Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Dani, seans sona erdi. Şimdi nasılsın? -Şimdi daha iyiyim sahiden.
İşte bunu duymak güzel. Böyle devam!
-Evet. Haftaya görüşürüz. Teşekkürler. -Görüşürüz.
Dani, parayı göndermeyi unutma!
Unutma sakın Dani!
PSİKOLOJİK DANIŞMANLIK MERKEZİ
DANI ROVIRA IT'S WORTH IT
Bu aralar hayat bok gibi.
Geldiğiniz için çok sağ olun.
Şanslısınız çünkü bugün burada üzüntüden bahsedeceğiz.
Bu akşam bolca itiraf duyacaksınız.
Size birinci itirafım şu olacak.
Son birkaç yıldır
üzüntüyle ciddi bir flört hâlindeyim.
Peki yıllar içinde bir şeyler öğrendim mi?
Evet, çok şey öğrendim.
Mesela biz üzüntüyü sevmiyormuşuz.
Üzgün olmayı da birini üzgün görmeyi de sevmiyoruz.
Üzüntüyü yenmeyi bilmiyoruz, ne kendimiz ne başkasınınkini.
Bakın, bunca yıl
sadece ama sadece bir kişi
bana aklıma kazınan bir şey söyledi.
Bir öğle sonrası bir arkadaşımla kahve içiyordum.
Canım sıkkındı.
İçimi döktüm, ona "Artık dayanamıyorum" dedim.
Derken o birden…
Bunları kendi hayatınızda kullanabilirsiniz diye paylaşıyorum.
Derken arkadaşım şöyle dedi, "Dani, kanka…
Üzülme."
Onu bir daha aramadım.
Üzüntüyü ve diğer nahoş duyguları hâliyle sevmeyiz, değil mi?
Ama üzüntü biraz daha kötüdür çünkü bizi ele verir.
Üzüntü iyice arttığında
ağlarız ve bu bizi ele verir.
Günümüzde bile
insanların önünde ağlamak bir nevi tabudur, öyle değil mi?
Kırılgan olduğumuzu gösterir.
Hatta farkında bile olmadan
çocukların ağlamasına engel olmaya çalışırız.
"Ağlama, çirkin oluyorsun" falan.
Biri bir çocuğa yanımda böyle desin, göğsüne tekmeyi basarım.
Yetişkine yani.
Ağlamak,
günümüzde bile toplumsal cinsiyetle ilişkili olarak ele alınıyor.
500 yıldan da önceye dayanan ünlü bir söz vardır.
Bazılarınız duymuştur.
Katolik hükümdarların İspanya'yı yeniden fethinin sonlarıdır
ve ayakta kalan son kale Granada Krallığı'dır.
Hatırladınız mı?
Boabdil maiyetiyle kalededir. Epeydir kuşatma altındadırlar.
Spoiler uyarısı! Tarih bu. Sonunu biliyoruz.
En sonunda Boabdil şehrin anahtarını vermek zorunda kalır.
Bu, herhangi bir tarihî figür için en zor anlardan biri olsa gerek.
Ve o anda Boabdil'in annesi,
kardeşinin kuzeninin kaynı filan değil ha,
hayır, Boabdil'in annesi ona der ki,
"Bir erkek gibi savunamadığın şey için şimdi bir kadın gibi ağla."
Pardon?
İnsan azıcık sözünü sakınır be kadın.
Geçmişte nasılsa şimdi de öyle.
Hepimizin üzgün hissettiği olmuştur desek yanlış olmaz herhâlde.
Kimimiz daha yoğun, kimimiz daha sık hissederiz.
Geçenlerde, acaba hayatımda artık göz ardı edemeyeceğim derecede
üzüntüye kapıldığım bir dönem oldu mu diye düşündüm.
Ve evet, olmuştu. Hatta bu üzüntü bir anda gelmişti.
Aşağı yukarı 11 yıl önceydi.
İspanyol İşi filminin vizyona girdiği zamanlar.
Tanıdık geldi, değil mi?
Daha önce hiç filmde oynamamıştım. Bir kez bile.
Burada gördüğünüz tarzda şeyler yapıyordum
ve birdenbire bu filmi yapma fırsatı önüme geldi.
Filmi yaptım
ve İspanyol sinema tarihindeki en çok hasılat yapan filmin baş aktörü oldum.
Ve sektör böyle giderse ben bu rekoru mezara götürürüm.
Gülsem mi ağlasam mı bilmiyorum
ama ne yapalım, gerçek bu.
Bu size büyük bir olay gibi mi geldi, nasıl geldi bilemiyorum
ama benim için nasıl olduğunu kimse düşündü mü, sanmıyorum.
Benim için o birkaç ay acayipti.
Nasıl başa çıkacağımı hiç bilmediğim olağanüstü şeyler olmaya başladı.
Hiç filmde oynamamış biriyken,
yönetmenlerle yapımcılar üzerime senaryo, teklif yağdırmaya başladı.
"Bu ne ya?" oldum.
Tiyatro gösterileri yapıyordum, gösterilere olan talep üçe katlandı.
"Dani, gel Alicante'de gösteri yap!" "Tamam!"
"Dani, gel Barselona'da gösteri yap!" "Tamam!"
"Gel Murcia'da gösteri yap!" "Ne Murcia'sı ya?" "Doğru" dedi. Gitmedim.
Murcia'lı seyircilere takılmazsam ben de mutlu olmuyorum, onlar da.
Aranızda Murcia'lı var mı? Boş verin, kime ne?
Markaların çalışma tarzını bilir misiniz? Bir şeyin üzerine ünlü bir yüzü koyarlar…
Bende işe yarıyor. Evde öyle bir reklam görürsem
donla dışarı fırlayıp o ürünü alırım.
Markalar beni de arıyordu tabii. "Dani, markamız…"
"Markamızdaki yüzün, yüzündeki markamız."
"Hiç kafam almadı" diyordum.
Sonra filmin yıldızıyla çıkmaya başladım.
Enfes bir aşk hikâyesiydi. Harikaydı.
Kâğıt üstünde. Dışarıdan bakınca, değil mi?
Benim için nasıl olduğunu hayal bile edemezsiniz.
Ama üç ya da dört ay sonra
bir sabah uyandım…
Durduk yere. Bir sabah uyandım
ve birden ağlamaya başladım. Ama hüngür hüngür. "Lan!"
Düşünsenize, sıçmaya giderken birden "Lan, lan…"
Nedense ağlamamı durduramıyordum.
Sonra o zamanki kız arkadaşım son derece mantıklı bir şey söyledi.
"Dani, terapiye gitsene."
Ben de "Tamam, olur" dedim.
Düşününce tuhaf, değil mi? Bu iki cümle hemen hiç yan yana gelmez.
"Terapiye gitsene." Cevap "Tamam." Yok, olmuyor.
Normalde şöyle olur. "Terapiye gitsene."
"Terapiye mi? Deli doktoruna mı? Tımarhaneye mi? Deli miyim ben?"
"Öyle demiyorum. Ben deli miyim?" diyorum. "Yo, değilsin" diyor.
"Çünkü 11 yıldır terapiye gidiyorum oğlum."
Size bir şey söyleyeyim,
terapiye gitmeyen insanlar yüzünden terapiye gitmekten bıktım.
Gücenmece yok.
Kimse gücenmesin.
Terapiye gitmeye o kadar karşıysan
terapi giderimize ortak ol zira senin sorunların da çözülüyor.
Neyse, bir terapist önerdiler.
11 yıldır terapistim o. Hâlâ da ona gidiyorum.
Adı Salvador "Kurtarıcı".
Daha önce hiç terapiye gitmemiştim. Kendimi bir odada buluverdim.
Odada koltukta oturan nazik yüzlü bir adam vardı.
Önünde de bir koltuk.
Oturdum, bana dedi ki, "Söyle Dani, buraya neden geldin?"
Başta ne diyeceğimi bilemedim.
Ama sonradan öyle bir açıldım ki soluksuz konuştum.
Tam bir saat boyunca.
Hiç huyum değildir.
Bir saatin sonunda beni durdurdu
ve "Bak Dani, sende derin bir üzüntü seziyorum" dedi.
"Oha! Üzüntü mü?" oldum. Hiç düşünmezdim.
Ben sinirdir, baskıdır, strestir diyordum.
Yok, üzüntüymüş. "Ne demek bu?" dedim. "Dani, iki şey var" dedi.
"Birincisi, yas tutuyorsun.
İkincisi, yas tuttuğunun farkında değilsin."
"Ama kimsem ölmedi ki" dedim.
"Hayır, gerçek ölüm olmayabilir" dedi.
"Hayatındaki bir şeyin metaforik ölümü de olabilir."
Birden her şey kafama oturmaya başladı.
Örneğin bazı şeylerin değerinin farkında değiliz çünkü zaten bizimler.
Onları yokluklarında özlüyoruz.
Örneğin biliyorum ki çoğunuz bir şeylere sahip
ama henüz elinizden alınmadığı için farkında değilsiniz.
Kollarımız mesela. Gayet açık, değil mi?
Her sabah şöyle uyanmıyorsunuz, "Oh be! Şükürler olsun.
Kollarımla harika bir salı günü daha." Hayır. Zaten varlar.
Bahsettiğim daha belirsiz bir şey.
Tanınmamak.
İnsan elinden alınana dek değerini bilemiyormuş.
Günlük yaşantımda yaptıklarımı artık yapamaz olduğumda anladım.
Yeğenlerimi okuldan almak,
sandviç ve bira alıp Málaga plajına gitmek,
elimde bir kitapla şemsiyenin altında yalnız başıma oturmak
artık mümkün değildi.
Şöyle diyeyim, o zamanlar adımımı dışarı attığım anda
nadir bir Pokémon oluyordum.
Delilikti. Ama bu 11 yıl öncesi. "Dani, şimdi nasılsın?" diye sorarsanız
"Daha iyiyim" derim.
"İyi" değil. "Daha iyi."
Çünkü bir kere aradan 11 yıl geçti.
Zamanla hayatın zorluklarını göğüslemenizi sağlayan araçlar ediniyorsunuz.
Sonra, artık görenler o kadar heyecanlanmıyor
ki bunun için minnettarım.
Bir de doğrusu şu sıralar evde bol bol vakit geçiriyorum.
Bu akşam, beni zor durumlardan kurtaran birkaç aracı sizlerle paylaşacağım.
Tavsiye de vereceğim, ki bayılırım.
Kimisi nefret eder. "Tavsiye verenler…" Alma sen de.
Size ufak bir tavsiye vereyim. Günün ilk tavsiyesi.
Sokakta yürürken hayran olduğunuz birini görürseniz…
Bahsettiğim gerçek hayranlık ha,
bakın çüküm kocaman dercesine fotoğraf çekilip internete koymak değil.
Hem Pepón Nieto'yla hem Ortega Smith'le fotoğraf olmaz.
Hayır, gerçek hayranlıktan söz ediyorum.
Sokakta böyle birini görürseniz,
benim size tavsiyem,
onu rahat bırakın.
İlişmeyin.
Bir safarideymişsiniz gibi uzaktan seyredin.
Yaşam alanında ne yapıyor bakın.
Rahat bırakın. Hiç…
Çünkü o kişi nereye gidiyor bilmiyorsunuz,
nereden geliyor, ne tür dertleri var.
Ama eğer içinizde sizi o kişiyle yüzgöz olmaya iten dürtüyü
zapt edemiyorsanız
size bir tüyo daha.
Birincisi, ne diyeceğinizi veya yapacağınızı iyi düşünün.
Sonra da icabına bakın.
Öldürün demiyorum, aman.
Yıllar boyu başıma çok şey geldi. Hatta bazıları tekrar etti.
Birkaçını anlatayım da gülelim.
Bu anlatacağım bir klasiktir.
Biri yanınıza gelip diyor ki,
"Vay! Dani Rovira ya bu! Vay! Sen benim hayranımsın!"
Doğrudur canım.
Ya da öbür versiyonu.
"Vay! Dani Rovira ya bu! Ben senin idolünüm!"
"Ya, aynen. Odam posterlerinle kaplı…
…arkadaşım."
"Hayran" ile "idol" bir değil ama karşıt da değiller.
Ama anlıyorum.
Kelimeler karmaşık olabilir, hele ki heyecanlıysanız.
Benim de hep başıma gelir.
Ben "tünel" ile "köprü"yü karıştırırım.
Tünel ne, biliyorum. Köprü ne, onu da biliyorum.
Ama bazen konuşurken karıştırıyorum.
Geçen kardeşime "Dişçi tünelini halletti mi?" dedim.
"Ne tüneli salak?" dedi.
Keza "sırt çantası" ile "bavul", "gömlek" ile "tişört".
Bazı İngilizce kelimeler de kafamı karıştırır.
İngilizce bilmem ama çat pat konuşurum.
Ama iki kelime var ki, hep kafamı kurcalıyorlar.
"After" "sonra" ve "before" "önce" kelimeleri.
Çünkü "after" bize şöyle geliyor,
"Ne zamandı o?" "Dünden sonraydı."
"Before" da "Acelesi yok" gibi. "Ne zamana lazım?" "Beklesin."
Asıl yanlış bilen onlarmış gibi geliyor bana.
Kimileri de karıştıra karıştıra… Beşer şaşar elbette.
"Ben 'çük' ile 'guacamole'yi karıştırıyorum."
Aferin sana Nacho.
Evet…
Genelde insanlar sokakta beni görüp yanıma geldiklerine
umduklarını bulamıyorlar.
Neden bilinmez, temas kısa sürerse düş kırıklığına uğruyorlar.
Çoğu kişi de temasımızın ardından iki düşünceden birine kapılıyor.
Ya kaba olduğumu düşünüyorlar
ya da çok utangaç olduğumu.
Ben utangaç değilim.
Ağırbaşlıyım.
Sokakta beni hep başımda keple görürsünüz.
İşime bakarım, kulaklığım takılıdır.
Başım öndedir.
Siz bana ilişmezseniz ben de size ilişmem.
Ben hiç… Demek istediğim…
Geçenlerde Burgos'taki gösterimde başıma geldi.
Hiç uyumayan şehir Burgos.
Gündüz dörtte sokaklar bomboştu.
"Oh be, ne güzel" oldum.
Derken karşı kaldırımdan bir adam bağırdı.
"Tanınmış biri!"
"Şaka mı bu?" oldum.
"Bana sesleneceksen daha açık ol bari. 'Tanınmış biri'ymiş."
"Annen de seni salonda görünce tanıyor."
Ne bileyim, en azından bir "İyi günler" diyebilirsin.
"Merhaba, nasılsınız?" de.
"Dani, fotoğraf!" diyen var.
"Dani, dikkat et!" der gibi. Sanırsın biri kafama bir şey attı.
Bir keresinde asansördeydim.
Sanırım bir oteldeydim.
Hani bir katın düğmesine basarsın
ve kapı kapanırken gelen birini görürsün ya.
O klasik hareketi yaparsın, "Hah! Evet…"
Yo, girsin istemiyorsun.
"Hah! Evet" falan yapıyorsun ama aslında düğmelere basmıyorsun.
Ne bu?
Yalandan bir şeyler yapıyorsun.
Tekerlekli sandalyesinde annen gelse
yine "Tamam anne…" Kapı kapandı. "Siktir orospu."
Girsin, ne olacak ki?
Ama istemiyoruz.
Asansörde yalnız olmayı seviyoruz işte.
Belki aynaya bakmak, fotoğraf çekmek, taşaklarımızı düzeltmek için.
Neyse, içeri yaşlı bir adam girdi.
Ak sakallı, ak saçlı, kıyafetleri bol, çok zen bir havası var.
"Bu tipin olayı ne ya?" oldum.
Neyse, düğmeye bastı.
O tuhaf asansör sessizliği içinde dikiliyoruz.
"Pardon, bir şey sorabilir miyim?" dedi.
İçimden "Sordun bile. Bu ikinci olacak" dedim.
"Tabii, sorun" dedim.
Adam bana uzun uzun baktı
ve dedi ki…
"Bu sen misin?"
O kadar ciddi söyledi ki şüpheye düştüm.
Aynaya baktım.
"Örümcek Adam kostümü falan mı giyiyorum?"
"Bu sen misin?" dedi herif.
Estopa'nın bir röportajında vardı.
Kardeşlerin biri yürürken birisi şöyle demiş,
"Hey, sen sen misin, kardeşin mi?"
İnsanlar kafayı yemiş.
Pandemiden bugüne değin…
Hiç merak etmeyin,
hayatlarımızı altüst eden ve sırt çantalarımızda taşıdığımız yüklere
yenilerini ekleyen bu küresel hadiseye
ilk ve son değinişim olacak.
Pandemiden beri benim sırt çantam hâlâ ağzına kadar gremlinlerle dolu.
Açıkçası hayatımda beklediğimden çok, oldukça fazla kayıp yaşadım.
Kimi kaybın acısına katlanmak daha zor olduysa da kayıp kayıptır.
Yıllarca acısıyla boğuştuğum iki kaybımı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Ölümleri beni çok etkiledi
çünkü ikisi de çok yakın dostumdu.
Ailemden gibiydiler.
Hayattaki yoldaşlarımdı.
Köpeklerim Bullo ve Carapapa.
Ayrıca biri diğerinden sekiz ay sonra hayatını kaybetti.
Henüz toparlanamamıştım ki diğeri de öldü.
Çok ağırdı. Ağladım.
Çok ağladım.
Bir kadın gibi ağladım.
Bir veteriner gibi savunamadığım şey için.
Ama bu öyle bir ağlamaydı ki kendi kendime şöyle dedim,
"Oha, daha önce hiç hiç böyle ağlamamıştım."
Beni bilirsiniz, bir şeylere isim vermeyi severim.
Öyle bir ağlamaydı ki ona "temiz ağlama" ismini verdim.
Evet, acı çekiyordum.
Özlem duyuyordum. Üzgündüm. Hatta şöyle hıçkırıyordum…
Hepsi birden. Ama temiz geldi. Nedeni de şu.
Suçluluk hissetmedim.
Rahatladım. Suçluluk hissetmedim. 12 yaşında öldüler.
Ömürleri daha uzun olabilir miydi? Evet. Ya da daha kısa? Kesinlikle.
Ama birlikte çok eğlendik. Hayatlarını kurtardım.
Onlar da benimkini kurtardı sayılır. Her şey yolunda yani.
Ayrıca terapistim Salvador hep der ki,
"Ağlamak, hem çektiğin acıyı dindirmenin
hem de kaybettiklerini anmanın bir yoludur.
Gözyaşları hikâyelere, kahkahalara, anılara dönüştüğünde de
devam etmelisin çünkü onlar da kaybettiklerini anmanın bir yoludur."
Bunu aklımızda tutalım. Şimdi size bir hikâye anlatacağım.
Köpeğim Carapapa'yı alışımın ilk haftalarıydı.
Hiç köpeğim olmamıştı. Çömez, bilgisizdim.
Birden evimde o küçük tüy yumağıyla baş başa kalmıştım.
Üç kilo bile etmeyen, üç dört aylık, yavru bir köpek.
İlk hafta birbirimizin dibinden ayrılmadık.
Birbirimize "Ne yapılır ki bununla?" der gibi bakıyorduk.
Ama bir ara işe de gitmem gerek.
Tek başıma yaşadığım için onu mecbur yalnız bırakacağım.
İlk birkaç sefer heyecan yaptım.
Her şeyini ayarladım.
Yatağı, bir içecek. Su tabii ki. Kola vermiyordum.
Mamasını bırakıyor, emniyeti sağlıyordum. Her şey tamam.
Sonra da işe gidiyordum ama biraz isteksizlikle tabii.
Altı yedi saat sonra eve döndüm,
bir komşu çıkıp dedi ki
"Dani, köpek sabahtan beri ağlıyor ve patisiyle kapıyı eşeliyor."
"Eyvah" dedim içimden.
Kapıyı açtım, iki üç çiş birikintisi, biraz da kaka gördüm.
Sandalyenin ayağı çiğnenmişti, sanki böyle…
Baktım köpek koridorda ürkmüş, böyle duruyor…
Altına işiyor. "Zavallıcık. Carapapa, gel bakayım, ne oldu?" dedim.
"Tamam. Her şey yolunda. Merak etme.
Terapiye gitmek ister misin?"
"Tamam, olur." Tamam diyor.
Bak sen.
Neyse, biri bana bir köpek eğitmeni önerdi. Bir etolog.
Onunla konuşup olanları açıkladım.
"Dani, için rahat olsun" dedi.
"Bu çok normaldir, hele ki yavruyu yeni aldıysan.
Şu anda karşı karşıya olduğun sorun ayrılık kaygısı denen şey."
"Vay be!" oldum.
"O ne demek peki?" dedim.
"Dani, şu demek,
köpeğin ayrılık kaygısı yaşıyor" dedi.
Adı üstünde yani.
"Peki yapabileceğim bir şey var mı?" dedim.
"Evet, birkaç yöntem var. Çok karmaşık değiller.
Yarıda bırakma yeter" dedi.
Birkaçını denedim, özellikle biri çok yardımcı oldu.
Çok dokunaklı bulduğum için sizinle de paylaşmak istiyorum.
Adam dedi ki, "Birkaç saatliğine evden çıktığında
ona senin kokunun sindiği bir parça giysi bırak."
Malum, köpeklerin koku alma duyusu bizimkinden bin kat keskindir.
Ayrıca koku alma duyularıyla duyguları sıkı sıkıya bağlıdır.
Çok hoş bir şey.
Bizde de varmış ama medenileşmeye çalışırken yitirmişiz.
Fikir harikaydı. Dedi ki, "Giderken kokunu taşıyan giysiler bırak.
Köpeklerin kendilerine has bir büyülü düşünme tarzı vardır.
Bir arkadaşının, koruyucusunun, hamisinin
veya ailesinden birinin kokusunu aldıklarında
koku sakinleşmelerini sağlar." dedi.
"Vay be, çok güzelmiş. Deneyeceğim" dedim.
Sonra, işe gitmeden önce
gardırobuma gidip içindeki giysi yığınını şöyle karıştırdım…
Taş Devri'nden kalma bir pijama üstü buldum.
Alıp kokladım, "Öf! Harbi benim gibi kokuyor" dedim.
"Ben bu kadar kendim gibi kokmuyorum."
Evden çıkmadan önce yatağını bu şekilde koridora çektim.
Pijamayı aldım, köpeği kaldırıp yatağına koydum.
Köpek huzur içinde, kafasını pijamaya gömmüş, böyle yatıyordu…
Acayip sakindi.
İçimden dedim ki "Bak işte bu seni ya öldürür ya güçlendirir."
Bakalım işe yarayacak mı diye düşünerek çıktım.
Altı yedi saate döndüm. Asla sekiz saat çalışmam, görürsünüz.
Komşu evinden çıkıp bir şey söylemedi.
Kapıyı açtım.
Yatağı gördüm.
Pijama da oradaydı.
Ama köpek yoktu.
Asıl aradığım oydu tabii ki.
Durdum, etrafıma bakındım, kulağımı dört açtım
ve şöyle bir ses duydum…
Şu tarafta bir koridor ve bir salon var.
Salon işte. Ne "bir salon"u? 17 salonum mu olacaktı?
Oraya doğru gittim
ve kanepenin yanında, yerde gördüğüm şey…
Kanepemde bir battaniye vardır.
Öğle yemeği sonrası kestirmek için olur ya hani.
Endülüslüyüm. Ne olacaktı?
Battaniyenin ucu sarkmış,
köpek de ağzı veya patisiyle aşağı çekmiş herhâlde.
Her neyse, yerde battaniyeyi gördüm.
Dertop olmuş hâlde.
Köpek de üstünde mışıl mışıl uyuyor. Yok böyle bir rahatlık.
"Doğru. Battaniyede kokum var" dedim.
"Herif kendi kendini tedavi etmiş."
Evet.
"İşe yaradıysa sorun yok" dedim.
Battaniyeyi geri koydum, günü beraber geçirdik.
Sonraki üç gün onu battaniyenin üstünde buldum.
Dördüncü gün battaniyeyi almaya kalktım,
Joe Pesci'vari bir mafya babası bakışıyla "Battaniye artık benimdir" dedi.
O andan itibaren battaniye onun oldu.
Hayatı boyunca da onun eşyası olarak kaldı.
Son gününe kadar.
Tabii battaniye artık benden çok onun gibi kokuyordu.
Evde sıkıntı çeken yeni bir köpeğiniz olursa diye söyleyeyim,
önce bir profesyonel çağırın.
Emin olun ki çok faydalı teknikler var.
Burası bir anlamda gösterinin dönüm noktası.
Hepiniz harikaydınız.
Bunları anlatırken elimi tuttunuz.
Size bir itirafta bulunarak teşekkür etmek istiyorum.
İtirafın gerçek olduğunu bileceksiniz çünkü yayınlanacak olan gösteri bu.
Öbürünü yayınlamadım. Seyirci berbattı.
Yayınlanacak olan bu.
Gerçekten.
Aynısını öbür gösteride de söylediğimi duyunca…
Size bir itirafım var. Ufak bir hediye olarak.
Dikkatle dinleyin.
Bir şeyin hastasıyımdır.
Hem de öyle böyle hastası değilim.
Nasıl da dikkat kesildiniz.
Bu hâlinizle istesem sizi bir tarikata dahi sokarım.
Aman ha! Yok, şaka ediyorum.
Tamam, başlıyorum.
Hastası olduğum bu şey…
…kuku yalamak.
Hastasıyımdır.
Kuku yalamak muhtemelen şu hayatta en sevdiğim 10 şeyden biridir.
Şimdi birden konuyu değiştirsem amma şaşırırsınız.
"Travma, kuku, sonra yine travma."
Endişelenmeyin. Elimi tutun, güvenli bir yere geçelim.
Tamam.
Hastası olduğum için de
ne zaman fırsatını bulursam,
durum ne zaman el verirse bunu karşımdakinden dilerim, talep ederim.
Matta 7:7, "Dileyin, alacaksınız." İncil'de diyor.
Ve yıllar içinde her ne sebeple olursa olsun,
ne şanslıyım ki
bana defalarca şunu söyleme fırsatı bahşedildi,
"Benden âlâ kuku yalayan yok."
Kuku yalamada kimse benimle aşık atamaz, tamam mı?
Hiç kimse.
Evet.
Konusu açılmışken…
Konusu açılmışken
bu gece size küçük bir kıyak yapmak isterim…
Hayal gücünüz canlanıverdi bakıyorum.
Öyle olsa gecenin sonunda dilimde altılı karın kası çıkardı.
Yok, hayır. Size birkaç tüyo vermek istiyorum.
Birkaç tavsiye.
Böylece bundan sonra
vulva üzerindeki o canım oral seks eylemini icra ederken
çok daha tatmin edici bir deneyim çıkartabileceksiniz.
"Oha, Dani iyi kuku yalama tavsiyesi verecek" diye düşünebilirsiniz.
Hayır.
Hayır, bu öyle bir şey değil.
Vereceğim tavsiyeler
kukusu olup onu yalamamıza izin verenleredir.
Bakış açısını değiştirdim sadece.
Konuya girmeden önce, size biraz bağlam verebilmek amacıyla
genital anatomiye kısaca değinerek başlamak istiyorum.
Bence gerekli. "Yo, değil" diyebilirsiniz.
Biraz bağlam sunmak her zaman için gereklidir.
Teknik konuşursam kusura bakmayın, olur mu?
Çük nedir?
Sık sık "çük" ve "kuku" diyeceğim, bağışlayın.
Alt tarafı üç ve dört harfli iki kelime işte.
Yetişkin insanlarız. Bir şeyin adı varsa örtmeceye gerek yok.
Çük nedir?
Çük insan bedeninin anatomik-genital organlarından biridir.
Kasık bölgesinin hemen altındadır.
Bedenin çıkıntı yapan bir parçasıdır.
Kimi çok çıkıntı yapar, kimine ayna lazımdır.
Bakın…
Metaforlara bayılırım, o yüzden…
Bir katedral olsaydım…
Gözünüzde canlandırın. Ben katedralim, çüküm de kanatlı canavar heykeli.
Envaitürlü katedral ve canavar var.
Devasa olup da canavarıyla umudunuzu boşa çıkaran kaç katedral gördünüz?
Belki yerel bir kilise görürsünüz
ama canavar kapıdan sığmıyordur.
Ya da canavarı koca katedralde bulamazsınız.
Vardır ama katedrali bakımsızlıktan çalılar kaplamıştır.
Görünmüyordur. Budamak lazımdır.
Ya da katedral o kadar temizdir ki canavar ta Albacete'den görünüyordur.
Kimi canavarın başı büyüktür, kimi üzgün durur.
Kimi bu yana, kimi diğer yana yatıktır.
Kimi yıllar içinde sertliğini yitirmiştir.
Mikro canavar vardır, kalem canavar vardır.
Çeşit çeşit canavar vardır.
Ama hepsi de güzeldir.
Hepsi haz almayı hak eder.
Bir de bence
çük çok daha el altında olan bir organ, öyle değil mi?
Kıyafet giyiyoruz ama çıplak dolaşsak…
Ben yazları ara sıra çıplaklar plajına gitmeyi severim.
Çıplaklığı severim. "Hangi plaj?" Size söyler miyim hiç?
Bir arkadaşla gittiğimiz bir plaj var.
O hep benden geç gelir
ve arabasından çıplak hâlde iner.
Çıplak gelmiştir.
Ben plajdan onun geldiğini görürüm.
Soğutucu ve şemsiye taşıyordur.
Bu elinde bir çanta. Elleri dolu.
Bana doğru yürür, merhaba der ama elindekileri bırakmaz.
"N'aber Dani? Nasıl gidiyor?" E, şimdi ben…
Yanağından öpecek değilim ya, "N'aber?" diyorum.
Modern çağda bir monarşi düşünün, ama nüdist.
Kraliyet resepsiyonuna geldiniz. "Merhaba. Nasılsınız?"
"Merhaba Majesteleri. Nasılsınız?"
Ya da metro! Metroda olduğunuzu düşünsenize.
Biri size "Tutundun mu?" dedi. "Evet." "Al bak, ben de tutundum."
"Virajlar keskin olsun!"
Evet…
Kuku nedir?
Kuku insan bedeninin diğer anatomik-genital organıdır,
ama alt kasık bölgesinde değil,
biraz daha aşağıda saklıdır.
Ben oraya "Aragon perineal bölgesi" demeyi seviyorum.
Kuku dışarıdan biraz daha gösterişsiz, biraz daha sade görünür.
Kuku daha bir derli topludur.
Yani…
Ne kukular gördüm, acele yapılmış etli sandviç gibiydiler.
Etten geçilmez. Et, et…
Biraz da ekmek olsa iyiydi.
Olsun, tüm kukular güzeldir.
Hepsi de haz duymayı hak ediyor, değil mi?
Kanımca ergonomik açıdan
bir çükü ağza almak nispeten çok daha kolay.
Çok daha basit teknikler mevcut.
Sakso için mükemmel bir formla jimnastik yapmanız şart değildir.
Burada çüklü biri var.
Yakınlaştık. "Ağzıma alabilir miyim?"
O da "Buyur, al" dedi.
Bu şekilde eğildiniz.
İster böyle yapın, ister böyle. Hatta elinizi kullanmayın.
Yerdeyse böyle yapın ya da elinizi kullanmayın.
Ayakta ve yüzü diğer tarafa dönükse arkadan da dalabilirsiniz.
Bence sakso çekmek çok daha zevklidir.
Zannımca ha! Duyduğumu söylüyorum.
Durun. Bir şey diyeceğim.
Bu aralar eğlencenin dibine vuruyorum, seneye gelip size hepsini anlatabilirim.
Benden demesi.
Sakın heteroseksüellik sizi eğlenmekten alıkoymasın.
Hayata bir kere geliyoruz.
Sakso çektiysen çektin, kime ne?
Gelgelelim
kuku yalamak, bahse konu kukunun sahibi yardımcı olmadığı takdirde
ergonomik açıdan biraz daha karmaşıktır.
Aynı durumu canlandıralım. Kukulu biriylesiniz. İyi anlaşıyorsunuz.
"Kukunu yalayayım mı?" "Yala."
Partneriniz genelde şöyle yapar, "İyi, hadi yala kukumu."
Come on!
Ona bakarsınız…
Ona bakarsınız ve içinizden dersiniz ki
"Beşinci kattan Squidward düşmüş sanki."
Onu böyle dürtükleyip
"Oral seks mi, olay yeri çizimi mi yaptıracaksın kızım?" dersiniz.
Neyse, yardımcı olmuyor.
Ama çok sevdiğim için işi ikimiz için birden yapacağım.
Sonra…
Pozisyonun kendisi daha en baştan rahatsız.
Kusura bakmayın.
Siz bu şekilde eğilir, şöyle bir bakarsınız…
Pozisyon elverişsizdir çünkü partneriniz…
Ortam loş olduğundan
bölgeyi kurcalayarak aramaktansa
yüzünüzü sürterek aramaya başlarsınız.
Yüzünüzü sürte sürte ararsınız.
Trüf domuzu gibi, tamam mı?
Arıyorsunuz. İçeridesiniz.
Ama pozisyon acayip elverişsiz.
O kadar rahatsız ki "Şu kuyruksokumunu az kendine çek be" demek istersiniz ona.
"Kalçalarını biraz geriye yatır. Açıyı düzeltiver."
Bir de üstüne, o ilk güzel ürpertiyi hissedince
genelde ne yapıyorlar? Bunu…
Açıyı daha da daraltıyorlar.
Artık trüf domuzu değilsiniz.
Karıncayiyen oldunuz.
Partneriniz gidip içeri başka biri girse
yerden su içen bir adamla karşılaşacak.
"Merhaba."
"Kuraklık mı çıktı burada?"
Bakın, insanlarda boyun omuru denen bir şey vardır, tamam mı?
O omurlar bir yerden sonra daha da uzayamaz.
Daha 10, 15, 30 dakika orada olacaksınız, ne kadar gerekiyorsa!
Ama işiniz bittiğinde boynunuz böyle…
Mis gibi bir prolapsusunuz olur.
"Hoşuna gitti mi?" "Evet. Boynuna ne oldu?"
"Birazdan keman dersim var. Sen gidince kemanı burama sokacağım."
Belki bir hafta böyle kalacaksınız. "Ne yapacağım?"
Ev bakmaya çıkacağım. Bakın.
"Satılık, kat dört."
Hazır hepiniz buradayken, hadi…
Hayret bir şey ya!
Peki.
İkinci tüyo.
Hayatınız boyunca partnerinizden haklı sebeplerle şikâyet ettiniz.
Hep benmerkezcilerdi,
hep bencillerdi,
alacakları haz hep sizinkinden önemliydi.
Çok da haklısınız. Yıllardır bu böyledir.
Ama şanslıyız ki nihayet genel itibarıyla
ilerlemeye, eşitliğe, açık fikirliliğe önem verilen bir dönemdeyiz.
Bu harika bir şey.
Bundan 25 yıl önce "Klitoris!" deseniz ben "Su Pokémonu!" diyebilirdim.
Ama şimdi size şunu sorsam ne dersiniz?
"Klitorisin, insan bedeninde, haz almak için
özel olarak tasarlanmış, tek organ olduğunu biliyor muydunuz?"
-Vay be! -Evet!
"Evet" diyor. Der tabii.
Bu sırada tek eli havada.
Madem öyle, nimetinden faydalanalım, değil mi?
Ben oral seks yapmadan, yani kukuyu yalamaya başlamadan önce
klitoris her zaman buramda olur.
Gerçek anlamda değil. Ama olduğu da oluyor.
Ama tabii evvela onu bulmanız gerekiyor.
Öyle ha deyince…
Eğer bu kuku bir yakınımın…
"Yakınım" derken, aileden değil.
Size yakın… Yani…
Sizin için tanıdık biri. Ulan, şu İspanyolca!
Demem o ki ilk birkaç saniyede haritayı tanırsınız.
Her kuku başka bir dünyadır, unutmayın.
Aşağı indiniz ve aniden…
G noktasından bahsetmiyorum, klitorisi arıyorsunuz.
Ararsınız…
Bulduğunuzda "Hah, oldu!" demeyeceksiniz.
"Hah, oldu!" Hayır. İnek direk yalar gibi yalamayacaksınız ki.
Herkesinki aynı değil. Biraz buraya dil darbesi, biraz şuraya.
Dinleyin, gözlemleyin. Güzel bir şey.
İki üç dakika sonra işi çözdüğünüzde
partneriniz haz duymaya başlar ve "Ay!" diye bağırır.
Sonra da dosdoğru sizden beş metre öteye kayıverir.
Böyle kalırsınız…
Ağzınızdan uzanan bir köprüyle. Dersiniz ki,
"Tüh be! Konuma keşke bir iğne veya işaret koysaydım."
Don Kişot okurken, kitabı yere düşürünce
"Ayraç koymamıştım. Nerede kalmıştım acaba ya?" demek gibi.
Hoşuna gider, biraz kımıldarsın, onu anlarım.
Ama ne olursun yer değiştirme.
Yalamaya burada başladım, burada bitirdim.
Şarj aletini arayan robot süpürgeye döndüm. Lütfen ama!
Üçüncü tüyo.
Biz aşağıdayken önemli bir şey söyleme.
Duyulmuyor.
Mesaj bozulmuş oluyor.
Şu soruyu pek çok sabah duymuşumdur,
"Kahve almadın mı?"
"Kahve lazım olduğunu bilmiyordum."
"Dün gece söyledim ya."
"Ne zaman?"
"Dün gece sen aşağıdayken…" "Oho!"
"Bir sürü şey duydum, hiçbirini anlamadım."
Benim duyduğum şöyle bir şeydi…
Böyle oldum…
"Zevke gelip bir Maluma şarkısı tutturdun sanmıştım."
Son olarak dördüncü ve en önemli tüyo.
Bu bir peri masalı değil, fantezi değil, şehir efsanesi değil.
Hayır. Bu gerçek.
Oral seks yoluyla orgazma ulaşabilirsiniz.
Müthiş bir şeydir.
Her daim ulaşmak istememiz gereken bir amaçtır.
Müthiş bir şeydir. Cidden öyle.
Ama şunu söyleyeyim.
Diyelim ki
oral seks yoluyla orgazma ulaştınız,
lütfen, sakın unutmayın ki…
Bu ciddi bir konu.
Sakın unutmayın ki
bacaklarınızın arasındaki kişinin…
…bir canı var.
Yaşamak isteyen bir insan o.
Lütfen.
Çünkü sizi anlıyorum,
bacaklarınızın arasında size haz veren bir şey olduğunda
hayatta kalma içgüdünüz bir ayı kapanı gibi devreye girer
ve "İlelebet benim olacaksın" dersiniz.
Ama unutmayın ki o da bir insan
ve beynine belli bir miktarda oksijen gitmesi gerekiyor, tamam mı?
Hayatım böyle kaç defa film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti.
Bu söylediğim doğrudur.
Ben yatağın altına kriko saklamadan kuku yalayamıyorum.
Her yolu denedim. Ölü taklidi yaptım.
"Belki ölü bir av görürse sıkılır da açılır."
Kulak arkalarıma vazelin sürdüm.
Başı parmaklığa sıkışmasın diye aptal bir çocuğa sürdükleri gibi.
Başımın yerine karpuz tıkmışlığım var.
Karpuz güm diye patladı! Ya ben olsaydım!
Body Pump'ın, Pilates'in, CrossFit'in bokunu çıkarmışsın sen!
Lütfen ama.
Lütfen.
İnsan yemek yediği tasa pislemez.
Tüm bu tüyoları sizlerle,
bugünden itibaren bu şehrin sakinleri ve bu gösteriyi izleyen herkes
oral seks yaparken daha çok keyif alsın diye paylaşıyorum.
Ben insanlar mutlu olsun istiyorum.
İnsanlar çok öfkeli.
Ama hep bir "ama"sı olan bir grup illa ki çıkar.
"Oldu, peki" derler.
"Kukusu olan insanlara tavsiye verdin. Peki ya çükü olan insanlara?"
"Sen sakso çekilirken üstüne düşeni yapıyor musun?"
Ben mi? Kusura bakma, ben üstüme düşeni mutlaka yaparım.
Gerçekten yaparım.
Bunlar ne gibi şeyler mi? Her daim müsait olmak gibi.
Her zaman kabul ederim.
Bir kez kabul etmedim, onda da günah çıkarıyordum.
Bir de şu var…
Bir şeyi belirtmem gerek.
Biri bana sakso çekmeyi teklif ettiğinde
teklifi eden kişinin saçları %99 ihtimalle uzun olur.
Ve bu kişi çoğu zaman saçlarını arkaya atmaz.
O zaman ne olur?
O müthiş hazzı size sunarken partnerinizi izlediğiniz sırada
o böyle şeyler yapar…
İnsan partnerini bu hâlde görür de
eli kolu bağlı durur mu?
Ben her zaman ama her zaman…
Ve…
Ve derim ki "Sen sadece işine odaklan. Ben…"
Elbette at kuyruğu yapıyorum.
Kimi bazen işi bitince aynaya bakıp
"Karayip örgüsü mü?" diyor. Ben…
"Yarın daha çok vaktin olursa boyarım."
Çekinmeden söyleyeyim, depresyonu yenmemde,
bana yardımcı olan araçlardan bir diğeri
büyülü düşünmeydi.
Çoğu insan bunu duyunca şöyle diyor, "Dani, şu büyülü düşünme işi…"
Kimi inanmıyor, kimi… Bakın.
İnanmasak da, ne olduğunu bilmesek de büyülü düşünme vardır.
Asırlardır var.
Hepimiz bilmeyerek de olsa büyülü düşünme yapıyoruz.
Diyelim ki bugün doğum gününüz.
Mumlu bir pasta aldınız, mumlar yakıldı.
Aileniz ve dostlarınız "Mutlu Yıllar" şarkısını söylüyor.
Şarkı bitince mumları üflemeye koyuldunuz,
herkes "Hayır, dur!" dedi.
"Bir dilek tut."
İnanmasanız da "Aman, tamam" dediniz.
"Çok ısrar ettiler. Bir dilek bulayım."
Ve aklınıza çok güzel bir dilek geldi.
"Olur mu olur" diye düşünürsünüz.
İşte büyülü düşünme.
Bir örnek vereyim.
Diyelim ki bir gün öğleden sonra
size zor gelen, kaygılandıran, güç bir iş veya etkinliğiniz olacak
ve sizin de duygusal bir bağınız olan bir elbise ya da gömleğiniz var.
Size şans getiriyor, enerji veriyor.
"Bugün bu elbiseyi giyeyim de bana başarı getirsin" dersiniz.
Büyülü düşünme bu işte.
Evde canınız sıkkın, sabah kahvenizi içtiğinizi düşünün.
Kupanızda herkesin burun kıvırdığı o klişe sözlerden biri yazıyordur.
Ama o klişe söz, daha iyi hisler içinde evden dışarı çıkmanızı sağlıyorsa
bu büyülü düşünmedir.
Ve gerçektir çünkü size yardım eder.
Yardım ediyorsa her türünden faydalanın.
Ben büyülü düşünmeyi oldum olası kullanırım.
Ama o zorlu süreçte daha da çok kullandım.
Mesela antrenman yaparken.
Ben spor yapmayı severim. Spor bilimi okudum.
Ama gerçek şu ki, o zor süreçte
beynin kimyasal işleyişi bozulduğu için bunu tüm beden hisseder.
Performans gösteremezsiniz. Kötüsünüzdür, üzüntü sizi aşağı çeker.
Retiro Park'a koşmaya giderdim.
Bir gün yanımdan pandomim geçti. "Ne hazin" dedim.
"Ne hazin."
Ben, Madrid Río'da koşmayı çok severim.
Bir gün yine koşuya çıktım.
Bir kilometre koşmuştum ki, "Of! Çok yoruldum" oldum.
Ağlamak istiyordum. Enerjim tükenmişti. Ofluyordum.
"Dani, hadi oğlum. Bir büyülü düşünme yap" dedim.
"Hadi oğlum" dedim.
Yolun ilerisine baktım,
yaklaşık 500 metre ötede bir tünel vardı, tamam mı?
Ya da bir köprü, bilmiyorum.
Yaklaşık 500 metre ötedeydi.
Kendi kendime dedim ki "Eğer iki buçuk dakika içinde
oraya varabilirsem…"
O anda uyduruverdim. Dedim ki,
"Annemle babam serbest kalacak.
Çünkü kaçırılmışlar.
Kolombiya'dalar.
Kaçıran da bir uyuşturucu karteli."
Gerçek filan değil.
Ama inandım.
O gün Madrid Nehri boyunca nasıl koştuğumu görecektiniz.
Şöyleydim,
"Anne, baba!"
Köprüye vardım. Bam! İki buçuk dakika. Büyülü düşünme işe yarıyor muymuş?
Başardım. Yani gerçek değildi tabii ki.
Ben uydurmuştum.
Annemle babam hâlâ tutsak.
Sizden bir ricam var.
Sevgilisi olanlar elini kaldırabilir mi?
Sevgiliniz olması yeter. Burada olması şart değil.
Merak etmeyin, özele girmeyeceğiz. Bir bakacağım sadece.
Sevgilisi olanlar elini kaldırsın.
Peki.
Aşağı yukarı yarınızın var.
Tuhaf bir hareketti.
Sağ olun.
El kaldıran birini yanındaki "Arkadaşız" deyip düzeltti.
Arada kalmışlar.
Öyleyse dipnot düşeyim. "Bkz. 'Benimle çıkmak istiyor.'"
O zaman daha net olur.
Size tatsız bir gerçeği söyleyeceğim.
Bu akşam sizinle paylaşacağım tek mutlak gerçek bu olacak.
Çiftlerin hepsi birbirine yalan söyler.
Hepsi.
İtirazı olan var mı?
Güzel.
Ama şimdilik bu konuyu sonraya saklayacağım.
Tamam mı?
TV programlarındaki o şefler gibi yapacağım.
Sosu karıştırır.
"Şimdi de sosu sonra kullanmak üzere bir kenara…"
Orada, tamam mı?
Unutmayacağım. Orada.
Sizinle paylaşmak istediğim bir araç daha var.
Meditasyon.
Meditasyonun bana çok faydası oldu.
Kimileri ben "meditasyon" der demez "Dani, ne meditasyonu ya?" diyor.
"O yogacıların olayı. Spiritüel tipler garip duruşlar yapıyor."
Yo, hayır.
Herkes meditasyon yapabilir. Ben yapıyorum.
Telefonumda rehberli meditasyon uygulamam var.
Yönlendiriyor sizi. Basit. Size sırf yapması kalıyor.
Meditasyonun benim için anlamını size birkaç kelimeyle nasıl açıklayabilirim?
Benim için ama.
Benim için meditasyon
bir karar alıp gününüzden beş, 10, belki 15 dakika ayırmak,
ki bu kadarı kâfi,
bu süre zarfında tamamen kendinize odaklanmak
ve dışarıdan gelen sesleri kısıp
içinizdeki sesle yüzleşmektir.
İç sesler daha gürültülü olabiliyor.
Kendinize odaklandığınız bu süre zarfında
yaptığınız egzersizin temel amacı
şimdi ve burada kendinizin farkında olmaktır.
Zihninizin başka şeylere yönelmesini önlemektir.
Sadece bedeninize, odanıza, duruşunuza odaklanacaksınız.
Buna yardımcı olan araçlar var.
Nefesiniz mesela.
Meditasyon sırasında nefesinize odaklanırsanız
"şimdi ve burada"yı nefesinizden başka ne daha iyi sağlayabilir ki?
Örnek vermek için kısaca göstereceğim.
Meditasyonun gündelik hayatımdaki kısa bir kesitini görün diye.
Birazdan duyacağınız şey temelde benim iç monoloğum.
Düşüncelerimin dile getirilişi yani.
Gong sesiyle başlayıp yine gong sesiyle bitecek.
Duruşunuz rahat fakat dik olmalı, tamam mı?
Yerde minder üstünde ya da koltukta oturabilirsiniz.
Abartılı bir durum yok. Bunun gibi bir şey…
Evet, bakalım bugün nasıl geçecek.
Nefesle başlayalım. Tamam.
Hadi bakalım. Nefes alıp veriyorum.
Al.
Ver.
Al.
Al?
Almak…
Bir fikirden ilham almak gibi.
Bu iyi fikir bak. Nefes alınca ilham alıyorsun.
Ve ver… Can vermek gibi. Siktir. Aklına bir fikir gelince ölüyorsun.
Dikkatim kayboluyor. Hadi.
Hadi. Konsantre ol Dani. Nefesine odaklan.
Buldum!
Havanın akışının solunum sistemimde izlediği yolu takip edeceğim.
Hadi bakalım.
Hava burun deliklerimden giriyor.
Sonra da…
Neydi onun adı?
Gırtlak mıydı? Hayır. Neydi ya?
Yutak mıydı?
Soluk borusu! Doğru ya. Soluk borusu.
Şu soluk borusu açanlarda da ne taşak var ha.
Soluk borusunda kalemle delik açmak nedir ya?
Tamam, yine dikkatim dağıldı. Hadi, baştan.
Başlıyorum.
Tamam. Burnumdan nefes alıyorum.
Burundan nefes almak gerek derler
çünkü burnun içinde toz ve bakterileri tutan küçük kıllar bulunur.
Var ya, bunca yıl burnumda kim bilir kaç tane kıl çıkmıştır.
Ne garip.
Kulaklarımda da kıl çıkıyor. Var ya, bazen…
Bazen aynaya bakınca "Vaşağa benziyorum lan" diyorum.
Tamam. Hadi, başlıyoruz.
Odaklanıyorum, tamam.
Hadi.
Al.
Niye avokadoların hepsi Yeni Zelanda'dan geliyor ya?
Böyle bir şey.
Böyle oluyor.
Dikkatiniz habire başka şeylere yöneliyor.
Bana göre bu bir savaş değil, daha ziyade dans.
Dikkatinizin dağıldığını fark edince
geri dönüp tekrar odaklanıyorsunuz.
Kötü meditasyon diye bir şey yoktur. Deneyin mutlaka. Müthiş bir şey.
Çiftlerin hepsi birbirine yalan söyler.
Hepsi.
Erkek kadına.
Kadın erkeğe.
Erkek erkeğe.
Kadın kadına.
Onlar onlara.
Kanka kankaya.
Kıran kırana. Kafa kafaya.
Hepsi yalan söyler. İstisnasız.
Çünkü her ilişkide
er ya da geç bir an gelir, ki bu samimi bir an olabilir,
partnerlerin biri diğerine dönüp şöyle der,
"Aşkım,
ne düşünüyorsun?"
Bu soru 100 defa sorulsa 99 defada alınacak cevap nedir?
Hiçbir şey.
"Hiçbir şey."
Git ağzına al.
Bunu söylediğin kişi
11 yıldır meditasyon yapıyor.
11 yıl!
Yüzlerce saat meditasyon yaptım
ve biri bana "Bu zamanın ne kadarında zihnin gerçekten boştu?" diye sorsa
"Hayatımın iki veya üç saniyesi" derdim.
O saniyelerin peşinden de muhtemelen bir osuruk bırakmışımdır.
Hani osurunca zihniniz birden…
Yani "Ne düşünüyorsun?" diye sorulduğunda,
seni aşağılık budala seni,
zihninin boş olduğunu mu söylüyorsun?
Hadi canım sen de! Siddhartha Gautama mı kesildin başıma?
Krishnamurti misin sen?
Kimsin, Mahatma Gandhi misin?
Buda mısın, nesin?
Shiva mısın?
Sen var ya, yalancının önde gidenisin.
Söyle! Aklından geçeni söyle.
Düşüncelerimiz hep kötü olduğu için söylemiyor değiliz ki.
"Ne düşünüyorsun aşkım?"
"50 kişiyle seks partisi yaptığımı.
Annen de izliyor ve kendisini tatmin…" Yok, hayır!
O değil. Şu olabilir ama, "Ne düşünüyorsun?"
"Söylemem ki!"
"Dalıp gitmişsin." "Söylemem ki!"
"Boyumun dört metre olduğunu ve sahilde olduğumu hayal ediyordum.
Bacaklarım ekler tatlısıydı, dikenli dev bir lolipopum vardı
ve dünyayı yok etmek isteyen dev bir pandispanyayla savaşıyordum.
Ne diyorsun?"
Söyle. Bakalım söyleyebilecek misin.
Size şunu söyleyeyim,
bunu partnerinize söylerseniz…
…ve o yine de sizden ayrılmazsa
o ruh eşinizdir işte.
Ruh eşiniz odur.
Ama bir şey daha var.
Şu da gayet makul bir seçenek.
Partneriniz ne düşündüğünüzü sorarsa şöyle de diyebilirsiniz,
"Aşkım, düşüncelerim mahremdir
ve şu anda ne düşündüğümü paylaşmamın uygun olduğunu düşünmüyorum."
Bence pandispanya hikâyesi daha risksiz.
Size tavsiyem, bunu beklenmedik anlarda birbirinize sorun ve doğruyu söyleyin.
Duyduklarınıza şaşıracaksınız.
Bana sorarsanız toplumsal açıdan iyi bir dönemde yaşıyoruz.
Örneğin artık akıl sağlığı konusuna daha çok önem veriliyor,
bu anlamda sorun yaşayanlara da daha bir özen ve empatiyle yaklaşılıyor
ve daha çok değer veriliyor.
Belli hastalık ve rahatsızlıklar hakkında bilgi donanımına sahibiz.
Bir şeye adını koyarak ciddiyet atfetmiş oluruz
ve bu onlara olan yaklaşımızı büyük ölçüde etkiler.
İçinizde yaşıtım veya benden büyük olup böyle düşünen var mı bilmiyorum
ama 15 ya da 20 yıl önce,
akıl sağlığını ilgilendiren ne varsa tek bir torbaya atılıyordu.
Bu insanlar deli diye yaftalanıp aynı torbaya atılıyorlardı
ve o torba bizden uzak dursun istiyorduk.
"Bütün gün ağlıyor, deli işte. Bütün gün sarhoş, deli işte.
Bütün gün bağırıp çağırıyor, deli işte."
Ama günümüzde böyle durumlar çok daha empatiyle ele alınıyor.
Bu, kutlamaya değer bir şey bence.
Şunu da söyleyeyim…
Şunu da söyleyeyim,
Kafasında birkaç tahta eksik biriyle…
…başında huniyle gezen biri arasında…
Bu aralıkta bir yerde…
Hepimiz burada bir yerdeyiz.
En sağlıklıların olduğu bu noktada ise
hiçbirimiz yokuz.
Çünkü tikiniz yoksa
OKB'niz vardır.
Ya da TikTok'unuz. Hangisi kötü bilemedim.
Yani…
Ama tüm rahatsızlıkların ve hastalıkların içinde
akıl sağlığına ilişkin iki baba problemi öne çıkarmak istedim.
Havalı falan olduklarından değil, toplumu derinden etkiledikleri için.
Henüz muzdarip olmadıysak ileride olacağız ya da bir yakınımız olacak.
Kaygıdan bahsediyorum.
Ciddi problem.
Ve depresyon.
Peki.
Kaygı problemi yaşayanların derdi büyüktür.
Bu problemi hiç allayıp pullamaya falan gerek yok.
Kaygı feci bir şeydir.
Ben yıllardır kaygıdan muzdaribim.
Son zamanlarda kaygım orta şekerli seyrediyor.
Sonra fırlayıveriyor. Kaygıyla başa çıkmayı bilmek gerek.
Yıllarca kaygıyı kökünden söküp atmaya çalıştım.
Yok etmeye çalıştım.
Ama şimdi onu kabullenme yolundayım.
Kaygım olduğunu kabullenmeye
ve kaygımı mümkün mertebe yönetmeye çalışıyorum.
Kaygı habersiz gelen kara bir bulut gibidir.
Ama gidişi de habersiz olur.
Diyelim ki bir öğleden sonra bir kaygı atağı yaşadınız
ama o günün sabahı biri size bıçak çekmiştir.
İkisi de fena. Ama mantık çok basit.
P ise Q.
Sebebi anlamak rahatlatır. "Bu sabah soyuldum. Kaygım olması normal."
Kaygının en kötü yanı ansızın baş gösterebilmesidir.
Diyelim ki evinizde dinleniyorsunuz,
her şey yolundaymış gibi duruyor,
derken ani bir fırtına bulutu gelir.
Kalbiniz birden hızla çarpmaya başlar,
ağzınız kurur, nefes alamazsınız, bedeniniz huzursuzdur.
Kendinizi camdan atmak istersiniz. Çok fenadır.
Bu dertten muzdarip olanlara buradan metanet dileklerimi gönderiyorum.
Benim kişisel görüşüm şu ki, kaygıdan muzdarip olanlarımızın
hayatın ritmiyle olan ilişkilerinde
biraz uyumsuzluk var.
Şöyle anlatayım.
Biz hep peşinen düşünmeye meyilliyiz. Ya şöyle olursa, ya böyle olursa…
Henüz yaşanmamış binlerce şey hakkında endişeleniyoruz.
Descartes'ın bir sözü vardır,
filozof olanı diyorum, hırdavat değil,
Descartes der ki, "Ömrüm feci talihsizliklerle geçti
ama bunların hiçbiri yaşanmadı."
Her türlü kötü senaryoyu üretebiliyor ve onları kafamızda yaşayabiliyoruz.
Senaryo gerçekleşmese bile ceremesini bedenimiz çekmiş oluyor.
Depresyon ise
benim görüşüme göre,
iyileştirilmemiş bir travmadır.
Travmaya yol açan bir olaydan sonra
insanın içinde yer etmiş üzüntüdür.
Bu olay bir ayrılık, bir kayıp, herhangi bir şey olabilir.
Bir şey yaşarsın,
zaman geçer, travma tamamen iyileşmez,
üzüntü içine yerleşir.
Aradan iki yıl hiç sorunsuz geçer, sen hayatını yaşamaya devam edersin
ama hislerin, düşüncelerin, her şey hâlâ iki yıl önce yaşanan o şeye bağlıdır.
Geçmişte takılıp kalmışsındır.
Kaygı, geleceğe dair takıntıdır.
Depresyonsa geçmişe dair takıntıdır,
dikiz aynasıyla ya da bir teleskopla geriye bakarak hayatta ilerlemek gibidir.
Bir arkadaşım şöyle demişti,
"Dani, eğer bir bacağın geçmişte, diğeri gelecekteyse
bokun şimdinin üzerine düşer."
Şair adam.
"Şimdi"nin "armağan" anlamına da gelmesi ne hoş.
Bir kavram daha var.
O da, biraz gri bir alan olsa da
bu aralar çok popüler olan nostalji.
Nostalji iyi midir, değil midir?
Bence iki tür nostalji var. Biri iyi, diğeri pek de iyi değil.
İyisi nasıl mı?
İyi nostalji, sizi alıp eski anılara, çok önce yaşadıklarınıza götüren
nostalji türüdür.
Keyiflenirsiniz ve üzüntü duymayabilirsiniz.
Size komik bir örnek vereyim.
Ben 1980 doğumluyum.
İçinizde benden aşağı yukarı 10 yaş büyük veya 15 yaş küçük olanlar
bunu anlayabilir.
Size şunu desem,
Biz Bücürleriz…
Kımıl kımıl oynar kuyruklarımız
Daha niceleri var. Willy Fog, Kaptan Tsubasa,
Dungeons & Dragons, Juana Hazuki, Şeker Kız Candy, Ay Savaşçısı…
Hiç tanımamama rağmen bu iki sırayla beraber oturup bira içsek
bütün gece hep beraber şarkı söyleyip evlerimize zil zurna sarhoş döner
ve "Geçmişteki şeyleri anarak çok güzel vakit geçirdim" derdik
ve hiçbirimizde üzüntüden eser olmazdı.
Kötü nostalji ise insanda üzüntü hissi uyandırır.
Hatta konunun uzmanları buna melankoli der.
Başka bir alan gibidir.
Belli bir dönemde takılıp kalmış insanlar vardır.
Ben onlara "Kariner" diyorum.
Onlar geçmişte hayatın daha iyi olduğunu düşünen insanlardır
ve her nedense bir dönemde takılıp kalmış olabilirler.
Neden, o zamanki arkadaşlıkları,
yaşadıkları yer, bir partnerleri veya gençlikleri olabilir.
Gençken sorun yoktu, sorumluluk yoktu, kimse ölmüyordu.
Bu konuyu konuşmak bana hep bir çocukluk arkadaşımı hatırlatır.
O bence o dönemde takılıp kalmış.
Onunla 2000'de konuşuyorum,
anlattığı hikâyeler, geçmişi, şakaları, verdiği referanslar
hep o döneme ait.
"Yuh, 10 yıl geriden geliyorsun" diyor insan.
Onu 2010'da görünce de "20 yıl geriden geliyorsun" diyorsunuz.
2025'te görüyorsunuz, hâlâ 35 yıl önceki şeylerden bahsediyor.
Sanki zaman onu tutmuş ileriye doğru çekiyor,
o ise ilerlemek yerine kalmak istiyor, gitgide soluklaşıyor.
Geleceğe Dönüş'teki o fotoğraflar gibi.
Aranızdaki melankolik insanlara
veya benim gibi nostaljiye kapılanlara bir tüyo vereyim.
Güzel bir an yaşadığınızda,
neşe dolu bir an yaşadığınızda, biraz da olsa mutluysanız
ve "Ne güzel be!" olduysanız o anı içselleştirmeye çalışın.
İçselleştirin ve "Şu anda müthiş bir an yaşıyorum" deyin.
"Bu anı ömrümün sonuna dek hatırlayacağım" deyin.
Biriyle birlikteyseniz sesli söyleyin.
Sesli söylemek belleğinizde tutmanızı sağlar.
Varsın ileride nostaljisine kapılmanıza neden olsun.
Düşünsenize. Şimdi bu gösteriyi izliyorsunuz.
Partnerinizle, arkadaşınızla, babanızla, iş arkadaşınızla geldiniz.
Ve harika vakit geçirdiniz.
İçselleştirin.
Eğer bu sizin için gerçekten neşe dolu bir ansa,
paylaştığımız bu an kısacık da olsa içselleştirin.
İçselleştirin ve bunu çıkışta söyleyin.
"Müthişti be" deyin.
Bu çok güzel bir şey.
Çünkü belki 20 yıl sonra
Katalonya Meydanı'nda o arkadaşınla oturmuş bira içiyor olacaksın
ve "Rovira'nın It's Worth it gösterisini hatırlıyor musun?" diyeceksin.
"Hatırlıyor musun?"
O da "Oha, 20 yıl olmuş" diyecek.
"Oha, 20 yıl olmuş."
"Harikaydı. Ne güldük ama."
"Güldük tabii. Adam çok iyiydi."
"Bombaydı!" "Tamam, kaptırma kendini."
"Evet, güzeldi. Yazık, öldü adamcağız."
"Evet, çok yazık."
Burada tutun.
Çok teşekkürler.
Yavaş yavaş gösterinin sonuna yaklaşıyoruz.
Söz nostaljiden açılınca aklıma Sabina'nın güzel bir sözü geldi.
"Nostaljinin en amansızı yaşanmamışlıkların nostaljisidir."
Küçükken bana kimse hikâye anlatmadı.
Yaşanmamışlıklar için çok nostaljiye kapıldım.
Çünkü belki de bir yetişkin olarak, konu oral iletişim olunca…
Sekste olduğu gibi…
Son bir hediye ve hoş bir nostalji dokunuşu olarak,
epeydir anlatmıyorum, kısa bir hikâye anlatacağım.
Böylece bu akşam anlattığımız her şeyin birbirine bağlanacağını düşünüyorum.
Benim anlattığım yani. Neyse…
Hikâye küçük bir köyde geçer.
Bu çok sade, çok küçük ve yaşamın güç olduğu bir köydür.
Hikâyemizin baş karakteri yaşlı bir adam.
Ama bu adam yaşlı olsa da enerjikmiş, henüz elden ayaktan düşmemiş.
Adamın bir huyu varmış.
Kendisini bildi bileli
her sabah yataktan
daha horoz ötmeden, güneş dağları aşmamışken kalkarmış.
Sabah gözünü açar,
yataktan kalkar,
çarıklarını giyer
ve iki büyük kil testiyi alıp
berrak bir pınara çıkan beş kilometrelik bir patikayı
yürümeye koyulurmuş.
Pınarda iki testiyi de ağzına kadar doldurur,
sonra yine o beş kilometreyi yürüyerek dönermiş.
Köye döndüğünde de tüm ihtiyaçları için o suyu kullanırmış.
İçermiş, yemek pişirirmiş, toprağı sularmış,
yıkanırmış, hayvanlara verirmiş.
Sekiz veya 10 yıl sonra
testilerden biri artık çatlamaya başlamış, kırılmaya yüz tutmuş.
Bir hayli eskimiş, her tarafında küçük çatlaklar varmış.
Öyle ki, artık su sızdırmaya başlamış.
Çoğu günler adam köye döndüğünde
suyun yarısından çoğu dökülmüş olurmuş.
Hani hikâyelerde cansız nesneler canlanabilir ya,
bir gece, baş karakterimiz yatmadan önce
kırık olan amfora,
ya da testi,
dile gelmiş.
Efendisine yakınmaya başlamış.
"Ah efendim, ah!
Perişan hâldeyim.
Her yerim çatladı. Size eskisi gibi hizmet edemiyorum.
İçim utanç ve kederle dolu.
Yerime başka bir testi alırsanız size hiç gücenmem.
Artık hiçbir işe yaramıyorum!"
Adam hiç istifini bozmadan, yumuşak bir ses tonuyla demiş ki,
"Yerine asla yeni bir testi almayacağım.
Ama nedeni bugünlük bende kalsın.
Nedenini sana yarın yolda söyleyeceğim."
Bunun üzerine her geceki gibi yatağına yatmış.
İki testi öylece kalakalmış. "Peki" demişler.
Ertesi gün
her zamanki gibi, daha horoz ötmeden ve güneş dağları aşmamışken,
adam uyanmış, çarıklarını giymiş
ve iki büyük testisini yüklenmiş.
Adam her seferinde testilerin her birini aynı koluyla taşırmış.
Kırık testiyi her zaman sağ koluyla taşırmış.
Her zaman.
Hem pınara giderken hem de dönerken.
Beş kilometrelik patikayı yürürken kimsenin çıtı çıkmamış.
Sadece kuşların sesi ve yaprakların esintideki hışırtısı duyuluyormuş.
Berrak pınara vardıklarında adam oturup testiyi doldurmaya koyulmuş.
Yine çıt yok.
Yalnızca suyun mağarada yankılanan sesi duyuluyormuş.
Dönüş yolunda da kimse konuşmamış.
Yolun yarısından çoğu geride kaldığında
testide azıcık bir su kalmış.
Ve tam o anda
kahramanımız durmuş.
Durup arkasını dönmüş
ve yüzünü kırık testiye çevirip demiş ki,
"Yerine neden yeni testi almadığımı şimdi anladın mı?
Bak.
Patikanın şu yanına bak.
Çiçeklerle kaplı.
Senin sayende."
Hayat yaşamaya değer.
Bu apaçık ortada.
Ama bazen apaçık şeyler o kadar apaçık oluyor ki
gözden kaçabiliyor.
Fakat kederin de kendi içinde bir değeri vardır.
Bu akşam boyunca
kahkahaların, birkaç da itirafın yanı sıra
sizlere son yıllarda yaşadığım
bazı acılarımı, bazı kayıplarımı anlattım.
Bunların birini ise sona sakladım.
Şimdi sizinle, hayatımda yaşadığım en büyük kaybı,
en büyük acıyı paylaşacağım.
Bu acı, kendimi kaybetmiş olmanın acısıydı.
"O ne demek?" diyeceksinizdir.
"O ne demek Dani? İnsan kendini nasıl kaybeder?"
Çok basit.
Son derece basit.
Çünkü kendiyi kaybediş biz onu daha fark etmeden başlar.
Küçük bir çocukken
tek istediğimiz şey anne sevgisidir, öyle değil mi?
Bizi sevsin, kucaklasın isteriz.
Bir de içimizde kök salmış terk edilme korkusu vardır.
Neden bilinmez.
Bundan dolayı, annemiz bizi sevsin diye mütemadiyen çabalayıp duruyorduk
ve bu yaptıklarımız büyük ihtimalle gerçek benliğimizi yansıtmıyordu.
Ama sevgi görmek ve cezadan kaçınmak için ne yapıp yapmayacağımızı biliyorduk.
Ama bunlar gerçek tabiatımızı yansıtmıyordu, değil mi?
Peki bu nedir?
Çok küçük yaştan beri taktığımız, bir nevi…
…maske değil mi?
Babada da öyle değil mi?
Küçük bir çocukken kaç defa babamız bizimle gurur duysun istemişizdir?
Kaç defa sırtımızı sıvazlasın istemişizdir?
Kardeşlerimizden birinin gözde kardeş olduğunu sezip,
babamızın yüzünü ağartmak için
kaç defa o kardeşimizin yaptıklarını taklit etmişizdir?
Bu yaptıklarımızın birçoğu gerçek benliğimizi yansıtmıyordu.
Gerçek özümüze ait değildi.
Hepsini babamızın sevgisini ve onayını almak için yaptık.
Peki bu nedir? Başka bir…
…maske takmak değil mi?
Çiftlerin ilişkilerini ele alalım.
Aşk ilişkilerini.
Şu sözün dendiğini kaç defa duymuşuzdur?
"O benim içimdeki en iyi beni ortaya çıkarıyor."
Bu kimi zaman doğru olabilir.
Ama çoğu zaman anlamı şudur,
"Partnerimin seveceğini düşündüğüm içimdeki en iyi beni ortaya çıkarıyor."
Çünkü çoğu zaman birbirimizi iyi tanır, yaralarımızı biliriz,
kötü yönlerimizi, utandığımız sırlarımızı biliriz.
Ve partnerimize gerçek benliğimizi gösterirsek
korkar, paniğe kapılır, terk edileceğimizi düşünürüz.
Bizi terk etmesin ve sevsin diye onun olmamızı istediği kişi oluruz.
Peki bu nedir? Başka bir…
…maske takmak değil mi?
Sosyal medya.
Kendimizi bildik bileli varmış gibi geliyor.
Peki gerçekten de
profilimizin bizi eksiksiz olarak temsil ettiğini düşünüyor muyuz?
Çünkü tanımadığımız insanları memnun etmek için sürekli olarak bir şeyler yapıyoruz.
Niçin? Takipçi için mi? Beğeni için mi?
Sosyal medya profilimizde tarif edilen kişi miyiz sahiden?
Öyle olsa derdim ki,
"Yuh, Twitter'da da ne kadar çok aşağılık insan varmış."
Ya da "İnsanların Instagram'daki gibi öyle mükemmel hayatları olamaz."
Ama bunu yapıyoruz.
Sosyal medyada yansıttığımız kişiler miyiz,
yoksa bu da…
…başka bir maske mi?
Kendimden örnek vereyim, ben çok tanınmış biriyim.
Neredeyse 20 yıldır çok popülerim.
Ve bu 20 yıl boyunca
hep insanlar beni beğensin istedim.
Beğenilmek istedim.
En büyük korkularımdan biri
insanların kötü biri olduğumu düşünmesi,
beni beğenmemesi, pisliğin teki olduğumu düşünmesiydi.
Ya da ne bileyim, şöhretin beni bozduğunu düşünmesiydi.
Ama bunlar olmasın diye meğerse kendimi geri plana atmışım.
Kendimi mütemadiyen hiçe saymışım.
Sırf insanlar beni sevsin diye.
Cenaze evinde bile fotoğraf verdim.
Başarının anahtarını bilmiyorum ama başarısızlığın anahtarının
herkesi memnun etmeye çalışmak olduğunu öğrendim.
Bu kadar çok maske taktığınızda
zaman geliyor, hiç beklemediğiniz bir anda
hayat size öyle bir tokat atıyor ki
bütün o maskeleriniz düşüyor, hatta kimliğiniz paramparça oluyor.
Temelleriniz, hatta adalarınız bile harap olabilir.
İlk Ters Yüz filmi hatırlıyor musunuz? Küçük kızın olduğu.
Daha ne yitirebilirim derken yıkılmaz sandığınız o adalar harap oluyor.
Aile Adası, Arkadaşlık Adası, Sihir Adası,
Şapşiklik Adası, Dürüstlük Adası…
Hayat bir noktada bana öyle bir tokat attı ki
tüm maskelerim düştü ve tüm adalarım harap oldu.
Aynaya baktığımda kendimi tanıyamıyordum.
İnanın bana, dehşet verici bir his bu.
Hatta bir dönem oldu ki,
âdeta ayaklarımın altında basabileceğim bir yer yok gibiydi.
Bu bir tür terk edilmişlik hissi.
Yönünü kaybetme hissi.
Korku hissi. Büyük bir korku.
Devam edemeyecek olmanın korkusu.
Devam etmeye korkuyorsun, devam etmek istemediğin için korkuyorsun.
Gizemciler buna "ruhun karanlık gecesi" der.
Çok ağladım.
Maná'nın dediği gibi "Ağladım, iki gözüm iki çeşme."
Öte yandan Vetusta Morla'nın dediği gibi
"Ancak kaybedecek şeyimiz kalmadığında özgür oluruz."
Yıllar önce, çok sevdiğim Mario Benedetti'nin bir şiirini okumuştum.
"Bir gülümseme, ardından gözyaşı döküldüğünde
çok daha güzeldir" diyordu.
Günlerce süren yağmurun ardından
güneşin açması gibi.
Hatta bakarsınız gökkuşağı bile çıkabilir.
O dönem artık geride kaldı
ama size daha iyi veya daha kötü biri olduğumu söyleyemem.
Tek söyleyebileceğim çok daha sahici olduğum
ve bence tüm mesele de bu.
Ben hiç şimdiki kadar kendim olmamıştım.
Bu bana asansöre girmeyi başaran adamı hatırlatıyor.
"Bu sen misin?" demişti. Ben de gülüp geçmiştim.
Oysa belki de bende bir şey görmüş, beni uyarmaya çalışmıştı.
Şimdi olsa ona derdim ki "Şimdi hiç olmadığım kadar kendimim."
Hepinize şunu söylemek istiyorum, sizi de üzüntülü bir dönem gelip bulursa
veya şu anda öyle bir dönemdeyseniz
üç şeyi unutmayın.
Öncelikle sıkın dişinizi.
Sıkın dişinizi. Geçecek.
İkincisi, mademki bu karanlık ve ıstıraplı sürecin içindesiniz
kendinize ders çıkarmaya çalışın.
Üçüncüsü, kendiniz için en iyisini yapın.
Size en iyi gelen şeyi yapın.
Kötü hissettiğiniz bir sabah kahve kupanızdaki o klişe söz
enerji dolu bir şekilde evden çıkmanızı sağlıyorsa
o söze kulak verin ve başkalarının ne düşündüğünü boş verin.
Ama şu da var, üzüntü sizi o şekilde ele geçirdiğinde
asla tamamıyla bırakmaz.
Ayakkabınızın tabanına yapışan sakız gibidir.
Üzüntü bende kendini gösterdiğinde
beraberinde hep büyük bir yalnızlık hissini de getirir.
Çünkü dışarıda çok daha fazla gürültü ve düşmanlık varmış gibi gelir.
Bu sebeple ben evdeyken o üzüntü ve yalnızlık hissi geldiğinde
ne yaparım biliyor musunuz?
Büyülü düşünmeye başvururum.
Mesela diyelim ki kanepemde otururken sağıma baktım…
…ve battaniyeyi gördüm.
O zaman şunu yapıyorum.
Onu sıkı sıkı tutuyor ve kokluyorum.
İşte o zaman o ufak büyülü düşünce evimin kapısına bakmamı söylüyor
ve artık hayatımda olmayan her şeyi, hayatın elimden aldığı her şeyi,
çok sevdiğim ama artık var olmayan her şeyi
günün birinde bir şekilde geri alacağıma inanmamı sağlıyor.
Ve kimin ne düşündüğü hiç umurumda değil
çünkü bana iyi geliyor.
Çok sağ olun.
Eğer söylenecek bir şey kaldıysa şunu söyleyeyim,
her zaman ama her zaman
yaşamaya değer.
Alt yazı çevirmeni: Arda Barişta