Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Neye bakıyorsunuz? Kafanızı indirin!
Kafaları öne eğin. Çökün. Kafalarınızı kaldırmayın.
Birbirinizle konuşmayın.
Daha sert!
Daha sert olun!
Geçin içeri.
Eller arkada.
İsterseniz tekmeleyin.
Ayaklarınızı bitiştirin!
Silahlarınızı doğrultun!
Kafanızı kaldırmayın!
Uyumayın!
Daha sert olun!
Gözetime devam edin.
KARANLIK ÇÖKENE KADAR
-Çok güzel, değil mi? -Evet, harika.
Beğeneceğinizi biliyordum. Ben ilk geldiğimde vuruldum.
O yüzden sizi buraya getirdim.
Hepsi bu kadar.
Başka bir şey yoksa izninizi istiyorum.
Halk evinde toplantım var.
-Sizde numaram var, değil mi? -Evet, artık gidebilirsiniz.
-Geç kalmak istemezsiniz. -Şimdilik hoşça kalın.
Size evi göstereyim.
-Çok güzel. -Öyle.
Üst katta bir yatak odası daha var.
Bu oda daha büyük.
Bence bu odayı siz alın. Ben aşağıda uyurum.
-Burayı sen al. -Hayır, siz alın.
Cidden sizin almanızı isterim.
Büyük odaları sevmem.
Ne tuhaf.
Bu arada, ilk bölüme öğleden sonra başlayabilir miyiz?
Yolculuk sizi çok yormadıysa...
Hayır, yormadı. Ne zaman başlayalım?
Saat 15.00 civarı. Siz de biraz dinlenirsiniz.
O zaman bir, iki saat dinleneyim.
Tamam, ben de. Dün gece pek uyuyamadım.
Hazır mısınız?
Evet.
Hangisini tercih edersin? Uzun mu yoksa kısa cevaplar mı?
Nasıl isterseniz. İstediğiniz kadar konuşabilirsiniz.
Tamam, hazırım.
Kaydediyor.
Üniversitedeki "O Kız"'dan bir başkaldırının liderine
dönüşünüzün öyküsü herkesçe biliniyor.
Biraz daha öncesine gitmek istiyorum.
Çocukluğunuzdan bahsedebilir misiniz?
Chonburi'deki Sri Racha'da doğdum.
Babam donanmadaydı.
30 yaşındayken Sattahib'deki donanma üssüne atandı.
Orada büyüdüm.
Sattahib, o zamanlar çok küçük bir kasabaydı.
Fakat hiç şehre gitmemiş genç bir kız olarak
kasabanın bu kadar küçük olduğunu bilemezdim.
Herkes birbirini tanırdı.
Tek çocuktunuz, değil mi?
Evet.
Sanırım annem ve babam bir çocuk daha istemişler.
Bir oğlan. Fakat olmamış.
Peki, tek çocuk olarak büyümek nasıl bir şeydi?
Harikaydı. Harika.
İnsanlar, tek büyüyen çocukların yalnızlık çektiğini düşünürler.
Çoğu ebeveyn, birbirleriyle oynasın diye birden fazla çocuk isterler.
Bense, annemle babamı ve onların sevgisini
bir başkasıyla paylaşmadığım için mutluydum.
Üniversiteye kadar, dünyanın gerçeklerinden
bihaber olarak yetiştirildiğimin farkında değildim.
Bütün arkadaşlarım kendi başlarına bir şeyler
yapabilecek düzeyde yetişmişken ben öyle değildim.
Onlar gibi olmak istemiştim.
Bakanlar kurulunda görev almayı nasıl kabul eder?
Bu hükûmetin meşruluğu yok.
Nasıl iktidar olduklarını unutmayın. Darbenin ardından!
Bu bakanlar kurulunda rektörümüzün görev alması utanç verici.
Bu onun güce aç bir hayvan olduğunu gösteriyor.
"Demokrasinize sokayım" deyip yüzümüze tükürmesinden farkı yok
ama o kabul etmese başkası edecektir.
Ordu komutanı bile kabul edebilir.
Öyle olursa mahvoluruz demektir.
Evet. En azından akademisyen, askerden iyidir.
Elimizde sadece bir akademisyen ve bir asker mi var?
En azından bizim rektörümüz. İyi biri.
-"İyi" demekle neyi kastediyorsun? -Yozlaşmamış biri.
Darbeden yana taraf tutması
üniversitemize saygısı olmadığını gösterir.
Neden ona fırsat tanımıyoruz?
Bakanlar kurulunda görev alma fırsatı
rektörün mesuliyeti değil.
Doğru.
Bunu kabul edemem.
Yarın sabah Öğrenci Birliği'nin önünde protesto edeceğim.
Bu gece, el ilanları ve afişleri hazırlamalıyım.
-Kim bana yardım eder? -Ben varım.
Ben de.
Güzel. Teşekkürler.
Güvenlik gelmeden, çabuk.
DEFOL DİKTATÖR!
Ne oluyor?
Yoldaş, gitmeliyiz!
Su alalım.
Kaç şişe istersiniz?
O yetmez.
-Vay canına. -Çok su içerim.
Rahat uyudunuz mu?
Evet, uyudum.
Burası ne kadar sessiz.
Özellikle geceleri bir sürü böcek sesi geliyor.
Acıkmadın mı? Kahvaltı istemiyor musun?
Birazdan bir şeyler atıştırırım.
Yedikleriniz iştah açıcı duruyor.
Çok lezzetli.
Affedersin, kahve çekirdekleri nereden geliyor?
-Burada Maneepruek kahvesi kullanırız. -Maneepruek mi?
Evet, yöresel kahve çekirdeğidir. Bilir misiniz?
Tedarikçi Amerikalı ama Taycayı çok iyi konuşuyor.
Yerel şiveleri bile.
-Tadı çok güzel. -Teşekkürler.
Tatil için mi buradasınız?
Pek sayılmaz. Bir film senaryosu üzerinde çalışacağız.
Cidden mi? Ne tür bir film?
Bir tür dram diyebiliriz.
Bu hanımefendinin hayatını anlatan bir senaryo yazıyorum.
Beni utandırıyorsun.
Günümüz çocuklarının beni tanıdıklarını sanmıyorum.
Taew ünlü bir yazardır.
Daha fazla bahsetme.
Onun hayatını yazıyorsanız, siz de yazarsınız o zaman?
Hayır, aslında sinema yönetmeniyim
ama kendi senaryolarımı yazmayı severim.
Yazması için ona vermelisiniz. Yazar olan o.
Evet, haklısın.
Bu onun hayatı, yani onun hikâyesi.
Çok haklısın, belki öyle yaparım. Tavsiye için sağ ol.
-Kahvaltı siparişi verebilir miyim? -Evet.
-Pirinç çorbası var mı? -Evet, tavuk mu, domuz etli mi olsun?
Mantarlı da yapıyoruz.
Mantarlı olabilir. Ne tür mantarınız var?
Şitaki ve istiridye mantarı.
İstiridye mantarları bu sabah çiftlikten taze geldi.
İstiridye mantarı alayım öyleyse.
Harekete katılma kararını nasıl verdiniz?
Bu soru bana o kadar çok soruldu ki.
Cevaplaması hiç kolay değil.
Sanırım bunun tek bir cevabı yok.
Bir takım şeylerin bir araya gelmesi diyelim.
O dönemlerde, inandığımız şey için
çok mücadele ettiğimizi anlamak zorundasın.
İşin içinde para yoktu.
Kimse sizi, bugünlerde olduğu gibi eylem için kiralamazdı.
Adil olmayan bir şey gördüğümüzde, eylem yapardık.
Hakkaniyet istedik. Demokrasi istedik.
Katılmamak benim için bir seçenek değildi.
Aileniz ne düşündü?
Babam bu ülkünün karşısındaydı.
Annem tam olarak onaylamasa bile
beni durdurmadı. Sonuç olarak kızıyım.
Mücadelenizin başarıyla sonuçlanmayacağını hiç düşündünüz mü?
Asla. Mesele başarıp başarmamak değildi.
Sorumluluğumuz gereği elimizden ne gelirse yaptık.
Fedakârlık ettiğinizi düşünüyor musunuz?
Evet, düşünüyorum.
Korktunuz mu?
Hayır.
İşler daha da kızıştığında
kurban olan biz olduğumuz için içimde intikam ateşi yanmaya başladı.
Kurban olan bizdik.
Hayatınız boyunca çok şey yaşamışsınız.
Gençliğinizle konuşma imkânınız olsaydı
ona bir şey söyler miydiniz?
Hayır.
O zamanlar hiç ilişkiniz oldu mu?
Evet.
O da öğrenci miydi?
Evet.
Biraz anlatabilir misiniz?
Mantarları geleneksel yöntemle yetiştiriyoruz.
El fenerimiz var mı?
Sanırım mutfakta mum görmüştüm.
Neye bakıyorsun?
Televizyondaki yansımamıza. Çok güzel.
Bunu sana hiç sormadım ama
neden hayatımı anlatan bir film çekmek istiyorsun?
Bilmem.
Bilmiyor musun, söylemek mi istemiyorsun?
Bunu...
Açıklaması çok zor.
Ekim 1976 olaylarıyla ilgili kitapları okuduğumda
çok acılar çekmiş olduğunuzu hissettim.
Siz de tüm bu yaşananların tam ortasındaymışsınız.
Hâlâ da buradasınız.
Sanki...
...yaşayan bir tarih gibisiniz.
Hayatınızın bir anlamı var.
Yaşamaya değer bir hayat.
Bense birinin hayatını sahiplenip onu bir filme dönüştürüyorum.
Belki benim hayatım oldukça sıradan olduğundandır.
Yanıldığın bir şey var.
Ben yaşayan tarih değilim.
Sadece sağ kaldım.
Bana bir şarkı söyler misin?
Ay
Ay o kadar güzel parlıyor ki
Neden bu kadar eski bir şarkıyı seçtin?
Çocukluğumdan kalan çok iyi anımsadığım bir şarkıdır.
Bana ilişme
Sadece bir Ay'ım
Bulutların arkasında saklanan
Bulutlar çekilince
Ay gökyüzünde görünecektir yine
Ama batmaz asla
Ben artık yatayım.
İyi geceler.
Çocukken,
yedi ya da sekiz yaşındayken
telekinezi yapardım.
Bir nesneyi, ona sadece bakarak hareket ettirebileceğinizi okumuştum.
Zihninizle de kontrol edebileceğinizi.
Bunu denemeye başlamıştım...
...ama sadece yalnızken yapıyordum.
Çünkü
kimsenin sırrımı bilmesini istememiştim.
Bir gün...
...oldu.
Ben...
Boş bir bardağa odaklanmıştım.
Birden hareket etmeye başladı.
Çok heyecanlanmıştım.
Sakin kalmaya çalıştım.
Odamın kapısı kilitli değildi.
İçeri biri girebilir diye ürküyordum.
Neyse ki kimse girmedi.
Yoğun şekilde odaklandım.
Bardağı sağa ve sola oynatabiliyordum
ama çok fazla değil, sadece birkaç santim.
Sonra daha da yoğunlaştım.
Sonra...
Bardak, masanın üstünde bir adım kadar uzağa hareket etti.
Ben...
...acayip heyecanlanmıştım.
Aynı zamanda çok yorulmuştum...
...ve de korkmuştum.
Ben...
Tüm...
Tüm enerjimi tükettiğimi hissetmiştim.
O gün bir daha yapmadım.
O gece yatağa gidişimi hatırlıyorum.
Uzun bir süre uyuyamamıştım.
Sanırım ilk o zaman uykusuz kalmıştım.
Belki de çok heyecanlanmıştım...
...ama bir daha hiç olmadı.
Nedenini hâlâ çözebilmiş değilim.
Belki de bunu, ertesi gün okulda öğle arasında
en iyi arkadaşıma anlattığım içindir.
Bilmiyorum.
Defalarca denedim.
Kalem gibi daha hafif nesnelerle bile.
O zaman bile...
...hiç işe yaramadı.
O zamandan beri bundan hiç söz etmedim.
Yavaş yavaş, kibar kibar
Bir kuş sürüsü kanatlandı
Ama bir kuş, sürüden ayrı bir kuş
Yalnız benim gibi
Bir kalp, kanayan bir kalp
Çok yavaş atıyor
Aşkım, neden benden kaçıyorsun?
Bir tanem, öyle soğuksun ki
Kim bilebilir böylesi acıyı
Bir sevgilinin yokluğunun neden olduğu
Bir zamanlar yanımdaydın
Şimdiyse sanki hiç yaşanmamış gibi
Anlatsana
Gökyüzünü ve Dünya'yı
Geceler boyu geçiyor zaman
Sanki hiç yaşanmamış gibi
Taew, lütfen içeri gir yoksa ıslanacaksın.
Tamam, ben aldım.
Çok güzel, değil mi?
Evet, inanılmaz.
Ben ilk geldiğimde vuruldum.
Beğeneceğinizi düşündüm. O yüzden sizi buraya getirdim.
Hepsi bu kadar.
Ben izninizi istiyorum. Halk evinde toplantım var.
Motosikletle gidebileceğinize emin misiniz?
Arkadaşımdan arabasını isteyebilirim.
Bu iyilik meleğini nereden buldun?
Gitsem iyi olur.
-Numaram sizde var, değil mi? -Evet, var.
Görüşürüz.
Size evi göstereyim.
Üst katta bir yatak odası daha var.
-Bir bakalım mı? -Tabii.
Bu oda biraz daha geniş. Bence bu oda sizin olmalı.
Burayı sen al.
Ben alt kattakini alırım. Küçük oda severim.
-Cidden mi? -Tabii.
Tamam o zaman.
Öğleden sonra başlayabilir miyiz? Yolculuk sizi çok yormadıysa...
Sorun değil, daha vakit erken.
Dinlenecek vaktim var, değil mi?
Evet, tabii ki.
Saat daha 10.00. Genelde saat kaçta öğle yemeği yersiniz?
12.00 gibi.
Öyleyse biraz daha dinleneyim, sonra birlikte yemek yiyelim.
Evet. Bir şeye ihtiyacınız olursa ben aşağıdayım.
Lütfen rahatınıza bakın.
Gözlerini seviyorum.
Kulaklarını da.
Dudaklarını da.
Beni seviyor musun?
Hava bugün güzel.
Lütfen bana yalan söyleme
Hayatım, bana yalan söyleme
Bana söylemesen bile
Bir gün rüzgâr bana seslenecektir
Gerçekle yüzleşmeye hazır değilim
Çünkü hayatımı seninle paylaşmayı istemiştim
Lütfen bana yalan söyleme
Hayatım, bana yalan söyleme
Hâlâ her gün birbirimizi görsek de
Gözlerindeki değişimi görebiliyorum
Sesindeki canlılık çoktan gitti
Lütfen bana yalan söyleme
Hayatım, bana yalan söyleme
-İster misin? -Olur.
İki şişe bira lütfen.
Bir kova daha buz alalım.
Buradaki yengeç harika.
Dünkü yerden daha iyi.
Fazla kaçırma. Diyette değil misin?
Yengeç yağlı değil ki.
Sadece kolesterolü yüksek.
Şaka yapıyorum. Hemen savunmaya geçme.
Ye bakayım.
İkiniz tekneye binin.
Peter, bu aralar neler yapıyorsun?
Aynen devam. Hâlâ prensle çalışıyorum
ama ilginç bir teklif aldım.
Bir bağımsız film. Bağımsız film demek
az para demek.
Şaşırmadım.
Benim aklıma yattı
çünkü yönetmen benim için bir bölüm yazmış.
Yönetmenler bunu hep söyler.
"Bu sahneyi sadece senin için yazdım."
Buna inanacak kadar aptalsın.
Hadi be.
-Belki bu seferlik aptalımdır. -Sen her zaman böylesin.
Aslında hep aptaldım.
Affedersiniz. Peter, fotoğraf çekilebilir miyiz?
Tabii.
-Çekebilir misiniz? -Tabii.
Bekle!
Arkadaşları.
Bir, iki, üç.
Teşekkürler.
Teşekkürler Ton.
Doğum günü hediyen.
-Kimin doğum günü? -Yeni yıl hediyesi.
Noel hediyesi.
Çok şirin.
Hepsi tek pakette.
Bu hava uykumu getiriyor.
-Peter! -Tak.
Nasılsın? Uzun zamandır görüşmüyorduk.
-Pun, bu Peter. -Merhaba Peter.
Merhaba Pun.
Bu Chompoo. Chompoo, bu da Tak.
Tabii ki, onu tanıyorum.
-Nasılsın? -İyiyim, sen?
İyiyim, birkaç film çekimim var.
-Sen ne yapıyorsun? -Şimdilik ara verdim.
Yönetmen olarak, kendi filmime odaklanmak istiyorum.
Sahiden mi? Harika.
Dışarı mı çıkıyorsunuz?
Evet, buraya yeni geldik. Pun'un karnı aç.
Biz de öğlen çok yedik, uyku bastırdı.
O zaman sizi tutmayayım. Projende başarılar dilerim.
Teşekkürler. Hoşça kal.
-Çok yemişim. -Şaşırmadım.
Altı kilo yengeç ve bira.
Alo?
Evet, müsaitim.
Ne?
Ne zaman?
Bunu duyduğuma çok üzüldüm.
Ne olmuş?
Peter araba kazasında ölmüş.
Bizim Peter mı?
Evet.
Ne zaman?
Birkaç saat önce.
Bitirmek üzereyiz. Devam edelim mi?
Devam edelim.
Devam et Pang.
"Eve yine geç geldin. Yarın konuşuruz, annen."
Radyo yayını
durmaksızın devam ediyordu.
Geç oluyordu, o yüzden yatmaya gitmiştim.
Sabah uyandığımda
alt kata indim.
Sonra, Thammasat Üniversitesi'nde olanları duydum.
Televizyon kanalı... Kanal 9
meydana gelen silahlı saldırının görüntülerini yayınlıyordu.
Gördüklerim beni derinden sarstı
çünkü böyle bir şiddet beklemiyordum.
Mesela, insanların futbol sahasında
yüzükoyun yatmaya zorlandıklarını gösteren görüntüler vardı.
Ordu, oradakileri yatırıp
yerlerde sürükleyen ve cesetleri ateşte yakan
Red Gaurslara, Köy İzcileri'ne,
öğrencilere ve tanımlanmamış diğer gruplara arka çıkmıştı.
Ateşe verilmiş yığınla araba lastiğinin altında
yakılan insanların görüntülerini gördüm.
Hükûmetin, terörist olarak damgaladığı
kişilerin üzerinde otoritesini kurmak için uyguladığı yöntemlerle ilgili
bir şeyler okumuş olabilirim.
Helikopterden atılma veya petrol varilleriyle birlikte yakılma gibi.
Böylesi bir vahşete hiç gözlerimle tanık olmamıştım
Bu beni...
Adeta donup kalmıştım.
Bir sandalyeye yığılıp kalışımı
ve gözümün önündeki görüntülere bakakalışımı anımsıyorum.
Gözlerime inanamamıştım.
Ardından...
...aklıma gelen...
...ilk şey,
burada asla kalamayacağım oldu.
Ben...
Ben bunların izin verildiği bir toplumda yaşayamazdım.
Budizm dünyada yayılmaya devam edecek.
Ona inanan insanlar
refaha erişip
dünya ve evren için önem arz eden kutlu bir gün olan
Makha Bucha'nın büyüleyici gecesinde, inananların yaktığı
yüzlerce, binlerce fener gibi parlayacaklar.
Alt yazı çevirmeni: İlkim Sezen