pomidory.
WITAJCIE!
BĘDZIECIE CZĘŚCIĄ NOWEJ LUDZKOŚCI
Zróbcie miejsce.
Oto doktor Yang Gi-su!
Witam wszystkich!
Nazywam się Yang Gi-su i zarządzam tym miejscem.
Witam wszystkich.
Zapewne znosiliście tam wiele trudności,
doświadczając okropnych warunków.
Przeszliście tak wiele w tym miejscu pełnym grasujących barbarzyńców!
Ale nie musicie się już martwić.
Zapewnimy wam czystą wodę, żywność
i obronimy przed zagrożeniami z zewnątrz.
Przynieście im wody.
To woda, którą sami tu oczyszczamy.
Niedługo przyjedzie moja babcia.
Mogę prosić jeszcze jedną?
Dziękuję.
Zabierali dzieci, tak jak zabrali Su-nę.
To na nich robią eksperymenty.
Co za sukinsyny!
Chodź, musimy uratować Su-nę!
Spieszy ci się, by umrzeć?
Pośpiech tu nie pomoże.
Oni mają bardzo silną ochronę.
Strzelają do każdego obcego.
O świcie zajmę się strażnikami przy głównej bramie
i odciągnę uwagę innych.
Wy wejdziecie do podziemnego lochu i uwolnicie moich ludzi.
Oni nas wesprą.
Na pewno możemy zaufać tym twoim ludziom, panienko?
Uważaj na słowa, gówniarzu.
Ile masz lat?
Osiemnaście, kobieto!
- Chcesz umrzeć? - Puszczaj!
Wystarczy. Coś czuję, że się polubicie.
Obmyślmy to.
Amen.
Szefie, zająłem się wszystkimi.
No walcz!
Hej, stary.
- Walcz. - Hej.
Chcesz zobaczyć, jak z twojej żony tryska krew?
Kurwa, znowu przegraliśmy!
Hej, Pung-gi!
- Masz jeszcze coś do obstawienia? - Ty tłusty, łysy kutasie.
Został tylko jeden.
Uratowałem cię przed dożywociem w pace,
a ty mnie tak nie szanujesz.
- Trochę szacunku. - Pieprzyć ich!
Ty skurwielu. Chodź tu.
Kurwa.
Tygrys!
Co, skurwielu?
Zabić ich wszystkich!
Dość!
Gdzie Tygrys?
Kogo my tu mamy?
Kopę lat, Nam San.
To ten drań czerwony i tłusty jak prosiak.
To on, szefie.
Ta bestia.
Przez ciebie rzuciłem boks i los dał mi mocno w dupę.
Całe życie na to czekałem, a ty sam przyszedłeś po śmierć.
Przyszedłem cię o coś zapytać, ale chyba zmieniłem zdanie.
- Pokonam cię jak kiedyś. - Nie jesteśmy już na ringu.
Walki uliczne wyglądają inaczej, dupku!
Hej, Pung-gi.
Jak pokonasz goryla, dam ci połowę moich niewolników.
Połowę?
Jak zabiję tego kutasa, będziesz następny, tłuściochu.
Zarżnąć tego goryla!
A to ci skurwiel.
Szybciej! Wychodzić!
Czekaj.
To naprawdę boli.
- Bardzo boli. - Wstawaj.
Uciekać!
Hej!
Boże, jak mnie boli podbródek.
Dzień dobry.
Czy mogę się dowiedzieć, kiedy przyjedzie moja babcia?
Babcia?
Czyja babcia?
Rano wysłaliśmy po nich auto, więc powinni tu być przed kolacją.
Nie martw się i wracaj na miejsce.
Dobrze.
Nie staraj się aż tak bardzo.
Dzieci są naszą nadzieją.
Nie możemy ich zawieść.
Naszą nadzieją jest doktor Yang Gi-su.
Dziś ogłosimy wyczekiwane oceny łączne.
Pierwsze miejsce.
Kim Hak-yong, mieszkanie 604.
Drugie: Lee Gyu-yeon, numer 607.
Trzecie: Choi Ju-yeong, numer 601.
Czwarte: Jang Chang-su, mieszkanie 608.
Przepraszam.
O jakich stopniach on mówi? Jesteśmy tu nowi.
Rodzina najlepszego ucznia
dostaje przydział do najładniejszego mieszkania.
Ależ wam zazdroszczę.
Mój zawsze jest ostatni.
Krewni najlepszego ucznia
nie muszą pracować i dostaną darmowe posiłki.
Zapraszam tu krewnych Kima Hak-yonga.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Dziękuję.
Ty też możesz być pierwsza, prawda?
Oczywiście.
Uczniowie są naszą nadzieją!
Uczniowie to nasza przyszłość!
Proszę, uwierzcie w swoje dzieci i dopingujcie je do pracy!
Czas się pożegnać.
Jak już mówiliśmy, uczniowie mieszkają na ósmym piętrze.
- Co? - Jak to?
Nie wspominała pani o tym.
Wyjaśniliśmy to twojej babci. Nie powiedziała ci tego?
Czyli nie będę mieszkała z babcią?
Nie będziemy mogli widywać Ju-ye?
Wystarczy zapisać się na wizytę, a ja dopilnuję reszty.
- Zawsze będziemy mogli tak ją widywać? - Oczywiście.
Pójdę już. Chcę być tam pierwsza.
Nie opuszczaj posiłków.
- Chodźmy. - Dbajcie o nią.
Opiekujcie się nią!
Rodziców zapraszam tam.
- Słuchaj brata. Do zobaczenia. - Dobrze.
- Opiekuj się Guy-rin. - Jasne.
Tędy.
To czysta woda, którą piją nasze dzieci.
Możecie tu zobaczyć wszystkie etapy
uzdatniania brudnej wody.
To najcenniejsza woda.
San, mają tu nawet broń.
Tak?
Skąd macie broń i wodę?
Z tamtego apartamentowca, prawda?
- Nie wiesz? - Wiemy, skąd ją mamy?
Co?
Wiesz?
Ja nic nie wiem.
No to się zdrzemnij.
A ty?
- Nie wiem. - Dobranoc.
- Też nie wiesz? - Nie.
A ty?
Nie wiesz.
A ty? Wiesz czy nie?
Ty też nie wiesz.
- Wiem. - Nie.
Tylko ja dobijam tu targu. Będzie pan mnie potrzebował.
Przepraszam.
Musimy to robić każdego dnia?
To nasze codzienne zajęcie.
Mają monopol na całą wodę.
Jest naprawdę czysta.
Mają na nią monopol?
Tak, a przez to władzę.
Siedzą tylko na tyłkach i czekają,
aż takie gangi jak nasz przyniosą im fanty za wodę.
Co wy im dajecie?
Ludzi.
Na początku mieliśmy sprowadzać kogokolwiek,
a teraz zależy im tylko na dzieciach.
- Nastolatkach. - Dlaczego?
Nie wiem.
A mimo to ich sprzedawałeś?
- Hej. - No co?
Spokojnie.
Właśnie dlatego chcieliście porwać Su-nę w dystrykcie autobusowym?
- Tak. - Ty sukinsynu.
Spokojnie.
Co on taki narwany?
- Daj spokój. - Czekaj.
Odpuść.
My też chcieliśmy żyć!
W jaki sposób się tam dostajecie?
Możemy wchodzić…
tylko w dni dostaw,
kiedy dostarczamy towar.
Dni dostaw?
Pewnie się zmęczyłeś. Zdrzemnij się.
Nie jestem aż tak zmęczony.
Nalegam.
Pan Choi zajął się opiekunami starszych dzieci.
Nowe dzieci to osiemnastolatki Han Su-na i Lee Ju-ye.
Z dwoma nowymi rekrutkami jest ich 19.
Są zdrowsze, niż się spodziewaliśmy.
- Proszę mieć na nie oko. - Dobrze.
Pewnie długo nie piły czystej wody. Wie pani, co robić.
Wszystko jest gotowe.
Odwiedzę je wieczorem.
Możecie odejść.
Ma pan coś na twarzy.
Chodźmy.
Witam wszystkich.
Proszę tędy.
Stańcie tutaj.
Klasa, ukłon.
Miło was poznać.
Dziś dołączą do was nowe koleżanki.
- Przedstaw się, Ju-ye. - Dobrze.
Nazywam się Lee Ju-ye.
Mam 18 lat i bardzo lubię jeść.
Nie lubię robaków.
Miło was poznać.
Pomóżmy jej. Miło cię poznać.
Teraz ty, Su-na.
Su-na?
Bez nerwów. Czuj się swobodnie.
Nazywam się Han Su-na.
Lubię rysować i nie lubię…
życia w komunie.
Brawa dla Su-ny!
Możecie zająć tamte puste miejsca.
Dobrze.
Cześć.
Dziś dowiemy się o znaczeniu przemian metabolicznych.
Otwórzcie książki.
Najpierw omówmy obecną budowę ludzkiego ciała.
Nasze ograniczenia sprawiały, że aby przetrwać,
musieliśmy pić wodę i jeść pokarm,
przez co marnowaliśmy wiele zasobów na bezużytecznych ludzi.
To znane słabości.
Ze względu na brak wody na obecnym świecie,
ludzie muszą mieć nową strukturę ciała, która wyeliminuje te słabości.
Chcemy opracować system przemiany materii,
który pozwoli nam stworzyć człowieka
zdolnego do dłuższego przetrwania bez wody i pożywienia.
Będziemy stopniowo zwiększać malejącą populację,
by stworzyć możliwość powrotu do cywilizowanego społeczeństwa.
Dlatego żyjąc na świecie, gdzie brakuje żywności i wody,
musicie pamiętać o miłosierdziu doktora Yanga Gi-su
i spełniać wasze obowiązki.
Gdy dzięki badaniom doktora Yanga poprawimy nasz metabolizm,
ludzie będą mieć ciała przystosowane do tego nowego świata.
Skup się, Su-na.
Nie rozumiem.
Ludzie na zewnątrz nie mają wody do picia,
a my tutaj możemy nawet brać prysznic.
Wszyscy tu wychwalają doktora Yanga Gi-su,
ale dlaczego on nie dzieli się wodą z resztą ludzkości?
Su-na.
Świat jest pełen barbarzyńców.
Sam doktor stracił przez nich córkę.
Aby stać się częścią nowej ludzkości,
trzeba się do tego kwalifikować.
Jakie kwalifikacje są potrzebne?
Trzeba pomagać doktorowi w jego badaniach.
Ja też chciałabym pomóc.
Wygląda na to, że ty się kwalifikujesz, Ju-ye.
Pomóż Su-nie to zrozumieć.
Tak, proszę pani.
Na następnej lekcji omówimy organizmy,
które wyróżniają się zdolnością przetrwania.
Później odwiedzi nas doktor Yang,
więc proszę was, żebyście ciepło go przywitali.
Tak, proszę pani.
To pożywienie to rezultat ciężkiej pracy waszych rodziców.
Dlatego jedzcie je z wdzięcznością.
A ta woda to najcenniejszy skarb.
Wypijcie wszystko do ostatniej kropli.
Doktor Yang Gi-su oczyścił ją specjalnie dla was.
Ju-ye.
Witam wszystkich!
Proszę o oklaski!
Klasa, ukłon.
„Uczniowie są naszą nadzieją”.
Znacie nasze motto.
Dlatego dostarczamy uczniom specjalną żywność i wodę.
Jak wiecie, żyjemy na świecie, gdzie brakuje jedzenia i wody.
Pracuję dniami i nocami, żeby stworzyć świat,
gdzie do przetrwania wystarczy niewielka ilość wody i żywności.
Póki to się nie uda, starannie jedzcie swoje posiłki,
nie marnując cennej żywności i wody.
Tak jest!
- Tak? - Doktorze.
Tam?
- Jak ma na imię? - Lee Ju-ye.
- Tak?
- Masz 18 lat? - Tak.
Podobno chcesz mi pomóc w badaniach.
Umówmy się dziś na konsultację.
- Oczywiście. - Dobrze.
Najpierw dobrze się najedz.
Za trzy godziny przyślę po ciebie kogoś z mojego laboratorium.
Dziękuję, doktorze.
- Dobrze. - Chodźmy.
Przepraszam!
Czy moja babcia już przyjechała?
Tak. Bez obaw.
Chcę się z nią zobaczyć.
Pani Kim.
Nie wyjaśniła jej pani?
Przepraszam.
Su-na.
Twoja babcia jest bardziej chora, niż sądziliśmy,
więc musimy ją jeszcze trochę podleczyć.
Babcia źle się czuje?
Musi tylko odpocząć.
Zobaczysz ją za dzień albo dwa.
Doktor Yang Gi-su osobiście się nią zajmuje…
Jest pod moją opieką, więc na pewno wkrótce się jej polepszy.
Zatem o nic się nie martw…
To Su-na.
Su-na, jesteś strasznie niedożywiona.
Musisz dobrze się odżywiać i odzyskać zdrowie.
Proszę.
Życzę wam smacznej kolacji!
I nie zapominajcie, że jesteście naszą przyszłością.
Dobra, kończcie.
Tak jest.
Sierżanci Choi i Oh nie wracają już od ponad 20 godzin.
Nie wytrzymają bez zastrzyku.
Nie martwmy się na zapas.
Może rozdać ludziom strzykawki na wypadek takich sytuacji?
To na razie jest zbyt niebezpieczne.
Poza tym nie wiadomo, jakie będą skutki uboczne.
Ile mamy przetrwać na tych zastrzykach?
Zaczyna nam brakować dzieciaków.
Jesteśmy już blisko.
Wytrzymaj jeszcze.
Wracaj do pracy.
Myślą tylko o sobie.
Nie dbają o godność człowieka.
Moje badania muszą szybko przynieść rezultaty,
żebyśmy mogli mieć normalniejsze życie.
A kiedy ten dzień nadejdzie, ludzie zaakceptują i docenią
ofiary ze strony odrzutów ewolucji.
Ten dzień nadejdzie, prawda?
Koniec zmiany!
Przepraszam.
Zapisaliśmy się na spotkanie z córką.
Kiedy możemy ją zobaczyć?
Spotkanie? Jakie spotkanie?
Nauczycielka mówiła,
że zobaczymy się z córką po naszej zmianie.
Tu nie ma takiej polityki.
Ona tak nam powiedziała.
W takim razie sami pójdziemy do Ju-ye.
Zwykli mieszkańcy nie mają wstępu na ósme piętro.
Gdzie ta nauczycielka?
Gdzie jest moja córka?
Jak to nie możemy zobaczyć dziecka?
Taka była umowa!
- Nie mogą zobaczyć dziecka. - A co z naszym?
Wracajcie do pracy!
Jutro porozmawiamy.
Czekaj! Gdzie nasza córka?
Gdzie nasza córka, dranie?!
Prosiłem, żebyście nie przeszkadzali podczas eksperymentów.
Przepraszam. Było zbyt wielu świadków.
Tyle zachodu, by zebrać te dzieciaki!
Są w oczyszczalni?
Sierżancie Kang, proszę przygotować na górze leki i cewnik.
Tak jest.
Kurwa, co za żenada.
Chcę zobaczyć córkę!
Dlaczego nas okłamywaliście?!
- Nauczycielka obiecała nam wizyty! - Proszę ją zapytać.
Spokojnie.
Gdzie ta nauczycielka?
Czemu nas okłamywaliście?!
O co chodzi?
Co tu się dzieje?
Doktorze, gdzie jest Ju-ye?
Obiecano nam widzenia z nią. Nie możecie się z tego wycofać!
Ju-ye ma się dobrze.
Nic jej nie jest.
Proszę nam pozwolić ją zobaczyć!
Niech pan nie będzie taki.
Uspokójcie się!
W porządku. Chodźmy do mojego laboratorium.
Zobaczycie tam Ju-ye.
Chodźcie.
Chodź.
EKSPERYMENT REGENERACJI GADÓW
EKSPERYMENT NA PIĘCIU ŻOŁNIERZACH
SIEDMIORO 10-LATKÓW, ZMARLI CZTERECH 17-LATKÓW, ZMARLI
Ju-ye.
Tędy.
Jest tu nasza córka?
Ale czemu…?
Nic jej nie jest.
- Ju-ye! - Ju-ye!
Nie stymulujcie jej!
To może narazić jej życie.
Ju-ye jest cennym nabytkiem i świetnie wypełnia swoje obowiązki.
Doktorze, co to jest?
Ju-ye jest chora?
Nie jest chora.
Dzieci w jej wieku mają coś wyjątkowego.
„Dzieci są naszą nadzieją”. Znacie nasze motto?
Spójrzcie, to moja córka.
Mówili, że umarła, a ja ją ożywiłem.
Stworzyłem nieśmiertelnego człowieka.
Co?
Los nowej ludzkości jest w rękach waszej córki.
Rozumiecie, jak ważną rolę odgrywa ona w tych badaniach?
Ju-ye.
Stój! Mówiłem, żebyś jej nie stymulował!
Miałeś jej nie dotykać, na litość boską!
- Co z nią?! - Boże!
Co z naszą córką?
Co jej jest?
- Ju-ye! - Zabroniłem wam!
Boże, zróbcie coś!
Niech pan coś zrobi!
Co jej jest?
Co z nią nie tak?!
Co z tobą, Ju-ye?
- Czy ona nie żyje? - Obudź się.
Ju-ye.
Za długo mnie tu nie było.
Mieliście mi nie przerywać!
- Ju-ye. - Ju-ye?
Ju-ye!
- No i proszę. - Ju-ye.
Nie masz pojęcia, jak ważne są te badania?
Nakarmiłem was i zapewniłem wam schronienie.
Mało wam było?!
Ekipa sprzątająca do laboratorium.
Su-na, co tu robisz?
Dobrze się złożyło.
Dzięki, że ze mną tam jedziecie.
Cieszę się, że poznałam dobrych ludzi.
Chcę tylko ocalić Su-nę.
Poza tym,
bez niej on nie przestanie biadolić.
Nie jestem dobrym człowiekiem.
Mam dużo krwi na rękach.
Zaczyna świtać.
Wstawaj, Ji-wan.
Już ruszamy?
Fajnie być młodym, co?
Leki świetnie działają, a efektów ubocznych brak.
Wiem, po co ci te dzieci.
Są twoimi królikami doświadczalnymi.
Bez obaw.
Nie pozwolę ci łatwo umrzeć.
Nasz los zależy od dzieci.
Ale czasem mamy problemy, jak z Ju-ye.
Co, do diabła, robisz z ich głowami?
Młoda przysadka mózgowa posiada coś ważnego dla moich badań.
Oczywiście przed użyciem muszę ją podrasować.
Wiesz, czym to robię? Wodą, którą pijecie w klasie.
Niesamowite, że można to osiągnąć za pomocą zwykłej wody pitnej, co?
A co z moją babcią?
Uwierzyłaś w tę bajeczkę o punkcie medycznym?
Słabe jednostki trzeba wyeliminować,
żeby mogła powstać nowa ludzkość.
Leż spokojnie.
Nie schrzań.
Bez obaw.
- Jak leci? - Co z twoją facjatą?
Kilka dni temu wdałem się w bójkę ze świrem o wyglądzie goryla.
Co cię tu sprowadza?
Dostarczam towar.
Miałeś przyjeżdżać tylko w dni dostaw.
Cholera.
Przejeżdżałem nieopodal
i uznałem, że dostarczę wam towar i sobie pogawędzimy.
Zabierz to.
- Sprawdź tył wozu. - Tak jest.
Wyłącz silnik.
Co się dzieje?
Trzymać się!
Zwolnij!
Nie!
Ty sukinsynu!
Ty świrze! Odbiło ci!
Ji-wan!
Widzieliśmy ich, gdy pojechaliśmy po Su-nę.
- Powiadom doktora. - Dobrze.
Sierżant Lee wchodzi do lochu.
Nie wchodźcie za nią.
Mam dla niej prezent.
Ruchy!
Nie zabijajcie mnie!
Nie musicie do mnie strzelać.
Tędy!
Dobrze, że mnie nie postrzelili!
Uspokój się, Su-na.
Co znowu?
Doktorze.
Przepraszam, ale to pilne.
Jest tu sierżant Lee z dwoma łowcami z wioski Su-ny.
Sierżant Kwon się tym zajmie.
Su-na, przyjechali tu twoi przyjaciele.
Ale ich nie zobaczysz.
- Na pewno tędy? - Tak.
Czemu nas nie ścigają?
To ja. Wszystko w porządku?
San!
Hej!
Wstawaj.
Twoi podwładni chyba nas nie lubią.
Tylko spokojnie.
To przecież nie są ludzie.
Otrząśnij się!
Żyjecie?
Co to były za potwory?
Operacja się nie powiodła.
Przepraszam.
Do wszystkich mieszkańców!
Jak wiecie, ci intruzi
zagrażają bezpieczeństwu naszego apartamentowca.
Zostańcie w mieszkaniach.
Pod żadnym pozorem z nich nie wychodźcie.
Zwiększyliśmy ochronę
w klasach i internatach, więc nie wychodźcie na zewnątrz.
Jeszcze jedno.
To wiadomość do intruzów znajdujących się w piwnicy.
Pani sierżant Lee Eun-ho i panie myśliwy,
nie osiągniecie swojego celu,
więc lepiej stąd odejdźcie.
Wtedy daruję wam życie.
Pieprzony fiut.
Daję wam ostatnią szansę!
W piwnicy jest interkom. Odpowiedzcie, naciskając guzik.
Jeśli chcecie żyć, wciśnijcie jedynkę.
Jeśli wolicie na zawsze utknąć w piwnicy,
naciśnijcie dwójkę!
Wybieram jedynkę.
Ale najpierw zabierzemy Su-nę.
Chodźmy po Su-nę.
Idziesz z nami?
Sierżancie Kwon.
Nie wpuszczajcie ich do mnie.
Zrozumiałem.
Drużyna A na schody, drużyna B do piwnicy.
Ja zajmę środek. Nie wolno wam ich tu wpuścić.
Módl się, żeby twoi przyjaciele nie przeszkodzili mi w tym eksperymencie.
Bo jeśli ty też zginiesz,
nie będzie miał kto cię zastąpić.
Trzymaj się.
- Co robimy? - Kończy nam się amunicja.
Weźcie ich broń.
Znajdźcie Su-nę. Ja się tym zajmę.
- Dasz sobie radę? - Idźcie.
Uważaj na siebie.
Cholera.
Gdzie on jest, do licha?
Hej, Ji-wan!
Co się dzieje?
Chodźmy na górę!
Ruszamy!
Idź dalej!
- A ty? - Idź!
Lee Eun-ho.
Nie zabijaj nas. Jesteśmy tylko robotnikami!
Szukam dziewczyny o imieniu Su-na.
Gdzie są nowe dzieci?
Dzieciaki są na ósmym piętrze.
Wy też powinniście odszukać swoje dzieci.
Lee Eun-ho!
Tak bardzo chcesz pomagać innym, że zapominasz o sobie.
Su-na.
Nie strzelaj. Czemu to robisz?
Moje kolana.
Pora zaakceptować rzeczywistość.
Tamten świat już nie istnieje.
Powinniśmy razem stworzyć nowy.
Na świecie, o którym marzę,
nie ma takich ludzi jak ty.
A zatem chcesz to doprowadzić do końca.
Co jest?!
Gdzie jest Han Su-na?
Gdzie ona jest?!
W laboratorium.
Prowadź.
Wy też spadajcie.
Nie chcecie zobaczyć rodziców?
- Pospiesz się. - Hej!
Zrób jeszcze krok, a rozwalę jej łeb.
Śmiało. Ona i tak długo nie pożyje.
Sierżancie Kwon. Stracił pan rozum?
Hej, żołnierzu!
Dlaczego windy tu nie działają?
Idź. Zajmę się nim.
Co jest z tym fiutem?
To charakteryzacja?
To ty jesteś łowcą?
A niby kim? Kochankiem?
Zabawne.
Szukałem cię.
Spieszę się, więc do roboty.
Tatuś to zrobił.
Czekałaś zbyt długo, prawda?
Tak.
Ty potworze.
Naprawdę myślisz,
że w ten sposób ocalisz córkę?
Jesteś niesamowita, Su-na.
Badani zwykle tak szybko się nie budzą.
Fajnie być takim młodym.
Babcia mawiała,
że ludzie…
dostają to, na co zasłużyli.
Odpłacisz za całe zło,
jakie wyrządziłeś.
Myślisz…
że twoja córka pochwaliłaby to,
kim się stałeś?
Mam odciąć ci język?
Mówiłeś, jak ważny jest skład preparatu.
Pamiętasz tę dziwną wodę, którą mi dałeś?
Nie wypiłam jej.
Dlaczego…?
Czy to nie niesamowite,
że można w ten sposób osiągnąć taki efekt?
Doktorze!
Ani kroku.
Rzuć broń.
Rzuć ją!
Kurwa.
Ty świrze.
- Najpierw So-yeon. - Słucham?
Przygotuj So-yeon!
Tak jest.
Czemu wy nie umieracie?
Nie zdołasz mnie zabić.
Kurwa, ale ohydna morda.
Kim Hak-yong!
Hak-yong!
- Rany, Hak-yong. - Wszystko dobrze?
Co jest? Co ci się stało?
Ji-wan!
Chodźmy.
Szybciej.
O nie!
Doktorze.
Proszę mnie uratować.
Obiecał pan, że mnie uratuje.
Gdzie ten zastrzyk?
I tak umrzesz!
Proszę tego nie robić!
Ty sukinsynu!
Co tam się stało?
Nic ci nie będzie.
Zaczniemy od nowa. Ufasz tacie, prawda?
Co się dzieje?
Hej, Ji-wan!
Ji-wan!
Hej, ocknij się!
Su-na.
Su-na, nic ci nie jest?
To pan.
Wynośmy się stąd.
Co za gnojki.
Kazałem im zostać w środku, ale wyszli.
Doktor Yang!
To doktor Yang!
Doktorze, co się stało?
Nasze dziecko wciąż jest w środku!
Nie wiem! Z drogi!
Zrobiliśmy wszystko, co kazałeś. Co zrobiłeś naszym dzieciom?
Puśćcie mnie!
Żyliście w luksusie, wykorzystując własne dzieci…
- Jego twarz. - …a teraz zgrywacie dobrych rodziców?
So-yeon.
Wszystko w porządku?
- Tak. - A Yang Gi-su?
Stracimy go, idąc razem. Zabierz dzieciaki.
Rozumiem.
Chodźcie.
Niech pan na siebie uważa.
Spływajcie.
Co to ma być?
So-yeon.
Przestańcie!
To potwór.
Wy nędzne gnojki.
Gińcie!
Wszyscy zginiecie!
Gińcie!
Już dawno powinienem był zabić każdego z was!
Szumowiny. Odrzuty ewolucji.
Lepiej się kryjcie!
So-yeon.
Już dobrze.
Tatuś cię ożywi.
Nic ci nie będzie. Przepraszam.
Tak mi przykro.
Yang Gi-su!
Nie podchodź!
Ani kroku dalej.
Uratuję moją córeczkę.
Ani kroku bliżej!
Dość tego, potworze!
Myliłeś się!
Nikogo nie uratowałeś.
Nawet własnej córki.
Wszystko zepsuliście.
To wy wszystko zepsuliście.
Ja się nie myliłem.
Wszystko zepsuliście.
Wy…
zepsuliście…
Co teraz zrobisz?
Zacznę tu od nowa.
Pada!
Deszcz!
Pada!
To naprawdę deszcz.
Kiedy ostatni raz padało?
Tak dawno nie było tu deszczu.
Wracajmy do domu.
Tak, wracajmy.
Boże, cóż za orzeźwienie!
Ustawcie się jak należy!
- Krok naprzód. - Su-na!
Te białe prosiaki są naprawdę pyszne.
To…
Powodzenia.
O co ci chodzi?
- Hej, macocho! - Jaka znów „macocho”?
Nie piję.
I co to za kokarda?
- Z drogi. - Dokąd to?
Nie po to przeżyłem, by to znosić.
WSZYSTKIE POSTACI, WYDARZENIA, ORGANIZACJE I MIEJSCA
UKAZANE W TYM FILMIE SĄ FIKCYJNE
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz