Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZA MUREM
Zostawiasz nas z tym projektem.
Nie mogą przesunąć terminu jego realizacji.
Mamy umowę. Wciąż daleko nam do beta testów.
To wywoła gównoburzę.
Prawie wszystkie misje wciąż mają błędy. Potrzebujemy cię, Tim!
- Tim, słyszysz nas? Musisz… - To technicznie nie…
- Słyszysz nas? - Cholera.
- Proszę. Halo? - Stary, potrzebujemy cię.
Potrzebujemy opinii.
- Trzy rzeczy, które we mnie kochasz. - Twoje oczy, serce i piegi —
gwiaździste niebo bez końca.
Ja kocham twój śmiech.
Gdy się śmiejesz, czuję się szczęśliwa.
Cześć.
To, że opowiadasz wspaniałe historie,
nawet jeśli to tylko gry komputerowe.
Zobacz, tutaj jesteś.
Kurwa.
Tim?
Wszystko gra?
Hej!
Rany, wystraszyłaś mnie.
Wybacz.
- Wszystko w porządku? - Tak, wszystko gra.
Chodź, coś ci pokażę.
Mam to wideospotkanie, ale…
Hej, Anton.
- Hej. - Cześć.
To wszystko trzeba zrobić.
Dopilnuj, by twoi współpracownicy nie uderzali w kamery w drzwiach.
Panie Friedman.
- Remont prawie skończony? - Najwyższy czas, nie?
Wielki pożar w HafenCity. Mówią o tym w wiadomościach.
Dziękuję za cierpliwość. To były długie trzy miesiące.
Teraz będzie już tylko lepiej.
Tak. Dobrego wieczoru.
- Dobrego. - Nawzajem.
Masz ochotę na pizzę?
- Muszę wracać na to wideospotkanie. - Za minutkę.
Odebrałam ją z warsztatu.
Dobra.
Ostatnia wycieczka przed startem!
Paryż?
Jak to?
Teraz. Jeśli pojedziemy przez noc, to zjemy śniadanie w Café de Flore.
A potem ruszymy dalej, nieważne dokąd. Nowy początek.
Nasz nowy początek.
Rzuciłam pracę.
Potrzebuję czystej karty, Tim.
Ty też jej potrzebujesz.
Zrobimy to teraz albo już nigdy.
Wiem, obiecałem. I nadal chcę.
Ale ja nie mogę tak po prostu odejść z pracy.
Liv, ta gra to moje…
Ta gra jest dla mnie ważna.
Nie możemy pojechać później?
Tak, później.
Muszę odebrać.
Wiesz, że przesunęli premierę dwa miesiące wprzód?
Liv?
Pojadę bez ciebie.
I nie wrócę.
- Poważnie? - Nigdy się nie zmienisz.
Poczekaj, czyli mnie zostawiasz?
To było to czy…?
Co to jest?
Nie mam pojęcia.
Wypuść mnie.
- To nie ja. Jak mam… - Wypuść mnie!
Nie wiem, co to jest i dlaczego jest przymocowane.
Halo? Kurwa.
Tim?
To może mieć związek z remontem.
Halo!
Zrób coś! Człowieku…
Halo?
Czy ktoś mnie słyszy? Czy ktoś tam jest?
BRAK SIECI
- Masz zasięg? - Co?
Czy masz zasięg?
Nie mam nawet Wi-Fi.
Wszystko padło.
- Masz sieć? - Nie.
To nie włókno węglowe.
Ani płynny granit.
Co to za materiał?
To nie ma żadnego sensu. Ten układ, różne rozmiary…
Po co budować taki mur?
Jesteś architektą.
- Mam spróbować? - Zabierz ręce!
Dobra, chodź.
Jest na całej klatce schodowej.
Jak przez noc mogli zamurować cały budynek?
Zachowajcie spokój!
Halo?
- Hej! - Cześć!
Nic wam nie jest?
Macie pomysł, co się tutaj może dziać?
Nie mamy kontaktu z Airbnb. Nic nie działa.
- U nas też. - Cholera. Chcę zwrotu pieniędzy.
Najpierw przyćpam.
To zły pomysł, kochanie.
- Nie rób tego. - Też macie tę czarną ścianę?
Tak.
Czy ten superhost chce nas zabić?
Kurwa!
- Kurwa! - Dobra, może jednak sobie walnij.
Widzieliście coś wczoraj?
Jak to się stało?
- Cokolwiek? - Nie.
Gdy się obudziliśmy…
już tak było.
Było to… coś.
Umrzemy tu, prawda?
Nie jesteś sama. Będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Cholera.
Kochanie? Zostaw mi trochę, dobrze?
Cholera!
W lodówce nic nie ma.
Rozwiązanie musi być proste.
Musimy spróbować wszystkiego, jak w grze.
To nie jest twoja gówniana gra wideo, Tim!
„Moja gówniana gra wideo”? Co masz na myśli?
Nie mogę.
Dlaczego to robisz?
Zostaniemy tu pochowani żywcem. Rozumiesz to?
Jesteśmy w zamurowanym budynku w środku miasta!
To tylko kwestia czasu, zanim ktoś to zauważy.
W budynku całkowicie zakrytym siatką remontową!
Wczoraj byśmy wyjechali, gdybyś nie był takim…
Powiedz to.
Nieważne.
I tak już nie jesteśmy parą.
Spoko. Znowu sobie idziesz?
Dzięki za przegadanie sprawy!
Kurwa!
Przepraszam. Nie chciałam.
Napijesz się?
Patrz.
Dobrze, a teraz?
Pole jest silniejsze w tych czterech punktach.
To kwadraty.
Może da się wejść z nim w jakąś interakcję?
Co robisz?
Chcę wejść w interakcję.
To nie był dobry pomysł. Padnij!
- Nic ci nie jest? - Nie…
O cholera.
Dobra.
Przepraszam.
Skończyłaś?
Tak.
Dziękuję ci.
Ja ci dziękuję.
Proszę, powiedz mi, że jutro tego nie będzie.
Umrę w tej norze!
- Chcę wyjść! - Hej!
- Potrzebujecie pomocy?
- Proszę, nie! - Chcę stąd wyjść!
- Cholera… - Hej!
Halo?
Wchodzimy, dobrze?
Hej. Hej…
Jesteś ranna?
Nic ci nie jest?
- Chodź. - Ja…
Ja go…
On…
Wyjdźmy stąd.
Zostaw ją!
Zostaw ją w spokoju!
Kurwa!
- Dotknij jej jeszcze raz! - Przestań!
Co ty robisz?
- Oszalałeś? Nawet mnie nie tknął! - Przecież krwawisz!
To jego krew!
Co?
Chciałam uderzyć w ścianę i niechcący trafiłam w niego.
On by mnie nie skrzywdził.
Jasne? Nigdy.
Wiem, że chcecie dobrze, ale…
Wzięliśmy trochę za dużo wszystkiego. Łapiecie?
On tylko chciał pomóc.
Czy to konieczne?
Musi wytrzeźwieć.
Z tobą w porządku?
A z tobą?
Weź go.
Zaraz wrócę.
Przepraszam. Za wszystko.
W porządku.
Tak w ogóle, jestem Ana.
A to Marvin.
PRZESTRZEŃ PRYWATNA NIE WCHODZIĆ
W przyszłym roku chcemy się pobrać.
Możecie przyjść na wesele.
Wszystko gra.
Kocham cię.
Odpoczywaj, dobrze?
Hej.
- Może jest tu coś, co pozwoli nam wyjść. - Tak.
Olivio.
Przestań. Tylko go rozwalisz.
I kto to mówi? Gość, który chciał mnie zabić?
Co?
Wcześniej się na niego rzuciłeś.
Wybacz.
Mówiłam, żebyś nie przesadził z MDE.
Co? Mówiłaś, żebym wziął jeszcze.
Co miałam zrobić? Kazać ci medytować?
Martwiłam się.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Myślę, że on się nie myli. To najlepsza szansa, by się stąd wydostać.
To co robimy?
Przez podłogę.
Pierwsze piętro, parter, piwnica.
Co jest w piwnicy?
Tę kamienicę zbudowano na przełomie wieków, w 1897 roku.
Schron przeciwlotniczy dodano w czasie drugiej wojny.
Widziałam go, gdy się wprowadzaliśmy.
I jak on ma pomóc nam się stąd wydostać?
Niektóre z nich łączą się z siecią metra.
- Co to według was wszystko znaczy? - Nie mam pojęcia.
Może to jakiś chory escape room.
W zeszłym tygodniu na TikToku było dużo o UFO.
Może kosmici.
- Coś w tym rodzaju. - Kogo to obchodzi?
Mówię wam, to ten superhost.
- Ma cały budynek, prawda? - To bardzo miły facet.
Oni zawsze są mili.
Wyjdźmy stąd jakoś.
Panie Oswalt?
Halo?
Panie Oswalt?
Halo?
Tim. Weź go.
Dzięki.
Wypierdalaj na górę.
- Przepraszam za to, ale… - Nie dostaniecie moich zapasów.
- Na górę. - Nie chcemy ich.
- Wypad stąd! - Panie Oswalt!
Prosimy.
- Musimy zejść do piwnicy. - Nie przez moje mieszkanie. Wynocha.
Dziadku, przestań.
Idź do swojego pokoju, Lea.
To nasi sąsiedzi, nie wrogowie.
Tak, a za trzy dni zabiją cię za łyk wody.
Już nas tu nie będzie, jeśli dostaniemy się na dół.
Tam są tunele, prawda?
Powiedz im.
Tak, są.
To proszę nam pomóc.
Dziadku, proszę.
Jeśli ktoś z was ją tknie…
Skorzystam z niego.
Dobrze.
Mamy też drabinę.
Później się przyda.
Ne denerwujcie się,
ale może to już czas, żeby mi to zdjąć?
Dlaczego on jest związany?
To było małe nieporozumienie.
Oczywiście.
Jeśli znów oszalejesz, pan Oswalt odstrzeli ci łeb.
Prawda?
A teraz czas na trochę sportu.
Na trzeźwość.
Tak.
Cholera.
NIE MAM POJĘCIA, CO SIĘ DZIEJE
PRZEPRASZAM, WYBACZ MI
To nie zadziała.
Pokłóciłam się wczoraj z moją dziewczyną.
Kazałam jej odejść.
I po prostu chciałabym…
- Może… - Jeszcze się zobaczycie.
Wyjdziemy stąd.
Jesteś tego pewna?
Całkowicie.
To stało się tak szybko.
Obudziłam się po czwartej na siku.
A kiedy wróciłam…
to już się pojawiło.
Tak po prostu.
Znikąd.
Panie Oswalt?
To pana?
Co to?
Kamera. Włożył ją pan tutaj?
To nie nasze.
Friedman zainstalował czujniki dymu.
Od teraz będzie już tylko lepiej.
Co u licha?
Kurwa.
Filmują nas.
To jakaś pieprzona gra. W stylu Squid Game albo Wielkiego Brata.
Jacyś arcybogaci skurwiele brandzlują się do naszego cierpienia.
- A właściciel jest mistrzem gry. - Właśnie tak.
Może go zapytajmy?
Mieszka za tą ścianą.
Kolejna dziura?
Panie Friedman?
Panie Friedman!
My zostaniemy tutaj.
Dobra.
Ktoś ma coś przeciw, żebym go pożyczył?
Tak.
Wszyscy.
Bardziej stylowe.
- Jezu… - Kurwa.
Gdzie one są?
- Co? - Gdzie są jego dłonie?
Tu nie ma żadnych dłoni.
Liv? Tylko nie dostań ataku paniki.
Oddychaj, Liv. Tobie nic się nie stanie.
Skup się na oddechu, proszę.
- Liv… - Chcę stąd wyjść, chcę…
Został nam jakiś towar?
Nie ma mowy.
Kurna, mogliśmy pojechać do Monachium i luzować w ogródku piwnym.
- Przeszukałeś całe mieszkanie? - Tak, mordercy nie znalazłem!
Słyszał pan jakieś inne głosy?
- Był tam ktoś jeszcze? - Był tylko on.
Sobota, dziadku. Dzisiaj sobota.
Może to nie jest naprawdę.
Może to tylko jakiś koszmar.
Albo ciężki bad trip.
Zapomnij o zapasach i przestań być taki uparty.
A może jesteśmy do czegoś podpięci.
Do jakiegoś chorego systemu AI.
Kochanie, to jest fabuła Matrixa.
Może być prawdziwa. To stary film.
Co za cholerny szajs!
Tim, a co jeśli ten pożar w HafenCity ma z tym jakiś związek?
WIELKI POŻAR W HAFENCITY PARALIŻUJE RUCH
- To za daleko. - Cholerny…
Tim!
Słyszysz mnie?
- Tim. - Hej.
Wszystko w porządku?
Cholera.
O kurwa.
- Cholera. - Krwawisz.
Znowu wszystko się pojebało.
Żyjecie?
- Tak. - Tak.
Dobra. Musimy tam jakoś zejść.
Nie idę. Skręcę sobie kark.
Zostaję tutaj.
Nie zostawię cię.
Rany…
Proszę. Weź go, skarbie.
Dla swojego bezpieczeństwa.
Straciłeś rozum?
Nie pójdę bez ciebie, choćbym miała cię nieść.
Odłóż to cholerstwo i chodź.
Twoja matka też by mnie nie posłuchała.
To pewne.
W porządku.
Proszę.
Co za wejście.
Zstąpiliście jak anioły z niebios.
Tyle że nie przypominacie aniołów.
Wybacz, kim jesteś?
Przepraszam, Yuri. Dobry przyjaciel Antona.
Wpadłem na kilka dni.
O co chodzi z tym sufitem? Nie łapię.
To jedyna droga do piwnicy.
A tam jest schron z wyjściem na zewnątrz.
Nie wiecie, co tu się dzieje, co?
Skażenie.
Pan.
Rozumie pan, o czym mówię, prawda?
Przeżyłem ataki.
One wyglądały zupełnie inaczej, przyjacielu.
Mówię wam, że to coś to środek bezpieczeństwa.
Supernowoczesna technologia.
Ale dla naszego bezpieczeństwa, rozumiecie?
Przeciwko wszelkim atakom.
Dobra, a masz coś na poparcie swojej teorii?
Nie oglądacie wiadomości?
I nie mówię o kłamliwych mediach głównego nurtu.
Głębokie państwo.
Nowy Porządek Świata. Słyszeliście?
A gdzie jest Anton?
Pewnie niewydolność serca.
Po prostu się osunął. Pod tamtym murem.
Być może nawalił rozrusznik.
Z chwili na chwilę.
Był bardzo wrażliwy.
Ale był też geniuszem w tym, co robił.
Przykro mi.
Tak, nasze kondolencje.
Dziękuję.
- Kontynuujmy. - Zostańcie.
A jeśli on ma rację? Co jeśli wszystko jest skażone?
Wtedy tam zginiemy.
- A jeśli nie? - A jeśli tak?
Skończymy jak ten superhost.
- Musimy stąd wyjść. - Tak, wybacz, idziemy.
Tak.
Tak…
Sam to poniosę, skarbie.
Dziękuję.
Zaraz pójdę.
To go zabiło.
Ten mur?
Stres związany z tym, czym to może być.
Był tym opętany.
Nie każdy może to unieść.
Niektórzy po prostu tracą rozum.
Przykro mi.
Tak, mnie też.
Ej.
Powodzenia.
Wygląda dobrze.
Dobra.
Możesz schodzić.
- Poradzicie sobie? - Tak.
Dobrze, ruszajmy.
To to?
Na to wygląda.
Tak!
DO SCHRONÓW
- Nie! - Co to za gówno?
Spokojnie. Wyjdziemy stąd.
Nie! Jak to możliwe?
- Jesteśmy dwa metry pod ziemią! - Pieprzone…
- Co tu się odpierdala? - Kapitalistyczne świnie!
Będzie dobrze.
Wyjdziemy stąd.
- Świnie! - Przestań, Marvin!
Potrzebujemy go. Połamie się!
- Kochanie, przestań! - Rozwalę to!
Spokój, młodzieńcze!
Kurwa.
Jestem spokojny.
Przepraszam. Już.
Uspokoiłem się.
Jebać ten pieprzony mur!
Na ziemię! Wszyscy na ziemię!
- Liv, w porządku? - Tak.
Dziadku?
Dziadku!
Nie!
Będzie dobrze.
Pomóżcie mi!
Będzie dobrze.
Jest tu gdzieś apteczka?
- Musisz uciskać… - Odwal się!
Będzie dobrze, dziadku.
Wszystko będzie dobrze.
Bardzo mi przykro.
Jednak powinniście być wdzięczni. Naprawdę.
Najprawdopodobniej wszyscy byście tam zginęli.
Spróbujcie mi zaufać.
Może minąć trochę czasu, nim systemy awaryjne znów zaczną działać.
To coś na pewno ma filtry powietrza,
których zasady działania nie rozumiemy.
Dlaczego my?
Może jesteśmy tu nie bez powodu.
Może w naszych życiach są jakieś podobieństwa?
Ja, kiedy miałam 15 lat, przez dwie minuty byłam martwa.
Wypadek na rowerze.
Czy ktoś z was przeżył może coś podobnego?
Moja matka zmarła na raka dwa lata temu.
Byłam z nią aż do jej śmierci.
Ja kogoś zabiłem.
Na służbie. Jestem policjantem.
Nie jestem z tego dumny.
Wiemy, co masz na sumieniu.
To był wypadek.
Który ty spowodowałeś!
Przepraszam. Nie wiedziałem, że pociski wrócą.
Przepraszam!
Bardzo przepraszam.
A wy dwoje?
Co z wami?
My straciliśmy dziecko.
Liv, proszę…
Poronienie.
Jezu…
Jak mogłaś? To nie ich sprawa.
To nasza sprawa.
A to był odpowiedni moment? Serio?
Tak. Może właśnie tak.
Nie mam pojęcia, ile jeszcze pożyjemy.
Dobrze. Co chcesz usłyszeć?
Tak, to się nam stało.
Co się nam stało?
Powiedz.
- Powiedz to! - Straciliśmy dziecko!
To się stało!
I to kurewsko bolało!
A teraz mnie zostawiłaś, bo nie odszedłem z pracy z dnia na dzień!
Z dnia na dzień?
Chodziło o zmianę naszego życia!
Nie o twoją cholerną pracę!
Chodziło o ponowne odnalezienie siebie! Uzdrowienie! Ale nie chciałeś!
- Gówno prawda! - Nie powiedziałeś nic!
Nic!
Wróciliśmy ze szpitala do domu,
usiadłeś do pieprzonego komputera i tyle!
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Nasze życie składa się z ciszy
i obietnic typu: „Zrobię to później”. Zawsze później.
- Później, które nigdy nie nadchodzi. - To nie fair. Musiałem pracować.
- Nie fair? - Starałem się! Słuchaj!
Przez ciebie stoję w miejscu od ponad dwóch lat!
To mnie wykańcza!
Chcę znów zacząć oddychać, a z tobą to już niemożliwe!
Potrzebowałam cię.
Zostawiłeś mnie samą.
Zbudowałeś wokół siebie pierdolony nieprzebyty mur.
Ty już nie istniejesz!
Nie możemy liczyć na żaden cud. Musimy się stąd wydostać.
Jak?
Przeszukamy mieszkanie Friedmana.
Mogą tam być jakieś dokumenty albo plany remontu.
Te kamery… Musi być jakieś wyjaśnienie.
- Działanie dla działania. - Masz inny pomysł?
Właśnie, masz?
Możemy pograć w karty.
W pokera… Albo Monopol.
A to jest przepyszne. Nie wiecie, co tracicie.
Nie znoszę fasoli.
Marvin, jak się żyje w Madrycie?
Nie wiem.
Mieszkamy w Barcelonie.
Anton.
Co?
Jego notatki… Może coś w nich jest.
Przyjrzyjmy się im.
Zrobiłem to. Nie mają żadnego sensu.
Tylko zmarnujecie czas.
Dobry pomysł. Rozdzielmy je pomiędzy siebie.
Dobra.
Wzór cegieł.
Próbował coś w nim znaleźć.
Analizował ich układ.
Kształt i rozmiar.
Tak. Cztery kwadraty.
Dokładnie taki sam układ jak u nas.
Tutaj pole magnetyczne jest najsilniejsze.
- Co? - Powinniście się cieszyć.
Dlaczego?
Przynajmniej utknęliście tu razem.
Przepraszam.
Tybetańska Księga Umarłych.
Jak zdobyć przyjaciół.
Dużo różnych zainteresowań.
Dużo gówna.
Bez wyjścia.
Oszalałem, czy ten pokój jest mniejszy od tego wyżej?
Nie wiem.
- Tu jest pomieszczenie. - Jesteś pewny?
Tak, kolejny pokój.
Jak tam wejdziemy?
To są drzwi.
A to co?
Pokaż.
Nie naciskaj niczego.
Dziesięć cyfr. To miliony kombinacji.
Super.
- Potrzebujemy mąki. - Co?
Potrzebujemy mąki.
Zobacz.
To jego wizytówka.
„Nanodefense”?
„Epsilon Nanodefense”? Wiesz coś o tym?
Był programistą. Nigdy nie opowiadał o swojej pracy.
Nie chciał opowiadać czy nie mógł?
A co z tym?
Roztrzaskał go, bo nie mógł znaleźć rozwiązania.
Jak mówiłem…
Spójrz.
„Kod”. Kod do czego?
Do drzwi?
Masz z czymś problem?
Ze śmiercionośnym promieniowaniem po drugiej stronie muru?
Tak, może z tym.
To zawęża liczbę kombinacji z milionów…
do 24.
Obliczyłeś to w głowie?
Zawołam resztę.
Dobra, chodźmy.
Nie zrozumcie mnie źle. Przepraszam, dobrze?
Ja tylko nie chcę, by ktoś jeszcze ucierpiał. Rozumiecie?
Chodźcie. Znaleźliśmy coś.
Ja zostanę.
Chodź, Yuri!
Na pewno powinniśmy tam wchodzić?
To może być kryjówka jakiegoś psychopaty kolekcjonującego dłonie.
Może nawet tam na nas czeka.
Marvin.
Tak?
Zamknij się, proszę.
Kurwa.
Halo?
No…
Pistolet przodem.
Halo?
O cholera.
Jebany mistrz gry.
Mówiłem, że to śmiertelna rozgrywka.
Gra na śmierć i życie.
- Marvin! - Tutaj.
Cholera.
Wszystko nagrywał.
Transmisja dla elity.
Niemożliwe.
Jebany mistrz gry.
Tak jak mówiłem.
Albo perwersyjny podglądacz.
Kliknij tu.
Cztery razy w godzinę.
Mógłbyś to skasować?
- Zrobione. - Dzięki.
To dzień, gdy to się stało. Przewinę…
Dobra.
- Widzisz? - Tak.
- Jeszcze go nie było. - Zgadza się.
Stop!
Ktoś mi wyjaśni, co właśnie zobaczyliśmy?
Czego się dowiedziałeś, Anton?
Yuri, nie mówiłeś, że Anton upadł w swoim pokoju?
Yuri?
Pójdę sprawdzić.
Yuri?
To było tuż przed.
Co on robi? Selfie?
Lea?
Yuri?
Co to?
Światło ze schodów.
Udało mu się otworzyć mur.
Yuri?
Co robisz?
Gdzie Lea?
Co ty zrobiłeś, Yuri?
Ostrzegałem ją.
Kurwa!
Lea!
Bardzo mi przykro.
Człowieku! Chory jesteś? Zabiłeś ją!
Nie ruszaj się.
Marvin, ten mur nas chroni.
Jeśli nie chcecie tego zrozumieć,
dopilnuję, żeby tak było.
Puść go!
- Kurwa… - Yuri, puść go!
Kurwa!
Nie! Nie strzelaj!
On może wiedzieć, jak stąd wyjść.
Nic ci nie jest?
TRZECIA WOJNA ŚWIATOWA USA KONTRA CHINY
MANIPULACJA
APOKALIPTYCZNE
Bałam się o ciebie.
Nic mi nie jest. Wszystko gra.
Uważam na nas.
Bardzo cię kocham.
A ja ciebie.
Gdy już stąd wyjdziemy, weźmiemy ślub.
Od razu, nie będziemy czekać.
Dobrze?
Obserwuj go, dobrze?
Tak.
Liv…
To nie twoja wina.
Nie mogłaś wiedzieć.
Hej.
Przykro mi.
Nie rozumiem. Dlaczego on ją zabił?
Bo Lea coś odkryła.
Tak samo jak Anton.
Może jest nagranie.
Sprawdzę.
A jeśli to mur jest szyfrem?
Jak to?
Zwykle cegły są tego samego rozmiaru i są ułożone w ten sam sposób.
Ale to jest chaos. Nic się nie powtarza.
Właśnie.
Zobacz…
Interwały.
Krótki, długi, długi, krótki.
To może być kod interwałowy.
- Jak alfabet Morse’a. - Bardziej złożony.
A Anton jakoś go rozszyfrował.
Ale dlaczego on?
Bo dla nich pracował.
Epsilon Nanodefense.
STARSZY PROGRAMISTA HAMBURG
Wiesz, gdzie to jest?
W HafenCity.
Obudź się, dupku.
Jak Anton otworzył ścianę? Gadaj.
Kiedyś mi podziękujecie.
Ty nam podziękuj, że nie rozjebaliśmy ci łba.
Co to za kod?
Jak otworzyć mur?
„Problemy ludzkości wynikają z niemożności spokojnego usiedzenia w pokoju”.
Blaise Pascal, XVII wiek.
Co to ma do rzeczy?
Właśnie o to chodzi. Zawsze dalej, zawsze naprzód.
Ku zagładzie.
Są dwie możliwości.
Pierwsza: gadaj.
A druga?
Kurwa!
Pożar w porcie. To było w Epsilonie?
Oni zbudowali mur?
Wiem tylko, że to system obronny.
Przeciwko czemu?
Przeciwko czemu?!
Przeciwko wszelkim atakom.
Atomowym, biologicznym, chemicznym. Co tylko chcesz.
Trwa wojna.
Tak trudno w to uwierzyć?
Tak.
Trudno ci uwierzyć!
Anton też ci nie wierzył.
Dlaczego on chciał się stąd wydostać,
skoro tam wszystko jest skażone?
Dlaczego, skoro na zewnątrz jest skażenie?
Myślał, że system uległ awarii.
Z powodu pożaru.
A ty myślisz, że trwa wojna.
Jego słowo przeciw twojemu.
Amator spisków albo technologiczny geniusz.
Wiesz, Marvin, możecie mnie osądzać całymi dniami.
Ale obiecuję ci jedno.
Będziecie to robić tutaj.
Powiedz nam, jak się stąd wydostać, ty dupku!
Ty pojebie! Jak stąd wyjść?
Weź się w garść!
On chce nas zabić!
Zabił jedyną osobę, która mogła nas stąd wydostać!
Nic nam nie powie!
Mamy przejebane.
Chyba coś znalazłam!
To trwa godzinami.
Co on robi?
Programuje.
Mogę?
Programował coś. Aplikację do otwarcia muru.
Weźmy jego telefon.
To nie jest kod interwałowy, tylko optyczny, do odczytania telefonem.
- Kod QR? - Właśnie.
Ale jeśli jego telefon jest kluczem, a mur drzwiami,
to co jest zamkiem?
Tutaj.
Magnetyzm.
Światło!
Światło to fala elektromagnetyczna.
To to.
Potrzebuję działającego telefonu.
INSTALUJĘ AKTUALIZACJĘ APLIKACJI
W porządku?
Wychodzimy stąd.
Popełniacie wielki błąd.
Zamknij się.
Działa.
Przyciski.
Kwadraty.
Naciśnij je.
Tak.
Widzicie to?
Może to jakiś portal.
Uważaj.
Rany.
Jest… ciepły.
Marvin.
Jeśli go otworzycie, zginiemy.
Czuję coś.
Coś się rusza.
Wszyscy umrzemy.
Kochanie, wyciągnij rękę.
- Nie mogę. - Co?
Utknęła!
- Pomóżcie mi! Ciągnijcie! - To zbyt silne!
Ciągnijcie!
Dalej! Ciągnijcie!
Dobrze.
Wyciągnijcie ją!
- Mur się zasklepia! Ciągnijcie! - Cholera!
Nie pozwoli nam odejść.
Nikomu z nas.
Marvin, nie!
Marvin!
Przepraszam cię.
Wtedy milczałem, ponieważ, gdy to się stało…
coś we mnie pękło i nie wiedziałem, jak to naprawić.
Więc przez dwa lata żyłeś, jakbym nie istniała?
Chciałam z tobą o tym porozmawiać.
Czułam się coraz mniej żywa.
Tak, jakbyś pogrzebał nas razem z nią.
Nie chciałem.
Chciałam, żebyśmy byli rodziną.
Byłabyś dobrą matką.
Jedna rzecz, którą we mnie kochasz.
Kocham w tobie to, że zawsze o nas walczyłaś i w nas wierzyłaś.
Mimo że byłem takim idiotą.
Tak się robi, gdy się kogoś kocha.
Chodź, wyjdźmy stąd.
Nacisnąłem te guziki i mur stał się płynny.
Od góry do dołu.
- Spróbujmy w drugą stronę. - A jeśli to nie tak?
Szansa jest 1 do 24.
Dobrze.
Błyski…
Już nie naciskaj!
Każdy przycisk wywołuje określoną liczbę błysków.
Po pierwszym naciśnięciu pojawił się jeden błysk, prawda?
Tak.
Potem były cztery. Dalej sześć.
To oznacza, że na podstawie liczby błysków
możemy ustalić kolejność przycisków.
I mamy je na nagraniu.
- Te selfie. - Tak.
Są. Sześć błysków.
To ten, trzeci przycisk.
Jeden błysk.
To ten dolny.
Cztery.
Drugi od dołu.
A na koniec…
Dwa.
Ten.
To znaczy, że to właściwa kolejność. Stąd, zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Mamy to.
Tak.
Chodźmy.
- A jeśli tam jest skażenie? - A jeśli nie?
Musimy zaryzykować.
Dobra. Gotowa?
Tim!
Przestań!
Tim!
Biegnij!
Biegnij, Olivio!
Otwórz go!
Kurwa!
Pospiesz się!
No dawaj…
Otwiera się!
Idź! Wyjdź!
Nie mogę.
Wyjdź!
Proszę, idź!
Dziękuję.
Tim.
…stan wyjątkowy w Hamburgu.
Potwierdzono już,
że pożar w Epsilon Nanodefense wywołał poważną awarię,
przez którą aktywował się tajny system obronny…
Wciąż nie wiemy, czy pożar był wypadkiem, czy aktem sabotażu.
Tym, którym udało się dotrzeć w bezpieczne miejsce,
stanowczo zalecamy trzymać się razem.
Napisy: Błażej Bierzgalski