Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
บำบัดจบแล้วนะ ดานี่ รู้สึกยังไงบ้าง
ก็ดีนะ รู้สึกดีขึ้นเลยแหละ
ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจ ดานี่ ต่อไปมีแต่จะดีขึ้น
- เจอกันอาทิตย์หน้า ขอบคุณครับ - เจอกันอาทิตย์หน้า
ดานี อย่าลืมโอนเงินให้หมอด้วย
เงินน่ะ ดานี่
(เอคโค่ ศูนย์จิตวิทยา)
ช่วงนี้ผมเจอแต่เรื่องซวยๆ
ขอบคุณมากที่มาวันนี้
พวกคุณโชคดีมากเลยนะ
เพราะวันนี้ เราจะพูดถึงความเศร้า
คืนนี้จะมีเรื่องสารภาพเยอะหน่อย
คำสารภาพแรกของผม
คือว่า ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
ผมก็ไปคลุกคลีตีซี้กับความเศร้าแบบจริงๆ จังๆ
แล้วหลายปีมานี้ได้เรียนรู้อะไรไหม ก็ได้นะ ได้สิ
ได้เรียนรู้เยอะมาก
อย่างแรกเลยคือไม่มีใครชอบความเศร้า
เราไม่ชอบความรู้สึกนั้น ไม่อยากเห็นคนอื่นรู้สึกแบบนั้น
และเราไม่รู้จะรับมือยังไง ทั้งที่เกิดกับตัวเองและกับคนอื่น
หลายปีมานี้
มีอยู่แค่คนเดียวจริงๆ
ที่พูดขึ้นมาเรื่องหนึ่งแล้วกระทบใจผมมาก
มีบ่ายวันหนึ่ง ผมนั่งกินกาแฟกับเพื่อน
กำลังจิตตก
ผมระบายกับเพื่อนว่าผมทนไม่ไหว
แล้วจู่ๆ เขาก็พูดว่า…
ผมเล่าให้ฟังเพราะอยากให้พวกคุณเอาไปใช้นะ
จู่ๆ เพื่อนผมก็พูดว่า "เฮ้ย ดานี่"
"อย่าเศร้า"
ตั้งแต่นั้นยังไม่คุยกับมันเลย
เราไม่ชอบความเศร้า
เราไม่ชอบอารมณ์ขุ่นๆ จริงไหม
แต่ความเศร้ามันแย่กว่านั้น เพราะมันเปิดโปงเรา
เพราะเมื่อความเศร้ารุนแรงขึ้น
เราจะร้องไห้ แล้วเราก็ถูกเปิดโปง
แล้วจริงๆ ทุกวันนี้
การร้องไห้ในที่สาธารณะ ก็ยังเหมือนเป็นเรื่องต้องห้าม
มันทำให้คนเห็นว่าเราอ่อนแอ
และโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
เราจะพยายามห้ามแม้แต่เด็กเล็กๆ ไม่ให้ร้องไห้
จะแบบ "โอ๋ๆ ไม่ต้องร้อง ร้องไห้แล้วไม่หล่อนะ"
ต่อไปถ้าได้ยินคนพูดงั้นกับเด็ก ผมจะโดดถีบยอดอกเลย
ถีบผู้ใหญ่นะ
พอเป็นเรื่องร้องไห้
แม้แต่ทุกวันนี้ก็ยังแบ่งเพศอยู่เลย
มีคำคมดังๆ ที่อายุ 500 กว่าปี
บางคนน่าจะเคยได้ยิน
ย้อนไปสมัยที่ราชวงศ์คาทอลิก เพิ่งพิชิตสเปนกลับคืนมา
และที่มั่นสุดท้ายตอนนั้นคืออาณาจักรกรานาดา
จำได้ไหม
บูอับดิลอยู่กับขบวนผู้ติดตาม อาณาจักรถูกปิดล้อมอยู่นานมาก
เฉลยเลยแล้วกัน ประวัติศาสตร์น่ะ รู้อยู่แล้วว่าจบยังไง
แต่ถึงจังหวะที่บูอับดิล ต้องออกมามอบกุญแจเมือง
นั่นต้องติดอันดับจังหวะลำบากใจสุด สำหรับบุคคลในประวัติศาสตร์
ในจังหวะนั้น แม่ของบูอับดิล
ไม่ใช่แม่ยายหรือแม่ลูกพี่ลูกน้องอะไรงั้นนะ
แม่แท้ๆ ของบูอับดิลบอกเขาเองเลย
"ในเมื่อปกป้องอย่างลูกผู้ชายไม่ได้ ก็ร้องไห้อย่างผู้หญิงไป๊"
อะไรนะครับ
โห ไม่ยั้งปากหน่อยอ่ะแม่
ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยนะ
คงพูดได้ว่าเราทุกคนต่างเคยรู้สึกเศร้า
บางคนซึมลึก บางคนซึมบ่อย
ไม่นานมานี้ผมเริ่มนึกถึงช่วงเวลาในชีวิต
ที่ความเศร้าหาทางแทรก
ในแบบที่ผมเมินมันไม่ได้
มีจริงครับ มีจังหวะนั้นอยู่จริง
เมื่อประมาณ 11 ปีก่อน
ตอนที่หนังเรื่อง "สแปนิชแอฟแฟร์" ออกพอดี
คุ้นๆ ไหม ใครเล่นก็ไม่รู้
เกิดมาผมไม่เคยเล่นหนังมาก่อนเลยนะ
ผมทำแต่ไอ้ที่พวกคุณดูอยู่เนี่ย
แต่ไม่รู้ยังไงดันมีโอกาสทำหนังเรื่องนั้นขึ้นมา
ก็ต้องทำน่ะสิ
และในชั่วข้ามคืน ผมกลายเป็นนักแสดงนำ
ของหนังที่ทำเงินสูงสุด ในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์สเปน
วงการหนังบ้านเราร่อแร่อยู่ละ ผมเก็บสถิตินั้นลงโลงไปด้วยแล้วกัน
ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี
แต่ข้อเท็จจริงมันเป็นงั้น
ไม่แน่ใจพวกคุณได้ดูหนังหรือเปล่า แบบว่าเป็นอีเว้นท์ใหญ่แค่ไหน
แต่ผมไม่รู้ว่ามีใครคิดไหมว่ามันส่งผลยังไงกับผม
นั่นเป็นสองสามเดือนที่ปั่นป่วนสำหรับผม
เพราะเรื่องดีๆ เริ่มเกิดกับตัว
แต่ผมไม่รู้จะรับมือยังไง
จากคนที่ไม่เคยเล่นหนังมาก่อน จู่ๆ โดนถล่ม
ด้วยบทหนัง มีผู้กำกับ มีโปรดิวเซอร์ติดต่อมาเพียบ
เฮ้ย "บ้าบอไรวะเนี่ย"
จู่ๆ ก็ต้องการให้แสดงบนเวที
ผมเล่นเวทีอยู่แล้ว แต่ความต้องการเพิ่มขึ้นสามเท่า
"ดานี่ มาแสดงที่อาลิกันเต้เร็ว" "ได้"
"ดานี่ มาทำโชว์ที่บาร์เซโลนาหน่อย" "ได้"
"ดานี่ มาเล่นที่มูร์เซียบ้าง"
"ไปมูร์เซียทำไมวะ" เขาบอก "นั่นสิ" ผมเลยไม่ไป
ถ้าไม่ล้อคนมูร์เซียนิดนึง
เดี๋ยวผมจะไม่สงบสุข พวกเขาก็ไม่สุข
มีคนมูร์เซียในนี้ไหมครับ แต่ไม่ต้องตอบหรอก ไม่มีใครสน
ทุกคนเข้าใจการทำงานของแบรนด์ใช่ไหม
เขาจะแปะหน้าคนดังลงไป…
ตกผมได้นะ เวลาอยู่บ้าน แล้วเห็นคนดังโฆษณาของใช้
ผมจะวิ่งเปิดตูดออกไปซื้อทันที
ก็แน่นอน หลายแบรนด์ติดต่อผมมา "ดานี่ แบรนด์เรา…"
"หน้าคุณบนสินค้าเรา สินค้าเราบนหน้าคุณ"
นี่แบบ ไม่เข้าใจอะไรเลย
ผมจีบดาราสาวติดด้วยนะ
เป็นเรื่องราวความรักดีๆ มันเยี่ยมมาก
ถ้ามองเผินๆ ในสายตาคนนอกอ่ะนะ
คุณนึกภาพไม่ออกว่ามันเป็นยังไงสำหรับผม
แต่สามสี่เดือนต่อมา
เช้าวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมา
ไม่รู้ยังไง ผมตื่นขึ้นมา
แล้วจู่ๆ ผมก็ร้องไห้ ร้องฟูมฟายเลย แบบว่า "เชี่ย"
เหมือนเวลาต้องเบ่งขี้แล้วร้อง "เชี่ยๆๆ"
หยุดร้องไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าทำไม
ทันใดนั้น แฟนที่คบกันตอนนั้นก็พูด
คำที่มีเหตุผลที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา
"เอ่อ ดานี่ ลองไปคุยกับจิตแพทย์ไหม"
ผมบอกว่า "ก็ได้ ไปสิ"
พอคิดดูแล้วมันแปลกๆ ใช่ไหม
สองประโยคนั้นมันไม่เคยเข้ากันเลย
คำถาม "ลองไปคุยกับจิตแพทย์ไหม" กับคำตอบ "ไปสิ" ไม่เลย ไม่
ปกติเมื่อถามว่า "ลองไปคุยกับจิตแพทย์ไหม"
"จิตแพทย์"
"หมอจิตอ่ะนะ ให้ไปศรีธัญญา คิดว่าฉันบ้าเหรอ"
"เปล่า ไม่ได้จะว่างั้น"
"ฉันบ้าเหรอ" "ไม่ ดานี นายไม่ได้บ้า"
ผมบอก "เพราะฉันพบจิตแพทย์ มา 11 ปีแล้วนะเฮ้ย"
ผมจะบอกอะไรให้นะ
นี่โคตรเพลียกับการพบจิตแพทย์ เพราะไอ้พวกแม่งที่ไม่ยอมไปพบจิตแพทย์
แค่บอกไว้เฉยๆ
ถ้าคุณต่อต้านการไปบำบัดจิต
งั้นช่วยเราจ่ายค่าหมอก็ยังดี เพราะเราแก้ปมตัวเองและต้องแก้ให้คุณมึงด้วย
นั่นแหละ มีคนแนะนำให้ผมไปหานักบำบัด
คนเดิมกับที่รักษามา 11 ปีแล้ว
ผมยังคุยกับเขาอยู่ ซัลวาดอร์หมอยาใจ
ผมไม่เคยไปบำบัดมาก่อน แต่จู่ๆ ก็อยู่ในห้อง
กับผู้ชายหน้าตาใจดีที่นั่งเก้าอี้นวม
มีเก้าอี้อีกตัวอยู่ตรงข้าม
ผมนั่งลง เขาก็พูดว่า "ดานี่ บอกหน่อยว่าคุณมาที่นี่ทำไม"
ตอนแรกผมไม่รู้จะพูดยังไง
ต่อมาก็เริ่มเปิดใจกับเขา พูดไม่หยุดเลย
พูดไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม
ปกติผมไม่ทำนะ
พอหมดเวลา เขาให้ผมหยุดพูด แล้วก็บอกว่า
"ดานี่ หมอสังเกตว่าคุณมีความเศร้าลึกๆ อยู่"
"โห เศร้าเหรอเนี่ย" ไม่เคยคิดมาก่อน
ผมนึกว่าอาจจะหงุดหงิด กดดัน หรือเครียด
ไม่ เป็นความเศร้า ผมถามว่า "มันไปไงมาไง" "ดานี่ เพราะมีอยู่สองข้อ"
"หนึ่ง คุณกำลังอาลัย"
"สอง คุณไม่รู้ตัวว่ากำลังอาลัย"
"แต่เท่าที่รู้ไม่ได้มีใครตายนี่"
หมอบอกว่า "ไม่ ไม่จำเป็นต้องมีใครตาย"
"แต่อาจเป็นบางสิ่งในชีวิตที่ตายจากไป"
จู่ๆ ผมก็เริ่มเข้าใจอะไรหลายอย่าง
เช่น เราไม่รู้ตัวว่าของบางอย่างมีค่าแค่ไหน
เพราะเรามีของนั่นอยู่แล้ว
เราจะคิดถึงต่อเมื่อมันไม่อยู่เท่านั้น
อย่างเช่นผมว่าพวกคุณก็ต้องมีของ
ที่คุณไม่รู้เลยว่ามีอยู่ เพราะไม่เคยมีใครพรากมันไปจากคุณ
เหมือนแขนไง ชัดสุดๆ เลยไหม
เราไม่ตื่นมาทุกเช้าแบบ "อุ๊ย ค่อยยังชั่ว"
"วันอังคารดีๆ ที่มีแขน" ไม่ คือเรามีแขนอยู่แล้วไง
ผมหมายถึงสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น ซึ่งก็คือการไม่ต้องเปิดเผยตัวตน
เราไม่รู้ว่ามีค่าแค่ไหนจนกระทั่งมันหายไป
ผมเพิ่งเข้าใจตอนที่เริ่มสังเกต
เห็นว่าบางเรื่องผมไม่สามารถทำ ในชีวิตประจำวันได้แล้ว
เช่นไปรับหลานชายที่โรงเรียน
หรือซื้อแซนด์วิชกับเบียร์และไปที่หาดมาลากา
กับหนังสือหนึ่งเล่ม นั่งใต้ร่มบังแดด และไม่ต้องมีใครมายุ่ง
ไม่เหลือแล้วครับ มันไปหมดแล้ว
คุณต้องเข้าใจนะ ช่วงนั้น ทันทีที่ผมก้าวออกมาข้างนอก
ผมกลายเป็นโปเกม่อนตัวแรร์
มันเกินไปมาก จากนั้นก็ผ่านไป 11 ปี
คุณอาจอยากถามว่า "ดานี่ เป็นไงบ้าง"
ผมคงจะบอกว่า "ดีขึ้น"
ไม่ "ดี" แต่ "ดีขึ้น"
นั่นก็เพราะก่อนอื่นเลย มันผ่านไปแล้ว 11 ปี
เพราะเมื่อเวลาผ่านไป เราก็เริ่มหาเครื่องมือ ช่วยจัดการกับสิ่งที่ชีวิตโยนโถมเข้าใส่
กระแสเริ่มหายไปละ ผมไม่ติดเทรนด์เหมือนเมื่อก่อน
แล้วก็ซาบซึ้งใจมาก
สมัยนี้อยู่ติดบ้านมากครับ พูดจริงไม่โกหก
คืนนี้ผมจะมาแบ่งปันเครื่องมือ
ที่ช่วยให้ผมปีนขึ้นจากหลุมนั้น
จะให้คำแนะนำด้วย ผมชอบให้คำแนะนำ
บางคนเกลียดมาก
"ไอ้คนที่ให้คำแนะนำ…" งั้นไม่ต้องรับ ไม่ว่า
ผมจะให้คำแนะนำข้อนึง ข้อแรกของวันนี้
ถ้าคุณเดินอยู่บนถนน และเห็นคนที่คุณชื่นชมมากๆ
หมายถึงชื่นชมจริงๆ น่ะนะ
ไม่ใช่แกล้งๆ ชอบแค่เพื่อจะถ่ายรูป ไปโพสต์ออนไลน์ว่าเป็นคนมีของ
แบบไม่สนว่าเป็น เปปอน นิเอโตหรือออร์เทก้า สมิธ
ไม่ หมายถึงชื่นชมจริงๆ น่ะ
ถ้าคุณบังเอิญเจอคนนั้น
ผมขอแนะนำนะ
อย่าไปยุ่งกับเขา
ปล่อยเขาไปเถอะ
ดูห่างๆ อย่างห่วงๆ ทำเหมือนอยู่ในสวนสัตว์
ให้มันอยู่ในที่ของมัน ดูกิจกรรมน้องไป
แต่อย่าเข้าไปกวนเขา
เพราะเราไม่รู้ว่าคนนั้นกำลังจะไปไหน
เขามาจากไหนหรือกำลังเจอปัญหาอะไรอยู่
แต่ถ้าแรงกระตุ้นมันรุนแรงจนคุมไม่ได้
จะต้องเข้าไปพูดคุยกับเขาให้ได้
งั้นนี่คือเคล็ดลับนะ
ก่อนอื่น คิดให้ดีๆ ก่อนจะพูดหรือทำอะไร
แล้วจัดการมันซะ
จัดการตามแผนนะ ไม่ใช่ไปจัดการเขา
หลายปีที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมาย บางเรื่องก็เกิดมากกว่าหนึ่ง
ผมจะเล่าเรื่องฮาๆ พอขำๆ ละกัน
แต่เรื่องนี้คลาสสิกมาก
มีคนเดินมาหาผม บอกว่า
"ว้าว ดานี่ โรวิร่า ว้าว นายเป็นแฟนฉัน"
เอาที่สบายใจเลยเตง
หรืออีกแบบ
"ว้าว ดานี่ โรวิร่า ฉันเป็นไอดอลนายเลย"
ผมก็แบบ "ใช่ๆ ที่ห้องผม มีโปสเตอร์คุณเต็มผนังเลย… คุณ"
"แฟน" กับ "ไอดอล" ไม่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ต่างกันขนาดนั้น
ผมเข้าใจ คำมันน่าสับสน ยิ่งเวลาเราตื่นเต้น
ผมนี่ประจำเลย
ของผมจะเป็นคำว่า "หยุดยาว" กับ "หย่อนยาน"
รู้นะว่าหยุดยาวคืออะไร หย่อนยานเป็นไงก็รู้ ระวังด้วย
แต่บางครั้งเวลาพูดก็ชอบสลับกัน ผมต้อง…
วันก่อนผมถามน้องว่า "วันหย่อนยานนี้เป็นไง"
เขาบอก "หย่อนอะไรของมึง"
ก็เหมือน "เป้" กับ "ย่าม" "เสื้อกล้าม" กับ "เสื้อยืด" ไรงี้
ยิ่งภาษาอังกฤษ บางคำทำผมสับสนหนักมาก
ผมพูดภาษาอังกฤษไม่เก่งแต่เนียนได้นิดหน่อย
แต่จะมีสองคำที่ทำให้หยุดคิดทุกที
คำว่า "ก่อน" กับ "หลัง"
เพราะคำว่า "หลัง" ฟังดูเหมือน…
"เมื่อไหร่นะ" "'หลังจาก' เมื่อวานไง" แบบว่า
และคำว่า "ก่อน" ฟังดูเหมือนรอได้ "อันนี้ใช้เมื่อไหร่" "เอาไว้ 'ก่อน'"
ผมว่าพวกเขานั่นแหละที่ผิด เดี๋ยวอธิบายให้ฟัง
แล้วก็จะมีคนที่สลับ… ทุกคนมีเหตุผลของตัวเองแหละ
"นี่ชอบจำ 'หำ' สลับกับ 'สลัด' ล่ะ"
ได้เลยจ้ะ เห็ดสด
แต่ว่า…
ปกติเวลามีคนบังเอิญเจอผมและเข้ามาหา
ผมมักจะทำให้เขาผิดหวัง
ถ้าแค่คุยกันแป๊บๆ ผมก็ทำให้ผิดหวังละ
แค่เพราะงั้นอ่ะ
หลายคนเดินจากการพูดคุยตรงนั้น
โดยคิดอยู่สองอย่าง
ถ้าไม่คิดว่าผมหยาบคาย
ก็คิดว่าผมขี้อายมาก
ผมไม่ได้ขี้อาย
ก็แค่ระวัง
ถ้าเจอกันข้างนอกคุณจะเห็นผมใส่หมวกแก๊ป
ใส่หูฟังไป ไม่สนชาวบ้าน
ก้มหน้าก้มตาเดิน
ถ้าไม่ยุ่งกับผม ผมก็ไม่ยุ่งกับคุณ
แบบว่าไม่… คือไม่ได้…
เพิ่งโดนกับตัวเมื่อวันก่อนตอนไปแสดงที่บูร์โกส
บูร์โกส เมืองที่ไม่เคยหลับใหล
โห แค่สี่โมงเย็นก็เงียบเป็นป่าช้าละ
นี่ก็แบบ "เยี่ยมเลย"
จู่ๆ ผู้ชายจากฝั่งตรงข้ามก็ตะโกนขึ้นมา
"คนดังโว้ย!"
เอาจริงดิวะ
ถ้าจะเรียกกลางถนน ช่วยบอกชื่อให้โลกรู้บ้างก็ได้
"คนดัง"
กูว่ามึงก็เป็นคนดังของแม่มึงเหมือนกันครับ
ไม่รู้สิ อย่างน้อยแค่สวัสดีทักทายก็ได้
"หวัดดี สบายดีไหม" หรือคำกิริยาไรงี้
บางคนก็จะ "ดานี่ ถ่ายรูป!"
ฟังเข้าไปก็เหมือน "ดานี่ ระวัง!" เหมือนจะเขวี้ยงอะไรใส่ผม
เอาจริง คืองี้…
มีหนนึงตอนอยู่ในลิฟต์
ตอนนั้นอยู่โรงแรมมั้ง
เรากดปุ่มขึ้นไปชั้นบนๆ
ประตูกำลังจะปิด เราเห็นคนเดินมา
เราเลยทำท่าพิมพ์นิยม "อุ๊ย นั่น…"
แต่ไม่ได้อยากให้เขาเข้าลิฟต์
เราทำแบบนั้น "อุ๊ย นั่น…"
แต่ไม่ได้กดปุ่มอะไรเลย
ไอ้ "อ๊ะ" นี่มันอะไร
มันคือการละคร มันคือ…
"อ๊ะ"
ต่อให้เป็นแม่นั่งรถเข็นมา "ดานี่…"
นี่ก็ "ฮะ แม่ อ๊ะ…" ประตูปิดปั๊บกูจัดเลย ชาติหน้าเหอะอีแก่
ทำไมล่ะ ก็ไม่อยากให้เข้ามา
เราเป็นแบบนั้นกัน
ไม่รู้สิ เราแค่ชอบอยู่คนเดียวในลิฟต์
บางทีก็จะส่องกระจก ถ่ายรูป เกาไข่ แล้วแต่
นั่นแหละ มีคนแก่เคราหงอกเดินเข้ามา
ผมหงอก ใส่เสื้อผ้าหลวมๆ อารมณ์นิ่งสงบอย่างเซน
ผมก็คิดนะ เขาจะเอายังไง
แล้วเขาก็กดปุ่ม
เรายืนเงียบกริบเลิ่กลั่กในลิฟต์แบบคลาสสิก
แล้วเขาก็ถามว่า "ขอโทษนะ ถามหน่อยได้ไหม"
นึกในใจ "ลุงถามไปแล้วไง นี่ก็จะถามอีกแล้วนะ"
แต่ก็ตอบว่า "ครับ ได้ครับ"
เขาจ้องหน้าผม
แล้วก็…
"ใช่คุณมั้ย"
โห เขาพูดจริงจังจนผมถึงกับไม่แน่ใจตัวเอง
ผมส่องกระจก
"กูใส่ชุดสไปเดอร์แมนอยู่ป่ะวะ"
"ใช่คุณมั้ย" แม่งถามได้
นึกถึงที่เคยสัมภาษณ์กับวงเอสโตปา
หนึ่งในนั้นเล่าว่ากำลังเดินๆ อยู่ก็เจอคนทัก
"เฮ้ย ใช่นายป่ะ หรือพี่นาย"
คนแม่งติงต๊อง
ตั้งแต่ช่วงโควิดจนถึงตอนนี้
สบายใจได้ ผมจะพูดครั้งนี้ครั้งเดียว
จะพาดพิงเหตุการณ์ระดับโลก ที่ทำชีวิตเรากลับตาลปัตร
และถ่วงปัญหาหนักอึ้งให้เราต้องแบกเพิ่ม
บางคนก็แบกเยอะกว่าชาวบ้าน
ส่วนผมก็แบกผีบ้ามาตั้งแต่ตอนนั้น
ผมพบเจอความสูญเสียมาบ้าง มากกว่าที่อยากเจอน่ะ
บางกรณีทำใจยากกว่ามาก แต่การสูญเสียก็คือการสูญเสีย
ผมขอเล่าถึงความสูญเสีย สองครั้งที่พบเจอมาในชีวิต
แบบที่กระทบผมรุนแรงมาก
เพราะเป็นการสูญเสียเพื่อนที่แสนดีทั้งสอง
ซึ่งแทบจะเป็นเหมือนคนในครอบครัว
เป็นเพื่อนร่วมชีวิตของผม
คือน้องหมาบูลโยและการาปาป้า
ตัวนึงกลับดาวตามน้องอีกตัวไป ห่างกันราวๆ แปดเดือน
ผมยังทำใจจากตัวแรกไม่เสร็จ ตอนที่อีกตัวนึงจากไป
คือมัน โห
ผมร้องไห้
ร้องไห้เหมือนผู้หญิง
เพราะผมปกป้องอย่างสัตวแพทย์ไม่ได้
แต่รู้ไหม มันเป็นการร้องไห้ที่ทำให้คิดขึ้นได้ว่า
"โห เราไม่เคยร้องไห้แบบนี้มาก่อน"
พวกคุณก็รู้จักผม ผมชอบตั้งชื่อให้ทุกอย่าง
ตอนนั้นร้องไห้แบบที่ผมตั้งชื่อว่า "ร้องไห้หมดจด"
"ร้องไห้หมดจด" ผมรู้สึกถึงความปวดใจ
ผมคิดถึงน้องหมา ผมรู้สึกเศร้า ถึงขั้นร้องไห้สะอึกสะอึ้น
แบบนั้นเลย แต่มันล้างใจเราหมดจด เพราะอะไรรู้ไหม
เพราะผมไม่ได้รู้สึกผิด
มันคือความโล่งอก ผมไม่ได้รู้สึกผิด น้องๆ ตายตอนอายุ 12 ขวบ
น้องหมาจะอยู่นานกว่านั้นได้ไหม ได้สิ
น้องตายเร็วกว่านั้นได้ไหม ก็ได้เหมือนกัน
แต่เรามีความสุขด้วยกันมาก ผมเคยช่วยน้องๆ ไว้
แล้วจะว่าไปน้องหมาก็ช่วยชีวิตผม
คือมันดีน่ะ
อีกอย่าง ซัลวาดอร์หมอยาใจผมชอบพูดว่า
"ดานี่ การร้องไห้เป็นวิธีเยียวยาความรู้สึกอาลัย
และเป็นการให้เกียรติ สิ่งที่ไม่อยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว"
"และเมื่อน้ำตากลายเป็นเรื่องเล่า กลายเป็นเสียงหัวเราะ เป็นความทรงจำ
เราจึงต้องทำต่อไป
เพราะนั่นคือการให้เกียรติ สิ่งที่ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว"
เมื่อเป็นแบบนั้น
ผมก็อยากเล่าสักเรื่องให้พวกคุณฟัง
เกี่ยวกับอาทิตย์แรกๆ ที่ผมรับการาปาป้ามาเลี้ยง
ผมไม่เคยเลี้ยงหมามาก่อน มือใหม่สุดๆ ไม่รู้อะไรเลย
แล้วจู่ๆ ผมก็
อยู่คนเดียวในบ้านกับเจ้าก้อนขนจิ๋วนี่
หนักไม่ถึงสามกิโล เป็นลูกหมาอายุแค่สามสี่เดือน
ในสัปดาห์แรกเราตัวติดกันแทบ 24 ชั่วโมง
ผมก็ศึกษาน้อง น้องก็ศึกษาผม
เราแบบว่า…
แต่ถึงจุดหนึ่งเราต้องไปทำงาน
ถ้าเราอยู่คนเดียว เราก็ต้องทิ้งน้องให้อยู่เองในบ้าน
ครั้งแรกๆ มันแบบ โห
ผมเตรียมทุกอย่างให้น้องหมา
มีเตียง มีน้ำให้ดื่ม น้ำเปล่านะ ไม่ได้ให้โค้ก
ทิ้งข้าวไว้ให้ด้วย
เอาให้แน่ว่าเรียบร้อยปลอดภัย
แล้วผมก็ออกไปทำงาน แต่ไม่ค่อยอยากไปหรอก เข้าใจเนอะ
ผ่านไปหกถึงเจ็ดชั่วโมง ผมกลับบ้าน
เพื่อนบ้านโผล่หน้ามาฟ้องเลย
"ดานี่ น้องร้องหงิงๆ ทั้งเช้าเลย แถมตะกุยประตูด้วย"
โอ๊ยตายๆ จริงเหรอ
พอเปิดประตูก็เห็นฉี่สองสามหย่อย อึก้อนเล็กๆ
ขาเก้าอี้โดนแทะเละหมด แบบว่า…
แล้วน้องก็นั่งมองตัวสั่นอยู่ตรงทางเดิน
ฉี่ราดด้วย ผมนี่แบบ โอ๊ยๆ ลูก
"การาปาป้า มามะ เป็นอะไรลูก"
"มาหาพ่อนะ ไม่มีอะไร ไม่ต้องห่วง"
"อยากไปบำบัดจิตมั้ย"
"ไปก็ได้" ไปเหรอ
ระวังเถอะ
สุดท้ายมีคนแนะนำครูฝึกหมามาให้ เป็นนักศึกษาพฤติกรรมสัตว์
ผมก็เล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาบอก "ดานี่ ไม่ต้องกังวลหรอก"
"นั่นเรื่องปกติ โดยเฉพาะถ้าเป็นลูกหมาตัวใหม่"
"คุณกำลังรับมือกับโรคกลัวการแยกจาก"
ผมก็แบบ "ว้าว"
นั่นมันคืออะไรกันแน่
เขาบอกว่า "พูดง่ายๆ ก็
แปลว่าหมาคุณกลัวการแยกจาก"
ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วไง
"อ้อ งั้นผมทำอะไรได้บ้างมั้ย"
เขาบอกว่า "ได้ มีหลายวิธีที่ไม่ซับซ้อนมาก"
"คุณแค่ต้องสม่ำเสมอ"
ผมลองอยู่หลายวิธี แต่มีทางหนึ่งช่วยได้มากจริงๆ
ผมว่ามันดีต่อใจมากๆ เพราะงั้นเลยจะเล่าหน่อย
เขาบอกว่า "ดานี่ เวลาคุณออกไป ข้างนอกสองสามชั่วโมง
ทิ้งเสื้อผ้าที่มีกลิ่นของคุณให้น้องไว้สักชิ้น"
อย่างที่รู้ หมารับรู้กลิ่นได้ดีดว่าเราเป็นพันเท่า
และประสาทรับกลิ่นของน้อง เชื่อมโยงกับอารมณ์อย่างใกล้ชิด
ซึ่งมันงดงามมาก
พวกเราก็เคยทำนะ แต่เสียมันไป ตอนพยายามทำตัวมีอารยะ
ฟังดูออกจะเข้าท่า
เขาบอกว่า "ตอนที่ไม่อยู่บ้าน ให้ทิ้งเสื้อผ้าที่มีกลิ่นของเราไว้"
"หมามีกระบวนการคิดแสนวิเศษ
และถ้าน้องได้กลิ่นใครสักคน
ที่เป็นตัวแทนของเพื่อน ผู้พิทักษ์
ผู้ปกครองหรือครอบครัว มันจะช่วยให้น้องหมาสงบนิ่งลง"
ผมบอก "โห งดงาม ไว้จะลองดู"
ก่อนจะไปทำงาน
ผมไปที่ตู้เสื้อผ้าที่มีกองเสื้อผ้าใช้แล้ว
แล้วก็ทำแบบนี้
พอดีเห็นเสื้อนอนหน้าหนาวเก่าเท่ายุคหิน
ผมก็คว้ามาดม แล้วก็ "เชี่ย นี่มันกลิ่นกูชัดๆ"
"กลิ่นเหมือนกูมากกว่ากูเองอีก เป็นไปได้ไง"
ก่อนออกจากบ้าน ผมจะย้ายเตียงหมาออกมา
ให้ไปอยู่ตรงทางเดิน
หยิบเสื้อนอนมาด้วย อุ้มเจ้าลูกหมา
วางน้องลงไป ปุ๊บ
น้องนอนหลับปุ๋ยเอาหัวซุกชุดนอนแบบนี้…
สงบนิ่งสุดๆ
ผมออกจากบ้านมาแบบคิดว่า
"โห ถ้าไม่ตายเพราะกลิ่นก็จะแกร่งขึ้นเลยนะ"
ผมก็ออกจากบ้าน คิดว่า อ่ะ ลองดูแล้วกัน
สักหกหรือเจ็ดชั่วโมงก็กลับมา น่าจะสังเกตกันว่าผมไม่เคยทำงานแปดชั่วโมง
เพื่อนบ้านยังไม่ออกมาพูดอะไร
ผมเปิดประตู
เห็นเตียงหมา
เห็นเสื้อนอน
แต่น้องหมาไม่อยู่
ซึ่งเป็นจุดสนใจหลักของผมไง
ผมหยุดมองไปรอบๆ เริ่มตั้งใจฟัง
แล้วก็ได้ยิน…
ทางเดินอยู่ตรงนี้ แล้วก็มีห้องนั่งเล่นห้องนึง…
เอ่อ มีห้องเดียวแหละ ไม่ได้มี 17 ห้อง
ผมเดินไปตรงนั้น
และบนพื้นใกล้ๆ โซฟาผมก็เห็น…
คืองี้ ผมวางผ้าห่มไว้บนโซฟา
เป็นผ้าห่มธรรมดาๆ เอาไว้งีบหลังกินมื้อเที่ยง
นี่คนอันดาลูเซีย วันๆ เอาแต่นอนไง
ผ้าห่มคงห้อยลงมา
แล้วเจ้าหมาก็ใช้ปากหรืออุ้งลากมาที่พื้น
นั่นแหละ ผ้าห่มอยู่ที่พื้น
กองหยุมๆ อยู่
แล้วหมาก็นอนหลับตาพริ้มบนผ้า
อย่างสบายใจเฉิบ
แหงสินะ ผ้าห่มก็มีกลิ่นของผม
"ไอ้หมานี่บำบัดโรคเองว่ะ"
ก็ใช่น่ะสิ
คือก็ "ตราบใดที่มันได้ผล
ผมหยิบผ้าห่มกลับมาวางบนโซฟา อยู่กับน้องหมาทั้งวัน
วันต่อมาก็ใช้มุกชุดนอนอีก
น้องมันก็เล่นผ้าห่มอีกสามรอบ
รอบที่สี่ตอนผมพยายามจะเก็บผ้าห่ม
น้องมันมองหน้าแรงมาก เหมือนจะบอกว่า
"ผ้าห่มผืนนี้เป็นของเราแล้วนุด ตลอดไป"
และหลังจากนั้น ผ้าห่มนั่นก็เป็นของหมา
มันอยู่กับน้องไปตลอดชีวิตเลย
จนถึงท้ายที่สุด
และเมื่อถึงตอนนั้น ผ้านั่นก็มีกลิ่นหมามากกว่ากลิ่นผมแล้ว
เผื่อใครรับหมาใหม่มาเลี้ยง และกำลังประสบปัญหานะครับ
ก่อนอื่น โทรหามืออาชีพ
คุณควรรู้ว่ามีเทคนิคที่มีประโยชน์อยู่จริงๆ
นี่คือจุดเปลี่ยนของโชว์นี้นะ
พวกคุณเป็นผู้ฟังที่ดีมาก
คอยจับมือให้กำลังใจผมมาจนถึงจุดนี้
ผมเลยอยากขอบคุณด้วยคำสารภาพสักหน่อย
พวกคุณรู้ด้วยว่าพูดจริงเพราะโชว์นี้ได้สตรีม
อีกโชว์ผมเอาไปเก็บละ ผู้ชมห่วยมาก
ขายโชว์นี้ดีกว่า
นั่นเรื่องจริงนะ
แล้วพอคุณรู้ว่าผมก็พูดงี้กับอีกโชว์…
ผมมีเรื่องจะสารภาพ ถือเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ละกัน
ฟังนะ
ผมเป็นแฟนตัวยง
แบบโคตรอิน
แหม หูผึ่งกันแล้วดิ
ทีนี้จะเดินตามเข้าลัทธิกันหมด
ระวังนะ ไม่ๆ ล้อเล่น
อ่ะ เล่าต่อ
ผมเป็นแฟนตัวยง แบบโคตรอิน
กับการกินหอย
เสพติดเลย
กินหอยน่าจะเป็นหนึ่งในเรื่องท็อปฮิตติดใจที่สุด
คิดดู ถ้าผมเปลี่ยนเรื่องตอนนี้ พวกคุณคงจะ "ไอ้โชว์นี้มันยังไงแน่วะ"
"มันพูดถึงแผลใจอยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนไปกินหอยเฉย"
วางใจได้ครับ จับมือผมไว้นะ เราจะเข้าไปในเซฟโซน
ไม่ต้องห่วง
โอเค
เพราะนี่เป็นแฟนตัวยง
ทุกครั้งที่มีโอกาส
ทุกครั้งที่สถานการณ์เอื้ออำนวย
ผมจะขอเลยนะ ขอกินหน่อย
มัทธิว 7:7 "ขอแล้วท่านจะได้รับ" น้อมนำพระคัมภีร์
เอางี้ แล้วตลอดที่ผ่านมาเพราะอะไรไม่รู้
แต่ผมโคตรโชคดี
ผมได้รับโอกาสมากพอ
ที่จะพูดได้ว่ากูนี่ตัวตึงแห่งการกินหอย
ถ้าเป็นเรื่องกินหอย ไม่มีใครเทียบผมได้ บอกเลย
ไม่มี
นั่นแหละ
ไหนๆ ก็พูดแล้ว
คืนนี้ผมเลยอยากมอบของขวัญให้ทุกคน
จินตนาการเตลิดไปเลยอ่ะดิ
จบคืนนี้ลิ้นผมกล้ามขึ้นชัวร์
ไม่ใช่งั้น ผมแค่อยากบอกเคล็ดลับนิดนึง
คำแนะนำนิดหน่อย
เพื่อที่ว่าจากนี้ไป
ทุกครั้งที่คุณมุดลงไปใช้ลิ้นกระทำการงดงาม
คุณจะได้รับประสบการณ์ที่น่าพึงพอใจมากขึ้น
คุณอาจจะคิดว่า "โห ดานี่จะให้คำแนะนำเรา
จะได้กินหอยอร่อยขึ้น"
ไม่ใช่
ไม่ นั่นไม่ใช่ประเด็น
คำแนะนำมีไว้
แด่ชาวมีหอยและยอมให้เรากิน
แค่เปลี่ยนมุมมองน่ะ
ไหนๆ ก็พูดงี้ ก่อนจะเข้าเรื่อง นี่เป็นจังหวะเหมาะสุด
ที่จะเริ่มเข้าสู่กายวิภาคของอวัยวะสืบพันธุ์
ผมว่ามันจำเป็น คุณอาจจะคิดว่า "ไม่ ดานี่ มันไม่จำเป็น"
แต่จำเป็นต้องแจกบริบทหน่อย
ขอโทษด้วยถ้าผมต้องเข้าเรื่องเทคนิค ขอโทษนะ
จู๋คืออะไร
ผมจะใช้คำว่าจู๋กับจิ๋มเยอะมาก ขอโทษนะครับ
ก็แค่คำสั้นๆ สองคำ พูดซ้ำๆ เหมือนคำทั่วไป
เราโตๆ กันแล้วน่า
ไม่ต้องอ้อมค้อมใช้คำเปรียบเปรยเป็นอื่นก็ได้
จู๋คืออะไร
จู๋คือชิ้นส่วนทางกายวิภาค และอวัยวะเพศในร่างกายมนุษย์
อยู่ใต้บริเวณหัวหน่าว
มันเป็นส่วนของร่างกายที่ยื่นออกมา
บางคนก็ยื่นใหญ่เห็นชัด บางคนหลบในจนต้องเอากระจกส่องเอา
คืองี้
ไหนๆ ผมชอบตั้งชื่อและใช้คำอุปมา
สมมติว่าผมเป็นวิหาร
นึกภาพตามนะ สมมติผมเป็นวิหาร
ไอ้นั่นก็คือการ์กอยล์ นึกออกป่ะ
วิหารกับการ์กอยล์ รูปร่างน้อยใหญ่ต่างกันไป
บ่อยครั้งเราก็เห็นวิหารใหญ่โตมโหระทึก
แต่ไอ้การ์กอยล์ที่ห้อยอยู่ดันน่าผิดหวังใช่ไหมล่ะ
หรือบางครั้งเราก็เห็นโบสถ์น้อย
แต่การ์กอยล์คับเบิ้มจนเข้าประตูไม่ได้
หรืออาจจะเห็นวิหาร แล้วยืนงงว่า "ไหนล่ะวะการ์กอยล์"
มีอยู่จริง แต่เพราะวิหาร ขาดการดูแล หญ้าดกรกชัฏ
เราเลยมองไม่เห็น
ต้องเล็มหญ้าก่อน
หรือไม่ผนังโบสถ์ก็โล่งเหี้ยน
จนเห็นการ์กอยล์ชูเด่นจากดาวอังคาร
มีทั้งการ์กอยล์หัวโต การ์กอยล์ที่ดูเศร้าๆ
การ์กอยล์เอียงห้อยไปข้างนึง บางทีก็อีกข้าง
การ์กอยล์ที่อยู่มานานจนย้วยเหี่ยวหมดแล้ว
แล้วก็มีการ์กอยล์จิ๋วขนาดเท่าแท่งดินสอ…
สรุปว่ามีการ์กอยล์สารพัดแบบ
ทุกแบบสวยหมด
และทุกแบบก็ควรได้รับความสุข นึกออกมะ
อีกอย่างนะ ผมว่า
จู๋เป็นอวัยวะที่เข้าถึงได้สะดวกมากๆ
เราใส่เสื้อผ้า แต่ถ้าเราแก้ผ้าเดินโทงๆ…
ส่วนตัวผมก็ชอบไปเที่ยวหาดเปลือย นานๆ ทีในช่วงหน้าร้อน
ผมชอบความรู้สึกที่ได้เดินเปลือย "หาดไหนเหรอ" เรื่องไรจะบอก
มีอยู่หาดนึงที่ผมชอบไปกับเพื่อน
เขามาช้ากว่าผมทุกที
แถมแก้ผ้าแล้วเรียบร้อยตั้งแต่ก้าวลงจากรถ
มันเดินโป๊ลงมาเลย
แปลว่าผมอยู่บนหาด จะเห็นเพื่อนเดินมา
ถือกระติกคูลเลอร์กับร่ม
กระเป๋าใบนึงงี้ คือมันถือของเต็มมือ
มันเดินมาหาผม ทักทาย แต่ไม่วางของ
"ไง ดานี่ เป็นไง" ผมก็แบบ…
ผมไม่ยอมหอมแก้มทักทายมันนะ ผมถามว่า "ของมึงหนักมั้ย"
ลองนึกภาพระบอบกษัตริย์ยุคใหม่ แต่เป็นอาณานิคมชีเปลือย
โผล่เข้าไปในงานหลวง "สวัสดีขอรับ สบายดีไหมท่าน"
"สวัสดี ฝ่าพระบาท เป็นอย่างไรฤๅ"
หรือเวลาขึ้นรถไฟใต้ดิน
นึกสภาพขึ้นรถไฟใต้ดิน
มีคนบอกว่า "ห้อยไหวมั้ย"
เราก็บอก "ไหว" "เราก็ไหวเหมือนกัน ไปกัน"
"รถไฟเข้าโค้งคือสนุกเลย" เนอะ
แต่นั่นแหละ…
แล้วจิ๋มล่ะคืออะไร
จิ๋มคือชิ้นส่วนทางกายวิภาค และอวัยวะเพศในร่างกายมนุษย์อีกเพศ
แต่แทนที่จะอยู่ส่วนล่างของหัวหน่าว
มันซุกไปข้างในแล้วหลบเข้าไปต่ำกว่านั้นนิดนึง
ในส่วนที่อยากจะเรียกว่า เป็นเนินพระอุมาอารากอนีส
มองจากด้านนอกจะดูเรียบกว่า
แบบแอบเก็บอาการงี้
จิ๋มจะสงบอยู่ในตัวเอง
แต่…
ผมก็เคยเห็นจิ๋มที่สภาพเหมือน แซนด์วิชแฮมยำรีบทำโปะๆ มา
แล้วสุดท้ายก็ได้แค่เนื้อกลีบๆ เต็มปาก
แบบขอหนมปังด้วยได้ไหมล่ะคุณพี่
แต่จิ๋มทุกอันก็สวยหมด
ทุกอันก็ควรจะได้สมสุข
แต่ว่าในเชิงศักยภาพร่างกาย
บ๊วบจู๋มันเข้าถึงง่ายกว่ามาก
เทคนิคก็หัดได้ง่ายกว่า
สภาพร่างกายไม่ต้องแข็งแรงมากก็ดูดได้ ไม่ต้องตีลังกาหาทำ
ถ้าเจอคนที่มีจู๋
บอกว่า "ไง" ท่าทีเข้ากันได้ "ขอบ๊วบได้มั้ย"
เขาบอก "ได้ จัดมาเลย" เราก็…
ก้มลงมาแบบนี้…
จะทำแบบน้ี หรือท่านี้ก็ได้ ไม่ใช้มือยังได้
ถ้าเขานอนอยู่แบบนี้ จะใช้มือหรือไม่ก็ได้
ถ้าเขายืนหันไปอีกด้านก็ล้วงเข้าไปได้อีก
ผมว่าบ๊วบจู๋สนุกกว่าด้วยนะ
ผมก็ว่างั้น ใช่มะ ได้ยินเขาว่ามา
เดี๋ยว ไม่ใช่ จะบอกอะไรหน่อย
ช่วงนี้มีจังหวะสนุกมากจนมีหน้าอาจจะกลับมา
เล่าให้ฟังใหม่ว่ามันสนุกแค่ไหน
อย่ายุนะ
อย่าให้กรอบความรักสองเพศ มาขวางความรักสนุกของเรา
คนเราเกิดมาแค่ครั้งเดียว อย่าลืมล่ะ
ถ้าไปบ๊วบจู๋ มันก็เป็นแค่นั้นแหละ
แต่ว่า
การกินหอย ถ้าเจ้าของหอยไม่คิดจะช่วยสักนิด
ในทางกายภาพ
มันซับซ้อนกว่ากันเยอะ
สถานการณ์ก็เหมือนกัน
มาเจอคนมีจิ๋ม ท่าทีเข้ากันได้
"ให้ผมเลียจิ๋มมั้ย" "จัดมาเลย"
ปกติแล้วคนก็จะ "เอาเลย เลียจิ๋ม"
จัดมา!
พอเรามองเขา…
มองแล้วก็ทำให้อยากจะพูดว่า
"นี่น้องหมึกตกลงมาจากชั้นห้ารึเปล่า"
เอาเท้าสะกิดๆ แบบ "แม่คุณ"
ไม่แน่ใจว่ารอให้ลงลิ้นหรือเรียกชันสูตร
โอเค แต่ก็เอาเหอะ เขาไม่ช่วย
แต่เพราะผมเนี่ยชอบทำมาก ยอมออกแรงแทนเราทั้งคู่ก็ได้
จากนั้น
ไอ้ท่าของเขามันก็ไม่สบายเราในทันที
ขอโทษนะทุกคน
ทันทีก็ต้องทำอะไรอย่างนี้… ก้มดู…
ท่ามันขัดๆ เพราะคนนั้นเขา เพราะ…
และเพราะต้องปิดไฟ
แทนที่จะเอามือคลำหาได้
ก็ต้องใช้หน้าค่อยๆ ดุนไป
พยายามใช้หน้าดุนหา…
นึกภาพเจ้าหมูตุ่นดมเห็ด
แบบหา… ก้มอย่างนี้…
แต่ท่ามันก็ประหลาดอยู่แล้ว
ประหลาดจนเราอยากจะบอกว่า
"เนี่ย ช่วยกันหน่อย ขมิบก้นกบนิดนึง"
"โยกสะโพกไปข้างหลังนิดนะ ช่วยให้เข้ามุมได้หน่อย"
ยิ่งกว่านั้น ทันทีที่รู้สึกแอบเสียววาบ
ปกติจะทำอะไร เขาจะ…
แล้วจะหัดไป เก็บมิบเข้าไปอีก
ทีนี้ก็ไม่ใช่หมูตุ่นดมเห็ดละ
ต้องกลายร่างเป็นตัวกินมด
แบบถ้าเขาลุกหนีไปแล้วมีคนอื่นเข้ามา
พวกนั้นจะเห็นภาพชายคนนี้ก้มเลียน้ำจากพื้น
"หวัดดี"
"ตรงนี้แล้งมากเหรอ" แต่นั่นแหละ จะบอกให้นะ
มนุษย์มีสิ่งที่เรียกว่ากระดูกคอ
ดัดไปถึงจุดหนึ่งมันจะงอต่อไม่ได้
ก้มลงไปได้แค่สิบหรือ 15 นาที ครึ่งชั่วโมง ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
แต่เสร็จเมื่อไหร่ คอเราก็…
สุดท้ายคอเคล็ดดัดกลับไม่ได้
"ชอบรึเปล่า" "ชอบ คอเป็นอะไรน่ะ"
"พอดีจะเรียนไวโอลิน"
"คุณกลับไปปั๊บ นี่เอาไวโอลินเสียบต่อเลย"
อาจเป็นงี้ไปทั้งอาทิตย์ เอาไงล่ะทีนี้
จะไปหาห้องอยู่ ดูสิ
"ขาย ชั้นสี่"
ไหนๆ ทุกคนก็มาแล้ว
ให้ตาย
ค่อยยังชั่ว
เคล็ดลับที่สอง
รู้นะว่าทุกคนบ่นมาตลอดชีวิต
แล้วก็มีสิทธิ์ที่จะบ่น
คู่ของคุณน่ะเห็นแต่ตัวเอง
พวกเขาเห็นแก่ตัว
เห็นว่าความสุขสมของตัวเองสำคัญกว่าของคุณ
พอเขาเสร็จ ก็คือเสร็จเลย
แล้วคุณก็คิดถูก มันเป็นอย่างนั้นมานานละ
แต่โชคดี ในที่สุดเราก็มาอยู่ในยุคของ
ความก้าวหน้า เท่าเทียมและการเปิดกว้าง
ยุคแห่งความมีน้ำใจในองค์รวม
แล้วมันก็เจ๋งมาก
ถ้าพูดคำว่า "คลิตอริส" ให้ผมฟังเมื่อ 25 ปีก่อน
ผมอาจตอบว่า "โปเกม่อนน้ำ!"
แต่ตอนนี้บอกได้แล้วว่า
"รู้ไหมว่าคลิตอริสเป็นอวัยวะเดียวในร่างมนุษย์
ที่ออกแบบมาให้รับความสุขสมเท่านั้น"
- โว้ว - จริง!
"จริง" เธอบอก แน่สิ
แล้วก็เป็นมือเดียวที่ยก
เนี่ย ก็ถ้ามันเป็นงั้นจริง มาใช้ประโยชน์ให้เต็มที่เนอะ
คือเวลาที่กำลังจะลงลิ้น
กินบุฟเฟ่ต์หอย
คลิตอริสก็จ่ออยู่ตรงหน้าเสมอ
คือไม่ได้จ่อหน้าจริงๆ บางทีก็จริง
แต่แน่นอน เราต้องหาให้เจอ
ไม่ใช่แบบว่า…
คือเนี่ย ถ้าเป็นจิ๋มในบ้าน
ไม่ๆ คือ "ในบ้าน" เดี๋ยวดิ…
คือเป็นครอบ… คือว่า…
ของคนคุ้นเคยเหมือนอยู่บ้านเดียวกัน แม่งภาษาสเปน!
คือก็ต้องใช้เวลานิดหน่อย ทำความคุ้นเคยกับพื้นที่
น้องจิ๋มทุกคนเหมือนโลกของตัวเอง อย่าลืม
เพราะงั้นพอเข้าไปตรงนั้น จู่ๆ…
ไม่ได้พูดเรื่องหาจีสปอตให้เจอนะ แต่ต้องหาคลิตอริส
ก็จะหา…
ไม่ใช่เจอแล้วจะบอกว่า "เจอละ" ไม่ ไม่ใช่เลย
"เจอแล้วจบ" ไม่ใช่
ไม่ใช่วัวเลียเสาซะหน่อย
เราจะต้อง…
มันไม่ใช่ฟรีไซส์เข้ากันได้ทุกคน ต้องตรงนี้นิด ลงหนักตรงนั้นหน่อย
ต้องฟัง สังเกต มันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์
ผ่านไปสักสองหรือสามนาที ตอนที่เริ่มเข้าที่
พอเขาเริ่มอินไรงี้
เขาจะ "แอร๊ย!"
แล้วก็จะ "ฮึ่ย" แล้วถอยจากเราไปอีกครึ่งเมตร
แล้วเราก็อยู่ตรงนั้นแบบ…
น้ำลายยืดจากปากเราไปตรงนั้น บอกว่า
"เชี่ย ลืมปักหมุดเอาไว้ว่ะ"
เหมือนเวลาอ่านดอนฆิโฮเต้แล้วทำหนังสือตก
แล้วไม่ได้คั่นหนังสือไว้ ไม่รู้เลยว่าเมื่อกี้อ่านถึงไหน
เข้าใจนะว่าถ้ากำลังอินก็ต้องขยับ
แต่ขอเลย อย่าขยับ
เพราะเริ่มกินหอยตรงนี้ ไปจบอีกทีตรงโน้น
สภาพอย่างกับเครื่องดูดฝุ่นอัตโนมัติ หาแท่นไม่เจอ ขอร้อง
เคล็ดลับที่สาม
อย่าชวนคุยเรื่องสำคัญตอนกำลังมุดถ้ำ
มันไม่ค่อยได้ยิน
ข้อความก็เพี้ยน
เช้าหลายวันเลยที่ผมได้ยิน
"นี่ ไม่ได้ซื้อกาแฟมาเหรอ"
"ไม่รู้นี่ว่ากาแฟหมด"
"ก็บอกเมื่อคืนไง"
"เมื่อคืนตอนไหน"
"เมื่อคืนตอนคุณมุด…" ผมก็ "อ้อ"
"ได้ยินอะไรตั้งเยอะ ไม่เข้าใจสักอย่าง"
ตอนมุดอยู่ได้ยินคำว่า…
นี่ก็แบบ…
นึกว่าฟินจนร้องเพลงหมอลำอ่ะ
สุดท้าย เคล็ดลับที่สี่ที่สำคัญสุด
นี่ไม่ใช่นิทาน ไม่ใช่จินตนาการ ไม่ได้มีแต่ในตำนาน
ไม่ นี่คือเรื่องจริง
เราสามารถถึงจุดสุดยอด
จากการลงลิ้นได้
มันงดงามมากนะ
เป็นเป้าที่ทุกคนควรตั้งเอาไว้
มันโคตรได้ คือแบบ เอาจริง
แต่บอกอะไรอย่าง
ถ้าหากใคร
ถึงจุดจากการลงลิ้น
ขอร้อง อย่าได้ลืม…
นี่จริงจังมากนะ
อย่าได้ลืม
ว่าไอ้ที่อยู่ระหว่างขาสองข้าง…
คือมนุษย์หนึ่งคน
ที่ยังอยากมีชีวิตต่อ
ขอเลย
เพราะผมเข้าใจนะ ตอนรู้ว่ามีอะไรสักอย่าง
ที่หว่างขากำลังเสิร์ฟความสุขสมให้
ก็เกิดสัญชาตญาณเอาตัวรอด ให้หนีบล็อกไว้เลย แล้วก็
"นี่แน่ะ จะเก็บไว้กับตัวตลอดชีวิต"
แต่อย่าลืม คนคนนั้นก็มีความรู้สึก
แล้วก็ต้องมีออกซิเจนไปเลี้ยงสมองนะครับ
นี่เคยเกือบเอาชีวิตไม่รอดมาแล้ว สี่หรือห้าครั้งในสถานการณ์แบบนี้
พูดความจริงนะ
นี่ไม่ยอมกินหอยแล้วถ้าไม่มีแม่แรงช่วยยกเตียง
ลองมาทุกทางแล้ว ลองแกล้งตาย
"ถ้าเห็นว่าเหยื่อตายแล้ว อาจจะเบื่อแล้วยอมอ้าขา"
เคยทาวาสลีนที่หูให้ลื่น
แบบที่ทำกับเด็กโง่ๆ ที่ชอบสอดหัว เข้าไปติดระหว่างซี่รั้ว
ครั้งหนึ่งผมกระชากหัวออก… ยัดแตงเข้าไป เพื่อให้นางไม่รู้ตัว
แล้วแตงก็ระเบิดตู้ม! นั่นอาจเป็นหัวผม
พวกคุณเล่นหนักเกินไป
ทั้งบอดี้พัมป์ พิลาทิส ครอสฟิต
พอได้แล้ว
พอ
ขอเลย
ตอบแทนบุญคุณกันด้วยอย่างนี้เหรอ
โอเค แบ่งปันเคล็ดลับไป
ด้วยความตั้งใจที่ว่า จากวันนี้ไป
เมืองนี้หรือใครก็ตามที่ได้ดู
จะได้ใช้ชีวิตที่สมสุขมากขึ้น เมื่อปฏิบัติการลงลิ้น
ผมแค่อยากให้คนมีความสุข
ทุกวันนี้คนเราขี้โมโหมาก
แต่ผมรู้ว่าจะมีกลุ่มที่พูดว่า "แต่" เสมอ
เขาจะ "ใช่ ก็จริง"
"มีคำแนะนำให้คนมีจิ๋ม แล้วถ้าเป็นคนมีจู๋ล่ะ"
"เวลามีคนบ๊วบให้ ทำทุกอย่างที่ควรต้องทำรึเปล่า"
ผบอก "ผมเนี่ยนะ ขอโทษ แต่ผมก็ลงแรงด้วยเหมือนกันนะ"
ผมลงแรงด้วยจริงๆ
เช่นอะไร เช่นการยอมให้เวลาไง
ผมตกลงยอมเสมอ
มีครั้งหนึ่งที่ไม่ยอม นั่นเพราะกำลังสารภาพบาป
แล้วก็…
ต้องบอกเลย
ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์
เวลาที่คนมาเสนอตัวบ๊วบให้
เขามักจะไว้ผมยาวนะ
แล้วก็มักจะไม่ได้รวบผม
แล้วเกิดอะไรขึ้น
เวลาดูเขาช่วยให้เราได้สุขสมอย่างสุดยอดนั้น
ก็จะเห็นหัวเขาข้างล่างแล้วทำ…
พวกคุณจะยืนดูเฉยๆ
โดยไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยไหวเหรอ
ผมมักจะ…
แล้วผมก็…
บอกว่า "ตั้งใจกับงานตรงหน้า ผมจะ…"
แล้วผมก็รวบหางม้าให้เลยไง
มีบางทีที่เสร็จแล้วเขาก็มองกระจก
แล้วบอกว่า "เปียคาริบเบียนเนี่ยนะ" ผมก็…
"ถ้าพรุ่งนี้มีเวลาอีก จะย้อมให้ด้วย"
หนึ่งในสิ่งที่ช่วยให้ผม
ผ่านความซึมเศร้ามาได้ ผมไม่อายที่จะยอมรับนะ
คือการคิดเชิงเวทมนตร์เพ้อฝัน
หลายคนได้ยินแล้วจะคิดว่า "ดานี่ ไอ้เรื่องเวทมนตร์เนี่ย…"
มันมีคนที่ไม่เชื่อหรือคนที่… ฟังก่อน
การคิดเชิงเวทมนตร์มีอยู่จริง ไม่ว่าเราจะเชื่อหรือรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม
มันมีมาเป็นพันๆ ปีแล้ว
เราทุกคนเผลอคิดเชิงเวทมนตร์ โดยไม่รู้ตัวกันทั้งนั้น
ตัวอย่างเช่น สมมตินี่วันเกิด
ได้เค้กปักเทียนมา จุดเทียนละ
ครอบครัวเพื่อนฝูงมาร้องเพลง "แฮปปี้เบิร์ธเดย์"
ทันทีที่เพลงจบ
คุณก็เป่าเค้กแล้วเขาก็ "เดี๋ยวสิ"
"อธิษฐานก่อน"
ต่อให้ไม่ได้เชื่ออะไรนะ แต่เราก็ "ได้ๆ ได้สิ"
เราคิดเลย "พวกนี้เอาแต่ใจ ลองคิดก็ได้"
แล้วระหว่างนั้น เราก็คิดคำอธิษฐานโดนๆ
แบบว่า "เผื่อฟลุ๊ค"
นั่นแหละการคิดเชิงเวทมนตร์
การคิดเชิงเวทมนตร์ก็เหมือน สมมติว่าบ่ายวันหนึ่ง
ต้องไปทำภารกิจหรือไปงาน
ที่ทำให้กังวล งานมันยาก
แล้วก็ไม่รู้นะ เราอาจมีชุดเก่งหรือเสื้อตัวโปรด
ที่รู้สึกผูกพันทางอารมณ์เป็นพิเศษ เพราะอะไรไม่รู้หรอก
แต่ใส่แล้วโชคดี ไวบ์ดีๆ รู้สึกมีพลัง
แล้วเราก็ เอ้อ วันนี้ใส่ชุดนี้ละกัน เพราะมันช่วยเราได้
นั่นแหละการคิดเชิงเวทมนตร์
การคิดเชิงเวทมนตร์คือเวลาอยู่บ้าน ดื่มกาแฟตอนเช้า
รู้สึกชีวิตห่วยแตกมาก
แต่แก้วกาแฟมีคำคม
แบบที่ชาวบ้านกลอกตาใส่
แต่ไอ้คำคมสะเหล่อๆ เนี่ย ช่วยให้ออกจากบ้านโดยรู้สึกดีขึ้นได้
นั่นแหละการคิดเชิงเวทมนตร์
มันเป็นจริงขึ้นมาเพราะมันช่วยเราได้จริง
ถ้าช่วยเราได้จริง จะคิดเชิงเวทมนตร์แค่ไหนก็เอาเลย
ตัวอย่างเช่น ผมคิดเชิงเวทมนตร์เสมอนะ
แต่ในช่วงชีวิตแย่ ยิ่งพึ่งมันมากกว่าเดิมอีก
ใช้มากกว่าเดิม
ตัวอย่างเช่นตอนออกกำลังกาย
ผมชอบออกกำลังกาย ฟิตเนส เรียนวิทยาศาสตร์การกีฬามาเลยนะ
แต่ความจริงคือในช่วงนั้น
เพราะเคมีในสมองมันไม่สมดุล
ทั้งร่างกายจะรู้สึกไปด้วย
ออกแรงก็ไม่ได้ รู้สึกแย่มาก
ความเศร้าทำให้เราดิ่งจนหยุดทุกอย่าง
ผมจะไปวิ่งที่สวนเรติโร
วันหนึ่ง วิ่งผ่านนักแสดงไมม์ไป ผมก็พูดว่า "เศร้าจัง"
"มันเศร้าจัง"
ผมชอบวิ่งเลียบแม่น้ำมาดริดน่ะนะ
มีวันหนึ่งกำลังวิ่งอยู่
วิ่งไปได้หนึ่งกิโล
แล้วผมก็ "โห ไม่ไหวแล้วเนี่ย"
อยากร้องไห้ ไม่เหลือแรงแล้ว
แต่ผมก็…
ผมคิด "ดานี่ ไม่เอาน่ะ คิดเวทมนตร์เร็ว"
ผมก็แบบ "เอาละ"
มองตรงไปตามทางนั้น
ห่างไปแค่ประมาณ 500 เมตร
มันมีอุโมงค์เนอะ
หรือสะพาน ไม่รู้ละ
แต่ห่างจากที่ยืนอยู่ประมาณ 500 เมตร
ผมบอกตัวเองเลยว่า
"เอางี้ ถ้าไปถึงตรงนั้น
ในสองนาทีครึ่ง…"
คิดสดๆ ตรงนั้นนะ
ผมบอกว่า
"พ่อแม่จะเป็นอิสระ
พ่อแม่ที่ถูกลักพาตัวไป
ที่โคลอมเบีย
โดยพวกแก๊งค้ายา"
มันไม่จริงไง
แต่ผมก็เชื่อจริงจัง
อยากให้เห็นตอนผมวิ่งเลียบแม่น้ำมาดริดวันนั้น
ผมแบบ
"พ่อจ๋าแม่จ๋า!"
วิ่งไปจนถึงสะพาน ป้าบ สองนาทีครึ่ง
ตกลงเวทมนตร์ช่วยได้ไหม
ก็ไปจนถึงได้ คือมันไม่ได้จริงเสียทีเดียว
เป็นเรื่องที่ผมสมมติขึ้นในใจ
ตอนนี้พ่อแม่ยังเป็นตัวประกันอยู่เลยน่ะนะ
ผมจะขอให้ทุกคนช่วยนิดนึง
ถ้าคุณมีคู่ ยกมือหน่อย
ไม่ต้องมาด้วยกันก็ได้ แต่มีน่ะ
ไม่ต้องห่วง ไม่ถามลึกหรอก
แค่อยากได้ภาพรวมของ…
ถ้าคุณมีคู่ ยกมือหน่อย
ดีมาก
ปกติก็ประมาณครึ่งหนึ่ง บางทีก็มากกว่าครึ่ง บางทีก็น้อยกว่า
ตรงนี้ก็ประหลาดนิดนึง
ขอบคุณครับ บางทีจะมีคนยกมือ
แล้วคนข้างๆ ก็ "ไงนะ" "อ๋อ เราไม่ได้…"
แบบไปต่อไม่ถูกงี้
ถ้าเป็นงั้นก็ใส่ดอกจันไว้ "คืองี้ 'มาเป็นแฟนกันไหม'"
ช่วยได้เลยทันที
ผมจะบอกความจริงที่ฟังแล้วไม่สบายใจ
เป็นความจริงแท้แน่นอน
ที่จะพูดในคืนนี้
คู่รักทุกคู่ในโลกโกหกกัน
ทุกคู่เลย
มีใครไม่เห็นด้วยไหม
นั่นแหละ
แต่เอางี้ พักความคิดนั้นไว้ก่อน
ได้นะ
ผมจะทำตัวเป็นเหมือนเชฟที่เห็นในทีวี
กำลังคนซอสอยู่
แล้วก็บอกว่า "เราจะพักซอสไว้ใช้ทีหลัง…"
ตั้งไว้ตรงนั้น โอเคนะ
ไม่ลืมหรอก อยู่ตรงนั้น
มีเครื่องมืออีกอย่างที่อยากบอก
การทำสมาธิ
การทำสมาธิช่วยผมได้จริงๆ
บางคนได้ยินคำว่า "สมาธิ" ก็บอกเลย "ดานี่ ไอ้เเรื่องเข้าวัดทำสมาธิเนี่ย"
"มีแต่พวกฤๅษีโยคีทำกัน"
"คนที่ศรัทธาจิตวิญญาณแล้วดัดตนท่าประหลาด"
ไม่ใช่ๆ
ใครๆ ก็ทำสมาธิได้
ผมทำสมาธิ คือ…
ผมมีแอพในไอโฟนที่ช่วยนำทำสมาธิด้วยนะ
แค่นั้นเลย มันไม่ได้ซับซ้อน
แค่ต้องทำ
จะอธิบายยังไงสั้นๆ
ว่าการทำสมาธิมีความหมายต่อผมมากแค่ไหน
ย้ำส่วนตัวนะ
สำหรับผม การทำสมาธิคือการตัดสินใจ…
แบ่งเวลาไว้วันละ ห้า สิบ หรือ 15 นาที
ไม่ต้องทำมากกว่านี้
แล้วเลือกที่จะเพ่งสมาธิกับตัวเองอย่างเดียว
ปิดจิตต่อเสียงรบกวนจากโลกภายนอก
เพื่อจะได้เผชิญหน้ากับเสียงในใจ
ซึ่งบางทีมันดังว่าเสียงข้างนอกอีก
ในช่วงเวลานั้น ที่ตั้งสมาธิกับตัวเอง
มันคือการฝึกที่ช่วยให้
เรามีสติรู้ตัวเมื่ออยู่ตรงนี้ ณ เวลานี้
พยายามอย่าให้ใจลอยไปคิดเรื่องอะไร
มีแต่ร่างกายเรา ห้องเรา ท่านั่งเรา
มันมีสิ่งที่ช่วยได้
ตัวอย่างเช่นกำหนดการหายใจ
ถ้าตั้งสติกับลมหายใจระหว่างที่ทำสมาธิ
อะไรจะทำให้อยู่กับปัจจุบันได้มากกว่าลมหายใจ
และ… เอางี้ จะสาธิตให้ดูเร็วๆ
ว่าการทำสมาธิในชีวิตประจำวันของผมเป็นไง
สิ่งที่กำลังจะได้ยินคือเสียงพูดในหัวของผม
เหมือนพูดสิ่งที่คิดออกมาดังๆ น่ะ
เร่ิมจากเสียงฆ้อง
จบด้วยเสียงฆ้องอีกรอบหนึ่ง
ท่าควรจะนั่งสบายๆ แต่นั่งตัวตรงนะครับ
จะนั่งเบาะกับพื้นก็ได้ หรือนั่งเก้าอี้…
ไม่จำเป็นต้องทำท่าอะไรบ้าบอ อะไรประมาณนี้
ไหน ดูซิวันนี้เป็นยังไงบ้าง
เริ่มจากการหายใจก่อน
เอาเลย
หายใจ
หายใจเข้า
หายใจออก
หายใจเข้า
หายใจออก
หายใจเข้าก็เหมือน…
เข้าไปจุดประกายไอเดียให้มีแรง
เออ มุกนี้ดี หายใจเข้า มีแรงบันดาลใจ
หายใจออก… เชี่ย หมดลมแปลว่าตาย
ได้ไอเดียแล้วก็ตาย
เอ่อ นี่ไม่มีสติละ เอาใหม่
เอาใหม่ ตั้งสติให้ดี ดานี่ ตั้งสติกับลมหายใจ
ได้ไอเดียละ
จะตามการไหลของลมที่ผ่านระบบทางเดินหายใจ
ไหนลอง
ลมเข้ามาทางรูจมูก
แล้วก็ลงไปทาง…
เขาเรียกอะไรนะ
กล่องเสียงรึเปล่า ไม่ เขาเรียกอะไร
คอหอยป่ะ
หลอดลม เออ นั่นแหละ หลอดลม
โห พวกที่เจาะหลอดลมช่วยหายใจ แม่งโคตรกล้าเลย
เจาะช่วยหายใจโดยใช้ปากกา โคตรสุดอ่ะ
เสียสมาธิอีกละ เอาใหม่
เอาใหม่
เอาละนะ
หายใจเข้าทางจมูก
เขาบอกว่าควรหายใจทางจมูก เพราะในนั้นมีขนเส้นเล็กๆ
ช่วยดักฝุ่นและแบคทีเรียได้
เอ๋า นี่ก็ถอนขนจมูกมาหลายปี
เห็นแล้วแบบ "อะไรน่ะ"
ถอนขนหูด้วย เนี่ย บางที…
บางทีส่องกระจกแล้วบอกว่า "ฉิบหาย ขนดกเหมือนลิง"
โอ๊ย ไม่เอา เอาใหม่
จะตั้งสติละ เอาดีๆ
โอเค
หายใจเข้า
ทำไมต้องนำเข้าอะโวคาโดจากนิวซีแลนด์
มันเป็นอย่างนั้นแหละ
เป็นอย่างนั้น
ใจเราจะลอยไปเรื่อย
ผมไม่คิดว่าเป็นการต่อสู้อะไรด้วยซ้ำ เหมือนเต้นรำมากกว่า
ตอนที่รู้ตัวว่าใจลอยไปแล้ว
ก็แค่ดึงกลับมาตั้งสติอีกรอบ
ไม่มีการทำสมาธิที่ไม่ดีนะ ทุกคนควรลอง มันยอดมาก
แต่คู่รักทุกคู่โกหกกัน
ทุกคู่เลย
เขาโกหกเธอ
เธอโกหกเขา
เขาโกหกเขา
เธอโกหกเธอ
เราโกหกเรา
โบร๋โกหกโบร๋
โอเล่ๆ อร่อยถึงใจจริงๆ
ทุกคู่เลย ไม่มีข้อยกเว้น
เพราะในทุกความสัมพันธ์
มาถึงจุดหนึ่ง อาจอยู่ในจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม
คนหนึ่งจะหันไปมองอีกคนแล้วบอกว่า
"ที่รัก
คิดอะไรอยู่"
แล้ว 99.9% ของทั้งหมด
คำตอบคืออะไร…
ไม่ได้คิด
"ไม่ได้คิด"
ไปอมกล้วยไป
คือกำลังจะบอกผม
คนที่นั่งสมาธิมา 11 ปี
ตั้ง 11 ปีเลยนะ
นับเป็นการนั่งสมาธินับร้อยๆ ชั่วโมง
แล้วถ้ามีคนถามว่า "ในเวลานั่งสมาธิ
จิตว่างไปเลยจริงๆ แค่ไหน"
ผมจะตอบว่า "น่าจะสองหรือสามวินาทีมั้ง ทั้งชีวิต"
แล้วเอาจริง วินาทีสั้นๆ นั่น อาจเป็นจังหวะที่กำลังจะปล่อยตด
เวลาตด จิตเราจะ…
แต่จะมาบอกผมจริงๆ เหรอ
ไอ้คนไร้อารยธรรม
ว่าถ้ามีคนถาม จิตคุณจะว่างจริงๆ
แหงสิ เก่งมาจากไหนวะ ชื่อสิทธัตถะเหรอ
หรือยังไง เกิดมาชื่อพระกฤษณะงี้
หรือพ่อแม่ตั้งชื่อให้ว่ามหาตมะคานธี
สรุปว่าเป็นพระพุทธเจ้า
หรือว่าพระศิวะ
โกหกคำโตอย่างกับรถดับเพลิง
พูดมา! บอกสิว่าคิดอะไร
ไม่ใช่เราไม่บอกเพราะคิดอะไรไม่ดีด้วยนะ
แบบ "คิดอะไรอยู่จ้ะ ที่รัก"
"กำลังคิดอยากไปตี้เซ็กซ์สัก 50 คน
ระหว่างที่คุณแม่เธอนั่งดูและลูบ…" ไม่!
ไม่ใช่จะว่างั้น แต่บางที "คิดอะไรอยู่"
แล้วตอบว่า "อย่างกับจะบอก!"
จริงๆ ใจลอยไปไหน "อย่างกับจะบอก!"
"กำลังจินตนาการว่าฉันสูงสี่เมตร แล้วอยู่ริมหาด"
"ขาเป็นเอแคลร์ ยืนเลียอมยิ้มหนามยักษ์
พร้อมกับสู้เค้กหน้านิ่มชั่วตัวยักษ์
ที่อยากทำลายล้างโลกด้วย"
"เธอล่ะคิดอะไรอยู่"
พูดไป ลองดูสิว่าพูดได้ไหม
แล้วบอกเลยนะ
ถ้าบอกคู่ของเราไปแบบนั้น
แล้วเขาตัดสินใจคบกับคุณต่อ
นั่นเรียกว่าคู่แท้แล้ว
เป็นคู่แท้แน่ๆ
แต่ขอบอกด้วยว่า
มันเป็นตัวเลือกที่ไม่ผิดโดยสิ้นเชิง
ถ้าคู่คุณถามสิ่งที่คิดอยู่
แล้วตอบว่า "คืองี้ ที่รัก ตอนนี้ไม่ใช่จังหวะเหมาะ
ที่จะบอกสิ่งที่คิดไว้ เพราะความคิดฉันเป็นเรื่องส่วนตัว"
เรื่องเค้กหน้านิ่มยังจะเสี่ยงน้อยกว่า เอาจริง
อยากสนับสนุนให้ทุกคนแกล้งๆ ถาม แล้วก็บอกความจริงดู
รับรองว่าบันเทิง
ผมว่าเราอยู่ในยุคจังหวะของสังคมที่
คนให้ความสำคัญ เห็นอกเห็นใจ
มีน้ำใจและให้ค่า ไม่ว่าจะเรียกยังไง
กับเรื่องสุขภาพจิต หรือการขาดสุขภาพจิตที่ดี
ทุกวันนี้เรารู้จักโรคหรือความผิดปกติหลายอย่าง
และการให้ชื่อกับมันก็ทำให้มันกลายเป็นจริง
และช่วยสร้างความแตกต่าง ในการดูแลรักษาอาการ
ไม่รู้คนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน หรือแก่กว่าผมจะรู้สึกแบบนี้ไหม
แต่เมื่อ 15 หรือ 20 ปีก่อน
ทุกอย่างเกี่ยวกับสุขภาพจิค จะถูกเหมารวมเข่งเดียวกัน
แปะป้ายว่า "คนบ้า"
ทุกคนอยู่ในเข่งเดียวกันหมด
แล้วนั่นก็เป็นเข่งที่ทุกคนจะพยายามหลบ
"ไอ้นี่ร้องไห้ทั้งวัน บ้าแน่ หมอนั่นกินเหล้าทั้งวัน บ้าชัวร์"
"คนนี้ตะโกนทั้งวัน บ้าแล้ว"
แต่ทุกวันนี้ คนจะรับมือเรื่องแนวนี้ อย่างเข้าอกเข้าใจกันมากขึ้น
ผมว่านั่นเป็นเรื่องที่ต้องฉลองเลยล่ะ
แล้วก็ขอบอกด้วยว่า…
ขอบอกด้วยว่า
ความแตกต่างระหว่างคนที่ฉลาดน้อย…
กับคนที่สมองพังเพราะกระทบกระเทือนตอนเด็ก
คนที่อยู่ระหว่างนั้น
เราทุกคนก็อยู่ในกลุ่มนี้ทั้งนั้น
คนที่สภาพจิตใจมั่นคง 100%
ไม่มีอยู่ในนี้หรอก
ถ้าไม่ได้ชักกระตุก
ก็เป็นโอซีดี
หรือไม่งั้นก็ติดติ๊กต่อก ไม่รู้อะไรแย่กว่ากัน
คือว่า…
แต่จากความผิดปกติหรือโรคทั้งหมด
ผมอยากเน้นสองเรื่องที่เป็น ตัวแม่แห่งปัญหาสุขภาพจิตตอนนี้
ไม่ใช่เพราะมันเจ๋งสุดนะ
แต่เพราะมันผสานเข้ากับสังคมเรา อย่างลึกซึ้งที่สุด
ถ้าไม่ได้เคยประสบมาด้วยตัวเองแล้ว สักวันก็จะเจอ หรือคนใกล้ตัวจะเจอ
ผมพูดถึงโรควิตกกังวล
เรื่องใหญ่เนอะ
และโรคซึมเศร้า
ครับ
สำหรับคนที่เป็นโรควิตกกังวล มันห่วยมาก
อย่าพยายามมองในแง่ดีหรือพูดอ้อมๆ
ความวิตกกังวลมันห่วยแตก
ผมต้องรับมือกับมันมาหลายปีแล้ว
ช่วงหลังมันก็อยู่ระดับสี่หรือห้าจากเต็มสิบ
แล้วมันก็พุ่ง เราต้องหัดจัดการกับมัน
ผมพยายามกำจัดมันมาหลายปี
กำจัดความวิตกกังวลไปจากชีวิต
แต่ตอนนี้อยู่บนเส้นทางที่จะทำใจรับได้ละ
ทำใจรับว่าผมเป็นโรควิตกกังวล
และเวลาอาการขึ้น ผมก็พยายามรับมือให้ดีสุดเท่าที่ทำได้
เข้าใจเลยว่ามันเป็นเมฆหม่นที่จู่ๆ ก็จะพัดมา
แต่จู่ๆ ก็พัดไปได้เหมือนกัน
สมมติว่าเกิดวิตกกังวลขึ้นตอนบ่าย
แต่เช้านั้นเพิ่งถูกเอามีดจี้
ทั้งสองอย่างก็ห่วยแตก แต่นี่มันตรรกศาสตร์ในตำราเลยนะ
ถ้าพี จะต้องคิว
เข้าใจสาเหตุจะทำให้โล่งใจ "เมื่อเช้าฉันโดนปล้น มันปกติ"
ส่วนที่แย่สุดเกี่ยวกับความวิตกกังวล คือเวลาที่จู่ๆ มันก็พัดมา
เราอาจกำลังนั่งสบายๆ ในบ้าน
ทุกอย่างเหมือนปกติดี
แล้วจู่ๆ เมฆฝนก็ตั้งเค้าเข้ามาเลย
จู่ๆ เราก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัว
ปากแห้ง หายใจไม่ออก ร่างกายอึดอัดไปหมด
เราคิด "อยากโดดออกนอกหน้าต่าง" มันแย่มากจริงๆ
ผมอยากส่งพลังให้ทุกคนที่ต้องเจอเรื่องแบบนั้น
ส่วนตัวผมมองว่าพวกเราที่เป็นโรควิตกกังวล
เราก็แค่คลาดเคลื่อน
กับจังหวะของชีวิตไปนิดนึง
คือว่ามันเหมือน…
เรามัวแต่คิดไปก่อนล่วงหน้า เดี๋ยวมันจะ… เดี๋ยวจะโน่น เดี๋ยวจะนี่
เรากังวลกับอะไรๆ ก่อนที่มันจะเกิด
มีคำจากเดส์การ์ตส์
นักปรัชญานะ ไม่ใช่ร้านขายฮาร์ดแวร์
เขาบอกว่า "ชีวิตเราเต็มไปด้วยเรื่องเลวร้าย
ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง"
พวกเรามีความสามารถในการ จินตนาการถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่สุด
คิดเองเออเองจบในหัว ทั้งที่สุดท้ายมันจะเกิดขึ้นจริงรึเปล่ายังไม่รู้
แต่ร่างกายเรามันวิ่งมาราธอนไปแล้วไง
แล้วก็โรคซึมเศร้า
ในมุมมองของผม
มันเป็นแผลใจที่ไม่มีวันหาย
เป็นความเศร้าที่ฝังรากลึก
หลังจากเกิดเหตุที่ทำให้ใจเป็นแผล
ไม่ว่าจะเป็นการอกหัก สูญเสียหรืออะไรก็ตาม
เกิดเรื่องขึ้น
เวลาผ่านไป แผลมันไม่ได้หายสนิท
ความเศร้าหยั่งราก
เวลาอาจผ่านไปสองปีแล้ว เราก็ใช้ชีวิตของเราไป
แต่ความรู้สึก ความคิดของเรา
ทุกอย่างยังผูกอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน
เท่ากับเราไม่เลิกอยู่ในอดีตเสียที
วิตกกังวลคือการหมกมุ่นกับอนาคต
ซึมเศร้าคือการหมกมุ่นกับอดีต
เหมือนใช้ชีวิตโดยคอยมองกระจกหลัง
หรือมองกล้องส่องทางไกล
เพื่อนผมเคยบอก
"เอางี้ ดานี่ ถ้าขาข้างหนึ่งเหยียบอยู่ในอดีต ขาอีกข้างอยู่ในอนาคต
ปัจจุบันก็เป็นส้วมซึมน่ะสิ"
พูดได้เพราะพริ้งมาก
ตอนรู้ว่า present แปลได้ทั้ง "ปัจจุบัน" และ "ของขวัญ" มันดีมากเลย
มันมีแนวคิดอีกอย่างที่… เฮ้อ
เหมือนเป็นอะไรเทาๆ ตรงกลาง
แต่ตอนนี้คนฮิตกันมาก คือการหวนถึงความหลัง
การคิดถึงความหลังมันดีหรือไม่ดีกันแน่
ผมว่ามันมีการหวนคิดความหลังสองแบบ แบบที่ดีกับแบบที่ไม่ค่อยดี
แบบที่ดีเป็นยังไง
การหวนความหลังที่ดี เป็นแบบที่ทำให้คิดถึงความทรงจำเก่าๆ
เรื่องที่ผ่านมาเมื่อนานแล้ว
เราชอบ แต่มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเศร้า
ขอยกตัวอย่างสนุกๆ ให้นะ
ผมเกิดเมื่อปี 1980
คนที่แก่กว่าผมสิบปีหรืออาจจะ 15 ปี ประมาณนั้น
คุณอาจจะเข้าใจ
ถ้าผมบอกว่า
"เราก็คือเจ้าตัวน้อย…"
ไม่มีใครรู้ว่าเป็นอะไร
แล้วเราก็ไล่ไปได้เรื่อยๆ วิลลี่ฟ็อก กัปตันสึบาสะ
ดันเจี้ยนแอนด์ดราก้อน, ฮัวนา ฮาซึกิ, แคนดี้แคนดี้, เซเลอร์มูน…
ผมพาคนสองแถวหน้า
ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยไปนั่งกินเบียร์
ร้องเพลงกันทั้งคืน
แล้วเราก็จะเมาแอ๋กลับบ้านกัน
เราจะบอกว่า "สนุกจังที่ได้คิดถึงวันเก่าๆ
โดยไม่ต้องรู้สึกเศร้าเลย"
แต่การหวนอดีตแบบไม่ดี ทำให้เรารู้สึกเศร้า
อันที่จริง พวกมืออาชีพเขาเรียกว่าการตรอมใจ
มันคนละเรื่องกันเลย
มันจะมีคนที่ติดอยู่กับยุคใดยุคหนึ่ง
ขอเรียกว่า "ไดโนเสาร์" ละกัน
คนที่คิดว่าชีวิตในอดีตมันดีกว่าตอนนี้
แล้วคนพวกนั้นอาจจะหลงยุค ติดอยู่ในยุคใดยุคหนึ่งด้วย
อาจเป็นเพราะกลุ่มเพื่อนที่เขามี
สถานที่ที่อยู่ คู่ที่เคยคบ หรือแค่เพราะสมัยนั้นยังอายุน้อย
ชีวิตจึงไม่มีปัญหาหรือไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
เพราะไม่มีใครตาย… คือ เอาจริง
ทุกครั้งที่คุยเรื่องนี้ ผมคิดถึงเพื่อนคนหนึ่ง
จากยุคเดียวกันที่โตมาด้วยกันเนี่ย
ผมว่าเขาติดอยู่ในยุคตอนเราเด็ก
ลองไปคุยกับเขาเมื่อปี 2000
จะได้ยินเรื่องเล่า ประวัติเขา มุก สิ่งที่พูดถึง
ทุกอย่างมาจากสมัยเด็กหมดเลย
เราบอกว่า "โห นายตามยุคไม่ทันมาสิบปีละนะ"
พอมาเจอตอนปี 2010 ก็เหมือนเดิม เราบอก "นายตามไม่ทันมา 20 ปีละนะ"
เจอเขาอีกทีตอนปี 2025
เขายังพูดถึงเรื่องเมื่อ 35 ปีก่อนอยู่เลย
เหมือนกาลเวลาคว้าคอลากตัวมา
ใจยังอยากอยู่ที่เก่า แต่ชีวิตจำเป็นต้องไปข้างหน้า
แล้วตัวเราก็ค่อยๆ จางหายไป
เหมือนพวกรูปในหนังเจาะเวลาหาอดีต
ถ้าตรงนี้มีใครที่ยังตรอมใจถึงอดีต
หรือคิดถึงอดีต ซึ่งผมก็คิด นี่มีเคล็ดลับอีกเรื่อง
ผมว่ามันจะดีถ้าในปัจจุบัน
เวลามีจังหวะดีๆ ในชีวิต เวลาที่รู้สึกเบิกบานใจ
มีความสุข เวลาที่เราคิดว่า "โห นี่ดีจัง"
เปิดใจรับมันเข้าไปเลยเต็มๆ
รับไปเต็มๆ แล้วบอกว่า "เรากำลังใช้ชีวิต ในจังหวะที่มหัศจรรย์มาก"
ไม่ใช่แค่นั้นนะ "เราจะพยายาม จดจำจังหวะนี้ไว้ไปจนตาย"
แล้วถ้าเราอยู่กับคนอื่น พูดออกมาเลยดังๆ
การพูดออกมาช่วยเก็บมันไว้ในหน่วยความจำ
ถึงมันจะเป็นแค่เชื้อเพลิงให้หวนคิดถึงความหลัง
ลองนึกภาพสิ คืนนี้พวกคุณมานั่งดูโชว์ตรงนี้
มากับคู่ มากับเพื่อน
มากับพ่อ เพื่อนร่วมงาน อะไรก็ตาม
และไม่รู้ทำไม แต่คุณโคตรสนุกเลย
รับมันไว้ในใจ
ถ้าคุณคิดว่านี่เป็นจังหวะเบิกบานของชีวิต
ต่อให้เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เราได้อยู่ด้วยกัน
เปิดใจรับเอาไว้
พยายามกักไว้ในใจ แล้วตอนออกไปก็พูดออกมาดังๆ
"โห นั่นมันเจ๋งว่ะ"
นั่นมันดีมากๆ
เพราะไม่แน่ อีก 20 ปีจากนี้
คุณอาจนั่งอยู่พลาซาเดอกาตาลุนญากับเพื่อนสักคน
นั่งดื่มเบียร์แล้วก็บอกว่า
"เฮ้ย จำไอ้โชว์ It's Worth It ของโรวิราได้มะ"
"นายจำได้ด้วยเหรอ"
"ให้ตาย นั่นผ่านมา 20 ปีได้แล้วมะ"
"โห ตั้ง 20 ปี"
"มันดีเนอะ เราหัวเราะหนักมาก"
"เราหัวเราะกัน เขาตลกมากเลย"
"เขาเยี่ยมสุดเลย" "เอ้าๆ นั่นก็เว่อร์ไปหน่อย"
"อือ แต่คืนนั้นก็สนุก เสียดายมันตายไปละ"
"ฮื่อ เศร้าเนอะ"
เก็บไว้ในหัว
ขอบคุณมากครับ
เอาละ เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของรายการ
และไหนๆ เราก็พูดถึงการหวนระลึกความหลัง
ผมนึกถึงเนื้อเพลงดีๆ ของซาบีน่า
"ความหลังที่โหดร้ายที่สุด คือหวนคิดถึงสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น"
ผมจะบอกอะไรให้
ตอนเด็ก ไม่เคยมีใครเล่านิทานให้ผมฟัง
ผมรู้สึกโหยหาอดีตกับสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น
อาจเพราะเมื่อตอนโต เมื่อเป็นการสื่อสารโดยใช้คำพูด
ก็เหมือนกับที่ใช้เซ็กซ์…
และเพื่อเป็นของขวัญเล็กๆ ระลึกความหลังสมัยวันวานยังหวานอยู่
เพราะคุณก็ไม่ได้ฟังนิทานมานานแล้ว
ผมจะเล่าอะไรให้ฟัง
เรื่องที่ผมคิดว่าผูกทุกอย่างที่เราคุยกันคืนนี้ไว้ได้
อย่างน้อยผมพูดคนเดียวแล้วกัน
เรื่องนี้เกิดขึ้นในหมู่บ้านเล็กๆ
เมืองที่หัวเก่ามัธยัสถ์
เมืองเล็กและไม่ต้อนรับผู้คนเลย
ตัวละครหลักในเรื่องของเราเป็นชายแก่
แต่ไม่ได้แปลว่าเขาแก่จนหมดเรี่ยวแรง
ไร้กำลังวังชาหรือความปราดเปรียวไปแล้วนะ
ชายคนนี้มีกิจวัตรประจำวัน
เท่าที่เขาจำความได้
เขาจะตื่นทุกเช้า
ก่อนไก่ขัน ก่อนดวงตะวันจะส่งแสงลอดร่องเขา
เขาตื่นขึ้นมา
ลุกจากเตียง
ใส่รองเท้าแตะ
แล้วก็จะเอาคนโทดินเผาสองอันมาคาน
เดินบนทางไปห้ากิโลเมตร
สู่บ่อน้ำพุใสสะอาด
เขาจะเติมน้ำในคนโทจนเต็ม
แล้วเดินทางเก่ากลับมาอีกห้ากิโล
กลับมาถึงหมู่บ้าน
เขาจะใช้น้ำตามความต้องการ
ทั้งใช้ดื่ม ใช้ทำอาหาร รดน้ำต้นไม้
ล้างเนื้อล้างตัว ใช้เลี้ยงสัตว์ด้วย
ประมาณแปดหรือสิบปี
คนโทลูกหนึ่งเริ่มจะร้าว
เริ่มเป็นรอย
มันก็โทรมเต็มที มีรอยร้าวเล็กๆ ทั่วไปหมด
จนถึงจุดที่น้ำเริ่มซึมออกมา
เกือบทุกวัน กว่าจะเดินกลับมาถึงหมู่บ้าน
น้ำจะไหลออกระหว่างทางไปมากกว่าครึ่ง
และเพราะในนิทาน สิ่งของสามารถมีชีวิตขึ้นได้เสมอ
คืนหนึ่ง
ก่อนตัวละครหลักจะเข้านอน
เจ้าคนโทที่ร้าวนั้น
ขอโทษที่จะใช้คำซ้ำ
คนโทพูดออกมาเหมือนคน
มันเริ่มบ่นกับเจ้าของ
"โอ ท่านเจ้าของข้า!
ข้ารู้สึกแย่เหลือเกิน
ข้ารู้ว่าตัวเองนั้นแตกร้าว ไม่อาจรับใช้ได้ดีเหมือนก่อน
ใจข้ามีเพียงแต่ความอับอายโศกเศร้า
ข้าไม่ถือจริงๆ ถ้าท่านจะเปลี่ยนเป็นคนโทใหม่
เพราะตอนนี้ข้าไร้ประโยชน์เสียแล้ว!"
แต่ด้วยความมั่นคงและน้ำเสียงอ่อนโยน ชายผู้่นั้นตอบว่า
"ข้าไม่มีทางแทนที่เจ้าด้วยคนโทใหม่
แต่วันนี้ข้าไม่บอกเหตุผลหรอก
ข้าจะบอกในวันพรุ่งนี้ ระหว่างที่เราเดินกัน"
แล้วชายผู้นั้นก็เข้านอนเหมือนเดิมทุกคืน
คนโททั้งสองตั้งนิ่งแบบ "อ่ะ ก็ได้"
แล้ววันต่อมา
เหมือนเดิม ตื่นก่อนไก่ขันและแสงอาทิตย์ลอดร่องเขา
ชายคนนั้นตื่นขึ้น ใส่รองเท้าแตะ
และหยิบคนโทใหญ่สองลูกขึ้นมา
เมื่อก่อนเขาอุ้มคนโทแต่ละลูก ในแขนแต่ละข้าง
เขาจะอุ้มคนโทร้าวด้วยแขนขวา
เสมอ
ทั้งขาไปและขากลับจากบ่อน้ำพุ
ตอนที่เริ่มออกเดินห้ากิโลเมตร
ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น
ได้ยินแต่เสียงนก
และเสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ
เมื่อเขามาถึงบ่อน้ำพุใส
เขานั่งลง เริ่มเติมน้ำใส่คนโท
ก็ยังไม่มีใครพูดอะไร
มีแต่เสียงน้ำที่ก้องอยู่ในถ้ำ
ตามทางกลับก็ไม่มีใครพูดอะไรเหมือนกัน
จนกระทั่งผ่านมาแล้วครึ่งทาง
คนโทนั้นเสียน้ำไปเยอะแล้ว
ตอนนั้นเอง
ตัวเอกของเราก็หยุดเดิน
เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมา
มองเจ้าคนโทร้าวแล้วบอกว่า
"เข้าใจหรือยัง ทำไมข้าไม่เปลี่ยนเจ้า"
"ดูสิ
ดูทางเดินแถบนี้
มีดอกไม้ขึ้นเต็มไปหมด
เพราะเจ้าแท้ๆ"
ชีวิตคุ้มค่าที่จะอยู่
ไม่ใช่เรื่องต้องคิดเลย เห็นอยู่ชัดๆ
แต่ผมมักจะคิดว่า เรื่องที่รู้กันชัดๆ มันชัดมาก
จนบางทีคนมองข้ามไป
แต่ความเศร้า
ตัวมันเองก็มีค่าเหมือนกัน
ตลอดคืนนี้
ที่แทรกระหว่างเสียงหัวเราะและคำสารภาพ
ผมเล่าเรื่องความเศร้าที่ได้เจอมาในชีวิต
ความสูญเสียที่ผมต้องผ่านในช่วงไม่กี่ปีมานี้
แต่ผมเก็บเรื่องหนึ่งไว้เล่าเป็นเรื่องสุดท้าย
เพื่อจะได้เล่าเรื่อง ความสูญเสียครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต
ความโศกเศร้าที่ผ่านมาได้โดยยากลำบากที่สุด
นั่นคือความเศร้าที่ต้องสูญเสียตัวเอง
คุณอาจคิดว่า "นั่นแปลว่าอะไร"
"พูดอะไรน่ะ ดานี่ จะเสียตัวเองไปได้ยังไง"
มันง่ายมาก
ง่ายจนน่าตกใจ
เพราะผมว่ามันเริ่มก่อนที่เราจะรู้ตัวเสียอีก
ตอนเราเป็นเด็กเล็กๆ
คนเราแค่อยากได้ความรักจากแม่ใช่ไหม
เราอยากให้แม่รักเรา กอดเรา
และมีความกลัวการถูกทอดทิ้ง ที่ฝังรากลึกในใจหนักมาก
ไม่มีใครรู้สาเหตุ
เท่ากับเราจะพยายามทำทุกทาง
พยายามทุกอย่างเพื่อให้คุณแม่รักเรา
และอะไรหลายอย่างนั้น
อาจไม่ได้สะท้อนตัวตนที่แท้จริงของเราเลย
แต่เรารู้เลยว่าต้องทำหรือต้องไม่ทำอะไร
เพื่อให้ได้รับความรักและเลี่ยงการถูกลงโทษ
แต่เรื่องพวกนั้น มักไม่ได้สะท้อนตัวตนแท้จริงของเรา
และนั่นเรียกว่าอะไร ถ้าไม่ใช่การฝึกตั้งแต่เด็ก
ให้สวม…
หน้ากาก
เรื่องแบบเดียวกันก็เกิดกับพ่อ
มีกี่ครั้งตอนเรายังเด็ก
เราอยากให้พ่อภูมิใจในตัวเรา
มีกี่ครั้งที่เราแค่อยากให้พ่อตบบ่า
มีกี่ครั้งทีเรารู้สึกเหมือนว่า พี่หรือน้องของเราเป็นลูกคนโปรด
จนเราจะเลียนแบบสิ่งที่เขาทำ
เพื่อให้พ่อภูมิใจในตัวเราเหมือนพี่น้อง
แล้วอะไรหลายอย่าง เมื่อเราทำไป
ไม่ได้สะท้อนตัวตนที่แท้จริงของเรา
นั่นไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแก่นความเป็นเรา
แต่เราก็ทำเพราะโหยหาความรัก และการยอมรับจากพ่อ
แล้วนั่นเรียกว่าอะไร ถ้าไม่ใช่…
การสวมหน้ากากอีกชั้น
หรือดูอย่างความสัมพันธ์คู่รักก็ได้
ความสัมพันธ์รักนี่แหละ
มีกี่ครั้งที่เราได้ยินหรือพูดออกไปว่า
"โห เขาดึงด้านที่ดีสุดในตัวเราออกมา"
และบางครั้งนั่นก็เป็นเรื่องจริง
แต่หลายครั้ง ความหมายจริงๆ ของมันคือ
"โห เขาดึงด้านที่ดีสุดในตัวเรา
ที่เราคิดว่าคู่รักของเราจะชอบมากที่สุด"
เพราะเรามักจะรู้จักกันและกันดี
จนรู้ถึงปัญหาในใจที่แบกเอาไว้
รู้จุดที่จะโกหก รู้หมดว่าซ่อนอะไรไว้บ้าง
และถ้าเราเผยตัวตนที่แท้จริงให้อีกฝ่ายได้เห็น
เราก็กลัวและแตกตื่น คิดว่าเขาจะหนีเราไป
เพราะงั้นผมจึงจะเป็นอย่างที่คู่อยากให้เป็น เพื่อเขาจะได้ไม่ทิ้งผมและรักผม
แล้วนั่นคืออะไร ถ้าไม่ใช่…
หน้ากากอีกชั้นหนึ่ง
โซเชียลมีเดีย
รู้สึกเหมือนเราโตมากับมันเนอะ
แล้วเราคิดจริงๆ เหรอ
ว่าโปรไฟล์โซเชียลของเราเป็นตัวเราเต็มๆ
เพราะเรามักจะทำอะไร เพื่อเอาใจคนที่เราไม่รู้จักด้วยซ้ำ
เพื่ออะไร
เพื่อให้ได้ผู้ติดตามเพิ่ม
เพื่อให้คนกดไลค์
เราเป็นคนแบบที่สร้างภาพไว้ ในโซเชียลมีเดียจริงๆ เหรอ
ถ้านั่นจริง ผมคงบอกว่า
"โห ไม่อยากเชื่อว่ามีคนอุบาทว์เยอะมาก
ในทวิตเตอร์"
แล้วก็ไม่เชื่อว่ามีคนที่ชีวิตสมบูรณ์แบบ
อย่างในอินสตาแกรม"
แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เราทำ
เราเป็นคนแบบที่โลกเห็น จากโซเชียลมีเดียจริงเหรอ
หรือมันเป็นแค่…
หน้ากากอีกชั้นหนึ่ง
ยิ่งในกรณีของผม ผมเป็นคนที่ใครๆ ก็รู้จัก
ผมดังมากๆ มาเกือบ 20 ปี
ในช่วง 20 ปีนั้น
ผมก็อยากให้คนชอบผมเสมอ
ผมอยากให้คนชอบ
หนึ่งในเรื่องที่ทำให้ผมกลัวแทบขาดใจ
คือการที่ใครจะคิดว่าผมเป็นไอ้คนเฮงซวย
หรือจะไม่ชอบผม หรือคิดว่าผมทำตัวแย่
หรือ ไม่รู้สิ กลัวคนจะคิดว่าผมดังจนลืมตัว
แล้วเพื่อให้ไม่เกิดอะไรแบบนั้นขึ้น ผมจึงเก็บตัวตนจริงๆ ไว้หลังสุด
ผมคอยเหยียบย่ำตัวเองเสมอ
เพื่อให้คนยังรักผมเหมือนเดิม
ผมยอมถ่ายรูปกับแฟนๆ ในงานศพด้วยซ้ำ
ผมไม่รู้ว่าอะไรคือกุญแจสู่ความสำเร็จ แต่ผมพบกุญแจสู่ความล้มเหลวแล้ว
นั่นคือการพยายามทำให้ทุกคนพอใจ
และเมื่อเราสวมหน้ากากหลายชั้นเกินไป
จะมาถึงจุดหนึ่งที่เรียกได้ว่า
ชีวิตมันเล่นงานเรากลับหนักมากตอนที่เราเผลอ
จนไม่เพียงแต่หน้ากากทุกอย่างหลุดไป แต่ตัวตนหลักของเราก็หายไปด้วย
จนแม้แต่รากฐานแก่นแท้ เกาะที่คือความเป็นตัวเราก็หักลงมาด้วย
จำหนังเรื่องอินไซด์เอาท์ได้ไหม ภาคแรก ที่มีเด็กผู้หญิงน่ะ
เมื่อหมดหวังทุกทาง
และเกาะที่เหมือนจะอยู่ยั้งยืนยงกลับล่มไป
ทั้งเกาะครอบครัว เกาะมิตรภาพ เกาะเวทมนตร์
เกาะหัวเราะร่า เกาะจริงใจ…
มีจังหวะที่ชีวิตเล่นงานผมหนักมาก
จนกระทั่งหน้ากากทั้งหมดหลุดออก เกาะทุกแห่งก็ล่มไปด้วย
ผมมองกระจกแล้วจำตัวเองยังไม่ได้
แล้วเชื่อเถอะ นั่นเป็นความรู้สึกที่แย่มาก
ผมแทบจะบอกได้ว่า
มีจังหวะที่ผมรู้สึกว่าไม่มีที่ยืนเลย
นันคือความรู้สึกของการถูกทอดทิ้ง
รู้สึกมึนงงไปต่อไม่ถูก
รู้สึกกลัว…
กลัวมากๆ
กลัวเพราะเราคิดว่าชีวิตไปต่อแบบนั้นไม่ได้
เพราะเรากลัวที่จะไปต่อ เพราะเราไม่อยากไปต่อ
ผมได้รู้ว่าพวกสายมูจะเรียกสิ่งน้ีว่า "คืนรัตติกาลแห่งจิตวิญญาณ"
ผมร้องไห้นะ
อย่างที่มาน่าร้องไว้ "ร้องไห้เป็นสายน้ำ น้ำตาเท่ามหาสมุทร"
แต่ก็เหมือนในเพลงของเวตุสตามอร์ล่า
"เราจะเป็นอิสระได้ ต่อเมื่อไม่เหลืออะไรจะเสีย"
หลายปีก่อน ผมอ่านกลอนโดยกวีคนโปรด มาริโอ เบเนเดตตี
เขาบอกว่ารอยยิ้มจะยิ่งงดงาม
เมื่อตามมาจากรอยน้ำตา
เหมือนเวลาดวงตะวันโผล่ออกมา
หลังจากฝนตกมาหลายวัน
แล้วมีโอกาสที่สายรุ้งกำลังจะมา
หลังทุกสิ่งทุกอย่าง
ผมก็บอกไม่ถูกหรอกว่า ผมกลายเป็นคนดีขึ้นหรือแย่ลง
บอกได้แค่ว่าผมเป็นตัวตนที่แท้จริงขึ้นมาก
ผมว่าที่สำคัญก็คือตรงนี้
ผมไม่มีทางเป็นตัวเองได้ มากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
ที่จริง นี่ทำให้ผมคิดถึง ชายคนที่ติดอยู่ในลิฟต์ ลืมเขาหรือยัง
เขาถามว่า "ใช่คุณมั้ย"
แล้วผมก็หัวเราะ
เขาอาจเห็นอะไรสักอย่าง แล้วพยายามจะเตือนผมก็ได้
ถ้าเขามายืนตรงหน้าตอนนี้ ผมคงตอบว่า
"ผมเป็นตัวเองมากกว่าที่เคยเป็นแล้วเพื่อน"
กับพวกคุณทุกคน
ผมอยากบอกว่า หากคุณต้องผ่านช่วงที่เศร้า
หรือกำลังผ่านอยู่ในตอนนี้
จำไว้สามเรื่อง
แรกสุด แข็งใจไว้ก่อน
แข็งใจไว้นะ แล้วมันก็จะผ่านไป
สอง ไหนๆ ก็กำลังผ่านช่วงมืดมนเจ็บปวดในชีวิต
พยายามหาบทเรียนจากมัน
อย่าให้มันผ่านไปเปล่า
และข้อสาม ทำสิ่งที่ดีต่อเราที่สุด
ทำสิ่งที่ทำแล้วรู้สึกดีที่สุด
ถ้าเช้าวันไหนมันห่วยแตก และไอ้คำคมบนแก้วกาแฟ
จะช่วยดันหลังให้ก้าวออกจากบ้านอย่างมีพลัง
ก็ทำเลย แล้วไม่ต้องสนว่าใครจะคิดยังไง
แต่ผมอยากจะบอกด้วยว่า
เมื่อความเศร้าเข้าครองใจเราแบบนั้น
มันเคยปล่อยเราไปเต็มที่
เหมือนหมากฝรั่งที่ติดอยู่ส้นรองเท้า
สำหรับผม เมื่อความเศร้าโผล่มา
นั่นนำเอาความเหงาก้อนใหญ่มาด้วยเสมอ
ใหญ่มาก
เพราะผมว่าโลกภายนอกมีเสียงรบกวน
มีความมุ่งร้ายหมายขวัญ
และเมื่อความเศร้าและความเหงาแทรกซึมในใจ
แล้วอยู่บ้านคนเดียว
รู้ไหมผมทำอะไร
ผมเลือกคิดใช้เวทมนตร์
ผมอาจกำลังนั่งบนโซฟาแล้วหันขวา…
ไปเจอผ้าห่ม
รู้ไหมผมจะทำอะไร
ผมจับมันไว้แน่นๆ
แล้วเอามาดม
แล้วความคิดดีๆ ก็จะคืบเข้าในหัว ผลักดันให้ผมหันมองประตูหน้า
แล้วคิดว่าทุกสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในชีวิตของผมแล้ว
ทุกสิ่งที่ชีวิตพรากไปจากผม ทุกสิ่งที่รักและจากไป
ในทางใดทางหนึ่ง สักวัน ชีวิตจะคืนมาให้ผม
แล้วผมก็ไม่สนแล้วว่าใครจะคิดยังไง
เพราะนั่นมันได้ผลสำหรับผม
ขอบคุณมากครับ และ…
ถ้ายังเหลืออะไรให้พูดก็จะบอกว่าตลอดชีวิต
ตลอดชีวิต ตลอดชีวิตทั้งชีวิต
มันคุ้มเสมอ
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม