Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ladies and gentlemen,
at LGBTQ,
i-welcome natin, ang nag-iisang…
Itaas ang kamay na parang walang bukas
para sa nag-iisang
si Udom Taephanich.
Maraming salamat.
Okay, maraming salamat. Thank you.
If you're happy and you know it, clap your hands
Pag may umaakyat sa stage
tapos nagsisigawan ang mga tao, pumapalakpak,
malamang sikat 'yong taong 'yon.
Kaya alam kong sikat ako.
Ang totoo, alam ko namang sikat ako. Medyo kilala.
Pero kung tatanungin kung gaano ako kasikat? Di ko alam.
Hindi ko alam kasi di naman nasusukat ang kasikatan
na kagaya ng decibels sa sound.
Di ko alam kung gaano ako kasikat.
Alam 'to ng mga celebrity, actors, at singers kapag lumalabas sila
tapos may mga nagpapa-picture at humihingi ng autograph.
Alam nilang sikat sila, pero di nila alam kung gaano kasikat.
Na-realize ko kung gaano ako kasikat
no'ng inaya ako ni Vinij Lertratanachai
na maglaro ng soccer.
Kilala n'yo siya?
In-organize niya 'yong Liverpool vs. Man United. 'No?
Pang-anim na tawag na niya no'n. Sabi ko di ko kaya
kasi taga-Bang Pa-In siya, ako naman taga-Bang Kapi.
Mahaba 'yong biyahe.
Pag-uwi ko galing sa laro, gabi na.
Kaya sabi ko, "Busy ako.
Masakit 'yong tuhod ko. Kakagaling sa surgery.
Ang huli kong laro, no'ng monk pa ako."
Pero isang gabi tumawag ulit, pang-anim ulit.
"Football tayo."
As usual, nagdahilan ako.
"Nagdo-drawing ako. Busy ako."
"Sige na. Di ka magsisisi. Bukas ng four."
"Sino'ng kalaro? Ayaw kong pumunta. Wala nga akong sapatos."
"Si Jackson Wang."
"Kalaro si Jackson Wang? Seryoso ka?"
"Oo, nandito siya, e. Mahilig 'yon maglaro pag bakante."
"Sasama talaga siya?"
Kahit Betong pa 'yon, pupunta talaga ako.
Si Jackson Wang 'to, gago!
Kayo bibili pa ng ticket,
'yong mahal, tapos malayo, para lang makita siya.
Die-hard fan 'yong pamangkin ko, si Ratsamee.
Ang laki ng binayad niya para makita siya, tapos parang tuldok lang,
pero ako, may chance akong makalaro siya.
Kaya pumunta ako.
Kinabukasan, bumili agad ako ng sapatos,
tapos sabi niya super VIP daw.
Exclusive group daw.
Pakiramdam ko special ako, alam mo 'yon? Kaya naisip kong mag-drive.
Pero 'yong pamangkin ko, si Ratsamee,
madaling araw pa lang, nakaayos na.
Dumating siya, bihis na bihis. "Please, isama mo ako, please?"
"Hindi, private game 'to."
"Please, gusto ko lang makita si Jackson Wang.
'Yong dati kasi sobrang layo niya."
Sabi ko, "Di ko alam kung makakalapit ka.
Magaling 'yong mga bodyguard niya."
Alam n'yo naman 'yon, 'no?
"Please? Kahit sa labas lang ako ng bakod. Please."
E di, pinag-drive ko siya.
Pagdating namin do'n,
sa RCA 'yong field,
ang daming mga bodyguard,
parang kumalat 'yong balita.
Ang daming fans na naghihintay sa labas ng fence
para masilip si Jackson Wang.
Naisip ko
kawawa naman siya sa labas,
kaya sabi ko, "Ratsamee, ipapasok kita."
Ako lang dapat, e.
Sabi niya, "Paano naman?"
"Pag nagtanong sila, masahista kita."
"Pero di ako marunong magmasahe."
"Aba, pag-aralan mo.
Pag sinuwerte, baka pulikatin si Jackson,
tapos bibigyan mo ng inguinal massage."
Bigla na lang siyang na-excite pumasok.
Tinanong ako ng guard. "Di ba, ikaw si Ilong. Sino 'yan?"
"Masahista ko."
"Doon kayo sa VIP zone."
Nag-park kami sa VIP zone.
Sabi ko, "Dalhin mo 'yong mga gamit at sapatos ko. Para magmukha kang masahista."
Naglakad kami, mga 15 meters
papunta sa gym na may glass walls, parang ganito. Pumasok kami.
Nando'n si Jackson Wang nagma-Muay Thai dance kasama si Tony Jaa.
Nakita n'yo 'yong sa TikTok? Sumasayaw sila, tapos tumingin sa 'kin.
Sinama ako ni Tony Jaa tapos inikot ako.
Ang lapit no'ng pamangkin ko. Di siya makapaniwala!
Madalas sasabihan siya ng, "Doon ka. Labas.
Alis. Hindi ka VIP."
Pero ngayon, "Halika. Sumama ka."
Nakatayo dito sa Jackson Wang.
Tapos siya…
Sabi ko, "Kunan mo sa phone mo."
"Tito,
nanghihina 'yong kamay ko."
Di pa ako nakakakita ng nanghihina ang kamay.
"Nanghihina 'yong kamay ko"
"Bakit ngayon pa? Chance mo na 'to."
"Kasi…"
"Wow."
-"Sige na. Magpa-picture ka na." -"Ayaw ko siyang abalahin."
"Di ito ang oras para d'yan."
E di, sa wakas,
tapos na silang sumayaw ni Tony Jaa, tapos sinama kami para magpalit.
Sinundan ko si Jackson Wang sa locker room
kung sa'n nando'n din 'yong mga model at actors
ng new generation.
Sa pagkakaalala ko, nando'n si Golf Pichaya.
Pati si Khem Hussawee.
Lahat sila at least 5' 7" 'yong tangkad at mapuputi.
Tapos nagpapalit sila ng damit. Ang dami nila.
Nakilala ako ni Oat Pramote. "Hi, Ilong."
Binati ko siya tapos tinabihan ko.
May mga upuan at jersey. May mga naka-ready na medyas.
Nilabas ko sapatos ko, sabay suot ng black na uniform
kasi sa black team si Jackson Wang. Edi, sinuot ko.
Tapos sabi ni Oat sa akin, "Sa kabilang team ka."
"Ano? Di ko… di ko alam."
"Sila 'yong kakampi mo."
Kilala n'yo kung sino'ng nasa kabila? Si Vinij Lertratanachai.
May pinakilala si Vinij sa akin. "Sila po ang ambassador ng Nepal."
Ambassador ng Nepal. Sobrang tanda na.
"Tapos pamangkin ng Hari ng Bhutan 'yong katabi niya."
Pamangkin ni King Jigme. Di ko alam paano kikilos.
Nandito si Jackson Wang. Dito naman, pamangkin ni King Jigme.
Magba-bow ba ako? Paano kung ipapasa ko 'yong bola?
"Kamahalan, kunin n'yo po itong free kick"?
Di ko alam paano kikilos.
At ayaw ko sa team na 'yon.
Pumunta ako para makipaglaro kay Jackson Wang.
Gusto ko siyang pasahan. Alam mo 'yon? Kilalanin. Kausapin.
Maging teammate. Mag-huddle bago lumaban.
Karangalan 'yon, 'no. Pero buwisit.
Nando'n ako sa mga matatanda.
At alam n'yo ang position? Striker.
Trabaho ng striker maka-score ng goal.
Si Jackson Wang ang striker ng black team.
Magkaibang mundo.
Buong laro, nagkita lang kami sa malayo.
Ang tagal ko nang di naglalaro.
Five minutes palang pinulikat na 'ko.
Four p.m 'yon tapos ang init. Buwisit.
Hirap na hirap ako, pero 'yong fans
sa loob ng stadium, puwera pa do'n sa mga nasa labas.
Nasa 100 'yong fans sa VIP zone.
Kasama sila ng mga Thai actors, mga manager ng mga actors,
at 'yong manager ng foreign team.
Mga isang daan sila. Malapit sila sa pitch
sa likod ng mga halaman.
Di sila pwedeng lumampas sa white line.
Nasa labas sila, may dalang mga camera at lens.
Ang dami nila.
Five minutes lang akong naglaro, tapos nagpa-sub na ako.
Ayoko na. Wala na akong paki kasi di ko naman siya makita.
Uuwi na ako. Pero walang sub 'yong team ng matatanda.
Palakad-lakad lang ako. Di ako makapag-focus sa laro.
Gusto ko ng payong.
'Tang ina, ano'ng ginagawa ko dito?
Hindi naka-broadcast 'yong laro.
Kung may camera sana, siyempre ano…
Pero walang nanonood. Ang haggard ko na.
No'ng huli, di ko na kinaya. Lumabas na ako. Ang init, e.
Walang mga puno sa pitch, kaya pumunta ako…
May gymnasium do'n. Tumayo ako sa lilim no'n.
Do'n ko na-realize kung gaano ako kasikat.
Nanonood sa may halaman 'yong fans ni Jackson Wang,
tapos tumingin sila sa akin, mga ten meters ang layo.
Lumapit ako mula sa pitch pa-halaman.
"Uy.
Uy, ikaw. Uy.
Si Ilong 'yon. Si Ilong! Magpa-picture tayo sa kanya."
May dalawa o tatlo na lumapit.
"Gusto n'yong magpa-picture sa kanya?" May sumigaw,
"Pwede naman"
Gano'n ako kasikat.
"Pwede" 'yong level ng kasikatan.
Grabe.
Para akong
sinaksak
ng kutsilyo sa puso.
Ang pangit ko na nga,
sakang na naka-football shorts tapos maitim na galisin.
Tapos…
"Pwede naman," tapos nagpa-picture na.
Nagpa-picture kasi bored sila.
Pagkatapos no'ng laro, dinala kami
pabalik sa locker room
para mag-shower.
Isa ako sa mga naunang umalis sa pitch. Kasunod ko sina Jackson Wang at team niya.
Ang popogi nila.
Nahiya akong sumabay sa kanila.
Nauna akong naglakad.
Naaalala ko talaga 'to.
May tatlong taong lumapit na dark-colored 'yong damit.
"Ilong?"
Ka-edad ko sila, kaya parang kababata ko na sila.
Na parang nakapunta sila sa mga naunang shows ko.
"Pwedeng magpa-picture?"
Grabe. Ang saya ko kasi may gustong magpa-picture.
Sabi ko sa kanila, "Teka. Iihi lang ako."
Hindi ko na kasi kaya.
"Tatakbo lang ako sa banyo. Babalik agad ako."
Kaya umihi ako.
Pagpasok ko.
Nando'n sina Jackson Wang at 'yong team niya.
Nagbibihis sila.
Pag nagpa-picture ako, di ko na makikita 'yong topless na Jackson Wang.
Pag nando'n ba kayo sa banyo,
tapos topless si Jackson Wang, aalis kayo?
Siyempre gusto kong makita.
Nagbibihis silang lahat.
Lahat sila may six pack, siyempre. Pero 'yong dating nila. 'Yong glow.
Marami na akong nakitang mapuputi, pero 'yong glowing skin,
madalang 'yon.
Neon lights yata ang dinner ni Jackson Wang.
May kung ano talaga sa kanya.
Nagpapalit at nagsa-shower 'yong players at matatanda.
Ako, nakatambay sa harap ng stall ni Jackson Wang,
baka sakaling masilip ko siya.
Oo nga. Para may ikukuwento ako sa mga apo ko.
Sige, kunwari ginawa ko 'yong dapat.
Umihi ako tapos umalis,
gaya ng sinabi ko,
kasi responsable ako at tumutupad sa usapan.
Lumabas ako,
tapos may isang daang tao na naghihintay sa labas
na mag-shower si Jackson Wang.
Ako naman…
lumabas.
Lumapit sa akin 'yong mga bodyguard.
"Ilong, sino'ng hinahanap mo?"
"A, tatlong tao, ka-edad ko.
Gusto nilang magpa-picture, pero ang tagal ko sa banyo."
"May hinahanap kang tatlong tao?" Bumulong siya sa kuwelyo.
Bakit ang hilig bumulong ng mga bodyguard sa kuwelyo nila?
'Yong iba nagsasalita sa manggas nila.
"Hayaan mo. Hahanapin ko."
"Sino 'yong nagpapa-picture kay Ilong?"
Ano kaya ang nangyari?
Tahimik.
Walang nagsalita.
Hinila ko siya sa damit.
"Lintik.
Wag mong gawin 'yan, gago. Wala akong…
Wala akong pagtataguan, gago ka."
No'ng nakita niyang napahiya ako,
tinodo pa niya.
"Hoy, kayong lahat!"
Buwisit.
"Sino'ng magpapa-picture kay kuya Ilong?"
Tahimik.
Nangyari 'to sa harap ng lahat. Nakakahiya, sobra.
Tahimik.
E di, ang tahimik, tapos may nagtangka.
"Sige na nga. Bakit hindi?"
'Tang ina.
Ako si "Pwede" level.
"Sige na nga" level.
Gano'n ako kasikat ngayon.
Pakiramdam ko
nawalan na ako ng confidence.
Walang-wala na.
Sumakay ako ng kotse, uuwi na.
Usually may after-party, pero ayaw ko nang sumama.
Magkaiba tayo ng castes.
Pumasok lang ako saglit,
tapos 'yong mga mapuputing guwapo, nag-uusap sa Western language.
Pakiramdam ko
di ako bagay do'n.
Oo, kung may castes lang, sila 'yong ruling caste,
ako 'yong untouchable.
E di, nagdrive ako pauwi.
Si Ratsamee 'yong nagda-drive habang kinakanta 'yong kanta ni Jackson.
Bruha.
Depressed na nga ako.
Nawala 'yong confidence ko.
Pakiramdam ko… Naramdaman ko talaga. Nadurog ako.
Napaglipasan na.
Napaglipasan nang tao.
Di na sana ako pumunta. Buwisit.
Habang nagdadrama ako,
marami pang nangyari.
Pag gusto akong ma-interview ng mga tao
para sa ganito o ganyang page, o para sa university,
hilig nilang itanong,
at usually huling tanong,
"Lastly, may gusto ka bang sabihin sa new generation?"
Ako?
'Yong katulad ko?
Anong sasabihin ko sa new generation? Outdated na ako.
Sino ba sila?
Sila 'yong generation pagkatapos ko. Sila 'yong bago, di ba?
Gen X ako.
Pagkatapos ko
may Y, Z,
Alpha, di ba?
Bago 'yon, mga Baby Boomers.
Sino 'yong mga Baby Boomer? Si Prayut.
Sina Prayut, Prawit,
si Bird Thongchai.
Sa Gen X
sina
Uncle Phol
at Shaman Pla.
Kita n'yo na? 'Yan ang generation ko.
Sa Gen Y naman
sina Nont Tanont,
Gun Napat,
at si Bella. Gen Y siya.
Y si Bella.
Si BOWKYLION din.
Susunod,
'yong Gen Z,
4EVE, tama? 4EVE.
'Yong Alpha, anak ng mga celebrity.
Anak ni Saifah, ni Chompu, at iba pa.
Isipin n'yo, sa next generation, 'yong susunod sa amin,
ano'ng sasabihin ko?
Alam n'yo pa'no lumaki mga Gen X?
'Yong mga sumunod na generations gaya ng Y,
gawin nating simple,
lumaki kayo na
kumakain ng condensed milk sa mga tube.
Buong buhay n'yo meron 'yon. Nasa mga tube.
Pero walang gano'n sa Gen X.
Wala.
Sa generation ko, 'yong condensed milk
nasa lata lang.
Lata.
At para mainom mo 'yong gatas sa lata,
bubuksan mo siya na para kang tubero.
Ang daming kailangan para buksan 'yong lata.
Kutsilyo, cleaver, martilyo, screwdriver.
Mahirap gawin nang mag-isa.
Siyempre may can opener na no'n.
Para silang trident ni Shiva.
Pero 95% ng can opener kinakalawang na.
Marami ng sira na
at naluma na.
Nakausli na 'yong ibang parte.
Ewan kung para sa'n ang mga lintik, pero walang kuwenta!
Walang mabuksan, kahit lata ng sardinas.
Ipupuslit ko pa 'yong kutsilyo ni mama tapos gagamitin 'yong dulo.
Pag nahuli niya ako, magagalit, sinisira ko daw 'yong kutsilyo.
Tapos…
Ang hirap gawin nang mag-isa.
Kaya ilalagay mo sa gitna ng hita mo.
Itataktak mo. Papawisan ka.
-Pag nabutas, lalabas na ba 'yong gatas? -Hindi.
Kailangan 'yong kabila rin.
Bubutasan mo rin 'yong kabila.
Pagkatapos no'n,
ilalagay mo na sa fried breadstick,
may Ovaltine ka pa,
pero tutulo na ba?
Hindi! Ano'ng gagawin?
Hihipan mo.
Pag may Covid na no'n, patay na siguro tayong lahat.
Ang problema, pagkatapos mo gamitin,
di naman mauubos 'yon sa isang gamitan.
Kailangan mong itabi.
Pero paano?
Ilalagay mo sa platong puno ng tubig.
Platong may tubig.
Pero nababasa siya.
Kaya kinakalawang.
Do'n sa butas kung sa'n lumalabas 'yong gatas,
matutuyo 'yon at magmumukhang herpes rash.
Na parang herpes siya.
Kaya parang hindi na masarap. Malagkit na 'yong label.
Oo. Gano'n kami nabuhay.
Ano'ng ituturo ko sa mga kabataan?
'Yon ang alam ko, e.
No'ng bata ako, pa'no ako lumaki? Gusto ng nanay ko makapal 'yong kilay ko.
Butterfly pea flower.
Di kami gumagamit ng supplements.
Walang vitamin E para sa hair growth.
Butterfly pea flower.
Naglalagay ng butterfly pea flower sa kilay 'yong mga Gen X.
Mas okay pa 'yong kay Shinchan.
Nilalagay namin ng walang shape.
Effective ba?
Pinag-aralan nila. Di effective. Walang epekto 'yong bulaklak sa kilay.
Kung effective ba magpapa-eyebrow tattoo ba kayo? Bakit pa nagpapa-drawing mga tao?
Hindi 'yon kailangan ng mga Indian at Latino,
makapal 'yong sa kanila.
Gano'n ako lumaki.
Isama mo pa d'yan 'yong matatangos na ilong.
Dati, no'ng dumating mga Westerners,
mga ina gusto ng matatangos na ilong na anak.
Kaya hinila 'yong mga ilong namin.
Sa buong barangay gano'n.
Pero di kumpleto 'yong alam ng nanay ko.
Dapat hahatakin mo
sa bridge papuntang tip.
Pero 'yong nanay ko, sa tip nagsimula.
Kaya ganito 'yong ilong ko. Sino'ng pwedeng idemanda dito?
May paniniwala pa sa mumps.
Oo, sa mumps.
Kaysa dalhin sa doktor,
traditional Chinese medicine ang ginawa sa 'kin.
Ano'ng ginawa?
Nagsulat ng "tiger."
May mumps ako, tapos siya nagsulat ng "tiger"na kulay purple.
Nagsulat ng "tiger."
Gusto kong malaman.
Kaya nagtanong ako. Do'n sa gumawa.
Sabi niya,ayon sa mga Chinese pag may mumps tayo, para tayong baboy.
Pig's chin ang tawag. Parang sa mga baboy.
Nagsusulat ka ng "tiger"
para takutin 'yong baboy.
Narinig n'yo na ba 'yon?
'Tang ina.
Tapos pag may singaw kami no'ng bata,
dadalhin kami do'n sa bibigyan kami ng mouth swab.
Pag may problema sa bunganga, mouth swab ang ginagawa.
May ipapahid silang purple na gamot.
Mawawala agad sa bibig mo.
Purple na liquid 'yon na walang malagkit.
Isa-swab 'yon tapos ang makikita mo…
puro laway. Wala kang makikitang gamot.
Nakakainis talaga 'yong "tiger"na panggagamot.
Kung nakakapagpaliit ang pagsusulat ng "tiger," e di isusulat mo
sa binti mo. Di ba?
Di na kailangan ng liposuction.
'Yong mga lalaking nakukulangan sa pagkalalaki,
isulat mo "kabayo."
Baka lumaki.
Mas malaki pa? Anaconda.
Gano'n ako lumaki.
Lumaki ang Gen X
sa dalawang klaseng kape lang.
O-liang.
O-yua.
"Black" 'yong "O."
"Cold" 'yong "liang."
O… "black na cold"
'Yong O-yua, "black na hot."
Iba pa 'yong may gatas. Yoklor ang tawag.
'Yon na 'yon.
Pero ngayon, 'yong mga tulad kong Gen X,
nakatayo kami sa counter ng Starbucks
na parang walang alam.
English na lahat.
Sige, espresso,
cappuccino,
mocha,
latte,
caramel macchiato.
May ano pa… frapp…
Frappuccino.
Ano pa 'yon? Pati beans pipiliin mo.
Ha? Kailangan alam ko pati beans?
Meron ding
dark, medium, o light roast.
May beans na galing sa… Ethiopia.
Galing sa ibat-ibang bansa. Dapat alam ko 'to?
May tanim na kape sa Ethiopia? Akala ko mahirap lang sila.
Bakit? Akala ko wala silang makain.
Wala akong alam sa mga 'yon.
Buwisit. Tapos…
Tapos may cups pa.
Cups?
Hindi small, medium, at large?
Ariana Grande o kung ano man 'yon.
Ano ba 'to?
Venti Schmenti.
May tall din. 'Tang ina! Ang dami.
Gusto ko 'yong beans na "fruity."
Magtatanong sila, "Gusto mo fruity?"
Naalala ko 'yong mga lumang banda, Fruity at Kiriboon.
Napaka-outdated ko na. Nakaka-pressure.
"Umo-order si Udom Ilong."
Ayaw kong magmukhang tanga do'n sa mga nasa likod.
"Ang dami ko nang nainom na kape, apple juice na lang."
Gano'n lumaki 'yong generation ko. Ano'ng ituturo ko sa mga bata?
'Yong mga alam ng Gen X o mas matatanda,
parang hindi useful sa mga kabataan.
Para bang ang dami mong natutunan para ipasa sa susunod na generation,
pero pa'no mo masasabi na di siya matutulad sa…
Lomotil.
Lomotil. Kung alam mo 'yon, ibig sabihin kaedad kita.
Lomotil 'yong gamot sa nagtatae ng Gen X at Baby Boomers.
Pag may nararamdaman ka…
Pag nagtatae ka, ang una mong maiisip, Lomotil.
O pag may period ka, ang tawag do'n sa pad, Kotex.
Kahit di 'yon ang brand na gamit mo.
Sa instant noodles ano ba?
Ang tawag namin Mama noodles kahit Yum Yum 'yong brand.
Sa Lomotil din. Lahat ng gamot sa pagtatae, Lomotil.
Pero biglang na-ban
'yong Lomotil.
Gamot 'yon na…
Ang tawag nila…
Ano…
pinapabagal 'yong bowel movements.
Tumitigil 'yong pagtatae, pero naiiwan 'yong bacteria,
kahit ang totoo, dapat ilabas 'yon.
Okay na 'yong uminom ng electrolytes.
Pero dati, iinom ng Lomotil.
Isipin mo buhay ka na no'n, tapos ang daming Lomotil.
Para ka nang si PIMRYPIE magbenta sa dami.
Tapos ibibigay mo sa mga kabataan.
Gano'n 'yon.
Expired na
'yong matatanggap nila. Di rin nila magagamit.
Kaya iniiwasan kong magsabi ng kahit ano sa kanila.
Mas lamang sila sa akin sa lahat ng bagay.
Impormasyon at kaalaman. Di mo kailangan ng teacher para matuto.
Di mo kailangang magmakaawa para maturuan ka ng secrets nila.
Nasa internet na lahat. Wala akong sinasabi sa kanila.
'Yong older generations, ang kailangan sa inyo
magtino kayo para irespeto nila kayo.
'Yong mga bagay na pinipigilan mo silang gawin?
Gagawin nila at gagalingan pa.
"Wag kang mag-artista…" Tingnan mo si Lisa.
Tingnan mo si Bam Bam.
Successful sila sa field nila.
Wag kang mag-makeup. Bata ka pa.
Tingnan mo si Nesty,
'yong teenager trans woman.
Binilhan niya ng bahay 'yong ina niya bago mag-15.
Si Eclaire Juepak na taga-Khlong Toei slum.
Bumili siya ng 30 million baht na bahay katabi ni Opal.
O, di ba? Pa'nong di sila magiging successful?
Sabi wag daw ako mag-art.
"Kung gagawa ka ng cartoons, paano ka paglaki mo?"
Magiging starving artist daw ako.
Kilala n'yo si Crybaby?
'Yong cartoonist?
Two days lang mahigit 100 million 'yong kinita ng exhibition niya.
Mahigit 100 million.
Mga dating artists, kahit 'yong sikat,
di kumita ng gano'n sa buong buhay nila.
Kaya wag n'yong isiping may maituturo kayo sa kabataan.
Tumahimik na lang kayo.
Lalo na 'yong mga matatandang nagtatrabaho sa parliament.
Wag kayong mag-cheer. Ayoko nang pag-usapan.
Tuwing may problema ako, wala naman kayo sa tabi ko.
Pag sumobra ako, magfa-file na ng complaint si Srisuwan.
Ang daming oras ng gagong 'yon.
Wag kayong pumalakpak. Wala 'yan. Wala akong paki.
Hindi kaalaman ang gusto kong i-share sa mga kabataan.
Kundi mga pagkakamali ko.
Mga matatanda,
lamang sila sa dami ng nagawang pagkakamali.
Mas maraming pagkakataon para do'n.
Gagamitin mo 'yong pagkakamaling 'yon
para matuto at mabawasan ang mga pagkakamali.
'Yong mga nagsasabing experienced sila, sila 'yong mga nagkamali na.
Totoo.
Kaya ang sinasabi ko sa mga kabataan,
e, mga pagkakamali na nagawa ko.
May kapalpakan ako dati
na muntik ko nang ikamatay.
Mga 20 yata ako no'n.
'Yong kilos ko
parang typical na bata sa vocational school
Parang 4 Kings.
Kasi nasa vocational school ako.
Naka work coat ako sa school.
Naka-sunglasses pa, basta maangas.
Ewan kung bakit ko ginawa 'yon noon.
Ginagaya ko 'yong paglalakad ng mga mas matatanda.
Isang grupo kaming maglakad,
nakataas 'yong mga balikat na parang nilalamig kami.
O kaya parang na-dislocate 'yong mga balakang.
Ganito kami maglakad…
Ewan. Para bang
may bato sa sapatos namin.
Ganito kami sa labas na parang mga disabled.
Di namin alam kung bakit.
'Yong lakad naman akala mo
gustong makipag-away ng mga tumitingin sa amin, e.
Parang gusto ng away.
Pero ang totoo,
kung gusto mong makipagkilala, titingnan mo siya.
Di ba?
Di pwedeng titingin ka sa suso nila tapos di ka magsasalita.
Di pwede 'yon.
Di ka pwedeng tumingin sa tuhod.
Di ko alam kung saan namin nakuha 'yon.
Isang grupo kaming maglakad, suot 'yong work coat namin.
Pariwara ako. Naimpluwensyahan ng mga kaibigan.
Pag may nadaanang high-schooler, gugulpihin namin, aawayin.
Kukunin namin mga sinturon nila.
Kasya ba?
Hindi. Iba-iba 'yong size, e.
Nanggugulpi kami ng vocational kids sabay kuha ng uniform. Kasya ba? Hindi.
Kukunin 'yong buckle at kung ano-ano pa.
Ginagaya namin mga kaibigan namin. Ang madalas narason para sa school.
Para sa karangalan ng mahal na mahal naming school.
Pero di naman namin binalikan.
Di ko naman na sinuot 'yong work coat. Wala talagang nabuong samahan.
Sumabay lang ako sa agos.
No'ng panahon ng 4 Kings, may time na
binasa nating lahat 'yong librong Mad Dogs and Co.
Kung di ka pa pinanganak no'n,
tungkol 'yon sa buhay na puno ng adventure.
Pumunta kami sa beach
Kasama ko 'yong mga best friends ko, si Ueng at Peera.
Sila 'yong nakaisip. Sumama lang ako. Nando'n din si Wilai.
Apat kami lahat. Pumunta kami sa Samet.
Samet 'to, 30 years ago, a.
Walang mga resort. Nasa Sai Kaew beach kami.
Bungalow 'yong lugar
na gawa sa natural materials.
May mga puno ng niyog.
Gawa 'yong mga gamit sa niyog at kahoy.
Galing lahat sa nature.
At do'n mismo sa beach.
Dalawang gabi kami do'n. Okay 'yong unang gabi.
No'ng sumunod, uminom kami sa isang bar sa beach.
Pang-late night 'yong bar, reggae 'yong tugtog, basta gano'n.
Umiinom kami ng beer.
Dito 'yong mesa namin tapos sa kabila may walong tao.
Tinanong ako ng tropa ko, "Uy Dom, gusto mo ng beer?"
"Hindi." "Hindi ka phat, pare."
Astig pa 'yong salitang "Phat" no'n.
"Hindi ka phat."
"Hindi ako phat?
Batang phat ako at mabait pa."
Narinig ako ng buong bar.
'Yong katabi namin
tumayo, silang walo,
"A, mabait na batang phat."
Alam ko, pinagtatawanan nila ako.
Iniinsulto ako.
Di ko alam kung ano'ng naisip ko.
Tumayo ako,
kinuha ko 'yong boteng iniinom pa ng kaibigan ko,
tapos binasag ko do'n sa bato sa tabi.
May mga bato sa beach. Binasag ko do'n
para may talim, parang pating.
Pero hindi ko naman alam bakit ako nakikipag-away.
Para saan?
Ang alam ko lang no'n, magpapasikat ako sa mga kaibigan ko.
Wala ako sa sarili. Binasag ko.
Sa mga gustong maging bad boy,
mag-practice muna kayo
na bumasag ng bote
para tumalas.
First time ko 'yon, e.
Hinampas ko tapos bang!
'Yong leeg lang ang naiwan.
Medyo matulis,
pero parang ngipin lang ng tuna, hindi pating.
Wala kang masasaksak, gasgas lang.
Pagkabasag ko pa lang, yari na ako.
Tumayo lahat do'n sa kabila.
Grabe 'yong tensiyon. Galit na silang lahat.
Takot na takot ako, pero nangyari na, e.
Hindi nakatingin 'yong mga kaibigan ko.
Pero buti na lang,
tumayo na rin sila.
Tapos lumapit 'yong may-ari ng bar. "Bawal mag-away! Tama na 'yan.
Alis na! Matulog na kayo."
Tumayo sila at lumabas.
Kami naman,
wala na kami sa mood kaya nagbayad na kami.
Sabi ko, "magbabanyo lang ako."
Pero di ako pumunta.
Madilim no'n. Naglalakad sa may puno 'yong walo.
Di ako nagbanyo. Sinundan ko sila.
Sinundan ko sila kasi takot ako
kung sa'n sila pupunta.
Saan kaya sila pupunta?
Naglakad ako sa mga puno, ganito,
lampas na ako sa mga banyo,
mga 20 meters na mula sa bar.
'Tang ina.
Dinala nila 'yong buong tropa.
Parte lang pala ng isang malaking grupo 'yong walo.
May campfire sila tapos nagpapatugtog ng music.
Parang spring break trip.
Parang reunion o farewell trip, basta.
Parang gano'n sila sa amin, pero mas marami.
Bumalik 'yong walo sa grupo nila.
Sigurado ako magsusumbong 'yon,
kaya sabi ko sa tropa ko, "Pagod na ako, uwi na tayo."
Di nila alam 'yong nakita ko.
Pagbalik namin, sabi ko, "Umuwi na tayo nang maaga bukas."
"Aling ferry?" "'Yong unang-una, bandang seven."
"Dito pa tayo."
"Hindi, tara na. Nami-miss na siguro ako ng nanay ko."
Nagdadahilan na ako para makauwi.
Di pa nila alam na delikado kami.
Maaga kaming gumising no'n.
Nag-impake na ako.
Sila, kumukuha pa ng shells.
Mga bata noon, kumukuha ng shells
para ilagay sa garapon.
Lalagyan mo ng buhangin at message, e di, may souvenir ka.
Lumabas sila. Di ko alam ang gagawin ko.
May sapatos
na nakalubog sa buhangin na dinala ng alon sa beach.
Kinuha ko tapos nilinisan.
Nag-drawing ako habang naghihintay sa kanila at sa ferry.
Habang nagdo-drawing,
Kita ko sa dulo no'ng beach,
mga 80 meters,
may ano…
grupo na papalapit. Pag bandang 50 meters,
parang 'yong movie na Armageddon.
Nasa 40 sila, natatakpan na 'yong beach.
Lahat sila may dala-dala.
Habang lumalapit sila,
Naririnig ko, "'Tang ina." "Buwisit." "Gago."
"Pag nakita ko 'yong gagong 'yon."
Pakonti-konti lang 'yong naririnig ko, pero mas naging malinaw
no'ng mga 20 meters na lang sila.
Mukhang sila 'yong mga naka-away ko kagabi.
Nand'yan na sila. 'Tang ina.
No'ng 15 meters na, sabi ko,
"Peera, Ueng, Wilai, tingnan n'yo!"
"Sila 'yong mga kagabi."
"Dom, dito ka lang. Wag kang mag-alala."
"Wilai, Peera, dito kayo."
"Kumuha kayo ng mga stick."
Humanap sila ng mga stick do'n sa mga bato.
"Maghahanap ako ng stick. Dito lang kayo."
Pero di ako nakatingin sa mga kaibigan ko.
Nakatingin ako do'n sa mga lumalapit. Ten meters na lang.
Hanggang sa 5 meters na lang.
lampas 40 sila na nakapalibot sa akin, ganito.
Pinalibutan nila ako. Lahat sila may hawak-hawak.
Parang 4 Kings talaga. Nai-imagine n'yo?
Mga basagulerong naglalakad, nakataas ang balikat.
Tapos nando'n 'yong promotor.
Parang si Jazz Chuanchuen kumilos.
Lumapit siya.
"Gago.
Itong gagong 'to.
'Tang ina mo!
Sino ka bang gago ka?"
Ano'ng gagawin ko?
Nanigas lang ako.
Di ko naman sila pwedeng labanan.
Isa laban sa 40. Ano'ng dala ko?
'Yong sapatos na napulot ko.
Ano, papaypayan ko na lang sila?
Wow. Inikutan niya 'ko.
"Hoy, gago."
'Yong iba tinutusok-tusok ako ng stick, ano ako, tae?
Tinutusok ako.
"Akala mo matapang ka, gago ka?
Ano na ang gagawin mo?"
Akala mo sasapakin na ako, pero wala pa.
Kung tutuusin, hindi pa nga.
Minumura nila ako.
Parang hazing.
Minumura nila ako
tapos pinapakyu.
Binibigyan ako ng tite, a, etits na lang.
No'ng araw na 'yon inulan ako ng etits.
Sobra-sobra, higit pa sa pang-apat na buhay.
Sa sobrang dami, mas marami akong etits sa buong Asia at Arctic.
Ang dami. Nalulunod sa etits.
"Gago."
"Duwag ka. Gago."
Lahat na.
Tuloy pa rin sila sa pamamakyu sa akin.
Natakot ako. Di ko alam ang gagawin.
Kaya nakaihi ako.
Sa sobrang takot ko,
nakaihi ako sa pantalon ko.
Akala ko di nila makikita kasi tinatamaan ako ng alon.
Magpapanggap na lang ako.
Pero nakita no'ng leader. Mukha siyang siga.
"Hala, tama na. Nakaihi na siya!
Pag nakita kita sa Bangkok, gago,
gugulpihin talaga kita.
Titingin ka pa?"
Bawal palang tumingin,
pero di ko maiwasan, e.
Ano'ng gagawin ko?
Pinagmumura pa nila ako,
tinapon nila 'yong mga stick at bote nila, tapos umalis.
Pag-alis na pag-alis nila,
bumagsak ako sa buhangin na para akong na-rape.
'Yon ang pinakamasamang experience ko sa buhay.
Di ko masabi kung ano 'yong nararamdaman ko.
Hindi lahat mararanasan 'yong gano'n.
Bumagsak ako do'n sa beach. Kinalimutan ko lahat.
Pati mga kaibigan ko.
Kinuha ko 'yong bag ko. Nasa gitna ng beach 'yong ferry.
Lumapit ako.
Ako 'yong unang sumakay.
Hinintay kong umalis 'yong ferry, bahala na kung kailan.
Kung makasakay kayo do'n sa ferry sa may Ban Phe pier,
sobrang init sa likod no'n.
Ang daming exhaust.
Wala ako sa likod. Sa gitna ako umupo
para makaiwas sa araw.
Sa horror story na 'to, may silver lining pa rin.
Paalis na 'yong ferry. Sumasakay na 'yong crew.
'Yong 40 na lalaki
sumakay rin.
'Tang ina.
May ilalala pa ba 'to?
Sumakay sila
tapos pinagtabuyan ako na parang aso.
"Ikaw na naman. Do'n ka sa likod. Bilisan mo kung ayaw mong masapak!"
Pinapunta ako sa likod, sa may exhaust.
Nakaupo ako sa araw,
halos isang oras. Wala pang express boat noon.
Nagpatugtog ulit sila.
Kumakanta at sumasayaw.
Pinapakyu pa rin ako paminsan-minsan.
Tadtad na ako ng etits, sobra-sobra na para sa susunod na mga buhay.
Grabe. Pagdating namin sa Ban Phe pier,
binilisan ko.
Nagmadali ako sa pier. Tumalon na ako.
Kailangan kong sumakay
sa Klaeng-Rayong-Bangkok bus.
Pula 'yon.
Binilisan ko do'n.
Tapos na 'yong paghihirap ko.
Sa wakas! 'Tang ina!
Bawat kamalasan
may silver lining.
Nasa bus din sila.
Pinuno nila 'yong bus.
Punong-puno.
Pinagtabuyan na naman ako.
Silang 40, pinuno 'yong bus.
Tulad ng dati,
pinagmumura at inasar nila ako
hanggang makarating kami sa Bangkok. Nakipagsiksikan ako
habang minimura pa rin nila ako.
Pagbaba ko ng bus,
nawala na nang tuluyan 'yong pagiging siga ko.
Normal na ulit 'yong lakad ko,
bumalik na 'yong paa at balikat ko.
Wala na. Naging normal na ako.
Di na ako nakipag-away mula noon.
Di ko na ginustong manapak ninuman. Ayaw ko na.
Wala na.
Pagbaba ko, sinisigawan pa rin ako
at pinapakyu.
Ayaw ko na. Pagkatapos no'n, normal na tao na uli ako.
Sinasabi ko 'to sa inyo
bilang lesson.
Siguro,
basta-basta akong magsalita.
Bakit kaya? Di ko alam.
Ngayon, kung makikita ko
'yong mga taong 'yon,
silang 40,
Sasabihin ko sa kanila,
"Gusto kong magpasalamat
kasi… di n'yo ako pinatay." Sa totoo lang.
Kundi, wala ako rito. Salamat at di n'yo ako pinatay.
Kung ano-anong sinabi ko, ewan kung bakit. Binasag ko 'yong bote, ewan kung bakit.
Hindi ako 'yon.
Sumusunod lang ako sa mga tao.
Gusto kong mapasama sa grupo.
Walang kuwenta 'yong dangal sa akin.
Sa isip ko lang 'yon.
Sorry sa inyong lahat
na nasaktan ko.
Gusto kong sabihin 'yon.
Hindi na ako gano'n. Ayaw ko nang maging gano'n.
Para sa kanila 'tong message.
Para naman sa
tatlong kaibigan ko, na mula no'n,
di ko na nakita…
Di pa kami nagkikita…
Nawala na sa isip ko.
Di ko alam kung pa'no sila nakabalik.
Di na kami nag-usap.
Mahigit 30 years na. Kung nakita ko sila,
siguro,
ano…
Gusto ko lang
sabihin.
Wilai, Peera, Ueng.
Kayong tatlo.
Nakahanap na ba kayo ng stick, mga gago?
Ano'ng klaseng stick ba hinahanap n'yo? Rosewood?
Naghihintay kayo ng permit na putulin 'yong puno?
'Tang ina n'yo, mga gago!
Kahit saan ko sila makita.
Kahit sa Paragon o Chatuchak park pa 'yan.
Naaalala ko 'to, a.
"Nahanap mo na 'yong lintik na stick?"
Di ako nang-aaway. Matagal ko lang kinimkim 'to.
Masakit ba?
Gusto ko sa mga babae, pag tumatawa, minamasahe 'yong pisngi nila. Ang cute.
Gusto mo sulatan ko ng "tiger"?
'Yong mga Gen X na malapit nang mag-retire tulad ko.
Pagdating mo sa edad na 'to,
mararamdaman mo 'to.
At tingin ko nangyayari 'to sa lahat
sa generation na 'to.
Hinahanap mo 'yong nature.
Gusto mong bumalik sa nature,
gumising sa nature,
magtanim ng sariling gulay, mag-alaga ng manok at baboy,
ganito, ganyan.
Pag nakita mo si Nam Rapeepat na nag-aalaga ng baboy at kalabaw,
nabubuhay sa nature, gusto mo na ring gayahin, e.
Ako rin.
Gustong-gusto ko.
Gusto ko sa nature.
Matagal ako sa Chiang Mai, pero ngayon, lalo na ngayon,
sobrang daming mga turista. Bumili ako ng bahay sa Nimman.
Di ko man lang mailabas ng bahay 'yong kotse ko.
Kulang na 'yong pagka-nature.
Pangit na.
Kaya naghanap ako ng lugar na mas maraming nature.
Dati, nasubukan kong makapagbakasyon sa Kanchanaburi.
Sai Yok Noi.
Natulog ako sa balsa
sa Sai Yok Noi.
No'ng unang araw, sobrang saya ko.
Nagising ako nang may hamog sa tubig.
Pag gabi, 'yong tunog ng tubig sa ilalim ng balsa…
Grabe. Gano'n dapat.
'Yon ang tunay na greenery.
Pag nando'n ka sa tag-ulan,
maririnig mo 'yong patak ng ulan sa bubong.
'Yon ang gusto ng mga ka-edad ko. Gusto namin sa mga gano'ng lugar.
Three days ako do'n pero di pa ako kumbinsido kaya nagtrabaho muna ako.
Bumalik ako, three days uli. Ayon, lumipat na talaga ako sa Sai Yok Noi.
Di ko na kailangan ng impormasyon. Ulan, tubig at balsa lang ang kailangan.
Kailangan ko munang gumawa ng balsa.
Kaso, di ko alam kung paano.
Sinubukan ko. Kahit wala akong alam.
May binebenta kayang lupa?
Naglakad-lakad ako para maghanap.
Alam n'yo ang nangyari? May nakita akong naka-motor na taga-do'n,
si Kaek.
Nilampasan niya ako
tapos lumingon siya pabalik na parang nakilala ako.
"Kuya Ilong?"
Nagtataka siguro siya
na naglalakad ako sa may kakahuyan.
Ako naman na naglalakad, "Oo, ako nga."
"Ano'ng ginagawa mo?"
"Naghahanap ako ng lupa."
"Ano'ng mahahanap mo dito?
Magtanong ka sa village head.
Pero may alam ako. Para saan ba?"
Sabi ko gusto ko ng balsa.
Gusto kong gumawa ng balsa tapos ilalagay ko sa lupa ng iba.
"Sino naman ang papayag do'n?
Pag nilagay mo sa puno, at umulan,
tapos napadpad sa ibang probinsya. Ano'ng gagawin nila?
Kailangan mo muna ng lupa. Importante 'yon."
"Gusto ko 'yong malapit sa resort ko."
"Mahal dito. Malapit sa kalsada.
Kung gusto mo ng mura, do'n ka maghanap sa kabila."
Para makarating doon May dadaanan akong tulay.
Halos ten kilometers 'yon.
Pero gusto ko talaga, e.
Wala akong alam, puro gusto lang.
May nakita ako, kulang-kulang 1600 square meters,
dito ko pwede itali 'yong balsa.
Tumawag si Kaek ng gumagawa ng balsa.
Madalas ako sa Kanchanaburi
habang ginagawa 'yong balsa.
Mas malapit na ako sa nature ngayon.
Walang kapitbahay 'yong lupa ko.
May dalawang entrance.
'Yong isa dadaan ka sa Wang Krachae temple.
Papasok ka sa temple, madadaanan mo 'yong crematorium,
pavilion, at lahat ng 'yon, mga one kilometer bago ka makarating.
O kaya sa Khao Phang Charoenphol temple,
sa gate, lampas ng crematorium, lampas ng 30 na aso, sa bahay ng monk,
kung saan sila nagke-cremate, mga one kilometer din.
Nasa gitna ako. Wala nang ibang daan.
Wala, maliban sa ilog.
Doon lang.
Mahilig ako sa nature. Gusto kong mapag-isa do'n.
Naisip ko ang astig mabuhay do'n.
Mag-isa ka. Pwedeng magbasa at magsulat ng libro.
Basta nasa nature.
Magtatanim ako ng pagkain ko.
Unang gabi, umulan.
Ayos lang. Ang ganda ng atmosphere.
Umulan. 'Yong balsa ko, may veranda.
Mula dito hanggang doon.
Veranda lang tapos kuwarto ko na.
Ten by ten 'yong balsa.
Dito 'yong veranda. Dito 'yong kuwarto ko.
Wala pang kurtina.
Kaya bintana lang 'yon na may brown film.
Umuulan sa labas.
Para makatulog ako, kailangan walang ilaw.
Pero pag sobrang dilim,
kinakabahan ako
kasi pag madalim, sobrang dilim talaga,
kasi wala akong kapitbahay.
'Yong pinakamalapit na ilaw doon pa.
Pag hiniwa ng isang Burmese 'yong leeg ko,
walang makakaalam.
Pag kinain ako ng isang python, walang makakaalam.
Sobrang dilim.
Pero titiisin ko kasi gusto ko ang nature.
Pinatay ko 'yong ilaw, puwera do'n sa ilaw ng veranda.
Tapos naisip ko,
"Ilong,
wag kang tumingin kung saan-saan."
Tumingin ka lang kung saan kailangan.
Alam kong pag 2 a.m. na, kailangan ko nang umihi.
Kaya wag kang titingin-tingin, kasi makikita mo talaga.
Tumingin ka lang sa paa mo.
E di, no'ng 2 a.m., gumising ako para umihi.
Pumunta akong banyo.
Umihi ako tapos bumalik.
Paghiga ko…
Dito 'yong salamin,
kama, 'yong salamin, tapos 'yong veranda.
Humiga ako,
pero no'ng dumikit 'yong ulo ko sa unan,
sa gilid ng mata ko…
'Tang ina.
May nakaupong matandang babae na naka-sarong,
sinusuklay 'yong buhok niya.
Sinusuklay 'yong buhok niyang grey.
Saglit ko lang siyang nakita,
split second lang.
Tumalikod ako.
'Tang ina.
"Bakit ka tumingin do'n?"
Galit ako.
"Kung di ka tumingin
at humiga na lang… Pero baka nauntog ka naman
o tumama sa kama.
Tumingin ka pa talaga."
"Gago! Kasalanan mo 'to. Tumingin ka. Ano na?"
Kausap ko 'yong sarili ko.
Nagdasal ako.
Nagdasal ako nang nagdasal,
lahat ng alam kong dasal, Bahum, pagibig at kabaitan.
Tapos biglang na-realize ko
matanda na ako,
at magtatagal ako dito. Susuko pa ba ako?
Kung matalo ako, talo na ako lagi.
Bakit di ko harapin? Labanan?
Simulan natin sa
umabot ba 'yong merit ko sa kanya?
Kung oo, e di, wala sana.
Tapos na sana. Baka humihingi lang ng dasal.
E di, tinapangan ko. Huminga ako nang malalim.
Ni-ready ko 'yong sarili ko, humarap ako,
tapos tumingin.
Nando'n pa rin.
Nakaupo siya do'n, nakatagilid 'yong paa.
Aso lang pala na nagkakamot ng tenga.
'Tang ina?
Matandang babaeng naka-sarong?
Tanga.
Aso lang pala na nagkabuhol-buhol 'yong balahibo, ganito, o…
Para akong tanga. Grabe.
Ano gusto mo pa sa nature?
Pagkatapos no'n, natulog na uli ako.
Pero paano kung multo 'yong aso?
Baka nag-transform lang sa aso.
Ewan. Matulog ka na.
Tanungin ko na lang sa mga taga-rito bukas.
Tinanong ko kung paano nakapunta sa balsa 'yong aso.
"Baka aso lang sa temple. Normal lang 'yon."
"Umulan kasi."
"Umulan. Baka pumunta lang sa ilaw 'yong aso para di lamigin."
"Hayaan mo lang. Aalis din 'yon. Kung takot ka, gumawa ka ng bakod."
Ang mga balsa dapat
may mga plank papasok. Lalagyan ko ng bakod sa bandang taas.
Para di makapunta.
Wala nang aso. Ayos.
Pero ang daming tuko.
And'yan na 'yong mga tuko. Paano sila nakapasok? Tumalon ba sila?
"Gumapang siguro sa ilalim ng plank."
"Takot ka naman sa lahat."
Nand'yan 'yong mga tuko
kasi sa mga insekto.
Sinusundan nila 'yong mga insekto. Cycle 'yon.
Nasa mga puno sila dati. Pumunta sa ilaw 'yong mga insekto, sumunod 'yong mga tuko.
Ano'ng sumunod? 'Yong mga ahas.
Akalain n'yo, nagkaahas ako?
Iba't ibang mga hayop.
Pinuntahan na ako ng nature.
Usually, sa Bangkok, magtatanggal ka ng sapatos
tapos isusuot mo na lang ulit.
Dito hindi. Pagsuot mo ng sapatos, para kang may medyas.
May palaka pala.
At di ko alam kung may ahas na.
Mga tuko, ahas, rove beetle.
Alam n'yo 'yong rove beetle?
Lumalabas pagkatapos ng ulan.
May stripes sa puwit. Pag hinawakan mo, parang asido.
Kung ano-anong hayop ang pumupunta sa balsa ko. Pati pigeon.
Akala ko multo.
Sa bubong. Kailan sila napadpad d'yan?
'Tang ina. Bakit ang dami?
Mga langaw.
Tuwing summer 'yan.
Di isa o dalawa.
Daan-daan o libo sila.
Akala ko
magbabasa lang ako ng libro sa tabi ng tubig, e.
Nagsusulat ng mga script.
Wala. Lumilipad sila sa mga mata ko.
Naglalakad sila sa mga mata ko.
Nilapit ko 'yong salamin ko sa mata ko,
pero nagsama-sama sila na gumapang pailalim sa mata.
Madalas nasa kalabaw sila, pero walang kalabaw do'n.
Kailangan kong matuto na mabuhay kasama sila.
Nag-Google ako, "Paano mawala ang mga langaw."
Sinubukan kong hanapin pero
'yong internet…
Ewan ko ba.
Gusto ko sa nature.
Walang internet.
Ang tagal bago ko natutunang gumamit ng dahon ng Peacock flower.
Ayaw daw ng mga langaw.
Buti na lang may isa sa lupa ko,
kaya inakyat ko tapos kumuha ako ng marami.
Kumuha ako ng marami, tapos sa tabi ko, naglagay ako habang nagsusulat.
Walang kuwenta. Nasa mata ko pa rin 'yong mga langaw.
Tinali ko 'yong dahon sa salamin ko.
Parang baliw, e. Mukha 'kong damuhan.
Sinasabi ko sa inyo. Wag kayong maniwala sa Google. Walang kuwenta!
Pabalik-balik pa rin sila.
Ang malala pa do'n, ang baho no'ng dahon.
Nahilo lang ako at panay ang bahing.
Nagka-allergy ako. Nagkasipon. Paano ko makakasama si nature?
Hirap na hirap ako bawat gabi.
Lalo na 'yong iba.
Nakahiga ako,
ang lagi ko lang naiisip, kasi 'yon lang ang alam ko…
Katabi ko sa kama… multo?
Dinadalaw ako ng multo.
"Ano'ng ginagawa mo sa lupa ko?"
Tinanong ko si Kaek
kung may mga multo do'n. Nasa gitna kasi ako ng dalawang temple.
May libing ba kamakailan?
"Naku. Pag umuulan,
inaanod 'yong mga troso at kawayan sa ilog."
"Tinatamaan 'yong ilalim ng balsa."
Talo na naman.
Oo, di ko kayang magluto.
Hindi ako marunong. Pag gabi na,
gusto kong pumunta sa 7-11.
'Yong pinakamalapit na 7-11, mga 8 kilometers ang layo.
Pero di 'yon ang problema. Kailangan kong dumaan sa temple.
Pinapatay kasi ng mga rural temple 'yong mga ilaw nila para makatipid.
Nilabas ko 'yong kotse ko.
Dito 'yong balsa, inakyat ko 'yong pataas
papunta sa kalsada.
Sobrang dilim. 'Yong sa kotse ko lang 'yong ilaw.
Sa labas, sobrang dilim.
Pinatay ko 'yong headlights ko, tapos parte na ako ng kadiliman.
Nag-drive ako saglit.
Malapit na 'ko sa temple. Mga one kilometer.
Pagkakita ko no'ng crematorium,
nawala 'yong gutom ko.
Umuwi na ako. Instant noodles na lang.
Ang hirap lagi.
'Yong tanim kong gulay? Kinain na ng mga uod.
Ano ka, inosente? Akala mo mapapatay ng wood vinegar 'yong mga uod.
Hindi.
Tinanong ko mga farmer. Sabi-sabi lang 'yong wood vinegar.
Nahihilo lang sila,
pero hindi sila aalis.
"E, ano'ng ginagawa n'yo?"
"Pesticides, bata."
Nalaman ko 'yong katotohanan
no'ng nasa nature ako at gusto kong maging self-sufficient.
Ito ang natutunan ko.
Walang self-sufficient sa akin.
Umalis na ako.
Hindi para sa akin 'yon.
Kunwari gusto ko lang maging self-sufficient at magtanim ng gulay.
Hindi ako gano'n. Palabas lang lahat 'yon. Ginusto ko lang maging gano'ng tao.
Hindi madali.
Nakikigaya lang ako sa mga celebrity at influencers.
Nakita ko silang nag-aani ng palay.
Tanga. Galing silang van.
Maglalagay sila ng maraming sunscreen,
bababa sa van, magpo-pose para sa Instagram,
tapos babalik sa aircon.
Ang talagang gumagawa no'n,
mga farmer.
Wag kayong magpanggap. Alam ko na ngayon.
Di ako farmer.
Mahirap na nga kami no'ng bata. Magpapanggap pa ba akong mahirap ngayon?
Di ba? Gusto ko ng aircon,
mabilis na internet para mag-Netflix, at saka walang langaw sa mata ko.
Consumer ako.
Sila na ang mag-produce. Bibili na lang ako.
'Yon ang balanced society.
Kaysa naman lahat na lang magtatanim na ng gulay nila.
Pumunta ako sa palengke ng Sai Yok Noi.
Sabi ng mga nagtitinda mahina daw ang bentahan kasi puro farmer sa lugar.
Lahat sila nagtatanim. Walang bumibili.
Pag nagtanim ka, alam mo na pagka-ani, di mo agad mauubos.
Ang dami kong pagkain.
Kanino ko ibibigay? E, wala akong kapitbahay.
Di ba?
Kaninong phone 'yan?
Ding dong.
Kay Bella ba 'yan? Hayaan mo lang!
Pakinggan natin. Gusto ko 'yon.
Pag nasa stage ako, nakaka-relax 'yong ganyang ringtone.
Pagsabayin n'yo 'yong tatlo.
'Yong may ayaw pwede nang umalis.
Noong Deaw #12,
Nag-announce ako
ng engagement ko.
Five years ago na 'yon.
Tinatanong ng mga tao kung kasal na kami.
"Nasa'n na 'yong bahay ng bride?"
Matagal nang tapos 'yong bahay.
Five years later,
mag-isa pa rin ako.
Tinatanong nila, "Di ka ba nalulungkot?"
"Ayos lang ako." "Paano?"
Dahil sa mga escort.
Hindi n'yo ba alam 'yon?
Nakakaraos ako dahil sa kanila.
Lately ko lang sila nakilala nang lubusan.
Di sa inosente ako na wala akong alam sa kanila.
May alam naman, pero di ko pa nasusubukan.
Nito lang, inaya ako ng kaibigan ko.
Business meeting raw sa isang Japanese resto sa Sathorn.
Sosyal 'yong lugar at may malaking VIP area.
Akala ko business talaga ang pag-uusapan namin.
Lahat ng nasa mesa mga sikat na businessman.
Akala ko gusto nila akong endorser o ano.
Bihis na bihis ako. Tapos umupo kami.
Mga anim o pito yata sila.
Sumama ako sa usapan nila. Small talk lang.
Sabi nila may mga paparating pa raw.
Akala ko mga businessman din. Tapos bumukas 'yong pinto.
Ang gaganda.
Apat sila.
Pumasok sila tapos umupo sa nakatoka na para sa kanila.
May isa pa nga,
si Joy, umupo sa tabi ko.
Gano'n sila ka-professional.
Napaka-friendly nila.
Parang kaibigan sa school.
"Ilong dito, Ilong d'yan."
Nakasabay agad sila. Ganito pala 'yong mga "professional."
Pero wala silang ginagawang sexual.
Ini-entertain ka lang nila.
Ang saya namin. Usapang bastos.
Pero si Joy sa tabi ko,
napansin ko di siya masyadong nagsasalita.
Kaya naisip ko… magpaka-gentleman ako
at kukuha ng pagkain…
Ang totoo. Nilalandi ko siya.
Kumuha ako ng sushi at nilagay ko sa plato niya.
Lumingon siya sa akin, "Isang subo lang 'tong bigay mo.
Pero pag kakainin kita, dalawang subo."
Gano'n ang tunay na escort.
Binigyan ko ng wasabi.
"Ingat, honey. Maanghang 'yan. Fresh wasabi 'to. Eto."
"Pero
mas maanghang ako."
Pagkatapos, nakita kong nakasuot siya no'ng jacket na paborito ng mga babae.
Parang blazer, pero di nakasuot 'yong kamay.
Ewan bakit ba gano'n ang suot niya.
Mahirap sigurong…
Ang hirap sigurong magtaas ng kamay o magpulot ng mga bagay.
Parang may stick na hawak na may nakasabit sa magkabilang dulo.
Tinanong ko siya,
"Nilalamig ka?
Kung nilalamig ka, sasabihan ko 'yong staff na hinaan 'yong aircon."
Sabi niya, "Hindi ako nilalamig.
Pag tinanggal ko 'to,
makikita ng lahat 'yong suso ko.
Kakayanin mo ba?"
Inalis niya bago ako makasagot.
Nilagay niya sa upuan tapos humarap siya sa akin.
Nakaupo ako dito.
At ang una niyang sinabi,
"Malaki ba?"
Buong buhay ko, di ko pa nasubukan 'yong gano'ng usapan.
Tinanong ako ng isang babae, "Malaki ba?"
Kung universally accepted 'yon, gagamitin ko.
Magtatanong ako ng babae sa tren, "Malaki bang tingnan 'yong titi ko?"
Nakakatuwa.
Kakaiba 'yong usapan na 'yon. Nabuhayan ako.
"A… Maganda naman at proportional."
Sabi niya, "Magpapadagdag ako para maging E cup sila."
Tinanong ko, "Bakit? Maganda naman na, a."
"Di mo naiintindihan. Maraming kakompetensiya sa trabahong 'to.
Dapat may selling point ako."
"Mukhang natural.
Selling point din 'yon at madalang na 'yong gano'n ngayon."
"Late ka na.
May surgery ako in four days."
"Talaga?"
Napabuntong-hininga siya. "Pero di rin naman matutuloy."
"Bakit hindi?"
"Kulang ng 40,000."
Sabi ko i-postpone muna niya 'yong surgery.
Sabi niya, "Di pwede.
Sikat 'yong surgeon." Mga celebrity 'yong clients niya.
"Magaling 'yon. Mahirap magpa-appointment.
Isa pa, kailangan ko na agad."
"Kaagad?"
Nalito ako. May waiting list ba para sa suso niya?
Hindi ko na alam ang sasabihin ko. "A, oo."
Kumain na lang ako ulit para umiwas sa usapan.
Uminom ako ng green tea.
Biglang awkward silence, tapos sabi niya,
"Ilong?
Kung tutulungan mo ako
sa 40,000,
pagkatapos ng surgery, ikaw ang unang makakakita."
Teka. Di ako pinanganak kahapon.
Matanda na ako. Marami na akong alam.
Ngayon lang kami nagkita, tapos hihingi siya ng 40k para magparetoke?
Alam n'yo kung ano'ng sinabi ko?
"Joy,
akin na 'yong bank account mo."
Pati Line niya.
Binigay ko agad 'yong pera.
Sent.
In four days, ako 'yong unang makakakita.
Di na ako nag-antay ng four days.
2 a.m. pa lang, naka-block na 'yong Line account ko.
Mapapanood 'to sa Netflix.
Kaya sana
kung nanonood siya… sasabihin ko sa camera.
Joy,
'yong 40,000,
okay lang 'yon.
Hindi ko binabawi.
Sulit 'yon para sa
professional at entertaining na service mo.
Pero…
kung pwede lang… konting hiling lang.
No'ng gabing magkatabi kami, nakita ko 'yong magagandang tattoo niya.
Dito, dito. Graphic-style na mga tattoo.
Joy, pwede bang,
magpa-tattoo ka
ng pangalan ko
sa ilalim ng suso mo.
Pangalan ng donor mo.
Parang gano'n sa mga temple,
may mga naka-engrave sa mga tray, plato, upuan,
at sa ilalim ng mga lapida.
Para kapag
ginagamit ng mga tao 'yong suso niya,
pag nilalamas nila,
inaangat, sinisipsip,
inaamoy, dinidilaan, o ano man d'yan…
"Teka muna.
'Donated by Udom Ilong Taephanich.'
Teka lang.
Pagpalain kayo nawa."
Di naman ako tumigil sa paghahanap ng partner.
Hindi.
Nakikipag-date ako gaya ng iba.
Pag gusto mo ng love, maghahanap ka ng type mo,
tapos magdi-date kayo para makilala mo siya.
Pero ang problema
kulang ang love lang.
Hindi lang sa pagitan ng dalawang tao ang mga relasyon.
Kasama pati mga tao sa paligid no'ng dalawang tao na 'yon.
Magulang, kapatid, kamag-anak, katrabaho.
Sa love, maraming kasali, pati 'yong mga maliliit na bagay tungkol sa kanya.
Sa pagkain, pagtae, sex, pagtulog.
Pagkain, pagtae, sex, pagtulog.
Sa pagkain.
Isipin mo
may mahilig kumain.
Kain siya nang kain, kasi masaya siya do'n.
Pero walang paki 'yong isa. Pihikan siya. Ayaw ng ganito o ganyan.
Baka vegan o may iniiwasang pagkain sa kung ano-anong dahilan.
Mas mahirap, di ba?
Di ko sinasabi na maganda o pangit, pero hindi bagay.
Ilang beses ba kumain sa isang araw?
Almusal, pagkatapos ng tatlong oras, kakain ulit.
Problema lagi 'yong kakainin.
Pareho ba kayo ng kinakain?
Sa pagtae.
May kaibigan ako dati. Magkaibigan pa rin kami.
Nag-abroad kami ng ten days. Di siya tumae.
Hindi siya tumae.
Nag-alala ako. Paano kaya 'yon?
Sabi niya ayaw lumabas.
Uminom siya ng tubig, kumain ng kung ano-ano na makakatulong, pero wala.
Sa ten days na 'yon, nalaman ko ang itsura ng taong di makatae.
Wala siyang gustong gawin.
Ayaw niyang mag-shopping o kahit ano. Mukha siyang depressed.
Maglalakad kami pinapawisan siya nang malagkit na parang buris.
Miserable kami.
Hindi kami masaya.
Ito ang nangyayari pag incompatible ang pagtae n'yo.
Selosa ba 'yong partner ko? Nangangaliwa ba?
Lasinggero ba?
Tamad? Maraming dapat isipin.
Pagkain, pagtae, sex.
Matatanda na tayo. Alam nating importante 'yon.
Compatible ba kayo?
Sa mga lalaki, ikukumpara ko sa pagkain para maintindihan n'yo.
Sa sex…
'Yong ibang lalaki nagmamadali.
Parang pagkain, nagmamadali sila.
Kunwari instant noodles, di pa masyadong luto 'yong noodles.
Pagkatapos kumain, matutulog.
Pero 'yong partner nila maselan.
Ang gusto omakase dining.
Kailangan may appetizer para ma-stimulate 'yong taste buds,
tapos iba't ibang putahe sa tamang pagkakasunod-sunod bago ang main course.
May dessert pa sa dulo.
Kailangan nasa mood at may music.
'Yong amoy… dapat suwabe lahat.
Masyadong maselan.
Pero 'yong lalaki ganito lang, tapos na.
Walang effort.
Hindi bagay.
'Yong ibang tao
matakaw.
Mahilig siguro sa porn.
Nyam nyam nyam.
Quantity over quality. Mahilig sila sa buffet.
Nagpapakasarap. Rimming, blowjob, kain pepe,
pati daliri ng paa. 'Yong mga nakikita nila sa porn.
'Yong iba naman parang ermitanyo
na nakatira sa kuweba.
Minsan lang lumabas sa isang taon.
Pag di kayo compatible, di gagana. Maniwala kayo sa akin.
Pagkain, pagtae, sex, pagtulog.
Sa pagtulog. Importante 'to.
May karelasyon ako dati.
Makalipas ang ilang buwan, gusto naming mas makilala ang isa't isa,
kaya nag-travel kami abroad.
E di, umalis kami.
Unang gabing magkasama kami 'yon,
sa iisang kama.
Di pa kami nagsi-sex bago 'yon.
Humiga kami.
King-size 'yon, para kitang malinis ang intensiyon ko,
naglagay ako ng unan sa gitna namin.
Gentleman ako.
Pero ang totoo, gusto ko nang gapangin, nagtitiis lang ako
kasi seryoso ang adult relationship.
Gusto ko ng seryosong relasyon, 'yong makakasama ko habambuhay.
E di, nakahiga kami no'ng gabing 'yon. Kunwari cool ako.
Matanda na ako. Di na ako pwedeng mag-soft drinks o ano.
Mauutot ako.
Poot, poot. Braap! Mababawasan 'yong points ko sa kanya.
Di ako pwedeng humilik.
Wag hihilik. Dinikit ko 'yong unan.
para di ako umikot
o mapunta sa ibang posisyon.
Ganito ako natulog.
Gumalaw lang leeg ko, hihilik ako.
Sinubukan kong matulog.
Pinatay ko 'yong ilaw.
Nakatulog kami.
No'ng hating gabi,
mga 1 o 2 a.m.,
Nakarinig ako ng hilik.
Bigla akong nagising. "Tang ina. Wag naman."
"Wag mong sirain 'to."
Nagising na ba kayo ng sarili n'yong hilik?
Maririning mo tapos magugulat ka?
Umupo ako sa kama. "Ano ba. Umayos ka."
Habang inaayos ko 'yong mga unan… Naririnig ko pa rin 'yong hilik.
Parang ganito, o.
Parang baboy na naipit sa pintuan.
Totoo.
Nag-practice pa ako para magawa 'yon
kasi gusto ko kuhang-kuha para sa inyo.
Bawat chord.
Di ako 'yong humihilik.
Siya pala.
Ano'ng gagawin ko?
Kailangan madilim at tahimik para makatulog ako.
Humihilik siya.
Di ko siya gaano'ng kakilala. Kung kaibigan ko, pwede kong sipain,
o kaya igalaw 'yong ulo sa kabila.
Sa B side naman.
Ibang music naman. Kasi di ko pa 'to naririnig, e.
Paano ba 'yon? Sa pagka-tilt ba ng leeg niya 'yon?
Di ko pa naririnig 'yong ganitong notes.
Hilik nang hilik.
Mula 2 a.m. hanggang umaga, Hindi ako nakatulog.
Nakahiga lang ako do'n.
Naku.
Pagdating ng umaga, normal na lahat.
Alam n'yo 'yong madalas na tanong pag bago pa lang kayo?
Bumaba kami para mag-almusal sa hotel.
"Kumusta 'yong tulog mo?"
Considerate naman ako.
Sabi ko, "Ang sama."
"Bakit? Matigas 'yong unan?"
"Hindi, okay 'yong unan." Five-star hotel 'yon.
"Matigas 'yong kama?"
"Hindi, mas maganda nga sa bahay, e"
"E,
bakit di ka nakatulog?"
Considerate ako kaya sabi ko,
"Humihilik ka."
Nawala 'yong ngiti sa mukha niya.
"Hindi nakakatawa."
Sabi niya di raw nakakatawa.
"Wag kang magbiro nang ganyan.
Nakipag-break ako sa ex ko kasi humihilik siya, at di ako makatulog.
Makipag-break daw ako sabi ng mga kaibigan ko.
Hindi namin alam ang gagawin.
Isang gabi nag-out of town kami, kinunan ko siya ng video na humihilik.
Pinadala ko sa friends ko para alam nila 'yong pinagdadaanan ko.
Sabi, makipag-break daw ako. Kaya di 'yan nakakatawa."
Tapos di na niya ako pinansin.
Lumabas kami, pero sobrang lungkot niya.
Parang kilos ano… alam n'yo na?
Nag-shopping kami
para sumaya siya.
Medyo gumaan no'ng dinner.
Tapos bumalik kami do'n sa kuwarto.
At siyempre,
pag pagod tayo, pwede tayong humilik.
Gano'n din ako.
Pag pagod ka o mali 'yong posisyon mo, hihilik ka.
Baka nangyari 'yon kasi napagod siya sa biyahe.
Natulog na kami. Gano'ng oras ulit.
Parang baboy na pinapahirapan.
Di ko alam ang gagawin ko. Di ako makatulog.
Dahan-dahan akong umupo para di siya magising.
Naka-charge 'yong phone ko sa tabi ng kama.
Tinanggal ko.
Di ko na alam ang gagawin,
kaya kinunan ko ng video.
'Yong mahaba pa.
Wala na kasi akong magawa hanggang umaga.
Ang dami kong kuha.
Kinabukasan sa almusal, nagtanong ulit siya,
"Ilong,
kumusta 'yong tulog mo?"
Considerate talaga ako, e.
Pinakita ko 'yong video.
Pinanood niya.
Tapos parang
mahuhulog niya 'yong phone ko.
"Ilong,
totoo ba 'to?"
"Di peke 'yan. Matagal i-edit 'yon."
"Hindi nga?"
Hindi pwede."
Umiiyak na siya.
Doon, sa restaurant.
Grabe 'yong iyak niya.
Di ko alam paano pagagaanin ang loob niya. Di ko alam na aabot dito.
Sinabi ko pa sa kanya
na lahat naman humihilik. Lahat may problema.
Bumalik kami.
Tinapos namin 'yong trip. Di niya ako kinausap sa eroplano.
Pagkatapos, gusto ko siyang tulungan.
Sabi ko, "Pumunta tayo sa doktor
para sa sleep test
sa Samitivej Srinakarin."
Pinatulog kami sa ospital.
May nilagay mga doktor at nurse
sa ulo, temple, at dibdib namin,
hanggang sa mga daliri ng paa namin.
Naka-monitor 'yong mga doktor at nurse habang natutulog kami,
kung himihinga ba kami o malikot.
Lahat 'yon tiningnan nila sa computer.
Tapos pinag-aralan nila.
Kailangan na niyang matulog nang naka-mask habambuhay.
Walang gamot do'n. Walang gamot sa paghilik.
Masyadong komplikado.
Maraming pwedeng dahilan, allergies, overweight ka,
muscular weakness sa dila,
o may harang sa airway
na nagdudulot ng kakulangan sa oxygen.
Parang pag umiinom ka ng boba tea.
Madalas, madali lang 'yong liquid,
pero bumabara kasi 'yong boba sa straw.
Parang gano'n.
Kailangan natin ng oxygen. Kundi mamamatay tayo.
'Yon ang dahilan.
E di, oras na para pumili ng mask.
Malaking desisyon 'yon.
Parang car models 'yong mga mask.
May mga Chinese, may supercars din.
Mas mahal 'yong magagaan kasi naglalabas ng oxygen 'yong machine
na may moisture
sa ilong mo.
Maingay.
At di kasya sa mukha mo
pag di custom-made, kaya ita-try mo 'yong ibang mga model.
Meron mga may strap
na matatakpan 'yong ilong at bibig mo.
May mahabang tubo
na konektado sa isang machine sa tabi ng kama.
Nasa side ng kama 'yong machine.
Pero nando'n 'yong plug.
Sinaksak niya.
Isipin n'yo.
May mask at mga strap sa mukha niya.
Headband na pang-tennis.
May strap sa gitna at ilalim ng baba.
Matatanggal kasi pag wala.
Matu-turn on ka kaya do'n.
Parang katabi mo si Darth Vader.
Game ka ba makipagharutan kay Darth Vader?
"Hi, baby."
Lilingon siya,
"I am your father."
Eto na 'yong lightsaber ko.
Napaisip ako,
kung kaya ko pa tiisin…
Para siyang pasyente, tapos caregiver niya ako.
Kaya ko bang matulog kasama 'tong may sakit habambuhay?
Naiintindihan n'yo ba? Sa totoong buhay…
Sa relasyon dapat may choices.
At pag pumili ka, responsibilidad mo 'yon.
Walang tama o mali. Pero pipili ka.
Isipin mo lasinggero 'yong asawa mo.
Choice mo na maging kayo.
O kung sugarol siya.
Choice mong manatili.
O adik sa games.
Pinili mo 'to, di ba? Panindigan mo.
Gano'n 'yon.
E, makasama si Darth Vader?
Gusto mo ba?
Di mo magagamit 'yong lightsaber.
Madalas akong magkuwento ng ghost stories lately.
Tinatanong ng mga tao kung totoo ba.
Ewan, pero nasa bahay ko pa rin.
Oo.
Nag-aalala 'yong mga matatanda kong kamag-anak sa akin.
Tatawag sila, "Ilong, nand'yan pa 'yong multo?"
Sabi ko, "Ewan,
pero tumapang na ako. Kaya ko na siyang pakisamahan.
Tanong nila, "Nagbigay ka ba ng merit sa kanila?"
Sabi ko, "Hayaan n'yo.
'Yon lagi ang inuuna ko.
'Yon ang pinakagusto kong gawin."
"Sinasama mo ba sila?" "Siyempre."
"Tinatanggap ba?" "Aba, ewan ko?"
"Kung natanggap 'yong merit, e di, tapos na sana"
"Paano ko malalaman? Pinapadala ko sa mga karmic partners ko."
"Hindi, dapat alam mo 'yong pangalan nila."
"Teka. Paano ko naman malalaman kung…
kaninong kaluluwa 'yon?"
Di ba?
Sino'ng nagpadala nitong multo? Saan galing 'to?
May nagsabi, black magic daw. Galing kanino?
"May kilala akong shaman na makakatulong." "Saan?"
"Eto, number niya."
Binigay rin niya 'yong location.
"Bakit siya special?"
"Puntahan mo siya.
Bibigyan ka niya ng limang pangalan.
Tapos humingi ka ng tawad
na may incense, kandila, at bulaklak.
Wala na 'yan sa umaga."
"A, sige. Susubukan ko."
Hinanap ko 'yong shaman.
Nasa north siya. Di ko alam 'yong probinsya.
Di ko siya mahanap kasi ang gulo no'ng daan,
kaya kumuha ako
ng driver, si Ad.
Binatang taga-north si Ad, maputi.
Guwapong lalaki. May isang anak.
Kung saan-saan niya ako dinala. Fast forward,
nakarating kami sa Lanna-style na bahay.
Maraming naghihintay.
Mga isa't kalahating oras akong naghintay bago makasunod.
Pumasok ako sa bahay. Ganito kalaki sa stage.
Umupo siya sa bench, may triangle na unan sa tabi niya.
Lumapit ako. "Bakit ka nandito?" tanong niya.
Kinuwento ko 'yong nangyayari.
"Minumulto ako. May nagsabing sinumpa raw ako."
"Ayos lang. Bibigyan kita…
ng mga pangalan."
"Sige. Ano'ng gagawin ko?"
"Magdasal ka sa nine temples."
Nagbigay siya ng listahan ng mga temple.
"Kailangan itong nine na temple mismo kasi konektado sila sa karma mo."
"A, gano'n. Ano'ng susunod?"
"Pagkatapos,
ipadala mo 'yong pictures o videos ng pagpunta mo sa assistant ko."
Binigay 'yong number.
Pag napuntahan ko na 'yong nine na temple,
kukunin no'ng assistant 'yong merit na parang bayad, tapos magme-meditate.
Makikipag-usap siya sa higher power at malalaman niya 'yong limang pangalan.
Tapos na ako,
kaya pinasalamatan ko 'yong shaman, gano'n dapat.
Lumabas ako ng pinto.
"Teka," sabi niya.
"Umalis na 'yong nauna. Dito muna 'yong iba.
Ako 'yong nauna.
'Yong isa si Ad. Ano?
"Lumapit ka."
Naisip ko pag-uusapan nila ako
kasi baka may nalaman siyang nakakamatay.
Na ayaw niyang sabihin sa akin.
Kaya naghintay ako sa labas.
Mga 35 minutes si Ad sa loob.
Hinintay ko siya sa arawan.
Paglabas niya,
tinanong ko siya, "Uy, Ad. Kumusta?"
"Di ko pwedeng sabihin dito. Do'n tayo sa kotse."
Sumakay kami.
Medyo nakalayo na. "Sabihin mo na."
"Masyado pa tayong malapit. Di ko pa pwedeng sabihin."
"Buwisit. Kailangan ko nang malaman. Sabihin mo na."
"May cafe mga 10 kilometers mula rito."
Do'n kami tumigil.
Umupo kami nang di umo-order.
"Sabihin mo na. Ano'ng meron?"
"Pagpasok ko,
sinara no'ng shaman 'yong pinto,
pati bintana,
tapos lumapit sa akin,
ramdam 'yong paghinga niya, gano'n kalapit.
Nagsalita ng Northern Thai."
"May problema ka ba ngayon?"
"Hindi, wala."
"Magkakaproblema ka.
Pero teka,
Bibigyan kita ng limang pangalan."
"Saan ako magbibigay ng merit?"
"Di kailangan."
"E, ano'ng gagawin ko?"
"Maghubad ka."
Hinubad ni Ad 'yong damit niya. "Ano'ng sumunod?"
"Lumapit siya at nagtanong,
Anong araw ka pinanganak?'"
"Sumagot ako, 'Linggo po.'"
"Tinapik niya ako gamit ang kamay
na naka-ascendant signs.
Monday, Tuesday
Wednesday,
Thursday,
Friday,
Saturday, Sunday."
"Ad! Ano'ng ginawa mo?"
"Di ko alam ang gagawin.
Di ko alam kung ritual 'yon. Hinayaan ko lang hipuan ako."
"O, tapos?" "Kung anong buwan naman ako pinanganak."
"Sabi ko September."
"January, February,
March, April,
September."
"E, birth year sign mo?"
"Year of the pig ako."
"Rat. Ox. Tiger. Rabbit.
Monkey. Rooster. Dog.
Pig."
"O, tapos?"
"Sabi niya di pa rin daw makita.
Malabo pa 'yong listahan.
Kulang pa raw. Minsan first name lang o last name lang."
"Ano'ng gagawin ko?"
"Hubad."
Hinubad niya 'yong pantalon
at humiga siya do'n sa bench kung saan nakaupo 'yong shaman.
Umupo sa bench. Lumapit 'yong shaman.
Tinanong siya ulit,
"Anong araw ka pinanganak?" "Sinabi ko na."
"Malabo pa 'yong listahan."
Isa pa, rat, ox, himas.
Hinimas siya sa buong set.
Tapos umalis na si Ad.
Pinakita niya 'yong papel. "Ito 'yong limang pangalan."
Tiningnan ko. "Gago!"
Ang lakas ng pagkakasabi ko, napatingin 'yong mga nasa cafe.
"Lintik, ano'ng problema no'n? Bakit niya ginawa 'yon?"
"Hayaan mo na. Lalaki naman ako, okay lang 'yon."
"Hindi okay 'yon!"
Naiinis ako sa mga sexual harassment.
Di lang 'yon nangyayari sa babae. Sa mga lalaki rin.
Sabi ko…
"Dinala kita doon.
Kasalanan ko 'to.
Babalik tayo.
Turuan natin ng leksiyon 'yong gagong 'yon."
"Okay lang 'yon."
"Hindi okay, hindi pwede."
"Ano'ng gagawin mo?"
"Kakausapin ko siya sa harap ng lahat."
"Shaman, paano mo nagawa 'to?
May problema ba sa titi ko?
Bakit kailangan kong pumunta sa nine na temple?
Ang daming pupuntahan.
Sa Phitsanulok, sa mga bundok, Bangkok.
Para makapunta sa siyam na 'yon, aabutin
ng halos isang buwan at 100,000 baht sa plane ticket.
Hinimas mo na lang sana 'yong titi ko.
Ano'ng kasalanan ko?
Halika at hipuan mo ako.
Maghuhubad ako."
Ganito 'yong buhay sa generation ko.
Ano… lipas na ako. Retirement age na.
Ganito rin mag-isip 'yong mga nasa ganitong edad.
Gusto naming tapusin 'yong bucket list namin.
Excited kaming gawin 'yong mga di pa namin nagagawa.
May mga taong gustong
mag-skydiving, tumalon sa eroplano.
'Yong iba gustong umakyat sa mga bundok
o lumangoy kasama ng mga pating. 'Yong iba nililibot ang mundo.
Alam n'yo? Wala akong paki sa mga 'yon.
Never ko ginusto 'yon.
Hindi sila para sa akin.
Gusto ko 'yong mga bagay na
mabubuhayan ako.
Pero hindi 'yong gano'n.
May ginawa akong gano'n.
May nakita akong exotic dance.
Oo.
Iniisip n'yo siguro hindi special mga exotic dancer.
Bakit kayo pupunta do'n?
Di ko idea 'to. Sa kaibigan kong taga-ibang bansa.
Bumisita siya. Tinanong ko 'yong plano.
Sabi niya kakain siya sa Jay Fai's, pupunta sa Wat Prakaew.
'Yong last na pupuntahan,
pupunta siya sa isang go-go bar sa Bangla Street sa Phuket.
"Bakit" kako. Sabi niya, "Di mo alam 'yon?"
Di ko sasabihin.
Tingnan mo na lang. Thai ka kaya!"
Ayaw kong maliitin niya ako,
kaya sumama ako.
'Yong mga ganitong bagay,
mahalaga sa akin.
'Yong mga bagay na…
parang walang kuwenta, pero sa akin, mahalaga.
Kaya pumunta ako sa Phuket, sa Bangla. Hinanap ko 'yong bar na sinabi niya.
Sabi niya 'yong show walang katulad.
Wala pa akong alam do'n. Pumasok ako sa Bangla sa may eskinita…
may mga sumasayaw.
May mga nagpa-picture sa akin.
Ang saya. Nagtanong ako kung nasaan 'yong bar.
Sabi nila,
"Secret bar 'yon.
Nagpapalit ng pangalan kada buwan kasi pinapasara ng mga pulis.
Di ko pwedeng
sabihin sa 'yo kung nasaan, pero nando'n 'yon dati."
May tinuro siyang kalye, tapos pumunta ako.
Nahanap ko 'yong lugar, pero iba na 'yong pangalan.
Paglapit ko may tao sa harap.
Mukhang tigasin.
"Hinahanap ko 'tong lugar na 'to."
"Thai ka?
Bawal mga Thai. Bawal ka dito."
Bawal pala sa mga Thai. Kaya pala.
"Alis na. Bawal mga Thai dito."
Pinagtabuyan ako, parang aso.
Di umubra si Udom Ilong.
Sumuko na ako. Ang layo ng biniyahe ko,
tapos di ako makapasok. May nakita akong lalaki.
Ang dami niyang tattoo sa mukha.
Nagpa-picture kami sa may eskinita
Sabi niya, "Ilong, ano'ng ginagawa mo?"
"Gusto kong pumasok dito sa go-go bar."
Pumunta siya sa grupo ng mga foreigner.
"Hoy," sabi niya do'n sa nagbebenta ng ticket.
"Hoy."
"Itago mo 'yong phone mo. Bawal mag-record."
Siya yata 'yong boss.
Nagbunga na 'yong mga kabutihan ko.
Ito 'yong reward ko.
Ako lang 'yong Thai sa bar.
Ganito kalaki 'yong kuwarto
at puno ng mga Korean, Chinese, at iba't ibang mga lahi.
Dinala niya ako sa pinakaharap.
Dito. Sa tabi mismo ng stage.
Medyo mas mataas.
Parang ganito.
Kanina pa nag-start 'yong show.
Pagdating ko do'n, gano'ng show nga.
Okay. May…
isang babaeng mga 40 na.
Lumabas siya, sumasayaw… sexy, ganito.
pero mukhang kulang siya sa tulog.
Parang pagod na siya at malnourished.
At baka may problema rin siya sa pera.
Sumasayaw siya na parang ang dami na niyang pinagdaanan.
E di, sumayaw.
Dance music 'yong tugtog. Gusto ko sanang i-hum sa inyo,
pero magbabayad pa ako ng copyright
Pag kumanta ako o nag-hum sa show ko, baka idemanda ako.
Mahirap na ang stand-up ngayon.
Sinabi ng staff ko,
ito na lang ang kantahin ko. May permission na sila dito.
Thatthong Sound 'to.
Sumasayaw sa Thatthong Sound.
Hindi ko alam 'yong lyrics.
Thatthong Sound
Nakatingin sa stars…
Wa epek!
Sige, sumasayaw siya, di ba?
Maya-maya, naglakad siya para kumuha ng bowl.
Fishbowl na hindi bako-bako 'yong bunganga.
Mga ganito kalaki. May tubig sa loob.
Binuhat niya
tapos nilagay dito.
Nilagay niya dito.
Tapos,
pinagitnaan niya ng mga paa niya.
Gano'n pa rin 'yong tugtog.
Hay! Bakit di ka pumili ng mas madaling kanta?
Tapos tumigil 'yong kanta.
Pak.
Nakahubad na siya. Wala siyang kahit anong suot.
Pak.
Kumembot nang gano'n.
May buhay
na lumabas sa ano niya…
"Puke." "Puke" na lang itatawag ko.
'Yon ang tawag do'n ngayon. "Puke."
May lumabas na creature sa puki niya.
Lumabas,
no'ng una di gumagalaw.
Nahulog sa tubig at lumutang.
Sabi ko na isda, e.
Halata sa itsura. Nangingisay-ngisay konti.
Isda nga. Pero di lumalangoy.
Bakit kaya.
Baka na-shock.
Baka nauntog.
Isipin mo, 'yong impact.
Maya-maya, nasanay na sa tubig.
'Yong palikpik…
Tapos lumangoy na.
Lumangoy siya do'n sa bowl. Nasa harap ako. Ganito kalapit.
Alam kong isda 'yon.
Tiningnan ko, "Anong isda 'yan?"
Anong klaseng isda?
Nagtaka ako, lahat do'n nagtaka.
Hito.
Nganga rin ako, kagaya n'yo.
Mga ganito kalaki 'yon.
Ganito kalaki. Nando'n ako.
Hito!
Bakit may lumabas na hito do'n? Ang dami kong tanong.
Paano 'yon?
Hindi ba siya natusok?
No'ng bata ako, nakahuli ako, e. Tapos natusok ako. Ang sakit.
Saan niya nilagay 'yong tusok?
Saan napunta? Paano nagkasya sa lalagyan?
Habang naguguluhan ako, kumembot uli siya.
Tatlo na
'yong lumalangoy sa bowl.
Ngayon alam ko na 'yong sinasabi ng foreigner kong kaibigan
na walang katulad.
Lumawak talaga 'yong pananaw ko.
Nakatutok na ako.
Nakalabas na 'yong tatlo.
Na-impress talaga ako do'n.
Ang maibibigay ko lang sa kanya, tip.
Binigay ko lahat ng dala ko.
Binigay ko 'yong tip.
Nagligpit na siya, tapos na 'yong set.
May ibang dumating.
May dala ring fishbowl, pero walang laman.
Nasa bahay pa yata 'yong mga isda.
Kasama si mama.
Di ba? Mama nila na kakapanganak pa lang sa kanila.
Inaantok ba kayo o tumatawa?
Nakayuko ka ba kasi tumatawa ka o inaantok na?
Sumilip lang ako.
Sige nga, ano'ng ginawa kong mali?
Ano'ng problema?
Babantayan kita.
Balik tayo sa fishbowl.
Nasa 30 siguro 'yong babae.
Binaba niya 'yong bowl.
Tumugtog 'yong music.
Parehong kanta na, a, para walang problema.
Ang hirap talaga nito.
Sumasayaw siya sa sexy na music.
Sexy dance. Tapos tumigil 'yong tugtog.
Kumembot siya tapos may lumabas…
Alam n'yo kung ano'ng lumabas?
May apat na paa.
Pagong.
Japanese turtle.
Bilog, mga ganito kalaki.
Japanese turtle. Ang cute.
Japanese turtle.
Tatlo uli sila. Lumalangoy-langoy na.
Nanay ng mga pagong.
Ganito pala 'yong itsura siya.
Ano'ng pwede kong ibigay sa gano'n? Binigyan ko ng malaking tip. Umalis na.
Napaka-professional niya,
pero mukhang di siya masaya sa trabaho niya.
Tingin ko
ano,
ewan ko,
problema niya na 'yon.
At least mas na-enjoy niya sa bruhang 'to.
Di kita tatantanan.
Di kita papatulugin.
Kinuha niya 'yong bowl tapos tinabi.
Lumabas 'yong pangatlong babae.
Di katulad no'ng nauna.
Di ko alam kung ilang taon siya. Mas matanda siya.
Sumayaw-sayaw rin siya.
Lahat sila ganito. Sumasayaw ng sexy.
No'ng tumigil 'yong music,
Nakaabang ako.
Hinihintay ko… kung ano'ng lalabas.
E, wala akong makausap
kasi puro sila mga foreigner.
Di yata nila ini-expect na may Thai sa audience.
Ano'ng lalabas?
Tumayo siya ro'n,
pero walang lumabas.
Walang bowl.
Pero maya-maya lang, may ulong sumilip.
Ibon.
May sumilip na dilaw na ibon.
Tapos biglang pak,
lumipad galing sa puke niya.
Lumipad palabas ng puke.
Maniwala kayo. Mas exciting pa 'to
kaysa sa skydiving nang walang parachute.
O lumangoy kasama ng mga buwaya.
O sa pag-akyat sa Everest.
May lumabas na ibon sa puke niya.
Two meters lang sa harap ko.
Parang…
eksena sa isang movie,
pero totoo. Lumipad palabas.
Lumipad 'yong ibon.
Lumipad sa room.
Hindi parang sa movies na lilipad pababa 'yong ibon.
Mas ano, 'yong napadpad lang sa bahay mo.
Nagulat, e.
Kakalabas lang niya sa kuweba, tapos ang daming tao.
Nag-iingay din 'yong audience gaya n'yo. Lumipad siya sa salamin, sa pader.
Naghiyawan 'yong mga audience.
Na parang
scripted 'yon.
Lumipad, tapos saan napunta?
Sa harap ko.
Sana gawa-gawa lang 'to, pero totoo.
Di ganito 'yong pag-landing.
Ganito.
Lumapag do'n tapos nadulas.
Tumama. Tapos gumulong… sa ilalim ng mesa.
Sa ilalim ng mesa.
At 'yong mata ng lahat,
nakatingin do'n, kasi nag-aalala sila do'n sa ibon.
Pumunta sa ilalim ng mesa tapos ako,
inangat ko 'yong mga binti ko. Gusto ko sanang hulihin.
Natakot ako, baka matapakan ko.
Baka totoong anak niya kasi 'yon.
E, kung napatay ko 'yong anak niya?
Parang ganito.
Lumapit 'yong staff tapos kinuha.
Ano'ng tawag sa kanila?
'Yong mga waiter pati 'yong may-ari tumulong.
"Pakitaas 'yong paa, please."
Dinumog ng mga tao.
'Yong babaeng nagpalaya sa ibon,
nanay ng mga ibon, lumapit sa akin.
Nandito si Udom Ilong.
"Upo ka lang. Wag mong tapakan."
Habang nasa harap ko siya, biglang…
"Uy."
"Si Ilong ba 'to?"
"Uy, si Udom Ilong."
Nakalimutan niya 'yong ibon.
"Udom Ilong."
"Gago! Nandito si Udom Ilong."
Nagbago 'yong mood niya.
Na-excite siya.
"Ilong! Paano ka nakapasok? Sino'ng nagpapasok sa 'yo?
Nakita na kita dati, pero akala ko si Jackie chan.
Si Udom Ilong nga. Uy, teka."
Sabi niya sa waiter, "Ballpen nga at papel.
Pinapanood kita no'ng bata ako.
'Yong papel nga."
Lumapit siya sa akin.
"Pa-autograph nga, please?"
Tandaan n'yo,
wala siyang suot.
Okay lang naman 'yon sa kanya. Uniform niya 'yon, e.
Di ba? Work uniform niya 'yon.
Normal lang 'yon.
Baka sampung taon na niyang ginagawa 'yon.
Hindi na bago.
Nag-squat siya.
"Pa-autograph naman."
Habang pumipirma ako,
di ko alam kung saan ako titingin.
Ito 'yong unang beses na pakiramdam ko hindi ako celebrity.
Pakiramdam ko OB-GYN ako.
Ang pangit tuloy no'ng pirma ko.
Sobrang…
Di ko na kasi alam 'yong uunahin ko. 'Yong ibon…
Tapos bumukaka siya parang ganito…
Tapos fan din siya. Ang daming nangyayari.
Grabe 'yon.
"Wag kang aalis. Pagkatapos ko, pwede ring magpa-picture?
Ang tagal na ng usapan namin.
Parang…
Di ko alam ang sasabihin. Nabigla ako. Binigyan ko siya ng malaking tip.
Tapos nakita namin 'yong ibon niya.
Dinampot niya tapos pinasalamatan niya 'yong audience. Pumalakpak kami.
"Dahil nandito ka, Bibigyan kita ng encore."
Encore?
Ano kaya 'yong magiging encore?
Nawala siya, siguro pinag-usapan nila
kung ano'ng gagawin nila para sa akin.
Maya-maya, lumabas silang tatlo,
may dalang mga saging.
Green na saging.
Binuhat nilang tatlo.
Lively 'yong music. Sumasayaw sila. Tapos may dala silang mga saging.
Tapos kumuha siya ng isang saging
tapos binalatan niya.
Tapos…
'yong…
saging na 'yon
pinasok niya, ganito.
Nagtataka ako kung bakit.
Sinagad niya talaga.
Tapos may announcement.
Nagsalita 'yong DJ.
"May gusto bang mag-volunteer na humawak sa basket?"
Tingin n'yo…
Palalampasin ko 'yon?
Asa. Inabot niya sa akin.
"Akyat ka dito." Umakyat ako sa stage.
Sa stage, hawak ko 'yong basket, di ko alam kung bakit.
Nalilito ako. "Ano'ng gagawin ko?"
"Hawakan mo nang ganyan. Pag may lumabas, saluhin mo."
Nando'n 'yong basket.
Nag-play 'yong music. Nagbilang sila, "One, two, three," tira,
lumabas 'yong saging.
Tumalsik.
Di ko pa rin alam ang gagawin. Lumalayo na sa akin.
Ano'ng gagawin ko? Nag-dive ako.
Pumalakpak din 'yong mga tao do'n gaya n'yo.
Pakiramdam ko mag-asawa kaming magkatrabaho.
Tuwang-tuwa ako. Nagustuhan ko talaga.
Pagkatapos ng show,
binalot niya ng kumot 'yong sarili niya
tapos lumapit siya para makipagkuwentuhan sa akin.
Parang ang dami kong nalamang nakakatuwang mga bagay.
Tinanong ko siya
kung paano niya naipasok 'yong mga ano do'n.
Totoo. Tinanong ko siya, "Saan mo nilagay?"
Ayaw kong mamilit kasi babae siya.
Simple 'yong sagot niya.
"Skill 'to, Ilong. Kailangan lang aralin."
"Siya 'yong tita ko."
"Pinapasa 'to sa bawat generation sa baryo namin."
"Di 'to kayang gawin ng lahat."
"Special skill 'to."
Naniwala naman ako.
"Eto, kunin mo pa 'tong pera. Nag-enjoy talaga ako. Maraming salamat."
Nagpaalam na kami, at bumalik na ako sa Bangkok.
Pumunta ako sa office para sabihin sa mga tauhan ko.
Todo yabang ako.
"May pinanood akong exotic dance na may mga ibon…"
May isang nagsabi, "Ilong.
Bakit ang layo? Meron din d'yan sa Pattaya."
"Hindi, puro ping pong show lang sa Pattaya.
Nakita ko na 'yon."
"Mas maganda 'to."
Lalaking strippers."
"Maghuhubad lang sila.
Lahat ng gay bar may gano'n."
"Hindi, iba 'to.
Sinasabi ko sa 'yo.
Sumama lang ako sa mga kaibigan ko.
Tapos dinala ko magulang ko.
Umiyak 'yong nanay ko."
Mabuting anak. Gusto ko 'to, a.
Pero di ko dinala 'yong nanay ko. Staff sa office ang sinama ko.
Walo kami sa van.
Walo kami. Apat na babae, apat na lalaki.
Sa office ko, priority namin 'yong mga ganitong bagay.
Trabaho? Wag na 'yon.
Ganito kami.
Pumunta kami sa Pattaya. 'Yong unang show, 9 p.m.
'Yong ticket, 400 baht.
Naka-mask ako, pero 'yong iba hindi.
Di ako namukhaan. Umupo kami.
Sigurado sa harap 'yong best spot.
Nakahilera kaming walo.
May lalaki at babaeng performer 'yong show.
Nakita ko na 'yong sa babae, kaya di na ako gano'n ka-excited do'n.
Pero may isa na naninigarilyo.
Naninigarilyo 'yong puke niya.
Dalawang sigarilyo.
Parang nag-i-inhale at nag-e-exhale.
Pa'no niya ginawa 'yon? Tapos bumubuga?
Saan lumalabas?
Pinanood kong labas-pasok 'yong usok.
'Yong ballon darts din,
parang normal na lang.
Nanood lang ako. Sa wakas, 'yong mga lalaki na.
Ito na 'yong hinihintay ko.
Mga ganito kalaki 'yong lugar pati 'yong stage.
May spiral staircase siya.
Mas madilim dito 'yong lighting.
Banda rito lang may ilaw.
May hagdan.
Glow-in-the-dark 'yong lighting.
Kitang-kita 'yong mga white na bagay.
Mga binata 'yong unang performers.
Mukha galing probinsiya Na parang galing sila sa gubat.
May six-pack sila
at sacred tattoos.
Bumaba sila sa hagdan na naka-underwear lang.
Nag-play 'yong music.
Dahan-dahan silang bumaba.
Parang ganito.
Kasing distracting ng music 'yong mga bakat nilang ano.
Apat sila.
Malayo pa lang, sabi ko, "Peke."
Di totoo 'yan.
Masyadong mahaba para maging totoo.
Asa.
Umalis sila.
Madilim 'yong kuwarto, pero umiilaw 'yong ano.
Mukhang di naman niya titi.
Braso 'yon na naka-cast.
Bakit mas malaki sa underwear niya?
Grabe! 'Yong lakad niya…
nakita ko sa dilim.
Ganito 'yong umbok.
Imposible. Kalokohan 'yon.
False advertisement para manloko ng turista.
Tumayo silang apat sa stage.
Mga pinagpala.
Nagsimula silang mag-sexy dance.
Hinihimas nila 'yong mga sarili nila.
'Yong isa sa kanila, nagsindi ng kandila, mga isang dakot.
Tapos pinatulo niya 'yong wax sa sarili niya.
Napaka-sexy. Sexy 'yong music.
Sa dulo ng show,
isa sa mga tanong naming walo, ay kung totoo ba o hindi.
Kasi nasa pantalon pa rin, e.
Naisip ko, "Imposible. Dildo 'yan."
Hinati nila 'yon tapos pinatong do'n sa totoo
na parang extra layer.
Paandar lang. Hindi na dapat pinakita 'yon.
Tapos sumunod mga babae ulit. O, sige.
Tapos mga lalaki na naman.
Music.
Teka.
May dala siya. Isang galon ng tubig.
'Yong mga gano'ng galon,
mga five liters.
Five liters, mabigat.
Pahingi nga ng isa. May galon ka ba?
Para ma-gets niyo kung pa'no. Ganito siya naglakad.
Kahit ganito lang, mabigat.
Ganito kalaki. Ganito 'yong size.
Music.
Mas astig 'yong lakad niya.
Nag-sexy dance na siya. Ewan ko kung bakit may dala siyang tubig.
Nakadikit sa galon,
may tali na gawa sa tela.
Paganito siya.
Hanggang dito.
Mga eight inches.
Lumapit siya.
Sa isip ko, "Ano'ng nangyayari? Para saan 'yan?"
Tapos… lumapit siya
kay Naew sa audience.
Si Naew 'yong nagbigay sa akin ng tubig kanina.
Sabi kay Naew,
"Paksiabit nga."
"Saan?"
"Dito."
Tapos hinubad niya 'yong underwear niya,
at muntik nang tamaan 'yong baba ni Naew.
Kung mas malapit siya siguro, baka na-knock out siya.
Tayong tayo parang…
Sabi ko, "Tabi!"
Tinanong ako ni Naew, "Gagawin ko ba?" Walang sumagot.
"Tingin ko, oo."
Ayaw niyang may sumagot kasi gusto niyang gawin.
Sinuot niya, parang garland ng pulitiko.
Pagkasabit niya,
iisipin mo 'yong five liters ng tubig,
mahuhulog 'yong galon.
Hindi dumulas, e, 'tang ina!
Ang tibay. Tapos 'yong…
Nakasabit pa rin 'yong galon ng tubig.
Nakaangat sa sahig.
Ginamit… Di ko alam itatawag.
Parang mali 'yong "titi."
Kulang sa respeto.
Sabihin na lang natin "etits."
Pero di lang basta etits.
Kung karamihan ng etits, "Ugh!", ito,
"KYAAA!"
Etits!
Etits 'to!
Pag tinamaan ka sa panga, tulog ka.
Binuhat niya 'yong galon gamit ng etits niya!
Nagpalakpakan 'yong buong bar, pati 'yong may-ari.
Koreans, Japanese, iba't ibang lahi.
One, two, three, four, five, six, seven, eight, nine, ten. Yay!
Binitawan niya tapos nahulog.
Grabe, wow…
Nabigla ako parang do'n sa… ibon.
Binuhat no'ng etits niya.
Ang daming astig sa bansa natin, tapos ngayon ko lang nalalaman?
Umabot ako sa edad na 'to nang di nalalaman.
Pagkatapos no'n, inisip ko 'yon na 'yong pinaka-climax.
Tapos sabi niya, "Teka, ito 'yong kuya ko."
Siya raw si Arty. Maputing lalaki.
Taga-Isan.
Nakangiti. Nag-e-enjoy sa trabaho.
Sabi niya, "Ako naman."
Kumuha siya ng dalawang galon.
Mas mahaba 'yong tali nito. Dalawa.
Inabot niya sa wife ni Bella, si Am.
Katabi ni Am 'yong husband niya.
Malaking tao si Bella.
Kung napanood n'yo 'yong Kao Kon La Kao, siya 'yong bida.
Si Am, mabait na tao.
Hindi siya impatient.
Sabi no'ng lalaki, "Pakisabit nga."
Si Am, ganito.
Pero ginawa pa rin niya.
Mas malaki 'yong kay Arty.
No'ng nakasabit na…
Paano nagawa 'yon?
Pinatigas niya. Tapos nagbilang ng one to ten.
Habang sinasabit niya,
ganito 'yong itsura ng wife ni Bella.
"Ayaw ko. Mali 'to."
Pero pagkatapos, para bang nabuhayan siya.
Ang saya niya.
Nakanganga siya, sobra.
Maluha-luha pa siya.
Buong gabi siyang gano'n.
Di ako nagbibiro.
Binuhat niya one… ten.
Tapos binaba niya. Pinalakpakan namin siya nang sobra-sobra.
Bumilib 'yong iba. Kami, nakita namin at napa-bow.
Umalis siya ng stage
na may cowboy hat para sa mga tip.
E di, binigyan namin siya ng tip,
pero di pa rin ako naniniwala.
Baka may kung anong brace?
Totoo kaya 'yon? Nakita ko lang, e.
Hindi ko nahawakan.
Habang inaabot niya 'yong sumbrero,
bumaba siya
do'n sa mga dumadaan
umikot siya.
Konti lang ang binigay no'ng iba. Konti rin ang nag-tip.
Kaya pumunta siya sa amin, at tinanong namin
kung totoo ba 'yon.
Kunin mo nga 'yong tubig.
Okay.
Subukan mong buhatin.
"Totoo ba?"
Naglalakad siya habang kumukuha ng mga tip.
"Totoo ba?"
Ayaw magsalita.
Ang ginawa niya, pumunta siya sa likod namin tapos gamit ang etits niya
tinapik kami sa likod.
Tinapik-tapik niya 'yong likod namin.
Parang neck at shoulder massage sa likod.
Si Naew, ganito.
"May lamig ako dito."
Apat silang gumagawa no'n sa kanya
na parang regular service sa lugar na 'yon.
Tinapik pati 'yong harap ng hita niya. Sumigaw siya.
Humihiyaw siya sa tuwa.
Natapos 'yong apat.
Sobrang saya namin, nag-tip kami.
Mga ten thousand siguro no'ng gabing 'yon lang.
Naubusan ako ng pera.
Pinapalit ko 'yong mga malalaking bills para makapag-tip pa.
Special talents 'yan. Dapat suportahan natin.
Nanghiram pa ako sa staff ko. "Kuha ka pa ng pera. Deserve nila 'yon.
Wala pa akong nakitang gano'n."
Alam nilang natutuwa kami, kaya nag-effort pa sila.
Nakatutok sila sa amin.
Apat na side 'yon.
Di nila pinansin 'yong iba.
Halos walang tip 'yong mga Chinese.
Kaya sa amin sila pumupunta.
Pagkatapos nilang mag-perform, dumami 'yong babae.
Paalis na kami kasi tapos na 'yong pinakamasayang sandali ng buhay ko.
The best 'yon. Sobrang saya ko. Sabi niya, "Wag ka pang aalis."
Sabi ng may-ari, "'Wag muna.
Hintayin mo 'yong final act. Mas maganda 'yon. "Hindi nga?
Kaya naghintay ako.
Tapos finale na.
Nag-play 'yong music.
May apat na lalaking lumabas,
may dalang mga long drum.
Long drum.
May dala silang maikling long drum.
Nai-imagine n'yo? 'Yong maikli.
May dalawang drum, tapos apat na lalaki.
Akala namin may performance sila.
Sumasayaw kami, pumapalakpak, parang concert.
Bumaba sila.
Sabi no'ng isa, paluin ko raw 'yong drum.
Di pa rin nila alam na ako 'yon. "Paluin mo," sabi niya. Kaya pinalo ko.
'Yong drum gawa sa leather.
Nasaktan 'yong kamay ko. May itim na tuldok sa gitna.
"Subukan mo."
Inabot niya 'yong drum.
Tapos 'yong isa kay Naew.
Kinuha niya.
Kunwari ikaw si Naew. Hawak mo 'yong drum.
Kunin mo ng kamay mo.
Nandito 'yong batter head.
Tinanong niya si Naew,
"Ilang cha?"
Sabi ni Naew, "Cha-cha-cha."
Pumwesto siya.
Naghubad ng pantalon.
Ginamit niya 'yong etits niya… sa drum.
Di alam ni Naew kung paano magre-react.
Napasayaw siya.
Sabi niya, "Wag. Wag kang sasayaw, please.
Tumama sa gilid."
Tapos sabay na tinugtog 'yong dalawang drum.
Anong klaseng beat 'yon?
Sinasabi ko sa inyo.
Ang ganda.
Natumba ako patalikod habang ginagawa niya 'yon.
Nasa sahig na ako.
Tawa ako ng tawa nahulog ako sa upuan.
Ang galing mag-drum. Akala ng mga tao hinimatay ako.
Nagwala talaga kami.
Deretso lang sila.
Tapos nag-tip kami.
Ang dami naming naibigay na tip.
Pero duda pa rin ako.
Di pa rin ako naniniwalang totoo.
Kaya no'ng natapos sila,
tumayo ako, sabi ko, "Uy,
pwede bang hawakan?"
Kailangan kong malaman. Di siya nagdalawang-isip. "Sige ba."
Nakaganito pa siya."Sige na."
Isa 'yon sa pinaka-memorable na pangyayari sa buhay ko.
Tumayo ako,
hinawakan ko 'yong etits.
Sige, tara, tumayo ka sagli. Di mo ako hahawakan.
Dapat makita n'yo kung pa'no.
Tumayo ka. Iabot mo 'yong kamay mo. Magpanggap tayo.
Hawakan mo.
Gano'n 'yong nangyari.
Gano'n ko hinawakan,
tapos hinimas ko pababa.
Pinisil ko rin. Gusto ko kasing malaman kung peke.
May tinurok ba sila? Special effect ba 'yon?
Pero hindi, totoong-totoo.
Sabi ko, "Wow. Ganito pala 'yong anaconda."
Ang laki.
Di ko alam ang itatawag.
Parang 'yong kawayan na may sticky rice sa Nong Mon.
O pork sausage sa Ubon.
Ano'ng itatawag ko do'n?
Sobrang napabilib ako, nawala ako sa sarili.
Kaya kinausap ko siya habang hawak ko.
"Taga-saan ka?
Sa Kaeo ba?"
"Ganito na 'to kalaki dati?"
Sabi niya,
"E, di ko naman sinubukang palakihin 'yan.
Problema ko na 'to pagkapanganak. "Pasikat."
Sana may gano'n din akong problema.
"Talaga? Alam mo, galing 'to sa puso ko,
masaya akong nakilala ka."
Totoo.
Di ba, pag may nakilala kayong foreigner, tapos kakamayan n'yo nang mahigpit?
Pero titi niya 'yong hawak ko.
"Nice to meet you."
Pinisil ko talaga. "Grabe. Ang galing mo.
Bakit ang tigas?"
"May special technique ako,
pero sekreto lang."
Ganito kami nag-uusap. "E, siya? Taga-saan siya?"
Taga-Bueng Kan 'yong isa.
May taga-Suvannakhet at taga-Laos. Hawak ko 'yong mga mic nila
habang kausap ko sila.
Ang ganda ng usapan namin, mahaba.
Pagkatapos naming mag-usap, umalis na kami.
Sobrang na-impress talaga ako at na-aliw.
May aaminin ako, ipapa-edit ko na lang,
bumalik ako sa hotel, at may iniisip ako kanina pa,
"Di naman siguro gano'n kahirap."
Halos hatinggabi na.
Bumili ako ng khao tom pagkatapos ng show tapos bumalik.
E di, naligo na ako.
Tumayo ako sa harap ng malaking salamin sa hotel.
Una, sinubukan ko 'yong salamin ko.
Ito mismo.
Mukhang inaantok ka, a. Dito ako.
Grabe.
Pagkasabit ko, nahulog.
Muntik nang masira 'yong frame. Nag-iisa pa naman 'yon.
Muntik nang mabasag 'yong lens. Tumama sa sahig.
'Tang ina. A, baka nahulog dahil sa strap.
Bumili ako ng Yakult no'ng hapon.
'Yon muna. Kinuha ko sa fridge.
'Yon ang isasabit ko.
Sinubukan ko sa dalawa.
Naku.
Mabigat pa rin?
A, uubusin ko muna.
Ininom ko lahat.
'Yong bote at foil na lang ang natira.
Ayaw pa rin.
Alam n'yo lang ang kinaya ko?
'Yong foil.
Binilog ko sila. Ito kaya ko.
'Yong palabas na 'yon,
sinira ang buhay ng mga asawang lalaki na nag-attend.
Wala na.
Nanliit kaming lahat.
Naaalala n'yo si Bella na chubby?
Bago 'yong show, siya lang ang lalaki sa buhay ng asawa niya.
Tapos may nakita siyang…
mas maganda.
Nagrereklamo siya. "Simula no'ng dinala mo kami sa lintik na show,
pag naliligo kami,
at nakikita niya akong hubad, alam mo kung ano'ng ginagawa niya?"
"Coo."
"Parang mga matatanda pag nakakita ng batang hubad.
'Yon na ang ginagawa niya."
Tingin ko special talent 'yon.
Kaya no'ng narinig kong kailangan pang itago 'yong gano'ng bar,
kasi from time to time, pinapasara ng mga pulis.
Sa isip ko, "Bakit naman?"
Mga special at unique talents 'to.
May halaga 'yon.
'Yong nagagamit mo 'yong titi mo
o puke mo effectively,
walang pinagkaiba sa isang English footballer
na naglakad ng 48 kilometers habang nagja-juggle ng bola.
Gano'n pag ginagalingan, di ba?
May Danish diver, sa isang hinga lang,
sumisid ng 202 meters at na-break niya 'yong world record.
Magaling 'yong baga niya.
May American na pinigil 'yong blade ng electric fan ng dila.
Sa isang minuto, tinanggal niya 'yong harap ng fan
tapos pinatigil niya.
Gamit ang dila niya.
Pabalik-balik siya. Mga 35 times niyang napigil sa isang minuto.
Ginagamit niya 'yong talent niya.
Kung may malaki kang etits, gamitin mong pang-drum.
O magpalabas ka ng ibon sa puke mo.
Ibon, pagong, isda.
Parang totoong animal sanctuary.
Tingin ko dapat suportahan 'to ng gobyerno kaysa itago nila.
Wag kayong masyadong maarte.
Kailangan nilang suportahan 'to at ituro.
Gayahin nila 'yong sa Thai massage. Super soft power 'to.
Hindi soft power. Super soft power.
Soft power ng malambot mong ari.
Ipasa mo,
para malaman ng mga tao kung ano'ng kayang gawin ng kepyas.
Na parang bodega.
Pwede nang di puro lip-sync ang gawin sa The Alcazar at Tiffany.
Puro lip-sync at jokes na lang, e.
Tutal nagpa-surgery na sila.
Dapat nagpadagdag na rin sila ng space para sa ibang hayop.
Hindi lang dapat ibon. Dapat may buwaya rin.
Mahilig sa buwaya 'yong mga foreigner. O butete.
Ang cute ng butete pag takot.
Pwede sigurong secret 'yong lineup sa ibang araw. Para surprise.
Kunwari si Crybaby 'yong lalabas o iba.
Pwedeng i-promote 'yon.
At dapat hindi lang drums.
Ang daming mga instrument d'yan.
E, kung Thai xylophone kaya? Magdidikit-dikit 'yong mga leeg nila.
Talunin natin 'yong American, etits ang gamitin do'n sa electric fan.
Dapat sinusuportahan 'to, hindi tinatago.
Pwede 'tong i-promote ng Tourism Authority.
Di na kailangang magsayang ng daang milyon para sa isang sikat na aktor.
TikTok na lang. Mas madali.
Ayain natin ang mga tao. Super soft power 'to.
Gamitin n'yo ideas ko. Sige lang.
Turuan n'yo 'yong mga tao, kunwari sa Pattaya o Phuket,
"Hello, welcome."
Di ba?
"Hello, welcome. Show na. No charge. Four hundred baht beer."
"Have show. Have ligaya. Have saya. Mag-enjoy. Have sigla."
"Have girl power. Have isda. Have pagong."
"Have birds. Have buwaya."
"Maybe, butete rin."
"Ping pong, balloons, nagyoyosi, saging."
"Please come and see."
"Have astig na Superman."
"Astig na Superman. Astig na shakehands. Shake hands sa titi."
"Giant titi playing cha-cha-cha."
"Malaking titi, buhat ng jug."
"Malaking titing nagmamasahe. Malaking titi, superstar."
"Malaking titing nagmamasahe. Walang katapusang malaking titi."
"Malaking titi, freestyle."
"Welcome to Thailand."
"May karapatan ba ang mahihirap?"
"Pero may titi kami."
"Pero may puke kami."
"Aksiyonan na, Thailand. I-on na ang panty switch."
"Para maayos ang buhay nating mga Thai, itigil na natin ang kalokohang 'to!"
Ingat kayo sa pag-uwi!
Gising na! Salamat!
Nagsalin ng Subtitle: Jay Vee Linatoc