Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[tajemnicza muzyka]
ZA MUREM
- [muzyka staje się nerwowa] - [wygłuszone rozmowy online w tle]
[mężczyzna] Zostawiasz nas z tym projektem.
Nie mogą przesunąć terminu jego realizacji.
Mamy umowę. Wciąż daleko nam do beta testów.
To wywoła gównoburzę.
Prawie wszystkie misje mają błędy. Potrzebujemy cię, Tim!
- [kobieta] Tim, słyszysz nas? - [mężczyzna] To technicznie nie…
[zakłócenia]
- [kobieta] Słyszysz nas? - Cholera.
[zakłócenia]
- [Tim] Proszę. Halo? - [mężczyzna] Potrzebujemy cię.
[kobieta] Potrzebujemy opinii.
[zakłócenia narastają]
[hałasy cichną]
- [wzdycha] - [kobiecy śmiech]
- [skrzek mew i szum fal] - [melancholijna muzyka]
[kobieta] Trzy rzeczy, które we mnie kochasz.
[Tim] Twoje oczy, serce i piegi. Gwiaździste niebo bez końca.
[kobieta] Ja kocham twój śmiech.
Gdy się śmiejesz, czuję się szczęśliwa.
[kobieta śmieje się]
Cześć.
To, że opowiadasz wspaniałe historie,
nawet jeśli to tylko gry komputerowe.
Zobacz, tutaj jesteś.
[dziecięca melodyjka]
[pikanie aparatury]
[melancholijna muzyka gra dalej]
[stłumione bzyczenie]
[muzyka cichnie]
- Kurwa. - [bzyczenie]
[wzdycha]
[oddycha ciężko]
[tajemnicza muzyka]
[bicie serca płodu]
- [kobieta jęczy i dyszy] - [pikanie aparatury]
- [cichnące echo pikania] - [bierze głęboki oddech]
[kobiecy głos w oddali] Tim? Wszystko gra?
[muzyka narasta i cichnie]
- Hej! - [łapie dech]
Rany, wystraszyłaś mnie.
[śmieje się nerwowo] Wybacz.
- Wszystko w porządku? - Tak, wszystko gra.
[furkot helikoptera i syreny w oddali]
[kobieta] Chodź, coś ci pokażę.
Mam to wideospotkanie, ale…
[uliczny zgiełk]
Hej, Anton.
- [Tim] Hej. - Cześć.
[mężczyzna] To trzeba zrobić.
Dopilnuj, by twoi współpracownicy nie uderzali w kamery w drzwiach.
[Tim] Panie Friedman.
- Remont prawie skończony? - Najwyższy czas, nie?
[furkot śmigieł helikopterów]
[niepokojąca muzyka]
Wielki pożar w HafenCity. Mówią o tym w wiadomościach.
Dziękuję za cierpliwość. To były długie trzy miesiące.
Teraz będzie już tylko lepiej.
Tak. Dobrego wieczoru.
- [Tim] Dobrego. - [Friedman] Nawzajem.
[kobieta] Zjemy pizzę?
- [Tim] Muszę wracać na to wideospotkanie. - [kobieta] To zajmie chwilę.
[niepokojąca muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Odebrałam ją z warsztatu.
[niesłyszalne]
[oboje śmieją się lekko]
Dobra.
[narastający pisk]
- [Tim] Ostatnia wycieczka! - [przyspieszające pikanie]
- [wiwatuje] - [krzyczy z bólu]
[łagodna muzyka z radia]
Paryż?
Jak to?
Teraz. Jeśli pojedziemy przez noc, to zjemy śniadanie w Café de Flore.
A potem ruszymy dalej, nieważne dokąd. Nowy początek.
Nasz nowy początek.
Rzuciłam pracę.
Potrzebuję czystej karty, Tim.
Ty też jej potrzebujesz.
Zrobimy to teraz albo już nigdy.
Wiem, obiecałem. I nadal chcę.
Ale ja nie mogę tak po prostu odejść z pracy.
Liv, ta gra to moje…
[cicha, emocjonalna muzyka]
Ta gra jest dla mnie ważna.
Nie możemy pojechać później?
Tak, później.
[wibracja połączenia]
[wzdycha] Muszę odebrać.
Wiesz, że przesunęli premierę dwa miesiące wprzód?
[tajemnicza muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[tykanie zegara]
[warkot motocykla w tle]
[kapanie]
[piknięcie alarmu]
[hałasy z ulicy w tle]
[wycie syren w tle]
[złowieszcze dudnienie]
- [hałasy cichną] - [krótki pisk]
[zapinanie zamka]
[stęka]
- [brzęk kluczy] - [Tim] Liv?
- [Liv wzdycha] - Liv?
Pojadę bez ciebie.
I nie wrócę.
[prycha]
- Poważnie? - Nigdy się nie zmienisz.
Poczekaj, czyli mnie zostawiasz?
O to chodzi?
[złowieszczy furkot]
[tajemnicza muzyka]
Co to jest?
Nie mam pojęcia.
[stuka]
Wypuść mnie.
- To nie ja. Jak mam… - Wypuść mnie!
Nie wiem, co to jest i dlaczego jest przymocowane.
Halo? Kurwa. Halo!
[muzyka narasta]
[szumy]
[Liv] Tim?
[cyfrowy furkot]
- [niepokojąca muzyka] - [wstrzymuje dech]
[oddycha nerwowo]
To może mieć związek z remontem.
Halo!
[Liv stęka]
Zrób coś! Człowieku…
[Tim] Halo!
Czy ktoś mnie słyszy? Czy ktoś tam jest?
[muzyka narasta]
[stęka]
- [stęka] - [muzyka przycicha]
BRAK SIECI
- [stęka z bólu] - Masz zasięg?
- Co? - Czy masz zasięg?
Nie mam nawet Wi-Fi.
[bzyczenie]
Wszystko padło.
- Masz sieć? - Nie.
- [muzyka cichnie] - [Liv wzdycha]
[cyfrowy furkot]
[Liv] To nie włókno węglowe.
Ani płynny granit.
Co to za materiał?
To nie ma żadnego sensu. Ten układ, różne rozmiary…
Po co budować taki mur?
Ty tu jesteś architektką.
[pełna napięcia muzyka]
[warkot wiertła]
[stęka]
[dyszy]
- Mam spróbować? - Zabierz ręce!
[dyszy] Dobra, chodź.
[warkot wiertła]
[dyszą]
[syk spalenizny]
[tajemnicza muzyka]
- [głuche uderzenie] - [stęka]
Jest na całej klatce schodowej.
[głuche uderzenie]
[muzyka cichnie]
[dyszą]
Jak przez noc mogli zamurować cały budynek?
[zduszone odgłosy krzyków]
[tajemnicza muzyka]
[Liv] Zachowajcie spokój!
[dyszy]
Halo?
[Tim i Liv] Hej!
Nic wam nie jest?
Hej! Macie pomysł, co się tutaj może dziać?
Nie mamy kontaktu z Airbnb. Nic nie działa.
- U nas też. - Cholera. Chcę zwrotu pieniędzy.
Najpierw przyćpam.
To zły pomysł, kochanie.
- Nie rób tego. - Też macie tę czarną ścianę?
Tak.
Czy ten superhost chce nas zabić?
[niepokojąca muzyka]
Kurwa!
Kurwa! Kurwa…
- Kurwa! - [kobieta] Może jednak sobie walnij.
Widzieliście coś wczoraj?
Jak to się stało?
- Cokolwiek? - [kobieta] Nie.
Yyy… Gdy się obudziliśmy…
już tak było.
Było to… coś.
Umrzemy tu, prawda?
Nie jesteś sama. Będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
[kobieta] Cholera.
[szlocha] Cholera.
Kochanie? Zostaw mi trochę, dobrze?
[muzyka narasta]
Cholera!
- [muzyka cichnie] - [brzęk butelek]
[wzdycha]
W lodówce nic nie ma.
Rozwiązanie musi być proste.
Musimy spróbować wszystkiego, jak w grze.
[prycha cicho]
To nie jest twoja gówniana gra wideo, Tim!
Moja gówniana gra wideo? Co masz na myśli?
Nie mogę.
Dlaczego to robisz?
Zostaniemy tu pochowani żywcem. Rozumiesz to?
Jesteśmy w zamurowanym budynku w środku miasta!
To tylko kwestia czasu, zanim ktoś to zauważy.
W budynku całkowicie zakrytym siatką remontową!
- [echo] - [bzyczenie]
Wczoraj byśmy wyjechali, gdybyś nie był takim…
Powiedz to.
Nieważne.
[emocjonalna muzyka]
[prycha smutno]
I tak już nie jesteśmy parą.
Spoko!
[zniekształcone] Znowu sobie idziesz? Dzięki za przegadanie sprawy!
Kurwa!
[bzyczenie]
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
[bzyczenie]
[muzyka cichnie]
[stukot łyżeczki]
Przepraszam. Nie chciałam.
Napijesz się?
Patrz.
[bzyczenie]
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka przycicha]
[Tim] Dobrze, a teraz?
Pole jest silniejsze w tych czterech punktach.
To kwadraty.
Może da się wejść z nim w jakąś interakcję?
Co robisz?
Chcę wejść w interakcję.
[muzyka cichnie]
[cyfrowy furkot]
[brzęk metalu]
[narastająca, nerwowa muzyka]
Łał.
[brzęk metalu]
To nie był dobry pomysł. Padnij!
[świst metalu]
- [muzyka cichnie] - [dyszą]
- [stłumione] Nic ci nie jest? - Nie…
[chaotyczny szum]
O cholera.
[szum cichnie]
[wzdycha]
[mroczna muzyka]
[stęka]
[Liv] Dobra.
[Tim stęka]
Przepraszam.
Skończyłaś?
Tak.
Dziękuję ci.
Ja ci dziękuję.
[muzyka gra dalej]
Proszę, powiedz mi, że jutro tego nie będzie.
[łoskot i wrzaski]
[mężczyzna] Umrę w tej norze!
- Chcę wyjść! - Hej!
- [Liv] Hej! - Pomóc wam?
- [mężczyzna] Chcę wyjść. - [kobieta krzyczy]
- Cholera… - Hej!
[cisza]
[warkot wiertła]
Halo?
[cisza]
Halo?
Yyy…
Wchodzimy, dobrze?
[przerywane bzyczenie lamp]
[niepokojąca muzyka]
[Liv] Hej. Hej…
Jesteś ranna?
Hej! Nic ci nie jest?
- Chodź. - Ja…
Ja go…
On…
[cicho] Wyjdźmy stąd.
[muzyka cichnie]
[mężczyzna] Zostaw ją!
[pełna napięcia muzyka]
[stękają]
Zostaw ją w spokoju!
[krzyczy z bólu]
[mężczyzna] Kurwa!
[jęczy]
- Dotknij jej jeszcze raz! - [kobieta] Przestań! Co ty robisz?
- Oszalałeś? Nawet mnie nie tknął! - Przecież krwawisz!
To jego krew!
Co?
Chciałam uderzyć w ścianę i niechcący trafiłam w niego.
On by mnie nie skrzywdził.
Jasne? Nigdy.
Wiem, że chcecie dobrze, ale…
wzięliśmy trochę za dużo wszystkiego. Łapiecie?
[mężczyzna stęka i dyszy]
On tylko chciał pomóc.
[mężczyzna łapie dech]
Czy to konieczne?
Musi wytrzeźwieć.
Z tobą w porządku?
A z tobą?
Weź go.
Zaraz wrócę.
Przepraszam. Za wszystko.
W porządku.
Tak w ogóle, jestem Ana.
A to Marvin.
[bzyczenie lamp]
[cicha, niepokojąca muzyka]
PRZESTRZEŃ PRYWATNA NIE WCHODZIĆ
W przyszłym roku chcemy się pobrać.
Możecie przyjść na wesele.
Wszystko gra.
Yyy…
Kocham cię.
Odpoczywaj, dobrze?
[łoskot]
[wstrzymuje dech]
[tajemnicza muzyka]
[stuka]
[Liv] Hej.
- Może jest tu coś, co pozwoli nam wyjść. - Tak.
[Tim] Olivia.
[głuchy brzęk]
[muzyka cichnie]
Przestań. Tylko go rozwalisz.
I kto to mówi? Gość, który chciał mnie zabić?
Co?
Wcześniej się na niego rzuciłeś.
Wybacz.
Mówiłam, żebyś nie przesadził z MDE.
Co? Mówiłaś, żebym wziął jeszcze.
Co miałam zrobić? Kazać ci medytować?
Martwiłam się.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ma trochę racji. To najlepsza szansa, by się stąd wydostać.
To co robimy?
Przez podłogę.
Pierwsze piętro, parter, piwnica.
Co jest w piwnicy?
[pełna napięcia muzyka]
[Liv] Tę kamienicę zbudowano na przełomie wieków, w 1897 roku.
Schron przeciwlotniczy dodano w czasie drugiej wojny.
Widziałam go, gdy się wprowadzaliśmy.
I jak on ma pomóc nam się stąd wydostać?
Niektóre z nich łączą się z siecią metra.
[dynamiczna muzyka]
[muzyka przycicha]
- Co to według was wszystko znaczy? - Nie mam pojęcia.
Może to jakiś chory escape room.
W zeszłym tygodniu na TikToku było dużo o UFO.
Może kosmici.
- [Ana] Coś w tym rodzaju. - Kogo to obchodzi?
Mówię wam, to ten superhost.
- Ma cały budynek, prawda? - To bardzo miły facet.
Oni zawsze są mili.
Wyjdźmy stąd jakoś.
[dynamiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[Tim] Panie Oswalt?
[Liv] Halo?
[stęka]
[tykanie zegara]
Panie Oswalt?
Halo?
[Liv] Tim. Weź go.
Dzięki.
Wypierdalaj na górę.
[cicha, nerwowa muzyka]
- Przepraszam za to, ale… - Nie dostaniecie moich zapasów.
- Na górę. - Nie chcemy ich.
- Wypad stąd! - [Liv] Panie Oswalt!
Prosimy.
- Musimy zejść do piwnicy. - Nie przez moje mieszkanie. Wynocha.
[kobieta] Dziadku, przestań.
Idź do swojego pokoju, Lea.
To nasi sąsiedzi, nie wrogowie.
Tak, a za trzy dni zabiją cię za łyk wody.
Już nas tu nie będzie, jeśli dostaniemy się na dół.
Tam są tunele, prawda?
Powiedz im.
Tak, są.
To proszę nam pomóc.
Dziadku, proszę.
[muzyka cichnie]
Jeśli ktoś z was ją tknie…
skorzystam z niego.
Dobrze.
[stęka]
[Marvin] Rany! Kurwa! [dyszy]
[stęka]
Mamy też drabinę.
Później się przyda.
Nie denerwujcie się,
ale może to już czas, żeby mi to zdjąć?
Dlaczego on jest związany?
To było małe nieporozumienie.
Oczywiście.
Jeśli znów oszalejesz, pan Oswalt odstrzeli ci łeb.
Prawda?
Mhm.
A teraz czas na trochę sportu.
Na trzeźwość, hmm?
Tak.
[Marvin stęka i dyszy]
Cholera.
NIE MAM POJĘCIA, CO SIĘ DZIEJE
PRZEPRASZAM, WYBACZ MI
To nie zadziała.
Pokłóciłam się wczoraj z moją dziewczyną.
Kazałam jej odejść.
I po prostu chciałabym…
[emocjonalna muzyka]
- Może… - Jeszcze się zobaczycie.
Wyjdziemy stąd.
Jesteś tego pewna?
Całkowicie.
- [stukot puszki] - [Marvin stęka]
To stało się tak szybko.
[prycha smutno] Obudziłam się po czwartej na siku.
A kiedy wróciłam… [wzdycha]
…to już się pojawiło.
Tak po prostu.
Znikąd.
[wzdycha]
[tajemnicza muzyka]
Hmm… Panie Oswalt?
To pana?
Co to?
Kamera. Włożył ją pan tutaj?
To nie nasze.
Friedman zainstalował czujniki dymu.
[Friedman] Od teraz będzie już tylko lepiej.
Co u licha?
Kurwa.
Filmują nas.
To jakaś pieprzona gra. W stylu Squid Game albo Wielkiego Brata.
Jacyś arcybogaci skurwiele brandzlują się do naszego cierpienia.
- A właściciel jest mistrzem gry. - Właśnie tak.
Może go zapytajmy?
Mieszka za tą ścianą.
[muzyka cichnie]
Kolejna dziura?
Panie Friedman?
Panie Friedman!
My zostaniemy tutaj.
Dobra.
Ktoś ma coś przeciw, żebym go pożyczył?
[Liv] Tak.
Wszyscy.
[niepokojąca muzyka]
Bardziej stylowe.
[drzwi skrzypią]
[Liv wstrzymuje dech]
- Jezu… - Kurwa.
Gdzie one są?
- [Ana] Co? - Gdzie są jego dłonie?
[Liv oddycha nerwowo]
[Marvin wymiotuje]
Tu nie ma żadnych dłoni.
[Liv oddycha panicznie]
Liv? Tylko nie dostań ataku paniki.
Oddychaj, Liv. Tobie nic się nie stanie.
Skup się na oddechu, proszę.
- Liv! - Chcę stąd wyjść, chcę…
[łapie dech, kaszle]
[krzyki Liv z porodu]
[muzyka cichnie]
[stęka i kaszle]
Został nam jakiś towar?
Nie ma mowy.
Kurna, mogliśmy pojechać do Monachium i luzować w ogródku piwnym.
[Marvin stęka]
[Ana pociąga nosem]
[cicha, mroczna muzyka]
[stęka]
[łoskot]
- Przeszukałeś całe mieszkanie? - Tak, mordercy nie znalazłem!
Słyszał pan jakieś inne głosy?
- Był tam ktoś jeszcze? - Był tylko on.
[uderzenia w tle]
Sobota, dziadku. Dzisiaj sobota.
[Ana] Może to nie jest naprawdę.
Może to tylko jakiś koszmar.
Albo ciężki bad trip.
Zapomnij o zapasach i przestań być taki uparty.
[Ana] A może jesteśmy do czegoś podpięci.
Do jakiegoś chorego systemu AI.
Kochanie, to jest fabuła Matrixa.
Może być prawdziwa. To stary film.
- [ciągłe uderzenia] - [Marvin] Co za cholerny szajs!
[uderza zaciekle]
Tim, a co jeśli ten pożar w HafenCity ma z tym jakiś związek?
WIELKI POŻAR W HAFENCITY PARALIŻUJE RUCH
- To za daleko. - Cholerny…
[głuchy brzęk]
[krzyczą]
Tim!
[cichy szum i pisk]
[cicha, tajemnicza muzyka]
[przytłumione] Tim!
Słyszysz mnie?
- Tim. - Hej.
- [szumy cichną] - [Liv] Żyjesz?
[stęka] Cholera.
[wydycha z ulgą]
[stęka]
[stęka i dyszy]
[Ana kaszle]
O kurwa. Hej!
- Cholera. - Krwawisz.
[Ana] Znowu wszystko się pojebało.
Żyjecie?
[Marvin i Ana] Tak!
[wzdycha] Dobra. Musimy tam jakoś zejść.
[stęka] Nie idę. Skręcę sobie kark.
Zostaję tutaj.
Nie zostawię cię.
Rany…
Proszę. Weź go, skarbie.
Dla swojego bezpieczeństwa.
Straciłeś rozum?
Nie pójdę bez ciebie, choćbym miała cię nieść.
Odłóż to cholerstwo i chodź.
[zapina zamek]
Twoja matka też by mnie nie posłuchała.
To pewne.
[Oswalt] W porządku.
[mężczyzna] Proszę.
Co za wejście.
Zstąpiliście jak anioły z niebios.
Tyle że nie przypominacie aniołów.
Wybacz, kim jesteś?
Przepraszam, Yuri. Dobry przyjaciel Antona.
Wpadłem na kilka dni.
O co chodzi z tym sufitem? Nie łapię.
[Tim] To jedyna droga do piwnicy.
- A tam jest schron z wyjściem. - [prycha]
Nie wiecie, co tu się dzieje, co?
Skażenie.
Pan.
Rozumie pan, o czym mówię, prawda?
Przeżyłem ataki.
One wyglądały zupełnie inaczej, przyjacielu.
Mówię wam, że to coś to środek bezpieczeństwa.
Supernowoczesna technologia.
Ale dla naszego bezpieczeństwa, rozumiecie?
Przeciwko wszelkim atakom.
Dobra, a masz coś na poparcie swojej teorii?
Nie oglądacie wiadomości?
I nie mówię o kłamliwych mediach głównego nurtu.
Głębokie państwo.
Nowy Porządek Świata. Słyszeliście?
A gdzie jest Anton?
[niepokojąca muzyka]
[Yuri] Pewnie niewydolność serca.
Po prostu się osunął. Pod tamtym murem.
Być może nawalił rozrusznik.
Z chwili na chwilę.
[cyfrowy furkot]
Był bardzo wrażliwy.
Ale był też geniuszem w tym, co robił.
[Liv] Przykro mi.
Tak, nasze kondolencje.
Dziękuję.
- Kontynuujmy. - Zostańcie.
A jeśli on ma rację? Co jeśli wszystko jest skażone?
Wtedy tam zginiemy.
- A jeśli nie? - A jeśli tak?
Skończymy jak ten superhost.
- Musimy stąd wyjść. - Tak, wybacz, idziemy.
Tak.
[cicho] Tak…
Sam to poniosę, skarbie.
Dziękuję.
Zaraz pójdę.
[niepokojąca muzyka gra dalej]
[Yuri] To go zabiło.
Ten mur?
Stres związany z tym, czym to może być.
Był tym opętany.
Nie każdy może to unieść.
Niektórzy po prostu tracą rozum.
Przykro mi.
Tak, mnie też.
[wzdycha]
Ej.
Powodzenia.
[uderzenia]
[tajemnicza muzyka]
Wygląda dobrze.
Dobra. [stęka]
Możesz schodzić.
- Poradzicie sobie? - [Lea] Tak.
[Tim] Dobra.
- [muzyka narasta] - Ruszajmy.
[drzwi skrzypią]
[bzyczenie jarzeniówek]
[stukot kłódki]
[muzyka narasta]
- [muzyka przycicha] - [Liv dyszy]
[muzyka narasta]
[dyszą]
[Ana] To to?
Na to wygląda.
Tak!
DO SCHRONÓW
[szczęk młota]
[zawzięte uderzenia]
- [muzyka cichnie] - [szczęk drzwi]
[mroczna muzyka]
- [Liv] Nie! - [Ana] Co to za gówno?
[Marvin] Spokojnie. Wyjdziemy stąd.
[Liv] Nie! Jak to możliwe?
- Jesteśmy dwa metry pod ziemią! - [Marvin] Pieprzone…
- Co tu się odpierdala? - Kapitalistyczne świnie!
- [Lea łapie oddech] - Będzie dobrze.
- [Lea kaszle] - Wyjdziemy stąd.
[Marvin krzyczy wściekle]
- Świnie! - Przestań, Marvin!
Potrzebujemy go. Połamie się!
- Kochanie, przestań! - Rozwalę to!
Spokój, młodzieńcze!
- Kurwa. - [muzyka cichnie]
[dyszą]
Jestem spokojny.
[Marvin] Przepraszam. Już.
Uspokoiłem się.
[narastająca, nerwowa muzyka]
Jebać ten pieprzony mur!
[furkot pocisków]
Na ziemię! Wszyscy na ziemię!
[świst pocisków]
[łapie dech]
- Liv, w porządku? - Tak.
[muzyka cichnie]
Dziadku?
[wydycha przeciągle]
Dziadku!
[powtarza] Nie!
[Lea szlocha]
Będzie dobrze. [szlocha]
Pomóżcie mi!
Będzie dobrze.
Jest tu gdzieś apteczka?
- Musisz uciskać… - Odwal się!
[emocjonalna muzyka]
[Oswald stęka i dyszy]
[Lea szlocha]
- [Oswald łapie dech] - Będzie dobrze, dziadku.
Wszystko będzie dobrze.
[oddech spowalnia]
[emocjonalna muzyka narasta]
[muzyka staje się tajemnicza]
[Yuri] Bardzo mi przykro.
Jednak powinniście być wdzięczni. Naprawdę.
Najprawdopodobniej wszyscy byście tam zginęli.
Hej. Spróbujcie mi zaufać.
Może minąć trochę czasu, nim systemy awaryjne znów zaczną działać.
To coś na pewno ma filtry powietrza,
których zasady działania nie rozumiemy.
[Ana] Dlaczego my?
Może jesteśmy tu nie bez powodu.
Może w naszych życiach są jakieś podobieństwa?
Ja, kiedy miałam 15 lat, przez dwie minuty byłam martwa.
Wypadek na rowerze.
Czy ktoś z was przeżył może coś podobnego?
Moja matka zmarła na raka dwa lata temu.
Byłam z nią aż do jej śmierci.
Ja kogoś zabiłem.
Na służbie. Jestem policjantem.
Nie jestem z tego dumny.
Wiemy, co ty masz na sumieniu.
To był wypadek.
Który ty spowodowałeś!
Przepraszam. Nie wiedziałem, że pociski wrócą.
Przepraszam!
Bardzo przepraszam. Przepraszam…
- [muzyka cichnie] - [narastający furkot]
[Yuri] A wy dwoje?
- [furkot cichnie] - Co z wami?
My straciliśmy dziecko.
Liv, proszę…
Poronienie.
[cicho] Kurwa. Jezu…
Jak mogłaś? To nie ich sprawa.
To nasza sprawa!
A to był odpowiedni moment? Serio?
Tak. Może właśnie tak.
Nie mam pojęcia, ile jeszcze pożyjemy.
[Tim] Dobrze. Co chcesz usłyszeć?
Tak, to się nam stało.
Co się nam stało?
Powiedz.
[Tim wzdycha]
- Powiedz to! - Straciliśmy dziecko!
To się stało!
I to kurewsko bolało!
A teraz mnie zostawiłaś, bo nie odszedłem z pracy z dnia na dzień!
Z dnia na dzień?
Chodziło o zmianę naszego życia!
Nie o twoją cholerną pracę!
Chodziło o ponowne odnalezienie siebie! Uzdrowienie! Ale nie chciałeś!
- Gówno prawda! - Nie powiedziałeś nic!
Nic!
[melancholijna muzyka]
Wróciliśmy ze szpitala do domu,
usiadłeś do pieprzonego komputera i tyle!
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Nasze życie składa się z ciszy
i obietnic typu: „Zrobię to później”. Zawsze później.
- Później, które nigdy nie nadchodzi. - To nie fair. Musiałem pracować.
- [Liv] Nie fair? - Starałem się! Słuchaj!
Przez ciebie stoję w miejscu od ponad dwóch lat!
To mnie wykańcza!
Chcę znów zacząć oddychać, a z tobą to już niemożliwe!
Potrzebowałam cię.
Zostawiłeś mnie samą.
Zbudowałeś wokół siebie pierdolony nieprzebyty mur.
Ty już nie istniejesz!
[wydycha przeciągle]
[muzyka staje się mroczna]
[pociąga nosem]
Nie możemy liczyć na żaden cud. Musimy się stąd wydostać.
Jak?
[Tim] Przeszukamy mieszkanie Friedmana.
Mogą tam być jakieś dokumenty albo plany remontu.
Te kamery… Musi być jakieś wyjaśnienie.
[Yuri śmieje się cicho]
- Działanie dla działania. - Masz inny pomysł?
Właśnie, masz?
Możemy pograć w karty.
W pokera… Albo w Monopol.
[pełna napięcia muzyka]
A to jest przepyszne. Nie wiecie, co tracicie.
Nie znoszę fasoli.
Marvin, jak się żyje w Madrycie?
Nie wiem.
Mieszkamy w Barcelonie.
Anton.
Co? Hmm?
[Lea] Jego notatki… Może coś w nich jest.
Przyjrzyjmy się im.
[Yuri] Zrobiłem to. Nie mają żadnego sensu.
Tylko zmarnujecie czas.
Dobry pomysł. Rozdzielmy je pomiędzy siebie.
Dobra.
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
Wzór cegieł.
Próbował coś w nim znaleźć.
Analizował ich układ.
Kształt i rozmiar.
Tak. Cztery kwadraty.
Dokładnie taki sam układ jak u nas.
Tutaj pole magnetyczne jest najsilniejsze.
- Co? - Powinniście się cieszyć.
Dlaczego?
Przynajmniej utknęliście tu razem.
Przepraszam.
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
Tybetańska Księga Umarłych.
Jak zdobyć przyjaciół.
Dużo różnych zainteresowań.
Dużo gówna.
Bez wyjścia.
Oszalałem czy ten pokój jest mniejszy od tego wyżej?
Nie wiem.
[muzyka przycicha]
[puka]
- Tu jest pomieszczenie. - Jesteś pewny?
Tak, kolejny pokój.
Jak tam wejdziemy?
To są drzwi.
A to co?
Pokaż.
[muzyka narasta]
[piknięcie]
[sygnał odmowy]
Nie naciskaj.
Dziesięć cyfr. To miliony kombinacji.
Super.
- Potrzebujemy mąki. - Co?
Potrzebujemy mąki.
[muzyka staje się tajemnicza]
[Lea] Zobacz.
To jego wizytówka.
[Liv] „Nanodefense”?
„Epsilon Nanodefense”? Wiesz coś o tym?
Był programistą. Nigdy nie opowiadał o swojej pracy.
Nie chciał opowiadać czy nie mógł?
[wzdycha]
A co z tym?
Roztrzaskał go, bo nie mógł znaleźć rozwiązania.
Jak mówiłem…
[muzyka przycicha]
Spójrz.
„Kod”. Kod do czego?
- Do drzwi? - [Yuri śmieje się]
Masz z czymś problem?
Ze śmiercionośnym promieniowaniem po drugiej stronie muru?
- Tak, może z tym. - [muzyka narasta i cichnie]
Dobra. To zawęża liczbę kombinacji z milionów…
do 24.
- Obliczyłeś to w głowie? - Tak.
Zawołam resztę.
[Tim] Dobra, chodźmy.
[mroczna muzyka]
[przerywane bzyczenie jarzeniówek]
Yyy… Nie zrozumcie mnie źle. Przepraszam, dobrze?
Ja tylko nie chcę, by ktoś jeszcze ucierpiał. Rozumiecie?
Chodźcie. Znaleźliśmy coś.
- [tajemnicza muzyka] - Ja zostanę.
[Liv] Chodź, Yuri!
[pikanie]
[sygnał odmowy]
[pikanie]
[sygnał odmowy]
Na pewno powinniśmy tam wchodzić?
To może być kryjówka jakiegoś psychopaty kolekcjonującego dłonie.
Może nawet tam na nas czeka.
- Marvin. - Tak?
Zamknij się, proszę.
- [szczęk drzwi] - [dramatyczna muzyka]
Kurwa.
[muzyka przycicha]
[Tim] Halo?
No…
Pistolet przodem.
Halo?
[pikanie komputerów]
O cholera.
[narastająca muzyka]
Jebany mistrz gry.
[muzyka cichnie]
Mówiłem, że to śmiertelna rozgrywka.
Gra na śmierć i życie.
[mroczna muzyka]
- [Ana] Marvin! - Tutaj.
[Tim] Cholera.
Wszystko nagrywał.
Transmisja dla elity.
[Tim] Niemożliwe.
[Ana] Jebany mistrz gry.
[Marvin] Tak jak mówiłem.
[Liv] Albo perwersyjny podglądacz.
[Ana] Kliknij tu.
[tajemnicza muzyka]
[klika]
[Marvin] Cztery razy w godzinę.
Mógłbyś to skasować?
- [Tim klika] Już. - [Ana] Dzięki.
To dzień, gdy to się stało. Przewinę…
Dobra.
[klika]
- [Tim] Widzisz? - [Liv] Tak.
- Jeszcze go nie było. - Zgadza się.
[Liv] Stop!
[muzyka narasta]
- [muzyka cichnie] - Ktoś wyjaśni, co właśnie zobaczyliśmy?
[cichy, cyfrowy furkot]
Czego się dowiedziałeś, Anton?
[tajemnicza muzyka]
[muzyka staje się mroczna]
[muzyka narasta i cichnie]
Yuri, nie mówiłeś, że Anton upadł w swoim pokoju?
Yuri?
[nerwowa muzyka]
Pójdę sprawdzić.
- Yuri? - [Tim klika] To było tuż przed.
Co on robi? Selfie?
[cicha, niepokojąca muzyka]
[Marvin] Lea?
Yuri?
Co to?
Światło ze schodów.
Udało mu się otworzyć mur.
[drzwi skrzypią]
[nerwowa muzyka]
Yuri?
Co robisz?
Gdzie Lea?
[muzyka narasta]
Co ty zrobiłeś, Yuri?
[Yuri] Ostrzegałem ją.
Kurwa! Lea!
Bardzo mi przykro.
Człowieku! Chory jesteś? Zabiłeś ją!
Nie ruszaj się.
Marvin, ten mur nas chroni.
Jeśli nie chcecie tego zrozumieć,
dopilnuję, żeby tak było.
Nie!
[nerwowa muzyka gra dalej]
[dyszy i stęka]
- [odgłosy szamotaniny] - Hej!
- Puść go! - [Marvin charczy]
- [Marvin] Kurwa… - Yuri, puść go!
[Marvin] Kurwa!
[stękają]
- [wystrzał] - [stękają]
- [Marvin dyszy] - [Yuri stęka]
[łapie dech]
[Yuri stęka z wysiłku]
[warczy]
[dyszy]
[Tim dyszy i stęka]
[dyszą]
Nie! Nie strzelaj!
On może wiedzieć, jak stąd wyjść.
[śmieje się obłąkanie]
- [muzyka narasta] - [Tim stęka]
[muzyka cichnie]
- Nic ci nie jest? - Nie.
[ciche bzyczenie]
[cicha, melancholijna muzyka]
[rozpinanie zamka]
[tajemnicza muzyka]
TRZECIA WOJNA ŚWIATOWA USA KONTRA CHINY
MANIPULACJA
APOKALIPTYCZNE
[Ana] Bałam się o ciebie.
Nic mi nie jest. Wszystko gra.
[emocjonalna muzyka]
Uważam na nas.
Bardzo cię kocham.
A ja ciebie.
Gdy już stąd wyjdziemy, weźmiemy ślub.
Od razu, nie będziemy czekać.
Dobrze?
Hej.
Obserwuj go, dobrze?
Tak.
Liv…
To nie twoja wina.
Nie mogłaś wiedzieć.
Hej.
Przykro mi.
Nie rozumiem. Dlaczego on ją zabił?
Bo Lea coś odkryła.
Tak samo jak Anton.
Może jest nagranie.
Sprawdzę.
A jeśli to mur jest szyfrem?
Jak to?
Zwykle cegły są tego samego rozmiaru i są ułożone w ten sam sposób.
Ale to jest chaos. Nic się nie powtarza.
[Liv] Właśnie.
[tajemnicza muzyka]
Zobacz…
Interwały.
Krótki, długi, długi, krótki.
To może być kod interwałowy.
- Jak alfabet Morse’a. - Bardziej złożony.
A Anton jakoś go rozszyfrował.
[Tim] Ale dlaczego on?
Bo dla nich pracował.
Epsilon Nanodefense.
STARSZY PROGRAMISTA HAMBURG
Wiesz, gdzie to jest?
W HafenCity.
- [muzyka cichnie] - [stęka]
- [Marvin] Budź się, dupku. - Jak Anton otworzył ścianę?
Gadaj.
Kiedyś mi podziękujecie.
Ty nam podziękuj, że nie rozjebaliśmy ci łba.
[stęka, śmieje się]
Co to za kod?
Jak otworzyć mur?
„Problemy ludzkości wynikają z niemożności spokojnego usiedzenia w pokoju”.
Blaise Pascal, XVII wiek.
Co to ma do rzeczy?
Właśnie o to chodzi. Zawsze dalej, zawsze naprzód.
Ku zagładzie.
Są dwie możliwości.
Pierwsza: gadaj.
- A druga? - [kliknięcie]
No tak. [parska]
[pisk]
[stłumione] Kurwa!
Pożar w Hafen. To było w Epsilonie?
[Yuri] Tak.
Oni zbudowali mur?!
Wiem tylko, że to system obronny.
[mroczna muzyka]
Przeciwko czemu?
Przeciwko czemu?!
Przeciwko wszelkim atakom.
Atomowym, biologicznym, chemicznym. Co tylko chcesz.
Trwa wojna.
[Yuri kaszle]
Tak trudno w to uwierzyć?
Tak.
Trudno ci uwierzyć!
[Liv] Anton też ci nie wierzył.
Dlaczego on chciał się stąd wydostać,
skoro tam wszystko jest skażone?
Dlaczego, skoro na zewnątrz jest skażenie?
Myślał, że system uległ awarii.
Z powodu pożaru.
[Liv] A ty myślisz, że trwa wojna.
Jego słowo przeciw twojemu.
Amator spisków albo technologiczny geniusz.
Wiesz, Marvin, możecie mnie osądzać całymi dniami.
Ale obiecuję ci jedno.
Będziecie to robić tutaj.
[śmieje się]
Powiedz nam, jak się stąd wydostać, ty dupku!
Ty pojebie! Jak stąd wyjść?
Weź się w garść!
On chce nas zabić!
Zabił jedyną osobę, która mogła nas stąd wydostać!
Nic nam nie powie!
Mamy przejebane.
[muzyka cichnie]
Chyba coś znalazłam!
To trwa godzinami.
- Co on robi? - [piknięcie]
Programuje.
Mogę?
[tajemnicza muzyka]
Programował coś. Aplikację do otwarcia muru.
Weźmy jego telefon.
[muzyka staje się dynamiczna]
[piknięcie]
[parska pod nosem]
To nie jest kod interwałowy, tylko optyczny, do odczytania telefonem.
- Kod QR? - [Tim] Właśnie.
Ale jeśli jego telefon jest kluczem, a mur drzwiami,
to co jest zamkiem?
Tutaj.
Magnetyzm.
[bzyczenie]
[prycha]
Światło!
Światło to fala elektromagnetyczna.
[muzyka gra dalej]
To to.
Potrzebuję działającego telefonu.
INSTALUJĘ AKTUALIZACJĘ APLIKACJI
[dynamiczna muzyka gra dalej]
W porządku?
Wychodzimy stąd.
Popełniacie wielki błąd.
Zamknij się.
[muzyka cichnie]
[odgłos skanowania]
Działa.
[Ana] Przyciski.
Kwadraty.
Naciśnij je.
[mroczna muzyka]
Tak.
[ciche bzyczenie]
[bzyczenie narasta]
- [Ana] Łał! - [przejmująca muzyka]
[bzyczenie i furkot]
Widzicie to?
[wzdycha]
Może to jakiś portal.
Uważaj.
[bzyczenie i bulgot]
Łał.
[bzyczenie i bulgot]
Jest… ciepły.
[Yuri] Marvin.
Jeśli go otworzycie, zginiemy.
[Ana] Czuję coś.
- [krótki bzyk] - Coś się rusza.
Wszyscy umrzemy.
[nerwowa muzyka]
Kochanie, wyciągnij rękę.
[muzyka narasta]
- Nie mogę. - Co?
Utknęła!
- Pomóżcie mi! Ciągnijcie! - [Ana] To zbyt silne!
[Tim] Ciągnijcie!
Dalej! Ciągnijcie!
Dobrze.
- [narastające bzyczenie] - [Tim] Wyciągnijcie ją!
[Ana krzyczy]
- Mur się zasklepia! Ciągnijcie! - Cholera!
[stękają z wysiłku]
[Ana wrzeszczy panicznie]
- [muzyka przycicha] - [stękają]
[emocjonalna muzyka]
[niesłyszalne]
[obłąkańczy śmiech]
[niesłyszalne]
[śmieje się]
Nie pozwoli nam odejść.
Nikomu z nas.
[Yuri śmieje się obłąkańczo]
[Tim] Marvin, nie!
Marvin!
[oddycha ciężko]
[Tim dyszy]
[wystrzał]
[muzyka cichnie]
Przepraszam cię.
Wtedy milczałem, ponieważ, gdy to się stało…
coś we mnie pękło i nie wiedziałem, jak to naprawić.
Więc przez dwa lata żyłeś, jakbym nie istniała?
Chciałam z tobą o tym porozmawiać.
Czułam się coraz mniej żywa.
Tak, jakbyś pogrzebał nas razem z nią.
[Tim wzdycha]
Nie chciałem.
Chciałam, żebyśmy byli rodziną.
Byłabyś dobrą matką.
[cicha, emocjonalna muzyka]
Jedna rzecz, którą we mnie kochasz.
[Tim] Kocham w tobie to, że zawsze o nas walczyłaś i w nas wierzyłaś.
Mimo że byłem takim idiotą.
Tak się robi, gdy się kogoś kocha.
[muzyka narasta]
[bzyczenie]
- Chodź, wyjdźmy stąd. - [muzyka cichnie]
Nacisnąłem te guziki i mur stał się płynny.
Od góry do dołu.
- Spróbujmy w drugą stronę. - A jeśli to nie tak?
Szansa jest 1 do 24.
Dobrze.
[nerwowa muzyka]
Błyski…
Już nie naciskaj!
Każdy przycisk wywołuje określoną liczbę błysków.
Po pierwszym naciśnięciu pojawił się jeden błysk, prawda?
Tak.
Potem były cztery. Dalej sześć.
To oznacza, że na podstawie liczby błysków
możemy ustalić kolejność przycisków.
I mamy je na nagraniu.
- Te selfie. - [Liv] Tak.
[muzyka gra dalej]
Są. Sześć błysków.
To ten, trzeci przycisk.
- Dobra. - [piknięcie]
Jeden błysk.
[Liv] To ten dolny.
[Tim] Cztery.
Drugi od dołu.
A na koniec…
[klika]
Dwa.
[Liv] Ten.
To znaczy, że to właściwa kolejność. Stąd, zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Mamy to.
Tak.
[muzyka cichnie]
[mroczny huk]
[stęka] Chodźmy.
[Tim wzdycha]
- A jeśli tam jest skażenie? - A jeśli nie?
[Tim] Musimy zaryzykować.
Dobra. Gotowa?
- [Yuri wrzeszczy] - [dramatyczna muzyka]
- Tim! - [krzyczą i stękają]
Przestań!
- [dyszy] - [muzyka staje się mroczna]
- [wstrzymuje dech] - [Tim stęka]
[dyszy nerwowo]
[muzyka narasta]
[Liv krzyczy]
[Liv stęka i dyszy]
Ćśś!
- [Tim stęka] - [Liv krzyczy]
[Liv] Tim!
[dyszy]
[pełna napięcia muzyka]
[Tim] Biegnij!
Biegnij, Olivio!
- [Tim stęka z wysiłku] - [Yuri warczy]
[Yuri krzyczy]
- [Liv stęka] - Otwórz go!
[Tim stęka z wysiłku]
Kurwa!
Pospiesz się!
[Yuri stęka wściekle]
No dawaj…
[obaj stękają]
[emocjonująca, tajemnicza muzyka]
- Otwiera się! - [stękają]
[Tim wrzeszczy]
Idź! Wyjdź!
Nie mogę.
[Tim] Wyjdź!
Proszę, idź!
[furkot]
[warczy wściekle]
[muzyka narasta]
- [Tim stęka] - [muzyka cichnie]
[narastający pisk]
- [metaliczny brzęk] - [dyszy]
[dyszy]
[łoskot młota]
[stękają]
[łagodna, emocjonalna muzyka]
Dziękuję.
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[szum wiatru]
[dyszą]
[mroczna muzyka]
Tim.
[oboje stękają]
[prycha cicho]
[rozruch silnika]
[dziennikarka w radiu] …stan wyjątkowy w Hamburgu.
Potwierdzono już,
że pożar w Epsilon Nanodefense wywołał poważną awarię,
przez którą aktywował się tajny system obronny…
[dziennikarz] Wciąż nie wiemy, czy pożar był wypadkiem, czy aktem sabotażu.
[dziennikarz 2] Tym, którym udało się dotrzeć w bezpieczne miejsce,
stanowczo zalecamy trzymać się razem.
[dramatyczna, tajemnicza muzyka]
[huk oddalających się odrzutowców]
[muzyka cichnie]
[dynamiczna muzyka]
Napisy: Błażej Bierzgalski