Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ปี 1997)
ปี 1997
(ขอกู้เงินจากไอเอ็มเอฟ)
ประเทศล้มละลาย
คนถูกผลักไสให้มาอยู่ตามท้องถนน
ครอบครัวเราจากไปยังที่แสนไกล
เกาหลีใต้เหรอ
แผ่นดินโชซอนฉิบหายนั่น ฉันไม่กลับไปหรอก
(โบโกตา)
(โบโกตา เมืองหลวงประเทศโคลอมเบีย)
เออ จ่าพัค
เปล่า ไม่ใช่คิมโพ ฉันอยู่เอลโดราโด้ อือ
ที่นี่ไกลเชียวนะ อือ
เออ บอกที่อยู่มาก่อน
กระเป๋าๆ จับไว้
"กาเย่" เหรอ มันสะกดยังไง
แหม คิดว่าฉันจะเรียกแท็กซี่ จากสนามบินไปไม่ถูกหรือไง
ตายๆ ดูสินั่น อัดคนซะได้ ตายจริง
ตายแล้ว มีอุบัติเหตุ
โธ่ ไม่รอดแล้วมั้งนั่น
เราอยู่ประเทศนี้กันไม่นานหรอก
ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว แกแค่เชื่อใจพ่อก็พอ
คิดซะว่าที่นี่เป็นด่านผ่านทางก็ได้
ด่านผ่านทางไปยังอเมริกา รู้ไหม
โคลอมเบีย ในหนังสือเรียนภูมิศาสตร์ บรรยายไว้แค่บรรทัดเดียวว่า
เป็นประเทศแห่งกาแฟ
ได้วีซ่าเมื่อไร เราจะไปอเมริกากันทันที
กุกฮี แกเชื่อใจพ่อใช่ไหม
แล้วเคยได้ยินใช่ไหม "อาซาราเบีย โคลอมเบีย"
อย่า
ไปให้พ้น เดี๋ยวมันเป็นรอย
เดี๋ยวขัดให้เอี่ยมเลย
จะขัดก็ถามก่อนสิวะ
- เป็นรอยขึ้นมาจะทำไง - ไปกินขี้ไป ไอ้บ้านี่
พูดไม่รู้ฟัง
เป็นรอยขึ้นมาก็ซวยสิวะ ดูสินั่น ดู
- อะไรน่ะ - เฮ้ย กระเป๋า
เดี๋ยว ปืน มันมีปืน
ไอ้เวรนี่ เอากระเป๋ามา ปล่อย
ที่รัก นั่นเงินทั้งหมดของเรา
เฮ้ย เดี๋ยวก็ตายหรอก
ปล่อยเดี๋ยวนี้ ไอ้เวร
- ไม่ได้ - เร็ว มันมีปืน
- มันมีปืน ปล่อย - แม่ปล่อย มันมีปืน
เฮ้ย กระเป๋าฉัน
นี่ กุกฮี
ตำรวจ!
กุกฮี
เฮ้ย ทำอะไรของแกวะ
กุกฮี มันอันตราย กุกฮี
เฮ้ย ไอ้สารเลว
นี่
ไอ้ชาติชั่วเอ๊ย
("โคลอมเบียดรีม" สำเร็จด้วยความมุ่งมั่น)
นี่ รีบหยิบขึ้นมา
- อย่าไปแตะ - เร็วเข้า
จ่าพัค
นายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ
- ตอนอยู่ฮอยอัน… - ตอนอายุเท่าผม
พ่อเป็นทหารถูกส่งไปประจำการ
- ฉันเกือบตายเพราะใคร - เขารอดตาย
- ทำแบบนี้ไม่ได้ - ในสงครามเวียดนาม
พ่อบอกว่าทหารผู้น้อยที่ช่วยชีวิตเขาไว้ตอนนั้น
มาประสบความสำเร็จอยู่ที่โคลอมเบีย
ถ้าเราไปหา ยังไงเขาก็ต้องช่วยแน่นอน
ไม่เบาเลยนะ
ขอให้เชื่อใจพ่อก็พอ
เดี๋ยวสิ
จ่าพัค
ยังไงเราก็เป็นสหาย ที่หลั่งเลือดร่วมกันมาไม่ใช่เหรอ
หือ ตอนนั้นผมเกือบตายเพราะใคร ลืมแล้วเหรอ
จำไม่ได้เหรอครับ
ผมวิ่งหนีเกือบตาย
- ช่างเถอะๆ - เรื่องนั้นมัน…
นี่มันอะไรกันเนี่ย เฮ้อ จริงๆ เลย
ไอ้หนู เออ นายนั่นแหละ
อยู่ที่นี่ใช่ว่าโดนปล้นแล้วจะไปวิ่งไล่ใครส่งเดชได้
เดี๋ยวเป็นเรื่อง
นี่ไม่ใช่เกาหลี
(ตลาดซานอันเดรซิโต)
ว่าไง
เดียน่า สบายดีไหม
ค่ะ คุณล่ะ
ขายดีนะ อือ
คนเกาหลีในซานอันเดรซิโต เอาเสื้อผ้าจากตลาดพยองฮวามาขาย
แต่ถ้าอยากได้ของตรงเวลา
ต้องมีเส้นสายกับศุลกากรทุจริตของโคลอมเบีย
ถ้ามัวนึกถึงอดีต มัวนึกถึงโซล…
จ่าพัคที่มีพ่อตาเคยทำงานในศุลกากร เป็นเหมือนครอบครัวพวกเขา
ทำไมมาอยู่นี่ โดดประชุมอยู่เรื่อย
ใครก็ตามที่จะเอาของมาจากเกาหลี
ไม่มีทางรอดพ้นจากสายตาเขา
ต้องเผชิญหน้ากับความจริง
และนั่นทำให้จ่าพัคเป็นผู้นำของเหล่าผู้ค้า
- ไม่งั้นพ่อค้าก็… - เดี๋ยว
เขาขอลดค่าแผงแน่ะ
เดี๋ยวเถอะแก
อ้าว มิเกล
พ่อๆ
คนที่นี่ไม่สนใจหรอกว่า
สมัยก่อนจ่าซงทำอะไรมา
- สวัสดีครับ เถ้าแก่ - ครับ สวัสดี
ถึงไม่อยากเชื่อว่าจ่าพัคเคยเป็นหนี้บุญคุณพ่อ
(ซานอันเดรซิโต ซานตาเฟ่)
สมัยอยู่เวียดนาม
แต่ที่บอกว่าเขาประสบความสำเร็จในโบโกตา
คงไม่เชื่อไม่ได้
คนนี้คือ…
น้องสะใภ้เหรอ
บอกว่าที่นี่ไม่ใช่เกาหลี
เธอเป็นเจ้าของร้านนี้
บอกว่าอย่าสูบบุหรี่ในร้านไง
- โอเคๆ - โอเคไหม
โอเค
อือ ขอบคุณครับ น้องสะใภ้ ครับ เถ้าแก่เนี้ย
เขาแก่เกินไป
ยังใช้ได้น่า
ไม่ได้ เดี๋ยวก่อน
ไม่เอา ลูเซีย
คนที่จะทำงานคือคนนี้
เข้าใจไหม ไม่เอาน่า
คนนี้จะทำงานที่นี่
นายมาทำงานที่นี่
ว่าไง
อ๋อ ทะ… ทำครับ ผมจะทำงานครับ
นายทำงาน
ทำงาน
ที่นี่ ตั้งใจ
- ทำงานที่นี่ - ใช่
- ที่นี่ - นั่นแหละ
โอเค
เยี่ยม
เยี่ยมมาก
โทษทีครับ ขอโทษที
ฉัน… ฉันเป็นคนเกาหลี
ฉันเป็นคนเกาหลี
"หล่อนสวยกว่ามาเรีย"
ขอทางหน่อยครับ
- กุกฮี - ครับ
ลายจุดอีกสิบตัว
ด่วนๆ
อีกสิบตัว
โอเค ด่วน…
อยู่เฉยๆ อย่าขยับ ไอ้พวกงี่เง่า
ออกรถเร็วเข้า หลบไป หลบไปให้หมด
แม่เองก็เริ่มกลับมาทำงานเหมือนกัน
แม่ที่เคยทำงานในโรงงานเย็บผ้าจนอายุ 19
เจอกับพ่อที่โรงงานนั้นแล้วแต่งงานกัน
แม่ผู้ที่ไม่อยากจดจำแม้แต่ช่วงเวลานั้น
ต้องกลับมาถีบจักรอีกครั้งที่นี่
พ่อที่เคยทำโรงงานเล็กๆ มีหนี้สินเต็มตัว
และหนี้ก็พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ
แต่พ่อบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของพ่อ
(ขอกู้เงินจากไอเอ็มเอฟ)
แต่เป็นความผิดของเกาหลี
ไสหัวไปงั้นเหรอ ไอ้เลวนี่ แกเป็นใครวะ
พอมาอยู่นี่ พ่อก็ทำตัวเสเพลขึ้นเรื่อยๆ
และเข้าหน้าไม่ติดกับผู้อพยพที่นี่
พวกมันก็หนีมาอยู่นี่ เพราะสร้างเรื่องไว้ที่เกาหลีทั้งนั้นแหละ
ไม่เอาน่า
เธอก็ต้องระวังคนเกาหลีไว้ ให้มากที่สุด เข้าใจไหม
อย่าน่า นึกถึงกุกฮีบ้าง อย่าไปพูดแบบนั้นเลย
หยุดนะเว้ย ไอ้เวร
ไปเลย หลบไปให้หมด หลบ
(สวัสดีปีใหม่ 2000)
ศตวรรษที่ 20 ผ่านไป ศตวรรษที่ 21 เข้ามา
กุกฮี
ลองไอ้นี่หน่อยไหม
อย่างถึงใจเลยนะเว้ย
จะเล่นยาไม่ได้
เพราะสักวันหนึ่งฉันต้องกลับเกาหลีให้ได้
(ปี 2000)
ไม่ใช่เขตของกลุ่มก่อกบฏสักหน่อย จะให้คนไปคุ้มกันเหรอครับ
หน่วยคุ้มกันติดอาวุธบ้าอะไร แพงจะตาย
ว่าก็ว่าเถอะ
อาไม่ได้เช็กด้วยซ้ำว่า เขาจะส่งคนคุ้มกันติดอาวุธไปจริงรึเปล่า
จะว่าไป ไอ้ซูยองมันก็หาข้ออ้างเก่งดีจริงๆ
ผมถึงบอกไงว่าเราควรส่งคนไปจับตาดูมันไว้
ไม่พอใจเหรอ งั้นแกก็ไปเองเลยไป
เออ งั้นก็ดีเลย
จะกลุ่มกบฏหรือศุลกากร
ให้แกจัดการไปคนเดียวเลยดีไหม
เดี๋ยวสิ ทำไมมันลามไปเรื่องนั้นได้ครับ
ก็แกเป็นหลานฉันไง
ไอ้เวรนี่
ผมหมายถึง
เราต้องมีคนที่ไว้ใจได้ ไว้สักคนต่างหากล่ะครับ อา
เฮ้ย อย่านะ
- พวกเลว แกดูถูกฉันเหรอ - พ่อ
- ให้ตายสิ พ่อ - เฮ้ย
พ่อ
- พ่อ เป็นไรไหม - ไม่เป็นไร
ไอ้เวรนั่นมันผลักฉัน
แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
ต่อยสิ
เอาเลยสิ
ไม่เอา กุกฮี
ต่อยสิวะ
ชกมาเลย เออ ก็ลองดู เอาสิ
อัดแรงๆ เลย
เอมิลิโอ
เท่าไรถึงพอ
นายอายุ 22 แล้วใช่ไหม
ผมเกิดต้นปีครับ
อ๋อ ต้นปีเหรอ
เออ ฉันก็เกิดต้นปี
ตอนมาประเทศนี้ ฉันก็อายุเท่าๆ นายนี่ละ
รวบรวมเงินทุกบาททุกสตางค์ ที่เก็บออมตอนอยู่เวียดนาม
ไปซื้อชุดชั้นในของผู้หญิง กางเกงในเอย ยกทรงเอย
ซื้อเป็นตั้ง กวาดมาจนเกลี้ยงตลาด
แล้วขนมาโคลอมเบีย
เฮ้ กูกา
อเลฮันโดร
สบายดีไหม เพื่อน
เพื่อน
อเลฮันโดร หัวหน้าสมาคมผู้ค้าโคลอมเบีย
เขาสนิทกับคนใหญ่คนโตในโบโกตา
แถมยังลือว่าเขาใกล้ชิดกับแก๊งค้ายาด้วย
ทั้งสองคนเป็นทั้งผู้ร่วมธุรกิจ
และเพื่อนตายของกันและกัน
ไอ้เวรนั่นคิดจะหลอกล่อฉันหรือไง
อายุปูนนี้ยังมาเรียก "กูกา" อยู่ได้
เมื่อกี้เล่าถึงไหนแล้วนะ
ชุดชั้นในผู้หญิง…
เออใช่ ชุดชั้นใน
ทีแรกฉันเร่ขายอยู่ฝั่งเมเดยิน
แต่คนประเทศนี้ เวลาฉันหาบของไปขายทีไร
มันก็จะตามมาหัวเราะคิกคักแล้วร้องเพลง
ลากูการาช่า ลากูกา…
แม่ง
ขนาดฉันเปิดร้านแบบนี้แล้วก็ยังร้อง
ลากูการาช่า…
ให้ตาย
นี่ นายรู้ไหมว่า "ลากูการาช่า" แปลว่าอะไร
ครับ
แมลงสาบ
กุกฮี
ครับ
ฉันดูก็รู้เลย
ว่านายต่างจากคนอื่น
ต่างจากพ่อของนาย ต่างจากคนเกาหลีที่นี่
รู้ไหม
แปลว่านายน่าไว้ใจ
นายเป็นคนที่เชื่อใจได้
แถมยังใจสู้ด้วย
นี่ ทำไมพ่อนายถึงตั้งชื่อนายว่า "คุกกี้" ล่ะ
โคตรน่าล้อเลย
เอางี้เป็นไง
นายเป็นคุกกี้ ส่วนฉันเป็นครีม
คู่กันแล้วไม่แคล้วกัน
ถ้าอยากเลี่ยงจากกลุ่มกบฏ
และเอาสินค้าผ่านด่านตรวจของตำรวจได้
เราจำเป็นต้องมีความรู้
(รอบนอกท่าเรือบูเอนาเวนทูรา)
และมีคนหนึ่งที่เป็นผู้เชี่ยวชาญในงานนั้น
นายเป็นใคร
หมอนี่เป็นใคร
ผมทำงานให้เถ้าแก่พัคจางซู ชื่อว่าซงกุก…
แม่งเอ๊ย ให้ตายห่าสิวะ
ไม่รู้จักเชื่อใจคนหรือไงวะ
ไอ้โหลยโท่ยนั่นส่งมาละสิ เถ้าแก่ลิตเติ้ลพัค
ตอนนี้คนคุ้มกันไม่อยู่แล้ว
สัญญาณเตือนยกเลิกไปแล้ว
ฉันเลยส่งคนคุ้มกันกลับไปหมด
นึกว่าฉันโง่เหรอ
ไม่มีเวลาแล้ว รีบขนของกัน
ตู้คอนเทนเนอร์จากท่าเรือปูซาน จะข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก
มายังท่าเรือบูเอนาเวนทูราแห่งนี้
สินค้าจะเข้ามาแบบนี้ทุกเดือน
และหากผ่านศุลกากรตามพิธีปกติ จะไม่เหลืออะไรเลย
เราเลยสำแดงของหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
นั่นเป็นกฎของจ่าพัคและเป็นหน้าที่ของเขาคนนั้น
(ศุลกากรโคลอมเบีย)
แน่นอนว่าจะทำตามกฎของจ่าพัคได้
เราก็ต้องทำตามกฎของโคลอมเบีย
หากทำตามกฎ
ประตูจะเปิด
ผ่าน
(ด่านตรวจ)
อะบราคาดาบรา
โชคดี
ไว้เจอกันใหม่
ผ่าน
(ทุ่งหญ้าทูฮูบู)
เอาเอกสารมาดูหน่อย
ไม่ได้ยินเหรอ
ฉันบอกว่าขอเอกสาร
แต่ว่า
ได้ครับ
กฎก็มีข้อยกเว้น
ไอ้หมอนี่มันรักชาติว่ะ เวรแท้
เกิดอะไรขึ้น
จอดรอก่อนชั่วโมงนึง
เดี๋ยวคนรู้จักฉันมา
ได้
มันแปลว่ามีคนตายอยู่ตรงนี้
เชื่อกันว่าจะช่วยส่งวิญญาณ น่าสังเวชไปสวรรค์ได้
ไม่ละ ไม่เป็นไร
รู้ไหมว่ามีกี่ศพถูกฝังอยู่ตรงนี้
ลองสูบดูไม่ต้องอาย ปื๊ดเดียวหัวโล่งเลย
ที่เกาหลีสูบกัญชาไม่ได้ ผิดกฎหมาย
ปอดแหกชะมัด
ตามใจ
- เกิดอะไรขึ้น ฮะ - ฉิบหายแล้ว พวกศุลกากรมา
ฮะ อะไร
นายรออยู่นี่
เฮ้ย
สวัสดีครับ
อะไรวะ
มีอะไรเหรอครับ
เสียงไซเรนนั่นมันอะไร
เฮ้ย มิเกล ได้ยินไหม
มิเกล มีเรื่องอะไร
ไม่ได้ยินเหรอ
ผมกุกฮีครับ
ว่าไงนะ
มีรถเข้ามาคันนึง ไม่รู้ว่าเป็นตำรวจหรือศุลกากรครับ
แม่งเอ๊ย วันนี้มันวันอะไรวะ
เดี๋ยวฉันไปหา รออยู่ก่อนล่ะ
ครับ
ลงมา
- ไปสิวะ ไป - แก ลงมา
เปิดประตูลงมา
รีบลงมาสิวะ
ในนั้นไม่มีอะไรหรอกน่า
กุกฮี
- อย่าขยับ - เฮ้ยคุณ ใจเย็นก่อน
ใจเย็นกะผีสิวะ
(ยินดีต้อนรับสู่ทุ่งหญ้าทูฮูบู)
พ่อไม่เอาการเอางาน
ส่วนแม่ก็หมดอาลัยตายอยาก
จ่าพัคบอกว่าเชื่อใจฉัน
และฉันต้องเข้าตาจ่าพัคให้ได้
ไอ้เพี้ยนเอ๊ย อะไรวะนั่น
เอาไปไกลๆ เหม็น
ไอ้พวกชั่วนั่น ล่อซะปางตาย
(ศุลกากรโบโกตา)
การ์โลส
กอดเดียวของจ่าพัค ทำให้ฉันหลุดออกมาได้
(คลังสินค้าอายัดของศุลกากร)
ประเทศที่ไม่ได้เรื่อง
ลุกขึ้นมา กลับบ้านกัน
แต่ก็เป็นไปได้ทุกเรื่อง
"อาซาราเบีย โคลอมเบีย"
เทือกเขาแอนดีสทางตะวันออก
ในทางธรณีวิทยาแล้วเป็นหินตะกอนทั้งหมด
ไม่ใช่หินแกรนิต
ซึ่งแปลว่าอะไร
มรกตของประเทศนี้
- ยอดเยี่ยมที่สุดไง - นี่ มานี่มา
เป็นหินมรกตบริสุทธิ์
แล้วเราจะเอามันออกไปยังไงครับ
- ยังไงน่ะเหรอ - ครับ
แค่แอบเอาออกไปเฉยๆ นั่นแหละ จะกังวลอะไร
ทำเป็นซื่อ
ไปตายเอาดาบหน้าสินะ
ว่าแต่คุณหมอจะปิดศูนย์ฝังเข็มแล้วเหรอครับ
พูดอะไรอย่างนั้นเล่า
งานหลักของผมคือเป็นหมอ
งานหลักคือแพทย์แผนโบราณ
แต่ความจริงด็อกเตอร์ฮง หาเงินด้วยการลักลอบขายมรกต
เฮ้ย ไอ้เตี่ยว
เฮ้ย ไปพามันมา
- กุกฮี - ไอ้เตี่ยวไหน
คนนั้น…
น่ารักน่าชัง
อาฉันชอบคนแบบหมอนี่
บ้าดีเดือด
นี่คือเถ้าแก่ลิตเติ้ลพัค ที่เพิ่งซื้อผับแห่งนึงในเมืองไป
ทำตัวดีๆ กับเขาล่ะ
เถ้าแก่ลิตเติ้ลพัคคนนี้ มีร้านตั้งสามร้านเชียวนะ
แค่ร้านที่ไหนละ แฟนก็มีสามคน
แถมเป็นคนที่นี่ทั้งหมดเลยด้วย
เห็นว่าผับในเมืองเองก็กิจการดีด้วยนี่
ขาขึ้นเลยน่ะสิ
- มานี่ - ถ้าผับเกาหลีก็อยากเห็นนะ
จะอยากรู้อยากเห็นอะไรนักล่ะครับ
- อายุอานามเท่าไรแล้ว - แจอุง เก้าอี้
เก้าอี้เหรอครับ
- พูดซะใจร้ายเชียว - อ๋อ
- นั่งก่อนๆ - ผู้อพยพด้วยกันแท้ๆ
- ดื่มหน่อย - ต้องมาพูด
เรื่องผู้อพยพตอนนี้ด้วยเหรอ
ไว้แวะไปสิครับ
ได้
พวกเขาเป็นเพื่อนฉันที่มหาลัยโคเรีย
สวัสดีครับ
พวกวาสนาดี ได้มาเรียนต่อกันที่นี่
แล้วลอยชายกันไปวันๆ
เอ้อ จริงสิ
ต่อไปนี้นายคือเด็กม.โคเรีย
มา
จะทำอะไรครับ
- ยกแก้วๆ - ม.โคเรีย
พี่ซูยองที่จบจากม.โคเรีย
ถูกบริษัทแทอูมอเตอร์ส ส่งตัวให้มาทำงานที่โบโกตา
แต่สาขาย่อยถูกปิดจากวิกฤติไอเอ็มเอฟ
เขาเลยมาตั้งรกราก ทำงานเคลียร์สินค้าให้จ่าพัค
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ต่อไปเรียกฉันว่าพี่นะ
บ้าฉิบ เจอกันได้เท่าไรเชียวให้เรียกพี่แล้ว หือ
วันนี้มางานเลี้ยงบริษัทกันหรือไง
หนีบพวกลูกกระจ๊อกมาด้วยทำไม
จำใส่สมองพวกแกไว้นะ
ถ้ามาก่อเรื่องที่ผับฉันอีกเมื่อไร พวกแกตายแน่
โธ่ พี่น้องศิษย์เก่ามาเรียนต่างบ้านต่างเมือง
มาเจอหน้ากันหน่อยจะเป็นไรไป
แถมเราจะกินกันสักเท่าไรเชียว
กลับไปนั่งทานไปครับ
ก็ได้ เข้าใจแล้ว ดูแลพี่น้องนายให้ดีแล้วกัน
คุมให้ดี อย่าปล่อยให้กินเหล้าแล้วก่อเรื่อง
คุมเหรอ
จริงสิ คุม
เถ้าแก่ลิตเติ้ลพัคเองก็อยากคุมผม
เลยส่งเจ้าเด็กนี่มาตามดูใช่ไหม
แม่ง ถ้าไม่เชื่อใจกันขนาดนั้น
ก็มาเองเลยสิวะ ไอ้โหลยโท่ย
จุกจิกไปหมดทุกเรื่อง เวรฉิบ
- "ไอ้โหลยโท่ย" เหรอวะ - เปล่าๆ
ขอโทษครับ ขอโทษ
ไอ้ห่านี่ กล้าดีมาจากไหนวะ
- ขอโทษครับ - แกอายุเท่าไร
ผลักเขาทำไม
- นั่งเถอะ - มาสิวะ
- อะไร - โธ่ นั่งเถอะๆ
ยังไม่เลิกกัดกันอีก พวกห่านี่
ไม่คว่ำโต๊ะไปเลยล่ะ
ไม่ใช่นะครับ ไอ้ซูยองมันเริ่มก่อน
กลับบ้านไป
สนุกกันพอแล้ว
เอ้า
ปิดเพลง!
ไอ้ฉิบหาย
ต่อไปนี้เรียกฉันว่าอา
อะไรนะครับ
ไม่เป็นไร
ยังไงฉันกับพ่อนายก็เคยหลั่งเลือดร่วมกันมาก่อน
ไว้ผมจะเรียกวันหลังนะครับ เถ้าแก่
ก็ได้
ค่อยเป็นค่อยไป
ในทางพุทธศาสนา
มีสิ่งที่เรียกว่า "หกภพภูมิ" อยู่
หมายความว่าทุกสรรพสิ่งบนโลก
เวียนว่ายในสังสารวัฏตามกรรมที่ทำมา
ตั้งแต่ผืนดินไปจนถึงแผ่นฟ้าไกลโพ้น
ประเทศนี้เองก็เป็นแบบนั้น
มันมีตั้งแต่เขตหนึ่งที่นายอยู่ ไปจนถึงเขตสอง สาม สี่ ห้า และหก
ที่นี่คือเขตที่หก
มีแต่คนรวยอยู่
กินเหล้าไหม
ครับ
แต่จะมาถึงจุดนี้ได้
นายต้องมีอย่างอื่น
ไม่ใช่ก้มหน้าก้มตาขยันอย่างเดียว
รู้ใช่ไหม
ดี
ขอให้หลานของฉันอยู่รอด
มาจนถึงเขตที่หกให้ได้
วันนั้นคือครั้งแรกที่ฉันไม่อยากกลับเกาหลี
เฮ้
รีบไปกันได้แล้ว
เร็วสิวะ
เจอกัน เจพี
- อะไร - โธ่
สวัสดีครับ
- คิดถึงนายเหมือนกัน เพื่อน - ครับ
สัดส่วนของการลักลอบเริ่มใหญ่ขึ้น
เงินในกระเป๋าก็มากขึ้น
ตามจำนวนรถบรรทุกที่เพิ่มมา
เฮ้ย ส่งบอลมา
เย่
(ปี 2002)
อันจองฮวาน
ทำอะไรเนี่ย
อันจองฮวาน
(เกาหลีใต้เข้ารอบรองชนะเลิศ)
เดือนหน้าเขาจะหาให้ได้ทั้งหมด
แต๊งกิ้ว
โอเค ไปหาไรดื่มกัน
ดีเลย
- ทำดีมาก - อย่าน่า
อย่ามาจับหัว
- ทำดีมาก - อย่าจับ
ทำไม ก็บอกว่านายทำดีมากไง จะทำไม เฮ้ย
ลองพ่นใส่ฉันดูสิวะ เฮ้ย ไอ้เวรนี่
ชื่ออะไรเหรอครับ
การ์ลา
กุกฮี
- คุกกี้เหรอ - กุกฮี
- กระโดดๆ - โดดๆ
ดูสิ มันเยี่ยมแค่ไหน
หือ สวรรค์ชัดๆ เลย สวรรค์
เฮ้ย นั่นกุกฮีไม่ใช่เหรอ
ทำไมไปอยู่กับพวกนั้นได้
จะทำไมได้ล่ะครับ ไอ้ซูยองโอ๋หมอนั่นจะตาย
พี่ซูยองน่ะ
เขาเป็นคนดูเรื่องเคลียร์ของที่ด่านให้จ่าพัค
เลยมีคนคอยจับจ้อง จะให้ออกหน้าเองก็กระไรอยู่
- ใช่ไหมล่ะ กุกฮี - อือ
ฉันเพิ่งทำธุรกิจครั้งนี้ครั้งแรก
นายช่วยหน่อยเถอะนะ
รู้หรือเปล่า
รู้อะไร พี่
ลองทำโดยไม่มีจ่าพัคช่วยสิ ดูซิว่าจะได้ไหม
นี่ ยังไงก็คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
ถึงจ่าพัคไม่ช่วยก็คงไม่ถึงกับไม่รอดหรอก
แถมงานนี้นะ…
นี่
นี่มันแผนของพี่ซูยองเขาเลยนะ
นายไม่รู้จักเขาหรือไง
วันนึงนายก็ต้องทำร้านของนายไม่ใช่เหรอ
นายจะเป็นแค่…
เบ๊เขาไปถึงเมื่อไร
พี่
แล้วคิดว่าผมจะเป็นเบ๊เขาไปถึงเมื่อไรล่ะ
หือ อีกนานแค่ไหน
เบ๊อะไรวะ
โอเคๆ
ไอ้ห่านี่
ไสหัวไป
อะไรของแกวะ
- อะไรวะ จะทำไม ไอ้สารเลว - มีอะไร
ไอ้ชาติชั่วเอ๊ย
ไม่ต้องห่วงผม ห่วงตัวพี่เองเถอะ
ฉันก็แค่…
อะไรวะ
พี่ซังมุก
ไอ้เวรเอ๊ย
หลบไปสิวะ แม่ง
มานี่เลย ไอ้เลว
เข้ามาสิวะ เดี๋ยวฆ่าทิ้งให้หมดเลย พวกห่านี่
ปล่อย
ไอ้ชั่ว
แจอุง เฮ้ย ไอ้เลวเอ๊ย
แม่งเอ๊ย
หุบปากไปให้หมด ไอ้เวร
ทุกคนเงียบ
บอกให้เงียบให้หมด!
อะไรกันวะ
ฉิบหายวายวอดแบบนี้
ปืนเปล่าเหรอ
ให้ตายสิวะ
ถามตัวต้นเรื่องที่ทำให้ฉิบหายวายวอดดูสิ
หือ
ลามาจุด 38 เหรอ
ของที่ควรอยู่ในซองปืนของตำรวจ
ทำไมหมอนั่นเอามาถือร่อนไปทั่วได้
เออ มาแล้วเหรอ
โธ่เว้ย ไอ้พวกเวรนี่
ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนเพราะพวกแก
แล้วจะมีเรื่องกับใครทั้งที…
ปล่อยให้เขาอัดอยู่ได้
มา มันช่วยให้ขี้คล่อง
ดีกับไต แล้วก็ผมไม่หงอก
โอ้โฮ
ไม่ใช่เหล้า แต่เป็นยานี่ครับ
พี่จะขายไอ้นี่จริงเหรอครับ
ประเทศนี้มีแต่ฤดูใบไม้ผลิทั้งปี
จะขายเสื้อขนเป็ดออกได้ไงครับ
เหมือนขายเครื่องทำน้ำร้อน ในทะเลทรายทาทาโคอา
หรือขายตู้เย็นในขั้วโลกใต้เลย
แกเคยไปทะเลทรายแล้วหรือไง
- ไปทาทาโคอามาแล้วเหรอ - ยังครับ
ทะเลทรายตอนกลางคืนโคตรหนาวเลยนะเว้ย
อ๋อ
แล้วขั้วโลกใต้ล่ะ
ขั้วโลกใต้กินแต่อาหารแช่แข็งเหรอ
ไม่กินอาหารแช่เย็นรึไง
หัวใจของตู้เย็นคือช่องแช่เย็น
ฤดูใบไม้ผลิเวลาหนาวก็โคตรหนาว
พี่มองมุมกลับสินะครับ ใช่ไหม
- มุมกลับ - โห จริงด้วยๆ
จ่าพัคแค่ขายของธรรมดา
แต่ฉันขายคุณค่าใหม่ๆ
คุณค่าใหม่ๆ เว้ย
ดูสิ มันทั้งเบา ทั้งเก๋
ยังไงก็ขายได้
เฮ้ย ไอ้เวร
ห้ามจับ นั่นของล้ำค่า
ห้ามนั่งด้วย นายน่ะ
นั่งเถอะๆ
ประเทศนี้มีเงินแค่แสนวอนก็หานักฆ่าได้แล้ว
ใครใช้ให้ควักปืนมาแกว่งส่งเดช
ก็ที่นี่โคลอมเบียนี่ครับ พี่
เฮ้อ ถ้าพวกแกเหมือนกุกฮีได้สักครึ่งคงดี
พี่เอาแต่พูดว่า "กุกฮีๆ" ทุกทีเลย
ที่จริงผมแก่กว่าหมอนั่นสองปีนะครับ
ถ้าพี่เอาแต่เปรียบเทียบแบบนี้
ส่วนตัวแล้วผมรู้สึกเจ็บปวดค่อนข้างมากนะครับ
พี่ครับ ถ้าลองสังเกตไอ้กุกฮีดูให้ดี
มันอายุไม่เท่าไร แต่พูดจามีหางเสียงบ้าง
ไม่มีหางเสียงบ้าง ฟังแล้วก็น่าหงุดหงิดอยู่นะครับ
แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลวอะไรหรอก
เขาให้ผมเอามันมาคืน
บอกว่าพี่จะเข้าใจเอง
นี่ นายก็ดื่มด้วยกันสิ
กินแล้วขี้คล่อง ฟิตปั๋ง หัวไม่หงอกดี
นี่ นายเชื่อใจจ่าพัคหรือเปล่า
กูกา
ลากูการาช่า ลากูการาช่า
ตีดี๊ดีดี๊ดีดีดี่
ใครๆ ก็เรียกเขาแบบนั้นนี่
จริงสิ เขาเล่าเรื่องที่แอบขน
กางเกงในซุกผ้าห่มเข้ามา ให้นายฟังด้วยหรือเปล่า
บ้าเอ๊ย แม่งโม้ทั้งนั้น
เขามาเป็นคนคัดเพศลูกเจี๊ยบในเปรู
แล้วก่อเรื่องจนต้องระเห็จมา อยู่โคลอมเบีย นั่นละจ่าพัค
แล้วนายน่ะ
เคยได้ยินว่าใครเป็นลูกน้องพัคจางซู แล้วได้ดิบได้ดีเหรอ
ไม่มี
เขาให้ความเชื่อใจนายก่อน แล้วใช้ประโยชน์
แล้วถ้าหมดประโยชน์ล่ะ
นายก็จบเห่ไง
ฟังนะ กุกฮี
อาจะไปสนใจอะไรมันนักหนาครับ
พูดก็พูดเถอะ
ถึงมันจะเอาเสื้อขนเป็ดมาขายที่นี่ อาคิดว่ามันจะขายออกเหรอ
ในอเมริกาใต้เนี่ย
แกถึงได้โง่อยู่อย่างนี้ไง
- อะไร - มันไม่มีเหตุผลให้ขายไม่ออกไง
เบา อุ่น สวย แปลกใหม่
ไม่จริงเหรอ
ดูสภาพการแต่งตัวแกสิ
ก็แหง แกจะไปรู้อะไรเรื่องแฟชั่นวะ รู้แค่เรื่องกางเกงในผู้หญิงนั่นละ
ยังไงก็เถอะ
ถ้าเราได้ของล็อตแรกของไอ้ซูยองมา
มันคงจะยังทำอะไรเราทันทีไม่ได้
ถูกไหมครับ
ระหว่างนั้นเราก็ไปตามหา โรงงานที่จีนของไอ้ซูยอง
- อือ - ลงทุนค่าเสื้อนิดหน่อย
- แล้วก็ฮุบมา - โอเค
คิดว่านายจะหลุดพ้นจากเขตที่หนึ่งได้เหรอ
ไม่มีทางเด็ดขาด
ว่าแต่
ทำไมอาถึงส่งกุกฮีไปหาซูยองล่ะครับ
ต้องทดสอบเขา
ซูยองน่ะเหรอ
เปล่า กุกฮี
ทดสอบกุกฮีทำไมครับ
ยังไงซูยองมันก็ต้องขนของ
เข้ามาในโบโกตาไม่ใช่หรือไง
แล้วคิดว่ามันจะหาใครเป็นพวกล่ะ
อาไม่เชื่อใจกุกฮีนี่เอง
แกเชื่อใจคนด้วยเหรอ
ผมเหรอ
ผมก็เชื่ออาไง
- เชื่อฉันเหรอ - อาเมนเลยแหละ
โอ้โฮ ขอบใจนะ
บ้านแม่แกเถอะ ไปหลอกเด็กไป ไอ้เวร
อือ ว่าไง
อือ เอาของให้เขาแล้วใช่ไหม
อ๋อ ครับ
แล้วซูยองได้พูดอะไรไหม
เขาถามว่าผมเชื่อใจเถ้าแก่หรือเปล่าครับ
โธ่ บอกให้เรียกว่าอาไง
แล้วไง นายเชื่อใจฉันหรือเปล่า
ผมตอบไปว่า ผมมีกินมีใช้ได้เพราะเถ้าแก่ครับ
เขาว่าไงอีกไหม
ก็ไม่มีแล้วครับ
ไม่มีเหรอ
นายเก็บมันไว้ซะ
มันคงมีประโยชน์กับนายเข้าสักวัน
ก็ที่นี่มันโคลอมเบียไงล่ะ
ตอนผ่านด่านศุลกากรรอบนี้
ซูยองจะแอบเอาของตัวเองปนเข้ามา
กล่องที่แปะฉลากสีส้ม
กุกฮี แกรับผิดชอบไปเอามันมาให้ฉัน
พี่ให้ข้อเสนอนายอย่างนึงเอาไหม
จำไว้ให้ดี ฉลากสีส้ม
เออ มิเกล
ถ้าเห็นกุกฮีขับรถบรรทุกหนีไป
แกทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นซะ
เพราะของของซูยองคืออันที่ฉลากสีน้ำเงิน
กล่องฉลากสีส้มไม่ใช่ของสำคัญอะไร
(เกรดเอ จากเกาหลีใต้)
เขาจะทดสอบนาย
อาไม่เชื่อใจกุกฮีนี่เอง
แกเชื่อใจคนด้วยเหรอ
เวรเถอะ จะให้เชื่อใจใครได้วะ
พี่บอกให้นายเชื่อใจพี่เหรอ
เชื่อตัวนายเองสิ ตัวนาย
ไอ้เวรเอ๊ย
ทำอะไรของแกวะ
พี่
กุกฮี
โอ้โฮ
ดีมาก ทำดีมาก
- ร้อนใช่ไหม - เฮ้ย เก่งมาก
อ้าว ยังไม่หมดนี่หว่า
พี่ซูยองพูดถูก
ธุรกิจของเขาเข้าเป้าและคนที่นี่ต่างคลั่งของใหม่
คนโคลอมเบียเอง ก็เริ่มขายเสื้อคลุมขนเป็ดเหมือนกัน
แต่ก็ตามเรื่องคุณภาพเราไม่ทัน
ไม่ได้เลิศเลออะไรหรอกครับ
พี่ซูยองหลักแหลม
เขาต้องมีเส้นที่ด่านเพื่อให้ขนของง่าย
(แบ่งกำไรกันที่หกต่อสี่)
จึงแบ่งกำไรส่วนใหญ่ให้จ่าพัค
(พัคจางซู ประธานบ.หกภพภูมิ)
ซึ่งจ่าพัคก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธข้อเสนอนั้น
เถ้าแก่พัคมา
แม้จะเลี่ยงความกระอักกระอ่วนไม่ได้
อ้าว กุกฮี
แต่เงินก็ทำให้ลืมทุกอย่างได้
คนเกาหลีลักลอบขนสินค้าเข้ามา
และลักลอบส่งเงินออกไปเช่นเดียวกัน
พวกเขาคอยส่งเงินที่ไม่ได้สำแดงกลับบ้านเรื่อยๆ
เงินถูกส่งไปยังฮ่องกง จากฮ่องกงไปจีน
แล้วค่อยส่งไปเกาหลี
เงินถูกฟอกกลับไปอย่างนั้น
เงินก็คือสันติ
ฉันซื้อบ้านใหม่ในเขตสาม
แต่นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
ไม่เป็นไรน่า แม่ บ้านเราเอง
และพี่ซูยอง
ก็ชวนฉันไปดูทะเล
(การ์ตาเฮนา ทะเลแคริบเบียน)
เอ้า ไปเลย
หนึ่ง สอง สาม
นี่ อิจฉาหรือเปล่า
หือ
ตอนไอเอ็มเอฟ เด็กกว่าค่อนต้องกลับไปเพราะหมดเงิน
พวกนั้นมีวาสนาได้พ่อแม่ดี เลยได้กินหรูอยู่สบาย
ว่ากันว่าลูกคนรวยไม่มีจุดด่างพร้อย
แล้วทำไมหน้ามันยับกันขนาดนั้นวะ
นี่ ยื่นมือมา
- ฮะ - ยื่นมือมา มือ
เคยดู "เจมส์ บอนด์" ภาคแรกไหม
ฌอน คอนเนอรีใส่นาฬิการุ่นนี้มาตั้งแต่ตอนนั้น
โรเล็กซ์ซับมารีน
เจ๋งละสิ
อะไรเนี่ย
พี่ให้ผมเหรอ น่าจะแพงนะ
ไอ้เวรนี่ แพงเลยให้ไงวะ จะให้ฉันให้ของถูกๆ นายเหรอ
โอ้โฮ ดีจังเว้ย
เออ พี่
ผมสงสัยมานานแล้ว
ทำไมพี่ถึงไม่กลับเกาหลีล่ะ
จะกลับไปทำไมวะ
กลับไปยังไงก็มีแต่อดตาย
แล้วดูที่นี่สิ
ที่นี่
พลังชีวิตมันท่วมไปหมด ไม่เห็นเหรอ
มันคือดินแดนแห่งความหวัง
ความฝันของนายคืออะไร
ผมจะฝันอะไรได้
แต่พี่น่ะ
ฝันอยากทำห้างให้ดังเปรี้ยงสักแห่งในโคลอมเบีย
ให้คนอเมริกาใต้คลั่งไปเลย
เอ้า ไม่เชื่อเหรอ
นายคิดว่าคนแบบพี่จะลักลอบขนเสื้อขนเป็ด
มาขายไปถึงเมื่อไร
เปล่านะ ผมเชื่อ
เชื่ออยู่
แต่ความฝันนั้น
ให้ผมมีส่วนด้วยได้ไหมครับ
- เถ้าแก่ - โอ๊ย ไอ้บ้านี่ ขนลุกฉิบ
- ได้สิ - เยี่ยม
ทำห้างก็เยี่ยมไปเลยสิ
นี่ สมัยก่อนประธานบริษัทฉันเคยพูดไว้
"โลกกว้างใหญ่ มีอะไรให้ทำอีกเยอะ"
พี่ ตอนนั้นใครบอกนะ
ว่าแทอูเจ๊งเพราะแบบนั้น
ฉันถึงได้รู้สึกขอบใจมันไงละ แทอูเวรนั่น
แต๊งกิ้วโว้ย!
มันไม่ถูกต้อง คราวนี้พวกมันล้ำเส้นแล้ว
ถ้ายังไม่ตั้งสติให้ดี ไอ้หนูสกปรกพวกนี้
มันจะกินส่วนแบ่งตลาดไปหมด
พวกเขาก็ขยันขันแข็งกันดีออก
แล้วนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของฉันด้วย
ขยันกะผีอะไร
มีแต่จะเหลี่ยมจัด
พร้อมจะแทงข้างหลังเราทุกเมื่อ
ดูแล้วเหมือนนายกำลังใส่ร้าย
คนที่ใช้ชีวิตของเขาอยู่ดีๆ มากกว่านะ
อย่าลืมว่านายก็เป็นผู้ลักลอบเหมือนกัน
ไม่ใช่ เข้าใจผิดแล้ว การ์โลส
เราใช้เงินที่หามาได้ในประเทศนี้
แต่พวกมันขนเงินที่หาได้จากที่นี่กลับเกาหลีหมด
คิดดูให้ดีก่อนเถอะ
คริสต์มาสนี้รอรับก้อนใหญ่กว่านี้ได้เลย
ก็ได้ๆ
เออ หัวเราะไปเถอะ
(ปี 2005)
ไง เปเรซ สบายดีหรือเปล่า เหนื่อยเลยสิพวก
ดื่มนี่สิ
อย่าเข้ามาใกล้
อะไรวะ
มันเป็นอะไรของมัน
เปเรซ
มีอะไรกัน
เปเรซ
เฮ้
ใจเย็นก่อนๆ
วางปืนก่อน ค่อยพูดค่อยจา
- จับตัวไว้ - เล็ง
ทำไมทำแบบนี้
เข้าข้างใน เร็วเข้า เร็ว
ย้ำอีกครั้ง เรียกศูนย์
ยึดของเหรอ หมายความว่ายังไง
เอาน่า ใจเย็นก่อนครับ
- เย็นบ้าเย็นบออะไร - พวกเลวเอ๊ย
- ไม่ถึงสิบวันก็จะคริสต์มาสแล้ว - จะให้เอาอะไรไปขาย
- นี่มันช่วงขายดีเลยนะ - หยุด
- หลบ - โธ่ ทำแบบนี้
ถ้าพลาดไปเราจบเห่แน่ ไม่รู้หรือไง
- จะให้เราทำยังไง - โธ่
- รีบติดต่อไปสิวะ - รับผิดชอบมา
การ์โลสมันผีเข้าอะไรขึ้นมา
สัปดาห์ก่อนตอนเล่นโป๊กเกอร์กัน
เรายังยอมเสียไพ่ให้มันดีๆ อยู่เลย
เฮ้ย จอนซูยอง
รู้อะไรมาหรือเปล่า
ผมจะไปรู้อะไรครับ
นี่สงสัยผมเหรอ
ผมโดนยึดของไปตั้งสองตู้
สี่ร้อยล้านวอนเลยนะ
รู้แล้วนี่ ที่ฉันถามก็เพราะหงุดหงิด มันหงุดหงิดไง
พวกหัวๆ บอกว่าจะดูแลเรื่องนี้กันเองนี่
แล้วทำไมมาโทษกันวะ แม่ง
พูดดีด้วยแล้วเอาใหญ่นะ
เดี๋ยวนี้ไม่เห็นหัวใครแล้วใช่ไหม
เป็นแบบนี้เพราะแกขยายธุรกิจเกินตัวนั่นละ
ผมเอาชีวิตเป็นเดิมพันทุกครั้ง
ตัวเองอยู่หลังบ้านทำอะไรบ้าง
ไอ้ฉิบหายพวกนี้ ทำอะไรกันวะ
หุบปาก
จากนี้ไปให้เฉพาะคนมีแผนรับมือพูด
ออกความเห็นมา
กูกูตาครับ
กูกูตามันทำไม
ในเวเนซุเอลามีของลักลอบล้นตลาด
ถ้าเราไปกูกูตาได้…
เออ จริงสิ
เราคงจะหาสินค้า ของเวเนซุเอลาได้ที่กูกูตา จริงไหม
ถึงจะไม่ใช่ของจากเกาหลี
แต่ก็น่าจะแก้ขัดได้ชั่วคราวจนกว่าจะแก้ปัญหาได้นี่
แล้วใครจะไปครับ
กลุ่มกบฏยุบยับไปหมด ใครจะเป็นคนไป
ได้ยินว่าที่นั่นมีกองทัพปฏิวัติติดอาวุธเต็มไปหมด
คิดถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้ แม่ง
แล้วมีทางอื่นเหรอ
เฮ้อ
นี่มันเรื่องอัปรีย์อะไรวะ
ผมก็ลงไป 200 ล้านนะพี่
ทั้งเนื้อทั้งตัวผมแล้ว
ไม่มีมันผมตายลูกเดียว
ใช่
ครบหมด
เอาละ
กลุ่มกบฏไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว
งั้นเถ้าแก่พัคก็ไปด้วยกันเลยสิครับ
นั่นสิ
ให้ถือเงินเป็นฟ่อนไปคนเดียวแบบนี้ มันก็ยังไงๆ อยู่นะ
แม่ มีอะไร…
แม่งเอ๊ย ทำทุเรศได้ทุกรูปแบบแล้วสินะ
ส่งมันมาให้ฉัน
แกน่ะ
แกยังเริ่มต้นใหม่ได้ เพราะงั้น
- ส่งมันมาให้ฉัน - จะเอาอะไร
เอามาเถอะน่า กุกฮี
ฉัน… ฉันรู้นะ เพราะงั้น
มันอยู่ไหน ฮะ
- กุกฮี - วางมันลง
วางลง วางสิวะ ห่าเอ๊ย
- ปล่อยสิวะ บอกให้วางลง - เฮ้ย
- กุกฮี - ปล่อยสิวะ
- ทำอะไรของพ่อ - กุกฮี ให้พ่อเถอะ ขอร้อง
- เอามาให้ฉันเถอะ - ปล่อยนะ
ไอ้บ้าเอ๊ย ยิงหาพระแสงอะไร
เราจะถูกจับได้ก็เพราะแกนั่นแหละ
หลบโว้ย
แม่งเอ๊ย
กุกฮี
พ่อ
เงินฉัน
- เงินฉันล่ะ - พ่อ เลือด…
ไอ้โคลอมเบียเวรตะไล
- ไอ้โคลอมเบีย… - อย่าเพิ่งพูด
อย่าพูดสิวะ แม่งเอ๊ย
พ่อ
หมดแรงแล้ว
กุกฮี
พ่อ
ขอละ โธ่เว้ย
พ่อ
เวรเอ๊ย นี่แก…
เฮ้ย ไม่เอาน่า
กุกฮี
ฉันรู้ว่าไม่ใช่เวลา…
ที่ควรพูดเรื่องนี้
แต่เรื่องเงินจะทำยังไง
ผมจะหามาใช้ให้ครับ คุณลุง
แกจะทำยังไง หือ
ตอนนี้ที่นี่ทำมาหากินไม่ได้ด้วยซ้ำ
แม้แต่เงินต้นที่เหลืออยู่ แกก็…
ฉันถามว่าแกจะทำยังไง
ผมจะใช้คืนให้ครับ
ห่าเอ๊ย จะใช้คืนยังไงวะ!
ทำไม ปล่อยสิวะ แม่ง ฉันไม่มีสิทธิ์พูดหรือไง
เดี๋ยวคืนให้
บอกแล้วไงว่าจะใช้คืนให้
ปล่อยนะ ปล่อย
เงินฉัน
ปล่อย
เงินนั่นมีความหมายขนาดไหน
ขอโทษครับ ผมจะใช้คืนให้
ผมจะใช้คืนให้ครับ ผมจะใช้คืนให้
เอานี่ไป
แล้วไปไหนก็ได้
ผมจะไปไหนได้ล่ะ พี่
ร้านผมอยู่นี่ จะให้ผมไปไหน
ไอ้หมอนี่
นายจะโดนยิงทิ้งเมื่อไรก็ไม่แปลก
แล้วจะทำยังไง
โธ่เว้ย ไอ้ศุลกากรชั่ว
ดันเอาของให้ไอ้อเลฮันโดรไปหมด
เมื่อกี้พี่ว่าไงนะ
ศุลกากรมันทำอะไร
ถามว่าพวกมันทำอะไร
โธ่เว้ย ก็…
มันเอาของเราให้เขาไปหมด
พวกมันขนของที่ยึดได้ไปไว้ที่คลังของอเลฮันโดร
แล้วจะปล่อยขายให้คนโคลอมเบีย ก่อนช่วงคริสต์มาส
มันกะเอาให้พ่อค้าแม่ขายเกาหลีเจ๊ง
ไปสิ
แบบนั้นนายถึงจะรอด
แม่งเอ๊ย
ไม่นะ ยิงสักทีสิวะ
โธ่เว้ย ยิงไม่เข้าอีก เวร
จ่ายมาห้าหมื่นเปโซนะเว้ย
อย่าโมโหสิวะ ไอ้อ้วนนี่ เกมกำลังสนุกเลย
อะไรวะ
แกเป็นใคร
ไม่ได้ยินหรือไงวะ
ฉันถามว่าแกเป็นใคร
ฉันมาเอาของ
มาเอาของเหรอ
อะไรวะ ไม่ใช่พรุ่งนี้เหรอ
บอสเขาใจร้อน นายก็รู้
งั้นก็ต้องติดต่อมาล่วงหน้าสิ
เห็นเราโง่หรือไง
- เฮ้ย พวก - ฝันไปเถอะ
ถ้าบอสอเลฮันโดรเม้งแตกขึ้นมาจะทำยังไง
อเลฮันโดร…
ก็จริง มันเลวจริงแหละ
- ขอบคุณสำหรับบุหรี่ - เออ
แต่ยังไงก็ต้องเช็กก่อน
ไอ้หมอนี่จะลั่นไปไหนวะ
เขาไม่รับสาย
ฉันยุ่งอยู่ รีบจัดการให้เสร็จเลยเถอะ
ว่าแต่นายมาถึงก่อนคนเดียวเหรอ
แล้วรถบรรทุกคันอื่นจะมาเมื่อไร
บ้าเอ๊ย แต่จะมาคนเดียวได้ไงวะ
ไม่นะ
ไม่ ขอร้องละ
ได้โปรดหยุดเถอะ
อย่านะ
ไม่
ปล่อยนะ ปล่อย ไอ้เวรเอ๊ย ปล่อยฉัน
ปล่อย
มิเกลมาตามที่จ่าพัคสั่ง
เราดิ้นรนผ่านช่วงเทศกาลมาได้ด้วยดีก็จริง
แต่ทุกอย่างก็ยังไม่จบลง
เพราะคนที่นี่
ไม่ถือปืนกัน
ในวันคริสต์มาส
มันเงียบเกินไปหรือเปล่าครับ พี่
เราแค่ระวังตัว อยู่เงียบๆ ไว้ก็ไม่มีปัญหา
ว่าแต่ พี่
แล้วกุกฮีล่ะครับ
กุกฮีเหรอ
ทำไม เพิ่งจะมารู้สึกผิดเหรอ
นายเป็นคนบอกเขาเองนะเว้ย
ก็พี่บอกให้ผมหาโอกาส ถ้าสบจังหวะเมื่อไรค่อยพูด…
ไอ้ห่านี่
ฉันบอกให้นายพูดเหรอ
ใครมาได้ยินคงนึกว่าฉันสั่งให้หมอนั่นไป
ฉันสั่งเหรอ
เปล่าครับ ไม่ใช่อย่างนั้น
หมอนั่นเด็กม.โคเรียเหรอ
นายจะไปสนใจมันทำไม
รีบปิดร้านซะ
อเลฮันโดร
เป็นอะไร เฮ้ย ไอ้เวรนี่ เป็นอะไรของแกวะ
ไม่ใช่ฉัน เข้าใจผิดแล้ว
ไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่แกหรือไง
เด็กที่แกเลี้ยงไว้บุกเข้ามาในคลังฉัน
แกไม่ได้สั่งงั้นเหรอ
ถ้าฉันจะบุกเข้าคลังนาย
ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก
นายไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร
ฉันพัคจางซูโว้ย ไอ้เวรตะไลเอ๊ย
- อือ พี่ - นายอยู่ไหน
อ๋อ กำลังไป
มีอะไรอีก
เป็นห่วงเหรอ
ไม่เป็นไรแน่เหรอ
จะโอเคใช่ไหม
งานนี้ศุลกากรเข้ามามีเอี่ยวด้วย อเลฮันโดรมันก็คงทำอะไรไม่ได้
เถ้าแก่พัคบอกว่าเคลียร์ให้แล้ว พี่ไม่ต้องห่วง
นี่ ขอโทษนะ กุกฮี ฉันไม่น่าพูดอะไรแบบนั้นเลย
พี่
คนที่มางานศพพ่อผม
ก็มีแค่พี่กับพี่ซูยอง
ผมชอบพี่นะ รู้ใช่ไหม
อือ
ดีละ
ถ้ามีอะไรเข้าใจผิด
ก็เคลียร์กันให้รู้เรื่อง
ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่ส่งตัวมันมาให้ฉันก็พอ
แล้วนั่นจะเป็นการยืนยันมิตรภาพของเรา
ลืมเรื่องที่ผ่านไปแล้วให้หมด
เพื่อนรัก
คนโคลอมเบียลืมเรื่องที่ผ่านไปแล้วง่าย
ลำพังแค่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปวันๆ ก็ลำบากจะแย่แล้ว
ลำบากสิ
ชนแก้ว
อือ มาแล้วเหรอ
คุณอเลฮันโดร
ตัดสินใจจะปล่อยผ่านปัญหาคราวนี้
ตอนนี้ทุกอย่างโอเคแล้ว
แต่บ้าจริง ไอ้ทุเรศนี่มันขอให้แบ่งกำไรครึ่งนึงละ
รู้อยู่แล้วเหรอครับ
อะไร
พูดเรื่องอะไร
เดี๋ยวก่อน
ไอ้หนู ลืมแล้วเหรอว่าที่นี่ที่ไหน
ที่นี่โคลอมเบีย
พูดภาษาสเปนสิวะ
ฟังให้ดี
ฉันไม่มีเงินหรือของจะแบ่งให้หัวขโมยแบบแก
นักฆ่าที่แกจ้างไว้
ฉันจ่ายมันไปสองเท่า
ไอ้ชาติชั่ว
นายทำอะไรลงไป
มะ… ไม่ใช่นะ
ฉันไม่รู้ว่านายคิดว่ายังไง
แต่มันเหลวไหลทั้งเพ
กุกฮี
ทำไมนายทำแบบนี้
หือ
ผมต้องอยู่รอดแล้วไปให้ถึงเขตที่หกครับ
คุณอา
โอม มณี ปัทเม หูม
ยินดีด้วยที่ได้เลื่อนขั้นนะครับ คุณการ์โลส
และขอแสดงความเสียใจด้วย
อเลฮันโดรเป็นเพื่อนเก่าแก่ของคุณ
ถ้าจับคนร้ายได้ เรื่องราวคงชัดเจนขึ้นนะครับ
หมายความว่าไง
หลายคนคงสงสัยว่าของจากเกาหลีมากมาย
ในคลังของอเลฮันโดร
มาจากไหนครับ
เพื่อให้ชาวเกาหลี ส่งเสริมเศรษฐกิจของโคลอมเบียได้
ผมขอฝากด้วยนะครับ
ฟังนะ จะบอกอะไรให้อย่างนึง
ฉันไม่ชอบเค้ก
คุณต้องชอบแน่ครับ
ที่เกาหลีเราทักทายกันแบบนี้
กุกฮีฝากมาบอกเหรอ
เป็นความประสงค์ของผู้ค้าทุกคนครับ
หาเจอแล้ว กุกฮี
คนที่ฆ่าพ่อนาย
แล้วเจอกัน เพื่อน
จ่าพัคไม่ปริปากพูดอะไร
และคนอื่นๆ
ต่างหวาดกลัวฉัน
(สามปีต่อมา)
เงินคอร์รัปชันใต้โต๊ะเพื่อแลกกับการยกเว้นภาษี
ที่มีมาตลอดในโบโกตายังคงไม่หมดไป
(ปี 2008)
สินค้าลักลอบมากมายกำลังทำลายตลาดการค้า
พวกเรากรมศุลกากรจะไม่หยุด
ยึดสินค้าเหล่านั้นต่อไปเป็นอันขาด
ในเมื่อมีการเสนอ พรบ.ป้องกันการลักลอบขนสินค้าในสภาแล้ว
เราจะขุดรากถอนโคนสินค้าลักลอบ
ในตลาดซานอันเดรซิโตให้สิ้นซากครับ
(โบโกตา ยินดีต้อนรับสู่ เอลโดราโด้)
พรบ.ป้องกันการลักลอบ
ไปบอกมันว่าอย่าพูดจาเหลวไหล
ประเทศนี้มีอะไรที่ไม่ใช่สินค้าลักลอบด้วยเหรอ
อย่าเพิ่งตื่นตูม
พี่แจอุง ศุลกากรว่าไง
ลือกันให้แซ่ดว่า พวกเขาจะจัดระเบียบตลาดใหม่หมด
กุกฮี
กลับมาแล้วเหรอ
โอ้โฮ กลับจากโซลแล้วดูภูมิฐานดีแฮะ
ไม่เท่าไรเดี๋ยวก็ล้มเลิก
ปฏิรูปห่าเหวอะไร
มันไม่ใช่ปัญหาง่ายๆ แบบนั้น
เดี๋ยวนี้ของจีนราคาถูกกว่า ทุนก็ไม่เท่าเดิมแล้ว
เราเองก็จำเป็นต้องปรับตัว
เดี๋ยวนะ
กำลังบอกว่าเราต้องยอมรับ กฎหมายป้องกันสินค้าลักลอบ
อย่างนั้นเหรอ
ที่นี่คือโบโกตา
มันคือโคลอมเบีย
มันจะไปได้สักกี่น้ำ
แค่หลบเลี่ยงชั่วคราวก็พอ เราทำแบบนั้นกันมาตลอดนี่
ไอ้กฎหมายนี่ปัญหาอยู่ที่การลักลอบเหรอ
แล้วพวกมันล่ะ
พวกมันอยากไล่
คนเกาหลีออกจากซานอันเดรซิโตอยู่แล้ว
นายก็รู้ ทำไมพูดแบบนั้น
เฮ้ย แจอุง
ฉันเห็นว่าการ์โลสเปลี่ยนสาวใหม่แล้ว
รอบนี้เราต้องจ่ายหลายจุดเลย เข้าใจใช่ไหม
เตรียมไว้ให้ดี
พี่ ให้มันน้อยๆ หน่อย
คนตัดสินใจคือผม
ไอ้ส้นตีนเอ๊ย
(ปริญญากิตติมศักดิ์)
(ประกาศเกียรติคุณแด่ซงกุกฮี โดยประธานาธิบดีอีมยองบัก)
เฮ้ย!
หลบไปสิวะ หลบ ไปให้พ้น ไอ้พวกสารเลว
วางเลยนะเว้ย
อย่ายุ่งกับมัน
อย่าแตะต้องมัน
หลบไปโว้ย
เดี๋ยวก่อน
อย่ายุ่งกับมัน
ค่อยพูดค่อยจากันเถอะ
เดี๋ยว!
การประท้วงต่อต้าน กฎหมายป้องกันการลักลอบขนสินค้า
กำลังทวีความรุนแรงขึ้นในขณะนี้
ศูนย์การค้าซานตาเฟ่ซึ่งมีการคัดค้าน
รุนแรงที่สุดนั้น มีผู้อพยพชาวเกาหลี
เป็นแนวหน้าในการชุมนุม
ซึ่งความรุนแรงบานปลาย ไปเป็นการปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ทำไมทำแบบนี้ครับ
ไหนบอกว่าจะรอก่อน
ช่วยด้วย
ดูพวกมันสิ
ไม่เห็นเหรอว่าพวกมันก่อความวุ่นวาย
แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง
คุณครับ
โธ่เว้ย
เชื่อผมนะครับ ผมจะแก้ไขมันเอง
ชานเซส
ปล่อยให้คนที่เดินไปทางนั้นเข้าไป
เขาบอกว่าจะจัดการเอง
เราไม่มีอะไรเสียหาย
(เราต้องการรอด)
คุ้มครองความอยู่รอดของเรา
ตำรวจและศุลกากรออกไป
เดี๋ยวก็ตายกันหมดหรอก แม่งเอ๊ย
ผมจะเกลี้ยกล่อมพวกเขาเอง
เกลี้ยกล่อมเหรอ เกลี้ยกล่อมใคร นายอยู่ฝ่ายใคร
ไม่ใช่เวลามาแบ่งฝักแบ่งฝ่ายนะ
เถ้าแก่ซง นายเองก็เห็นด้วย กับกฎหมายนั่นไม่ใช่เหรอ
ตรงนี้มีใครเห็นด้วยบ้าง หือ
เวรเอ๊ย ใครเขาเห็นด้วยกับนาย
อย่าเข้ามา
ปล่อยนะ
โธ่เว้ย ให้ตายสิวะ แสบตา ไอ้พวกเวรเอ๊ย
ไอ้ชั่วพวกนี้
- อะไรวะ - เวรตะไล
ปล่อยนะ ปล่อย
ปล่อยทุกคนออกไป
จะยังไงก็ช่าง ปล่อยคนที่ถูกจับไปมาซะ
ฟังนะ
ฉันจะให้ตามที่แกต้องการ
อยากได้อะไรฉันจะให้
ไอ้พวกโง่เอ๊ย ให้ตายเถอะ
โอ๊ย บ้าฉิบ
ฉันก้าวขาลงโลงไปแล้วข้างนึง
แต่
เรื่องคราวนี้ เค้กกล่องเดียวคงไม่ช่วยอะไร
ไม่รู้ต้องใช้แอปเปิลสักลังหรือเปล่า
คิดว่าไง หือ
เป็นเบาหวานจะสูบบุหรี่ได้ยังไง แค่ติดนิสัยคาบไว้เท่านั้นละ
แล้ว
อาบอกไปว่าอะไรครับ
ฉันจะไปว่าอะไรได้
ฉันเป็นประธานสมาคมแค่ในนาม ไม่มีอำนาจมาแต่ไหนแต่ไร
แล้วอีกอย่างเราก็สไตล์คนชุงชอน
ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
แต่จะว่าไป
ที่พระลูกวัดพากันออกจากวัด
ไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบวัด
แต่เพราะไม่ชอบเจ้าอาวาสต่างหาก
อาเองก็อย่าล้ำเส้นไปอีกคนเลยครับ
แล้วก็ช่วยนัดให้ผมด้วย
ได้
ทำห้างก็เยี่ยมไปเลยสิ
"เทอร์ราโนวา"
ชื่อโคตรยิ่งใหญ่
ผ่านไปนานเท่าไรแล้วนะ
ไม่นานเท่าไรหรอก
ยังไงตลาดก็จะเปลี่ยน
ซึ่งจะมีแต่ของถูกกฎหมายที่อยู่รอด
นายเป็นพ่อค้าถูกกฎหมาย ส่วนฉันเป็นผู้ลักลอบนำเข้าผิดกฎหมายงั้นสิ
ผมไม่ได้พูดแบบนั้น พี่
เออสิ
ยังไงซะจ่าพัคก็ถอนตัวแล้ว
นายก็ขึ้นแท่นแล้วสิ
จะขาดทุนหรือเสียหาย นายก็จะโดนหนักสุดเพราะเป็นหัวหน้า
ฉันเข้าใจ
งั้นนายก็ถอนตัวไปอีกคนสิ
วางมือจากตลาดไปซะ
เลิกเรียกว่า "หัวหน้า" สักที
เฮ้ย ไอ้หัวหน้า
ถ้าพระไม่ชอบวัดก็ออกจากวัดไปสิวะ
นายจะมารื้อวัดทำซากอะไรให้ปวดหัว
แม่งเอ๊ย ให้ตายสิวะ
ไหนว่าจะสร้างห้างให้คนอเมริกาใต้คลั่งด้วยกัน
พี่พูดเอง จำไม่ได้เหรอ
ผมขอโทษ พี่
เราอย่าเป็นแบบนี้เลย
นั่นมันความฝันของเราไม่ใช่เหรอ
"ของเรา" เหรอ
เพราะงั้นพี่ก็แค่…
"ของเรา" เหรอ
ของเราเหรอวะ
หือ ของเราเหรอ
อย่าทำแบบนี้
เวรเอ๊ย นั่นมันความฝันฉัน แล้วจะเป็นของเราได้ยังไง
แกอยากจะพูดเรื่องอะไร
เราจะปิดเส้นทางลักลอบขนสินค้าครับ
ในศูนย์การค้าที่เตรียมขึ้นใหม่เอง
ก็จะขายแต่ของที่ถูกกฎหมายเท่านั้น
ถูกกฎหมายเหรอ พูดอะไรไร้สาระ
ฉันโง่เองที่มา
ทุกคนลุกขึ้น กลับ
ไม่ว่ายังไงเราก็เป็นคนต่างชาติสำหรับที่นี่ ไม่จริงเหรอ
ยังไงคนที่โดนก็คือเรา ไม่ใช่พวกเขา
เฮ้ย กว่าเราจะรอดมาได้ คิดว่าง่ายนักเหรอ
แม่งเอ๊ย ฉันว่านะ
แกไม่รู้วิถีของที่นี่เลยสักนิด
วิถีของที่นี่เหรอ
ถ้าทำตามวิถีของผม
ความเสียหายจากการถูกยึดสินค้า
ผมจะรับผิดชอบเองครับ ผมจะชดเชยให้ทั้งหมด
ปัญหาไม่ได้อยู่แค่ของที่ถูกยึดไป
แต่มันจะเป็นแบบนี้ต่อไปตลอดไม่ใช่หรือไง
ถ้าถึงเวลานั้นแล้วขาดทุนอีก
เถ้าแก่ซงจะชดเชยให้อีกเหรอ
ว่าไง
ทำไมไม่ตอบวะ ไอ้เวร
พวกเรา
คุยกันว่าจะตั้งสมาคมผู้ค้าเกาหลีขึ้นใหม่
แค่นั้นก็หมดเรื่องเหรอครับ
ศูนย์การค้าใหม่
ต้องมีใครมาดูแลจัดการด้วย สิทธิ์นั้น
โอนมาให้เรา
แล้วพวกเราจะไปคิดดูใหม่
เถ้าแก่พัค
(ซานอันเดรซิโต)
อย่ามาตลกหน่อยเลย
เราเห็นมาหมดแล้วตลอด 20 ปีที่อยู่กันมา
ไม่จริงเหรอ
พวกเราจะอดตายไม่ได้
ไม่ใช่เหรอ
มันคงมีประโยชน์กับนายเข้าสักวัน
ก็ที่นี่มันโคลอมเบียไงล่ะ
(ไอ้ลูกหมา)
อันนี้น่าจะต้องทิ้งแล้ว
ฮัลโหล
กำลังออกไปแล้ว
กุกฮี
ไปกัน
ไอ้โคลอมเบียเวรตะไล
(สายเรียกเข้า ไม่ทราบหมายเลข)
เรื่องกุกฮี ฝีมือพี่ใช่ไหม
เออ ฉันเองเว้ย พอใจยัง
พี่รีบไปบอกกุกฮีเลยนะว่าผมไม่เกี่ยว
คิดว่าแกจะรอดเหรอ
แม่งเอ๊ย ไปบอกมันสิวะว่าเป็นฝีมือแกคนเดียว
แกก็ไปบอกเองเลยสิวะ ไอ้เวร สนิทกับไอ้กุกฮีมากไม่ใช่เหรอ
ตามเลียตูดมันมาตั้งนานแล้วนี่ ห่าเอ๊ย
ทำไม กลัวมันไม่เชื่อเหรอ
ไอ้ปอดแหกเอ๊ย
งั้นก็ขอให้ตายไวๆ แล้วกัน ไอ้ชาติหมา
ไอ้โง่
ตรงที่เจ็บหายดีแล้วหรือยัง
รถคันนี้รักษาความปลอดภัยระดับสอง
หุ้มเกราะเหล็ก 22 ชั้น
แถมหน้าต่างก็ไม่ใช่กระจก แต่เป็นโพลีคาร์บอเนตด้วย
ครับ ดีจังครับ
อือ แน่นหนามาก
ฉันน่ะ
รู้สึกขอบคุณนายมาก
นั่นแหละ
ฉันจะช่วยนายเต็มที่เท่าที่ทำได้
ผมไปไม่นานหรอกครับ
ไม่เป็นไร ไปเถอะ
(คลินิกฝังเข็ม)
นี่
ผมเอง
ใช่ไง
ไม่เข้าใจเหรอวะ
ยกเลิกเที่ยวบินมะรืนนี้ของฉัน
แล้วก็จองไฟลท์ใหม่ที่เร็วที่สุด
เออ ไปไหนก็ได้
เอาที่เร็วที่สุด
เออ ดี
เอานี่
เวลาไปไหนไกลๆ
ยังไงมรกตก็ดีกว่า
จริงสิ ว่าแต่
นายจะไปที่ไหนล่ะ
ไม่รู้เว้ย ที่ไหนก็เอาเถอะ
ไปไหนสักพักจนกว่า
เรื่องจะคลี่คลาย
เรื่องคงไม่คลี่คลายง่ายๆ หรอก
รอก่อน เดี๋ยวฉันเพิ่มให้อีกสองสามเม็ด
ฉันเปล่า
ฉันไม่ได้เป็นคนทำ
ผมรู้
ว่าไงนะ
ผมรู้ว่าพี่ไม่ได้เป็นคนทำ
ผมทำเอง
พูดเรื่องอะไร
เวลาแผลอักเสบเป็นหนอง เราต้องบีบทิ้ง
คนต่างเชื่อว่ามีใครพยายามจะฆ่าผม
แต่ไม่สำเร็จ
เพราะงั้น
จะไม่มีใครกล้าเสนอหน้าอีก
- เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว ไอ้เลว - พอเถอะพี่
ไม่มีใครบาดเจ็บ
ตอนนี้พี่แค่ต้องกลับไปอยู่ที่ของตัวเอง
ไอ้ห่านี่วางท่าไม่เลิกเลยนะ
ผมจะไม่พูดซ้ำ
ไม่สำเร็จเลยจะไม่มีคนเสนอหน้าเหรอ
ฉันจะฆ่าแกเอง ไอ้ชาติชั่ว
ไม่ใช่แค่แก แม่แกด้วย
ฉันจะฆ่า…
อย่าขยับ ฝังเข็มลงไปแล้ว
หวังว่าต่อไปนี้เราจะไม่ต้องทำเรื่องแบบนี้กันอีก
ข้ามน้ำข้ามทะเลมาครึ่งค่อนโลก
ผู้อพยพด้วยกันแท้ๆ ทำไมทำกันแบบนี้
จำได้ไหมครับ
ที่เคยบอกให้ผมรอดมาอยู่เขตที่หกให้ได้
จำได้สิ
แต่ถ้าให้พูดกันจริงๆ
ฉันไม่นึกว่านายจะขึ้นมาได้จริงๆ
ไม่เบาเลยนะ
ได้แล้ว แค่นี้พอ
โอย ได้สักที
ตายๆ
ลากูการาช่า
เจ้าแมลงสาบ
มันเดินไม่ได้อีกแล้ว
เพราะมันไม่มี
เพราะมันขาด
กัญชาไว้สูบ
เจ้าแมลงสาบ
มันเดินไม่ได้อีกแล้ว…
อาครับ
ทำไมคนที่นี่ถึงเรียกอาว่าแมลงสาบกันนะ
ก็พวกมันไม่ค่อยเคยเห็นคนตะวันออก
แถมฉันยังตัวเล็กอีก
มันเลยดูถูกฉันน่ะสิ โธ่
ทั้งที่พวกมันเองก็กระจอก
รู้หรือเปล่าครับว่าอะไร
อยู่รอดบนโลกใบนี้มาได้นานที่สุด
อะไรล่ะ
แมลงสาบครับ
"ลากูการาช่า"
อ๋อ
ความหมายลึกซึ้งเชียว
การมีชีวิต
มันเหนื่อยจังนะครับ
เถ้าแก่ซง แวะจอดตรงนี้เดี๋ยวนะ ฉันขอไปยิงกระต่ายหน่อย
มันกันกระสุน
กันกระสุน บอกแล้วมันยิงไม่เข้า
ไอ้เวรนี่ หือ
ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงวะ ห่านี่
มันไม่แตก
เข้าใจไหม
ฮัลโหล
ได้ยินไหม
รถคันนี้มันกันเสียงดี
ให้ตาย
แปลกจริงนะ
ฉันอุตส่าห์ส่งลูกเมียไปอยู่โซล ทั้งที่พวกเขาค้านหัวชนฝา
บอกว่าจะรีบจัดการแล้วตามไป แต่นี่ก็ปาไปสามปีแล้ว
ให้ตาย ไม่รู้อะไรมารั้งฉันไว้อยู่ได้
แต่ก็อย่างว่า หลานฉันก็ไม่เหมือนคนอื่น
รู้ไหม
แกทั้งต่างจากพ่อของแก
และต่างจากคนเกาหลีที่นี่
แต่ว่านะ
มันก็ต่างกันเกินไป
หินที่แหลมต้องถูกลับให้เรียบ
ทักทายหน่อยสิ
นี่ลูกชายคนโตของอเลฮันโดร
ไม่เบาเลยนะ
(โบโกตา)
(โบโกตา: เมืองคนหลง)
คำบรรยายโดย พริมขวัญ โกมลมนัส