Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[เสียงกีตาร์โปร่งทำนองสนุก]
[เก่ง] ♪ โอ้ เธอเป็นคนดี ที่ใครก็ต้องการ ♪
[โอม] ♪ ปับ ป๊าดับ ปับ ปับ ป๊าเย้เย ♪
[เก่ง] ♪ เธอเป็นคนเดียว ที่ใครก็เฝ้าฝัน ♪
♪ ปับ ป๊าดับ ปับ ปับ ป๊าเย้เย ♪
♪ ความจริงคือเธอยังลังเล ♪
- ♪ ยังไม่เทให้กันหมดหัวใจ ♪ - ♪ หัวใจ ♪
♪ กังวลว่าเธอจะเจอใคร ที่รักเธอเหมือนกัน ♪
[พร้อมกัน] ♪ ฉันก็เลยแค่ขอให้เธอ ♪
♪ เธออย่าเพิ่งไปบอกรักใคร ♪
♪ รอฉันได้หรือไม่ ♪
- ♪ วันที่ฉันจะดีพอ ♪ - เฮ้ย โอมๆ
- ♪ อยากจะ... ♪ - เหี้ยโอม
เบาเสียงคอรัสมึงหน่อยสิวะ กลบเสียงกูหมดแล้วเนี่ย
[เสียงถอนหายใจ] นี่ มึงฝากเปิดแอร์ให้กูหน่อยซิ
เหี้ยเปิดไม่ได้ เสียงแม่งเข้า
[โอม] เฮ้ย นี่ขอถามหน่อย
ผู้หญิงคนนี้ใครวะ มึงยังไม่บอกกูเลย
กูไม่บอก
อ้าว มีความลับเหรอ
- [โอม] ทำไม - ไอ้เหี้ย ชื่อเขากูยังไม่รู้เลย
หา มึงยังไม่รู้จักชื่อเขา
- แล้วมึงจีบอยู่เหรอเนี่ย - เออ เอาน่า เรื่องของกู
ไม่ต้องพูดมาก แล้ว...
หญิงโรงเรียนเขียนแบบมึงล่ะ
ไม่พามาไหว้กูสักทีวะ
แล้วกูจะพามาให้มึงปากหมาใส่เขาเหรอ
[เสียงถอนหายใจ] [เก่ง] ส้นตีน
[เสียงหัวเราะ] [เก่ง] เออ เล่นต่อเถอะ
- เอ้า มา - เอ๊ย แป๊บหนึ่ง
อ้าว
แล้วพี่โอมช่วยหรี่เสียงคอรัสพี่โอม นิดหนึ่งนะครับ
เสียงพี่เก่งจะได้แบบ ขึ้นบ้างนะ
- โอเคนะ ครับ - โอ้ ได้ครับ แน่นอน
- [เก่ง] เริ่มเลยนะ - ครับ
หนึ่ง สอง สาม สี่
♪ เธอ ก็แค่อยากให้เรารักกัน ♪
♪ ว่าฉันต้องทำให้ได้ ♪
♪ ก็คงมีสักวัน ♪
♪ แค่อย่าเผลอไปมีใคร เธอช่วยรอฉันได้หรือเปล่า ♪
[เสียงชนแก้ว]
[เพลง "หัวไหล่ตูด" โดย MAF เล่นในผับ]
[เสียงเพลงหยุด]
[เสียงร้องเชียร์และปรบมือ]
[ดนตรีสนุกสนาน]
เอาล่ะครับ พวกเรา
ม.6/4 รุ่น...
[ตะโกนพร้อมกัน] แดนเนรมิต ฉันจะคิดถึงเธอ
[เสียงปรบมือและโห่ร้อง]
เอาล่ะๆ
ผู้ที่ได้รับรางวัล
สิบปีกะหรี่ล้วน
[เสียงหัวเราะ]
ได้แก่...
แทน ทะดาแดน แทนแถ่น
- แถ่นแทนแท้น - แถ่นแทนแท้น
ไอ้พงษ์
[เสียงปรบมือโห่ร้อง]
- [โอม] หมดแก้วๆ - [เก่ง] หมดแก้วๆ
- หมดแก้วๆ - หมดแก้วๆ
รางวัลต่อไป เป็นรางวัล...
มือขยัน
เอ๊ะ คุณโอมครับ อย่างนี้ มันหมายความว่าเขาเป็นพวกชอบ
สไลด์หนอนใช่ไหมครับ
ถูกต้องครับ ถูกต้อง
[โอม] เพราะฉะนั้น
รางวัลนี้
ได้แก่...
ไอ้เก่ง [เสียงตีกลองรับมุก]
[เสียงปรบมือ]
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณเพื่อนๆ มากครับ
[เก่ง] ผมเข้าใจครับว่าผมเหมาะสม กับรางวัลนี้มากๆ เพราะว่า...
ตอนนี้ เทคนิคใหม่ของผม
คือการใช้ นิ้วนางกับนิ้วก้อย [เสียงกลองตบมุก]
[เก่ง] ถึงแม้มันจะต้อง แหกกว้างแค่ไหนก็ตาม
[เสียงหัวเราะชอบใจ]
[เก่ง] คุณเจสซี่ โทษครับๆ
โห เป๊ะมาเลยนะครับ
ขอบคุณค่ะ [ทำเสียงจุ๊บ]
[เสียงโห่ร้องสนุกสนาน]
เอ่อ คุณโอมครับ
คุณทำอย่างเมื่อกี้นี้คุณไม่กลัว ภรรยาที่บ้านคุณจะว่าเอาเหรอครับ
ภรรยงภรรยาอะไรวะ
กูโสดอยู่
แล้วที่แต่งกันไปเมื่อปีที่แล้วน่ะ เขาไม่ได้เรียกว่าเมียเหรอวะ
[เสียงหัวเราะสนุกสนาน]
[เพลง "หัวไหล่ตูด" โดย MAF เล่นในผับ]
เฮ้ยมึง
ตั้งแต่เอ็นฯ ติดเนี่ย กูไม่เจอมึงเลยว่ะ
เฮ้ยๆ ด่านๆ
เฮ้ย มึงขับดีๆ
[เก่ง] ไม่เจอห่าอะไรล่ะ
งานแต่งมึงปีที่แล้วกูยังไปอยู่เลย
[โอม] เออว่ะ
แต่กูหย่าแล้วนะ
[เสียงเบรกดังเอี๊ยด]
[เสียงพูดคุยดังจากวิทยุสื่อสาร]
[เก่ง] แล้วมึงทำเหี้ยอะไรวะ
กูมีกิ๊ก
เขาเลยขอเลิก
โห เหี้ย กูกะแล้วไอ้สัตว์
เอ้า
ขอวัดแอลกอฮอล์หน่อยครับ
เป่า
[เสียงเป่าและเสียงสัญญาณดัง]
[ตำรวจ] กลิ่นอะไรวะ
โอ้โฮ
ผลออกมาเนี่ยเมาชัดๆ เลย
ตามผมมา
ไม่เป็นไรเพื่อน
กูไปกดตังค์ค่าประกันมึงเอง
มึงไปรอ นอนในคุกก่อนแล้วกัน
มึงรีบมาเลย ไอ้สัตว์
เฮ้ย เดี๋ยวเจอกันนะเว้ย
เฮ้ย [เสียงชนและเสียงเบรก]
[เสียงโอมครางตกใจ]
[เก่งน้ำเสียงหน่าย] ไอ้โอม...
ถึงมึงบอกให้กูฆ่า กูก็ไม่ทำ
[เสียงหัวเราะและเสียงตบยุง]
ไม่งั้นกูก็ตายไปแล้ว
ตายเหมือนไอ้หนุ่มไง [เสียงหัวเราะโรคจิต]
แต่กูคุยกับไอ้หนุ่มได้
[ตำรวจ 1] เอ้า นายภัทรพล นายโพธิพัฒน์
มีคนมาประกันตัวแล้ว
[เสียงผู้ชายหัวเราะโรคจิต]
[ตำรวจ 1] เร็ว [เสียงไขกุญแจ]
[ผู้ชาย] กูไม่รู้
กูไม่ทำ
เซ็นตรงนี้
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงประตูลูกกรงดังเอี๊ยดอ๊าด]
[ตำรวจ 2] เซ็นตรงที่ประกันตัว แล้วก็กลับได้แล้วครับ
- ไหนมึงบอกว่าเลิกกันแล้วไง - อะไรวะ
คนมันเลิกกันแล้วก็พึ่งพากันได้
[ดนตรีหยุด]
[ฝ้าย] แล้วนี่ไปเที่ยวไหนกันมาเนี่ย ทำไมเมาขนาดนี้
เอ๊ย ไม่ใช่เรา
ไอ้เก่งนั่นแหละ
เออฝ้าย นี่เก่งนะ
น่าจะเคยเจอกันแล้ว
[ดนตรีขบขันเบาสมอง]
[ฝ้ายน้ำเสียงใช้ความคิด] เอ๊ะ เก่งที่...
อยู่สถาปนิก 69 เปล่าคะ
[โอมอุทานปฏิเสธ] ไม่ใช่ อันนั้นเก่งวิชัย
เอ้อ งานแต่งเราไง
[เสียงโอมจิ๊ปาก] ไอ้เก่งก็ไป
[เสียงยางครูดกับถนน] เฮ้ย
[เสียงเบรกและเสียงร้องตกใจ]
- [โอม] โอย - [ฝ้าย] อูย
หูย
นี่ขับรถประสาอะไรเนี่ย
[เสียงเร่งเครื่อง] [ฝ้าย] จะชนแล้วนะเนี่ย
เฮ้ยหมา
[เสียงหมาคราง]
[ฝ้าย] เฮ้ย มันเป็นอะไรเปล่าน่ะ
[เสียงหมาคราง]
[เสียงปิดประตูรถ]
นี่เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่าวะ
อย่างนี้แหละ ประจำ
[โอม] ชอบคิดว่า ตัวเองเป็นแม่ชีเทเรซา
[ดนตรีขบขันเบาสมอง]
[ฝ้าย] โอมช่วยหน่อยสิ
เฮ้ย
[โอม] ไอ้เก่ง มาช่วยหน่อยซิ
- เร็วๆ - [ฝ้าย] โอมเกาะแน่นๆ นะ
[เสียงฝ้ายผิวปากเรียก]
มานี่เร็ว เร็วๆ [เสียงฝ้ายเดาะลิ้น]
[เสียงฝ้ายอุทานออกแรง]
[เสียงหมาครางเบา]
- [ฝ้าย] โอมช่วยเปิดประตูให้หน่อย - [โอม] ได้
[ฝ้าย] เดี๋ยวโอมขับให้หน่อยนะ
- [โอม] ได้ๆ - [ฝ้าย] ไม่เป็นไรนะจ๊ะ
ไม่เป็นไรๆ
[เสียงปิดประตูรถดัง] เฮ้ย ปิดเบาๆ สิ เดี๋ยวมัน...
ตกใจหมด
[พูดเสียงเบา] ไหนดูซิ
เฮ้ย มันเหงือกซีดน่ะ
โอ๊ยคุณ แค่นี้มันไม่ตายหรอก
นี่รู้ได้ยังไงเนี่ย
ก็ผมเป็นหมอหมาไง
[ดนตรีผ่อนคลาย]
(มหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย สัตวแพทย์)
[เก่ง] นี่ก็ถือว่า โชคดีมากเลยนะเนี่ย
แค่เอ็นพลิกน่ะ ใส่เฝือกไว้ สักแป๊บหนึ่งเดี๋ยวก็หายแล้ว
[เก่ง] แต่ว่ามันดูเพลียๆ
ผมคงต้องให้น้ำเกลือ
เดี๋ยวคุณช่วยจับขานี้ไว้ให้หน่อย
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า] มดกัดนิดหนึ่งนะครับ หือ
[โอม] ฮัลโหล เดี๋ยวแป๊บหนึ่งนะ
เอ่อ โอมโทรหาเพื่อนมา ให้ประกันตัวแล้ว
[โอม] น่าๆ
เออ เอ้อ
กลับไปนอนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วง
โอเค เดี๋ยวกลับบ้านแล้ว บ๊ายบาย
เฮ้ยๆ ปล่อยทำไมอะครับ
เอ่อ ฝ้าย ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวโอมขอกลับบ้านก่อนนะ
แล้วก็ เอ่อ...
[โอม] ขับรถกลับบ้านดีๆ แล้วกัน
- เฮ้ยเก่ง เดี๋ยวเจอกัน - [เก่ง] อ้าว
[ดนตรีเศร้า]
จับไว้ก่อนนะครับ
[เสียงคล้ายเปิดประตู]
[เก่ง] โอม
[เสียงเปิดประตู]
[เก่ง] โอม
แล้วนั่นล่ะ
รายนี้มันไม่กลับง่ายๆ หรอกมึง
อ้าว แล้วมึงจะปล่อยให้กู อยู่กับเขาสองคนเนี่ยนะ
[โอม] เออๆ
[ดนตรีหยุด]
[เสียงปิดประตูรถ]
[เสียงรถค่อยๆ เร่งเครื่อง]
[เสียงน้ำเกลือหยด]
[ดนตรีสงบปนเศร้า]
โทษนะคะ นี่กินเสร็จแล้ว ขอได้ไหมคะ
อ๋อ ครับๆ
เพื่อนๆ หายไปไหนล่ะ
[เสียงหมาร้องคราง]
[เก่ง] นี่เธอ
เอากระดูกให้มันกินทำไม เดี๋ยวมันก็ตายหรอก
[ดนตรีหยุด]
ลองไปฟังดูแล้วกันนะ
เฮ้ย เดี๋ยว
เฮ้ย เรามีแฟนแล้วนะ
[ดนตรีอึดอัดสะเทือนใจ]
[โอม] ฝ้าย
- [ฝ้าย] โอม - ให้อาหารหมาเสร็จหรือยังล่ะ
- [ฝ้าย] เสร็จแล้ว - [โอม] โห เลอะไปหมดเลย
เดี๋ยวเอาไปทิ้งให้นะ
[โอม] เลอะมากเลยอะ
เข้าไปข้างในก่อนดีกว่า
[ดนตรีหยุด]
[เสียงหมาหายใจถี่]
[เสียงปิดประตูรถ]
[ฝ้าย] ขอบคุณนะหมอเก่ง
[เสียงปิดประตูรถ]
[เสียงติดเครื่องยนต์และเร่งเครื่อง]
พี่เก่งๆ ใครอะ โคตรน่ารักเลยอะ
ลูกค้า
ลูกค้าอะไรมาแต่เช้าเชียว
ก็เมื่อคืนเขานอนอยู่นี่
นั่นแน่
เมื่อคืนแอบซัดแล้วสิ
ซัดเหี้ยอะไร
นั่นน่ะเมียเก่าเพื่อนกู
- อะ นั่นๆ - เขามานอนเฝ้าหมาโว้ย
นั่นๆ นั่นแน่
[เสียงร้องแหลม]
[ผู้พิพากษา] ศาลพิเคราะห์แล้วว่า จำเลยได้กระทำความผิด
โทษฐาน ขับขี่ยานพาหนะในขณะมึนเมา
- เฮ้ย - [ผู้พิพากษา] แต่เห็นว่าให้จำเลย
- ร่วมกัน... - นี่มึงหย่ากันแล้วจริงๆ เหรอวะ
- ทำไมวะ - และต้องบำเพ็ญประโยชน์
เป็นจำนวน 20 ชั่วโมง
ก็กูเห็นท่าทางพวกมึงไม่เห็น...
ไม่เห็นเหมือนคนหย่ากันเลย
[น้ำเสียงไม่พอใจ] สองคนนั่นจะหยุดคุยกันได้หรือยัง
เอ่อ ได้ครับ
เอ่อ...
แต่เมื่อกี้ผมก็ฟังอยู่นะครับ
ถ้าอย่างนั้นศาลพูดว่าอะไร
[เก่ง] เอ่อ คือศาลพูดว่า
"สองคนนั่นน่ะ
เมื่อไหร่จะหยุดคุยกันสักที" ครับ
[เสียงหัวเราะ]
ศาลไม่ใช่คนตลกนะ
พูดจาแบบนี้
ระวังได้โดนคดีหมิ่นศาล อีกกระทงหนึ่ง
คนสุดท้ายที่คิดว่าศาลเป็นคนตลกน่ะ
[ศาล] ยังขังเดี่ยวอยู่เลย
[เจ้าหน้าที่] ขอให้ ผู้ถูกคุมประพฤติทุกคน
แยกย้ายกันไปทำงานในห้องสมุด
ตามที่ได้รับมอบหมายมานะครับ
[เสียงเครื่องถ่ายเอกสาร]
[เสียงร้องอุทาน]
พี่ครับ ขอหน้านี้เต็มๆ เลยพี่
"อุปกรณ์ยุทธภัณฑ์ว่าด้วยแก๊สน้ำตา"
พอดีที่บ้านแก๊สหมด
อยากสั่งไปหน่อย [เสียงหัวเราะ]
พี่ๆ
เขาต่อแถวกันอยู่อะ
อ้าวไอ้เหี้ย
มึงพูดจาอย่างนี้มึงไม่ให้เกียรติ เสื้อผ้าหน้าผมกูเลยเหรอ
หา
มึงมีปัญหาเหรอ
มี
อะไรเอ่ย
ทำให้ประเทศชาติไม่เจริญ
อ้าวไอ้สัตว์ พูดอย่างนี้ ก็ไม่ต้องซงต้องซีแม่งแล้วสิหา
[เสียงเก่งร้องเจ็บ] [นักเลง] โอ๊ยอะไร
[ดนตรีร็อก]
[ผู้ชาย] เฮ้ย ทำอะไรกัน
[นักเลง] ทำอะไรก็เห็นอยู่ คนจะจูบกันหรือไงเล่า
มึงจำไว้เลยนะ ถ้าพรุ่งนี้กูยังมีหน้า
ปล่อยให้มึงมาสะเหล่อสเลอแถวนี้นะ
มึงมาซีร็อกซ์ได้นะ มึงไม่ต้องเรียกกูเป็นคนเลย
- นะ มาเรียกกูหมาได้เลย มึงจำไว้ - อ๋อ โอเค
ไอ้หมา
พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ไม่ใช่วันนี้
เรียกทำเหี้ยอะไรวันนี้ล่ะ
- [นักเลง] ไม่หยุด นี่แน่ะ - ไอ้โอม ปล่อยกู
[ดนตรีหยุด]
[โอม] อื้อฮือ
เอาอย่างนี้
เดี๋ยวกูลงท้ายคำว่า
"แพทย์" กับเบอร์โทรศัพท์
จะได้โฆษณาคลินิกมึงไง
ดีเปล่า
ไม่ขำ
แล้วมึงจะกล้ากลับมาที่นี่อีกเหรอวะ
เขตเขาให้สอนสัปดาห์ละวันค่ะ
ก็เป็นวันจันทร์ตอนบ่าย บ่ายโมงถึงสี่โมงเย็น
[เสียงถอนหายใจและเสียงเรอ]
โอเค ไม่งั้นพี่ก็ต้องสอนเอง
คุณหมอมาอย่างนี้ก็ดีแล้ว พี่จะได้ลาไปเตรียมตัวคลอดสักที
อื้อฮือ อย่างนี้ ไม่ต้องเตรียมแล้วมั้งฮะ
ขึ้นขาหยั่งก็เรียบร้อยแล้วเนี่ย
[เสียงหัวเราะ] แหม พูดแล้วเจ็บแปลบ
ไปต่อเถอะค่ะ
เออ แล้วพวกชมรมกล้วยไม้นี่ เขาจะสนใจเรียนคอมกันไปทำไมอะครับ
อ้าว กล้วยไม้ ก็ใกล้ม้วยไงคะ
[เสียงหัวเราะ]
พี่เปล่านะคะ เขาตั้งกันเองค่ะ
เอ้านี่พวกเรา ครูมาแล้วค่ะ
สวัสดีครับ คุณครู
โอ้ สวัสดีครับ สวัสดีครับ
ไม่ต้องไหว้ครับ ไม่ต้องไหว้
[ดนตรีขบขันเบาสมอง]
เอ่อ
วันนี้เราก็จะมาเริ่มกันที่ โปรแกรมเวิร์ดนะครับ
โปรแกรมเวิร์ดก็เป็นโปรแกรม ที่ใช้สำหรับจัดเก็บเอกสารต่างๆ
เขียนจดหมาย หรือว่า เขียนข้อความต่างๆ นะครับ
[จำรัส] ไอ้นั่นน่ะ ใช้เป็นแล้ว
สอนอย่างอื่นไม่เป็นเหรอ
นี่ ตาจำรัส พูดจากับครูเขา ให้มันดีๆ หน่อยสิ
เอ่อ ครูขา
อยากทำบล็อกเป็นน่ะค่ะ สอนได้ไหมคะ
เอ่อ...
- อันนั้นผมทำไม่เป็นน่ะครับ - อ้าว
อ้าว งั้นก็สอนไฮไฟฟ์ก็ได้นี่ จะได้หาเพื่อนใหม่ๆ
[เสียงฮือฮาเห็นด้วย]
ไฮไฟฟ์ผมก็ทำไม่เป็นครับ
เอ้า แล้วทำอะไรเป็นบ้างล่ะเราน่ะ
[สมพิศอุทานครุ่นคิด]
อ๋อ สอนเอ็มเอสเอ็นได้ไหมคะ
เอ็มเอสเอ็นพอได้ครับ
เออ อย่างนั้น...
เรามาเริ่มกันที่โปรแกรม เอ็มเอสเอ็นแล้วกันนะครับ
[เก่ง] เอ็มเอสเอ็นนี่เป็นโปรแกรม ที่ใช้สำหรับการคุยกันระหว่าง
เครื่องคอมกับเครื่องคอมนะครับ ผ่านทางอินเทอร์เน็ต
ก็เหมือนโทรศัพท์ทุกอย่าง แต่ว่าเปลี่ยนจากเสียง
เป็นการพิมพ์ข้อความแทนครับ
เอ่อ คุณป้าครับ
ตอนนี้ยังไม่ต้องจดก็ได้ครับเพราะว่า
[เก่ง] มันมีในคู่มือทุกอย่างเลยครับ
อ๋อ เอ่อ จดดีกว่าจ้ะ กันลืม
อ๋อ โอเคครับ ทุกคนพอเข้าไปแล้วนะครับ
[เก่ง] ต้องกดที่ปุ่มไซน์อินครับ
แต่ว่าก่อนที่จะไซน์อินได้เนี่ย ทุกคนต้องมีอีเมลของตัวเองครับ
ก็คือต้องไปสมัครอีเมลก่อน
[จำรัส] แล้วไปสมัครที่ไหนล่ะ
ต้องไปที่สำนักงานเขตหรือเปล่า
[เสียงฮือฮาและเสียงตีมือ]
เอ่อ แค่สมัครอีเมลครับ ไม่ได้ไปแจ้งเกิด
[เก่ง] สมัครตรงนี้ก็ได้ครับ
[สมพิศ] คุณสุรีย์ ส่งไปให้ได้รับหรือเปล่า
[สุรีย์] ไม่มีเลยอะคุณ
- [สมพิศ] อ้าวเหรอ - [สุรีย์] ค่ะ
[สมพิศ] เอ่อ ครูขา
พิมพ์แล้วนะ ทำไมเขาไม่ได้รับล่ะคะ
เอ่อ เดี๋ยวผมไปดูให้นะครับ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เก่ง] เอ่อคือคุณป้าต้องกดปุ่ม ส่งตรงนี้ก่อนนะครับ
ส่ง [เสียงกดแป้นพิมพ์]
[สมพิศ] อ๋อ
[เก่ง] เอ่อ แล้วคุณลุง มีอีเมลหรือยังครับ
ถ้ายังไม่มี เดี๋ยวผมสมัครให้ก็ได้ฮะ
จะพิมพ์คุยกันไปทำไม
อยู่ใกล้ๆ แค่นี้
ก็คุยกันซะเลยก็ได้
ก็เอาไว้เวลาที่เราอยู่ไกลๆ กัน
เราก็พิมพ์คุยกัน
ไม่ต้องเปลืองค่าโทรศัพท์
ฉันไม่กลัวเปลืองหรอก
ฉันน่ะ ใช้แพ็กเกจโทรฟรี
สำหรับเบอร์
[ทำเสียงหยอกล้อ] คนพิเศษ
[เสียงฮือฮา]
[เอฟเฟกต์เสียงเจื่อน]
[ดนตรีเบาสมองดังต่อเนื่อง]
[พูดเสียงเบา] ปัดโธ่ เห็นใจฉันบ้าง
[เก่ง] เอ่อ คุณลุงครับ
เชิญคุณลุงมานั่งข้างหน้าได้ไหมครับ
- [เก่ง] รบกวนสมาธิคนอื่นน่ะครับ - [สมพิศ] ไปสิ
ก็ได้
- [ผู้หญิง] ไปก่อนนะคะ - ครับ สวัสดีครับ เอ้า
ไหว้กันเข้าไป
จะอยู่ที่นี่หรือเปล่าล่ะเนี่ย
หา
- เอ้า ช่วยกันหาดูหน่อยเร็ว - ก็นั่งตรงนี้
- [สมพิศ] ไหนลองดูซิ - [จำรัส] แล้วก็ย้ายไปนั่งหน้า
ลืมอะไรไว้เหรอครับ
[สมพิศ] ก็คุณลุงน่ะสิ ไม่รู้เขาไปลืมกุญแจรถไว้ที่ไหนอะ
- แล้วไปนั่งตรงไหนอีกล่ะ - [จำรัส] นี่ไง โดนย้ายน่ะ
คุณลุงแน่ใจเหรอครับว่าลืมไว้ที่นี่
งั้นวันนี้เรากลับแท็กซี่ก็แล้วกัน
แล้วค่อยให้ลูกเอากุญแจสำรอง มาเอารถไปเก็บที่บ้าน
- [สมพิศ] อือ - เอ่อ เดี๋ยวผมไปส่งก็ได้ครับ
[อุทานลังเล] มันจะดีเหรอ
เกรงใจ
[เก่ง] โอ๊ย ไม่ต้องเกรงใจเลยครับ
กลับแท็กซี่กันสองคนอย่างนี้ มันอันตรายครับ
[สมพิศ] ขอบคุณมากเลยค่ะ
ครับ ก็แก่ๆ ด้วยกันทั้งคู่นะฮะ
[สมพิศ] เอ่อ อ้าว...
แล้วลูกเธอเขาจะมาเอารถได้กี่โมงล่ะ
ก็หลังเลิกงานล่ะมั้ง
อ้าว
[เสียงสมพิศอุทานงุนงง]
- เอ่อ... - เอ่อ...
ไม่ต้องตกใจนะครับ
ความจริงแล้วผมเป็นสัตวแพทย์น่ะครับ
อ๋อ
ถ้าอย่างนั้นก็
น่าจะเขียนให้มันเต็มๆ หน่อยนะ
[เสียงหัวเราะ]
โอเคครับ เดี๋ยว...
ไว้ผมเจอเขาแล้วผมจะบอกนะฮะ
อะขึ้นรถครับ ขึ้นรถครับ
[ดนตรีสนุกสนานผ่อนคลาย]
[สมพิศ] นี่ ถึงแล้ว
[เสียงปลดเข็มขัดนิรภัย]
[เสียงสัญญาณเตือนในรถดัง]
[ดนตรีหยุด]
ขอบคุณมากนะ ครูเก่ง
- สวัสดีครับป้าสมพิศ - [สมพิศ] สวัสดีจ้ะ
[เสียงเปิดประตูบ้าน]
อ้าว ลุงจะไปซื้อของข้างนอกเหรอครับ
[อุทานปฏิเสธ] กลับบ้าน
[เสียงปิดประตูรถ]
นี่ลุงไม่ได้อยู่บ้านเดียว กับป้าสมพิศเหรอครับ
[เสียงจำรัสอุทานปฏิเสธ]
แล้วลุงกับป้าไม่ได้เป็นแบบว่า...
[เสียงจำรัสอุทานปฏิเสธ]
เป็นแค่แฟนกัน
เอ่อ แล้วตอนนี้ ลุงจะให้ผมไปส่งที่ไหนล่ะ
[อุทานครุ่นคิด] ชุมพรแล้วกัน
โอเคครับ
เฮ้ยๆ จะไปชุมพรจริงๆ เหรอ
พูดเล่น พูดเล่น
แค่สายใต้ก็พอแล้ว
ลุงไม่ต้องห่วงเลยครับเพราะว่า
ผมไปส่งลุงแค่สายใต้อยู่แล้วฮะ
[เสียงติดเครื่องยนต์]
[เสียงเบรก]
[เสียงดับเครื่องยนต์]
[จำรัส] ขอบใจนะ
[เก่ง] เอ๊ย นี่ลุง
นี่ผมถามจริงๆ เถอะ
ลุงขับรถไปกลับกรุงเทพฯ ชุมพร ทุกอาทิตย์อย่างนี้
ไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ
ถามอย่างนี้ แสดงว่าไม่เคยมีความรักล่ะสิ
[เสียงปิดประตูรถ]
[ดนตรีผ่อนคลายปนเหงา]
[เสียงหัวเราะเบา]
[ดนตรีหยุด]
[เพลง "ห่วงหา" โดย Banana Boat]
♪ ไม่เห็นมีใครรักฉันเลย ♪
♪ ไม่มีใครจะคอยซับน้ำตา ♪
♪ ไม่มีคนห่วงใย ♪
♪ ถูกโยนทิ้งไว้ตามลำพัง ♪
[เสียงหมาเห่า]
อ้าว โพไซดอน สวนลุม
[ฝ้าย] เหม่งจ๋าย
หนีอะไรมา
[ฝ้าย] บิว [เสียงบิวอุทานร้อนตัว]
ทำอะไรกับสะพานลอยอะ
[ดนตรีขบขัน]
[เสียงขำเจื่อน]
[เสียงสะพานลอยคราง]
[อุทานตกใจ] เฮ้ย
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงสะพานลอยคราง]
ท่านอาจารย์ สอนไฮไฟฟ์หน่อย
[แจน] ได้เลยครับพี่
อย่างนี้นะครับพี่
เวลาเราเข้าไปในรูปของสาวๆ พวกนี้ ที่อยู่ในไฮไฟฟ์ของเราอะ
[แจน] เหมือนเราก็เข้าไป อ่านไดอารี่ของพวกเขาอะ
ก็ดูรูป ดูโน่น ดูนี่ ดูนั่นของเขา
ก็คือเสือก
ใช่เปล่า
เอ่อ ก็ ก็ว่าอย่างนั้นก็ได้
[ฝ้าย] หมอเก่ง
สวัสดี
[เสียงแจนอุทานแปลกใจ] ฝ้ายไปทำโปสเตอร์มา พอดีเมื่อกี้นี้
[ฝ้าย] ไปตรงที่เราเจอสะพานลอยกัน
เจออะไร เจอสะพานลอย
[ฝ้าย] เออ
[เก่ง] สะพานลอยไหน [เสียงสะพานลอยเห่า]
[ฝ้าย] นี่ไง
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงฝ้ายขำ]
อ้าว อ้าวเฮ้ย
แล้วคุณเอาเบอร์โทรคลินิกผม ลงไปทำไมล่ะ
อ๋อ พอดีจะไปต่างจังหวัด ไปล้อมต้นไม้สองสามวัน
[ฝ้าย] กลัวว่าเดี๋ยวไม่มีสัญญาณ แล้วเดี๋ยวเขาติดต่อไม่ได้
ก็ถือโอกาสฝาก
สะพานลอยด้วยแล้วกัน
ยังไงว่างๆ ฝากลบคิ้วด้วย
[เสียงหัวเราะ]
เอ่อ โทษนะครับ
ที่นี่คลินิก ไม่ใช่โรงแรม
แล้วก็ไม่ใช่ร้านเสริมสวย หรือซาลอนที่ไหนนะครับ
[พูดตะกุกตะกัก] เฮ้ยๆ พี่ๆ เรื่องเล็กครับ
แค่นี้ผมทำได้
น้องเขาน่ารักเนอะ
[น้ำเสียงประชด] มีน้ำใจ
ขอบคุณนะ พอดีว่า พี่อยู่บ้านคนเดียวอะไรอย่างนี้
พ่อแม่ไม่ค่อยอยู่แล้วก็
ยานี่มันต้องให้เช้าเย็น อะไรอย่างนี้ ดูแลยากอะ
ได้เลยครับ
ไม่ลืมแน่ๆ เรื่องหมาๆ อะ ผมจำแม่นครับ
ใช่ไหม เจ้าบันไดเลื่อน
[เสียงหัวเราะ]
เอ่อ...
มันชื่อสะพานลอย
อ๋อ เหรอครับ เอ่อ ก็...
บันไดเลื่อนก่อนถึงสะพานลอยไงครับ
[อ้ำอึ้ง] เอ่อ อือ...
ไปๆ เจ้าบันไดเลื่อน
โชคดีจ้ะบันไดเลื่อน
[เสียงแจนอุทานขบขัน]
ยังไงฝากหน่อยนะ
[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]
[เสียงขำ]
[เสียงไก่ขัน]
[ดนตรีหยุด]
แขวนนก แล้วเปิดประตูบ้านเลย
[ผู้ชาย][สำเนียงใต้] ครับผม
[เสียงสัญญาณปลดล็อกรถ]
[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
[เสียงนกร้อง]
[สมพิศ] กฤช
[ดนตรีหยุด]
ตัดต้นพวงชมพูทำไมอะ
- โหแม่ ก็รื้อออก... - หมดเลย
ให้มันดูโล่งหูโล่งตาไง
เผื่อจะมีคนมาดูบ้านเราไง
โหแม่ เสียดายทำไม เดี๋ยวเราจะไปอยู่อเมริกาแล้วนะ
ตอนนี้ เจ้าเต้ยก็คิดถึงแม่แทบแย่
[สมพิศ] ตั้งแต่มา กินไปกี่แก้วแล้วเนี่ย
[จำรัส] เอาน่า เพิ่งกินไปแก้วเดียว
แก้ง่วง
เรียนช่วงบ่ายจะได้ไม่หลับ
[จำรัส] คิดอะไรอยู่
เอ่อ เปล่า ไม่มีอะไรนี่
ไม่จริงน่ะ
ต้องมีอะไรแน่ๆ
เอ่อ...
คือว่าบางทีฉันต้อง...
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
คือว่าลูกเขาตัดต้นไม้หน้าบ้าน ออกไปหมดเลย
โธ่ เขาตัดเราก็ปลูกใหม่
[จำรัส] เรื่องเล็กน้อย อย่าไปคิดอะไร
เอาอย่างนี้
วันนี้เราโดดดีกว่า
ฉันจะพาเธอไปซื้อต้นไม้
[จำรัส] เอาให้ใหญ่ เอาให้สวยกว่าเดิมเลย
[จำรัส] หือ
[เพลง "รักยุคไฮเทค" โดย สวีทนุช]
♪ บนโลกไฮเทคทุกอย่างเล็กลง ♪
♪ แต่รักฉันคงยิ่งใหญ่เหมือนเดิม ♪
♪ อยากมีฮาร์ดดิสก์ ลงโปรแกรมเสริมเพิ่มแรม ♪
♪ พร้อมแจ่มด้วยภาพของเธอ ที่เดสก์ท็อป ♪
♪ โลกดิจิทัลเรางอนง้อกัน ♪
♪ ทำการ์ดแล้วส่งอีเมลให้เธอ ♪
[จำรัส] เอ้อ แล้วเนี่ย
เมื่อไหร่เธอถึงจะไปเที่ยวชุมพร บ้านฉันสักทีล่ะ
ตอนนี้นะ ทุเรียนในสวนออกลูก เต็มเพียบไปหมดเลย
[เสียงพินโบว์ลิ่งล้ม]
♪ ส่งเอสเอ็มเอส ♪
♪ พิมพ์คำข้อความ แนบคำ... ♪
[เสียงจำรัสหัวเราะ]
[จำรัส] พลาดไหมล่ะเนี่ย
ถ้าไปแล้วเนี่ย
จะได้กินชมพู่มะเหมี่ยว ที่ว่าอร่อยที่สุดในโลกหรือเปล่าล่ะ
ได้สิ
ยิ่งได้เก็บจากต้น หลังฝนตกใหม่ๆ เนี่ยนะ
ชมพู่มันจะหวานกรอบ
เย็นด้วยน้ำฝน
- บวกกับเกสร... - เกสรสีชมพูที่มันร่วงลงพื้น
เหมือนกับใครเอาพรมมาปูไว้ใต้ต้น
[เสียงหัวเราะ]
เธอเล่าแบบนี้มาเป็นหนที่ร้อยแล้ว
แต่ความจริงนะ ฉันก็อยากไปเหมือนกันแหละ
[สมพิศ] อยากจะไปดูว่า
ของจริงน่ะ มันสวย เหมือนกับที่โม้เอาไว้หรือเปล่า
ได้สิ
ถ้าอย่างนั้น
ลูกนี้สไตรก์
เธอต้องไปกับฉัน
[เสียงโยนลูกโบว์ลิ่ง]
- [ผู้หญิง] ไปนะคะ - อ้าว สวัสดีครับ
- [ผู้หญิง] สวัสดีค่ะ - จะไปไหนครับเนี่ย
[ผู้หญิง] ไปอาร์ซีเอ ไปเปล่า ไปไหม
[เก่ง] เอ่อ อายุถึงเหรอฮะ
[เพลงหยุด]
โทษทีครับ พอจะทราบไหมครับว่า
คุณสมพิศเรียนอยู่ที่ห้องนี้ หรือเปล่าครับ
อ๋อ ป้าสมพิศเรียนอยู่ที่นี่อะครับ
แต่วันนี้แกไม่ได้มา
แล้วพอจะทราบไหมครับว่าแกไปไหน
อ๋อ คือผมไม่แน่ใจนะครับ แต่คิดว่า
แกน่าจะไปกับลุงจำรัสนะครับ
[เก่ง] เพราะวันนี้ แกไม่ได้มาด้วยกันทั้งคู่
ลุงจำรัสไหนเนี่ย
ลุงจำรัสที่เป็นแฟนแกน่ะครับ
ผมไม่เห็นเคยรู้ว่าแม่มีแฟน
[ดนตรีขบขันเบาสมอง]
อือ ไปก่อนนะครับ
สวัสดีครับ
[เสียงเบา] แม่...
[เสียงฟ้าร้องและฝนตก]
[สมพิศ] ส่งฉันตรงนี้พอแล้วล่ะ
[จำรัส] โอ๊ะ อีกแล้ว
[จำรัส] นี่ แล้วเมื่อไหร่จะพาฉัน ไปเปิดตัวสักทีล่ะ
ก็มันยังไม่ถึงเวลาน่า
ฉันไม่อยากจะฟังลูกมันบ่น
เด็กสมัยนี้น่ะ หัวโบราณจะตายไป
แต่เนี่ย ฝนยังตกอยู่นะ
แล้วไหนต้นไม้ ที่เราซื้อมาข้างหลังอีกล่ะ
[จำรัส] ให้ฉันไปส่ง หน้าบ้านก็แล้วกัน
อ้าว ฉันลืมเอาร่มมาซะแล้ว
แก้ขัดก็แล้วกัน
[เสียงฝนตกหนัก]
- เอ๊ะ - [จำรัส] ดูเข้าท่านี่
[เสียงจำรัสและสมพิศหัวเราะ]
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงฟ้าร้อง]
พี่ๆ
รถที่เอามาทำสีไว้ได้หรือยัง
เฮียเชี่ยว
รถ "ไอ้สัตว์" เสร็จยัง
ก็พอดีสีบรอนซ์มันหมด
อั๊วสั่งไปแล้วมันยังไม่มา
แล้วเมื่อไหร่จะมาล่ะเฮีย อีกนานไหม
[เก่ง] รถผมก็ต้องใช้อะ
[ทำเสียงแจ๊บๆ ]
เอาอย่างนี้ไหม
ลื้อเอาสีแดงเลยไหม
ถ้าเอา เดี๋ยวอั๊วพ่นให้เดี๋ยวนี้เลย
โอ้โฮ
เฮียนี่ก็กวนตีนเหมือนกันเนอะ
[เชี่ยวหัวเราะ] ใครกวนตีน
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เก่ง] แล้วมันใช้สีอะไรเขียนวะเนี่ย
ไม่ออกเว้ย
คิดออกแล้วพี่
อะไรของมึง
วุฒิศักดิ์คลินิก
เขาลบปานแดงปานดำ สิว ฝ้า กระ โดยใช้เลเซอร์
คิ้วอย่างนี้ ลบได้สบาย
เก็บไว้ยิงหนังหน้ามึงเหอะ
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
[เสียงหยิบอุปกรณ์]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงหยิบโทรศัพท์]
สวัสดีครับ คลินิกหมอเก่งครับ
ต้องการพูดกับใครครับ
[ผู้ชาย] พี่ขอสักทีหนึ่งเถอะ [เสียงหายใจแรง]
ขออะไรนะครับ
[ผู้ชาย] ขอ... [ทำเสียงครวญคราง]
อี๋ เหี้ย
โทรศัพท์โรคจิตอะพี่
[เสียงโยนโทรศัพท์]
โอ๊ย โทรศัพท์โรคจิต เขามีเป็นเกย์ด้วยเหรอวะ
[น้ำเสียงเจื่อน] นี่ไง
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
เดี๋ยวกูเอง
[เสียงกดรับโทรศัพท์]
เฮ้ย ของเราอะเล็กมากเลยนะ
เอาไม่มันหรอก
[ทำเสียงครวญคราง] [ฝ้าย] หา
หมอเก่งพูดอะไร นี่ฝ้าย
[พูดตะกุกตะกัก] อ้าว ฮะ เอ่อ ฝ้ายเหรอ เออว่าไง
เราจะโทรมาถามว่าสะพานลอยเป็นไงบ้าง
โอ๊ย หมาคุณน่ะไม่เป็นไรหรอก
แต่ผมนี่จะแย่อยู่แล้ว
[ฝ้าย] อ้าว ทำไมล่ะ
ก็ไอ้โปสเตอร์ที่คุณเอาไปไล่แปะทั่ว
มันดึงดูดไอ้พวก โทรศัพท์โรคจิตเข้ามาน่ะสิ
[เสียงหัวเราะ]
ชอบล่ะสิ ชอบๆ
กลับมารีบเอาไปแกะออกให้หมดนะ
[ฝ้าย] เออ เอาน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้กลับแล้ว
แค่นี้นะ
[เสียงกดวางสายและวางโทรศัพท์]
เอ๊ย พี่ไปโวยวายอย่างนั้น พี่ฝ้ายเขาไม่ว่าเหรอ
โอ๊ย ไม่ว่าหรอก
เมื่อกี้ยังหัวเราะใส่อยู่เลย
พี่แอบยิ้มน่ะ
[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]
[เสียงรถวิ่ง]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงสัญญาณล็อกรถ]
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
[ฝ้ายกลั้วหัวเราะ] ว่าไงโอม
จะให้ไปประกันตัวที่ไหนล่ะคราวนี้
[โอม] เฮ้ยเปล่า
เออฝ้าย ไอ้ดราก้อนบอลทั้งชุดน่ะ ยังอยู่ในตู้ที่บ้านหรือเปล่า
น่าจะมีนะ
[โอม] เฮ้ยดีเลย งั้นเอ่อ...
วันไหนว่างเดี๋ยวเรา แวะเข้าไปเอาแล้วกันนะ
เฮ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวเอาไปให้
[โอม] เหรอ
งั้นถ้ามีการ์ตูนเรื่องอื่น ที่ค้างอยู่
เอ่อ เอามาด้วยก็ดีนะ
งั้นแค่นี้นะ แต๊งกิ้ว
เอ้อ ได้ๆ
[ดนตรีสงบปนเหงา]
[พ่อฝ้าย] ทำอะไรน่ะฝ้าย
[ดนตรีหยุด]
เอ้อ พ่อเห็นดราก้อนบอล เล่ม 18 หรือเปล่าคะ
ชื่ออะไรนะ
[ฝ้าย] ดราก้อนบอล
แค่ชื่อพ่อยังไม่รู้จักเลย
[พ่อฝ้าย] แล้วพ่อจะไปเห็นได้ยังไง
แล้วนี่ลูกอยากจะอ่านขนาดนั้นเลยเหรอ
[เสียงกดสวิตช์]
[เสียงฝุ่นฟุ้ง]
(เอ็นทรานซ์)
[เสียงของตกกระแทกโต๊ะ]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงสะพานลอยเห่า]
อุ๊ย สะพานลอย
- เห่าทำไม เอ้า นั่งๆ - หือ สะพานลอย
- บอกว่านั่ง - เป็นไงบ้างครับ
[ฝ้าย] หือ เป็นเด็กดีของแม่ หรือเปล่าครับ
[เก่ง] เอ้าๆ
ดีใจกันพอหรือยังครับ
[แจน] เป็นยังไงครับ หือ
ขานี่ตอนนี้ถอดเฝือก สบายเลยครับ
ตอนนี้ผมอาบน้ำ ขัดสีฉวีวรรณมันอย่างดีเลยครับ
[เสียงขำ] [แจน] ก็มีเวลาว่างน่ะครับ
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
[แจน] เฮ้ย พี่เก่ง ฝากรับโทรศัพท์หน่อยสิ
[ฝ้าย] โห หล่อมาก หล่อมากครับ หล่อมากครับ
ฮัลโหลครับ คลินิกหมอเก่งครับ
- [ผู้หญิง] ขอสายคุณฝ้ายค่ะ - อ๋อ ครับๆ สักครู่นะครับ
- ฝ้าย - [ฝ้าย] หา
ฮัลโหล
- [ผู้หญิง] ฮัลโหล คุณฝ้ายใช่ไหมคะ - อ่า ใช่ค่ะ
[ผู้หญิง] อ่า ที่เก็บหมาได้ หรือเปล่าคะ
อ๋อ ค่ะใช่ ใช่ค่ะ
- [ผู้หญิง] ไปรับได้ที่ไหนคะ - [ฝ้าย] อยู่แถวไหนอะคะ
- [ผู้หญิง] ข้าวสารค่ะ - อุ๊ย
งั้นเดี๋ยวเอาสะพานลอยไปให้ เดี๋ยวนี้เลยค่ะ
- [ผู้หญิง] หา - อ๋อๆ หมาค่ะ
[ฝ้าย] ค่ะๆ สวัสดีค่ะ
[เสียงวางโทรศัพท์]
สะพานลอยเจอเจ้าของแล้ว
เขาโทรมา เขาบอกว่า เขาเห็นหมาในโปสเตอร์อะ
บอกว่าหมาเหมือนหมาเขาเลยที่หายไป
- อ๋อ โอเค ตอนนี้เหรอ - [ฝ้าย] อือ
[เสียงวางเครื่องโทรศัพท์]
งั้นไป
[ฝ้าย] อ้าว
เก่งไปด้วยเหรอเนี่ย
[เก่ง] อือ ก็ไปสิ
ไม่งั้นเดี๋ยวถ้าเกิดว่า ปล่อยฝ้ายไปคนเดียว
แล้วไปเจอเจ้าของแล้วร้องไห้ ขี้มูกโป่งไม่ยอมคืนทำไงล่ะ
ไป สะพานลอย [เสียงเดาะลิ้น]
- [เก่ง] เร็ว สะพานลอย - [แจน] ตามเลย
เจอกันครับ สวัสดีครับ
[ฝ้าย] สะพานลอย
[ทำเสียงดุ] สะพานลอย
ปล่อย สะพานลอย
กินกุญแจพี่ฝ้ายไม่ได้ เข้าใจหรือเปล่า หือ
ต้องเป็นเด็กดีนะครับ
[เก่ง] นี่ ถามจริงเถอะ
พูดเล่น คุยเล่นกับหมา นี่คิดว่ามันฟังรู้เรื่องเหรอ
[เสียงขำ]
รู้เรื่องกว่าคนแล้วกันน่า เนอะ ใช่เปล่า
อ้าว
เก่งเป็นหมอหมา ไม่รู้เหรอ
เขาบอกว่า หมาเนี่ยนะ
ถ้าเกิดว่า เราพูดดีๆ กับมัน มันก็จะรู้ว่าชม
ถ้าเกิดว่าเราตวาดมัน เสียงดังๆ อะไรอย่างนี้
มันก็จะรู้ว่ามันทำผิด มันก็จะหยุด
- [เก่ง] อือ - ใช่เปล่าครับ
อย่างนี้ถ้าเราพูดว่า "สะพานลอย
[ตวาด] รักนะ จุ๊บๆ "
มันจะคิดว่าเราว่ามันใช่เปล่า
ดูสิ
[ผู้หญิงน้ำเสียงร่าเริง] ไฉไล
ไฉไลลูก
[เสียงหัวเราะคิกคัก]
[ผู้หญิง] ไฉไลของแท้ต้องมี
อ๊าย ผ้าพันคอ
[ดนตรีขบขันสนุกสนาน]
สวยงามมากค่ะลูกขา
ขอโทษนะคะเรื่องคิ้ว
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
อุตส่าห์ดูแลไฉไลให้แค่นี้
[ผู้หญิง] ก็ขอบคุณมากแล้วล่ะค่ะ
อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
โถลูก แม่คิดถึงลูกมากเลยนะคะ
- จ๋อยเลยสิ - [ผู้หญิง] ลูก
ไหนแม่ดูซิ ดูซิคะ ดูซิคะลูก
[ดนตรีหยุด]
เอ๊ย
อะไรเหรอคะ
[น้ำเสียงเครียด] หำ
[ดนตรีขบขันสนุกสนาน]
[เก่ง] ไงล่ะ สะพานลอย
อยากไปอยู่กับไอ้เจ๊นั่นมากเปล่า
เดี๋ยวจับตอนให้ก็ได้นะ
เป็นผู้หญิงเลยเนี่ย เป็นหมาตัวเมียเลย สวย
[เสียงหัวเราะ]
เก่งนี่เสมอต้นเสมอปลาย จริงๆ เลยนะเนี่ย
หือ อะไรอะ
[ดนตรีหยุด]
เก่งเคยเรียนที่เดอะเบรนเปล่า
[เสียงเก่งอุทานแปลกใจ]
เดอะเบรนน่ะ ที่หน้าปกชีตเป็นกาลิเลโออะ
ไอน์สไตน์
ใช่เปล่า
เฮ้ย เราก็เคยเรียน
เราเคยเจอกันเปล่า
[อุทานปฏิเสธ] ไม่เคยอะ
จริงเหรอ
เฮ้ย แต่เราว่า เราคุ้นหน้าเก่งมากเลยนะ
อ๋อ ก็ตอนนั้นไง ตอน...
เราไปงานแต่งงานฝ้ายไง
[เสียงจิ๊ปาก] ก่อนนั้น ก่อนนั้น
[เสียงจิ๊ปาก] ฟังเพลงดีกว่า
[เสียงหยิบแผ่นซีดี]
เฮ้ย
[เสียงกีตาร์โปร่ง]
[เก่งสมัยวัยรุ่น] ♪ โอ้ อยากดีพอ ให้เธอได้มั่นใจ ♪
[เสียงหัวเราะ]
[โอม] ♪ ปับ ป๊าดับ ปับ ปับ ป๊าเย้เย ♪
[เก่งสมัยวัยรุ่น] ♪ แต่ที่พอมี ก็แค่ทั่วๆ ไป ♪
ร้องได้เพี้ยนใช้ได้เลยนะเนี่ย
[เก่งสมัยวัยรุ่น] ♪ ความจริงคือเธอ... ♪
เฮ้ย แต่ความตั้งใจเราให้เต็มสิบ
[เก่งสมัยวัยรุ่น] ♪ ทุ่มเทให้กันหมดหัวใจ ♪
อะๆ ไม่เพี้ยนขนาดนั้น พอไปวัดไปวาได้
[เก่งและโอมสมัยวัยรุ่นร้องพร้อมกัน] ♪ ฉันก็เลยแค่ขอให้เธอ ♪
♪ เธออย่าเพิ่งไปบอกรักใคร ♪
♪ รอฉันได้หรือไม่ ♪
[เสียงกดปุ่ม]
[เพลงหยุด]
[เสียงสะพานลอยเห่า]
- [เก่ง] เฮ้ยระวัง - [ฝ้าย] เฮ้ย
[เสียงเบรกและเสียงยางครูดกับถนน]
[เสียงกระแทก] โอ๊ย
สะพานลอย [เสียงสะพานลอยคราง]
[ฝ้าย] เป็นไงลูก [เสียงจิ๊ปาก]
[อุทานเบา] อะไรวะ
[ตะโกน] ขับรถประสาอะไรวะ
พ่อสร้างถนนให้หรือไง
- แม่งแน่จริงกลับมาสิ - อุ๊ย เก่งจ้ะ เก่งจ้ะ
เก่งลับหลังนะจ๊ะ
รถไม่เป็นไรหรอก
ไปเถอะ แค่ขับปีนน่ะ
[เสียงพยายามดึงมือเปิดประตูรถ]
เฮ้ย นี่เธอล็อกรถเหรอ
เปล่า
[เสียงพยายามดึงมือเปิดประตูรถ]
[เสียงถอนหายใจ] สะพานลอย
[เสียงสะพานลอยคราง]
เปิดหน่อยสิลูก
[เสียงสะพานลอยคราง]
เฮ้ย สงสัยช่างจะเบี้ยวแน่เลยอะ
โทรไปไม่มีใครรับสายเลย
[เสียงจิ๊ปาก]
[ฝ้าย] หรือว่าจะลองเอาการ์ด หรือว่ามีแบบกิ๊บกุญแจอะไร
แบบลองแงะๆ ดูไหม เผื่อมันจะเปิดได้
นี่ดูหนังมากไปเปล่าเนี่ย
[เสียงจิ๊ปาก]
การ์ดกิ๊บอะไรไปแงะมั่ว เดี๋ยวสัญญาณ กันขโมยดังขึ้นมาทำยังไงล่ะ
[เสียงฝ้ายถอนหายใจ]
[เสียงสัญญาณรอสาย]
[เก่ง] เธอนี่นะ แค่เอากุญแจออกมา
ตอนที่จะลงไปด่าไอ้ตุ๊กๆ นั่น มันจะเป็นอะไรมากไหมเนี่ย
[ฝ้าย] ก็มันรีบนี่
รีบ รีบแล้วไง รีบแล้วต้องมายืนตากแดด เหงื่อออก
- ปากแห้งอยู่เนี่ย - [ฝ้าย] นี่
[เสียงการจราจรโดยรอบ]
ปากเหมือนกันเลยนะ
คุยกันรู้เรื่องน่ะ ลองไปบอก สะพานลอยหน่อยซิ ให้เปิดให้หน่อย
[เสียงแกล้งหัวเราะ]
โฮ่งๆ
[เสียงกดโทรออก]
[ฝ้าย] อ้าว ไปไหนล่ะ
ว่าจะไปหาช่างอะ
แถวนี้น่าจะมีอู่บ้างแหละ
เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆ นึกออกแล้ว นึกออกแล้ว
[เสียงกดโทรศัพท์]
โอม
[เสียงหัวเราะเขิน] มีเรื่องให้ช่วย
[ดนตรีชวนเหงา]
คือว่ารถติดอยู่แถวราชดำเนินน่ะ
กุญแจมันติดอยู่ในรถ เข้าไม่ได้อะ
[เสียงหัวเราะเขิน]
[กลั้วหัวเราะ] เออ
เฮ้ยโอม มีกุญแจสำรองฝ้ายอยู่ใช่เปล่า
[ฝ้าย] เออ เอามาให้หน่อยสิ
ขอบคุณค่ะ
[เสียงกดวางสาย]
[ฝ้าย] เดี๋ยวโอมเอามาให้แล้ว
ก็ดี
- งั้นเราไปก่อนนะ - อ้าว
ไม่อยากทิ้งร้านไว้กับไอ้แจนนานๆ น่ะ
เดี๋ยวมันจีบลูกค้าหมด
ไปล่ะนะ
[ดนตรีชวนเหงา]
[ฝ้าย] เร็วๆ สิ [เสียงสัญญาณปลดล็อกรถ]
- ลูกแม่เป็นไงบ้าง - เฮ้ย คิ้วอะไรวะเนี่ย
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ร้อนไหมคะ
[เสียงจิ๊ปาก] เมื่อไหร่จะหายซุ่มซ่ามนะเนี่ย
เออน่า
[โอมทำเสียงหยอก]
ขอโทษนะ ที่ให้รบกวนน่ะ
[โอม] เฮ้ยไม่เป็นไร เรื่องเล็ก
แต่ถ้าโทรมาตอนตีสาม ให้ไปประกันตัวเราไม่ไปนะ
[เสียงหัวเราะ]
อ้าว แล้วรถโอมอยู่ไหนล่ะ
อ๋อ ไม่ได้เอารถมา
อ้าว ทำไมล่ะ
ก็จะได้ขับรถไปส่งเธอไง
[ดนตรีซึ้ง]
จะดีเหรอ
ก็...
เราจะไปเอาการ์ตูนไง
- เตรียมไว้ให้แล้ว - [โอม] เฮ้ย จริงเหรอ
เออ แต่ว่าเล่ม 18 มันหาย
ไม่ได้นะ ไอ้เล่ม 18 เนี่ย
ไอ้บูลม่ามันถอดกางเกงในนะ
จะบ้าเหรอ จำได้ขนาดนั้นเลยเหรอ
[โอม] เปล่า พูดเล่น [เสียงหัวเราะ]
[โอม] อันนั้นมันเล่ม 19
[เสียงโอมหัวเราะ]
[แจน] เฮ้ย พี่เก่ง
ลูกค้าเอาหมาพันธุ์ปั๊กมา
[แจน] อย่างน่ารักอะพี่
[แจน] นี่ไงครับ "หมาพันปลั๊ก" ครับพี่
เฮ้ย ไอ้แจน
นี่หมาลูกค้า
มึงเอาปลั๊กมาพันมั่วซั่วอย่างนี้ แม่งตายห่าขึ้นมาทำไง
[เก่ง] มีสตางค์จ่ายไหม
[เสียงหมาร้องคราง]
นี่มึง ชื่อจริงมึงชื่อแจน หรือชื่อ "แจนไร" วะเนี่ย
อุ๊ย แรง
เฮ้ย แล้วพี่ฝ้ายไม่มากับพี่เหรอ
[เก่ง] ไม่มาอะ
เขากลับไปกับแฟนเขาแล้ว
หา เขามีแฟนใหม่เหรอพี่
แฟนเก่า
เขากลับไปดีแฟนเก่าเขาแล้วเหรอ
มั้ง
[แจน] ที่เป็นเพื่อนพี่อะนะ
เออ
[เสียงหยิบอุปกรณ์] เฮ้ยพี่ๆ อย่าไปฆ่ามัน
[เสียงตัดสายไฟ] [แจน] ใจเย็น ใจเย็น
[เสียงหมอร้องคราง]
[เสียงวางกระแทกกรรไกร]
บอกแล้วไง มุกนี้มันไม่ขำ
[เก่ง] เดี๋ยวกูจะหักเงินเดือนมึง ไปจ่ายเป็นค่าปลั๊กไฟ
[แจน] อ้าว อะไรวะ กูก็ไม่ได้ตัด
[เสียงแตรรถยนต์]
[ดนตรีทำนองอินเดีย]
- มีดราก้อนบอลเล่ม 18 เปล่าคะ - [คนขาย] มี แต่ต้องซื้อยกชุดนะ
[คนขาย] เอาไหม
[ดนตรีหยุด]
[เสียงแกะพลาสติก]
[ผู้หญิง] พี่ฝ้ายคะ สวัสดีค่ะ
[เสียงคลิกเมาส์]
♪ หมดชีวิตฉันให้เธอ ♪
(โอม)
♪ แต่วันนี้หัวใจเธอให้เขา ♪
♪ คำว่ารัก ไอ้คำว่าเรา ♪
♪ มันเป็นเพียงละคร ♪
♪ แค่ตอนอยู่กับฉัน ♪
[เสียงคลิกเมาส์]
[เพลงหยุด]
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
[สมพิศ] ฮัลโหล ตาจำรัส นี่ฉันเองนะ
ตอนนี้ฉันอยู่โรงพยาบาล
เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ
[สมพิศ] มาตรวจสุขภาพเฉยๆ น่ะ
นึกว่าเป็นโรคไต
ไตอะไรเหรอ
ไตหาหัวจาม
ตามหาหัวใจไงล่ะ
[เสียงขำ] บ้าเหรอ
นี่ วันนี้ฉัน คงไปเรียนไม่ทันแล้วล่ะนะ
แม่
[สมพิศ] เอ่อ แค่นี้ก่อนนะ
[กฤช] แม่คุยกับใครน่ะ
เพื่อนจ้ะเพื่อน
[กฤช] ไปเถอะ
[เสียงประกาศ] ขอเชิญคุณหมอชาติชายที่แผนกโอพีดีค่ะ
[เสียงข้อความเข้า]
- สวัสดีครับคุณครู อย่าเพิ่งไปเลย - [เก่ง] สวัสดีครับ
- ลื้อกำลังสอนดีๆ คุณครูใจดีด้วย - [เก่ง] ฮะ เอ่อเดี๋ยว...
- ไม่เห็นใจลูกศิษย์เหรอ - ครับ ครับผมยังไม่ได้ไปไหนเลยครับ
อะคุณลุงครับ อะกลับ กลับบ้านดีๆ ครับลุง
ครับๆ สวัสดีครับ สวัสดีครับๆ บ๊ายบายครับ
[เก่ง] คุณลุงมีอะไรหรือเปล่าครับ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงข้อความเข้า]
เริ่มต้นไปก่อนเลยว่า
"อยากจะฟังเสียงเธอมากกว่า" [เสียงพิมพ์ข้อความ]
"ทำไมไม่โทรคุยกันล่ะ"
[เสียงพิมพ์ข้อความ]
[เสียงข้อความเข้า]
[เสียงจูบ]
โอ้โฮ ป้าพิซซ่า มาเบอร์นี้เลยเนอะ
โห แม่
เดี๋ยวนี้ชักเดิร์นใหญ่แล้วนะ
[เสียงพิมพ์ข้อความ]
แม่ขา
พอดีไปซื้อของมาแม่ เลยเจอเนี่ย เสื้อกันหนาว
สีที่แม่ชอบเลยค่ะ แม่ลองลองดู
แม่ว่า
มันไม่หนาไปหน่อยเหรอ
พอไปถึงเนี่ย
หน้าหนาวพอดี
- ใช่ - ใส่ไว้ให้อุ่นๆ น่ะ
- สวยดีเหมือนกันนะ - ดีๆ
ครับ
[ดนตรีหยุด]
[เสียงพิมพ์ข้อความ]
[เสียงข้อความเข้า]
[เสียงพิมพ์ข้อความ]
[เก่ง] โอ้โฮลุง อย่างนี้ เต็มที่เลย ชวนไปฮันนีมูน
"พร้อมเมื่อไหร่บอกด้วยนะจ๊ะ"
[เสียงพิมพ์ข้อความ]
อือ "วัยรุ่นใจร้อน"
[เสียงพิมพ์ข้อความ]
[เสียงเคาะแป้นพิมพ์]
[เสียงข้อความเข้า]
[เก่ง] โห อย่างนี้ ทางนั้นเขาร้อนกว่านะเนี่ย
"ลูกเผลอแล้วเจอกัน"
[เสียงพิมพ์ข้อความ] ร้ายจริงๆ
อะ
[เก่ง] อ้าว แล้วนี่ลุงจะ ไปนอนไหนครับนี่คืนนี้
ก็คงจะต้องไปนอนค้างบ้านลูกชาย
- สวัสดีครับ - ขอบคุณมากนะ สำหรับวันนี้
ครับ สบายมากครับ
[ดนตรีหยุด]
อ้าว ลุง
นี่ลุงจะไปไหนครับเนี่ย
ไปเรียกแท็กซี่ไง
แต่ลุงเอารถมาไม่ใช่เหรอครับ
เออ ลืมว่ะ
แหม ความรักมันทำให้คนตาบอด จริงๆ นะเนี่ย
[ดนตรีขบขันเบาสมอง]
[เสียงงับประตูปิดเบา]
[เสียงบันไดลั่น]
[เสียงกระดิ่งจักรยาน]
[เสียงกดสวิตช์ไฟฉาย]
- [สมพิศ] โอ๊ะ - [ยาม] อ้าว คุณป้าครับ
[เสียงกดสวิตช์ไฟฉาย]
[ยาม] จะไปไหนแต่เช้าครับเนี่ย
[สมพิศพูดเสียงเบา] ไปวิปัสสนา
[เสียงจักรยานดังก๊อกแก๊ก]
- ขอบใจมากนะจ๊ะคุณยาม - [ยาม] ไม่เป็นไรครับ
อย่าลืมเอาบุญมาฝากผมเยอะๆ นะครับ
[สมพิศ] เอ่อ...
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
- [สมพิศ] โอ้ สวยจังเลย - [จำรัส] เป็นไงล่ะ
- [สมพิศ] สวยจัง - [จำรัส] น่ามาพักผ่อนน่ะนะ
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
มีอะไรหรือเปล่าสมพิศ
เปล่า ไม่มีอะไรนี่
[เสียงกดโทรศัพท์]
[ดนตรีสุขสันต์ผ่อนคลาย]
[เสียงปิดประตูรถ]
นี่ เก่งมาก
[แจน] หูย เก่งมากเลยครับ น่ารักมากเลยครับ
- เหมือนเจ้าของเลยครับเนี่ย - ค่ะ
รู้ไหมวิงวอนต้องทานยานะ
[แจน] ครับ ทานให้หมดนะครับ
[กฤช] เอ่อ ขอโทษครับ
ผมเป็นลูกชายคุณสมพิศ
เราเจอกันเมื่อวันก่อน ที่โรงเรียน จำได้ไหมครับ
[เก่ง] เอ่อ จำได้ครับ จำได้
คือว่าตอนนี้แม่ผมหายออกไปจากบ้าน
แล้วก็ทิ้งข้อความไว้บอกว่า
จะไปชุมพรกับเพื่อน ที่เรียนคอมด้วยกัน
แล้ว ยังไงฮะ
ยามที่หมู่บ้านเนี่ยบอกว่า
มีลุงคนหนึ่ง ขับรถกระบะมารับแกไป
เอ่อ...
ก็คือว่า...
พวกนักเรียนที่ห้องน่ะครับ เขารวมกลุ่มกันไปเที่ยวชุมพรน่ะฮะ
ก็ผมนึกว่า ป้าสมพิศบอกทางบ้านไว้แล้ว
แต่ยังไงก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เพราะว่า เพราะว่าไปกันเยอะน่ะฮะ
ไปกันเยอะ ดูแลกันได้อยู่แล้วฮะ
[กฤช] ครูรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ
โอ๊ย รู้ครับ รู้เรื่องครับ เพราะว่า...
ผมเป็น เป็นคนบอกให้ พวกนักเรียนแกไป เอ่อ...
ไปถ่ายรูปกันที่นอกสถานที่น่ะครับ
อ้าว แล้วครูไม่ไปด้วยเหรอเนี่ย
กำลังจะไปแล้วครับเนี่ย
ต้องไป ต้องตามไป คืนนี้แหละครับ เพราะว่า
- [เก่ง] ผมติดลูกค้าที่คลินิกครับ - อ๋อ
- [เก่ง] ครับ - งั้นก็แล้วไป
- [เก่ง] ครับ - ผมนึกว่าผมต้องแจ้งตำรวจซะแล้ว
อุ้ย ตำรวจ ไม่ต้องแจ้งฮะ ไม่ต้องแจ้งเพราะว่า
เดี๋ยวผมนี่แหละจะไปเจอป้าสมพิศ แล้วก็จะบอกให้
ป้าสมพิศโทรหาคุณทันทีเลยครับ
งั้นผมขอเบอร์ครูไว้หน่อยได้เปล่า
- ศูนย์ แปด เจ็ดครับ - [กฤช] ศูนย์ แปด เจ็ด
- ศูนย์ สี่ เก้าครับ - [กฤช] ศูนย์ สี่ เก้า
- หนึ่ง แปด เจ็ด สองครับ - [กฤช] หนึ่ง แปด เจ็ด สองนะฮะ
ครับผม ผมเก่งนะครับ
รบกวนแค่นี้นะครับ ขอตัวก่อนนะครับ
[เก่ง] ได้เลยครับ สบายมากครับ
- สวัสดีครับ - ครับ สวัสดีครับ
[แจน] อ้าวพี่ฝ้าย คลินิกปิดแล้วครับ
อ้าวเหรอ นี่...
ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมอะ พี่เจอมันนอนนิ่งอยู่อะ แล้วก็
ให้อะไรมันกิน มันก็ไม่กินเลยอะ
[แจน] โอเคได้ๆ มาๆ เดี๋ยวผมดูให้
อุ๊ย
เอ่อ พี่เก่งจะไปไหนครับพี่
ไปชุมพร
[แจน] เอ่อ แล้วไปยังไงครับ
เดี๋ยวคุณไปส่งผมหน่อยสิ
ที่อู่แถวนี้เอง ไป
เฮ้ยเดี๋ยว นกล่ะ
ให้ยาแก้หวัด
- [แจน] เย้ย - ฝากดูหน่อยนะ
[น้ำเสียงขยาด] ว่าแล้ว
[เสียงทุบประตู] เฮีย
[เก่ง] ซื้อตั๋วไปชุมพรที่หนึ่งครับ
[พนักงาน] รถไปชุมพรเที่ยวสุดท้าย เพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้ครับ
พอจะมีรถที่ผ่านชุมพรเหลือไหมครับ
[พนักงาน] รถหมดทุกเที่ยวแล้วครับผม
[เก่ง] พี่
เหมารถไปชุมพรคิดเท่าไรอะ
เจ็ดพันน้อง น้ำมันต่างหากด้วยนะ
โห พี่
นี่กะวิ่งรอบเดียว ผ่อนรถหมดเลยใช่เปล่า
กวนตีนเหรอฮะ เฮ้ย ทะลึ่งนะเนี่ยฮะ
- [คนขับ] น้อง ดูแลผัวดีๆ ซิ - ขอโทษค่ะ
นี่เก่งจะไปทะเลาะกับเขาทำไมเนี่ย
ถ้าจำเป็นต้องไปขนาดนั้นน่ะ
เดี๋ยวฝ้ายขับไปให้ก็ได้
ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรา...
โทรหาไอ้โอม ยืมรถมันก็ได้
[เสียงกดโทรศัพท์]
[เสียงสัญญาณรอสาย]
เดี๋ยวขับไปให้
เดี๋ยวแวะไปเอาของที่บ้านแป๊บหนึ่ง
ไป
[เสียงนกร้อง]
[จำรัส] เอ๊ะ ไปไหนเนี่ย
[สมพิศ] หาอะไรเหรอ
กล้องถ่ายรูปน่ะสิ
[สมพิศ] โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก
ฉันยังอยู่อีกตั้งหลายวัน ถ่ายเมื่อไหร่ก็ได้
เอ้อ เบื่อตัวเอง หมู่นี้เป็นอะไรไม่รู้
ขี้ลืม ลืมโน่นลืมนี่
[เสียงสมพิศขำ]
[เสียงสมพิศผ่อนลมหายใจ]
♪ บางสิ่งที่อยากจำเรากลับลืม ♪
- ♪ บางสิ่งที่อยากลืมเรากลับจำ ♪ - ♪ อยากลืมเรากลับจำ ♪
♪ คนเรานี้ คิดให้ดีก็น่าขำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ ♪
[เสียงหัวเราะ]
ว่ากันนี่นา
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
อากาศดีจังเลย
[จำรัส] อือ
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
- เอ้อ - หา
เราใช้กล้องในมือถือ
ถ่ายเก็บไว้ก็ได้นี่นา
[จำรัส] อ้าว
[ฝ้าย] นี่ตกลงเก่งไม่รู้ใช่ไหมเนี่ย ว่าบ้านลุงอยู่ไหน
[เก่ง] อือ
เฮ้ย สงสัยลุงจำรัสโทรมาแล้ว
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
ฮัลโหลครับ
อ๋อ ครับ
เอ่อ ตอนนี้ผม ถึงชุมพรแล้วครับ แต่ว่า
พอดีพวกนักเรียนเขา...
เขาเหมาเรือ ออกไปเที่ยวเกาะกันน่ะครับ
[เก่ง] เดี๋ยวถ้าเกิดว่าผมเจอ
แม่คุณเมื่อไหร่เดี๋ยวผมจะ บอกให้แกโทรกลับนะครับ
[เสียงกดวางสาย]
โม้เก่งจริงๆ
[เสียงเก่งสูดปาก] อื้อฮือ
จะโทรมาทำไมหลายรอบวะ
[เสียงโทรศัพท์ดัง] เอ๊ย ฮัลโหลๆ ลุงจำรัสเหรอครับ
ครับ ผมเก่งเองครับลุงจำรัส เมื่อกี้ผมโทรไปหาเองครับ
[เสียงสนทนาฟังไม่ได้ศัพท์]
- [สมพิศ] อ๋อ ทำกันอย่างนี้เหรอ - [คนงาน 1] ได้ เอ้า รับดีๆ นะ
- [สมพิศ] เก่งจริงๆ เลย - [คนงาน 2] กำลังงามอย่างนี้ทุกปี
- [สมพิศ] อ๋อ เขาเหมาเหรอ - [คนงาน 1] เอ้า โยนแล้วๆ
- เออ ต้องเลือกเลย - [คนงาน 3] ตัดมาทำไม ยังไม่สุกเลย
- เอ้อ - [คนงาน 1] เขาเลือกแล้ว
- [สมพิศ] อ้าว - [จำรัส] มาถึงจนได้ เอ้อ เก่งๆ
- ป้าสมพิศ สวัสดีครับ - [สมพิศ] สวัสดีค่ะ
- ลุงจำรัส สวัสดีครับ - [จำรัส] เอ้อ สวัสดีๆ
ครูเก่งเอาแฟนมาด้วยเหรอเนี่ย
- ไม่ใช่... - เอ่อ ไม่ใช่แฟนครับ
อะนั่นๆ แน่ะ
- แฟนเพื่อนผมครับ - [จำรัส] แน่ะ
- แฟนเก่าเพื่อนน่ะครับ - เอ่อ...
- คือๆ เขาเลิกกันไปแล้วแล้วเขา... - ไม่ ไม่ต้องระบุลึกก็ได้
[เสียงขำเจื่อน]
[สมพิศ] หือ แล้วนี่ใครล่ะ คิ้วหนาเชียว
ชื่อชินจังหรือเปล่า
[ฝ้าย] อ๋อ ไม่ค่ะ ชื่อสะพานลอยค่ะ
อือ น่ารักดีนะ
[เก่ง] ป้าสมพิศครับ
ผมมีเรื่องคุยด้วยหน่อยครับ
เออ เดี๋ยวค่อยคุยกันก็ได้
มาเหนื่อยๆ นะกินทุเรียนก่อน
[สมพิศ] อร่อยนะ
โห ขอบคุณค่ะ
- เอาเปล่า - หึ ไม่เอาอะ
ไม่อยากมีกลิ่นนี้ไปสามวันน่ะ
ไม่อยากอยู่ใกล้เธอด้วย กินสิ
[จำรัส] เอ้อ แล้ววันนี้ จะพักที่ไหนกันล่ะ
ถ้าไม่มีอะ พักซะที่บ้านลุงนี่แหละ
ไม่ ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวก็ขับรถกลับกันแล้วครับ
ขอรบกวนดีกว่าค่ะลุง
ขับรถมาคนเดียวหกชั่วโมง รวดเดียวเลยค่ะจากกรุงเทพฯ
เหนื่อยมากเลยค่ะ
[จำรัส] อือ [เสียงฝ้ายถอนใจ]
ไม่มีใครช่วย
[จำรัส] เป็นไงกันล่ะ
พวกกรุงเทพฯ
ไม่เคยมาเที่ยวสวนกันล่ะสิ
[เสียงสมพิศขำ] [ฝ้าย] โห มาบ่อยค่ะลุง
ฝ้ายจัดสวนน่ะค่ะ เลยต้องมาล้อมต้นไม้เป็นประจำเลย
[เสียงฝ้ายเรอ]
[เก่ง] อื้อฮือ
นี่เป็นผู้หญิงยังไงเนี่ย
[เสียงจำรัสและสมพิศหัวเราะร่า]
[สมพิศเรอ] อุ๊ย
[จำรัส] เอ้า [เสียงหัวเราะ]
[เก่ง] ข้างหลังก็เรอ ข้างหน้าก็เรอ
เดี๋ยวผมตดบ้างล่ะ
[เสียงหัวเราะ]
[สมพิศ] อ้าว
ตาจำรัส
[สมพิศ] แล้วตะแกรงล่ะอยู่ไหน หือ
[จำรัส] มาแล้วจ้ะ มาแล้ว
[เสียงวางหม้อ]
เอ้า เอาซึ้งมาทำไม ฉันอยากได้ตะแกรง
- ก็เอามาทำซึ้งไงล่ะจ๊ะ - โอ้โฮ ขำตายแล้ว
ไปเอาตะแกรงมาเร็วๆ เข้า
- [จำรัส] ตกลงตะแกรงนะ - เล่นอยู่นั่นน่ะ อือ
- [จำรัส] มาแล้วจ้ะ ตะแกรง - เอ้า วางเลย
โห ทำอะไรกินคะเนี่ย
หอมจัง
วันนี้นะ
จะทำหมูย่าง สูตรลุงจำรัสให้ทานกัน
- โห - แต่หมูย่างนี่นะ
มันจะต้องกินกับ เอ่อ...
[สมพิศ] กินกับอะไร
ก็ใบชะพลูน่ะสิ ฉันก็ลืมอีกแล้ว
- เดี๋ยวนะ อยู่แถวนี้ เดี๋ยวฉันมา - เอ๊ย ยังไม่ต้องไป
กับข้าวเยอะแยะไปหมดแล้ว
[จำรัส] ไม่ได้ ไม่ได้
เดี๋ยวฉันมา
[เสียงสมพิศอุทานหน่าย]
ดื้อจริงๆ เลย ตาจำรัสนี่
ป้าสมพิศครับ
คือป้าเล่นหนีออกมาแบบนี้
ลูกชายเขาเป็นห่วงมากรู้ไหมครับ
[เสียงสมพิศถอนหายใจ]
ป้าขอโทษนะที่ทำให้ต้องเดือดร้อนน่ะ
ป้าแค่อยากจะมา เที่ยวบ้านลุงเขาสักครั้งหนึ่ง
เพราะอีกไม่นาน
ป้าก็ต้องไปอยู่กับลูกชาย ที่อเมริกาแล้ว
[ดนตรีเศร้า]
[ฝ้าย] แล้วนี่ป้าอยากไปเปล่าคะเนี่ย
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
ป้า คือถ้าป้าไม่อยากไป ป้าก็บอกลูกไปตรงๆ สิฮะ
[เก่ง] ไม่เห็นต้องมาหนีปัญหา แบบนี้เลย
เก่ง
ขอป้าอยู่ที่นี่สักสองวันได้ไหม
ก็ได้ครับ
แต่ว่าป้าต้องรีบโทรบอกลูกเลยนะ
เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
ส่งข้อความได้หรือเปล่า
ถ้าข้อความผมลดให้เหลือวันเดียวนะ
เลือกเอา
[เสียงอุทานผิดหวัง]
โอเคๆ
ป้าคะ
[ฝ้าย] นี่คุณลุง รู้เรื่องหรือเปล่าคะเนี่ย
[ดนตรีเศร้าดังต่อเนื่อง]
[เสียงจำรัสหายใจถี่แรง]
[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]
[เอฟเฟกต์เสียงกลองดังทุ้ม]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงแมลงกลางคืน]
[เสียงนกเค้าแมว]
เดี๋ยวผมว่าผมออกไปตามเองดีกว่าฮะ
[สมพิศ] นี่เธอหายไปไหนมา ตั้งนานน่ะ หือ
แวะทำธุระนิดหน่อย
ธุระอะไรกันดึกดื่นป่านนี้
ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องก็ได้
แล้วดูสิเนี่ย ทุกคนเขาเป็นห่วง กันหมดเลยรู้ไหม
รู้แล้วน่า
บ่นเป็นยายแก่ไปได้
สมพิศ
ฉันปูที่นอนให้แล้วนะ
มานอนนี่มา
[เสียงกดสวิตช์]
สมพิศ
ฉันต้องขอโทษด้วยนะ
[จำรัส] ถ้าวันนี้ฉันพูดไม่ดี
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
มานอนที่นอนนุ่มๆ อย่างนี้ ไม่กลัวปวดหลังเหรอ
ลงมานอนข้างล่างนี่เถอะ
เดี๋ยวก็ปวดหลังอีกหรอก
[เก่ง] ไงสะพานลอย
เนียนเลยนะมึง
[ดนตรีหยุด]
อยู่กับแม่นี่ แม่สอนให้เนียนอย่างนี้เปล่า
[เก่ง] หือ
หือ
[เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้]
[กระซิบ] สะพานลอย
นอนกับหมอเก่งคืนนี้เหรอครับหือ
[ฝ้าย] งั้นแม่ฝ้ายไปนอนก่อนนะ
[ดนตรีซึ้งผ่อนคลาย]
[เสียงนกร้อง]
[เสียงแปรงฟัน]
[จำรัส] ไป ไปกินข้าวข้างนอกกัน
หือ [เสียงบ้วนปาก]
[เสียงหยิบขัน]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงเทน้ำ]
[เก่งตะโกน] รอด้วย
[เก่งร้องเสียงแหลม] รอด้วย
[เสียงหัวเราะเบา]
[เสียงจำรัส สมพิศ และฝ้ายหัวเราะคิกคัก]
[ฝ้าย] หิวมากเหรอเก่ง
- [จำรัส] เออ - ฟองยังฟอดอยู่เลย
[เสียงสมพิศขำ]
[จำรัส] มานั่งนี่
[เสียงจานชามกระทบกัน]
[เสียงเปิดฝาถ้วย]
[เสียงวางจาน]
เอ้า หิวมากเอาไปเลย
- [เก่ง] ขอบคุณครับ - เอ้อ เดี๋ยวๆ
ลุงขอแนะนำญาติสนิทให้รู้จัก
ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน
นี่
ต้นชมพู่มะเหมี่ยว ญาติลุง
เออๆ อีกแล้ว เออ จะเล่าครั้งที่เท่าไรแล้วล่ะเนี่ย
อ้าว ก็คนอื่น เขายังไม่ได้ฟังนี่เธอก็
ใช่ๆ ลุงเล่าเถอะค่ะ ฝ้ายยังไม่เคยได้ยิน
เอ้อ เมื่อตอนปี 2532
พายุเกย์ถล่มชุมพร
[จำรัส] ต้นทุเรียนน่ะ เป็นร้อยๆ ต้น
พายุพัดระเนระนาด
เรียกว่าแทบจะหมดเนื้อหมดตัว กันเลยล่ะแถวนี้
[จำรัส] ทั้งเงินทั้งแรงที่ลงไปอะนะ
ถูกพายุไม่กี่วัน
หายหมดเกลี้ยง
มีเจ้าต้นนี้ที่มันไม่ยอมแพ้
ขนาดมันถูกพายุพัด
รากถอนขึ้นมาแต่ยังไม่ล้ม
มันยังอุตส่าห์แตกใบอ่อน
[ดนตรีซึ้งเปี่ยมความหวัง]
ลุงเห็นมัน
ก็นึกได้ว่า
ขนาดต้นไม้อะนะ
[จำรัส] มันยังไม่ยอมตาย
ไอ้เราอะ
เป็นคนแท้ๆ
จะมายอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง
ลุงก็มีกำลังใจ
พลิกฟื้นสวนขึ้นมาใหม่
จนมามีได้ทุกวันนี้
[เก่ง] ยังอยากกินข้าวเมื่อวานอยู่
[จำรัส] อ๋อ [เสียงสมพิศหัวเราะ]
[จำรัส] ทานเยอะๆ เดี๋ยวมีอีกหลายเรื่องนะ
[เก่ง] ได้ครับ
[ดนตรีหยุด]
เนี่ย
เดี๋ยวพอใกล้วันเธอจะกลับ
ฉันจะให้คนงาน เตรียมทุเรียนไปฝากคนที่บ้าน
ลูกเธอเขาชอบกินทุเรียนหรือเปล่า
ถ้าฉันไม่อยากกลับไปล่ะ
ขอฉันอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยได้ไหม
ให้มันจริงเถอะ
จริง
ลูกชายฉันเขากำลังจะไปอเมริกา
[สมพิศ] แต่ว่าฉันไม่อยากไป
ฉันขออยู่ที่นี่ด้วยคนได้ไหม
นี่มันขอแต่งงานกันเลยนี่นา
แล้วได้ไหมล่ะ
ไม่
เรื่องแบบนี้
มันเป็นเรื่องของผู้ชาย เขาจะต้องเป็นฝ่ายขอ
[ดนตรีซึ้ง]
แก้วแหวนเงินทองอะไรฉันก็ไม่มีหรอกนะ
ฉันมันชาวสวน
ฉันขอเอาชมพู่มะเหมี่ยวเนี่ย
ขอเธอแต่งงาน
ได้ไหม
[ดนตรีซึ้งเร้าทำนองยิ่งขึ้น]
อร่อยที่สุดในโลกเลย
[ดนตรีหยุด]
[ภาษาใต้] เต็มเลย สภาพนี้ โอ๊ย อร่อยแน่เอ็ง
[ผู้ชาย] มา
[เสียงสะพานลอยเห่า]
[ดนตรีผ่อนคลายเบาสมอง]
เฮ้ย
สวยว่ะ
[เก่ง] โธ่ อะไรเนี่ย
ไม่เห็นเหมือนในทีวีเลย
ตัวเล็กอย่างกับหมึกปิ้งสามตัวสิบ
[ดนตรีหยุด]
[เสียงเครื่องยนต์เรือ]
เก่งว่าลูกป้าเขาจะยอมไหมเนี่ย
แล้วถ้าเป็นแม่เธออะ
เธอจะยอมเปล่าล่ะ
อ้าว ทำไมถามแค่นี้ต้องกวนด้วย
[เก่ง] เฮ้ย ไม่ได้กวน
หมายความอย่างนั้นจริงๆ
คงไม่มีลูกสติดีๆ คนไหน เขาปล่อยให้แม่อายุขนาดป้าสมพิศน่ะ
อยู่ไกลๆ ตามลำพังหรอก
[เสียงคนบนเรือพูดคุยกัน ฟังไม่ได้ศัพท์]
แต่จริงๆ ถ้าเกิดว่า เราอายุขนาดนั้นน่ะ
แล้วมีคนมาคอยดูแลห่วงใยเรา มันก็ดีเหมือนกันเนอะ
[ดนตรีซึ้งปนเหงา]
เฮ้ยๆ ติดแล้วๆ
[คนงาน] ช้าๆ นะครับ
- อย่ารีบ - [ฝ้าย] เฮ้ยจริงๆ ด้วย
- ช้าๆ ช้าๆ - [ฝ้าย] อ๋อๆ
[ดนตรีหยุด]
- [เก่ง] อะ กินไหม - เฮ้ย
[ฝ้าย] โทษค่ะ
[เสียงประตูเอี๊ยดอ๊าด] [ฝ้าย] อุ้ย
เชิญพบกับส้วมระบบผู้ผลิต พบผู้บริโภคได้เลยครับท่าน
ช่วยจับให้หน่อยได้เปล่า
เข้าไปสิ
- [ฝ้าย] จับแน่นๆ นะ - [เก่ง] อือ
[ฝ้าย] อย่าเปิดนะ
เออ สักทีเถอะ
[เสียงคล้ายน้ำไหล]
[เสียงวัตถุตกน้ำ] แน่ะ
[เสียงเบา] มีแถมเว้ย
- [ฝ้าย] เฮ้ย - [เก่ง] เฮ้ย
[เก่งอุทานตกใจ] เอ้า
[ฝ้าย] เข้ามาทำไม
จะร้องทำไมล่ะ
[ฝ้าย] มือถือตกส้วมอะ
เสร็จยังล่ะ
[ฝ้ายน้ำเสียงเซ็ง] เสร็จแล้ว
[ดนตรีขบขัน]
[เก่ง] เอ้า
ลงไปพบผู้บริโภคเลยนะเนี่ย
[ฝ้าย] ทำไงล่ะ
[เสียงเครื่องยนต์เรือ]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงคลื่นทะเล]
[เก่ง] นี่
เขาบอกยาแก้เมาไม่มีอะ
มีแต่ไอ้นี่
เฮ้ย จะบ้าเหรอ ให้กินเหล้าแก้เมาเนี่ยนะ
เออ
ไต้ก๋งเขาบอกว่าดี
เดี๋ยวนี้เขาไม่มีใครกินยากันแล้ว
เปลือง
[เสียงรินเหล้า]
มา
ฮึบ
กรึ๊บเดียวหาย เขาบอกมา
[เสียงคลื่นทะเล]
[เสียงฝ้ายอุทาน]
[ฝ้ายพ่นลมหายใจ] อื้อฮือ
[เสียงฝ้ายร้องอุทาน]
เก่งนี่ดูเป็นคนดีเหมือนกันเนอะ
อ้าว
แล้วปกติดูเป็นไง
[ฝ้าย] อ้าว
ก็ปากเสียจะตาย
อีกนิดหนึ่งนี่ปากหมาแล้วนะเนี่ย
[เสียงฝ้ายพ่นลมหายใจขำ]
[ฝ้าย] อะ ดูอย่างจำไม่ได้เหรอ ตอนนั้นที่เรียนโรงเรียนติวอะ
รู้สึกตอนนั้นเราจะเอา
กระดูกไก่หรืออะไรนี่แหละ ไปให้หมา
เก่งเดินมาจากไหนไม่รู้ เดินมาถึงแล้วก็บอกว่า
"เฮ้ย ให้มันกินอย่างนี้ ติดคอตายขึ้นมาว่าไง"
อ้าว ก็หมายความ อย่างนั้นจริงๆ คือ...
กระดูกไก่อะ มันทำให้กระเพาะหมาเป็นแผล
[เก่ง] แล้วถ้ามันกินน่ะ หมามันตายรู้ไหม
นั่นแหละ
ปากเสียฉิบหาย
[ฝ้าย] จีบเราแท้ๆ
[เสียงฝ้ายผ่อนลมหายใจ]
[ฝ้าย] เออ
แล้วหลังจากที่ให้ซีดีเรา เก่งหายไปไหนล่ะ
- ก็เราย้ายคลาสน่ะ - อ้าว
ย้ายทำไม
ก็เธอเป็นแฟนโอม
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
เคย
เคยเป็น
ขอยืมมือถือหน่อยสิ
[เสียงกดโทรศัพท์]
โอมเหรอ
นี่ฝ้ายนะ
ฝ้ายมีอะไรจะถามหน่อยอะ
ทำไมโอมถึงได้เหี้ยอย่างนี้ฮะ
ทำไมโอมถึงได้เหี้ยขนาดนี้
หา
[พูดซ้ำๆ ] เหี้ยๆ
หา
โอมรู้ไหมชีวิตฝ้ายตอนนี้เป็นยังไง
[ขึ้นเสียง] โอมทำกับฝ้ายอย่างนี้ได้ยังไงอะ
ทำกับฝ้ายอย่างนี้ มันเหี้ยเข้าใจหรือเปล่า
[พูดซ้ำๆ ] เหี้ยๆ
[เสียงกดวางสาย]
เธอนี่งี่เง่า กว่าที่เราคิดไว้เยอะเลยนะ
[ฝ้าย] เก่งมากใช่เปล่า
ไหนเก่งนักลองบอกมาซิ
ถ้าเป็นเก่ง เก่งจะทำยังไง
โอมเขาเป็นรักแรกของเรานะเก่ง
เก่งไม่มีวันเข้าใจหรอก
เราอาจจะเข้าใจก็ได้นะ
เพราะฝ้ายก็เป็นรักครั้งแรก ของเราเหมือนกัน
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
[เสียงอุทานผิดหวัง]
เราขอโทษ เราเมา
เราก็เมา
แต่ไม่หรอก
เรา เราไม่เมาเลยอะ
เรารู้สึกดีด้วยซ้ำ
เราสับสนน่ะเก่ง เราไม่...
เรา เราไม่รู้ว่าเราคิดอะไรอยู่อะ
เรา เราขอโทษน่ะ เรา...
[ฝ้าย] เรา...
[น้ำเสียงสั่น] เราขอโทษ
[เสียงคนบนเรือ พูดคุยกันฟังไม่ได้ศัพท์]
[จำรัส] เอ้อ ลำดวน ของขึ้นรถน่ะ
เบาๆ มันหน่อยนะ
เดี๋ยวมันจะเสียซะก่อนถึงกรุงเทพฯ ซะ
เนี่ย พรุ่งนี้ทานได้เลยนะ
- เออ - [ฝ้าย] ขอบคุณมากนะคะลุง
อะ โชคดีๆ
- [เก่ง] ขอบคุณมากครับ - โชคดี โชคดีครู
[เสียงสมพิศถอนใจ]
ไม่อยากกลับเลยล่ะ
- [ฝ้าย] สะพานลอย ขึ้นรถ - เอาน่า
เดี๋ยวเราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ไม่ใช่เหรอ
[เสียงสมพิศขำ]
อ๊ะ หนูฝ้าย
ให้ครูเก่งขับจะดีกว่าไหม
[ฝ้าย] อืม...
ฝ้ายขับเองดีกว่าค่ะ
[ฝ้าย] สะพานลอย เถิบ
เอ่อ ป้าสมพิศครับ
เดี๋ยวนั่งหน้าดีกว่าครับ
[เก่ง] จะได้นั่งสบายๆ นะฮะ
[สมพิศ] ลุงเขาเก็บผลไม้มาให้เยอะเลย
[เสียงสมพิศหัวเราะเบา]
อย่างนี้จะมีใครช่วยป้า ขนเข้าบ้านหรือเปล่าคะเนี่ย
อ๋อ วันนี้ลูกชายเขาอยู่บ้านน่ะ
เดี๋ยวคงจะมาช่วยขน
ขอบใจมากเลยนะครูเก่ง หนูฝ้าย
- อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ - แล้ว...
เราไปเที่ยวชุมพรกันอีกนะ
ได้ครับ
ขับรถดีๆ ล่ะ
สวัสดีค่ะ
เก่ง
เรารู้ว่ามันงี่เง่านะ
แต่มันเป็นเรื่องยากสำหรับเราอะ
เป็นเก่ง เก่งจะลืมคนที่เก่งเคยรัก ได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
เราว่ามันไม่เกี่ยวกับเรื่อง ที่จะลืมได้หรือลืมไม่ได้หรอกฝ้าย
ที่ฝ้ายเป็นแบบนี้
เพราะฝ้ายยังหวังว่าไอ้โอม มันจะกลับมาหาฝ้ายต่างหาก
[เสียงถอนใจ]
ไม่เคยมีใครพูดตรงกับเรา ขนาดนี้มาก่อนเลยนะ
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงสะอื้น]
[เสียงฝ้ายครางร้องไห้]
[เสียงร้องไห้]
[เสียงสะพานลอยคราง]
[เสียงฝ้ายสูดหายใจและถอนหายใจแรง]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงสูดจมูก]
[เสียงทุบพวงมาลัย]
[เสียงถอนใจและสูดหายใจ]
[เสียงฝ้ายถอนหายใจ]
[กฤช] ทำไมแม่ทำอย่างนี้ล่ะ
ผมเป็นห่วง แม่ไม่รู้เหรอ
จู่ๆ นึกจะหายไปก็ไม่บอกนะ
[กฤช] แม่คิดอะไรอยู่เนี่ย
[กฤช] แม่
แม่มีอะไรบอกสิ
พูดกับผม
แม่ไม่อยากไปอเมริกาแล้ว
ลูกๆ ไปกันเองเถอะนะ
ได้ยังไงเนี่ยแม่
นี่เรากำลังจะไปกันอยู่แล้วนะ
แล้วลูกเคยถามแม่สักคำหนึ่งไหม
ว่าแม่อยากไปหรือเปล่า
[เสียงกฤชถอนหายใจ]
แล้วแม่จะอยู่ยังไง
[ดนตรีอึดอัด]
จะให้ผมทิ้งแม่ไว้ที่นี่คนเดียวอะ
แม่จะไปอยู่กับลุงจำรัส
[กฤชน้ำเสียงประหลาดใจ] จะอยู่กันได้ยังไง
แม่ แก่ๆ ด้วยกันทั้งคู่นะ
ทำไมจะไม่ได้
แม่กับลุงน่ะเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ
อายุจนปูนนี้แล้ว
อีกไม่กี่ปีก็ตาย
ขอแม่อยู่ที่นี่เถอะนะ
แม่รักลุงจำรัสมากขนาดนั้นเลยเหรอ
แม่
แม่รักลุงจำรัส
แล้วแม่ไม่รักพวกเราเหรอ
[ดนตรีเศร้า]
[ดนตรีหยุด]
[เจ้าหน้าที่] หวังว่าพวกเรา คงไม่ต้องเจอกันอีกนะครับ
[เสียงปรบมือ] อื้อฮือ เย่
[เสียงโอมถอนหายใจ]
เฮ้ยเหี้ย เราไปหาที่ฉลองกันดีกว่า
ไปๆ
[เสียงโอมถอนหายใจ]
เฮ้ย มึงเป็นอะไรวะ
มึงจำได้หรือเปล่าวะตอน...
ตอน ม.6 อะ
ที่กูขอให้มึงเล่นกีตาร์ แล้วกูร้องเพลงจีบหญิงอะ
[โอม] อือ
แล้วที่มึงถามว่า
ผู้หญิงคนนั้นคือใคร
ผู้หญิงคนนั้นน่ะคือฝ้ายเว้ย
[เก่ง] ตอนนั้น กูยังไม่รู้นะเว้ยว่า...
ว่าเขาเป็นแฟนมึง
ไอ้เรื่องนั้นมันนานแล้ว
มึงไม่ต้องเล่าให้กูฟังหรอก
แต่ตอนนี้กูยังชอบเขาอยู่เลย
กูกำลังจะแต่งงานใหม่
[โอม] แล้วเรื่องฝ้ายเนี่ย
กูรู้ว่ากูเหี้ย
แต่ฝ้ายเขาไม่ใช่อะ
กูอยากได้เมีย
ไม่ใช่เพื่อน
[ดนตรีอึดอัดปนเศร้า]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงกดโทรศัพท์]
[เสียงกดโทรออก]
[เสียงสัญญาณรอสาย]
[เก่ง] ครับ ผมก็สอนไปหมดแล้วนะครับ
ตั้งแต่ไฮไฟฟ์ เอ็มเอสเอ็น
[เก่ง] วันนี้เป็นชั่วโมงสุดท้ายแล้ว ที่เราจะได้เจอกันนะครับ
ถ้าเห็นผมออนไลน์เมื่อไหร่ ก็เข้ามาแชทผม
หาผมในเอ็มเอสเอ็นได้ครับ
ก็เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน คุณครูก็เมาอะ
แล้วก็ไปขับชนใครสักที่หนึ่ง
คุณครูจะได้กลับมาสอนเราอีก จริงไหม
- [ผู้ชาย 1] จริง - [เก่ง] ก็ดีนะครับ
แล้วถ้าเกิดคราวต่อไป ผมไปอยู่โรงพยาบาลล่ะฮะ
[เสียงปรบมือ]
[น้ำเสียงกังวล] ครูเก่ง
ลุงจำรัสไม่ได้มาที่นี่เหรอคะ
เอ่อ ยังไม่เห็นเลยครับ
ไปอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย ป่านนี้ยังไม่มาเลย
ป้าลองโทรไปหา บ้านที่ชุมพรดูหรือยังครับ
ที่บ้านสวนเขาก็บอกว่า
ลุงน่ะ ออกมาจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด
[สมพิศ] ป้าโทรไปที่บ้านลูก
ลูกเขาก็บอกว่าลุงไม่ได้อยู่ที่บ้าน
เขาเป็นห่วงกันใหญ่เลย
[ผู้ชาย 2] ผมคิดว่าลองติดต่อ จส. 100 ให้เขาประกาศหาดีไหมครับ
- [ผู้หญิง 1] เออ ก็ดีเหมือนกันเนอะ - ก็ดีเหมือนกันนี่
[ผู้ประกาศ] ประกาศคนหายนะคะ รับแจ้งมาว่ามีชายหายไปคนหนึ่ง
ชื่อนายจำรัส อายุประมาณ 60 ปีค่ะ
สูงประมาณ 168 เซนติเมตร
รับแจ้งว่าหายไปตั้งแต่ ช่วงเช้าของวันนี้นะคะ
ชายคนนี้ขับรถกระบะโตโยต้า หมายเลขทะเบียน
กอไก่ คอควาย เจ็ด หนึ่ง สอง ห้า จังหวัดชุมพร
ท่านผู้ใดพบเห็นชายคนนี้นะคะ
ได้โปรดแจ้งกลับมาที่สถานี จส. 100
หมายเลขโทรศัพท์ 710...
[เอฟเฟกต์เสียงสับสนปั่นป่วน]
[เสียงทุกอย่างหยุดลง]
[เอฟเฟกต์ระทึกดังขึ้นแล้วหยุด]
[หมอ] มันเป็นอาการเสื่อม ของเซลล์สมองนะครับ
ช่วงแรกเนี่ย
ผู้ป่วยจะสูญเสียความทรงจำระยะสั้น
เช่น ลืมสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำมา
หรือว่า ลืมว่าตัวเองกำลังจะไปไหน
เมื่อเป็นมากขึ้นเนี่ย
ผู้ป่วยจะค่อยๆ สูญเสียความทรงจำทั้งหมดไป
ผมคิดว่าในช่วงนี้เนี่ย
ญาติเนี่ย จะต้องดูแลใกล้ชิด มากขึ้นนิดหนึ่งนะครับ
[เสียงประกาศในโรงพยาบาล]
- คุณหมอ ผมขอตัวก่อนนะครับ - ครับ เชิญครับ
ครับ สวัสดีครับคุณป้า สวัสดีครับ
เอ่อ ขอบคุณครูมากครับ ที่ช่วยเป็นธุระให้นะครับ
เอ่อ แล้วคุณหมอเขาว่าอาการ ของคุณลุงเป็นยังไงบ้างครับ
[ลูกชายจำรัส] เอ่อ...
พ่อผมเป็นอัลไซเมอร์น่ะครับ
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงประตูเปิด]
[ดนตรีหยุด]
[สมพิศ] อ๋อ
ตาจำรัส
เป็นยังไงบ้างล่ะ
- [เก่ง] ลุง สวัสดี - ทุกคนเขาเป็นห่วงกันมากเลยรู้ไหม
[น้ำเสียงรำคาญ] โอ๊ย
ไม่รู้จะตื่นเต้นกันไปทำไมนักหนา
ครูก็เป็นไปกับเขาด้วยอีกคนหนึ่ง
เธอเคยบอกฉันไม่ใช่เหรอ
♪ บางสิ่งที่อยากจำเรากลับลืม ♪
♪ บางสิ่งที่อยากลืมเรากลับจำ ♪
[เสียงจำรัสถอนหายใจ]
วันนี้ขับรถมาทั้งวัน
กาฟงกาแฟก็ยังไม่ได้กินสักแก้ว
ตัวเองช่วยชงให้กินหน่อยสิ
[สมพิศ] รอเดี๋ยวนะ
[จำรัส] เอ้อครู ทำอะไรน่ะ
เรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ฉันไม่เป็นไรหรอก
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงจำรัสพูดคุยกับเก่ง ฟังไม่ได้ศัพท์]
[เสียงช้อนกระทบถ้วย]
[เสียงสะอื้น]
[เสียงการสนทนา ของจำรัสและเก่งฟังไม่ได้ศัพท์]
[เสียงวางแก้วกาแฟ]
ขอบใจจ้ะ
[ดนตรีหยุด]
[เสียงเคาะกระจก]
[เสียงปลดล็อก]
ครูเก่ง ช่วยพาฉันกลับบ้านหน่อยเถอะ
บ้านที่ไหนลุง
[เก่ง] แล้วนี่ลุงมาที่นี่ได้ยังไง
ช่วยพาฉันกลับชุมพรหน่อยเถอะนะ
ลุงจำรัส
คือตอนนี้ลุงเป็นคนป่วยแล้วนะ
ลุงจะอยู่คนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้นะลุง
มันต้องมีคนดูแลนะครับ
ฉันต้องกลับ
[จำรัส] ช่วยฉันสักครั้งนะ
[ดนตรีหดหู่]
ลุงครับ
ผมขอโทษจริงๆ ครับ
คราวนี้ผมช่วยลุงไม่ได้จริงๆ ครับ
ลุงเข้าใจผมด้วยนะฮะ
- ยังไงก็รบกวนครูอีกแล้ว - อ๋อ
ไม่เป็นไรครับ ยินดีครับ
พอดีเมื่อวานผมก็
คุยกับแกเรื่องที่จะย้าย จากชุมพรมาอยู่ที่นี่ฮะ
[ลูกชายจำรัส] แล้วก็ขายที่นั่นซะ
ก็ไม่คิดว่าแกจะหนีออกไปแบบนี้ฮะ
[ดนตรีหยุด]
[เสียงลูกชายจำรัสถอนหายใจ]
[ฝ้าย] ตุ้มมันขาดน่ะ ยังไงเดี๋ยว ฝากห่อให้ใหม่หน่อยนะ
[ผู้ชาย 1] เฮ้ย
- สิทธิ์ๆ - [สิทธิ์] ครับ
แล้วเดี๋ยวย้ายต้นไม้ ไปวางตรงมุมโน้น
แล้วก็ติดเลขที่อะไรให้เรียบร้อยนะ
[สิทธิ์] ครับผม ได้ครับ
[ผู้ชาย 2] คุณฝ้ายครับ ไม้หน้าเท่าไรครับ อันนี้
- หน้าหกค่ะ - อ๋อ ครับ
- [ผู้ชาย 2] มีอะไรครับ - เอ่อ...
เอ่อ ของคุณวิสูตรน่ะค่ะ ยังไง
- ฝากติดป้ายชื่อด้วย - [ผู้ชาย 2] ครับ ครับผม
คือ...
เรามีเรื่องอยากให้ฝ้ายช่วยหน่อย
เก่ง
ทำอย่างนี้
แน่ใจแล้วเหรอ
[เก่ง] อือ
ถ้าเกิดว่าบ้านนี้ มันจะต้องถูกขายจริงๆ
เราก็ยังอยากให้
ลุงแกเหลืออะไรบางอย่าง ที่แกรักเอาไว้
[เสียงกิ่งไม้ตกพื้น]
[เสียงเลื่อยไม้]
[เสียงขุดดิน]
[ฝ้าย] ไอ้ยอดข้างบนนี้ถ้าเกิดว่า เก็บไว้ได้บ้างนี่ก็ช่วยเก็บหน่อยนะ
[คนงาน] ครับผม
[เสียงกิ่งไม้ร่วงกระทบพื้น]
[เบิ้ม] คุณฝ้ายครับ
ท่าทางรากแก้วมันจะอยู่ลึกมาก เลยนะครับ ตัดเลยไหมครับ
[ดนตรีสงบปนอึดอัด]
มีอะไรเหรอ
ต้นมันแก่มากเลยอะ ถ้าเกิดว่าตัดรากแก้ว มันอาจจะไม่รอด
พี่เบิ้มคะ
- ตัดเลยค่ะ - [เบิ้ม] ครับ ได้ครับ
[เสียงติดเครื่องยนต์]
[ฝ้าย] ต้นมันแข็งแรง
พายุมันยังผ่านมาได้เลย
ย้ายแค่นี้มัน...
มันต้องรอดสิ
[เสียงเลื่อยรากไม้]
[เสียงเครื่องยนต์ทำงาน]
[ดนตรีสงบแฝงความหวัง]
[เสียงสัญญาณปลดล็อกรถ]
นี่ มา เดี๋ยวเราขับเอง
[จิ๊ปาก] หูย
นี่ถอดใจแล้วนะเนี่ย
ยังคิดอยู่เลยว่า โอ๊ย คนอะไรแล้งน้ำใจ
ไม่เคยเสนอตัวเลยสักครั้ง
จะนั่งไหมล่ะ
[เสียงเปิดประตู]
[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
[ดนตรีหยุด]
เด็กสองคนนี้มันบ้านะ
[จำรัส] ทำขนาดนี้ทำไมก็ไม่รู้
จะออกลูกได้อีกไหมเนี่ย
แก่แล้วนะ
[สมพิศ] ตาจำรัส
ฉันคงจะอยู่กินชมพู่มะเหมี่ยว กับเธอไม่ได้แล้วนะ
แต่ถ้าเธอบอกให้ฉันอยู่
เธอบอกเพียงคำเดียวฉันก็จะอยู่
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
[ดนตรีสงบปนเศร้า]
ไปเถอะ
จากกันตอนที่ยังจำกันได้น่ะ
ดีแล้ว
[สมพิศ] ไม่นะ
ฉันไม่มีวันลืมเธอได้แน่
[จำรัส] ไม่ลืมไม่มีหรอก
มีแต่ลืมช้า
กับลืมเร็ว
ไอ้ฉันน่ะมันแค่ ลืมเร็วไปหน่อยเท่านั้นเอง
สักวันหนึ่งนะ
เธอก็คงลืมได้
[จำรัส] ยังไง
เราต้องอยู่ให้ได้สิ
[เสียงสมพิศสูดจมูก]
[เสียงสะอื้น]
[ดนตรีสงบปนเศร้าเร้าทำนองยิ่งขึ้น]
[เครื่องยนต์ไอพ่นดังห่างออกไป]
[ดนตรีหยุด]
เฮ้ย เป็นอะไรอะ
[เสียงฝ้ายถอนหายใจ]
ไม่อยากให้มันต้องมาลงเอย อย่างนี้เลยอะ
[เก่ง] มันก็อย่างที่ลุงว่าแหละ
จะช้าหรือจะเร็ว
คนเราก็ลืมกันอยู่ดี
แต่ไอ้พวกเรานี่สิ
มันเป็นพวก
[พูดเน้น] ลืมช้า
[เสียงหัวเราะเบา]
- เหรอ - [เก่ง] อือ
แล้วลืมช้ามากนี่ต้องทำยังไง
[เก่ง] ก็ไม่เห็นต้องทำอะไร
ดูอย่างเราซิ
เราไม่เคยลืมเธอเลยนะ แต่เรา...
เราก็มีรักใหม่ได้
เพียงแต่มันเป็น...
เป็นรักใหม่กับคนเดิมแค่นั้นเอง
[ดนตรีหวานซึ้ง]
♪ บางสิ่งที่อยากจำเรากลับลืม ♪
♪ บางสิ่งที่อยากลืมเรากลับจำ ♪
♪ คนเรานี้ คิดให้ดีก็น่าขำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืม ♪
♪ กลับจำ ♪
[เพลง "จะได้ไม่ลืมกัน" โดย เบิร์ด ธงไชย]
[เสียงคลิกเมาส์]
[เสียงข้อความเข้า]
♪ ไกล ♪
♪ สุดฟ้า ♪
♪ ก็ไม่สามารถกั้นเรา ♪
♪ แค่ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ ♪
- ♪ แต่การ ♪ - เก่งมาก คลานๆ
- ♪ ได้รักเธอ ♪ - [แจน] พี่ฝ้าย มาดูนี่เร็ว
♪ นั่นคือของสำคัญกว่า ♪
♪ และมันมีค่ามากเกินกว่าสิ่งไหนๆ ♪
♪ ฉันขอสัญญา ♪
♪ จะจำทุกเรื่องราว ♪
♪ ไม่ว่าร้ายหรือดี ♪
♪ สุขหรือทุกข์ใจ ♪
♪ ฉันจะทบทวน ♪
♪ เรื่องราวของเธอ ตลอดไป ♪
♪ เพื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ ♪
♪ จะได้ไม่ลืมเธอ ♪
[เสียงเห่า]
ไง สะพานลอย
ไหนแม่เอ็งล่ะ หือ
แม่มันอยู่นี่
- เก่ง... - คือเราว่านะ...
- นี่... - แล้วตอนที่...
- แล้วอันที่จริง... - คือเรา...
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
โอเค
คือจะบอกว่า
ในโปสเตอร์อะ
หมามันมีคิ้ว
แล้วก็สีจริงๆ มันคือสีครีม แต่เขียนว่าสีขาว
[เสียงขำ]
แล้วเจ้าของที่ไหนเขาจะจำได้
เราว่า
เธอไปแกะโปสเตอร์ออกให้หมดนะ
แล้ว...
แล้วเดี๋ยวเราเลี้ยงมันไว้เอง
จะมาบอกอยู่แล้วว่า
แกะหมดแล้ว
เราว่า
ยังไงสะพานลอย มันก็ลืมเจ้าของเก่ามันแล้วล่ะ
[ฝ้าย] ใช่เปล่า สะพานลอย
นะ อยู่กับแม่ฝ้ายเนอะ
อ้าวเฮ้ย
อยู่กับพ่อเก่งเปล่าล่ะ
♪ ปลายขอบฟ้า ♪
♪ กับระเบียงที่เราเคย ♪
♪ นั่งมองท้องฟ้าด้วยกัน ♪
♪ ต้นไม้ ♪
♪ ต้นนั้น ♪
♪ จะดูแลรักษามัน ♪
♪ แทนความคิดถึง เมื่อเธอไม่อยู่ตรงนี้ ♪
♪ ฉันขอสัญญา ♪
♪ จะจำทุกเรื่องราว ♪
♪ ไม่ว่าร้ายหรือดีสุขหรือทุกข์ใจ ♪
♪ ฉันจะทบทวน ♪
♪ เรื่องราวของเธอตลอดไป ♪
♪ จะจำเธอไว้และรักเธอไป ♪
♪ อย่างนี้ ♪
♪ โปรดจงมั่นใจ ♪
♪ ฉันขอสัญญา ♪
♪ จะจำทุกเรื่องราว ♪
♪ ไม่ว่าร้ายหรือดีสุขหรือทุกข์ใจ ♪
♪ ฉันจะทบทวน ♪
♪ เรื่องราวของเธอตลอดไป ♪
♪ เผื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ ♪
♪ จะได้ไม่ลืมเธอ ♪
[เพลง "อยากลืมกลับจำ" โดย ญารินดา]
♪ บางสิ่งที่อยากจำเรากลับลืม ♪
♪ บางสิ่งที่อยากลืมเรากลับจำ ♪
♪ คนเรานี้ คิดให้ดีก็น่าขำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืม ♪
♪ กลับจำ ♪
♪ อดีตที่ผ่านไปไม่กลับมา ♪
♪ ช่างเจ็บปวดอุราเรากลับจำ ♪
♪ คนเรานี้ คิดให้ดีก็น่าขำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืม ♪
♪ กลับจำ ♪
♪ ถ้าลืมความหลังได้ ♪
♪ ใจจะเปี่ยมสุข ไม่มีความทุกข์ ♪
♪ คอยปลุกคอยตาม ♪
♪ คนเรานี้ คิดให้ดีก็น่าขำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืม ♪
♪ กลับจำ ♪
♪ ยามอ่านท่องหนังสือเรากลับลืม ♪
♪ เรื่องโศกเรื่องเศร้าซึม เรากลับจำ ♪
♪ คนเรานี้ คิดให้ดีก็น่าขำ ♪
♪ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ ♪
คำบรรยายโดย: ธาวัน มณีสาตร์