Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
เป็นคืนที่มหัศจรรย์มาก
ร้องเพลงกันเยอะเลยคืนนี้
พวกคุณ พวกคุณทุกคนเลย
บางคนร้องดัง บางคนร้องเบา
บางคนร้องในใจ แต่ก็ร้องกันเยอะ
เพราะผมมันขี้ตื๊อล่ะนะ
ตื๊อให้ร้องอยู่นั่นแหละ
ขอบคุณที่ฟังผมนะ ผมได้ยินทุกคนเลย ดีใจมาก
(โตเกียวโดม วันที่ 4 พฤศจิกายน 2019)
(บัมป์ออฟชิกเก้น)
(ออโรราอาร์ก บัมป์ออฟชิกเก้น)
ตอนนี้คงไม่เป็นไรแล้ว
รู้แล้วว่าเจ็บที่ตรงไหน
ถ้าฉันเก็บน้ำตาทุกหยาดหยดไว้
สักวันมันคงกลายเป็นมนตร์วิเศษ
ฉันลืมไปชั่วขณะหนึ่ง
เป็นชั่วขณะที่นานแสนนาน
ยามที่ดวงอาทิตย์ไม่ส่องแสง
ฉันเคยใช้สีเทียน วาดดวงอาทิตย์ให้โลกใช่ไหม
พวกเราทุกคน
ไม่มีผู้ผดุงความยุติธรรมมาช่วยเหลือ
ฉันต้องดั้นด้นตามหา
เสียงที่ร้องเรียกหาเราตลอดมา
ความทรงจำไร้นามทั้งหลาย
อธิบายเป็นถ้อยคำไม่ได้
ประทับลึกอยู่ในหัวใจ
ขย้ำกรงเล็บยึดเหนี่ยวเอาไว้
ถ้าลองจับต้องให้รู้สึก
ฉันจะเข้าถึงรูปลักษณ์ และได้ยินเสียงของมัน
ด้วยวิธีนี้ ฉันจึงค้นพบ
ถ้อยคำที่ฉันอยากเอ่ยออกไป
เมื่อหันหลังมองย้อนกลับ
ฉันเห็นรอยเท้าตัวเอง เดินสะเปะสะปะแต่หนักแน่น
เข้าใจได้ง่ายดายว่ามันแสนเศร้า
เพราะรอยเท้าจะมาถึงจุดนี้เสมอ
ฉันไม่เก่งเรื่องดูแลของรักของหวง
แม้จะรู้ว่าสำคัญเพียงใด
แต่หวังว่าจดหมายสีขาวฉบับนี้
จะไปถึงจุดหมายจนได้
ฉันไม่คิดมากเท่าไรนัก
ยามอยู่ในความมืดมิด
แค่ค้นหาก้าวที่จะเดินต่อไป
ด้วยสายตาอันมุ่งมั่น
ใช้เสียงของเธอช่วยปลดปล่อย
ความทรงจำติดปีกเรืองรองเหล่านี้ที
ให้ไปถึงจุดหมาย ที่ขาของฉันก้าวเดินไป
สู่อนาคตที่เรายังมองไม่เห็น จนกว่าจะสำเร็จลุล่วง
ทุกถ้อยคำที่ไหลหลั่งออกมา
รู้ดีกว่าใครทั้งนั้น
ว่าเธอไม่ยอมท้อถอย
หวังว่าทุกคำจะไปถึงอย่างปลอดภัย
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ใช้สีเทียนขีดเขียนตามใจ
จงก้าวไปข้างหน้าอีกสักครั้ง
ดั่งกระดาษเปล่า ไปพร้อมสีโปรดของเธอ
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ระบายโลกนี้ด้วยสีเทียน
จงเดินไปข้างหน้าในตอนนี้
มันจะกลายเป็นมนตร์วิเศษ
แม้เธอจะเฝ้าถามตัวเองว่าทำไม
แต่ก็จะยังเดินต่อไปใช่ไหม
ลึกลงไปในจิตใจ
ได้เวลาที่น้ำตาและเปลวไฟ จะบรรจบกันแล้ว
ถ้าลองจับต้องดูให้รู้สึก
เธอจะเข้าถึงรูปลักษณ์ และได้ยินเสียงของมัน
ถ้อยคำที่อยู่ในใจ
ออกตามหาเธอเสมอ
ด้วยวิธีนั้นเธอจึงจะค้นพบมัน
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ระบายโลกนี้ด้วยสีเทียน
จงเดินไปข้างหน้าอีกสักครั้ง
ดั่งกระดาษเปล่า ไปพร้อมสีโปรดของเธอ
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ระบายโลกนี้ด้วยสีเทียน
จงเดินไปข้างหน้าในตอนนี้
สวัสดีครับ บัมป์ออฟชิกเก้นครับ
พร้อมจะร้องให้สุดเสียงหรือยัง
เสียงหนึ่งโลดแล่น ไปทั่วร่างกายอันรุ่มร้อน
ยามหลับตา เห็นแต่สีดำสนิท ที่ระบายให้ตัวเอง
ความเจ็บปวดเกินบรรยาย ขยับใกล้เข้ามาและร่ำร้อง
ความรู้สึกเก่าๆ ยังก่อตัวแม้จะแตกร้าว
ห้องที่รายล้อมด้วยกำแพงล่องหน
ปลุกเร้าชีวิตให้รู้ว่าไม่ได้ฝันไป
ไม่มีกุญแจใดจะเปิดประตูนี้
ไม่เคยพยายามจะเปิดประตูนี้
จึงไม่เคยรู้เลยว่า
เราเป็นอิสระตลอดมา
ได้ยินไหม โตเกียว
วันนี้เล่นวันสุดท้ายแล้ว
จะเล่นให้เต็มที่เลย
ช่วยรับความรู้สึกเราไปด้วย
ความเจ็บปวดเย็นเยือกใกล้เข้ามา ส่งเสียงอธิษฐาน
พยายามทำให้ร่างอันหนาวเหน็บ
อบอุ่นขึ้นสักนิด
ร่างกายดิ้นรนจะมีชีวิต
และเสียงนั้นรู้ดีตั้งแต่หัวจรดเท้า
แม้เมื่อลืมตาขึ้น
ก็ยังคงเห็นสีเดิมที่สร้างขึ้นเอง
เมื่อมองเห็นกำแพงล่องหน
เบื้องหน้าเราคือเหล่าผู้คน
ใต้หยาดฝนซึ่งร้องเรียกสายรุ้ง
ใต้สายฝนเดียวกับทุกคน
ฉันจับมือใครไว้ไม่เก่งนัก
แต่ก็ยังพยายามยิ้มให้ออก
เราต่างเฝ้ารอสายรุ้งเดียวกัน
เสียงหนึ่งโลดแล่นในร่างกายฉัน
เสียงนั้นรู้ดีตั้งแต่หัวจรดเท้า
ว่าร่างกายดิ้นรนจะมีชีวิต
หรือเธอรู้แก่ใจอยู่แล้ว
แค่เพียงหวาดหวั่นไม่กล้าพอ
ว่าเธอนั้น…
ขอเสียงหน่อย โตเกียว
ไม่มีกุญแจใดจะเปิดประตูนี้
ฉันจับมือใครไว้ไม่เก่งนัก
แต่ก็ยังพยายามยิ้มให้ออก
ขณะเรามาเพื่อเฝ้ามองเรือลำเดียวกัน
สนุกกันไหม
ยังไม่หมดแค่นี้นะ
เราไขว่คว้าดาวตก ชื่อ "ปัจจุบัน" ไปด้วยกัน
เย่
หนึ่ง สอง สาม สี่
ที่ทางข้ามรางรถไฟตอนตีสอง
ฉันแบกกล้องโทรทรรศน์
ห้อยวิทยุไว้ที่เข็มขัด
พยากรณ์อากาศว่าคืนนี้จะไม่มีฝน
อีกสองนาทีเธอก็มา
แบกของมาตั้งมากมาย
ถามฉันว่า "เรามาดูดาวกันเลยดีไหม"
และเราเริ่มค้นหาดาวตก
ทำทุกวิถีทาง ไม่ให้โดนความมืดกลืนกิน
ฉันพยายามจับมือ อันสั่นเทาของเธอไว้ในวันนั้น
เราส่องกล้องโทรทรรศน์ มองหาสิ่งที่ตาไม่เห็น
เสียงนับล้านที่แทงทะลุความเงียบงัน ถือกำเนิดขึ้นวันนั้น
แม้เป็นเสียงอนาคตเรียกร้อง เราก็ไม่ได้ตอบกลับไป
เราไขว่คว้าดาวตก ชื่อ "ปัจจุบัน" ไปด้วยกัน
เมื่อฉันรู้ว่าตลอดมาเรานั้น
ขวนขวายหาบางสิ่งอย่างเต็มกำลัง
ตามหาความหมายของความสุข
หรือสถานที่ที่นำความเศร้าไปทิ้งได้
ตั้งแต่เกิดมาจนถึงวันตาย
เราตามหามันตลอด
ทีนี้ เรามาดูดาวกันเลยดีไหม
มองหาดาวตกไปด้วยกัน
ฉันจดจำทุกสิ่ง ที่เคยค้นหาพบจนถึงวันนี้ได้
แม้แต่ความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึก
เพราะฉันจับมือ อันสั่นเทาของเธอไว้ไม่ได้
เราส่องกล้องโทรทรรศน์ อยากรู้สิ่งที่เราไม่รู้
มองหาแสงสลัวที่ส่องสว่างในความมืด
ฉันยังจำความเจ็บปวดนั้นได้ดี
และยังคงไขว่คว้าดาวตก ชื่อ "ปัจจุบัน" นั้นอยู่คนเดียว
ยิ่งเติบโตขึ้น ก็ยิ่งมีเรื่องที่ฉันอยากบอก
จดหมายไร้ผู้รับเหล่านี้ กองพะเนินสูงขึ้นราวจะถล่มลงมา
ฉันไม่เป็นไร
ไม่ได้คิดมากเรื่องอะไร
แต่มีสิ่งหนึ่ง ที่ฉันยังจดจำได้ในตอนนี้
สายฝนสาดซัดลงมาไม่ตั้งตัว เธอน้ำตาคลอจวนเจียนร้องไห้
วันนั้นฉันจับมือ อันสั่นเทาของเธอไว้ไม่ได้
สิ่งที่เคยเห็นแล้วให้มองข้ามไป ฉันหยิบกล้องโทรทรรศน์ขึ้นอีกครั้ง
วิ่งไปบนเส้นทางเงียบสงัดมืดมน
ความเจ็บปวดที่รู้สึกตอนนั้น พยุงฉันไว้จนวันนี้
ยังคงไขว่คว้าดาวตก…
ชื่อ "ปัจจุบัน" นั้นอยู่คนเดียว
ฉันแบกกล้องโทรทรรศน์อีกครั้ง เพื่อมาพบกับเธออีกหน
ดังเช่นวันวาน ฉันวิ่งไปที่ทางข้ามรางรถไฟตอนตีสอง
เรามาดูดาวกันเลยดีไหม แม้อีกสองนาทีเธอจะไม่มา
ฉันก็ยังจะไขว่คว้าดาวตก ชื่อ "ปัจจุบัน" ไปกับเธอ
อีกรอบ
ใช่เลย
ขอต้อนรับสู่คอนเสิร์ตออโรราอาร์ก
ได้เจอทุกคนที่โตเกียวโดมสมใจแล้ว
บัมป์ออฟชิกเก้นครับ
ใครมาครั้งแรกบ้าง
เยอะเลย
เราสี่คนมาจากซากุระ จังหวัดชิบะครับ
เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก
ยินดีที่ได้รู้จักครับ บัมป์ออฟชิกเก้นครับ
ยินดีที่ได้พบทุกคน
มีทั้งแฟนหน้าใหม่และหน้าเก่า
เราจะเล่นด้วยใจ เพื่อสื่อความรู้สึกไปให้ถึงทุกคนนะ
หวังว่าจะสนุกกันจนจบนะ
วันนี้คอนเสิร์ตวันสุดท้ายแล้ว
ขอเสียงหน่อยเร็ว
- เอาเลยนะ พร้อมไหม - พร้อม
- พร้อม
สุดยอดเลย
วันสุดท้ายแล้ว
ทีมงานทุกคน ขอบคุณมากครับ
เนอะๆ
วันนี้มาเล่นดนตรีให้เต็มที่อย่างเคย เพื่อทุกคนกันนะ
ทีมงานทุกคนพร้อมไหมครับ
พร้อม
ทัวร์จบแล้วผมต้องเหงาแน่เลย
เพราะผมอยู่กับเพื่อนในวงตลอด
ขอบใจพวกนายนะ
ขอบใจ
เอาเพลงเก่ง มาเล่นให้สุดเหวี่ยงกันไปเลยเถอะ
สมาชิกบัมป์ออฟชิกเก้น
พร้อมกันหรือยังครับ
- พร้อม - พร้อม
กาลครั้งหนึ่ง ไกลแสนไกล เคยสัญญาไว้ไม่ใช่หรือไง
แม้จะลืมชื่อกันไป แต่แสงสว่างไม่เคยจางหาย
ราวสูดลมหายใจ ถูกดาวเคราะห์หมุนวนเหนี่ยวรั้งไว้
ต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แค่เพื่อควบคุมร่างกาย
ใต้หลุมลึกสิ้นไร้หนทาง ยังมีความหวังอยู่ในก้นบึ้ง
ความคิดแจ่มชัดทั้งหมด เป็นดั่งโล่และดาบ
นี่เป็นเรื่องราวของใครกัน โลกนี้เริ่มขึ้นได้อย่างไร
จงตอบด้วยชีวิตทั้งหมด ที่ใช้มาจนบัดนี้
จงเลือกด้วยหัวใจ ตะโกนออกไปให้สุดเสียง
อย่าปล่อยมือจากสิ่งที่รักที่สุดไป
ในที่สุด ในที่สุด ก็ค้นพบแล้ว
ชัดแล้ว ชัดแล้ว ได้ยินชัดเจนแล้ว
อิสระที่ได้รับมา พรากหนทางกลับบ้านของฉันไป
ฉันเฝ้ารอ คนที่ไม่โผล่หน้ามาอยู่ชั่วครู่
รู้สึกถึงสัมผัสบางเบา แต่มันมีอยู่จริง
มีเพียงความอบอุ่นร้อนแรง ที่ชี้หนทางให้ฉัน
สูญเสียเหตุผล ความหมาย ไร้ค่า
มองหาอะไรอยู่หน้ากระจกงั้นเหรอ
ขยับเข้ามาให้ใกล้ขึ้น แล้วมาตรงนี้ที
ไม่ว่าจะขลาดกลัวแค่ไหน เราก็ยังเป็นสัตว์ที่มีความปรารถนา
จงเลือกด้วยหัวใจ ตะโกนออกไปให้สุดเสียง
แม้จะล้มลุกคลุกคลาน ความพยายามของเธอจะส่องประกาย
ความทรงจำจางหายไปเบื้องหลังเรา
สิ่งที่เราเก็บรวบรวมมา สลายกลายเป็นเม็ดทราย
แสงนิรันดร์ที่ฉันสัมผัสด้วยปลายนิ้ว
กาลครั้งหนึ่ง ไกลแสนไกล เคยสัญญาไว้ไม่ใช่หรือไง
ใต้หลุมลึกสิ้นไร้หนทาง ยังมีความหวังอยู่ในก้นบึ้ง
เมื่อส่องกระจก เธอจะพบกับความกล้า
เป็นดั่งโล่และดาบ
นี่เป็นเรื่องราวของใครกัน โลกนี้เริ่มขึ้นได้อย่างไร
จงตอบด้วยชีวิตทั้งหมด ที่ใช้มาจนบัดนี้
จงเลือกด้วยหัวใจ ตะโกนออกไปให้สุดเสียง
แม้จะลืมฉันชื่อฉัน เธอเรียกหาฉันได้ทุกเวลา
ขยับเข้ามาให้ใกล้ขึ้น แล้วมาตรงนี้ที
นัยน์ตาของดาวซิริอุส ฉายโชนถึงความปรารถนา
นี่เป็นเรื่องราวของใครกัน โลกนี้เริ่มขึ้นได้อย่างไร
อย่าปล่อยมือจากสิ่งที่รักที่สุดไป
ในที่สุด ในที่สุด ก็ค้นพบแล้ว
ชัดแล้ว ชัดแล้ว ได้ยินชัดเจนแล้ว
กาลครั้งหนึ่ง สักแห่งหนึ่ง
กลับบ้านแล้ว ขอต้อนรับกลับบ้าน
ล้อสนิมเกรอะ ส่งเสียงแหลมบาดหูขณะพาเรา
ไปยังสถานีตอนรุ่งสาง
ฉันออกแรงปั่นโดยมีเธออิงแนบหลัง
สัมผัสถึงความอบอุ่นของร่างกายเธอ
เราขี่ขึ้นเนินตามทางรางรถไฟ
ฉันได้ยินเสียงเปี่ยมสุขว่า "อีกนิดเดียว เกือบถึงแล้ว"
"เมืองนี้ช่างเงียบเหงา อย่างกับมีเราบนโลกแค่สองคน"
ฉันพึมพำกับตัวเอง
สองเราปิดปากเงียบไม่พูดอะไร
ขณะขึ้นไปถึงยอดเนินเขา
ดวงอาทิตย์ขึ้นสาดส่องต้อนรับเรา
งดงามเกินละสายตา
ฉันแน่ใจว่าเธอหัวเราะร่าในตอนนั้น
ตอนนั่งซ้อนท้ายฉัน
แต่ฉันหันกลับไปมองไม่ได้
เพราะฉันนั้นกำลังร้องไห้
ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเมือง บนเครื่องขายตั๋ว
ที่ต้องซื้อตั๋วราคาแพงให้ได้ไป
ฉันจะใช้ตั๋วราคาถูกที่สุดที่มี
แต่ก็ยังทะนุถนอมมันไว้
กระเป๋าใบใหญ่ที่เธอซื้อเมื่อวันก่อน ทำให้เดินผ่านที่ตรวจตั๋วไม่ได้
เธอหันมองมาที่ฉัน
ไม่ได้สบตากัน แต่ฉันพยักหน้า มือรั้งสายกระเป๋าอย่างหัวแข็ง
แล้วปล่อยมือไป
เสียงระฆังดังก้องเตือนครั้งสุดท้าย
มีแต่ประตูของเธอที่เปิดออก
เพียงก้าวเดียวของเธอ ก็ห่างไกลราวหมื่นก้าว
เธอบอกกับฉันว่า
"สัญญานะ
สักวันหนึ่งเราจะมาพบกันอีกให้ได้"
ฉันก้มลง ตอบอะไรไม่ถูก
ได้แต่โบกมือ
ฉันมั่นใจ ตอนที่เธอ…
เธอ…
ขี่ฉลุยลงเนินตามรางรถไฟ ฉันนั้นรวดเร็วกว่าสายลม
พยายามไล่ตามเธอให้ทัน
ล้อสนิมเกรอะกรีดร้องบาดหู ขณะฉันเกาะติดตามรถไฟ
แต่เราค่อยๆ ห่างกันขึ้นทุกขณะ
ในตอนนั้นฉันว่าเธอคงกำลังร้องไห้
อยู่ที่อีกฝั่งของประตู
ไม่ต้องเห็นหน้าเธอก็รู้ได้
เพราะเสียงของเธอสั่นเครือ
สัญญานะ
สักวันหนึ่งเราจะมาพบกันอีกให้ได้
และเผื่อว่าเธอจะเห็นฉันบ้าง
ฉันโบกไม้โบกมือลนลาน
"เมืองนี้มีชีวิตชีวา แต่เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก"
ฉันพึมพำกับตัวเอง
ล้อสนิมเกรอะกรีดร้องบาดหู พาฉันไปตัวคนเดียว
รู้สึกถึงความอบอุ่นบางเบา
สนุกสุดๆ เลย
ผมขอแนะนำสมาชิกในวงนะครับ
- นะ - เอาเลย
นักร้องและมือกีตาร์
คนเขียนเนื้อร้องและแต่งเพลง เฮ้ยๆ
คนนี้ชอบมะเขือเทศสุดๆ
ฟูจิวาระ โมโตโอะ
ฟูจิครับ
เย่ๆ
มือกีตาร์…
ตัวสูงที่สุดในบัมป์ออฟชิกเก้น
จอมตะกละแห่งบัมป์ออฟชิกเก้น
มาสึกาวะ ฮิโรอากิ
- ฮิโระครับ - ฮิโระ
มือกลอง…
มีไฝใต้ตาด้วย
ไฝน้ำตา
ไฝใช่ไหม
- ไฝ - ไฝน้ำตา
ไฝ ใช่แล้ว
มีไฝคนเจ้าน้ำตา
- ไฝน้ำตา - ถูกแล้วล่ะ
เหมือนสองคนในหนึ่งร่าง
คนเดียวมีสองเลย
มือกลอง มาสึ ฮิเดโอะ
ฮิเดะจัง
แล้วก็นายผมทองมือเบส ชื่อ "ชามะ"
ผมทอง เล่นเบส ชื่อ "ชามะ"
- เล่นทวิตเตอร์ด้วย - ผมทอง เล่นเบส แล้วก็ "ชามะ"
- ทวิตเตอร์กับ… - ทวิตเตอร์กับ…
- อินสตาแกรม โซเชียลมีเดียสินะ - เล่นอินสตาแกรมด้วย
ตอนเพื่อนในวงไม่กดติดตามจะงอนมาก
ใช่ หมอนี่น่ารำคาญสุดๆ
เข้าใจนะ ทีนี้ก็พูดชื่อผมนะ
เนอะ
- ชามะ - ชามะ
ขอบคุณ
ผมดีใจมากเลยนะ
วันนี้มีคนมามากหน้าหลายตาเลย
ทั้งคนที่กำลังมีความสุข ที่สุดในชีวิต
แล้วก็คนที่มีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นทุกวัน
คนที่ต้องทนมีชีวิตไปวันๆ
เป็นตัวของตัวเองเถอะ เตงผ่อไป…
ลิ้นพันกันเฉยเลย
เป็นตัวของตัวเองนะ
- มาเต้นตามเพลงต่อไปกัน - เป็นตัวของตัวเอง
- นะ - ได้
เสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยิน
สะท้อนกึกก้องอยู่ภายใน
ผู้คนแสร้งทำเป็นไม่รับรู้
เฝ้ารอให้มีคนสังเกตเห็น
ถ้อยคำที่ฉันเรียนรู้มา
ปกป้องร่างฉันดังเกราะหนา
ถ่วงฉันให้หนักอึ้ง
รองเท้าของฉันไม่มันวับอีกต่อไป
บทเพลงที่ฉันลืมเลือน
ฉันตัดสินใจแล้วว่าไม่อาจ
ไปต่อได้โดยไม่สูญเสียทั้งสองสิ่ง
เสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยิน
สะท้อนกึกก้องอยู่ภายใน
ฉันทอดถอนหายใจ
ใครกันคือคนที่ทำให้ฉัน ต้องเอามือทาบอก
แม้ฉันจะเกิดใหม่วันพรุ่งนี้
ก็ยังจะเกิดใหม่เป็นตัวเอง
รุ่นซึ่งผลิตมาดาษดื่นนี้
ต้องการความรัก แม้จะเกลียดชังทุกสิ่ง
หัวใจดวงนี้เป็นของฉันเอง
ฉันเปลี่ยนโลกได้ ให้เป็นตามที่ฉันต้องการ
ถ้าฉันพยายาม ทุกสิ่งจะเป็นอย่างไร
ฉันรู้มาตลอดในใจ
ใช้ธงนั้นที่คนอื่นปักไว้เป็นจุดหมาย
ฉันเดินตามทางอย่างว่าง่าย
โดยแอบซ่อนธงของตัวเองไว้
ฉันพอเข้าใจแล้วว่า
ทุกอย่างจะจบลงเช่นนี้
ฉันโปรยยิ้มขณะก้าวเดิน
แต่จะให้ทิ้งธงของฉันไป ฉันทำไม่ได้
รองเท้าของฉันไม่มันวับอีกต่อไป
บทเพลงที่ฉันลืมเลือน
ฉันสามารถก้าวเดิน
โดยไม่ต้องสูญเสียทั้งสองสิ่งได้แล้ว
น้ำตาฉันโบยบินได้เพราะเธอ
เปล่งประกายสุขใจ ออกโผบิน และร่ายรำ
ช่างงดงามเหลือเกิน
รุ่นซึ่งผลิตมาดาษดื่นนี้ ไม่เป็นที่รักของใคร
วิญญาณยังแข็งแกร่ง แม้จะโศกเศร้า
ไม่ว่าจะเกลียดชังแค่ไหน มันจะไม่ลบเลือนหายไป
ช่างงดงามเกินกว่าสิ่งอื่นใด
ฉันรู้มาตลอดในใจ
น้ำตาฉันโบยบินได้เพราะเธอ
เปล่งประกายสุขใจ ออกโผบิน และร่ายรำ
จนเหือดหายไป
รุ่นซึ่งผลิตมาดาษดื่นนี้ ร้องเพลงฉลองชีวิต
หัวใจดวงนี้เป็นของเธอ
มันเกิดมาจากสิ่งที่เธอเห็น
ช่างงดงามเกินกว่าสิ่งอื่นใด
ฉันรู้มาตลอดในใจ
(ฮังกรีเดส์)
(วันพีซ วัยหนุ่มสาว)
(ภาพที่ระลึก)
ถูกเหวี่ยงหมุนวนสับสน ในเป้าหมายและเหตุผล
อยู่ตรงจุดที่ ไม่อาจระบุเวลาและสถานที่
เราโบยบินโอนเอนราวเครื่องบินกระดาษ
เฝ้ามองผืนฟ้าเปลี่ยนสีสันไป
ได้ยินเสียงร้องโหย และเบรกเสียงดังมาแต่ไกล
ขณะเรานั่งข้างกัน โดยมีขวดน้ำอัดลมคั่นกลาง
เราคุยกันตามใจ อยากเงียบเมื่อไหร่ก็ได้
เขียนร่างทำนองเพลงคลุมเครือ
ไม่ใช่ว่าไม่มีสิ่งที่ฉันอยากทำ
ฉันเชื่อแบบนั้น
ฉันพยายามจะจดจำ
ทว่ามีแต่เรื่องที่ทำให้ฉันยิ้ม แล้วถอนหายใจ
ฉันมั่นใจว่าหลงทางก็ไม่เป็นไร
ฉันเชื่อว่าเราไปไหนก็ได้ตามใจเรา
เธอรู้ และฉันก็ตระหนักได้
เวทมนตร์ที่ผูกพันเรา สักวันจะเสื่อมคลาย
ทุกวันที่ซ้ำซากจำเจ รู้สึกเหมือนวันวาน
เวลาเฉือนเกลาเรา ให้จางหายลงทีละน้อย
ยามเรากะพริบตา
เรามองข้าม หรือแสร้งมองผ่านหลายสิ่งรอบตัว
ช่างแสนใกล้ แต่ก็แตะต้องไม่ได้
เป็นสิ่งซึ่งหลบซ่อน ในมุกตลกและความเงียบงัน
ในกระเป๋ามีกุญแจ ใบเสร็จยับย่น
และความรู้สึกที่แท้จริงแสนระคายใจ
ชัตเตอร์หยุดนิ่งรอคอย
ขณะที่คนมารวมกันอยู่หน้าเลนส์
เจิดจ้าจนพร่ามัว ช่างไม่ยุติธรรม
แต่ช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน
และตอนนี้ฉันยืนอยู่ในอนาคต สุดแสนจะคาดฝัน
ทำตัวเองเจ็บปวดเหมือนอย่างเคย
ฉากทิวทัศน์นิ่งสนิทอยู่บนฝ่ามือ
ขณะเราจ้องมองดูฉันอยู่ภายในนั้น
รายล้อมด้วยความโกลาหล ของเป้าหมายและเหตุผล
เราเรียนรู้ ชินชา และทำให้ดีที่สุด
ราวกับได้ยินเสียงร้องโหย และเบรกเสียงดังมาแต่ไกล
เขียนร่างทำนองเพลงคลุมเครือ
ทุกสิ่งที่พูดเป็นถ้อยคำไม่ได้
เป็นดั่งเครื่องบินกระดาษ
ที่เราส่งให้โบยบินไป สู่โลกเบื้องหน้าเลนส์กล้อง
ที่เรามองเห็นไปด้วยกัน
ฉันยืนอยู่ในอนาคตสุดแสนจะคาดฝัน
แม้อดีตจะทับถมกองกันสูง
ฉากทิวทัศน์ ที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากวันวาน
จะยังคงเชื่อมโยง กับที่ที่ฉันอยู่ในวันนี้
หลงทางบ้างก็ไม่เป็นไร
ฉันคิดว่าเราไปไหนก็ได้ตามใจเรา
เธอยิ้มอยู่ ฉันเองก็เหมือนกัน
ขณะเราหันออกสู่ เวทมนตร์ซึ่งกำลังเสื่อมคลาย
ฉันกำลังหันมองอนาคต ที่จะมีเราอยู่ด้วยกัน
(ภาพที่ระลึก)
ชามะ
ฟูจิ
จบเพลงแล้วเหรอ สั้นจังเลย
- เอ๊ะ - อะไรนะ
เรามากันครึ่งทางแล้วนะ
- ว่าไงนะ - เอ๊ะ
ขอโทษที หูฟังข้างซ้ายมัน…
หยิบหูฟังให้หน่อยสิ
ไม่ต้องเปิดไฟก็ได้ครับ
ยังไม่ได้พูดอะไรลึกซึ้งเลย
อีกแป๊บเดียวก็จบแล้วล่ะ
เราจะทิ้งความรู้สึกไว้บนเวที ช่วยรับไว้ด้วย
รับกันด้วยนะ
ต้องขอพึ่งทุกคนแล้ว
มือว่างไม่รู้จะทำอะไร เลยล้วงกระเป๋าไว้
ตอนยืนรอรถบัส รู้สึกเหมือนมีเวลาเพิ่มมาอีกนิด
เสียงชีวิตประจำวันในเมืองใหญ่ ทำให้รู้สึกเหงาหงอย
เราสองเป็นเหมือนคู่หมากฝรั่ง
รสที่เธอไม่ชอบ
ขณะเราพูดว่า "ไม่ได้" หรือ "ได้"
ไฟจราจรก็เปลี่ยนสีกลับไปมา
เคลื่อนตัวและหยุดลง
แม้เราจะทำอะไรเหมือนกัน แต่ก็ยังเป็นคนแปลกหน้า
อยากรู้จังว่าเธอสบายดีไหม
ตอนนี้เธอมีสีหน้ายังไงกันนะ
เธอค้นพบถ้อยคำแบบไหนกันนะ
ถ้าหากเธออยู่ตรงนี้
อยู่ที่นี่กับฉันล่ะก็
ฉันอยากจะคุยกับเธอ
ยานวอยเอจเจอร์ออกนอกระบบสุริยะแล้ว
มันเดินทางได้เร็วแค่ไหนกันนะ
ดำเนินตามเส้นทางของมันไป
ฉันไม่รู้หรอกว่า มันหมายถึงอะไร แต่แล้วจู่ๆ
ฉันก็เงี่ยหูฟังลมหายใจตัวเอง
ทั้งร่างกายและหัวใจ
สงสัยจังว่าฉันสามารถ
นำทั้งสองสิ่งมาได้หรือเปล่า
แม้มันจะทำงานจนสึกหรอไปมาก
ไม่เป็นไร ฉันมียาของฉันอยู่
แต่ฉันจะไม่กินยาหรอก หันหลังกลับไม่ได้แล้ว
เราทั้งคู่หันกลับไม่ได้
คงจะดีนะถ้าเรากำลังคิด
เรื่องเดียวกันอยู่
สายลมโชยโลมไล้ผิว
และผืนฟ้าไร้ก้นบึ้ง
ไม่ว่าจะเหมือนกันมากสักเท่าไร
เราใช้ชีวิตไป ค่อยๆ หลงลืมโดยไม่ดิ้นรนต่อสู้
ฉันอยากรู้จังว่า เราเจอถ้อยคำแบบไหนกันนะ
ใบหน้ากล้ำกลืนฝืนยิ้ม และถ้อยคำว่างเปล่า
กลิ่นโปรดของเธอ
ฉันยังจำได้ทุกสิ่งอย่าง
ฉันอยากจะคุยกับเธอ
ที่ผ่านมาเธอทำอะไร หรือเธอจะทำอะไรต่อไป
ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิด
ไม่ ก็อาจจะพูดเกินไปหน่อย
พูดเกินไปจริงๆ นั่นแหละ
ฉันอยากจะบอกว่า
ไม่เป็นไร ฉันรู้ดี
ฉันคายหมากฝรั่งลงบนกระดาษ
ขณะรถบัสมาถึงแล้วเปิดประตู
ขอบคุณมากครับ
ฟูจิ
ชามะ
ฟูจิ
ถึงฉันจะถามหาเหตุผล
ว่าทำไมถึงทอดถอนหายใจ
ก็ไม่อาจเข้าใจ
เพราะมันไม่ใช่เหตุผลของฉัน
เพราะฉะนั้นอย่างน้อย
ฉันอยากรู้
แม้จะไม่เข้าใจ
แต่ฉันใคร่รู้สงสัย
ความเจ็บปวดของใครก็ต้องแบกรับเอง
ฉันไม่รู้จะแบ่งเบาให้ได้อย่างไร
เพราะฉะนั้นอย่างน้อย ฉันอยากจะรู้
ว่าความทุกข์ เป็นสิ่งที่แต่ละคนต้องแบกรับ
แต่ถ้าหากสองรวมเป็นหนึ่ง
ก็อาจช่วยแบกกระเป๋าใบเดียวกันได้
แต่ถ้าหากสองรวมเป็นหนึ่ง
ก็จะไม่ต้องเอ่ยคำร่ำลา
ฉันตามหาถ้อยคำอย่างสิ้นหวัง
ในที่สุดฉันก็จำได้บ้าง
ใครจะรู้ว่าเพียงรอยยิ้มเดียว
จะดึงดูดใจได้ขนาดนั้น
เมื่อฉันลองแอบส่องมองโลกใบอื่น
ก็ละอายใจกับหลายสิ่งอย่าง
ฉันไม่อยากเป็นเด็ก เพราะมันไม่เท่เสียเลย
ฉันจึงยืนเขย่งเท้า แต่กลับทำให้ดูเป็นเด็กไปใหญ่
หัวใจที่คิดว่า ท้องฟ้ายามอาทิตย์ตกช่างงดงาม
อย่าเสียใจดวงนั้นไปเลย
ใจที่พูดเอ่ยอย่างไร้เดียงสาใสซื่อ
ฉันอยู่ตรงนี้เพื่อพบเจอกับทุกคน
หากหนึ่งคนกลายเป็นสอง
จะเกิดความกลัว ว่าจะถูกมองทะลุปรุโปร่ง
หากหนึ่งคนกลายเป็นสอง
นัยน์ตายิ่งจ้องมองเพ่งเขม็ง
หัวใจฉันบิดเบี้ยวยุ่งเหยิง ด้วยเหตุผลตรรกะ
ได้กลายเป็นจิตใจที่เย็นชา
แต่เพียงรอยยิ้มเดียว
ก็จุดไฟแรงกล้าในใจฉันได้
เอ้า
หากเราเป็นหนึ่งเดียว
วันนี้คงไม่มาถึง
ฉันอยากร้องเพลงถึงเธอที่รัก
เธอจะได้ยินหรือเปล่าก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ
เพราะฉะนั้นอย่างน้อย ฉันก็อยากร้องต่อไป
โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไปเพื่ออะไร
ท้องฟ้าสีแดงสว่างไสว ที่ฉันมองอยู่คนเดียว
จากที่ที่เธออยู่ จะมองเห็นด้วยหรือเปล่านะ
เห็นรอยยิ้มของเธอที่รัก
ทาบพาดผ่านฟ้ายามอัสดง
ใครจะรู้ว่าเพียงรอยยิ้มเดียว
จะมอบความกล้าให้ได้เพียงนี้
จนทำให้เสียงของฉันสั่นพร่า
บัมป์ออฟชิกเก้นอยู่ไหนเอ่ย
อยู่นี่ไง
อายุอานามก็ 40 แล้ว ก็ต้องทำเสียงแบบนี้แหละ
เล่นดีมาก
เมื่อวานเราคุยกันคร่าวๆ แล้ว
เมื่อวานนี้ เราเล่นเพลง "ไดมอนด์" กันที่นี่
ผมเขียนเพลงนั้นตอนอายุ 20
เพลงนั้นน่ะ
อายุ 20 ปีแล้วเหรอ ไม่คิดเลยว่า 20 ปีต่อมา
ผมจะยังได้เล่นเพลงนี้ให้ทุกคนฟัง เหลือเชื่อไปเลย
เพราะงั้นผมเลยตื้นตันมาก แล้วก็เริ่มพูดออกมา
เพลงเมื่อกี้คือ "เห็นท้องฟ้าสีแดงนั่นไหม"
เพลงนั้นก็เก่า เขียนไว้ได้ 15 ปีแล้วมั้ง
ใช่ 15 ปีแล้ว
ผมมองท้องฟ้าสีแดงแล้วก็เขียนเลย
เลยได้เป็นเพลงนั้น
ที่จะพูดคือ
เพลงนั้นเขียนจากมุมมองผม
แล้ว 15 ปีต่อมา ประมาณๆ เอาน่ะนะ
แต่ไม่คิดเลยว่าสิบกว่าปีต่อมา
จะได้ร้องเพลงนี้กับทุกคน
พอคิดว่าเพลงนี้มาไกลขนาดไหน
ผมไม่รู้จะแสดงออกยังไงดี
แต่รู้สึกว่าวิเศษที่สุดเลย
ก็เหมือนที่ผ่านๆ มา แถมยังยิ่งกว่าเมื่อก่อนด้วย
เหมือนสมัยก่อน ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย
จะว่ายังไงดีล่ะ
เรายังเล่นดนตรีด้วยกันอยู่ เหมือนที่เคยเป็นมา
การที่มีคนคอยฟังเพลง และดนตรีของเรา…
พูดได้แค่ว่าสุดยอดไปเลย
ที่พูดนี่จากใจเลยครับ
เราห่างจากพายุมาไกล
แสงที่เกิดขึ้นตอนเราพานพบกันนั้น
ฉันจะไล่ตามมันไป
ฉันมีความกล้าขนาดเท่าลูกแก้ว อยู่ในกระเป๋า
เราทุกคนมีความกล้าพอๆ กัน
แม้จะจับมาวางเรียง ก็ยังมีจำนวนเท่ากัน
นับแต่วันนั้น
นับแต่วันเริ่มต้น
ร่มปุปะ ตะเกียงเปรอะเปื้อน
แผนที่เขียนด้วยมือ เราใช้ทุกสิ่งอย่างทะนุถนอม
ไปด้วยกัน
ที่นี่ที่ไหนกันนะ
เรากำลังมุ่งไปที่ใด ไม่มีใครรู้คำตอบเลย
แต่เราเลือกจะอยู่ด้วยกัน
ตราบใดที่ยังยืนเคียงข้างกัน จะไปที่ไหนก็ไม่สำคัญ
เราหัวเราะร่าน้อยกว่าที่เคย
ร่ำไห้และโกรธเคือง แต่ที่ทำก็มีแค่นั้น
หันเข้าหาดนตรี และเชื่อมสายสัมพันธ์เข้าด้วยกัน
ความรู้สึกกลัวที่เก็บไว้กระเป๋า ยิ่งใหญ่กว่าทั้งจักรวาล
เราทุกคนมีความกลัวพอๆ กัน
เราตัวสั่นเครือไปพร้อมกัน
เราแข็งแกร่งขึ้น
จานบินที่ฉันชี้ให้ดู แมวจรที่เราเดินผ่าน
เราหาวออกมาพร้อมกัน แล้วมีอะไรอีกล่ะ
บอกฉันที
อย่าเสียศักดิ์ศรี หรือความเขินอายของเธอไป
เผชิญหน้ากับมันด้วยหัวใจ
ริบบิ้นที่พันผูกเราไว้ด้วยกัน
อาจคลายออกสักวัน แต่เพราะงั้น เราถึงได้ผูกมันไว้
ความกล้าของเธอเหมือนแสงดาว
ฉันอยากเชื่อแบบนั้น แม้จะจับมาวางเรียงกัน
ตอนนี้เราอยู่จุดไหนกันนะ
เรากำลังจะไปที่ใด เราไม่ได้หลงทาง
เราห่างจากพายุมาไกล
ขณะตะโกนร้องว่า "พร้อมแล้วไป" เราสูดหายใจพร้อมกัน
โดยการร่ำไห้ โกรธเคือง และหัวเราะ
เราห่างจากพายุมาไกล
แสงที่เกิดขึ้นตอนเราพานพบกันนั้น ฉันจะไล่ตามมันไป
รีบไปกันให้ไกลจากพายุ
นำดาวสีแดงมาวางเรียงกัน แล้วออกเดินทางไปเลย
ไปกันเถอะ
- ขอบคุณ - ขอบคุณ
(ออโรราอาร์ก)
พยายามจะสื่ออะไรกันนะ สิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตาเธอคืออะไร
เข็มวินาทีเดินชี้ไปหาคำตอบนั้น
คอแห้งผากของฉันสั่นเทา พึมพำถ้อยคำที่ไม่มีใครได้ยิน
ทุกคนอยู่รวมกัน แต่เราช่างเดียวดาย
ระหว่างเสียงฝีเท้า ฉันได้ยินเสียงอะไรร่วงหล่นลง
ฉันแตะใบหูและได้ยินเสียง ปลายนิ้วของฉันร้อนจัด
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
เรากระพือปีกโบยบินหนีจากพายุที่นี่
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
ห้อมล้อมด้วยความจริง และคำโกหก เราหนีไปไม่พ้น
เข็มวินาทีชี้มาที่เราให้หยุดชะงักลง
"ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว" ก็อยากจะพูดอะไรเท่ๆ แบบนั้นได้บ้าง
เราหลงทาง แต่ก็หัวเราะอย่างหมดหวัง
หากผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ ดวงอาทิตย์จะฉายแสง
แล้วหลังจากนั้น ค่ำคืนจะเวียนผันมาอีกครั้ง แต่ว่า…
- ความหวัง - ความหวัง
ดี
- สิ้นหวัง - สิ้นหวัง
ดนตรีวันนี้ ขอมอบให้พวกคุณทุกคนที่นี่
- เราเล่นดนตรีวันนี้เพื่อทุกคน - ไปกันเถอะ
หัวใจเราร่ำร้องไม่หยุดหย่อน
ถึงวันนี้จะรู้สึกเหมือนหยุดเต้น แต่ใจกรีดร้องว่ายังไม่ตาย
ใช่เลย
นี่ทุกคน โตเกียวโดมนี่ใหญ่ไหม
ไม่ใหญ่หรอกเนอะ
ผมรู้สึกใกล้ชิดกับทุกคนมาก
เสียงของผมไปถึงทุกคนด้วยใช่ไหม
ถ้าเธอรู้สึกติดแหง็กอยู่ในที่เดิมๆ
คอแห้งผากของฉันสั่นเทา พึมพำถ้อยคำที่ไม่มีใครได้ยิน
จะกังขาก็ได้ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร
ร่างกายเธอเชื่อในตัวเธอ
ทุกสิ่งที่เธอทำ
คอแห้งผากของฉันสั่นเทา
ถ้อยคำที่เธออยากร้องออกมา กำลังส่องประกาย
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
ฉันจะตามติดเสียงนั้นไปหาเธอ เพราะงั้นตามหาฉันที
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
- สิ้นหวัง - สิ้นหวัง
- ความหวัง - ความหวัง
ปีกของเราไม่ได้หัก เราไม่มีปีกมาตั้งแต่แรก
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
หัวใจเราร่ำร้องไม่หยุดหย่อน
พร่ำร้องจนถึงวันพรุ่งนี้ แม้จะรู้สึกเหมือนวันเดิมๆ
เรากระพือปีกโบยบินหนีจากพายุที่นี่
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
ขอบคุณมาก โตเกียว
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
เย่
- เย่ - เย่
ฉันจำทำนองนั้นได้ดี
ก้องสะท้อนราวเสียงระฆัง
ตอนเราเจอกันครั้งแรก
ธงที่เธอยกโบกสะบัด
ฉันจำได้
เพิ่งนึกออกว่าเดินกันไม่เก่งนัก
ชนกระแทกกันไปมาจนเจ็บช้ำ
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเดินไปไหน
บนโลกกลมๆ อันขรุขระใบนี้
ฉันมักโดนดุเสมอ
เลยก้มหน้าลงแล้วยืนตัวแข็ง
เสียงทรัมเป็ตจากที่ไกลๆ นั้น
ฉันเงี่ยหูฟังขณะยืนนิ่ง
พูดไม่ออกและหยุดชะงัก
แอ่งน้ำตาที่ฉันร่ำไห้ออกมา
ประกายระยิบระยับไม่สิ้นสุด
มันกระซิบกับฉันด้วยเสียงโหยหาอดีต
ทุกครั้งที่ใจฉันสรรค์สร้างอัญมณี
ฉันตั้งชื่อพวกมันด้วยใจกระตือรือร้น
พวกมันยังคงเปล่งประกาย แม้ฉันจะลืมเลือน
เธอคือคนที่ทำให้ ดวงดาวพร่างพราวเต็มฟ้า
ร่างกายฉันอดกลั้นอย่างไร้หวัง
ติดตามสู่ทุกที่ที่ฉันไป
แม้ฉันจะไม่แข็งแกร่ง แต่ก็ยังอยากยิ้ม
และเอื้อมมืออันกล้าหาญ ออกไปเช็ดน้ำตาให้เธอ
ทุกคนกำลังวิ่งมุ่งหน้า
ตื่นเต้นกับคณะละครสัตว์
ฉันก็อยากวิ่งไปเหมือนกัน
แม้จะไม่มีตั๋วก็ตาม
ฉันมั่นใจว่าจะต้องโดนดุแน่
แต่แค่หวังอยากให้มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันไม่ได้กลั้นหายใจตั้งตารอ
จึงได้มาหาเธอที่นี่
"เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไงนะ"
ฉันติดนิสัยชอบควานหาเหตุผล
ค้นหาถ้อยคำมาซ่อมแซมมัน
จะได้อธิบายให้คนอื่นฟังเข้าใจ
มันจะเป็นวันแสนวิเศษ
แม้จะกลัว ฉันก็เลือกอนาคตตัวเอง
จงมุ่งหน้าไปยังที่ที่เธอหมายมั่น
พระอาทิตย์ถึงได้ขึ้นมาวันนี้
ร่างกายเธอตอบสนองอย่างแรงกล้า
เคยชินกับการล้มลุกคลุกคลานแล้ว
ถ้ามีความสุขบ้างจะเป็นไรไหมนะ
อยากให้วันนี้ดำเนินไปตลอดกาล
เสียงของใครบางคนดังขึ้นเรียกอีกคน
ท่ามกลางหมู่คนแปลกหน้า
สถานที่นี้เปี่ยมไปด้วยความหวัง
แม้ฉันจะวิ่งตามไปด้วยแล้ว
ใช่ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนไป
ใช่ว่าฉันได้เข้าใจอะไรขึ้นมา
ที่จุดหมายไร้เก้าอี้ให้นั่งพัก
กระนั้นฉันก็ยังวิ่งไป
ความคิดของฉันจะได้ไม่เดียวดาย
มันจะเป็นวันแสนวิเศษ
ฉันเลือกอนาคตตัวเอง แม้มันจะไม่ได้เลือกฉัน
รอยเท้าที่เชื่อมต่อกับสถานที่นี้
ร่ำร้องร่วมกันมาจากด้านหลัง
ทุกครั้งที่ใจฉันสรรค์สร้างอัญมณี
ฉันตั้งชื่อพวกมันด้วยใจกระตือรือร้น
น่าสนใจนะ แม้ฉันจะไม่ได้แข็งแกร่งขึ้น
วันแรกที่ฉันร้องไห้และหัวเราะ
ใช่ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนไป
ใช่ว่าฉันได้เข้าใจอะไรขึ้นมา
บนโลกกลมๆ อันขรุขระใบนี้
เสียงของใครบางคนดังขึ้นเรียกอีกคน
ท่ามกลางหมู่คนแปลกหน้า
บนโลกกลมๆ อันขรุขระใบนี้
ชื่อหนึ่งประทับลึกในใจ
ฉันใส่สิ่งหนึ่ง ที่ต่างจากเดิมไว้ในกระเป๋า
หากมันส่งเสียงออกมา มันจะกลายเป็นนก
ชื่อหนึ่งเดียวนั้นจะโบยบินไปหาเธอ
ไม่อาจบอกได้ว่าฉันอยากเอ่ยอะไรออกไป
ฉันเริ่มกลัวแล้วว่ามันจะจางหายไป
ฉันทำสุดฝีมือแล้ว
แต่ทำไมกัน ฉันถึงยังไม่เอาไหนเลย
แม้ฝนจะโปรยปราย หรือหยุดลง
ฉันคิดถึงเธอเป็นอย่างแรกเสมอ
ยามเราจับมือกัน ที่ที่เราเชื่อมถึงกัน
กลายเป็นโลกทั้งใบของฉัน
"นั่นล่ะ เหตุผลที่ฉันมีชีวิต"
นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันคิดได้
ฉันยังกลับไปได้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด
แม้น้ำตาเหล่านั้นจะมีความหมาย
แต่เป็นธรรมดา ที่ถ้อยคำไม่สามารถปลอบโยนได้
หากน้ำตารินไหล ฉันจะรองรับมันเอาไว้
เผื่อว่าจะเข้าใจอะไรได้บ้าง
ทั้งความทรงจำ เสียง และแสงไฟ
แม้ชีวิตจะลวงหลอก และพรากทั้งหมดนั้นไป
ยังมีชื่อหนึ่งประทับลึกในใจ
ชื่อหนึ่งเดียวนั้นจะโบยบินไปหาเธอ
ยามที่เราให้คำมั่นสัญญากันไว้
ใบหน้ายิ้มแย้มของเธอช่างงามจับตา
แม้ความมืดจะกลืนกินฉันจนหมดสิ้น
ฉันยังยืนหยัดอยู่ได้เพราะเชื่อมั่น
แม้จะแตกต่างจากอนาคตที่วาดฝันไว้
เธอก็อยู่ตรงนี้แล้วไม่ผิดไปแน่
ไม่ว่าประตูจะนำไปสู่อะไร
เราจะเปิดมันออกด้วยกัน
ยามเราจับมือกัน ที่ที่เราเชื่อมถึงกัน
กลายเป็นโลกทั้งใบของฉัน
"นั่นล่ะ เหตุผลที่ฉันมีชีวิต"
นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันคิดได้
แม้จะเปรอะเปื้อน แม้จะน่าเกลียดน่ากลัว
แม้จะขี้ขลาด ฉันก็ยังจะกอดเธอไว้แน่น
ยามเราจับมือกัน ที่ที่เราเชื่อมถึงกัน
กลายเป็นโลกทั้งใบของฉัน
ฉันยังกลับไปได้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด
ฉันกำลังไป
ขอบคุณ
รู้สึกราวกับบอกลากันไป
ยาวนานกว่าที่ฉันจำได้มาก
แสงเศร้าสร้อยนั้นถูกปิดบังขังไว้
ส้นรองเท้าฉันสึกไปหมด
ฉันมองเห็นมันตอนอยู่เคียงเธอ
แต่ตอนนี้มองไม่เห็นแล้ว
ดาวหางเลือนรางโปร่งใสดวงนั้น
แต่ฉันยังคงคอยตามหามัน
ฉันขับร้องเพลงเสมอ
เพลงที่เราร้องกันวันนั้น
ฉันไม่เหงาหงอยอีกต่อไป
เพราะรู้แล้วว่า ความเหงาแท้จริงนั้นเป็นอย่างไร
"ไปถึงเมื่อไหร่ จนถึงที่ไหน"
"มันประหลาดไหม หรือธรรมดา"
ยากจะก้าวเดินต่อ
จนถึงจุดที่ไม่นึกถามตัวเอง
มีความสุขเข้าไว้ดีกว่า
ปัดมันทิ้งไปแล้วยิ้มออกมา
ไม่เป็นไรนะ ความเจ็บปวดนั้น
จะไม่เลือนหายไปแน่ แม้เธอจะลืมมัน
เส้นทางนั้นโรยด้วยอุดมคติของเรา
มาทาสีมันใหม่ด้วยความเป็นจริงกัน
ความทรงจำจะยังอยู่บนเส้นทางนั้น
ส่องประกายขณะโปรยทิ้งไว้ข้างหลัง
ทำไมเราจึงบอกลากัน
เหตุผลคืออะไรกันนะ
แสงเศร้าสร้อยนั้นฉายให้เงาฉันทอดยาว
ยาวขึ้นทุกที
บางครั้งฉันก็ป่วยไข้
และนอนหลับบ้างเมื่อมีเวลา
แม้รู้ว่าตัวฉันนั้นฝันไป
แต่จะออกเดินอีกครั้ง เพราะฉันได้พบเจอเธอ
แม้จะห่างไกลจากท้องฟ้าใสสีคราม
อยู่ในความมืดไร้สิ้นสุดนี้
แต่หากเธอจดจำแสงดาวได้
เราจะไปถึงทางช้างเผือก
แม้จะหยุดร้องไห้ลง
แม้จะเปลี่ยนรองเท้าเป็นคู่ใหม่
ไม่เป็นไรนะ ความเจ็บปวดนั้น
จะไม่เลือนหายไปแน่ แม้เธอจะลืมมัน
ฉันมั่นใจว่าต้องมี
สิ่งที่เธออยากบอกฉัน
อาจไม่ใช่สิ่งพิเศษอะไร
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
คำร่ำลาของเรา
เชื่อมโยงกับตอนที่เราพบกัน
ดาวหางโปร่งใสดวงนั้น
จะไม่หายไปเพราะแค่มันโปร่งใสหรอก
วงกลม กากบาท สามเหลี่ยม ไม่ว่าจะรูปทรงอะไร
เธอเทียบกับคนอื่นได้ทั้งนั้น
และเมื่อลองเทียบดูแล้ว
- ช่างสุขใจที่ยังมีชีวิต - ช่างสุขใจที่ยังมีชีวิต
ใช่เลย
แม้จะหยุดร้องไห้ลง
ปัดมันทิ้งไปแล้วยิ้มออกมา
ไม่เป็นไรนะ ความเจ็บปวดนั้น
จะไม่เลือนหายไปแน่ แม้เธอจะลืมมัน
ไม่เป็นไรนะ ที่จุดกำเนิดแสงเรืองรองนั่น…
มีเธออยู่
ใช่เลย
มีเธออยู่
ใช่เลย เอาเลย
เมื่อฉันเจอเธอ ในที่สุดก็พบความหมาย
ของชีวิตที่ใช้มาสักที
ฉันไม่ฉลาด แต่ฉันอาจเป็นอัจฉริยะ
เพราะฉันรู้แล้วว่า ทำไมโลกนี้จึงสวยงามนัก
ตัวอย่างเช่น แค่คิดว่าเธอ
ปรากฏกายขึ้นบนถนนทางโค้งนั่น
ก็รู้สึกเหมือนแกะกระดาษห่อของขวัญ
ไม่ว่าเธอจะร้องไห้หรือโกรธเคือง
ฉันก็อยากอยู่ใกล้ชิดเธอ
แม้เนื้อตัวฉันจะเปรอะเปื้อน
ก็อยากโอบกอดเธอไว้แนบกาย
ที่รัก ฉันรักเธอ
ฉันตื่นขึ้นได้ในวันนี้
เพราะอยากจะยิ้มไปกับเธอ
ใช่เลย
ถึงจะจับสลากไม่ถูกรางวัลสักที
ก็ยังรู้สึกเหมือนถูกรางวัลใหญ่ เมื่ออยู่ข้างเธอ
อยู่อย่างนี้ก็สบายใจดี
ไม่รู้สึกเหมือนจะเสียอะไร
ทั้งโลกนี้เป็นฟองสบู่
ไม่ได้หายไปเพราะมันโชคดี
ซื่อสัตย์กับตัวเองได้แล้ว
มันถูกสร้างมาแบบนั้นแหละ
ไม่ว่าพยากรณ์อากาศจะเป็นยังไง
ฉันเจิดจ้า และเธอเป็นอาทิตย์ส่องแสง
จนกว่าร่างนี้จะกลายเป็นแค่เปลือก
ฉันจะโอบกอดเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
เมื่อฉันเจอเธอ ในที่สุดก็พบความหมาย
ของชีวิตที่ใช้มาสักที
ถ้าฉันผล็อยหลับอีก
ก็อาจไม่ตื่นขึ้นมา
ต้องมีเหตุผล ที่ยามปัจจุบันส่องสว่างสิ
ถ้าฉันตื่นขึ้นมาอีก
เธออาจไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
ขอฟังเสียงเธอได้ไหม
ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่ทะเลาะกันก็เพื่อจะได้คืนดี
เราแข่งวิ่งสามขาไปที่นั่นกันเถอะ
ถ้าสักวันฉันกลายเป็นแค่เปลือก
เรามาเจอกันใหม่นะ
เฮ่
ที่รัก ฉันรักเธอ
เฮ่
ที่รัก ฉันรักเธอ
ฉันรักวันวาน
เพราะมีเธออยู่ในวันนั้น
ไม่ว่าเธอจะร้องไห้หรือโกรธเคือง
ฉันก็อยากอยู่…
- ใกล้ชิดเธอ - ใกล้ชิดเธอ
ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน ก็จะเอื้อมไปโอบกอดสุดจักรวาล
ฉันรักเธอ โตเกียว
- ที่รัก - ฉันรักเธอ
เหตุผลที่วันพรุ่งนี้มาถึง
ก็เพื่อให้ฉันได้อยู่ข้างเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
ในที่สุดก็พบความหมาย ของชีวิตที่ใช้มาสักที
ฉันรักเธอ
ในที่สุดก็พบความหมาย ของชีวิตที่ใช้มาสักที
ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
เฮ่
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ที่รัก ฉันรักเธอ
- ที่รัก ฉันรักเธอ - ที่รัก ฉันรักเธอ
ขอบคุณ
ผมแค่ลองร้องท่อนนั้นดู
ไม่นึกว่าจะร้องตาม
ก็ยัดท่อนร้องเข้าไปได้
ทำไมค์หล่น ขอโทษนะ
อ๋อ บอกทีมงานน่ะ
ไมค์หล่น ขอโทษนะ
ทุกคนร้องสุดหัวใจหรือเปล่า
ยังมีเสียงอยู่ไหม
งั้นร้องเพลงกันต่อเลยเนอะ
ขอบคุณ
เพิ่งตระหนักได้ตอนเป็นไข้
ว่าฉันนั้นมีร่างกาย
เพิ่งเข้าใจก็ตอนคัดจมูกหายใจไม่ออก
ว่าฉันนั้นยังหายใจ
ยังดูให้แน่ใจสองสามหน ว่าเธอนั้นมีตัวตน
แต่เพิ่งรู้ว่าเธอสำคัญเพียงใด ก็ตอนที่เธอนั้นจากไป
ถ้าฉันผลักไสมือที่ยื่นมา ขอความช่วยเหลือ
อาจเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ขึ้น ตอนนั้นก็ได้
ถ้าฉันเอื้อมไปจับ มือที่ยื่นมาขอความช่วยเหลือ
ฉันอาจแค่อยากปกป้องตัวเอง
ฉันยึดติด กับการมีเธออยู่ข้างๆ มาตลอด
แต่ฉันไม่อยากทิ้งเธอไป เพราะฉันนั้นหวาดหวั่นเหลือเกิน
- ลาๆ ลา ลา ลา - ลาๆ ลา ลา ลา
ได้ยินไหม โตเกียว
เพิ่งตระหนักได้ตอนคุยกับผู้คน
ว่าไม่มีอะไรอยากจะพูด
เพิ่งเข้าใจตอนตอบกลับไป พร้อมอารมณ์ขัน
ว่ามีหลายสิ่งอย่างที่อยากสื่อออกไป
ฉันเอาแต่ขับร้องถึงการมีตัวตนของเธอ
แต่แค่คำว่า "ขอบคุณ" ไม่อาจสื่อถึงความซาบซึ้งในใจได้เลย
- ลาๆ ลา ลา ลา - ลาๆ ลา ลา ลา
ระหว่างที่เราอยู่ด้วยกัน มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ไม่เป็นไร
ฉันอยากคว้ามันมามอบให้เธอ
เพิ่งตระหนักได้ หลังเวลาผ่านไปหลายปี
ว่าฉันอาจเป็นคนไม่สำคัญ แต่ก็มีความหลังในโลกนี้
เพิ่งเข้าใจในเวลาเดียวกันนั้นเอง
ว่ามันจะมีวันอวสาน
ยังจำเธอได้จวบจนวันนี้
แต่สิ่งที่ต้องการจริงๆ คือปัจจุบันที่ได้ร้องเพลงกับเธอ
ในตอนนี้
หลังลืมเธอไปแล้ว ฉันถึงจดจำได้
ว่าเรามีความหลังด้วยกันมา
หลังจากเสียเธอไป ฉันจึงได้ค้นพบว่า
เรานั้นเคยพานพบกัน
การมีอยู่ของตัวตนเรา อาจไม่สำคัญต่อโลกใบนี้
แต่โลกของฉันหมุนได้ เพราะมีเธออยู่ในนั้น
ยังดูให้แน่ใจสองสามหนว่าเธอมีตัวตน
แต่แม้จะไม่มีตัวตน เธอก็ยังคงอยู่ตรงนี้
เวลาของเราจะเดินต่อไป โดยไม่หยุดนิ่ง
พร้อมนะ เอ้า
- ลาๆ ลา ลา ลา - ลาๆ ลา ลา ลา
เอ้า
- ลาๆ ลา ลา ลา - ลาๆ ลา ลา ลา
- ขอบคุณนะ - ขอบคุณนะ
ขอบคุณ
ได้ยินทุกคนร้องเพลงด้วย ต้องขอขอบคุณจริงๆ
นี่เพลงสุดท้ายแล้ว
เศร้าจังแฮะ
บนท้องฟ้ายามราตรีในจิตใจของใครบางคน
ยามพวกเขาอยากส่งผ่านความรู้สึก
ติดตามเส้นทางกำเนิดของความหวัง
มุ่งหน้าไปยัง ที่ที่เจ้าของท้องฟ้าอยู่
ขบวนอันคดเคี้ยววกวนไม่จบไม่สิ้น
ถ้าหยุดลงก็จะจมดิ่ง
ไม่รู้ว่าจุดมุ่งหมายคืออะไร
ไม่รู้จะถึงเมื่อไหร่ หรืออยู่ที่ไหน
โผบินผ่านกาลเวลาและระยะทาง
ฉันมาไกลขนาดนี้ด้วยมือของเธอ
ถ้อยคำที่ฉันเขียนลงบนกระดาษ
คือสรรพเสียงที่กังวานอย่างเงียบกริบ
เธอร้องเรียกฉันด้วยวิธีนั้นใช่ไหม
เมื่อเงยหน้าขึ้น ฉันก็ได้ยิน
พอดีกับตอนที่มันส่งมาถึง
หวังว่ามันจะไปถึงเธอพรุ่งนี้เช่นกัน
หวังว่าอย่างน้อยมันจะส่องประกาย
ให้เธอมองเห็น
รูปลักษณ์แท้จริงของดาวตก
ที่เราทั้งคู่รู้จักดี
ฉันก้มลงมองเท้าตัวเองให้ดี
ขณะเดินขึ้นบันไดทีละขั้น
ไม่ว่าจะตื่นเต้นสักแค่ไหน
ฉันยังเดียวดาย
เดินไหล่กระทบไหล่
หลีกเลี่ยงผู้คน
แม้โลกนี้มีคนอีกนับร้อยล้าน ฉันก็ยังเดียวดาย
หากฉันบอกว่าวันนี้ไม่มีอะไรพิเศษ
วันอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรพิเศษเช่นกัน
เศษเสี้ยวของเพลงนี้ขยายใหญ่ จนเกือบล้นเอ่อ
ส่งเสียงอึกทึก โดยหวังจะได้พบหน้าในไม่ช้า
ไม่เปลี่ยนแปลงและไม่อาจเปลี่ยนไป
แต่ฉันยังคงเดินหน้าต่อ
แม้จุดหมายจะเลือนราง
แต่ถ้าอย่างนั้นแล้วล่ะก็…
ก่อนหยดน้ำตาที่เธอหลั่งออกมาในอนาคต
จะซึมหายไปในพื้นพิภพ
เหมือนที่ฉันรองรวบรวมไว้ ให้หยาดน้ำตาไม่เดียวดาย
หวังว่าเพลงนี้จะส่งไปถึงเธอทันเวลา
หนึ่งวินาทียาวนานราวชั่วชีวิต
เธอฟังเพลงนี้อยู่ ที่ไหนสักแห่งหรือเปล่านะ
ฉันจะทุ่มเทกำลังที่มี ส่งมันไปถึงฟากฟ้าของเธอ
หวังว่าเธอจะได้ยินเพลงนี้
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าอยู่ในอารมณ์ไหน
มันจะสูญหายไปในเมือง
รูปลักษณ์แท้จริงของดาวตก
ที่เราทั้งคู่รู้จักดี
ในตรอกที่ดวงอาทิตย์ไม่สาดส่อง
ริมหน้าต่างห้องเรียน ที่ฉันเมินเฉยต่อเสียงในใจ
ภายใต้ผ้าห่มที่คลุมโปงหลบหนี
จงส่องแสงสุดกำลังเถอะ ดาวตกเอ๋ย
แม้เราจะไม่เหมือนเดิมเช่นวันวาน
เราจะตามหามันจนพบ
สิ่งที่ไม่สำคัญกับเรา
พุ่งผ่านฟากฟ้าสู่ที่ที่เธออยู่
ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี
ส่องแสงต่อไป
ขอบคุณ
ขอบคุณที่ให้เล่นต่อ
ในที่สุด พรุ่งนี้ก็ถึงวันที่ต้องเดินทาง
คืนสุดท้าย แต่ไม่มีอะไรให้ทำ
ฉันฟังวิทยุสัญญาณขาดห้วง
และผิวปากเป็นทำนองเพี้ยนหู
ฉันใส่แจ็กเก็ตลงในกระเป๋า
ตั๋วและกระเป๋าเงิน กับรูปของคนคนนั้นด้วย
วันนี้ฉันควรจะไปพบทุกคน
เพราะเราคงไม่ได้ทะเลาะกันอีกสักพัก
ฉันจะเดินทางพรุ่งนี้เช้า โดยใช้เวลาทั้งวัน
เพื่อไปยังเมืองที่เห็นในความฝัน
ไม่มีอะไรน่าอัศจรรย์ ไปกว่านั้นอีกแล้ว
แต่ฉันจะเดียวดาย ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเลย
ฉันจะทำได้ไหมนะ
ที่ของฉันอยู่ที่ใด
แม้จะค้นหาไกลแสนไกล แต่ก็อาจไม่พบเจอ
ยิ้มจริงใจเต็มปากก็ยังไม่ได้
เลยก้มหน้าแล้วกระซิบกับตัวเองว่า
ตัวคนเดียวไม่น่ากลัวหรอก
พอไปถึง ฉันจะรีบเขียนจดหมายมา
ปกติฉันไม่ทำ แต่ฉันจะใช้กระดาษสีฟ้า
อาจแนบรูปมาด้วย แม้จะถ่ายหลุดโฟกัส
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันจะเขียนจดหมายหา
ในที่สุดพรุ่งนี้ก็ถึงวันเดินทาง
คำว่า "บ๊ายบาย" และ "ขอบคุณ" นั้นเอ่ยได้แสนง่ายดาย
แต่พรุ่งนี้เป็นวัน ที่ต้องออกเดินทางอยู่เสมอ
ไม่น่ากลัวสักนิด
นำเพลงที่ฉันแต่งเมื่อวาน ติดตัวไปด้วย
ไปยังเมืองที่เห็นในความฝัน
เพราะไม่มีอะไรน่าอัศจรรย์ ไปกว่านั้นอีกแล้วไงล่ะ
อยู่เดียวดายใต้แผ่นฟ้า
ฉันจะพิสูจน์ให้เห็น ว่าฉันร้องเพลงเพราะ
นี่คือที่ของฉัน
ไม่ว่าจะเดินทางไกลแค่ไหน สิ่งนั้นก็ไม่เปลี่ยนแปลง
แม้จะต้องตัวคนเดียวต่อแต่นี้ไป ฉันก็คงจะสบายดี
มีทุกคนดูแลอยู่ตรงนี้
นี่คือที่ของฉัน
แม้จะแก่ตัว สิ่งนั้นก็ไม่เปลี่ยนไป
แม้จะต้องตัวคนเดียวต่อจากนี้ไป ฉันก็คงจะสบายดี
มีทุกคนดูแลอยู่ตรงนี้
มีทุกคนคอยคุ้มครอง
ตัวคนเดียวไม่น่ากลัวหรอก
อยากอยู่กับเธอต่ออีกไปอีกนานๆ
อยู่ต่ออีกสักเพลงได้ไหม
ขอบคุณ
รู้สึกเหมือนคอนเสิร์ตจะจบ ตอนอินโทรเพลงขึ้นเลย
หนึ่ง สอง สาม สี่
เจ้าแมวนัยน์ตาลูกแก้วร้องเพลง
ส่งเสียงดัง
ฟังชัดเจน
เจ้าแมวนัยน์ตาลูกแก้วร้องเพลง
หนวดแกว่งไหวตามแรงลม
ฟังชัดเจน
ถ้าเสียงแหบ ฉันจะไปที่แม่น้ำ
เลียเงาสะท้อนใบหน้าในน้ำ
ถ้าได้กินอะไร ที่ดีกว่าเมื่อวานสักหน่อย
ฉันจะบอกว่าแค่นี้ก็เป็นวันดีแล้ว
พร้อมแหงนหน้ามองฟ้าด้วยรอยยิ้ม
อา ฉันน่ะ
ร้องเพลงสุดเสียงเสมอ
อา ฉันน่ะ
ใช้ชีวิตเต็มที่เสมอ
เจ้าแมวนัยน์ตาลูกแก้วร้องเพลง
แม้ท้องจะหิว
ฟังชัดเจน
เจ้าแมวนัยน์ตาลูกแก้วร้องเพลง
ราวจะพิสูจน์ว่ายังมีชีวิต
ฟังชัดเจน
เธอผู้มีนัยน์ตาลูกแก้วร้องเพลง
ว่าชีวิตของมันช่างสั้นนัก
ฟังชัดเจน
โตเกียวผู้มีนัยน์ตาลูกแก้วตะโกนร้อง
เกี่ยวกับความสำคัญของปัจจุบัน
ฟังชัดเจน
มีเหตุผลว่าทำไมถึงเกิดมา
อย่าปล่อยเวลาในชีวิต ให้ผ่านเลยไปแม้วินาทีเดียว
แม้จะเผชิญพายุหรือสายฝน
จงทำให้เต็มที่เสมอ
พร้อมแหงนหน้ามองฟ้าด้วยรอยยิ้ม
อา สักวันหนึ่ง
ฉันจะเป็นดาวสุกใสบนฟากฟ้า
อา จนกว่าวันนั้นจะมาถึง
ฉันจะร้องเพลงสุดเสียง
ถ้าเสียงแหบ ฉันจะไปที่แม่น้ำ
เลียเงาสะท้อนใบหน้าในน้ำ
มีเหตุผลว่าทำไมถึงเกิดมา
อย่าปล่อยเวลาในชีวิต ให้ผ่านเลยไปแม้วินาทีเดียว
ฉันถึงได้ร้องเพลง และฉันจะร้องต่อไป
จะขับร้องไปพร้อมกับเธอ
จะส่งเสียงไปพร้อมกับเธอตลอดกาล
เศร้าชะมัดเลยเว้ย
มือกีตาร์ มาสึกาวะ ฮิโรอากิ
- เสียงก้องดังของแมวตัวนั้นหยุดลง - เสียงก้องดังของแมวตัวนั้นหยุดลง
- เผาผลาญทุกเศษเสี้ยวชีวิตไปหมดแล้ว - เผาผลาญทุกเศษเสี้ยวชีวิตไปหมดแล้ว
ไม่ได้ยินเสียงเพลงเศร้า เพราะพริ้งอีกแล้ว
- แต่เพลงเศร้าที่เจ้าแมวร้อง - แต่เพลงเศร้าที่เจ้าแมวร้อง
- ประทับลึกลงในใจของทุกคน - ประทับลึกลงในใจของทุกคน
- หากเกิดเรื่องเจ็บปวดขึ้นในวันหน้า - หากเกิดเรื่องเจ็บปวดขึ้นในวันหน้า
เราทุกคนจะร้องว่า…
- จงจดจำแมวนัยน์ตาลูกแก้ว - จงจดจำแมวนัยน์ตาลูกแก้ว
- พร้อมแหงนหน้ามองฟ้า - พร้อมแหงนหน้ามองฟ้า
- เพลงเศร้ากังวานใส - เพลงเศร้ากังวานใส
อา ฉันน่ะ
ร้องเพลงสุดเสียงเสมอ
อา ฉันน่ะ
ใช้ชีวิตเต็มที่เสมอ
อา แม้ว่าเธอจะ
ถูกความมืดกลืนกิน
อา ตอนนี้มาร้องไปพร้อมกัน
ขับร้องถึงวันหน้าไปด้วยกัน ให้สุดเสียง
ขอบคุณ
ขอบคุณมากๆ
ฉันจะขับร้องไปกับเธอ
ไว้เจอกันใหม่
ขอบคุณ
ขอบคุณมากครับ
สุดยอดเลย ไว้เจอกันอีกนะ
เหงาหน่อยๆ แล้ว ไว้เจอกันนะ
ฟูจิ
เป็นคืนที่มหัศจรรย์มาก
ร้องเพลงกันเยอะเลยคืนนี้
พวกคุณ พวกคุณทุกคนเลย
บางคนร้องดัง บางคนร้องเบา
บางคนร้องในใจ แต่ก็ร้องกันเยอะ
เพราะผมมันขี้ตื๊อล่ะนะ
ตื๊อให้ร้องอยู่นั่นแหละ
ขอบคุณที่ฟังผมนะ ผมได้ยินทุกคนเลย ดีใจมาก
ที่พวกคุณร้องกันวันนี้
ร้องด้วยเสียงของตัวเองกันใช่ไหม
ไม่ใช่แค่เพราะผม
ไม่ใช่แค่เพราะเราสี่คน ที่อยู่บนเวทีในวันนี้
เสียงของทุกคน จะเดินทางข้ามกาลเวลาและอวกาศ
ไปถึงตัวทุกคนในอนาคตแน่ ผมเชื่ออย่างนั้น
มันจะส่งไปถึงพวกคุณในอนาคตได้แน่
ผมเชื่อว่าเสียงพวกคุณ กำลังเดินทางไปที่นั่น
ผมเชื่ออย่างนั้น
คืออย่างนี้ เราไม่รู้ว่า จะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต
ตอนนี้เราอาจจะสบายดี
ทุกคนยิ้มแย้ม ฟังเพลงเราอยู่
พรุ่งนี้ทุกอย่างอาจเป็นเหมือนเดิม
แต่ถึงพรุ่งนี้จะสบายดี แต่อีกปี สิบปี หรือ 20 ปีต่อไป
ตอนคุณคิดว่าชีวิตรันทด ยากเข็ญ ลุกขึ้นสู้ไม่ไหว
แล้วท้อว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
อาจมีช่วงเวลาที่คุณคิดแบบนั้นบ้าง
แต่สิ่งที่คุณทำวันนี้ จะเป็นกำลังใจให้คุณ
เพลงที่คุณร้องในวันนี้
คือเพลงที่คุณอุทิศให้ตัวเองในอนาคต
นะ
แล้วถ้าตอนนั้นเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นละก็
คุณอาจจำเพลงที่ร้องวันนี้ไม่ได้
หรืออาจลืมไปหมดแล้ว
เพื่อตอนนั้นแหละ
นั่นคงเป็นเหตุผลที่ผมร้องเพลง
เพลงที่ผมร้อง ดนตรีที่เราเล่น
ผมจะช่วยให้ทุกคนจำได้ว่า
คุณร้องออกมาจากใจ
เพื่อทิ้งหลักฐานไว้ว่า คุณมีตัวตนบนโลกใบนี้
คุณอาจจะลืมเพลงที่ร้องวันนี้
เราจะช่วยให้จำได้เอง
หวังว่าเพลงและดนตรีของเรา จะทำให้จำได้
แล้วก็นะ ในอนาคต
ไม่ใช่แค่วันนี้หรือพรุ่งนี้
ไม่ว่าอนาคตคุณจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน…
เพลงของผม ดนตรีของเรา
จะอยู่กับคุณเสมอ
คุณอาจไม่รู้ตัวเมื่อเวลานั้นมาถึง
อาจไม่รู้ว่าเพลงเราอยู่เคียงข้างคุณ
แต่ถึงอย่างนั้น เราจะขอเห็นแก่ตัวสักหน่อย
เราจะอยู่เคียงข้างคุณ
อาจจะฟังเหมือนแค่ลมปากนะ
แต่เรามีหลักฐาน
มีหลักฐานจริงๆ
คือว่า…
บนโลกนี้มีดนตรีมากมายเนอะ
ตั้งแต่วันที่มนุษย์รู้จักดนตรี จนถึงวันนี้
แม้แต่ตอนที่เราพูดอยู่นี่
ก็มีเพลงใหม่ๆ ออกมาตลอด
และในมหาสมุทรแห่งดนตรีนี้
พวกคุณมาเจอเพลงของเรา…
และมาเจอเรา
ใช่ไหม นั่นแหละหลักฐาน
จะพูดยังไงดีล่ะ
มีวงดนตรีตั้งมากมายนับไม่ถ้วน
แต่พวกคุณก็นับเรา เป็นหนึ่งในวงในดวงใจ
ในฐานะกลุ่มคนที่มาร่วมกันทำวงดนตรี…
ในฐานะคนที่เล่นดนตรีเป็นอาชีพ
ผมภูมิใจมากๆ
เพราะอย่างนั้นพวกคุณทุกคน ถึงมีความหมายกับผม
เสียงร้องของผม และดนตรีของเรา
จะอยู่กับคุณเสมอ
ไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไร ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
เราจะอยู่กับคุณเสมอ แม้คุณจะไม่รู้ตัวก็ตาม
ชักพูดเยอะไปแล้ว
ร้องอีกเพลงดีกว่าเนอะ
แย่แล้ว ร้องอะไรดีล่ะ
ฟูจิ
ให้วงโชว์เท่ดีไหม
รู้สึกดีที่ฤดูหนาวนั้นเย็นจัด
เพราะมันทำให้
ฉันมีข้ออ้าง
ให้บอกเธอว่า
เอามือซ้ายที่หนาวเย็นนั่น
สอดลงกระเป๋าขวาของฉันสิ
เธอเบ้หน้า บอกว่า "อยากให้หิมะตก"
แต่ทุกอย่างไม่เป็นตามที่หวังเสมอไป
อย่าเตะใบไม้ที่ร่วงหล่นเลย
เธออาจจะเซล้มลงอีก
ถึงเธอจะโกรธอยู่ แต่ทำไมดูสนุกนักนะ
บนผืนหิมะเนียนขาวไร้ร่องรอย
เราสองคนประทับรอยเท้า ไว้เป็นเส้นขนาน
ความฝันแบบนี้
ทำให้ฉันยิ้มออก แม้จะไม่เป็นจริง
บนเส้นทางอันไร้หิมะ
วงผมเท่สุดยอดเลยเนอะ
การเดินเคียงกันนั้นมีเคล็ดลับ
ก้าวเท้าสั้นกว่าปกติ
จะได้ใช้เวลาได้เต็มที่
และเหม่อมองทิวทัศน์
หันมองย้อนกลับไป ยังวิวทิวทัศน์ที่เธออยู่
ภายใต้ม่านฟ้าเหือดแห้ง
ฝีเท้าของเราสรรค์สร้างเพลงบรรเลง
นั่นล่ะคือความฝันของเรา
มันยังไม่เป็นจริง แต่เธอก็ส่งยิ้มมา
ฉันรู้
รอยยิ้มราวหิมะ
บนผืนหิมะเนียนขาวไร้ร่องรอย
เราสองคนประทับรอยเท้า ไว้เป็นเส้นขนาน
ใช่แล้ว ฝันของเรา
ทำให้ฉันยิ้มออก แม้จะไม่เป็นจริง
บนเส้นทางที่ฉันเดินนี้
สุขใจเหลือเกินที่ได้พบเธอ
ฤดูกาลผันเปลี่ยนเวียนมาถึงอีกครั้ง
ความทรงจำที่ฉันเก็บไว้
ในกระเป๋าด้านขวา
ฉันจะเดินไปพร้อมกับมัน
บนเส้นทางนี้ที่ไม่มีเธอ
บนเส้นทางนี้
รอยยิ้มราวหิมะ
ยังได้อีกเพลงเนอะ
ทั้งที่เป็นเรื่องง่ายๆ
แต่ทำไมถึงพูดออกไปไม่ได้
เป็นสิ่งที่ฉันไม่ควรพูด
แล้วทำไมถึงพูดออกไปนะ
ถึงฉันจะลืมท้องฟ้า ที่เราเคยมองด้วยกัน
แต่จะไม่ลืมว่าเราเคยเคียงข้างกัน
หากเธอเป็นดอกไม้
ก็คงไม่ต่าง จากมวลดอกไม้อื่นอีกนับร้อยพัน
แต่ฉันเลือกเธอ จากหมู่มวลดอกไม้เหล่านั้น
และมีเพียงเพลงเดียวที่ฉันร้องได้
เพลงที่มีแต่เธอเท่านั้นที่ได้ยิน
การที่ฉันอยู่ที่นี่
พิสูจน์ว่าเธอก็เคยอยู่ตรงนี้
เพลงที่ฉันทิ้งไว้ที่นี่วันนี้
พิสูจน์ว่าเรามาที่นี่ด้วยกัน
ในเมื่อฉันยืมพละกำลังมาขับร้อง
ฉันต้องรีบคืนมันไปภายในวันนี้
ยามเมื่อเธอลืม
วิธีร่ำไห้หรือแย้มยิ้ม จงจดจำไว้
เธอผู้กำลังทนทุกข์
และหลงทาง
มีเพลงหนึ่งที่เธอร้องออกมาได้ เหมือนที่ฉันทำ
เสียงร้องที่มีเพียงฉันที่ได้ยิน
ทุกคนอยากพบใครสักคนกันทั้งนั้น
ทุกคนรอพบใครสักคนกันทั้งนั้น
หากมีใครที่เธออยากพบเจอ
คนคนนั้นก็คงกำลังรอเธอเช่นกัน
ตลอดเวลา
หากเธอเป็นดอกไม้
ก็คงไม่ต่าง จากมวลดอกไม้อื่นอีกนับร้อยพัน
แต่ฉันเลือกเธอ จากหมู่มวลดอกไม้เหล่านั้น
เพื่อฉัน และเพื่อเรา
ยามเมื่อเธอลืม
วิธีร่ำไห้หรือแย้มยิ้ม
จงจดจำไว้
ฉันเลือกเธอ จากหมู่มวลดอกไม้เหล่านั้น
โดยไม่ลังเล
มีเพลงหนึ่งที่มีเพียงเธอที่ร้องได้
มีเสียงหนึ่งที่จะส่งไปถึงแต่เธอ
มีดนตรีที่มีเพียงเธอที่จะเข้าใจ
มีเสียงดนตรีที่อยากพบเจอเพียงเธอ
ขอบคุณมาก
ฮิโระตีผิด ครั้งที่สองถึงนึกออก
เสียงมันก็เหมือนๆ กัน ต่อให้เบสเข้ามาแล้วก็เถอะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
เป็นคืนที่มหัศจรรย์มาก
แต่ไม่ได้ร่ายคาถาอะไรนะ
แค่เรายืนอยู่ด้วยกัน รายล้อมด้วยเสียงดนตรี
ใช้เสียงดนตรีเป็นหนทางมาพบกัน
เป็นวันธรรมดาที่เราบังเอิญมาเจอกัน
เพราะอย่างนั้น…
หมดวันนี้ พรุ่งนี้ก็จะมา
ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่า จะถึงวันตายของเรา
รักพวกคุณนะ
ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน ก็จะเอื้อมไปโอบกอดสุดจักรวาล
ไม่ให้เดียวดาย ถึงจะไม่รู้ แต่เราอยู่กับคุณนะ
จบทัวร์คอนเสิร์ตแล้ว เหงาจังแฮะ
อยากออกทัวร์อีกเร็วๆ
แต่ไม่ใช่งานง่ายเลย
ต้องออกเพลงใหม่
เป็นข้ออ้างให้ได้มาเจอกันอีกเนอะ
ขอบคุณนะ
ระวังอย่าเป็นหวัดล่ะ
บ๊ายบาย เจอกัน
ราตรีสวัสดิ์
(บัมป์ออฟชิกเก้น ออโรราอาร์ก)
(วันที่ 4 พฤศจิกายน 2019 โตเกียวโดม)
ตอนนี้คงไม่เป็นไรแล้ว
รู้แล้วว่าเจ็บที่ตรงไหน
ถ้าฉันเก็บน้ำตาทุกหยาดหยดไว้
สักวันมันคงกลายเป็นมนตร์วิเศษ
ฉันลืมไปชั่วขณะหนึ่ง
เป็นชั่วขณะที่นานแสนนาน
ยามที่ดวงอาทิตย์ไม่ส่องแสง
ฉันเคยใช้สีเทียน วาดดวงอาทิตย์ให้โลกใช่ไหม
พวกเราทุกคน
ไม่มีผู้ผดุงความยุติธรรมมาช่วยเหลือ
ฉันต้องดั้นด้นตามหา
เสียงที่ร้องเรียกหาเราตลอดมา
ความทรงจำไร้นามทั้งหลาย
อธิบายเป็นถ้อยคำไม่ได้
ประทับลึกอยู่ในหัวใจ
ขย้ำกรงเล็บยึดเหนี่ยวเอาไว้
ถ้าลองจับต้องให้รู้สึก
ฉันจะเข้าถึงรูปลักษณ์ และได้ยินเสียงของมัน
ด้วยวิธีนี้ ฉันจึงค้นพบ
ถ้อยคำที่ฉันอยากเอ่ยออกไป
เมื่อหันหลังมองย้อนกลับ
ฉันเห็นรอยเท้าตัวเอง เดินสะเปะสะปะแต่หนักแน่น
เข้าใจได้ง่ายดายว่ามันแสนเศร้า
เพราะรอยเท้าจะมาถึงจุดนี้เสมอ
ฉันไม่เก่งเรื่องดูแลของรักของหวง
แม้จะรู้ว่าสำคัญเพียงใด
แต่หวังว่าจดหมายสีขาวฉบับนี้
จะไปถึงจุดหมายจนได้
ฉันไม่คิดมากเท่าไรนัก
ยามอยู่ในความมืดมิด
แค่ค้นหาก้าวที่จะเดินต่อไป
ด้วยสายตาอันมุ่งมั่น
ใช้เสียงของเธอช่วยปลดปล่อย
ความทรงจำติดปีกเรืองรองเหล่านี้ที
ให้ไปถึงจุดหมาย ที่ขาของฉันก้าวเดินไป
สู่อนาคตที่เรายังมองไม่เห็น จนกว่าจะสำเร็จลุล่วง
ทุกถ้อยคำที่ไหลหลั่งออกมา
รู้ดีกว่าใครทั้งนั้น
ว่าเธอไม่ยอมท้อถอย
หวังว่าทุกคำจะไปถึงอย่างปลอดภัย
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ใช้สีเทียนขีดเขียนตามใจ
จงก้าวไปข้างหน้าอีกสักครั้ง
ดั่งกระดาษเปล่า ไปพร้อมสีโปรดของเธอ
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ระบายโลกนี้ด้วยสีเทียน
จงเดินไปข้างหน้าในตอนนี้
มันจะกลายเป็นมนตร์วิเศษ
แม้เธอจะเฝ้าถามตัวเองว่าทำไม
แต่ก็จะยังเดินต่อไปใช่ไหม
ลึกลงไปในจิตใจ
ได้เวลาที่น้ำตาและเปลวไฟ จะบรรจบกันแล้ว
ถ้าลองจับต้องดูให้รู้สึก
เธอจะเข้าถึงรูปลักษณ์ และได้ยินเสียงของมัน
ถ้อยคำที่อยู่ในใจ
ออกตามหาเธอเสมอ
ด้วยวิธีนั้นเธอจึงจะค้นพบมัน
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ระบายโลกนี้ด้วยสีเทียน
จงเดินไปข้างหน้าอีกสักครั้ง
ดั่งกระดาษเปล่า ไปพร้อมสีโปรดของเธอ
อีกสักครั้ง อีกครั้งหนึ่ง
ระบายโลกนี้ด้วยสีเทียน
จงเดินไปข้างหน้าในตอนนี้
คำบรรยายโดย: พิสุทธิ์ ประสารวรรณ์