Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ντάνι, τελείωσε η συνεδρία. Πώς είσαι;
Καλά. Βασικά, νιώθω καλύτερα.
Τέτοια θέλω να ακούω. Πάμε δυνατά.
-Τα λέμε την άλλη βδομάδα. Ευχαριστώ. -Τα λέμε.
Μην ξεχάσεις να με πληρώσεις!
Τα λεφτά μου, Ντάνι!
ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ
ΝΤΑΝΙ ΡΟΒΙΡΑ: ΑΞΙΖΕΙ
ΑΞΙΖΕΙ
Μεγάλη γκαντεμιά τελευταία.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε απόψε.
Κι είστε τυχεροί, γιατί σήμερα, εδώ,
θα μιλήσουμε για τη θλίψη.
Θα γίνουν αρκετές εξομολογήσεις.
Το πρώτο που θα εξομολογηθώ
είναι ότι τα τελευταία χρόνια
φλερτάρω σοβαρά με τη θλίψη.
Έμαθα τίποτα μετά από τόσα χρόνια;
Ναι, έμαθα πολλά.
Αρχικά, ότι δεν μας αρέσει η θλίψη.
Ούτε να τη νιώθουμε ούτε να τη βλέπουμε σε άλλους.
Και δεν ξέρουμε πώς να την αντιμετωπίσουμε.
Όλα αυτά τα χρόνια,
μόνο ένα άτομο, κυριολεκτώ,
μου είπε κάτι με το οποίο ταυτίστηκα.
Ήμουν μ' έναν φίλο ένα απόγευμα για καφέ.
Εγώ ήμουν πεσμένος.
Του ανοίχτηκα, του είπα ότι δεν άντεχα άλλο.
Και μου είπε…
Τα μοιράζομαι για να τα χρησιμοποιήσετε στη ζωή σας.
Μου είπε ο φίλος μου "Ντάνι, αδερφέ.
Μη στενοχωριέσαι".
Δεν τον ξαναπήρα τηλέφωνο.
Δεν μας αρέσει η θλίψη ούτε άλλο δυσάρεστο συναίσθημα.
Προφανώς.
Αλλά η θλίψη είναι χειρότερη, γιατί μας εκθέτει.
Όταν η θλίψη γίνεται έντονη,
κλαίμε. Και μας εκθέτει αυτό.
Ακόμα και σήμερα,
το κλάμα δημοσίως θεωρείται κάπως ταμπού, σωστά;
Δείχνει αδυναμία.
Και, ασυνείδητα,
προσπαθούμε να το κόψουμε απ' τα μικρά παιδιά.
"Μην κλαις, ασχημαίνεις!"
Αν το ξανακούσω, θα φάει κλοτσιά στο στέρνο.
Ο ενήλικος, εννοώ.
Όσο για το κλάμα,
ακόμα και τώρα, θεωρείται θέμα φύλου.
Υπάρχει μια διάσημη ρήση, άνω των 500 ετών.
Κάποιοι θα την έχετε ακούσει.
Ήταν τότε που οι Καθολικοί Μονάρχες ανακατακτούσαν την Ισπανία,
και το τελευταίο οχυρό ήταν το Βασίλειο της Γρανάδας.
Το θυμάστε;
Ο Μποαμπντίλ ήταν με τη συνοδεία του. Πολιορκούνταν καιρό.
Θα κάνω σπόιλερ, αφού μιλάμε για ιστορία.
Ήρθε η στιγμή ο Μποαμπντίλ να δώσει τα κλειδιά της πόλης.
Πρέπει να ήταν πολύ δύσκολη στιγμή για κάθε ιστορικό πρόσωπο.
Και τότε, η μητέρα του Μποαμπντίλ,
όχι καμιά πεθερά ή ξαδέρφη της αδερφής της,
όχι, η μητέρα του Μποαμπντίλ τού λέει
"Κλάψε σαν γυναικούλα
για ό,τι δεν κατάφερες να υπερασπιστείς ως άντρας".
Πώς είπατε;
Γλωσσού η Μποαμπντίλα, έτσι;
Μπροστά μας τα βρίσκουμε, έτσι;
Όλοι θα έχουμε νιώσει θλίψη κάποια στιγμή,
άλλοι πιο πολύ, άλλοι πιο συχνά.
Πριν από λίγο καιρό, αναρωτήθηκα αν υπήρχε κάποια στιγμή
που η θλίψη να επέμεινε τόσο πολύ,
που δεν γινόταν να την αγνοήσω.
Και, ναι, πιστεύω ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή,
γύρω στα 11 χρόνια πριν.
Συνέπεσε με την κυκλοφορία της ταινίας Έρωτας Αλά Ισπανικά.
Σας θυμίζει κάτι; Ναι;
Δεν είχα ξανακάνει κινηματογράφο ποτέ.
Έκανα αυτό που βλέπετε εδώ.
Και προέκυψε ξαφνικά η ευκαιρία για την ταινία.
Την άρπαξα.
Πρωταγωνίστησα στην πιο επιτυχημένη ταινία του ισπανικού κινηματογράφου.
Όπως πάει η βιομηχανία, θα διατηρήσω το ρεκόρ.
Δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα, αλλά έτσι είναι.
Δεν ξέρω πώς το είδατε εσείς, ως κάτι σπουδαίο ή όχι,
αλλά αναρωτιέμαι αν κάποιος σκέφτηκε πώς ήταν για μένα.
Ήταν μερικοί απίθανοι μήνες,
άρχισαν να συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα,
και δεν ήξερα πώς να τα χειριστώ.
Από εκεί που δεν είχα κάνει ούτε μία ταινία,
σκηνοθέτες και παραγωγοί άρχισαν να στέλνουν σενάρια.
Έλεγα "Είναι τρελό!"
Προτάσεις για σόου.
Έκανα ήδη σόου, αλλά οι προτάσεις τριπλασιάστηκαν.
"Ντάνι, έλα στο Αλικάντε". "Εντάξει".
"Ντάνι, έλα στη Βαρκελώνη". "Εντάξει!"
"Ντάνι, έλα στη Μούρθια".
"Γιατί;" "Καλά λες". Δεν πήγα.
Αν δεν κράξω λίγο τον κόσμο απ' τη Μούρθια,
δεν μπορώ. Ούτε εκείνοι.
Έχουμε κόσμο από Μούρθια; Βασικά, αδιαφορούμε.
Ξέρετε πώς πάει με τις εταιρείες.
Κοτσάρουν ένα διάσημο πρόσωπο σε κάτι…
Σ' εμένα πιάνει. Αν δω διάσημο να διαφημίζει κάτι,
τρέχω με τα σώβρακα να το αγοράσω.
Με καλούσαν οι εταιρείες.
"Ντάνι, το πρόσωπό σου στη φίρμα μας, η φίρμα μας στο πρόσωπό σου".
Δεν καταλάβαινα τίποτα.
Τα έφτιαξα με την πρωταγωνίστρια.
Ήταν μια υπέροχη ιστορία αγάπης, τέλεια.
Θεωρητικά. Βλέποντας απ' έξω.
Δεν φαντάζεστε πώς ήταν για μένα.
Αλλά μετά από τέσσερις μήνες,
ξύπνησα ένα πρωί…
Από το πουθενά, ξυπνάω ένα πρωί,
και μπήζω κάτι κλάματα… Κλάμα, όχι αστεία.
Όπως όταν σε πιάνει κόψιμο και τρέχεις.
Δεν μπορούσα να σταματήσω.
Και ξαφνικά, μου λέει η τότε κοπέλα μου
ό,τι πιο λογικό έχω ακούσει ποτέ.
"Ντάνι, γιατί δεν κάνεις ψυχοθεραπεία;"
Απάντησα "Αμέ, εντάξει".
Περίεργο, αν το καλοσκεφτείτε.
Αυτές οι δύο ατάκες δεν πάνε μαζί.
"Γιατί δεν κάνεις ψυχοθεραπεία;" "Αμέ". Ούτε καν.
Συνήθως πάει "Γιατί δεν κάνεις ψυχοθεραπεία;"
"Ψυχοθεραπεία;
Να πάω σε τρελογιατρό; Με περνάς για τρελό;"
"Όχι, δεν είπα αυτό.
Εγώ τρελός είμαι;" "Όχι, Ντάνι".
"Γιατί κάνω 11 ψυχοθεραπεία, λέμε".
Και να σας πω και κάτι;
Έχω βαρεθεί να κάνω ψυχοθεραπεία
επειδή δεν κάνουν όσοι πρέπει.
Λέω εγώ τώρα.
Κι αν δεν θες με τίποτα να κάνεις,
να τσοντάρεις στη δική μας, αφού λύνουμε και τα δικά σου προβλήματα.
Μου σύστησαν έναν ψυχολόγο,
αυτόν που πήγαινα 11 χρόνια. Ακόμα πάω.
Το όνομά του σημαίνει "σωτήρας".
Δεν είχα ξανακάνει ψυχοθεραπεία.
Και βρίσκομαι σ' ένα δωμάτιο
μ' έναν ευγενικό κύριο καθισμένο σε μια πολυθρόνα,
με μια καρέκλα απέναντι.
Κάθομαι, και μου λέει "Ντάνι, πες μου τι σε φέρνει εδώ".
Στην αρχή, δεν ήξερα τι να πω.
Αλλά άρχισα να του ανοίγομαι, μιλούσα ασταμάτητα.
Μία ώρα μιλούσα.
Που δεν το συνηθίζω κιόλας.
Όταν πέρασε η μία ώρα, με διέκοψε κι είπε
"Ντάνι, αυτό που παρατηρώ είναι μια βαθιά θλίψη".
"Θλίψη;" Δεν το είχα σκεφτεί.
Σκεφτόμουν απογοήτευση, πίεση, άγχος.
Όχι θλίψη. Ρώτησα τον λόγο.
Μου είπε "Δύο οι λόγοι.
Πρώτος. Πενθείς.
Δεύτερος. Δεν ξέρεις ότι πενθείς".
"Μα δεν πέθανε κανείς".
"Μπορεί να μην είναι κυριολεκτικό.
Μπορεί να είναι ένας μεταφορικός θάνατος στη ζωή σου".
Κι άρχισα να καταλαβαίνω πολλά.
Όπως ότι δεν ξέρουμε πόσο πολύτιμα είναι κάποια πράγματα,
γιατί τα έχουμε ήδη.
Μας λείπουν μόνο όταν τα χάσουμε.
Για παράδειγμα, ξέρω ότι οι πιο πολλοί έχετε κάτι
που δεν το εκτιμάτε, επειδή δεν σας το έχουν στερήσει.
Τα χέρια, για παράδειγμα. Πολύ προφανές, έτσι;
Δεν ξυπνάτε κάθε πρωί και λέτε "Πάλι καλά!
Άλλη μια υπέροχη Τρίτη με χέρια!" Όχι. Αλλά τα έχουμε.
Αναφέρομαι σε κάτι πιο διακριτικό, όπως είναι η ανωνυμία.
Δεν καταλαβαίνεις την αξία της μέχρι να τη χάσεις.
Το συνειδητοποίησα όταν πρόσεξα
ότι δεν μπορούσα πια να κάνω απλά πράγματα,
όπως να πάρω τους ανιψιούς απ' το σχολείο
ή να πάρω ένα τοστ και μια μπίρα και να πάω στην παραλία,
με ένα βιβλίο, να κάτσω στον ίσκιο και να μη με ενοχλήσει κανείς.
Πάει αυτό. Τελείωσε.
Πρέπει να καταλάβετε ότι τότε, με το που έβγαινα έξω,
ήμουν ένα σπάνιο Pokémon.
Έχουν περάσει 11 χρόνια.
Αν με ρωτήσατε "Πώς είσαι, Ντάνι;"
θα πω "Καλύτερα".
Όχι καλά. Καλύτερα.
Γιατί; Έχουν περάσει 11 χρόνια,
και με τον καιρό αποκτάς τα εργαλεία για να αντιμετωπίζεις ό,τι προκύψει.
Πάει κι ο ντόρος. Δεν είμαι πια της μόδας.
Κι είμαι πολύ ευγνώμων.
Μένω πολύ στο σπίτι τελευταία, δεν θα πω ψέματα.
Απόψε θα μοιραστώ κάποια εργαλεία
που με βοήθησαν στα δύσκολα.
Θα δώσω συμβουλές, μ' αρέσει. Άλλοι το σιχαίνονται.
"Όσοι δίνουν συμβουλές…" Μην την πάρεις.
Θα σας δώσω μια συμβουλή. Την πρώτη για σήμερα.
Αν περπατάτε στον δρόμο και δείτε κάποιον που θαυμάζετε,
που θαυμάζετε πολύ,
όχι μόνο για να βγάλετε φωτογραφία και να πουλήσετε μούρη ονλάιν
ενώ δεν ξέρετε αν είναι πολιτικός ή ηθοποιός.
Όχι, μιλάω για πραγματικό θαυμασμό.
Αν δείτε κάποιον στον δρόμο,
η συμβουλή μου…
Αφήστε τον ήσυχο.
Αφήστε τον. Να κοιτάτε από μακριά, όπως κάνετε στο σαφάρι.
Παρατηρήστε τον.
Αφήστε τον. Μην…
Γιατί δεν ξέρετε πού πάει,
από πού έρχεται ή τι αντιμετωπίζει.
Αλλά αν έχετε ακόμα την ανεξέλεγκτη παρόρμηση
να αλληλεπιδράσετε,
άλλη μια συμβουλή.
Σκεφτείτε πολύ καλά τι θα πείτε ή τι θα κάνετε.
Μετά εκτελέστε.
Το σχέδιό σας, όχι τον άνθρωπο.
Έχουν συμβεί πολλά αυτά τα χρόνια, κάποια απ' αυτά πολλάκις.
Θα σας πω λίγα για να γελάσουμε,
αλλά υπάρχει κάτι κλασικό.
Όταν σε πλησιάζουν και σου λένε
"Αμάν, ο Ντάνι Ροβίρα, ρε φίλε! Αδερφέ, είσαι φαν μου!"
Ό,τι πεις, αγάπη.
Ή η άλλη εκδοχή.
"Ντάνι Ροβίρα! Είμαι το είδωλό σου!"
"Εννοείται. Το δωμάτιό μου είναι γεμάτο αφίσες σου, αποτέτοιε μου".
"Φαν" και "είδωλο" διαφέρουν, μα δεν είναι αντίθετα.
Αλλά το καταλαβαίνω, μπορεί να μπερδευτείς όταν έχεις άγχος.
Το παθαίνω συνέχεια.
Το παθαίνω με το "τούνελ" και τη "γέφυρα".
Ξέρω τι είναι το τούνελ. Κι η γέφυρα ξέρω τι είναι.
Αλλά μερικές φορές τα μπερδεύω όταν μιλάω.
Είπα στον αδερφό μου
"Πώς πήγε το τούνελ στον οδοντίατρο;" "Ποιο τούνελ, ρε;"
Το παθαίνω και με το πουκάμισο και την μπλούζα.
Κάποιες λέξεις με μπερδεύουν πάντα στα αγγλικά.
Δεν μιλάω καλά, αλλά το παλεύω.
Είναι δύο λέξεις που πρέπει πάντα να σκεφτώ.
Είναι το "μετά" και το "πριν" στα αγγλικά.
Γιατί το "μετά" ακούγεται σαν…
"Πότε έγινε αυτό; Έγινε μετά χθες".
Το "πριν" ας περιμένει. "Για πότε είναι αυτό;" "Για πριν".
Εγώ πιστεύω ότι εκείνοι τα λένε λάθος.
Άλλοι μπερδεύουν… Ο καθένας έχει τον λόγο του.
"Μπερδεύω την 'πούτσα' με το 'γουακαμόλε'".
Ό,τι πεις, Νάτσο.
Τέλος πάντων…
Συνήθως, όταν με βλέπουν στον δρόμο και με πλησιάζουν,
τους απογοητεύω.
Αν είναι γρήγορη αλληλεπίδραση, απογοητεύω. Γιατί έτσι.
Και φεύγοντας, πολλοί σκέφτονται τα εξής.
Ή ότι είμαι αγενής
ή ότι είμαι πολύ ντροπαλός.
Δεν είμαι ντροπαλός.
Διακριτικός είμαι.
Θα με δείτε στον δρόμο με το καπέλο μου,
με τα ακουστικά. Κοιτάω τη δουλειά μου, δεν ασχολούμαι.
Αν μ' αφήσεις ήσυχο, θα σ' αφήσω κι εγώ.
Είναι κάτι που δεν… Δηλαδή…
Μου έτυχε τις προάλλες σε παράσταση στο Μπούργος.
Στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Άδειοι οι δρόμοι απ' τις 4:00 μ.μ.
"Τέλεια", σκέφτηκα.
Και ξαφνικά, ένας απ' το απέναντι πεζοδρόμιο
φωνάζει "Ένας διάσημος!"
Έλα τώρα!
Αφού με μαρτυράς, γίνε συγκεκριμένος! "Ένας διάσημος".
Κι εσύ διάσημος είσαι για τη μάνα σου.
Τι να πω, πες τουλάχιστον "Καλησπέρα.
Τι κάνεις;" Ή ένα ρήμα, έστω. Κάποιοι λένε "Ντάνι, φωτογραφία!"
Λες και θα μου πετάξουν κάτι στο κεφάλι.
Έλεος, δηλαδή.
Μια φορά ήμουν στο ασανσέρ.
Ξενοδοχείου, νομίζω.
Πατάς το κουμπί, πας στο ρετιρέ, οι πόρτες κλείνουν,
και βλέπεις κάποιον να πλησιάζει. Κάνεις το κλασικό "Ναι…"
Δεν θες να μπουν.
Κάνεις αυτό το "Ναι…"
Το κουμπί δεν το πατάς, όμως.
Τι είναι αυτό;
Μούφα.
Κι η μάνα σου σε αμαξίδιο να είναι,
εσύ κάνεις "Ναι, μαμά…" Κλείνουν οι πόρτες. "Πάρ' τα!"
Αφού δεν θέλουμε.
Τέτοιοι είμαστε.
Μας αρέσει η μοναξιά στο ασανσέρ.
Να βγάλουμε καμιά φωτογραφία, να βολέψουμε τα αρχίδια μας.
Τέλος πάντων, μπήκε ένας ηλικιωμένος με γκρίζα γένια,
χαλαρά ρούχα, πολύ ζεν γενικά.
Σκέφτομαι "Τι φάση ο τύπος;"
Πατάει το κουμπί.
Στεκόμαστε στην κλασικά αμήχανη σιωπή των ασανσέρ.
Μου λέει "Να σου κάνω μια ερώτηση;"
Σκέφτομαι "Την έκανες ήδη, οπότε πάμε για τη δεύτερη".
Λέω "Ναι, φυσικά".
Με καρφώνει, λοιπόν,
και μου λέει…
"Εσύ είσαι εσύ;"
Το είπε τόσο σοβαρά, που αμφέβαλα.
Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. "Φοράω στολή του Spider-Man;"
"Εσύ είσαι εσύ;", ρώτησε ο μαλάκας.
Θυμήθηκα μια συνέντευξη των Estopa. Κάποιος πλησίασε τον έναν αδερφό κι είπε
"Εσύ είσαι ή ο αδερφός σου;"
Ο κόσμος είναι γιούχου.
Από την πανδημία μέχρι σήμερα…
Μην ανησυχείτε, πρώτη και τελευταία φορά
θα αναφέρω το παγκόσμιο γεγονός που ανέτρεψε τις ζωές μας,
που άφησε, λίγο πολύ,
λίγα επιπλέον βάρη στις ψυχικές αποσκευές μας.
Οι δικές μου είναι γεμάτες γκρέμλιν από εκείνο το συμβάν.
Είχα πολλές απώλειες.
Δεν θέλω καν να τις μετρήσω.
Κάποιες ήταν πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν από άλλες.
Θέλω να μοιραστώ δύο απώλειες που αντιμετώπισα αυτά τα χρόνια
και με επηρέασαν πολύ.
Ήταν οι απώλειες δύο σπουδαίων φίλων.
Για μένα, ήταν σαν οικογένεια,
σύντροφοι ζωής.
Τα σκυλάκια μου, ο Μπούγιο κι η Πατατόφατσα.
Το ένα έφυγε οκτώ μήνες μετά το άλλο.
Πριν καλά καλά συνέλθω απ' την πρώτη απώλεια.
Ήταν επώδυνο.
Έκλαψα.
Έκλαψα, λέμε…
Έκλαψα σαν γυναικούλα
για ό,τι δεν μπόρεσα να υπερασπιστώ σαν κτηνίατρος.
Αλλά ήταν ένα κλάμα που μ' έκανε να σκεφτώ
ότι δεν είχα ξανακλάψει έτσι.
Και, με ξέρετε πια, μ' αρέσει να δίνω ονόματα σε πράγματα.
Ήταν ένα κλάμα που μ' έκανε να το πω "καθαρό κλάμα".
"Καθαρό". Πονούσα.
Μου έλειπαν, ένιωθα θλίψη, έκλαιγα και με αναφιλητά.
Όλα αυτά. Αλλά ήταν καθαρό. Ξέρετε γιατί;
Γιατί δεν ένιωθα τύψεις.
Ήταν ανακούφιση. Ήταν 12 χρόνων όταν πέθαναν.
Θα μπορούσαν να ζήσουν κι άλλο; Ναι. Να είχαν φύγει νωρίτερα; Ναι.
Αλλά περάσαμε τέλεια μαζί. Τους έσωσα τις ζωές.
Κι εκείνα μ' έσωσαν.
Όλα καλά.
Ο ψυχοθεραπευτής μου, ο Σάλβα, μου λέει πάντα
"Ντάνι, με το κλάμα γιατρεύεις το πένθος
και τιμάς ό,τι δεν είναι πια εδώ.
Όταν τα δάκρυα γίνονται ιστορίες, γέλια, αναμνήσεις,
πρέπει να συνεχίζεις,
γιατί έτσι τιμάμε ό,τι δεν είναι πια εδώ".
Με αυτό κατά νου,
θα σας πω μια μικρή ιστορία
απ' τις πρώτες εβδομάδες που είχα πάρει την Πατατόφατσα.
Δεν είχα ποτέ ξανά σκύλο, ήμουν αρχάριος.
Και ξαφνικά, είμαι μόνος στο σπίτι, μ' αυτήν τη χνουδωτή μπαλίτσα,
τρία κιλά το πολύ, τριών τεσσάρων μηνών, ένα κουταβάκι.
Την πρώτη βδομάδα, ήμασταν αχώριστοι.
Κι οι δύο σκεφτόμασταν "Πώς θα πάει αυτό;"
Ήμασταν…
Μα πρέπει να πας και στη δουλειά.
Αν μένεις μόνος, θα την αφήσεις μόνη για λίγο.
Οι πρώτες φορές είναι ζόρικες.
Της τα ετοιμάζω όλα. Το κρεβατάκι της, κάτι για να πιει.
Νερό, όχι Coke.
Λίγη τροφή.
Φροντίζω να είναι όλα ασφαλή.
Και φεύγω για δουλειά, αλλά κάπως διστακτικά.
Έξι επτά ώρες μετά, γυρνάω σπίτι, και μου λέει ο γείτονας
"Ντάνι, έκλαιγε όλο το πρωί, έξυνε την πόρτα με τα πατουσάκια".
"Αμάν, σοβαρά;" Ανοίγω την πόρτα,
βλέπω λακκούβες τσίσα, μια κουραδίτσα, το πόδι της καρέκλας μασημένο.
Εκείνη είναι στον διάδρομο και με κοιτάζει πολύ αγχωμένη.
Κατουριέται. "Καημενούλα!
Πατατόφατσα, τι συμβαίνει;
Έλα, όλα καλά. Μην ανησυχείς.
Μήπως να κάνεις ψυχοθεραπεία;"
"Αμέ, εντάξει". Είδατε;
Δώστε βάση.
Μου συστήνουν έναν εκπαιδευτή, έναν ηθολόγο.
Του εξηγώ τι συνέβη.
Και μου λέει "Ντάνι, μην ανησυχείς.
Είναι απολύτως φυσιολογικό, ιδίως με τα κουτάβια.
Έχεις να αντιμετωπίσεις το άγχος του αποχωρισμού".
Έμεινα άφωνος.
"Τι ακριβώς είναι αυτό;"
"Ντάνι, βασικά, σημαίνει ότι το σκυλάκι σου
έχει άγχος αποχωρισμού".
Αυτό που λένε οι λέξεις.
"Εντάξει, μπορώ να κάνω κάτι εγώ;"
"Ναι, υπάρχουν μέθοδοι. Τίποτα περίπλοκο.
Συνέπεια χρειάζεται".
Δοκίμασα μερικές, αλλά μία με βοήθησε πολύ.
Ήταν πολύ συγκινητικό, οπότε θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.
Μου είπε "Ντάνι, όταν φεύγεις για λίγες ώρες,
άφησέ της ένα ρούχο σου που έχει τη μυρωδιά σου".
Η όσφρηση των σκυλιών είναι πολύ καλύτερη απ' τη δική μας.
Επίσης, είναι στενά συνδεδεμένη με τα συναισθήματά τους,
πράγμα πολύ ξεχωριστό.
Το είχαμε κι εμείς, αλλά το χάσαμε λόγω εκπολιτισμού.
Ήταν καλή ιδέα.
"Όταν φεύγεις, άσε ένα ρούχο με τη μυρωδιά σου.
Τα σκυλιά έχουν δική τους μαγική διαδικασία σκέψης,
κι όταν μυρίζουν κάποιον
που θεωρούν φίλο, προστάτη τους,
κηδεμόνα, οικογένεια, διατηρούν την ψυχραιμία τους".
Λέω "Αυτό είναι υπέροχο. Θα το δοκιμάσω".
Πριν πάω στη δουλειά,
πάω στην ντουλάπα που 'χω μια στοίβα ρούχα,
κάνω έτσι, βλέπω το πάνω μια πιτζάμας απ' την εποχή της λάσπης.
Το μυρίζω και λέω "Σίγουρα έχει τη μυρωδιά μου.
Μυρίζει σαν εμένα πιο πολύ απ' ό,τι εγώ".
Πριν φύγω, λοιπόν, βγάζω το κρεβάτι της
στον διάδρομο,
βάζω την πιτζάμα, σηκώνω το κουτάβι και το βάζω πάνω.
Κάθεται εκεί ήρεμα, με το κεφαλάκι της πάνω στην πιτζάμα.
Πολύ ήρεμη.
Φεύγοντας, σκεφτόμουν
"Ή θα πεθάνεις ή θα γίνεις πιο δυνατή".
Έφυγα και σκεφτόμουν "Για να δούμε αν θα πιάσει".
Γύρισα έξι επτά ώρες μετά.
Δεν δουλεύω ποτέ οκτώ ώρες.
Κι ο γείτονας δεν βγήκε να πει κάτι.
Ανοίγω την πόρτα.
Και βλέπω το κρεβάτι,
την πιτζάμα,
αλλά όχι τη σκυλίτσα.
Αυτή με ενδιέφερε κυρίως.
Κοιτάζω τριγύρω, στήνω αυτί,
κι ακούω…
Εδώ έχω έναν διάδρομο. Κι ένα σαλόνι.
Το σαλόνι. Δεν έχω και 17 σαλόνια.
Πάω εκεί,
και στο πάτωμα, κοντά στον καναπέ, βλέπω…
Έχω μια κουβέρτα στον καναπέ.
Την κλασική κουβέρτα, για τη σιέστα.
Ανδαλουσιανός είμαι.
Μάλλον θα κρεμόταν,
κι η σκυλίτσα κάπως θα την τράβηξε.
Τέλος πάντων, είδα την κουβέρτα στο πάτωμα,
κουλουριασμένη,
κι η σκυλίτσα κοιμόταν πάνω της
μες στην άνεση.
"Λογικό, αφού η κουβέρτα έχει τη μυρωδιά μου.
Βρήκε μόνη της το φάρμακο".
Φυσικά.
Αφού έπιασε…
Έβαλα την κουβέρτα στον καναπέ. Την επόμενη μέρα, της άφησα την πιτζάμα.
Τρεις φορές τη βρήκα στην κουβέρτα. Την τέταρτη, καθώς τη μάζευα,
μου ρίχνει ένα μαφιόζικο βλέμμα και μου λέει "Η κουβέρτα μού ανήκει πια".
Κι έκτοτε, η κουβέρτα ήταν δική της.
Την κράτησε όλη της τη ζωή,
μέχρι το τέλος.
Και, φυσικά, είχε πια τη δική της μυρωδιά, όχι τη δική μου.
Αν έχετε σκυλάκι που δυσκολεύεται,
μιλήστε σ' έναν επαγγελματία.
Και να ξέρετε ότι υπάρχουν πολύ χρήσιμες τεχνικές.
Αυτό είναι ένα σημείο καμπής στο σόου.
Είστε ένα υπέροχο κοινό.
Με στηρίζετε.
Θέλω να σας ευχαριστήσω με το να σας εξομολογηθώ κάτι.
Και ξέρετε ότι είναι αλήθεια, γιατί αυτό το σόου θα βγει στον αέρα.
Δεν έβγαλα το άλλο. Το κοινό ήταν μάπα.
Αυτό εδώ θα βγει.
Αλήθεια.
Όταν μάθετε ότι είπα το ίδιο και στο άλλο σόου…
Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Θα σας κάνω ένα δωράκι.
Προσοχή.
Γουστάρω πολύ,
κι εννοώ ότι γουστάρω πάρα πολύ…
Απ' τα χείλη μου κρέμεστε.
Και σε αίρεση θα μπαίνατε αν το ζητούσα.
Προσοχή. Όχι, πλάκα κάνω.
Εντάξει, πάμε.
Γουστάρω πολύ, κι εννοώ ότι γουστάρω πάρα πολύ…
το γλειφομούνι.
Πολύ.
Το γλειφομούνι είναι στα δέκα αγαπημένα μου στη ζωή.
Φανταστείτε να άλλαζα θέμα τώρα.
"Τι φάση; Απ' το ψυχικό τραύμα στο γλειφομούνι;"
Μην ανησυχείτε, πάμε σε ασφαλές μέρος.
Μην ανησυχείτε.
Λοιπόν…
Εφόσον το γουστάρω τόσο πολύ,
όποτε μου δίνεται η ευκαιρία,
όποτε το επιτρέπει η κατάσταση,
το ζητάω, ζητάω να το κάνω.
Κατά Ματθαίον 7:7. "Ζητάτε και θα σας δοθεί".
Για οποιονδήποτε λόγο, όλα αυτά τα χρόνια,
μάλλον επειδή είμαι πολύ τυχερός,
μου δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία,
κι έτσι μπορώ να πω ότι είμαι γαμάτος στο γλειφομούνι.
Δεν με πιάνει κανείς στο γλειφομούνι.
Κανείς.
Λοιπόν…
Αφού σας το είπα…
Αφού σας το είπα αυτό,
θα ήθελα να σας προσφέρω ένα δωράκι απόψε.
Οργιάζει η φαντασία σας, έτσι;
Μέχρι το τέλος της βραδιάς, η γλώσσα μου θα 'χε κοιλιακούς.
Όχι, θέλω να σας κάνω κάποιες υποδείξεις,
να σας δώσω συμβουλές,
ώστε, στο εξής,
όταν επιδίδεστε στην ωραία αυτή πράξη της αιδοιολειξίας,
να προσφέρετε μια πολύ πιο ικανοποιητική εμπειρία.
Ίσως σκέφτεστε "Ο Ντάνι θα μας πει πώς να κάνουμε καλύτερο γλειφομούνι".
Όχι.
Όχι, δεν είναι αυτό το θέμα.
Οι συμβουλές αφορούν
τα άτομα που διαθέτουν μουνί και μας αφήνουν να το γλείφουμε.
Αλλάζω οπτική γωνία.
Ωστόσο, προτού προχωρήσουμε, νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή
να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στην ανατομία των γεννητικών οργάνων.
Το θεωρώ απαραίτητο. Ίσως έχετε αντιρρήσεις,
αλλά είναι πάντα σημαντικό να δίνουμε το πλαίσιο.
Με συγχωρείτε αν μπω σε πολλές λεπτομέρειες.
Τι είναι η πούτσα;
Θα λέω συχνά "πούτσα" και "μουνί", συγγνώμη.
Τέσσερις συλλαβές είναι, όπως σε τόσες άλλες λέξεις.
Ενήλικες είμαστε. Περιττοί οι ευφημισμοί, υπάρχει η λέξη.
Τι είναι η πούτσα;
Ένα γεννητικό όργανο του ανθρώπινου σώματος
κάτω απ' το εφηβαίο.
Είναι αυτό το σημείο που προεξέχει.
Βέβαια, άλλες είναι προικισμένες κι άλλες αδικημένες.
Κοιτάξτε…
Επειδή μ' αρέσουν οι παρομοιώσεις, αν ήμουν καθεδρικός ναός…
Αν ήμουν καθεδρικός ναός,
θα ήταν το γκαργκόιλ.
Κι υπάρχουν παντού. Πόσες φορές έχετε δει έναν τεράστιο καθεδρικό,
κι ένα γκαργκόιλ που απογοητεύει;
Ή βλέπετε ένα εκκλησάκι, και το γκαργκόιλ δεν χωράει απ' την πόρτα.
Ή βλέπετε τον ναό, μα όχι το γκαργκόιλ.
Έχει γκαργκόιλ, αλλά ο ναός είναι απεριποίητος, κατάφυτος,
και δεν φαίνεται. Θέλει ψαλίδισμα.
Ή ο τοίχος του ναού είναι γυαλί, και το γκαργκόιλ φαίνεται από μακριά.
Κάποια έχουν μεγάλο κεφάλι, αλλά φαίνονται ζαρωμένα.
Κάποια γέρνουν απ' τη μία ή απ' την άλλη.
Κάποια έχουν χάσει πια τη στιβαρότητά τους.
Υπάρχουν μικρά, στενόμακρα…
Υπάρχουν πολλά είδη γκαργκόιλ.
Κι είναι όλα πανέμορφα.
Και σε όλα αξίζει να νιώσουν απόλαυση.
Επίσης, νομίζω
ότι η πούτσα είναι άμεσα προσβάσιμο μέλος του σώματος.
Φοράμε ρούχα, αλλά αν περπατούσαμε γυμνοί…
Εμένα μ' αρέσει πότε πότε να πηγαίνω σε παραλίες γυμνιστών.
Μ' αρέσει να 'μαι γυμνός.
"Σε ποια παραλία;" Σιγά μη σας πω.
Πηγαίνω σε μια παραλία μ' έναν φίλο.
Φτάνει πάντα μετά από μένα.
Και βγαίνει γυμνός απ' το αμάξι.
Είναι ήδη γυμνός.
Τον βλέπω να έρχεται από μακριά.
Κουβαλάει το ψυγειάκι, την ομπρέλα, μια τσάντα, γεμάτα τα χέρια.
Έρχεται μπροστά μου, λέει "Γεια", μα δεν αφήνει τίποτα κάτω.
"Τι λέει, Ντάνι; Τι κάνεις;"
Δεν θα τον φιλήσω στο μάγουλο. Θα του την πιάσω.
Φανταστείτε μια σύγχρονη μοναρχία γυμνιστών.
Πας σε βασιλική δεξίωση. "Γεια σας, τι κάνετε;
Μεγαλειότατε, καλημέρα. Υγιαίνετε".
Ή στο μετρό. Φανταστείτε ότι είστε το μετρό.
Σας λέει κάποιος "Κρατιέσαι;"
"Ναι", λες εσύ. "Κι εγώ. Φύγαμε.
Δώσε απότομες στροφές". Έτσι;
Τέλος πάντων…
Τι είναι το μουνί;
Είναι το άλλο γεννητικό όργανο του ανθρώπινου σώματος.
Δεν είναι ακριβώς στο εφηβαίο, αλλά κρυμμένο λίγο πιο κάτω,
σε μια περιοχή που εγώ αποκαλώ "περίνεο της Αραγονίας".
Απ' έξω είναι πιο σεμνό,
πιο διακριτικό.
Το μουνί είναι πιο αποτραβηγμένο.
Λοιπόν…
Έχω δει μουνί που ήταν σαν σάντουιτς φτιαγμένο βιαστικά.
Τίγκα στο αλλαντικό.
Λίγο ψωμάκι δεν θα έβλαπτε.
Μα όλα τα μουνιά είναι όμορφα.
Και τους αξίζει να νιώσουν απόλαυση.
Θα έλεγα ότι, από εργονομικής άποψης,
είναι πιο εύκολη η πίπα.
Οι τεχνικές είναι πιο εύκολες.
Δεν χρειάζεται να 'σαι σε φόρμα για να πάρεις μια πίπα.
Έχεις το άτομο με την πούτσα. Γουστάρετε.
Λες "Να σου πάρω μια πίπα;" "Φυσικά, πάρε μου".
Σκύβεις έτσι.
Γίνεται έτσι. Ή έτσι. Και χωρίς χέρια.
Αν είναι ξάπλα, μπορείς έτσι. Με ή χωρίς χέρια.
Αν κοιτάει προς τα εκεί, μπορείς να την πιάσεις από πίσω.
Η πίπα είναι διασκεδαστική.
Νομίζω, απ' ό,τι μου έχουν πει.
Όχι, μισό λεπτό.
Περνάω τόσο καλά τελευταία, που ίσως του χρόνου
να έρθω να σας πω πώς μου φάνηκε.
Προσοχή.
Μη σας εμποδίζει η ετεροφυλοφιλία να διασκεδάζετε.
Μια ζωή την έχουμε.
Αν πίπες γουστάρεις, κάνε πίπες.
Ωστόσο,
στο γλειφομούνι, αν δεν σε βοηθήσει το άτομο που διαθέτει το μουνί,
από εργονομικής άποψης, είναι λίγο πιο περίπλοκο.
Ίδια κατάσταση.
Έχεις το άτομο με το μουνί. Γουστάρετε.
"Να σε γλείψω;" "Αμέ".
Και, συνήθως, το άτομο κάνει έτσι. "Αμέ, γλείψε με".
Έλα!
Κι εσύ κοιτάς…
Κοιτάς, και θες να πεις "Είναι λες κι έπεσε ο Καλαμάρης απ' τον πέμπτο".
Την κλοτσάς.
Να της κάνεις γλειφομούνι ή να καλέσεις τον ιατροδικαστή;
Τέλος πάντων, δεν βοηθάει.
Μα αφού εμένα μ' αρέσει τόσο, θα δουλέψω για δύο.
Όμως,
η ίδια η θέση είναι εξαρχής άβολη.
Συγγνώμη, παιδιά.
Ξαφνικά, είσαι έτσι. Δείτε το…
Η στάση είναι άβολη, γιατί…
Τα φώτα είναι σβηστά.
Αντί να ψάχνεις με το δάχτυλο,
αρχίζεις να ψιλοσπρώχνεις με τη μούρη.
Σπρώχνεις με τη μούρη…
Σαν γουρούνι που ψάχνει τρούφες.
Ψάχνεις. Είσαι εκεί…
Αλλά η στάση είναι πολύ άβολη.
Είναι πολύ άβολη. Και θες να πεις
"Βοήθα με λίγο. Σήκωσε λίγο την ουρά.
Γύρε λίγο τους γοφούς. Βοήθησέ με λίγο με τη γωνία".
Άσε που μόλις νιώσουν την πρώτη ανατριχίλα,
τι κάνουν συνήθως;
Συσπώνται ακόμα πιο πολύ.
Δεν είσαι πια γουρούνι τρούφας.
Γίνεσαι μυρμηγκοφάγος.
Αν φύγει, και μπει κάποιος μέσα,
θα δει έναν να πίνει από νερόλακκο.
"Γεια".
"Έχει ξηρασία εδώ;" Τέλος πάντων, ακούστε.
Ο άνθρωπος διαθέτει τους λεγόμενους "αυχενικούς σπονδύλους".
Κι επεκτείνονται μέχρι ένα σημείο.
Θα 'σαι εκεί κάτω 10 λεπτά, 15 λεπτά, μια ώρα, όσο χρειαστεί!
Όταν τελειώσεις, ο αυχένας σου είναι έτσι.
Με μια αφύσικη πρόπτωση.
"Το απόλαυσες;" "Ναι. Τι έπαθε ο αυχένας σου;"
"Έχω μάθημα βιολιού.
Μόλις φύγεις, θα το βάλω εδώ".
Μπορεί να μείνω μια βδομάδα έτσι. Τι θα κάνω;
Πάω να βρω διαμέρισμα. Κοίτα.
"Πωλείται, στον τέταρτο".
Μιας και σας έχω εδώ…
Για όνομα!
Εντάξει.
Δεύτερη συμβουλή.
Ξέρω ότι παραπονιέστε μια ζωή,
και δικαίως,
ότι οι σύντροφοι είναι εγωκεντρικοί,
είναι πάντα εγωιστές.
Θεωρούν ότι προέχει η απόλαυσή τους, κι όλα τελειώνουν όταν τελειώσουν αυτοί.
Κι έχετε απόλυτο δίκιο. Ισχύει για χρόνια.
Αλλά, ευτυχώς, ζούμε σε μια εποχή πια
προόδου, ισότητας, ανοιχτόμυαλης σκέψης
και γενναιοδωρίας παντού. Αυτό είναι πολύ ωραίο.
Αν έλεγες πριν από 25 χρόνια "κλειτορίδα",
ίσως έλεγα "Pokémon νερού!"
Αλλά τώρα θα πω
"Ήξερες ότι η κλειτορίδα είναι το μόνο όργανο στο σώμα
που είναι αποκλειστικά σχεδιασμένο για να λαμβάνει απόλαυση;"
-Να πάρει! -Ναι!
Φωνάζει "Ναι". Αλίμονο.
Και σήκωσε μόνο το ένα χέρι.
Αν είναι έτσι, ας την αξιοποιήσουμε.
Δηλαδή, όταν ετοιμάζομαι να κάνω αιδοιολειξία,
να γλείψω μουνάκι,
την κλειτορίδα την έχω εδώ.
Όχι κυριολεκτικά. Καλά, καμιά φορά ναι.
Αλλά, φυσικά,
πρέπει να τη βρεις.
Δεν είναι και…
Εξαρτάται τι σόι μουνί είναι…
Όχι δικό σου σόι, μισό λεπτό.
Εννοώ, τι σόι…
Τι είδους μουνί είναι. Γαμώ τη γλώσσα!
Θες λίγο χρόνο να εξοικειωθείς με τον χάρτη.
Κάθε μουνί έχει τον δικό του κόσμο.
Ψαχουλεύεις εκεί και, ξαφνικά…
Δεν λέω να βρεις το G, ψάχνεις την κλειτορίδα.
Ψάχνεις… Όταν τη βρεις, λες "Να τη!" Όχι, δεν είναι αυτή.
"Αυτή είναι". Όχι.
Και τώρα γλείφεις μια κολόνα σαν αγελάδα.
Χρειάζεται…
Διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Θέλει λίγη πίεση εδώ.
Ακούς, παρατηρείς. Μια ομορφιά.
Και δυο τρία λεπτά αφού τη βρεις,
μόλις αρχίσει να το απολαμβάνει, κάνει…
Και οπισθοχωρεί μισό μέτρο.
Κι εσύ μένεις έτσι.
Σου τρέχουν τα σάλια απ' το στόμα και λες
"Έπρεπε να σημειώσω κάπως την τοποθεσία!"
Όπως όταν διαβάζεις τον Δον Κιχώτη.
Αν δεν βάλεις σελιδοδείκτη, δεν έχεις ιδέα πού το άφησες.
Καταλαβαίνω, γουστάρεις, κουνιέσαι λίγο,
αλλά μην κουνιέσαι!
Άρχισα να σε γλείφω εδώ, και κατέληξα εδώ.
Είμαι σαν ρομποτική σκούπα που ψάχνει τον σταθμό φόρτισης!
Τρίτη συμβουλή.
Μη λες τίποτα σημαντικό όσο είμαστε εκεί κάτω.
Δεν ακούμε καλά.
Διαστρεβλώνεται το μήνυμα.
Υπήρξαν πολλά πρωινά που άκουσα
"Πήρες καφέ;"
"Δεν ήξερα ότι μας τελείωσε".
"Σ' το είπα χθες βράδυ".
"Πότε;"
"Χθες βράδυ, την ώρα που ήσουν…"
"Άκουγα διάφορα, αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα".
Ήμουν εκεί κάτω, κι άκουγα κάτι τέτοιο.
Έκανα…
"Νόμιζα ότι παλάβωσες κι άρχισες να τραγουδάς Μαλούμα".
Τέταρτη και πιο σημαντική συμβουλή.
Δεν είναι παραμύθι, προϊόν φαντασίας ή αστικός μύθος.
Όχι. Είναι πραγματικότητα.
Μπορείς να φτάσεις σε οργασμό
με την αιδοιολειξία.
Υπέροχο πράγμα.
Αυτόν τον στόχο πρέπει να έχουμε.
Είναι γαμάτο.
Αλλά ακούστε.
Αν ποτέ
φτάσετε σε οργασμό μέσω της αιδοιολειξίας,
σας παρακαλώ, μην ξεχνάτε…
Είναι πολύ σοβαρό.
Μην ξεχνάτε ποτέ
ότι ανάμεσα στα πόδια σας…
έχετε έναν άνθρωπο
που θέλει να συνεχίσει να ζει.
Σας παρακαλώ.
Καταλαβαίνω πως όταν συνειδητοποιείς πως έχεις κάτι που σου προσφέρει απόλαυση,
το ένστικτο της επιβίωσης σε αναγκάζει να πεις
"Σε θέλω μόνο για μένα μια ζωή!"
Αλλά αυτό το άτομο έχει αισθήματα,
και χρειάζεται λίγο οξυγόνο να φτάνει στον εγκέφαλό του.
Έχω δει τον χάρο με τα μάτια μου πεντέξι φορές σε τέτοιες περιπτώσεις.
Σας λέω την αλήθεια.
Όταν κάνω γλειφομούνι, έχω έναν γρύλο κάτω απ' το κρεβάτι.
Το 'χω παίξει νεκρός,
μήπως και φιλοτιμηθεί κι ανοίξει τα πόδια της.
Έχω βάλει βαζελίνη στα αυτιά,
όπως βάζεις στα πιτσιρίκια για να μη σφηνώσουν στα κάγκελα.
Μια φορά έφυγα κι έβαλα ένα πεπόνι εκεί.
Το διέλυσε. Θα μπορούσα να είμαι εγώ!
Το έχετε παρακάνει πια
με το Body Pump, με το Pilates, με το CrossFit.
Φτάνει!
Φτάνει.
Μη δαγκώνετε το χέρι που σας ταΐζει.
Μοιράζομαι μαζί σας αυτές τις συμβουλές
ώστε, από σήμερα και πέρα, αυτή η πόλη κι όποιος δει το σόου
να ζει μια πιο απολαυστική ζωή όταν επιδίδεται στην αιδοιολειξία.
Θέλω ο κόσμος να 'ναι χαρούμενος.
Ο κόσμος έχει πολύ θυμό.
Ξέρω ότι πάντα υπάρχουν κι εκείνοι με το "αλλά".
Λένε "Καλά, εντάξει. Συμβουλές για τα άτομα που διαθέτουν μουνί.
Αλλά όσοι διαθέτετε πούτσα;
Όταν σας κάνουν πίπα, κάνετε ό,τι χρειάζεται;"
Εγώ; Να με συγχωρείς, αλλά κάνω ό,τι μου αναλογεί.
Κάνω ό,τι μου αναλογεί.
Όπως, για παράδειγμα, η διαθεσιμότητα.
Συμφωνώ πάντα.
Μια φορά αρνήθηκα, αλλά επειδή εξομολογούμουν.
Και…
Ομολογώ ότι στο 90% των περιπτώσεων
που προσφέρθηκε άτομο να μου πάρει πίπα,
είχε μακριά μαλλιά.
Και συχνά δεν τα μάζευε.
Τι γίνεται τότε;
Όσο σου προσφέρεται αυτή η απίστευτη ευχαρίστηση,
έχεις αυτό το θέαμα…
Πραγματικά, έχεις αυτό το θέαμα,
κι εσύ δεν κάνεις τίποτα;
Εγώ πάντα…
Κι εγώ…
Λέω "Συγκεντρώσου εσύ στο έργο σου".
Εγώ τα πιάνω αλογοουρά.
Κοιτάζονται μετά στον καθρέφτη
και λένε "Πλεξίδες;" Κι εγώ κάνω…
"Αν έχεις χρόνο αύριο, θα σ' τα βάψω".
Κάτι που με βοήθησε
να ξεπεράσω την κατάθλιψη, δεν ντρέπομαι να το πω,
είναι η μαγική σκέψη.
Ξέρω ότι πολλοί το ακούν και λένε "Έλα, βρε Ντάνι…"
Κάποιοι δεν πιστεύουν σ' αυτήν.
Κι όμως, υπάρχει, είτε την πιστεύουμε είτε ξέρουμε τι είναι.
Υπάρχει εδώ κι αιώνες.
Όλοι έχουμε κάνει ένα είδος μαγικής σκέψης.
Για παράδειγμα, έχεις γενέθλια.
Έχεις την τούρτα, τα αναμμένα κεριά.
Η οικογένεια κι οι φίλοι σου λένε το τραγουδάκι.
Κι όταν τελειώνει το τραγουδάκι,
πας να σβήσεις τα κεριά, και σου λένε "Περίμενε!
Κάνε μια ευχή".
Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις σ' αυτά, λες "Αφού επιμένουν, θα κάνω μια ευχή".
Κι αφού την κάνεις, κάνεις μια γαμάτη.
Γιατί σκέφτεσαι "Δεν ξέρεις ποτέ".
Αυτό είναι μαγική σκέψη.
Η μαγική σκέψη είναι
όταν έχεις να κάνεις κάτι δύσκολο ή έχεις να πας σε μια εκδήλωση
που σε ανησυχεί λίγο,
κι έχεις ένα ρούχο ή ένα πουκάμισο
που έχει συναισθηματική αξία για σένα. Σου φέρνει γούρι, σου δίνει καλή ενέργεια.
Λες "Αυτό θα βάλω σήμερα, θα με βοηθήσει να το αντιμετωπίσω".
Αυτό είναι η μαγική σκέψη.
Η μαγική σκέψη είναι όταν πίνεις τον πρωινό καφέ σου,
νιώθεις χάλια,
κι η κούπα σου γράφει ένα κλισέ, που οι άλλοι δεν παίρνουν στα σοβαρά,
αλλά εσένα σε βοηθάει να βγεις έξω με καλύτερη διάθεση.
Αυτό είναι μαγική σκέψη. Κι υπάρχει, γιατί σε βοηθάει.
Αν σας βοηθά, κάντε ό,τι μαγική σκέψη θέλετε.
Εγώ χρησιμοποιώ πάντα τη μαγική σκέψη.
Στα ζόρια, ακόμα πιο πολύ.
Τη χρησιμοποίησα πιο πολύ.
Όταν γυμνάζομαι, ας πούμε.
Μ' αρέσει η άσκηση. Σπούδασα Φυσική Αγωγή.
Αλλά τη δύσκολη περίοδο,
μιας κι η χημεία του εγκεφάλου διαταράσσεται,
επηρεάζεται το σώμα, δεν αποδίδεις. Νιώθεις χάλια.
Σε διαλύει η θλίψη.
Εγώ πήγαινα στο πάρκο. Είδα έναν μίμο μια μέρα
κι είπα "Τι θλίψη!"
Μ' αρέσει να τρέχω στο πάρκο.
Θυμάμαι μια μέρα που είχα τρέξει ένα χιλιόμετρο.
Κι είχα ξεθεωθεί.
Ήθελα να βάλω τα κλάματα, δεν είχα κουράγιο.
Και σκέφτηκα "Έλα, Ντάνι. Κάνε μια μαγική σκέψη.
Έλα τώρα".
Στο τέλος του μονοπατιού,
γύρω στα 500 μέτρα,
ήταν ένα τούνελ.
Ή μια γέφυρα, δεν ξέρω.
Ήταν στα 500 μέτρα.
Κι εγώ σκέφτηκα
"Αν φτάσω ως εκεί
στα επόμενα δυόμισι λεπτά…"
Εκείνη τη στιγμή μού ήρθε.
Είπα
"Θα απελευθερωθούν οι γονείς μου,
που έχουν απαχθεί
στην Κολομβία
από ένα καρτέλ ναρκωτικών".
Δεν είναι αλήθεια,
αλλά εγώ το πίστεψα.
Έπρεπε να με βλέπατε πώς έτρεξα εκείνη τη μέρα.
Έκανα
"Οι γονείς μου!"
Και φτάνω στη γέφυρα σε δυόμισι λεπτά.
Πιάνει ή όχι η μαγική σκέψη;
Τα κατάφερα. Εντάξει, δεν ήταν αλήθεια.
Εγώ το επινόησα.
Οι γονείς μου παραμένουν όμηροι.
Θα σας ζητήσω μια χάρη.
Σηκώστε το χέρι αν έχετε σύντροφο.
Δεν είναι ανάγκη να είναι εδώ, αρκεί να έχετε.
Μην ανησυχείτε, θέλω να έχω μια γενική ιδέα.
Σηκώστε το χέρι αν έχετε σύντροφο.
Μάλιστα.
Ναι, συνήθως είναι πάνω κάτω οι μισοί.
Περίεργη συμπεριφορά.
Καμιά φορά, σηκώνουν χέρι, κοιτάνε δίπλα και… "Τι; Δεν είμαστε;"
Σε αναμονή.
Τότε, θα προσθέσω έναν αστερίσκο. "Θέλει να είναι μαζί μου".
Ξεκάθαρα πράγματα.
Θα σας πω μια άβολη αλήθεια.
Κι είναι η μόνη απόλυτη αλήθεια
που θα μοιραστώ απόψε.
Όλα τα ζευγάρια λένε ψέματα μεταξύ τους.
Όλα.
Διαφωνεί κανείς;
Εντάξει.
Το αφήνω για την ώρα.
Εντάξει;
Θα κάνω όπως οι σεφ που βλέπουμε στην τηλεόραση.
Αναμειγνύουν μια σάλτσα, και λένε "Θα την αφήσουμε για αργότερα".
Είναι εκεί.
Δεν το ξεχνάω. Εκεί είναι.
Έχω άλλο ένα εργαλείο να μοιραστώ μαζί σας.
Διαλογισμός.
Ο διαλογισμός με βοήθησε πολύ.
Κάποιοι το ακούνε και λένε "Έλα, ρε Ντάνι. Τι διαλογισμό τώρα.
Αυτά είναι για γιόγκι. Γι' αυτούς που παίρνουν περίεργες πόζες".
Όχι. Όλοι μπορούν να διαλογιστούν.
Το κάνω εγώ, οπότε…
Έχω μια εφαρμογή με οδηγούς διαλογισμού.
Αυτό είναι. Απλό. Πρέπει απλώς να το κάνεις.
Πώς μπορώ να εξηγήσω
τι σημαίνει για μένα με λίγα λόγια;
Για μένα.
Για μένα, ο διαλογισμός είναι η απόφαση
να αφιερώσεις το πολύ πέντε δέκα λεπτά τη μέρα,
όχι πιο πολύ,
στο να επικεντρωθείς αποκλειστικά στον εαυτό σου
και να χαμηλώσεις τον εξωτερικό θόρυβο,
για να αντιμετωπίσεις τον εσωτερικό,
που ενίοτε είναι και πιο δυνατός, σωστά;
Και σ' αυτόν τον χρόνο που επικεντρώνεσαι σ' εσένα,
η άσκηση ουσιαστικά είναι
να αντιληφθείς εσένα, το εδώ και τώρα.
Να μην αφήσεις το μυαλό σου να ξεφύγει.
Να μείνει στο σώμα, στο δωμάτιο, στη στάση σου.
Υπάρχουν άγκυρες που βοηθάνε,
όπως η αναπνοή.
Αν συγκεντρωθείς στην αναπνοή σου στη διάρκεια του διαλογισμού,
τι είναι πιο "εδώ και τώρα" απ' την αναπνοή σου;
Θα σας κάνω μια επίδειξη.
Θα σας δείξω λίγο τον διαλογισμό στην καθημερινότητά μου.
Θα ακούσετε τον εσωτερικό μου μονόλογο.
Δηλαδή, τις σκέψεις μου δυνατά.
Ξεκινάει με ένα γκονγκ, τελειώνει με ένα γκονγκ.
Η στάση πρέπει να είναι άνετη, αλλά με όρθια πλάτη.
Μπορείς να κάθεσαι σ' ένα μαξιλάρι κάτω ή σε μια καρέκλα…
Τίποτα υπερβολικό. Και πάει κάπως έτσι.
Για να δούμε πώς θα πάει η μέρα.
Ας ξεκινήσουμε με την αναπνοή. Εντάξει.
Πάμε.
Αναπνοή.
Εισπνοή.
Εκπνοή.
Εισπνοή.
Εισπνοή…
Μοιάζει με την έμπνευση.
Σου 'ρχεται μια ιδέα, εμπνέεσαι.
Ναι, καλό. Εισπνέεις και εμπνέεσαι.
Κι εκπνοή… Να πάρει, εκπνοή, λήξη, θάνατος.
Έχεις μια ιδέα και μετά πεθαίνεις.
Μου 'φυγε η συγκέντρωση.
Πάμε. Συγκεντρώσου, Ντάνι. Συγκεντρώσου στην αναπνοή.
Το βρήκα.
Θα ακολουθήσω τη ροή του αέρα στο αναπνευστικό μου σύστημα.
Για να δούμε.
Ο αέρας μπαίνει απ' τα ρουθούνια μου.
Και μετά πάει…
Πώς τον λένε;
Λάρυγγα; Όχι, μωρέ. Πώς τον λένε;
Φάρυγγα, έτσι;
Τραχεία! Ναι, ρε γαμώτο, τραχεία.
Πόσο γαμάτες όσες κάνουν τραχειοτομές;
Με στιλό τις κάνουν. Μαλάκα μου, είναι απίστευτο.
Πάλι έχασα τη συγκέντρωσή μου.
Έλα, πάμε.
Ξεκινάω.
Λοιπόν, εισπνέω απ' τη μύτη.
Λένε ότι πρέπει να εισπνέεις απ' τη μύτη,
γιατί έχει τριχούλες που παγιδεύουν σκόνη και βακτήρια.
Ρε φίλε, το τι τρίχα έχω στη μύτη…
Δάσος!
Άσε τι γίνεται στα αυτιά.
Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και λέω "Μαλάκα μου, σαν λύγκας είμαι".
Εντάξει, έλα. Πάμε.
Θα συγκεντρωθώ τώρα.
Εντάξει.
Εισπνοή.
Γιατί όλα τα αβοκάντο είναι εισαγωγή απ' τη Νέα Ζηλανδία;
Έτσι είναι.
Έτσι.
Το μυαλό ξεφεύγει διαρκώς.
Δεν το βλέπω σαν μάχη. Μοιάζει πιο πολύ με χορό.
Όταν καταλαβαίνεις ότι η σκέψη ξέφυγε,
επιστρέφεις και συγκεντρώνεσαι ξανά.
Δεν υπάρχει κακός διαλογισμός. Δοκιμάστε τον. Είναι υπέροχος.
Όλα τα ζευγάρια λένε ψέματα μεταξύ τους.
Όλα.
Εκείνος σ' εκείνη.
Εκείνη σ' εκείνον.
Εκείνος σ' εκείνον.
Εκείνη σ' εκείνη.
Εκείνο σ' εκείνο.
Εκείνα σ' εκείνα.
Όλε, όλε. Αγιολί.
Όλοι. Ανεξαιρέτως.
Γιατί σε κάθε σχέση,
κάποια στιγμή, ίσως σε κάποια ιδιωτική στιγμή,
θα πει το ένα άτομο στο άλλο
"Αγάπη…
τι σκέφτεσαι;"
Και στο 99,9% των περιπτώσεων
η απάντηση είναι…
Τίποτα.
"Τίποτα".
Τίποτα.
Τράβα γαμήσου.
Δηλαδή, θέλετε να μου πείτε…
Εγώ κάνω 11 χρόνια διαλογισμό, 11 ολόκληρα χρόνια,
εκατοντάδες ώρες διαλογισμού.
Αν με ρωτούσαν πόση ώρα δεν σκεφτόμουν τίποτα,
θα έλεγα "Δυο τρία δευτερόλεπτα σ' όλη μου τη ζωή".
Και μάλλον, πριν από μια κλανίτσα.
Όταν κλάνεις, το μυαλό είναι…
Και μου λες εσύ τώρα,
βρε ηλίθιο ταγάρι,
πως όταν σε ρωτάνε, δεν σκέφτεσαι τίποτα;
Ναι, καλά. Ποιος είσαι, μωρέ; Ο Σιντάτρα Γκαουντάμα;
Ο Κρισναμούρτι είσαι;
Ο Μαχάτμα Γκάντι είσαι;
Ο Βούδας είσαι;
Ο Σίβα είσαι;
Τα ψέματά σου είναι τεραστίων διαστάσεων!
Πες το! Πες αυτό που σκέφτεσαι.
Επειδή δεν τις λέμε, δεν σημαίνει ότι κάνουμε κακές σκέψεις.
"Τι σκέφτεσαι, αγάπη;"
"Ότι συμμετέχω σε όργιο με 50 άτομα,
όσο η μάνα σου κοιτάζει και χαϊδεύεται". Όχι!
Δεν λέω αυτό. Αλλά ίσως "Τι σκέφτεσαι;"
"Σιγά μη σου πω!"
Είσαι στην κοσμάρα σου. "Σιγά μη σου πω!
Σκεφτόμουν ότι ήμουν τέσσερα μέτρα κι ήμουν σε παραλία.
Τα πόδια μου ήταν εκλέρ.
Είχα ένα μεγάλο γλειφιτζούρι με καρφιά και πάλευα μ' ένα παντεσπάνι
που ήθελε να διαλύσει τον πλανήτη.
Πώς σου φαίνεται;"
Πες το. Τολμάς;
Και να σας πω.
Αν τα πείτε αυτά στο ζευγάρι σας,
και μείνει μαζί σας,
θα είναι για πάντα.
Για πάντα.
Αλλά να σας πω επίσης
ότι είναι εντελώς αποδεκτή επιλογή
αν σας ρωτήσει το ζευγάρι σας τι σκέφτεστε,
να πείτε "Αγάπη μου, δεν το θεωρώ σωστό
να το μοιραστώ μαζί σου, γιατί οι σκέψεις μου είναι προσωπικές".
Το παντεσπάνι είναι λιγότερο επικίνδυνο.
Σας προτείνω να το ρωτάτε συχνά και να λέτε την αλήθεια.
Δεν ξέρετε τι σας περιμένει.
Ζούμε σε μια εποχή,
σε μια καλή κοινωνική στιγμή,
όπου διαθέτουμε πιο πολλή ενσυναίσθηση, ευγένεια,
δίνουμε αξία, όπως θέλετε πείτε το,
στα θέματα που αφορούν την ψυχική υγεία ή την έλλειψη αυτής.
Ξέρουμε πια συγκεκριμένες παθήσεις και διαταραχές.
Δίνουμε ονόματα σε υπαρκτά πράγματα,
κι αυτό αλλάζει τον τρόπο που τα βλέπουμε.
Δεν ξέρω αν νιώθετε έτσι όσοι είστε στην ηλικία μου ή μεγαλύτεροι.
Πριν από 15 ή 20 χρόνια,
ό,τι είχε να κάνει με την ψυχική υγεία έμπαινε στο ίδιο σακί,
στο σακί του στίγματος των "τρελών".
Όλοι στο ίδιο σακί.
Κι έπρεπε να τους αποφεύγεις.
"Αυτός όλη μέρα κλαίει, τρελός θα 'ναι. Αυτός πίνει.
Αυτός φωνάζει, τρελός θα 'ναι".
Πλέον, όλα αυτά αντιμετωπίζονται με πιο πολλή ενσυναίσθηση.
Κι αυτό είναι εξαιρετικό.
Αλλά να σας πω και το εξής.
Ανάμεσα στο άτομο που έχει τις βίδες λίγο λάσκα…
κι αυτό που έπεσε με το κεφάλι μωρό,
κάπου εδώ μέσα…
είμαστε όλοι.
Εκατό τοις εκατό ψυχικά σταθερός
δεν είναι κανείς μας.
Αν δεν έχεις τικ,
έχεις ΙΨΔ.
Ή TikTok. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.
Δηλαδή…
Ωστόσο, απ' όλες τις διαταραχές και τις ασθένειες,
ήθελα να επισημάνω δύο, που θεωρώ βασίλισσες της ψυχικής υγείας.
Όχι επειδή είναι γαμάτες,
αλλά επειδή φαίνεται ότι είναι συνυφασμένες με την κοινωνία.
Αν δεν τις έχουμε, θα τις αποκτήσουμε. Εμείς ή κάποιος δικός μας.
Μιλάω για το άγχος.
Μεγάλο, έτσι;
Και την κατάθλιψη.
Λοιπόν…
Για εμάς που έχουμε άγχος, είναι απαίσιο.
Δεν χρειάζεται να το ωραιοποιούμε, να χρυσώνουμε το χάπι.
Το άγχος είναι μαλακία.
Το αντιμετωπίζω χρόνια τώρα.
Τελευταία, είναι σταθερά στο τέσσερα με πέντε στα δέκα.
Και μετά εκτοξεύεται. Θέλει τρόπο.
Προσπαθούσα πολλά χρόνια να το απομακρύνω απ' τη ζωή μου.
Να το ξεριζώσω απ' τη ζωή μου.
Τώρα κοντεύω να το αποδεχτώ.
Να αποδεχτώ ότι έχω άγχος.
Κι όταν μου συμβαίνει, προσπαθώ να το διαχειριστώ.
Είναι ένα μαύρο σύννεφο
που έρχεται απροειδοποίητα, αλλά έτσι φεύγει κιόλας.
Ας πούμε ότι παθαίνεις μια κρίση άγχους το απόγευμα,
αλλά εκείνο το πρωί σε είχαν υπό την απειλή όπλου.
Φριχτά και τα δύο, αλλά είναι λογική κατάληξη.
Αν Χ, τότε Ψ.
Ανακουφίζεσαι αν καταλάβεις τον λόγο. "Με λήστεψαν το πρωί, λογικό".
Το χειρότερο με το άγχος είναι όταν προκύπτει απ' το πουθενά.
Μπορεί να αράζεις στο σπίτι,
όλα να πηγαίνουν καλά,
και ξαφνικά έρχεται το μαύρο σύννεφο.
Ξαφνικά νιώθεις ταχυπαλμία,
στεγνώνει το στόμα, έχεις δύσπνοια, νιώθεις άβολα.
Θες να πηδήξεις απ' το παράθυρο. Χάλια.
Θέλω να στείλω δύναμη σε όποιον το αντιμετωπίζει.
Πιστεύω ότι όσοι υποφέρουμε από άγχος
δεν συγχρονιζόμαστε πλήρως
με τον ρυθμό της ζωής.
Να εξηγήσω.
Μας απασχολούν πολλά από πριν… Έχουμε χιλιάδες πριν.
Ανησυχούμε για πράγματα πριν να συμβούν.
Υπάρχει ένα ρητό του Ντεκάρτ.
Για τον φιλόσοφο μιλάω, όχι για κάποιο μαγαζί.
Είχε πει "Η ζωή μου είναι γεμάτη από τρομερές συμφορές.
Οι περισσότερες απ' τις οποίες δεν συνέβησαν ποτέ".
Έχουμε τη δυνατότητα να επινοούμε το χειρότερο πιθανό σενάριο,
να το ζούμε στο μυαλό, είτε τελικά συμβεί είτε όχι.
Αλλά το σώμα μας τον τρέχει τον μαραθώνιο.
Κι η κατάθλιψη,
κατά την άποψή μου,
είναι ένα τραύμα που δεν επουλώθηκε ποτέ.
Είναι μια θλίψη που ρίζωσε
μετά από κάποιο τραυματικό συμβάν,
όποιο κι αν ήταν, ένας χωρισμός, μια απώλεια, οτιδήποτε.
Συμβαίνει κάτι,
ο χρόνος περνάει, το τραύμα δεν επουλώνεται πλήρως,
κι η θλίψη κατασταλάζει.
Μπορεί να περάσουν δύο χρόνια, να συνεχίσεις να ζεις τη ζωή σου,
μα τα συναισθήματα, οι σκέψεις,
όλα να είναι δεμένα με ό,τι συνέβη δύο χρόνια πριν.
Συνεχίζεις να ζεις στο παρελθόν.
Το άγχος είναι η εμμονή με το μέλλον. Η κατάθλιψη είναι η εμμονή με το παρελθόν.
Είναι σαν να ζούμε
κοιτώντας την από καθρέφτη αμαξιού ή από τηλεσκόπιο.
Μου είπε μια φίλη μια φορά
"Ντάνι, αν έχεις ένα πόδι στο παρελθόν κι ένα στο μέλλον,
σίγουρα θα χέσεις το παρόν".
Μιλάμε για ποιήτρια.
Είναι φοβερό που λένε ότι το παρόν είναι δώρο.
Υπάρχει και κάτι άλλο που…
Είναι γκρίζα ζώνη,
αλλά είναι στη μόδα τώρα. Η νοσταλγία.
Είναι καλή ή κακή;
Πιστεύω ότι υπάρχουν δύο είδη. Η καλή και η όχι και τόσο καλή.
Ποια είναι η καλή;
Η καλή νοσταλγία σε ταξιδεύει στις αναμνήσεις,
σε πράγματα που έζησες παλιά.
Το απολαμβάνεις, αλλά δεν καταλήγεις λυπημένος.
Να σας πω ένα παράδειγμα.
Γεννήθηκα το 1980.
Όσοι είστε πέντε δέκα χρόνια μικρότεροι ή μεγαλύτεροι
ίσως το καταλάβετε.
Αν πω…
Το ίδιο με τα Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες,
Dungeons & Dragons, Κάντι Κάντι, Sailor Moon…
Μπορώ να πάρω τις δύο αυτές σειρές αγνώστων, να πάμε για μπίρες,
να τραγουδάμε όλη νύχτα,
να γυρίσουμε σπίτι εντελώς σκνίπα
και να πούμε "Τι ωραία που περάσαμε που θυμηθήκαμε τα παλιά",
αλλά χωρίς να υπάρχει θλίψη.
Η κακή νοσταλγία σου προκαλεί αυτήν τη θλίψη.
Οι επαγγελματίες τη λένε μελαγχολία.
Είναι άλλο στάδιο.
Υπάρχουν άνθρωποι που κολλάνε σε μια συγκεκριμένη εποχή.
Τους αποκαλώ "Νοσταλγούς",
άτομα που θεωρούν ότι η ζωή ήταν καλύτερη στο παρελθόν.
Μπορεί να κολλήσουν σε μια εποχή για οποιονδήποτε λόγο.
Λόγω των φίλων που είχαν τότε,
του σπιτιού που έμεναν, του συντρόφου που είχαν, επειδή ήταν νέοι,
δεν είχαν προβλήματα ή ευθύνες,
δεν πέθαινε κανείς.
Κάθε φορά που μιλάω γι' αυτό,
σκέφτομαι έναν φίλο που μεγαλώσαμε μαζί.
Νομίζω ότι κόλλησε σ' εκείνη την εποχή.
Του μιλάς το 2000,
κι ακούς ιστορίες, αστεία κι αναφορές απ' το παρελθόν του.
Ό,τι είχε συμβεί τότε.
Και λες "Έχεις μείνει 10 χρόνια πίσω".
Τον βλέπεις το 2010. Τα ίδια. Λες "Έχεις μείνει 20 χρόνια πίσω".
Τον βλέπεις το 2025,
και μιλάει ακόμα για 35 χρόνια πριν.
Είναι λες κι ο χρόνος σε αρπάζει και σε σέρνει μπροστά,
αλλά εσύ θες να μείνεις πίσω.
Και ξεθωριάζεις, όπως οι φωτογραφίες στο Επιστροφή στο Μέλλον.
Όσοι έχετε μελαγχολία
ή σας πιάνει νοσταλγία, όπως εμένα, θα σας δώσω μια συμβουλή.
Πιστεύω ότι είναι καλό,
όταν ζείτε μια ωραία στιγμή, όταν ζείτε μια στιγμή χαράς,
λίγης ευτυχίας, όταν λέτε "Ρε φίλε, πόσο γαμάτο!"
να το συνειδητοποιείτε.
Να λέτε "Ζω μια εκπληκτική στιγμή".
Κι όχι μόνο. "Θα προσπαθήσω να τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή".
Αν έχετε παρέα, πείτε το δυνατά.
Αυτό βοηθάει να κλειδωθεί στη μνήμη.
Ακόμα κι αν τροφοδοτεί τη μελλοντική νοσταλγία.
Φανταστείτε αυτό. Παρακολουθείτε απόψε το σόου.
Ήρθατε με σύντροφο, φίλο,
τον μπαμπά σας, έναν συνάδελφο.
Και περάσατε τέλεια.
Απολαύστε το.
Αν σκεφτείτε ότι ήταν μια χαρούμενη στιγμή,
έστω κι αυτό το λίγο που μοιραστήκαμε, συνειδητοποιήστε το.
Και μόλις φύγετε, πείτε το δυνατά.
"Ήταν γαμάτα".
Αυτό είναι πολύ ωραίο.
Γιατί ίσως μετά από 20 χρόνια,
να κάθεστε στην Πλατεία Καταλονίας με την ίδια παρέα,
να πίνετε μια μπίρα και να λέτε
"Ρε συ, θυμάσαι το Αξίζει του Ροβίρα;
Θυμάσαι, ρε;"
Κι ο άλλος θα πει "Πάνε 20 χρόνια, ρε συ.
Να πάρει, 20 χρόνια.
Τι ωραία που ήταν! Πολύ γέλιο.
Πολύ. Ο τύπος ήταν τέλειος".
"Ο καλύτερος!" "Καλά, ηρέμησε.
Ναι, ήταν τέλεια. Κρίμα που πέθανε".
"Ναι, κρίμα".
Κρατήστε το.
Ευχαριστώ πολύ.
Λοιπόν, πλησιάζουμε στο τέλος του σόου.
Μιας και λέγαμε για νοσταλγία,
θυμήθηκα έναν στίχο του Σαμπίνα.
"Η νοσταλγία η πιο σκληρή είναι για ό,τι ποτέ δεν είχε συμβεί".
Ακούστε. Δεν μου έλεγαν παραμύθια όταν ήμουν μικρός.
Νιώθω πολλή νοσταλγία για κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Μάλλον γιατί, ως ενήλικας, η γλώσσα στην επικοινωνία,
αλλά και στο σεξ…
Ως τελευταίο δωράκι και μια νότα γλυκιάς νοσταλγίας,
αφού έχετε ώρα να ακούσετε μία, θα σας πω μια ιστορία
που πιστεύω ότι συνδέεται με όσα είπαμε απόψε.
Που είπα εγώ, τέλος πάντων.
Διαδραματίζεται σ' ένα χωριουδάκι,
σ' ένα απλό χωριό,
σ' ένα μικρό, αφιλόξενο χωριό.
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ένας ηλικιωμένος,
αλλά δεν έχει χάσει τη ζωντάνια,
τη δύναμη ή την ευκινησία του.
Είχε τη συνήθεια,
από τότε που θυμόταν,
να ξυπνάει κάθε πρωί
πριν λαλήσει ο κόκορας ή ανατείλει ο ήλιος απ' τα βουνά.
Ξυπνούσε, σηκωνόταν απ' το κρεβάτι,
έβαζε τα σανδάλια του,
έπαιρνε δύο τεράστιους αμφορείς
και περπατούσε σ' ένα μονοπάτι πέντε χιλιομέτρων
που κατέληγε σε μια πηγή.
Γέμιζε μέχρι πάνω τους αμφορείς,
κι έκανε την ίδια διαδρομή για να γυρίσει.
Όταν έφτανε στο χωριό,
χρησιμοποιούσε το νερό για όλες τις ανάγκες του.
Το έπινε, μαγείρευε μ' αυτό, πότιζε τη γη μ' αυτό,
πλενόταν μ' αυτό, το χρησιμοποιούσε στα ζώα.
Για οκτώ με δέκα χρόνια,
ο ένας απ' τους αμφορείς ήταν σπασμένος,
ραγισμένος.
Είχε τα χάλια του, ήταν γεμάτος μικρές τρύπες.
Κι άρχισε να χάνει νερό.
Μέχρι να φτάσει στο χωριό,
είχε χάσει το μισό νερό στον δρόμο.
Κι εφόσον τα άψυχα αντικείμενα ζωντανεύουν στα παραμύθια,
ένα βράδυ,
πριν πάει για ύπνο ο πρωταγωνιστής,
ο σπασμένος αμφορέας,
συγγνώμη για την παρήχηση,
έσπασε τη σιωπή του.
Άρχισε το μοιρολόι στον αφέντη του.
"Αφέντη μου!
Νιώθω απαίσια.
Ξέρω ότι έσπασα και δεν σε υπηρετώ όπως παλιά.
Νιώθω ντροπή και θλίψη.
Δεν θα με πείραζε αν με αντικαθιστούσες.
Γιατί νιώθω εντελώς άχρηστος!"
Εντελώς ατάραχος και με ήρεμη φωνή, είπε ο άντρας
"Δεν θα σε αντικαταστήσω ποτέ με νέο αμφορέα.
Αλλά δεν θα σου πω τώρα γιατί.
Θα σου το πω αύριο, κάποια στιγμή στη διαδρομή".
Κι έπεσε για ύπνο, όπως έκανε κάθε βράδυ.
Οι δύο αμφορείς έμειναν έτσι.
Την επόμενη μέρα,
όπως πάντα, πριν λαλήσει ο κόκορας κι ο ήλιος ανατείλει απ' τα βουνά,
ξύπνησε, φόρεσε τα σανδάλια του
και πήρε τους τεράστιους αμφορείς του.
Τους κουβαλούσε πάντα με το ίδιο χέρι.
Τον σπασμένο αμφορέα τον είχε πάντα στο δεξί χέρι.
Πάντα. Πηγαίνοντας στην πηγή και στον δρόμο της επιστροφής.
Όταν ξεκίνησαν στο μονοπάτι των πέντε χιλιομέτρων, δεν μιλούσε κανείς.
Ακούγονταν μόνο τα πουλιά
και το απαλό θρόισμα των φύλλων.
Όταν έφτασε στην πηγή,
έκατσε κι άρχισε να γεμίζει τους αμφορείς.
Δεν μιλούσε κανείς.
Ακουγόταν μόνο το νερό να αντηχεί στη σπηλιά.
Ούτε στην επιστροφή μιλούσε κανείς,
ώσπου έφτασαν στα μισά της διαδρομής.
Ο αμφορέας είχε χάσει πολύ νερό.
Και τότε
ο πρωταγωνιστής μας σταμάτησε.
Σταμάτησε, γύρισε,
κοίταξε τον σπασμένο αμφορέα και είπε
"Κατάλαβες τώρα γιατί δεν σε έχω αντικαταστήσει;
Κοίτα.
Κοίτα αυτό το σημείο.
Είναι γεμάτο λουλούδια,
χάρη σ' εσένα".
Η ζωή αξίζει να τη ζεις.
Είναι αυτονόητο, είναι προφανές,
αλλά νομίζω πως καμιά φορά βλέπουμε τόσο τα προφανή,
που τα παραβλέπουμε.
Αλλά η θλίψη,
ως ιδέα, αξίζει κι αυτή κάτι.
Σ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς,
ανάμεσα στα γέλια και κάποιες εξομολογήσεις,
σας είπα για τη θλίψη που ένιωσα
και κάποιες απώλειες που υπέστην τα τελευταία χρόνια.
Σκοπίμως κράτησα μία για το τέλος,
για να μοιραστώ μαζί σας τη μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή μου,
την πιο έντονη θλίψη που έχω νιώσει.
Κι είναι η θλίψη της απώλειας του εαυτού μου.
Θα σκεφτείτε "Τι σημαίνει αυτό;
Τι σημαίνει αυτό, Ντάνι; Πώς χάνεις τον εαυτό σου;"
Είναι πολύ εύκολο.
Είναι εξαιρετικά εύκολο.
Πιστεύω ότι ξεκινάει πριν καν το καταλάβουμε.
Όταν είμαστε μικρά παιδιά,
το μόνο που λαχταράμε είναι η αγάπη της μαμάς, σωστά;
Θέλουμε την αγάπη, την αγκαλιά της.
Κι υπάρχει ο βαθιά ριζωμένος φόβος της εγκατάλειψης.
Κανείς δεν ξέρει γιατί. Οπότε, κάνεις συνεχώς ό,τι μπορείς,
για να σ' αγαπάει.
Πολλά απ' όσα κάνεις
δεν αντιπροσωπεύουν τον πραγματικό εαυτό σου.
Ξέρεις, όμως, τι να κάνεις και τι όχι
για να λάβεις στοργή κι όχι τιμωρία.
Αλλά πολλά απ' αυτά δεν αντιπροσωπεύουν τη φύση σου.
Και τι είναι αυτό αν όχι ότι από μικρός φοράς ένα είδος
μάσκας;
Και με τον μπαμπά.
Πόσες φορές, όταν ήμασταν παιδιά,
δεν θέλαμε να μας καμαρώνει ο μπαμπάς;
Πόσες φορές δεν κυνηγήσαμε το χτύπημα στην πλάτη;
Πόσες φορές δεν νιώσαμε ότι προτιμούσαν τα αδέρφια μας,
και τα αντιγράφαμε
για να καμαρώνει κι εμάς ο μπαμπάς;
Όλα αυτά, όταν τα κάνατε,
δεν σας αντιπροσώπευαν.
Δεν ήταν κομμάτι του εαυτού σας.
Αλλά τα κάνατε, γιατί λαχταρούσατε την πατρική αγάπη κι αποδοχή.
Και τι είναι αυτό αν όχι
άλλη μία μάσκα;
Ας δούμε τα ζευγάρια.
Τις ερωτικές σχέσεις.
Πόσες φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε πει κιόλας
"Μου βγάζει τον καλύτερο εαυτό μου";
Ενίοτε, μπορεί να ισχύει.
Μα αυτό που πραγματικά σημαίνει είναι
"Μου βγάζει την καλύτερη εκδοχή μου
που θεωρώ ότι θα αρέσει στο ταίρι μου".
Γιατί συχνά ξέρουμε ποιοι είμαστε,
τι κουβαλάμε,
τα κουσούρια μας, τα ένοχα μυστικά μας.
Κι αν δείξουμε στο ζευγάρι μας τον αληθινό εαυτό μας,
φοβόμαστε ότι θα πανικοβληθεί και θα το βάλει στα πόδια.
Έτσι, θα γίνω αυτό που θέλει το ταίρι μου, για να μη μ' αφήσει και για να με αγαπάει.
Και τι είναι αυτό αν όχι…
άλλη μία μάσκα;
Τα σόσιαλ μίντια.
Νιώθουμε λες και μεγαλώσαμε μ' αυτά, έτσι;
Πιστεύουμε
πως τα προφίλ μας αντανακλούν στο 100% ό,τι είμαστε;
Γιατί κάνουμε διαρκώς πράγματα για να ευχαριστήσουμε αγνώστους.
Γιατί;
Για ακολούθους;
Για λάικ;
Είμαστε όντως αυτό που φαίνεται στα σόσιαλ;
Αν είναι έτσι, θα έλεγα
"Δεν το πιστεύω ότι υπάρχουν τόσοι μαλάκες όσοι στο Twitter.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι με τόσο τέλειες ζωές όπως στο Instagram".
Αυτό κάνουμε, όμως.
Είμαστε οι άνθρωποι που δείχνουμε στα σόσιαλ
ή μήπως είναι…
άλλη μια μάσκα;
Εγώ είμαι πολύ αναγνωρίσιμος.
Είμαι δημοφιλής εδώ και 20 χρόνια σχεδόν.
Κι αυτά τα 20 χρόνια
ήθελα πάντα να με συμπαθούν. Ήθελα να 'μαι συμπαθής.
Κι ένας μεγάλος φόβος μου
ήταν να μη με θεωρούν οι άλλοι μαλάκα,
να μη με συμπαθούν, να με θεωρούν αγενή.
Ή να θεωρούν ότι με έχει επηρεάσει η δόξα.
Και για να μη συμβεί ποτέ αυτό, έβαζα πάντα τον εαυτό μου τελευταίο.
Φερόμουν άσχημα σ' εμένα,
για να γίνω αγαπητός.
Δέχτηκα να φωτογραφηθώ με φαν σε γραφείο τελετών.
Δεν ξέρω ποιο είναι το κλειδί της επιτυχίας, της αποτυχίας, όμως,
είναι να προσπαθείς να τους ευχαριστήσεις όλους.
Κι όταν φοράς τόσες μάσκες,
έρχεται κάποια στιγμή, καλώς ή κακώς,
που η ζωή σού σκάει μια ξανάστροφη,
που δεν πέφτουν μόνο οι μάσκες, αλλά ξεχνάς και ποιος είσαι.
Και μπορεί να καταρρεύσουν μέχρι και τα θεμέλια, τα νησιά σου.
Θυμάστε το πρώτο Τα Μυαλά που Κουβαλάς; Το κοριτσάκι.
Εκεί που καταρρέουν τα φαινομενικά άφθαρτα νησιά.
Το Νησί της Οικογένειας, της Φιλίας, το Μαγικό Νησί,
της Ανοησίας, της Ειλικρίνειας…
Η ζωή μού έδωσε κάποια στιγμή τέτοια ξανάστροφη,
που έπεσαν όλες οι μάσκες και κατέρρευσαν όλα τα νησιά.
Και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και δεν με αναγνώρισα.
Πιστέψτε με, είναι φρικτό συναίσθημα.
Θα μπορούσα να πω ότι ήταν μια περίοδος
που είχα χάσει τη γη κάτω απ' τα πόδια μου.
Είναι ένα αίσθημα εγκατάλειψης,
είναι ένα αίσθημα αποπροσανατολισμού,
φόβου…
Μεγάλου φόβου. Γιατί νιώθεις ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις,
γιατί φοβάσαι να συνεχίσεις, γιατί δεν θες να συνεχίσεις.
Οι μυστικιστές το λένε "Σκοτεινή πλευρά της ψυχής".
Έκλαψα.
Όπως έλεγαν οι Maná, "Έκλαψα ένα ποτάμι, έναν ωκεανό".
Αλλά όπως λένε οι Vetusta Morla,
"Ελεύθεροι είμαστε όταν δεν έχουμε κάτι να χάσουμε".
Είχα διαβάσει ένα ποίημα του αγαπημένου Μάριο Μπενεντέτι.
Έλεγε ότι ένα χαμόγελο είναι πιο όμορφο
όταν έπεται των δακρύων.
Είναι όπως όταν βγαίνει ο ήλιος
μετά από πολλές μέρες βροχής,
και, κατά πάσα πιθανότητα, θα βγει κι ουράνιο τόξο.
Μετά απ' όλο αυτό,
δεν ξέρω αν είμαι καλύτερος ή χειρότερος άνθρωπος.
Αυτό που ξέρω είναι ότι είμαι πιο αυθεντικός,
κι αυτό είναι το θέμα.
Πρώτη φορά είμαι τόσο ο εαυτός μου.
Και θυμάμαι τον άντρα που μπήκε στο ασανσέρ, θυμάστε;
Που ρώτησε "Εσύ είσαι εσύ;" Κι εγώ γέλασα.
Ίσως είχε δει κάτι σ' εμένα και προσπαθούσε να με προειδοποιήσει.
Αν ήταν τώρα εδώ, θα του έλεγα
"Είμαι εγώ πιο πολύ από ποτέ".
Και σ' εσάς
θέλω να πω ότι αν περάσετε ποτέ μια περίοδο θλίψης
ή αν την περνάτε τώρα, τρία πράγματα να θυμάστε.
Πρώτον, καλή δύναμη.
Δύναμη. Θα περάσει κι αυτό.
Δεύτερον, αφού περνάτε μια σκοτεινή ή επίπονη περίοδο,
μάθετε κάτι απ' αυτήν.
Ας μην είναι μάταιο όλο αυτό.
Τρίτον, κάντε ό,τι είναι καλύτερο για εσάς.
Ό,τι νιώθετε πως είναι καλύτερο.
Κι αν ένα δύσκολο πρωινό,
το κλισέ στην κούπα
σας δίνει την ώθηση να βγείτε με ζωντάνια,
κάντε το και ξεχάστε τι λέει ο κόσμος.
Αλλά θα πω κι αυτό.
Όταν σας κυριεύει έτσι η θλίψη,
δεν φεύγει ποτέ όλη.
Είναι σαν τσίχλα στη σόλα του παπουτσιού.
Για μένα, όταν εμφανίζεται αυτή η θλίψη,
φέρνει μαζί μεγάλη μοναξιά.
Μεγάλη.
Γιατί νιώθω ότι εκεί έξω υπάρχει πολύς θόρυβος
και πολλή έχθρα.
Κι όταν τρυπώνουν η θλίψη κι η μοναξιά
κι είμαι μόνος στο σπίτι,
ξέρετε τι κάνω;
Στρέφομαι στη μαγική σκέψη.
Μπορεί να κάθομαι στον καναπέ, να κοιτάζω στα δεξιά μου…
και να βλέπω την κουβέρτα.
Και ξέρετε τι κάνω;
Την κρατάω σφιχτά.
Και τη μυρίζω.
Και τρυπώνει μια μαγική σκέψη που με κάνει να κοιτάξω την εξώπορτα
και να σκεφτώ πως όσα δεν είναι πια στη ζωή μου,
όσα μου στέρησε η ζωή, όσα αγάπησα και χάθηκαν,
κάποια μέρα, με κάποιον τρόπο, η ζωή θα μου τα επιστρέψει.
Και δεν με νοιάζει τι πιστεύετε,
γιατί σ' εμένα έχει αποτέλεσμα.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι αν έλεγα κάτι ακόμα, αυτό θα ήταν ότι πάντα,
μα πάντα,
αξίζει.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη