Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dani, kończymy sesję. Jak się czujesz?
Dobrze. W zasadzie jest mi lepiej.
To lubię słyszeć, Dani. Hej do przodu.
- Do zobaczenia za tydzień. Dzięki. - Na razie.
Nie zapomnij przelać mi pieniędzy!
Pieniądze, Dani!
ECHO CENTRUM PSYCHOLOGII
DANI ROVIRA I TAK WARTO ŻYĆ
Ostatnio gównianie się czuję.
Dziękuję wam za przybycie.
Macie szczęście, bo dziś pomówimy tutaj o smutku.
Sporo wam dzisiaj wyznam.
Oto pierwsze wyznanie.
Już od kilku lat
śmiało flirtuję ze smutkiem.
Czy te lata mnie czegoś nauczyły? Tak.
I to sporo.
Po pierwsze, nie lubimy smutku.
Nie lubimy się tak czuć i widzieć smutnych ludzi.
Nie umiemy sobie radzić ze smutkiem naszym i innych.
Przez te lata
tylko jedna, dosłownie jedna osoba,
powiedziała coś, co utkwiło mi w pamięci.
Pewnego popołudnia byłem na kawie z kumplem.
Byłem przybity.
Otworzyłem się i mówiłem, że mam dość.
Nagle powiedział…
Mówię wam to wszystko, bo może to komuś pomoże.
Kumpel powiedział: „Dani, stary.
Nie smuć się”.
Już do niego nie dzwonię.
Nie lubimy smutku
ani innych nieprzyjemnych emocji, prawda?
Ale smutek jest nieco gorszy, bo nas obnaża.
Bo gdy smutek nas przybija,
płaczemy, a to nas obnaża.
To prawda, że nawet dziś
płacz w miejscu publicznym to nadal temat tabu, prawda?
To pokazuje bezbronność.
Nawet nie zdajemy sobie sprawy,
że zniechęcamy do tego małe dzieci.
„Nie płacz, bo brzydko wyglądasz”.
Jak usłyszę, że ktoś tak gada do dziecka, sprzedam mu kopa.
Dorosłemu.
Jeśli chodzi o płacz,
to postrzega się też go inaczej w zależności od płci.
Jest taki słynny cytat, ma ponad 500 lat. Niektórzy z was pewnie go znają.
W czasach rekonkwisty Hiszpanii przez katolickich monarchów
ostatnim bastionem był Emirat Grenady.
Pamiętacie?
Boabdil był tam ze swoją świtą, długi czas pod oblężeniem.
Spojler. To historia, znamy jej koniec.
W końcu Boabdil musiał przekazać klucze do miasta.
To jeden z trudniejszych momentów dla każdej znanej postaci historycznej.
W tym momencie matka Boabdila,
nie jakaś kuzynka drugiego stopnia,
tylko jego rodzona matka mówi mu:
„Zapłacz jak kobieta po tym, czego nie umiałeś bronić jak mężczyzna”.
Co proszę?
Pocisnęłaś go, Boabdila.
Przeszłość jest prologiem.
Z pewnością każde nas czuło kiedyś smutek,
jedni głębszy, inni może czuli go częściej.
Niedawno zacząłem się zastanawiać, czy kiedykolwiek w życiu
smutek naprawdę mnie przybił.
Tak, że nie mogłem już go ignorować. Uważam, że był taki moment.
Mniej więcej 11 lat temu,
gdy wyszedł film pod tytułem Hiszpański temperament.
Kojarzycie? Pewnie tak.
Wcześniej nigdy nie grałem w filmie. Nigdy przenigdy.
Robiłem to, co teraz widzicie.
A tu znikąd pojawiła się szansa na występ w filmie.
Zrobiłem to.
I zostałem główną postacią w najbardziej dochodowym filmie
w historii hiszpańskiego kina.
Biorąc pod uwagę stan branży, zabiorę ten rekord do grobu.
Nie wiem, czy się śmiać, czy płakać, ale takie są fakty.
Nie wiem, jak go odebraliście i czy film był dla was ważny,
ale pomyśleliście o tym, jakie było to dla mnie przeżycie?
To było kilka wariackich miesięcy. Zaczęły się dziać niesamowite rzeczy.
Nie wiedziałem, jak sobie radzić.
Nigdy w życiu nie grałem w filmie, a tu nagle dobijają się
scenarzyści i reżyserzy z ofertami współpracy.
Ale jazda!
Choć już grałem w teatrze, to teraz dostawałem trzy razy tyle ofert.
Proponowali występ w Alicante. Jasne.
Potem występ w Barcelonie. Spoko.
A w końcu w Murcji.
„Jak to w Murcji?” Tam nie jadę.
Zawsze muszę roastować Murcjan. Zresztą sami tego oczekują.
Mamy kogoś z Murcji? Zresztą kogo to obchodzi.
Wiecie, jak działają marki?
Naklejają twarz celebryty na produkt…
Na mnie to działa. Widzę reklamę z celebrytą
i wybiegam z domu w gaciach kupić to coś.
Więc zaczęły dzwonić różne firmy. „Dani, nasza marka…”
„Twoja twarz naszą marką, a marka twoją twarzą”.
Nic z tego nie kumałem.
Zacząłem się spotykać z gwiazdą filmu.
Piękna historia miłosna. Cudownie.
Na papierze, widziana z boku.
Nie wyobrażacie sobie, co przeżyłem.
A 3 czy 4 miesiące później
budzę się pewnego ranka,
po prostu nagle się budzę
i zaczynam płakać, normalnie jak bóbr, nie mogę się powstrzymać.
Jak gdy chce się kupę i lecisz…
Nie mogłem przestać. Dlaczego?
Moja ówczesna dziewczyna powiedziała
jedną z najrozsądniejszych rad.
„Dani, może pójdziesz na terapię?”
A ja na to, że jasne.
Dziwne, prawda? Taki dialog prawie nigdy się nie zdarza.
Ktoś sugeruje terapię, a druga osoba się zgadza.
Zazwyczaj ktoś doradza terapię, a druga osoba…
„Terapię?!
Że do wariatkowa? Myślisz, że zwariowałem?”
„Wcale nie”.
„Oszalałem?” „Nie, Dani”.
„Stary, od 11 lat chodzę na terapię”.
Coś wam powiem.
Mam dość chodzenia na terapię przez ludzi, którzy nie chodzą na terapię.
Proszę bardzo.
Jak tak bardzo nie chcecie iść,
to złóżcie się na naszą, skoro naprawiamy problemy obydwojga.
Polecono mi terapeutę,
do którego chodzę od 11 lat.
Przyjmuje na ulicy Zbawiciela.
Nigdy wcześniej nie byłem na terapii, a nagle znalazłem się w tym pokoju
z miłym facetem siedzącym w fotelu, a ja na krześle naprzeciwko.
Siadam, a on pyta, co mnie tu sprowadza. Na początku nie wiedziałem, co powiedzieć.
Ale zacząłem się przed nim otwierać, gadałem i gadałem.
Cała godzina gadania. Nigdy tyle nie gadam.
Mija godzina, a on zatrzymuje mnie i mówi: „Dani, czuję w tobie głęboki smutek”.
Jak to smutek? O tym nie pomyślałem.
Myślałem, że to frustracja, presja albo stres.
Ale nie smutek. Pytam dlaczego. „Bo dzieją się dwie rzeczy.
Po pierwsze, jesteś w żałobie.
Po drugie, nie wiesz, że jesteś w żałobie”.
Mówię mu, że nikt mi nie zmarł.
On na to: „To może nie być dosłowne.
Może chodzi o metaforyczną śmierć czegoś w twoim życiu”.
I wtedy zacząłem wiele rozumieć.
Nie jesteśmy świadomi, jak cenne są pewne rzeczy,
bo już je mamy.
Tęsknimy dopiero, gdy już ich nie ma.
Na przykład większość z was ma coś,
o czym nie wie, bo nikt wam tego nie odebrał.
Jak ręce. Oczywiste, prawda?
Nie budzicie się co rano, myśląc: „Dzięki Bogu.
Kolejny wspaniały wtorek i ręce znów całe”. Nie.
Ale mam na myśli coś subtelniejszego, czyli anonimowość.
Nie wiecie, jaka jest cenna, dopóki jej nie stracicie.
Uderzyło mnie to, gdy zacząłem zauważać,
że nie mogłem już robić pewnych rzeczy.
Nie mogłem odbierać siostrzeńców ze szkoły.
Albo kupić kanapki, piwa i iść na plażę w Maladze
poczytać książkę, siedzieć pod parasolem i mieć spokój.
Koniec. Tego już nie ma.
W tamtym okresie byłem na ulicy jak złoty pokemon.
Szaleństwo. Minęło 11 lat.
Spytacie, jak się teraz czuję.
Powiem wam, że lepiej.
Nie dobrze, ale lepiej.
To dlatego, że minęło 11 lat,
a z czasem uczysz się metod, by radzić sobie z życiem.
Szum ucichł. Nie jestem tak popularny jak kiedyś.
Bardzo mnie to cieszy.
Teraz dużo czasu spędzam w domu, poważnie mówię.
Tego wieczoru podzielę się z wami metodami,
które pomogły mi wydobyć się z dołka.
Będę dawał rady. Lubię to. Niektórzy nie znoszą.
„Znalazł się doradca…” To nie słuchaj.
Oto pierwsza rada na dziś.
Gdy idziecie ulicą i widzicie kogoś, kogo podziwiacie,
tak naprawdę podziwiacie,
a nie udajecie dla fotki, żeby pomachać fiutem na socjalach,
i macie wywalone, z kim to zdjęcie.
Nie, prawdziwy podziw.
Jeśli widzicie taką osobę,
to radzę wam
dać jej spokój.
Zostawcie ją.
Obserwujcie z daleka, jak na safari.
Co robi w swoim środowisku?
Ale zostawcie ją.
Nie wiecie, dokąd idzie
albo skąd wraca i o czym myśli.
Ale jeśli wciąż nie możecie się powstrzymać
i wchodzicie w interakcję,
mam kolejną radę.
Dokładnie się zastanówcie, co powiecie i zrobicie.
Dopiero wtedy działajcie.
Tylko nie strzelajcie.
Wiele sytuacji zdarzyło się parę razy.
Opowiem o paru dla śmiechu.
To jeden z klasyków.
Ktoś do ciebie podchodzi i mówi:
„Wow, to Dani Rovira! Jesteś moim fanem!”.
Niech ci będzie, misiu.
Albo druga wersja.
„Wow, Dani Rovira! Jestem twoim idolem”.
A ja na to: „Ta, pewnie. Sypialnię oblepiłem twoimi plakatami”.
Fan i idol to nie to samo, ale też nie antonimy.
Ale rozumiem. W stresie mylą nam się słowa.
Mnie ciągle się to zdarza.
Mnie mylą się tunel i most.
Wiem, czym jest tunel. Wiem, czym jest most.
Ale gdy czasem o nich mówię, mylą mi się.
Pytam brata, czy dalej boli go w tuneliku.
„Jakim tuneliku, głąbie?”
Tak samo jak plecak i walizka, koszula i koszulka.
Angielskie słowa też mnie dobijają.
Nie mówię po angielsku, ale udaję.
Dwa słowa zawsze mnie zastanawiają.
Czyli „after” i „before”.
Bo „after” brzmi dla nas jak…
Czyli że kiedy to było? „After” wczoraj?
„Before” brzmi, jakby był czas. „Na kiedy?” „Na before”.
Coś mi się wydaje, że im się pomyliło.
Każdy ma swoje powody. Jednemu z moich kumpli mylą się
guacamole i siurak.
Ma na imię Nacho.
No dobrze…
Gdy ktoś wpada na mnie na ulicy i mnie zagaduje,
zazwyczaj ich rozczarowuję.
Krótka interakcja ich rozczarowuje. Bo tak i już.
Po takiej interakcji wiele osób myśli sobie,
że jestem niegrzeczny
albo bardzo nieśmiały.
Nie jestem nieśmiały.
Po prostu potrzebuję prywatności. Na ulicy zawsze idę w czapce.
Mam słuchawki i pilnuję swojego nosa, głowa w dół.
Jak dasz mi spokój, ja dam ci spokój.
Jeśli ja tobie, no to wiecie…
A co się zdarzyło na występie w Burgos, mieście, które nigdy nie śpi?
Po 16 ulice były puste.
Jak dla mnie ekstra.
Idę sobie, a nagle jakiś gość krzyczy:
„Znany facet!”. Poważnie, człowieku?
Przynajmniej mógł zawołać po imieniu.
Ty też jesteś znany matce, bo siedzisz na dupie w salonie.
Przynajmniej mógł powiedzieć „dzień dobry”.
„Cześć” albo „jak się masz?”. Niektórzy krzyczą „Dani, zdjęcie!”.
Jakby ostrzegali przed ostrzałem.
Słuchajcie…
Któregoś razu byłem w windzie.
Chyba w hotelu.
Wciskasz guzik od jazdy do góry,
drzwi się zamykają, a tu ktoś nadciąga.
Wtedy robisz stary numer. „No tak…”
Nie chcesz, by wszedł.
Robisz coś takiego,
ale tak naprawdę nie naciskasz.
Co to ma być?
Ściema, udajesz.
A jeśli to twoja matka na wózku? „Dani…”
„Tak, mamo, ojej…”. Zamyka się. „Wal się, babo”.
No co? Nie chcemy.
Tacy już jesteśmy.
Nie wiem. Lubimy być sami w windzie.
Może by spojrzeć w lustro, zrobić zdjęcie, poprawić jaja.
W każdym razie wszedł staruszek z siwą brodą,
w siwych włosach i luźnych ciuchach, typ zen.
Dziwny gość.
Wciska przycisk.
Stoimy razem w dziwnej ciszy, jak to w windzie.
I on: „Przepraszam, mogę o coś spytać?”.
Myślę sobie, że już jedno zadał.
Mówię: „Oczywiście”.
Przygląda się mi
i mówi…
„Czy to ty?”.
Spytał tak poważnie, że nie byłem pewien.
Spojrzałem w lustro.
„Mam na sobie strój Spider-Mana?”
„Czy to ty?” A to sukinsyn.
Przypomniał mi wywiad z Estopą.
Któryś z nich szedł ulicą i ktoś spytał:
„To ty czy twój brat?”.
Ludzie są powaleni.
Od pandemii do teraz…
Spoko, to pierwszy i ostatni raz,
gdy wspominam o tym wydarzeniu, które wywróciło nam życie do góry nogami
i pozostawiło każdemu brzemię, które wciąż musimy dźwigać.
Jedni mniej, inni więcej.
Od tamtego okresu mój plecak pełen jest różnych brzemionek.
Straciłem wielu bliskich. Nawet nie chcę liczyć.
Niektóre straty dotknęły mnie bardziej, ale strata to strata.
Opowiem wam o żałobie po utracie dwójki bliskich,
co bardzo mnie uderzyło.
Straciłem dwoje przyjaciół,
którzy byli mi jak rodzina, szli ze mną przez życie.
Moje pieseczki, Bullo i Carapapa.
Jeden zmarł osiem miesięcy po drugim.
Jeszcze się nie pozbierałem po pierwszym, a tu zmarł kolejny.
Płakałem.
Płakałem…
Płakałem jak kobieta
po tym, czego nie mogłem bronić jak weterynarz.
Ale to był taki płacz, po którym pomyślałem:
„Cholera, nigdy tak nie płakałem”.
Znacie mnie. Uwielbiam nadawać nazwy rzeczom.
To był rodzaj płaczu, który nazwałem „czystym płaczem”.
Bo czułem ból.
Tęskniłem za nimi, byłem smutny. Nawet miałem czkawkę.
Ale dlaczego czułem, że jest czysty?
Bo nie czułem się winny.
Ulga. Nie czułem się winny. Zmarły w wieku 12 lat.
Mogły żyć dłużej? Jasne.
Mogły umrzeć wcześniej? Oczywiście.
Ale świetnie było nam razem. Uratowałem je.
Poniekąd one mnie też.
Czyli wszystko w porządku.
Mój terapeuta Salvador zawsze mówi tak:
„Płacz to sposób na uleczenie żałoby,
a także uczczenie tych, których już nie ma.
A gdy łzy zamieniają się w historyjki, śmiech, wspomnienia,
musisz kontynuować,
bo tak też czcisz to, czego już nie ma”.
Mając to na uwadze,
opowiem wam historię
z pierwszych tygodni z pierwszym pieskiem, Carapapą.
Nigdy nie miałem psa. Nie wiedziałem nic.
A tu nagle jestem w domu z ważącą trzy kilo futrzaną kuleczką.
Szczeniaczek miał ze trzy czy cztery miesiące.
Przez pierwszy tydzień byliśmy nierozłączni.
Zastanawiałem się, jak działa, a ona, jak ja działam.
Byliśmy…
Ale w końcu trzeba iść do pracy.
Gdy mieszka się samemu, trzeba ją zostawić samą w domu.
Parę pierwszych razy to jest coś.
Wszystko jej przygotowałem.
Legowisko, coś do picia. Wodę, nie colę.
Zostawiłem jedzonko.
Upewniam się, że jest bezpiecznie.
W końcu wychodzę do pracy, ale dalej mam pewne obawy.
Wracam po 6 czy 7 godzinach.
Wyskakuje sąsiadka i mówi:
„Dani, wyła cały ranek i drapała drzwi łapą”.
A ja: „No nie, poważnie?”.
Otwieram drzwi i widzę dwie czy trzy kałuże siusiu, kupkę,
noga od krzesła cała pogryziona,
a w końcu widzę ją w korytarzu, roztrzęsioną.
Biedaczka sika pod siebie.
„Carapapa, co się stało?
No już, wszystko dobrze.
Chcesz iść na terapię?”
„No dobrze”. No i proszę.
Widzicie?
Ktoś polecił mi trenera psów, etologa.
Rozmawiam z nim i wszystko opowiadam.
A on na to, żebym się nie martwił.
„To normalne, zwłaszcza gdy pojawia się szczeniak.
Masz do czynienia z lękiem separacyjnym”.
A ja na to: „Wow!”.
Pytam, co to takiego.
A on na to: „Oznacza to, że suczka ma lęk…
separacyjny”.
Definicja w nazwie.
Więc pytam, czy mogę coś z tym zrobić.
Mówi, że jest parę nieskomplikowanych metod,
wymagają tylko regularności.
Przetestowałem kilka, ale jedna naprawdę pomogła.
To było bardzo wzruszające, więc chcę się nią podzielić.
Powiedział tak: „Gdy wychodzisz na kilka godzin,
zostaw jej swoje ubranie, które pachnie tobą”.
Jak wiecie, psy mają węch tysiąc razy ostrzejszy od naszego.
Do tego łączą zapach z emocjami,
a to coś wyjątkowego.
Też to mieliśmy, ale nie teraz, bo jesteśmy cywilizowani.
Super.
„Gdy wyjdziesz, zostaw pachnące tobą ubranie.
Psy mają swój magiczny proces myślowy,
i jeśli mogą wyczuć kogoś,
kto jest ich przyjacielem, obrońcą,
opiekunem i rodziną, to pomaga im zachować spokój”.
No piękna sprawa. Musiałem spróbować.
Przed wyjściem do pracy
otwieram szafę i przewalam stertę ubrań.
Grzebię w ten sposób.
I widzę piżamę zimową z paleolitu.
Łapię i wącham. „Kurde, naprawdę pachnie mną!”
Bardziej niż ja sam, jak to możliwe?
Więc przed wyjściem przesuwam jej legowisko na korytarz.
Biorę górę od piżamy i kładę na niej szczeniaka.
Leży sobie spokojnie z głową w piżamie…
Spokojniutka.
Zostawiam ją tam.
„To cię zabije albo doda sił”.
Wyszedłem, zastanawiając się, czy to zadziała.
Wróciłem 6 czy 7 godzin później. Ośmiu nie przepracuję.
Tym razem sąsiadka nie wyszła. Nic nie powiedziała.
Otwieram drzwi.
Widzę legowisko,
górę od piżamy,
ale suczki nie było.
A to ją chciałem dostrzec.
Rozglądam się i nasłuchuję.
Nagle słyszę…
Tu mam korytarz i salon…
Jedyny salon. Nie mam 17 salonów.
Wchodzę tam
i na podłodze obok sofy widzę…
Miałem koc na sofie.
Standardowy koc na drzemkę po obiedzie. Jestem z Andaluzji, co poradzę?
Koc musiał zwisać z kanapy, bo musiała go ściągnąć zębami albo łapą.
W każdym razie koc był na podłodze,
zbity w ten sposób,
a pies spał na nim rozkosznie.
Bo przecież koc pachniał mną.
Jebaniutka sama się wyleczyła.
No tak.
No cóż, zadziałało.
Odłożyłem koc, spędziłem z nią dzień,
a nazajutrz znów piżama.
Trzy razy wybrała koc.
Gdy za czwartym razem próbowałem go odłożyć,
spojrzała na mnie jak Joe Pesci.
„Ten koc jest teraz mój”. No dobra…
Od tamtej pory koc należał do niej.
Został z nią do końca jej życia,
do samego końca.
Potem oczywiście bardziej pachniał nią niż mną.
Więc jeśli nowy pies w domu ma jakieś kłopoty,
dzwońcie do specjalisty.
Istnieją naprawdę pomocne techniki.
To punkt zwrotny występu, w porządku? Jesteście świetną publiką.
Trzymacie mnie za rączkę.
Chcę wam podziękować, dzieląc się wyznaniem.
Wiecie, że mówię prawdę, bo to ten występ wyjdzie na streamingu.
Nie stary, bo publika była chujowa.
Ten wyjdzie.
Poważnie.
Dowiecie się, że tamtym powiedziałem to samo…
Coś wam wyznam. To taki prezencik.
Uwaga.
Jestem wielkim fanem,
naprawdę ogromnym fanem…
Kurde, ale was wkręciłem.
Dołączycie do sekty, jeśli wam każę.
Uważajcie. Żartuję.
Już mówię.
Jestem wielkim fanem…
robienia minety.
Wielkim fanem.
Robienie minety to jedna z moich dziesięciu ulubionych aktywności.
Wyobraźcie sobie, że teraz zmieniam temat.
Najpierw traumy, a teraz cipki?
Spokojnie, weźcie mnie za rękę. Już dobrze.
Bez obaw.
No już.
Skoro jestem takim fanem minety,
to gdy tylko mam okazję
i pozwala na to sytuacja,
sam pytam, czy mogę.
Ewangelia Mateusza, 7:7. „Proście, a będzie wam dane”.
Z jakiegoś powodu przez te wszystkie lata,
pewnie po prostu mam szczęście,
miałem tę możliwość dostatecznie wiele razy,
by móc powiedzieć, że w robieniu minety jestem pieprzoną gwiazdą rocka.
W robieniu minety nikt mnie nie przebije.
Nikt a nikt.
Dobra.
Skoro tak…
Skoro tak,
chciałbym ofiarować wam dzisiaj…
Wasza wyobraźnia się rozszalała, co?
Do rana wyrobiłbym sobie sześciopak na języku.
Nie, chciałbym tylko dać wam parę wskazówek,
nieco rad,
żeby od teraz,
gdy tylko dokonujecie cudownego aktu zwanego cunnilingus,
był on o wiele bardziej satysfakcjonujący.
Może myślicie sobie, że doradzę wam,
jak lepiej lizać cipkę.
Nie.
Nie o to chodzi.
Oto moja rada.
Niech osoby obdarzone cipką dadzą sobie zrobić minetę.
Zmiana perspektywy. W porządku.
Zanim przejdziemy dalej, to idealny moment
na krótki fragment o kontekście anatomii genitaliów, prawda?
To koniecznie. Niektórzy się nie zgodzą.
Zawsze potrzebne jest nieco kontekstu.
Wybaczcie techniczne słownictwo.
Czym jest fiut?
Wiele razy powiem „fiut” i „cipka”. Przepraszam.
To tylko trzy sylaby, jak wiele innych słów. Jesteśmy dorośli.
Nie potrzeba eufemizmów, skoro mamy już słowa.
Czym jest fiut?
Fiut jest jednym z ludzkich narządów płciowych.
Jest tuż pod wzgórkiem łonowym.
To wystająca część ciała, tak?
Niektóre wystają bardziej, a inne bywają wklęsłe.
Słuchajcie…
A że lubię nazwy i metafory…
Gdybym był katedrą…
Wyobraźcie sobie, że gdybym był katedrą, to byłby gargulec.
Dla każdego coś miłego.
Nieraz widzieliście wielkie katedry, a gargulce były rozczarowujące.
Albo mały kościółek parafialny
i gargulec większy od drzwi.
A czasami nie widać gargulca.
On tam jest, ale katedra jest zapuszczona, zarosła trochę i go nie widać.
Trzeba to ogarnąć.
Albo ściana katedry jest tak gładka,
że gargulca widać z oddali.
Są gargulce z wielkimi głowami, inne są smutne.
Przekrzywione tak albo w drugą stronę.
Niektóre po latach nie są tak twarde.
Są mikrogargulce, jak ołóweczki.
Jest tyle rodzajów gargulców.
Wszystkie są piękne.
I wszystkie zasługują na przyjemność.
Myślę też,
że fiut jest łatwiej dostępną częścią ciała.
Nosimy ubrania, ale gdybyśmy chodzili nago…
Latem lubię czasem pójść na plażę nudystów.
Lubię być nago. Na którą plażę? W życiu nie powiem.
Zawsze chodzę tam z moim kolegą.
On zawsze przychodzi po mnie.
Wychodzi z auta nagi.
Już jest nagi.
Gdy jestem na plaży i widzę, jak idzie,
niesie lodówkę, parasol,
torbę, ręce ma zajęte.
Podchodzi i się wita, ale niczego nie kładzie na ziemi.
„Siema, Dani, jak tam?” No cóż…
Nie pocałuję go w policzek. No to ciągnę tutaj.
Wyobraźcie sobie monarchię jako kolonię nudystów.
I takie powitania na królewskim bankiecie.
„Uszanowanie, Wasza Wysokość”.
Albo metro.
Wyobraźcie sobie metro.
Ktoś pyta, jak się trzymam.
„Normalnie”. „To jest nas dwoje.
Żaden zakręt mi niestraszny”.
W każdym razie…
Czym jest cipka?
Cipka to inny ludzki narząd płciowy,
ale nie jest tuż pod wzgórkiem łonowym, a nieco niżej.
W okolicy, którą nazywam kroczem aragońskim.
Z zewnątrz wydaje się skromniejsza, nieco dyskretniejsza.
Cipka jest bardziej zamknięta.
Cóż…
Widziałem cipki, które były jak kanapki z wędliną.
I wszystko hops do buzi, raz-raz.
Chlebek by nie zaszkodził.
Ale wszystkie cipki są piękne
i każda zasługuje na przyjemność.
Z perspektywy ergonomii,
ssanie fiuta jest prostsze.
Są prostsze techniki.
Nie musisz być w idealnej formie, by zrobić loda bez gimnastyki.
Oto ktoś z fiutem.
Dogadujecie się. „Zrobić ci loda?”
A on na to, że jasne. Super.
Wystarczy się pochylić.
Możesz tak, z rękami albo bez.
Jak leżą, to tak, z rękami lub bez.
Jak są odwróceni, możesz ich dorwać od tyłu.
Robienie loda to większa frajda.
Tak sądzę z zasłyszanych historii.
Zaraz. Coś wam powiem.
Ostatnio mam taką frajdę, że może za rok to zrobię
i opowiem, jak było.
Uwaga.
Nie dajcie heteroseksualności psuć wam zabawy.
Raz się żyje, nie?
Robisz loda? Spoko.
Aczkolwiek…
jeśli właścicielka cipki ci choć trochę nie pomoże,
sprawa nie jest taka prosta.
Ta sama sytuacja.
Jesteś z kimś, kto ma cipkę. Dogadujecie się.
„Zrobić ci minetę?” „Jasne”.
Zwykle właścicielka cipki robi tak.
No dalej!
Patrzysz na nią…
Patrzysz i chcesz powiedzieć,
że Skalmar spadł z piątego piętra.
Kopiesz i pytasz, co jest.
Nie wiesz, czy robić minetę, czy wzywać koronera.
Nieważne. Nie pomoże mi.
Ale skoro to uwielbiam, wykonam pracę za nas obydwoje.
I oczywiście
od początku pozycja jest niewygodna.
Wybaczcie.
Nagle wyglądasz tak i patrzysz…
Pozycja jest dziwna, ponieważ ta osoba…
A światło zgaszone,
więc nic tak nie znajdziesz.
Zaczynasz trącać to i owo twarzą.
Wymachujesz gębą w ten sposób, jak świnia szukająca trufli.
Szukasz i kombinujesz.
Ale pozycja jest bardzo niewygodna.
Tak niewygodna, że chcesz powiedzieć:
„Kurde, pomóż mi. Schowaj kość ogonową.
Odchyl biodra do tyłu. Pomóż mi z kątem, dobrze?”.
Co robi, gdy poczuje to miłe mrowienie?
Co zwykle robi? Coś takiego. Odwraca się i chowa.
Nie jesteś już świnią truflową.
Teraz jesteś mrówkojadem.
Jeśli sobie pójdą, a wejdzie ktoś inny,
zobaczy faceta pijącego z kałuży.
„Cześć”.
„Czy jest tu susza?” Coś wam powiem.
Ludzie mają coś, co nazywamy kręgami szyjnymi.
W końcu przestają się rozszerzać.
Będziesz tam na 10, 15 minut, pół godziny, ile tylko trzeba!
Ale gdy skończysz, twoja szyja…
Zaraz wypadnie dysk.
„Podobało się?” „Tak. Co z twoją szyją?”
„Idę na lekcję skrzypiec.
Pójdziesz i wsadzę je tutaj”.
To może potrwać tydzień. „Co robić?”
Poszukam mieszkania. Patrz.
„Czwarte piętro”.
Skoro już tu jesteście…
No kurde!
Dobra.
Druga rada.
Wiem, że narzekacie całe życie,
i nie bez powodu,
że wasi partnerzy są egocentryczni,
że zawsze byli samolubni
i że ich przyjemność jest ważniejsza,
a jak kończą, jest po wszystkim.
I macie rację. Było tak całe lata.
Ale na szczęście w końcu żyjemy w czasach
postępu, równości, otwartości umysłu
i w ogóle szczodrości.
To ekstra.
Gdybym 25 lat usłyszał o łechtaczce, pomyślałbym, że to wodny pokemon.
A teraz mogę powiedzieć,
że łechtaczka to jedyny organ ludzkiego ciała,
który służy wyłącznie odczuwaniu przyjemności.
- Kurde! - Tak!
„Tak”. No pewnie.
Podniosła tylko jedną rękę.
Skoro tak jest, trzeba to wykorzystać.
Gdy szykujecie się do minetki, do wielkiego lizanka,
łechtaczkę zawsze trzeba mieć tutaj.
Nie dosłownie. Choć czasem też.
Ale musisz ją znaleźć.
No bo jeśli…
Gdy cipkę się zna…
Nie tę z dnia narodzin!
Tak to nie.
Kogoś poznanego później. Zboczeńcy!
Przez pierwsze sekundy zapoznajesz się z mapą.
Pamiętajcie, każda cipka to osobny świat.
Jesteście tutaj i nagle…
Nie mówię o znalezieniu punktu G, ale szukaj łechtaczki.
Szukasz…
Znajdujesz i już zadowolony? Wcale nie.
To nie koniec.
Nie jesteś krową liżącą słup.
Trzeba być…
Każda ma swoje preferencje. Trochę nacisku tu, trochę tam.
Słuchaj, obserwuj. Magiczna sprawa.
Po paru chwilach, gdy już wiesz, jak to robić,
a one zaczynają się wkręcać,
nagle krzyczą.
A po krzyku odsuwają się pół metra od ciebie.
A ty w tej pozycji…
Wodospad leci z ust i mówisz:
„Trzeba było zostawić pinezkę albo opisać lokalizację”.
To jak czytanie Don Kichota. Spada na ziemię,
a nie używałem zakładki, więc nie wiem, gdzie skończyłem.
Rozumiem, że ruszacie się, gdy wam się podoba,
ale proszę, nie róbcie tego.
Zacząłem robić minetę tutaj, a skończyłem tu.
Wyglądam jak Roomba jadąca do stacji dokującej.
Trzecia rada.
Nie mówcie nic ważnego, gdy tam jesteśmy.
Słabo słychać.
Przekaz jest niejasny.
Wiele razy były poranki, gdy usłyszałem:
„Nie kupiłeś kawy?”.
„Nie wiedziałem, że potrzeba”.
„Mówiłam ci wczoraj”.
„Kiedy wczoraj?”
„Wczoraj, gdy robiłeś mi…”
„Słyszałem różne rzeczy, ale nic nie rozumiałem”.
Gdy tu jestem, słyszę coś takiego…
Minę mam taką.
„Myślałem, że zwariowałaś i śpiewasz piosenkę Malumy”.
Wreszcie czwarta i najważniejsza rada.
To nie bajka ani fantazja. To nie miejska legenda.
To prawda.
Możesz osiągnąć orgazm
przez cunnilingus.
Coś pięknego.
Zawsze należy dążyć do tego celu.
Zajebista sprawa, no nie?
Ale powiem wam, że jeśli kiedykolwiek
dojdziecie dzięki minetce,
nigdy nie zapominajcie…
To poważna sprawa.
Nigdy nie zapominajcie,
że to, co macie między nogami…
to istota ludzka,
która nadal chce żyć.
Proszę.
Wiem, że gdy zdajecie sobie sprawę,
że między nogami jest coś, co sprawia przyjemność,
instynkt przetrwania każe go schwytać.
„Jesteś mój do końca życia”.
Ale ten człowiek ma uczucia
i potrzebuje nieco tlenu, żeby mózg dalej działał.
Życie przelatywało mi przed oczami już parokrotnie w tej sytuacji.
Taka jest prawda.
Nie robię minetki bez podnośnika, który trzyma łóżko.
Nawet udawałem martwego.
„Zobaczy martwą ofiarę, znudzi się i rozłoży nogi”.
Roztarłem wazelinę za uszami,
jak głupie dziecko, które wpycha łeb między pręty.
Któregoś razu podmieniłem głowę na melona.
Melon pękł! To mogłem być ja!
Przesadzacie już
z body pump, pilatesem i crossfitem.
Proszę!
Proszę.
Nie gryź ręki, która cię karmi.
Dzielę się z wami tymi radami
z intencją, by od dziś
to miasto i każdy z widzów
prowadził dzięki minetce szczęśliwsze życie.
Chcę, żeby ludzie byli szczęśliwi.
Ludzie są wściekli.
Wiem, że zawsze jest grupa, która będzie na nie.
Powiedzą tak:
„To rady dla posiadaczek cipek, a co z ludźmi z fiutkami?
Gdy robi ci loda, zachowujesz się porządnie?”.
Że co proszę? Zawsze wykonuję swoje zadanie.
Naprawdę zawsze.
Co to znaczy? Że jestem dyspozycyjny.
Zawsze się zgadzam.
Tylko raz odmówiłem, to było podczas spowiedzi.
A potem…
Muszę powiedzieć,
że w 90% przypadków,
gdy ktoś proponował mi zrobienie gały,
zazwyczaj ma długie włosy.
I często nie związują włosów.
Co wtedy?
Oglądasz, jak sprawiają ci tę nieziemską rozkosz,
a wygląda to tak…
Naprawdę będziesz tak patrzył
i nic z tym nie zrobisz?
Ja zawsze…
No i…
Mówię, by skupiła się na zadaniu, a tymczasem ja…
Związuję w kucyk.
Czasem po całej akcji patrzyły w lustro i pytały: „Karaibskie warkocze?”. A ja…
„Jak jutro masz więcej czasu, pofarbuję”.
Jednym z narzędzi, które pomogły mi
przejść przez depresję, czego się nie wstydzę,
było myślenie magiczne.
Wiem, że wiele osób to słyszy i myśli: „To całe myślenie magiczne…”.
Są ludzie, którzy nie wierzą. Słuchajcie.
Można nie wiedzieć i nie wierzyć,
ale myślenie magiczne istnieje od setek lat.
Każde z nas robiło to nieświadomie.
Załóżmy, że macie urodziny.
Macie tort ze świeczkami. Świeczki się palą.
Rodzina i przyjaciele śpiewają Sto lat.
A gdy piosenka się skończy,
chcesz zdmuchnąć i wszyscy cię powstrzymują.
„Pomyśl życzenie”.
Nie wierzysz w to, ale co tam.
„Są nachalni. Wymyślę życzenie”.
A gdy już to robisz, wymyślasz coś odjazdowego.
Tak na wszelki wypadek.
Oto myślenie magiczne.
Inny przykład. Kiedy czeka was
jakieś wyzwanie lub wydarzenie,
które trochę was martwi albo jest trudne,
to może macie sukienkę albo koszulę,
z którą z jakiegoś powodu czujecie się związani.
Daje wam szczęście i energię.
I wkładacie tę sukienkę, bo myślicie, że wam dziś pomoże.
To myślenie magiczne.
Myślenie magiczne wydarza się przy porannej kawie.
Czujecie się źle, a na kubku napisane jest coś tandetnego.
Coachingowe bzdety.
Ale jeśli ten tandetny napis pozwala ci poczuć się nieco lepiej,
to myślenie magiczne.
Jest rzeczywiste, bo pomaga.
Jak pomaga, korzystaj z myślenia magicznego.
Od zawsze korzystałem z myślenia magicznego.
A w trudnym okresie jeszcze częściej.
Znacznie częściej.
Na przykład podczas ćwiczeń.
Uwielbiam sport, studiowałem na AWF.
Ale w tamtym okresie
chemia w mózgu nie działa,
czuje to całe ciało.
Nie daje rady. Czujesz się strasznie. Smutek blokuje całe ciało.
Biegałem w parku Retiro,
a kiedyś minąłem mima i pomyślałem, że to smutne.
Smutne.
Uwielbiam biegać po parku Madrid Río.
Któregoś dnia biegałem.
Przebiegłem kilometr i myślałem, że więcej nie dam rady.
Chciałem płakać. Zero energii.
Padłem…
Pomyślałem sobie, że czas na myślenie magiczne.
Dam radę.
Spojrzałem na ścieżkę i jakieś 500 metrów dalej
był tunel.
Albo most, nie wiem.
Jakieś 500 metrów dalej.
Powiedziałem sobie:
„Dobra, jeśli dotrę tam
za dwie i pół minuty…”.
Wymyśliłem to wtedy.
Wymyśliłem,
że moi rodzice zostaną uwolnieni,
bo zostali porwani
w Kolumbii
przez kartel narkotykowy.
To nieprawda,
ale w to uwierzyłem.
Żebyście widzieli, jak wtedy biegłem przez Madrid Río.
Tak goniłem.
„Rodzice!”
Dobiegam do mostu w dwie i pół minuty.
Myślenie magiczne działa czy nie?
Udało się, choć to nie była prawda.
Zmyśliłem to.
Dalej przetrzymują moich rodziców.
Poproszę was o małą przysługę.
Ręce w górę ci, którzy są w relacji.
Nie musicie być tu razem, tylko ogółem.
Spokojnie, to nic osobistego, chcę wiedzieć mniej więcej…
To kto jest w relacji?
Dobra.
Zazwyczaj połowa z was. Czasem nieco więcej lub mniej.
A to nietypowe.
Dzięki. Czasem ktoś się zgłasza, patrzy w bok i rezygnuje.
Rodzaj próżni.
Zawsze można dać przypis, że ten chce być ze mną.
To wszystko wyjaśnia.
Wyznam wam niewygodną prawdę.
To jedyna absolutna prawda,
którą się podzielę.
Wszystkie pary się okłamują.
Wszystkie.
Ktoś się nie zgadza?
Dobra.
Jeszcze o tym porozmawiamy.
Dobrze?
Zrobię to jak telewizyjny kucharz.
Miesza sos,
a potem mówi, że odłoży go na później.
Tam jest.
Nie zapomnę. Tam jest.
Mam kolejne narzędzie, którym chciałbym się podzielić.
Medytacja.
Zawsze bardzo mi pomagała.
Niektórzy o tym słyszą i gadają mi, że ta cała medytacja…
że to dla joginów, uduchowionych ludzi w dziwnych pozach.
Wcale nie.
Każdy może medytować.
Ja medytuję.
Mam apkę z medytacjami kierowanymi.
I tyle. To nic trudnego.
Po prostu to zrób.
Jak mogę wyjaśnić w paru słowach, czym jest dla mnie medytacja?
Dla mnie.
Dla mnie medytacja to podjęcie decyzji,
by poświęcić 5, 10, może 15 minut dziennie,
więcej nie trzeba,
na kompletne skupienie na sobie
i odcięcie się od hałasu z zewnątrz,
by zmierzyć się z hałasem w środku.
Czasem bywa głośniejszy od tego z zewnątrz.
A w tym czasie, w którym skupiasz się na sobie,
w ćwiczeniu chodzi o to,
by być świadomym siebie, tu i teraz.
Nie pozwolić głowie wędrować gdzieś indziej.
Tylko wasze ciało, pomieszczenie i postawa ciała.
Są sposoby, by pomóc się w tym osadzić, na przykład oddychanie.
Jeśli się skupisz na oddechu podczas medytacji,
nie ma nic bardziej teraźniejszego niż nasz własny oddech.
Przygotowałem dla was mały pokaz.
Oto mała demonstracja tego, czym jest medytacja w mojej codzienności.
Usłyszycie mój wewnętrzny monolog.
Wypowiedziane na głos myśli.
Zaczyna się i kończy na uderzenie gongu.
Jesteśmy w pozycji wygodnej, ale wyprostowanej.
Można siedzieć na poduszce albo na krześle.
To nie musi być nic dziwnego. Już pokazuję.
Zobaczmy, jak dziś pójdzie.
Zacznijmy od oddychania. Dobra.
Jazda.
Oddech.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
W dechę to jest poczuć inspirację.
O to chodzi, każdy wdech to inspiracja, w dechę sprawa.
Bo wydech kojarzy się ze śmiercią. Wydaję ostatnie tchnienie.
Tracę koncentrację.
Skup się, Dani. Skup się na oddechu.
Mam pomysł.
Świadomość podąży za powietrzem, które przechodzi przez drogi oddechowe.
Zobaczmy.
Powietrze dostaje się przez nozdrza.
Potem trafia do…
Do czego?
Do krtani? Nie, czegoś innego.
Chyba do gardła.
Do tchawicy! Do cholernej tchawicy.
Masz jaja, jeśli robisz sobie tracheotomię.
Robią tracheotomię długopisem. Odjazd.
Znowu się rozproszyłem. Skup się.
Jazda.
Zaczynam.
Dobra, wdycham przez nos.
Podobno trzeba oddychać przez nos, bo małe włoski w nosie
wyłapują kurz i bakterie.
Kurka wodna, od lat hoduję włosy w nosie.
Co to ma być?
Na uszach zresztą też. Czasem nawet…
Gapię się w lustro i wyglądam jak jakiś ryś.
Dobra, już.
Teraz się skupię.
Dobra.
Wdech.
Czemu awokado importują z Nowej Zelandii?
Tak to działa.
Głowa ciągle się rozprasza.
Nie uważam tego za walkę, bardziej za taniec.
Zdajesz sobie sprawę, że się rozproszyłeś,
więc po prostu wróć i się skup.
Nie ma czegoś takiego jak zła medytacja. Spróbujcie, jest super.
Wszystkie pary się okłamują.
Wszystkie.
On okłamuje ją.
Ona jego.
On jego.
Ona ją.
Oni ich.
Ziom zioma.
Ola Olę, Jola Jolę.
Wszystkie bez wyjątków.
Bo w każdym związku
w którymś momencie, być może w intymnym,
ktoś odwraca się i pyta partnera lub partnerkę:
„Kochanie,
o czym myślisz?”.
W 99,9% przypadków
odpowiedź brzmi…
O niczym.
Niczym.
Nic.
Ssij pałę.
Czyli mówisz mi, że ktoś praktykujący medytację od 11 lat,
całych 11 lat,
ma za sobą setki godzin medytacji,
a gdyby ktoś mnie spytał, ile z tego czasu o niczym nie myślałem,
powiedziałbym, że ze 2 czy 3 sekundy życia.
Pewnie na krótko przed tym, zanim puściłem bączka.
Kiedy pierdzisz, głowa szaleje…
A teraz mówisz mi,
ty skończony przygłupie,
że masz pustkę w głowie, gdy ktoś pyta?
Jasne, za kogo ty się masz? Siddarthę Gautamę?
Kim jesteś, Krishnamurti?
Kim jesteś, Mahatmą Gandhi?
No kim, Buddą?
Może Śiwą?
Kłamiesz jak z nut.
Mów, co myślisz.
Jeśli nie mówimy, to nie dlatego, że ciągle mamy złe myśli.
„Co myślisz, skarbie?”
„Myślałem o orgii z 50 osobami, którą ogląda twoja matka i dotyka się…”
Wcale nie!
„Tego nie powiedziałam, ale co myślisz?”
„Jasne, nic ci nie powiem”.
No i co? Nie powie.
„Wyobrażałem sobie, że mam cztery metry wzrostu i byłem na plaży.
Miałem nogi jak eklerki i wielkiego lizaka z kolcami,
walczyłem z wielkim złym biszkoptem,
który chciał zniszczyć planetę.
Co o tym sądzisz?”
Powiedz to. Zobaczmy, czy dasz radę.
Coś wam powiem.
Jeśli powiecie to partnerce,
a ona z tobą zostanie,
to ta jedyna.
To ta jedyna.
Powiem wam coś jeszcze.
W razie gdy partner pyta, o czym myślimy,
bardzo dobrą opcją jest powiedzieć:
„Słuchaj, kochanie, nie sądzę, że to stosowne
dzielić się tym, o czym myślę, bo moje myśli są prywatne”.
Historia z biszkoptem to mniejsze ryzyko.
Zachęcam do zadawania pytania w losowych sytuacjach i mówienie prawdy.
Spodoba wam się.
Żyjemy w czasach większej świadomości społecznej.
Jesteśmy skupieni na drugiej osobie, wiemy o empatii, życzliwości,
a dbanie o zdrowie psychiczne stało się pewną wartością.
W tych czasach wiemy już o pewnych chorobach i zaburzeniach.
Nazywamy je, co czyni je prawdziwymi.
To czyni wielką różnicę w tym, jak je postrzegamy.
Nie wiem, czy ktokolwiek z was się zgodzi, może ci w moim wieku lub starsi,
ale jakieś 15 czy 20 lat temu
wszystko związane ze zdrowiem psychicznym trafiało do jednego worka.
Worka napiętnowanych wariatów.
Wszystko w jednej torbie.
Trzeba było trzymać się od tego z daleka.
„Ten płacze cały dzień, no wariat. A ten pije cały dzień.
Ten się drze cały dzień, też wariat”.
W dzisiejszych czasach mamy wobec takich zachowań więcej empatii.
Myślę, że warto to uczcić.
Powiem coś jeszcze.
Powiem też,
że między kimś, komu brak piątej klepki…
a kimś, komu spadła cegła na łeb,
gdzieś między nimi…
jesteśmy my.
W 100% stabilni psychicznie
nie istnieją.
Jak nie masz tików,
to zaburzenia obsesyjne.
Albo TikToka. Nie wiem, co gorsze.
No wiecie…
Ze wszystkich zaburzeń i chorób
chciałem wspomnieć o dwóch królowych zdrowia psychicznego.
Nie dlatego, że są najfajniejsze, a dlatego, że są bardzo powszechne.
Jeśli sami ich nie doświadczyliśmy, to jeszcze czekają na nas albo bliskich.
Mówię o lęku.
Duży temat, nie?
I depresji.
Dobrze.
Lęk to chujnia.
Nie będę tu słodził.
Jest straszny.
Męczę się z nim od lat.
Ostatnio mój stan to stabilne cztery i pięć na dziesięć.
Czasem bywa gorzej. Trzeba sobie radzić.
Przez wiele lat próbowałem pozbyć się leku.
Usunąć go z życia.
Teraz w końcu to akceptuję.
Akceptuję, że odczuwam lęk,
a gdy przychodzi, staram się nim zarządzać.
To czarna chmura, która przychodzi nagle.
I równie nagle odchodzi.
Jeśli po południu masz napad lęku,
ale wcześniej rankiem ktoś groził ci nożem,
to oczywiście okropne, więc wszystko jasne.
Jest Y, a potem Z.
Rozumiesz przyczynę, a to ulga. Rano cię obrabowali. Normalne.
Najgorszy lęk to taki, który uderza znienacka.
Odpoczywacie sobie w domu,
wszystko idzie dobrze,
a nagle nadciąga chmura burzowa.
Nagle czujesz, jak serce ci wali.
Czujesz suchość w ustach, bezdech, ciało czuje się nieswojo.
Nagle chcesz wyskoczyć przez okno. Masakra.
Chcę wesprzeć każdego, kto musiał przez to przejść.
Osobiście uważam, że ci z nas, którzy cierpią na zaburzenia lękowe,
są tylko trochę niezsynchronizowani
z rytmem życia.
Bo wiecie…
Zawsze zastanawiamy się przed faktem. Co się stanie, gdy to, tamto i owamto.
Martwimy się o coś, zanim to się wydarzy.
Oto cytat Kartezjusza…
To taki filozof, nie przewracacz kartek.
„Moje życie było pełne potwornych nieszczęść,
z których większość nigdy się nie wydarzyła”.
Mamy zdolność wymyślania najgorszych możliwych scenariuszy.
Przeżywamy je w głowie, nawet gdy się nie zdarzą.
Ale w tym czasie ciało już przebiegło maraton.
A depresja,
tylko moim zdaniem,
to nieuleczona trauma.
To smutek, który się zakorzenił
po jakimś traumatycznym wydarzeniu,
może po rozstaniu, stracie, czymkolwiek.
Coś się wydarza,
czas płynie, rana się nie goi,
a smutek się osadza.
Mogą minąć dwa lata i dalej żyjemy swoim życiem,
ale nasze uczucia i myśli dalej są warunkowane przez zdarzenie sprzed 2 lat.
Więc nadal żyjemy przeszłością.
Lęk to obsesja na punkcie przyszłości,
a depresja na punkcie przeszłości.
To jak iść przez życie, patrząc w lusterko wsteczne
albo przez teleskop.
Kumpela powiedziała mi kiedyś,
że żyjąc jedną nogą w przeszłości, a drugą w przyszłości,
zasram sobie teraźniejszość.
Poetka.
To cudowne, że „prezent” oznacza „teraźniejszość”.
Jest jeszcze inna koncepcja…
To jakby szara strefa,
ale dziś bardzo popularna jest nostalgia.
Nostalgia jest dobra czy nie?
Moim zdaniem są dwa rodzaje nostalgii, dobry i gorszy.
Jaka jest dobra?
Dobra nostalgia zabiera cię w świat starych wspomnień,
przeżytych lata temu.
Lubisz to, ale niekoniecznie czujesz smutek.
Podam wam zabawny przykład.
Urodziłem się w 1980 roku.
Ci z was, którzy są dziesięć lat starsi, może z 15 lat młodsi,
chyba załapią.
Słuchajcie tego.
Jesteśmy malutkimi…
…ogonkami, co się kręcą tu i tam
Możemy kontynuować z Willym Fogiem, Kapitanem Tsubasą,
Dungeons & Dragons, Juaną Hazuki, Candy Candy, Czarodziejką…
Mógłbym zaprosić te dwa rzędy zupełnie obcych osób na piwo,
śpiewać razem całą noc
i wrócilibyśmy do domu schlani jak świnie.
Mówilibyśmy, że była świetna zabawa, bo sobie powspominaliśmy,
ale nie byłoby w tym żadnego smutku.
Zły rodzaj nostalgii pozostawia smutek.
Profesjonaliści zwą to melancholią.
To zupełnie inne stadium.
Są ludzie, którzy utknęli w pewnej epoce.
Nazywam ich „Rodowiczowcy”.
To ci, którzy idealizują przeszłość.
Z jakiegoś powodu mogą utknąć w jakimś okresie.
Może dzięki przyjaciołom, których mieli,
dzięki temu, gdzie mieszkali, może przez partnera albo młodość,
bo mieli mniej problemów.
Albo dlatego, że nikt nie umierał.
Gdy o tym mówię, myślę o dobrym kumplu
z czasów, gdy dorastałem.
Chyba utknął w tym okresie.
Gadałem z nim w 2000 roku
i wszystkie jego historyjki, konteksty, żarty i odniesienia
były z tamtych czasów.
„Cholera, spóźniasz się o dziesięć lat”.
Na spotkaniu w 2010 r. to samo. „Spóźniasz się o 20 lat”.
W końcu w 2025 r.
dalej gada o tym, co było 35 lat temu.
Czas cię łapie i ciągnie do przodu,
a ty chcesz zostać, choć nie możesz, więc zaczynasz się rozmazywać.
Jak w Powrocie do przyszłości.
Dla tych z was, którzy są melancholikami
albo wpadają w nostalgię, jak ja, mam kolejną radę.
Fajnie byłoby, że gdy tu i teraz
przeżywacie coś fajnego, jakąś radosną chwilę,
gdy myślicie, że jest naprawdę ekstra,
przeżyjcie to świadomie.
Przyjmijcie to i pomyślcie, że przeżywacie coś cudownego.
Pomyślcie też, że spróbujecie zapamiętać to do końca życia.
Jak jesteście z kimś, mówcie to na głos.
To pomoże wam zapisać to w pamięci,
nawet jeśli to tylko karmienie przyszłej nostalgii.
Wyobraźcie sobie, że jesteście tu dziś.
Z partnerem, kumplem,
tatą, kolegą z pracy, kimkolwiek.
Z jakiegoś powodu jest ekstra.
Przyjmijcie to.
Jeśli to naprawdę radosna chwila,
ten krótki czas spędzony razem,
przyjmijcie to.
A kiedy wyjdziecie, powiedzcie to na głos.
„Stary, było ekstra”.
I super.
Bo może za 20 lat
usiądziecie z tym samym kumplem na Placu Katalońskim
na piwku i powiesz:
„Cholera, pamiętasz stand-up Roviry, I tak warto żyć? No pamiętasz?”.
„Cholera, to było z 20 lat temu, nie?”
„Cholera, 20 lat temu”.
„Kurde, ale się uśmialiśmy”.
„Do rozpuku normalnie, rety”.
„Był najlepszy”. „Już bez przesady”.
„Piękna chwila. Szkoda, że umarł”.
„Bardzo szkoda”.
Zapamiętajcie to.
Dziękuję bardzo.
Cóż, zbliżamy się do końca występu.
A skoro o nostalgii mowa, przypomina mi się piękny tekst Sabiny.
„Najokrutniejsza z nostalgii jest za czymś, co się nie zdarzyło”.
Coś wam powiem. Za dzieciaka nic mi nie opowiadano.
Czułem nostalgię za czymś, co nie nastąpiło.
Prawdopodobnie dlatego, że jako dorosły w kulturze oralnej
oraz w seksie…
Mam ostatni prezencik i nieco nostalgii,
chyba czas najwyższy.
Opowiem historyjkę,
która łączy się ze wszystkim, o czym dzisiaj mówiliśmy.
To znaczy ja mówiłem.
Historia dzieje się w małej wiosce,
w surowym miasteczku,
małym i niegościnnym.
Główny bohater naszej historii to staruszek,
co nie znaczy, że nie ma energii,
siły czy zwinności.
Staruszek miał zwyczaj,
odkąd pamiętał,
budzenia się co rano,
zanim zapiał kogu i zanim słońce wyjrzało zza gór.
Budził się,
wstawał z łóżka,
wkładał sandały,
brał dwie wielkie gliniane amfory
i szedł z nimi pięć kilometrów ścieżynką do krystalicznie czystego źródła.
Na miejscu obydwie wypełniał do pełna,
a potem wracał przez pięć kilometrów.
Gdy wrócił do wioski,
dzięki wodzie zaspokajał swoje potrzeby.
Pił, gotował, podlewał nią ziemię,
mył się nią i dawał zwierzętom.
Po ośmiu czy dziesięciu latach jedna z amfor zaczęła pękać.
Skruszyła się.
Była poobijana, wszędzie były pęknięcia.
W końcu zaczęła przeciekać.
Przez większość dni przed dotarciem do wioski
tracił po drodze około połowy wody.
A skoro w opowieściach przedmioty mogą ożywać,
pewnej nocy,
zanim staruszek poszedł spać,
co mogła zrobić pęknięta amfora?
Załamała się.
Zaczęła lamentować przed swoim panem.
„Panie mój!
Czuję się okropnie.
Wiem, że jestem zepsuta i nie jestem już tak przydatna.
Przepełnia mnie wstyd i smutek.
Nie mam nic przeciwko, jeśli zastąpisz mnie nową amforą,
bo jestem zupełnie bezużyteczna”.
Staruszek zupełnie niewzruszony odpowiedział łagodnie:
„Nigdy nie zastąpię cię nową amforą.
Ale dziś nie powiem ci dlaczego.
Opowiem ci jutro, po drodze”.
Mężczyzna poszedł spać, jak każdego wieczoru.
Amfory spojrzały na siebie. „No dobra”.
A następnego dnia,
jak zawsze, zanim zapiał kogut a słońce wyjrzało zza gór,
staruszek obudził się, włożył sandały
i podniósł dwie wielkie amfory.
Każdą zawsze niósł w tej samej ręce.
Popękaną amforę niósł w prawej.
Zawsze.
W drodze do źródła i z powrotem.
Gdy wyruszyli na pięciokilometrowy szlak,
wszyscy milczeli.
Słychać było tylko odgłosy ptaków
i delikatny szelest liści na wietrze.
Gdy dotarł do krystalicznie czystego źródła,
zasiadł i zaczął napełniać amfory.
Wszyscy milczeli.
Słychać było tylko echo szumu wody w jaskini.
W drodze powrotnej też milczeli,
a przeszli już ponad połowę trasy.
Amfora już straciła dużo wody.
I wtedy
nasz bohater się zatrzymał.
Zatrzymał się i odwrócił,
spojrzał na pękniętą amforę i rzekł:
„Widzisz, czemu cię nie zastąpiłem?
Spójrz.
Spójrz na fragment ścieżki.
Pokrywają ją kwiaty.
Dzięki tobie”.
Warto żyć.
To truizm, oczywistość,
ale niektóre oczywistości są czasem tak oczywiste,
że o nich zapominamy.
Ale smutek
sam w sobie też jest coś wart.
Tego wieczoru,
między śmieszkowaniem a wyznaniami,
opowiedziałem wam o mojej żałobie
i o tym, co straciłem w ostatnich latach.
Intencjonalnie zachowałem coś na koniec.
Największą stratę
mojego życia.
Oto najgorsza żałoba, jaką przeżyłem.
To żałoba po utracie siebie.
Spytacie, co to znaczy.
Jak to? Jak można stracić samego siebie?
To takie proste.
Naprawdę proste.
To zaczyna się, zanim nawet zdamy sobie z tego sprawę.
Gdy jesteśmy dziećmi,
bardzo pragniemy miłości mamy.
Chcemy, by nas kochała i objęła.
Jest w tym zakorzeniony strach przed porzuceniem.
Nie wiemy czemu.
Więc ciągle robisz, co możesz,
by mama cię kochała.
I wiele z tych rzeczy
nie pokazuje, kim jesteś naprawdę.
Ale wiemy, co robić, a czego nie,
by otrzymać miłość i uniknąć kary.
Ale wiele z tego nie pokazuje tego, kim naprawdę jesteśmy.
Więc jak inaczej to nazwać?
Od najmłodszych lat nakładamy coś…
w rodzaju maski.
Z tatą tak samo.
Ile razy w dzieciństwie chcieliśmy,
by tata był z nas dumny?
Ile razy goniliśmy za tym, by poklepał nas po plecach?
Ile razy czuliśmy, że któreś z rodzeństwa jest faworytem,
więc ich udawaliśmy,
by tata był z nas tak samo dumny?
Wiele z tych rzeczy, które robiliśmy, nie pokazuje naszego ja.
Nie były częścią naszej esencji.
Ale robiliśmy to, bo pragnęliśmy aprobaty i miłości taty.
Więc jak nazwać to inaczej?
To kolejna maska.
Pomyślmy o parach.
O związkach romantycznych.
Ile razy słyszeliśmy albo sami mówiliśmy,
że przy kimś jesteśmy lepszą wersją siebie?
Może czasami to prawda.
Ale często oznacza to,
że pokazujemy lepszą wersję siebie,
którą, jak sądzimy, polubi partner czy partnerka.
Bo często się znamy,
wiemy, co nam ciąży.
Znamy nasze wady i brudne sekrety.
A jak pokażemy prawdziwych siebie partnerowi czy partnerce,
panicznie się boimy, że przed nami uciekną.
Więc jesteśmy tym, czym chcą, żeby nas kochali i nie porzucili.
Jak inaczej to nazwać?
Kolejna maska.
Media społecznościowe.
Już wydaje się, że z nimi dorastaliśmy.
Czy naprawdę myślimy,
że nasze profile reprezentują w 100% to, kim jesteśmy?
Bo ciągle robimy coś, by zadowolić ludzi, których nawet nie znamy.
Po co? Dla obserwujących?
Dla lajków?
Naprawdę jesteśmy osobą, którą widać na social mediach?
Gdyby tak było,
nie uwierzyłbym, że jest tylu sukinsynów jak na Twitterze.
Albo że ludzie mają takie cudowne życie jak na Instagramie.
Ale to robimy.
Naprawdę jesteśmy ludźmi, których widać na naszych profilach?
A może to…
kolejna maska?
Mój przypadek jest wyjątkowy. Jestem bardzo znany.
Jestem bardzo znany od prawie 20 lat.
Przez te 20 lat
zawsze chciałem, by ludzie mnie lubili.
Zawsze tego chciałem.
I jedną z moich największych obaw
byli ludzie biorący mnie za dupka.
Albo że mnie nie lubią lub mają za gnoja.
Albo tacy, którzy myśleli, że sława uderzyła mi do głowy.
Żeby temu zapobiec, przestałem być dla siebie priorytetem.
Sam siebie dojeżdżałem,
żeby ludzie mnie kochali.
Nawet zgodziłem się na fotkę na stypie.
Nie znam klucza do sukcesu, ale odkryłem, że kluczem do porażki
jest próba zadowolenia wszystkich wokół.
Kiedy nosisz tyle masek,
przyjdzie słodko-gorzka chwila, gdy życie
sprzeda ci takiego kopa i wpadniesz w taki zakręt,
że spadną wszystkie maski, a nawet numer z dowodu tożsamości.
A twoje fundamenty, wasze wyspy mogą się zawalić.
Pamiętacie W głowie się nie mieści? Część z dziewczynką.
Gdy wszystko wydaje się stracone, zapadają się niby niezniszczalne wyspy.
Wyspy rodziny, przyjaźni, magii,
zabawy i dzieciństwa.
Była taka chwila, gdy życie tak mi dowaliło,
że spadły wszystkie maski, a wyspy się zapadły.
Spojrzałem w lustro i nie poznałem siebie.
Uwierzcie mi, to chujowe uczucie.
Mógłbym powiedzieć,
że w pewnym okresie czułem, że nie mam gruntu pod nogami.
To uczucie porzucenia,
uczucie dezorientacji,
strachu,
potwornego strachu, bo myślisz, że nie ruszysz dalej.
Boisz się ruszyć dalej i nie chcesz ruszyć dalej.
Nauczyłem się, że mistycy nazywają to „ciemną nocą duszy”.
Płakałem, wiecie?
Jak śpiewali Maná: „Płakałem rzewnie jak rzeka i ocean”.
Ale Vetusta Morla pisali:
„Wolni będziemy tylko, gdy nie ma już nic do stracenia”.
Lata temu przeczytałem wiersz mojego ukochanego Maria Benedetti,
który pisał, że najpiękniejszy uśmiech
poprzedzą łzy.
Jak gdy wschodzi słońce
po wielu dniach deszczu.
I są szanse, że zobaczymy tęczę.
Po tym całym procesie
sam nie wiem, czy jestem lepszą, czy gorszą osobą.
Ale wiem, że jestem bardziej autentyczny.
I o to chodzi.
Nigdy nie byłem bardziej sobą niż teraz.
To przypomina mi faceta z windy, pamiętacie?
Pytał, czy ja to ja.
A ja się z tego śmiałem.
Może coś we mnie dostrzegł i próbował mnie ostrzec.
Gdyby tu był, powiedziałbym,
że nigdy bardziej nie byłem sobą.
A wam powiem,
że jeśli kiedykolwiek dopadnie was ten smutek,
może teraz to przechodzicie,
pamiętajcie 3 rzeczy.
Po pierwsze, trzymajcie się.
Trzymajcie się, to minie.
Po drugie, jeśli już przechodzicie przez ból i mrok,
spróbujcie się czegoś nauczyć.
Niech to nie idzie na marne.
Po trzecie, róbcie to, co dla was najlepsze.
Róbcie to, co wam pasuje.
Jak rano macie chujowy humor, a banalne hasło na kubku z kawą
daje wam choć trochę energii i motywacji,
uwierzcie w nie i nie przejmujcie się innymi.
Powiem coś jeszcze.
Gdy ogarnia was taki smutek,
nigdy w pełni nie puszcza, jest jak guma na podeszwie buta.
Gdy u mnie pojawia się ten smutek,
zawsze towarzyszy mu dotkliwa samotność.
Ogromna.
Bo czuję, że w świecie jest tyle rabanu
i o wiele więcej wrogości.
Gdy wkrada się ten smutek i samotność,
a jestem sam w domu,
do czego się uciekam?
Do myślenia magicznego.
Może siedzę na sofie i patrzę w prawo…
i widzę koc.
Wiecie, co robię?
Trzymam mocno.
Wącham ją.
I wkrada się magiczna myśl, dzięki której patrzę na drzwi.
I myślę, że wszystko, co nie jest już częścią mojego życia,
wszystko, co życie mi odebrało, ukochani, których straciłem,
myślę, że pewnego dnia życie mi to wszystko zwróci.
I nie obchodzi mnie, co o tym sądzicie,
bo mnie to pomaga.
Dziękuję bardzo i…
jeśli zostało cokolwiek do powiedzenia, to tylko tyle, że zawsze, ale to zawsze
warto żyć.
Napisy: Mikołaj Kopczak