Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Κυρίες και κύριοι,
και άτομα ΛΟΑΤΚΙ,
υποδεχτείτε τον έναν και μοναδικό…
Το πιο θερμό σας χειροκρότημα, και μη σας νοιάζει τίποτα,
για τον έναν και μοναδικό
Ούντομ Ταεπάνικ!
Ευχαριστώ πολύ.
Μάλιστα, ευχαριστώ πάρα πολύ.
Αν είσαι χαρούμενος και το ξέρεις Χτύπα παλαμάκια
Όταν κάποιος ανεβαίνει στη σκηνή
κι ο κόσμος ουρλιάζει
και χειροκροτά,
μάλλον είναι πολύ διάσημος.
Ξέρω πως είμαι διάσημος.
Για να πω την αλήθεια, ξέρω πως είμαι διάσημος. Είμαι δημοφιλής.
Αλλά αν μου λέγατε να το ορίσω αριθμητικά, δεν έχω ιδέα.
Δεν έχω ιδέα, γιατί η φήμη δεν μετριέται
όπως ο ήχος με τα ντεσιμπέλ.
Δεν ξέρω πόσο διάσημος είμαι.
Οι διάσημοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, ξέρουν όταν βγαίνουν
και τους ζητάνε φωτογραφίες και αυτόγραφα…
Ξέρουν πως είναι διάσημοι, αλλά δεν ξέρουν πόσο.
Κατάλαβα πόσο διάσημος είμαι
όταν ο Βινίτ Λερτρατανατσάι
με προσκάλεσε να παίξω ποδόσφαιρο.
Τον ξέρετε, σωστά;
Οργάνωσε το Λίβερπουλ εναντίον Μάντσεστερ. Ωραία.
Ήταν η έκτη φορά που έπαιρνε. Είπα πως δεν μπορούσα να πάω
επειδή θα γινόταν στο Μπανγκ Πα-Ιν κι εγώ ήμουν στο Μπανγκ Καπί.
Είναι μεγάλη απόσταση.
Μέχρι να παίξουμε και να επιστρέψω, θα νύχτωνε.
Του είπα "Έχω δουλειά. Πονάνε τα γόνατά μου. Έκανα εγχείρηση.
Έχω να παίξω από τότε που ήμουν μοναχός".
Αλλά ένα βράδυ ξαναπήρε για έκτη φορά.
"Έλα να παίξουμε μπάλα".
Βρήκα μια δικαιολογία ως συνήθως.
"Με πέτυχες να ζωγραφίζω. Δεν έχω χρόνο".
"Έλα, δεν θα το μετανιώσεις. Αύριο στις τέσσερις".
"Ποιος παίζει; Δεν θέλω να έρθω. Ούτε παπούτσια δεν έχω".
"Ο Τζάκσον Γουάνγκ".
"Θα παίξεις με τον Τζάκσον Γουάνγκ; Μιλάς σοβαρά;"
"Ναι, ήρθε στη χώρα. Του αρέσει να παίζει όταν δεν δουλεύει".
"Θα έρθει όντως;"
Γι' αυτόν, μέχρι και στο Μπετόνγκ θα πήγαινα.
Για τον Τζάκσον Γουάνγκ μιλάμε!
Εσείς θα έπρεπε ν' αγοράσετε εισιτήριο,
πανάκριβο μάλιστα, και να πάτε ακόμα πιο μακριά.
Η ανιψιά μου, η Ρατσάμι, είναι φανατική θαυμάστρια.
Πλήρωσε χιλιάδες για να τον δει από μακριά σαν κουκκίδα,
ενώ εγώ είχα την ευκαιρία να παίξω μαζί του στην ίδια ομάδα.
Οπότε, πήγα.
Το επόμενο πρωί πήγα κι αγόρασα παπούτσια
κι έπειτα έμαθα πως ήταν σούπερ VIP.
Για λίγους κι εκλεκτούς.
Ένιωσα ξεχωριστός. Σχεδίαζα να οδηγήσω εγώ.
Αλλά η ανιψιά μου, η Ρατσάμι,
χτενίστηκε αξημέρωτα.
Ντύθηκε, αρωματίστηκε και ήρθε. "Σε παρακαλώ, να έρθω μαζί σου;"
"Όχι, είναι πριβέ".
"Σε παρακαλώ, θέλω να δω τον Τζάκσον Γουάνγκ.
Την άλλη φορά τον είδα από μακριά".
Είπα "Δεν ξέρω πόσο θα πλησιάσεις.
Έχει αυστηρούς σωματοφύλακες".
Το έχετε ακούσει έτσι; Μπλοκάρουν τα πάντα.
"Σε παρακαλώ. Θα βλέπω έξω απ' τον φράχτη".
Κι έτσι, την άφησα να οδηγήσει.
Όταν φτάσαμε,
το γήπεδο ήταν στο RCA.
Παντού σωματοφύλακες.
Μάλλον διέρρευσαν τα νέα.
Εκατοντάδες θαυμαστές περίμεναν έξω απ' τον φράχτη
για να δουν τον Τζάκσον Γουάνγκ.
Σκέφτηκα
πως θα ήταν σκληρό να την αφήσω απέξω.
Είπα "Ρατσάμι, θα σε πάρω μέσα μαζί μου".
Κανονικά θα πήγαινα μόνος.
Ρώτησε "Πώς θα τα καταφέρουμε;"
"Αν ρωτήσουν, πες πως είσαι η μασέζ μου".
"Μα δεν ξέρω να κάνω μασάζ".
"Βασικά, θα μάθεις.
Αν είσαι τυχερή, ο Τζάκσον θα πάθει κράμπα
και θα του κάνεις μασάζ στη βουβωνική χώρα".
Ξαφνικά είχε κίνητρο να μπει.
Ένας φύλακας ρώτησε "Είσαι ο Μύτης. Αυτή ποια είναι;"
"Η μασέζ μου".
"Πήγαινε στη ζώνη των VIP".
Παρκάραμε στους VIP.
Είπα "Κουβάλα τα πράγματά μου. Και τα παπούτσια.
Έτσι θα σε περάσουν για τη μασέζ".
Περπατήσαμε περίπου 15 μέτρα
και φτάσαμε σ' ένα γυμναστήριο με καθρέφτες παντού όπως εδώ. Μπήκαμε.
Ο Τζάκσον Γουάνγκ χόρευε μουάι τάι με τον Τόνι Τζάα.
Έχετε δει το βίντεο στο TikTok; Εκεί που χόρευαν, γυρίζει προς εμένα.
Ο Τόνι Τζάα έρχεται να με ξεναγήσει.
Η ανιψιά μου μια ανάσα μακριά. Ούτε στα όνειρά της!
Συνήθως θα άκουγε "Φύγε από 'δώ, έξω. Μακριά. Δεν είσαι VIP".
Αλλά τώρα της είπαν "Έλα μαζί μας".
Ο Τζάκσον Γουάνγκ εκεί παραδίπλα.
Εκείνη παγωτό.
Της είπα "Βγάλε φωτογραφία. Με το κινητό σου".
"Θείε,
τρέμουν τα χέρια μου".
Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο τρέμουλο.
"Τρέμουν τα χέρια μου".
"Δεν είναι ώρα τώρα. Να η ευκαιρία, είσαι δίπλα του".
"Μα είναι…
Μανούλα μου".
"Έλα, βγάλε φωτογραφία".
"Δεν θέλω να τον ενοχλήσω".
"Δεν είναι ώρα για τέτοια".
Τελικά,
σταμάτησε να χορεύει με τον Τόνι Τζάα και πήγαμε ν' αλλάξουμε.
Ακολούθησα τον Τζάκσον Γουάνγκ στα αποδυτήρια,
όπου υπήρχαν μοντέλα και ηθοποιοί
της νεότερης γενιάς.
Αν θυμάμαι καλά, ήταν εκεί ο Γκολφ Πιτσάγια
και ο Κεμ Χασουί.
Είχαν όλοι τουλάχιστον 1,75 ύψος και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα.
Και άλλαζαν. Ήταν πάρα πολλοί.
Μ' αναγνώρισε ο Όουτ Πραμότε. "Γεια σου, Μύτη".
Τον χαιρέτησα και πήγα να κάτσω μαζί τους.
Είχε πάγκους, φανέλες. Ένα σωρό κάλτσες.
Έβγαλα τα παπούτσια κι έβαλα μαύρο μπλουζάκι
επειδή ο Τζάκσον Γουάνγκ φορούσε μαύρα. Οπότε το έβαλα.
Κι ο Όουτ μού είπε "Είσαι στην άλλη ομάδα".
"Τι; Μα δεν… Δεν το ήξερα".
"Να η ομάδα σου".
Μαντέψτε ποιος ήταν στην άλλη ομάδα. Ο Βινίτ Λερτρατανατσάι.
Ο Βινίτ με σύστησε σε κάποιον. "Από εδώ ο πρέσβης του Νεπάλ".
Ο πρέσβης του Νεπάλ; Γερόντιο!
"Και δίπλα του είναι ο ανιψιός του βασιλιά του Μπουτάν".
Ο ανιψιός του βασιλιά Τζίγκμε. Δεν ήξερα πώς να φερθώ.
Εδώ ο Τζάκσον Γουάνγκ, εκεί ο ανιψιός του βασιλιά.
Να κάνω υπόκλιση; Πώς θα κάνω πάσα;
"Υψηλότατε, εκτελέστε εσείς το ελεύθερο".
Δεν ήξερα πώς να φερθώ.
Και δεν ήθελα να είμαι στην ομάδα.
Ήρθα να παίξω με τον Τζάκσον Γουάνγκ.
Σ' αυτόν ήθελα να κάνω πάσα, εντάξει; Να βρεθούμε, να τα πούμε.
Να είμαστε ομάδα. Να ενώσουμε τα χέρια πριν τον αγώνα.
Θα ήταν τιμή μου. Αλλά γκαντεμιά.
Ήμουν στην ομάδα των γέρων.
Και ξέρετε σε τι θέση; Επιθετικός.
Ο επιθετικός πρέπει να σκοράρει.
Ο Τζάκσον Γουάνγκ ήταν επιθετικός στους μαύρους.
Ήμασταν πολύ μακριά.
Σε όλον τον αγώνα βλεπόμασταν από απόσταση.
Είχα πολύ καιρό να παίξω.
Έπαθα κράμπα στα πέντε λεπτά.
Ήταν 4:00 μ.μ. κι έκανε απίστευτη ζέστη.
Τραβούσα μεγάλο ζόρι, αλλά οι οπαδοί στο γήπεδο…
Δεν μετράω καν τους απέξω.
Υπήρχαν περίπου 100 οπαδοί στη ζώνη των VIP.
Ήρθαν με τους Ταϊλανδούς ηθοποιούς. Ήταν οι μάνατζερ των ηθοποιών
και οι μάνατζερ των ξένων.
Περίπου 100 άτομα. Ακριβώς δίπλα στο γήπεδο,
πίσω από κάτι θάμνους.
Δεν επιτρεπόταν να περάσουν τη γραμμή.
Ήταν απέξω με κάμερες και φωτογραφικές.
Ολόκληρη ορδή.
Έπαιξα πέντε λεπτά και ζήτησα αντικατάσταση.
Δεν άντεχα άλλο. Δεν με ένοιαζε, γιατί δεν μπορούσα να τον δω.
Ήθελα να φύγω,
αλλά δεν υπήρχαν αναπληρωματικοί.
Γυρνούσα γύρω γύρω. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.
Ήθελα ομπρέλα.
Τι διάολο έκανα εκεί;
Δεν μας έδειχναν ζωντανά.
Αν υπήρχαν κάμερες, θα πήγαινα…
Αλλά κανείς δεν μας έβλεπε. Ήμουν ένα χάλι.
Δεν άντεξα. Έπρεπε να φύγω, έσκαγα απ' τη ζέστη.
Δεν υπήρχαν δέντρα κι έτσι αναγκαστικά…
Είχε ένα γυμναστήριο. Στάθηκα εκεί στη σκιά.
Τότε κατάλαβα πόσο διάσημος ήμουν.
Στους θάμνους μαζεύτηκαν οπαδοί να δουν τον Τζάκσον Γουάνγκ.
Γύρισαν και με είδαν να στέκομαι στα δέκα μέτρα.
Είχα πάει απ' το γήπεδο στους θάμνους.
"Δείτε.
Παιδιά, δείτε.
Ο Μύτης! Αυτός είναι. Πάμε να βγάλουμε μαζί φωτογραφία".
Ήρθαν κάνα δυο τρεις.
"Θέλει κανείς να βγει φωτογραφία;" Κάποιος φώναξε
"Ναι, γιατί όχι;"
Τόσο διάσημος είμαι.
"Ναι, γιατί όχι;" διάσημος.
Ένιωσα λες και μου έμπηξαν
ένα μαχαίρι στην καρδιά.
Ήμουν χάλια θέαμα με το σορτσάκι, τα κυρτά πόδια, τα σημάδια στο δέρμα.
Κι αυτοί
"Ναι, γιατί όχι;" Ήρθαν για φωτογραφία.
Το έκαναν για να περάσει η ώρα.
Μετά τον αγώνα μας πήγαν πίσω στα αποδυτήρια
για ντους.
Έφυγα απ' τους πρώτους. Πίσω μου ο Τζάκσον Γουάνγκ κι η ομάδα του.
Όλοι πανέμορφοι.
Δεν τολμούσα να πάω μαζί τους.
Περπατούσα μπροστά.
Το θυμάμαι σαν χθες.
Τρεις τύποι με σκούρα μπλουζάκια
με πλησίασαν.
"Μύτη".
Ήταν στην ηλικία μου. Λογικά θα μεγαλώσαμε μαζί.
Ίσως είδαν τις πρώτες μου παραστάσεις.
"Μπορούμε να βγούμε φωτογραφία;"
Καλά, καταχάρηκα που κάποιος ήθελε φωτογραφία.
Απάντησα "Μια στιγμή, να κατουρήσω πρώτα".
Δεν μπορούσα να κρατηθώ.
"Πάω τουαλέτα κι επιστρέφω αμέσως".
Κι έφυγα για κατούρημα.
Μπήκα μέσα.
Ήταν εκεί ο Τζάκσον Γουάνγκ και η ομάδα του.
Άλλαζαν.
Αν πήγαινα για φωτογραφία, θα έχανα τον Τζάκσον Γουάνγκ ημίγυμνο.
Αν στεκόσασταν
μπροστά στον Γουάνγκ ημίγυμνο, θα φεύγατε;
Ήθελα να μείνω να τον δω.
Όλοι άλλαζαν.
Είχαν όλοι κοιλιακούς, εννοείται. Αλλά η αύρα τους, αυτή η λάμψη…
Έχω ξαναδεί ανοιχτόχρωμους ανθρώπους, αλλά τόσο λαμπερό δέρμα
δεν βλέπεις συχνά.
Ο Τζάκσον Γουάνγκ μάλλον τρώει φώτα νέον για βραδινό.
Είχε κάτι το ξεχωριστό.
Οι νέοι και οι μεγαλύτεροι παίκτες άλλαζαν κι έκαναν ντους.
Περιφερόμουν μπροστά απ' την ντουζιέρα του Τζάκσον Γουάνγκ
ελπίζοντας να τον δω.
Αλήθεια. Ήθελα να έχω να το λέω στα εγγόνια μου.
Ωραία, ας πούμε πως κατούρησα.
Τελείωσα κι έφυγα,
όπως το είχα υποσχεθεί.
Μεγάλος άνθρωπος είμαι, κρατάω τον λόγο μου.
Πήγα να βγω
και περίμεναν καμιά κατοσταριά
να τελειώσει ο Γουάνγκ το ντους.
Εγώ
βγήκα έξω.
Με πλησίασαν οι σωματοφύλακες.
"Μύτη, ποιον ψάχνεις;"
"Ναι, καμιά τρία άτομα γύρω στην ηλικία μου.
Ήθελαν να βγούμε φωτογραφία, αλλά πήγα για λίγο στην τουαλέτα".
"Τρία άτομα ψάχνεις;" Ψιθύρισε κάτι στον γιακά του.
Γιατί τρελαίνονται οι σωματοφύλακες να μιλάνε στον γιακά;
Κάποιοι μιλούσαν στα μανίκια.
"Μην ανησυχείς, θα τους βρω".
"Ποιος ήθελε φωτογραφία με τον Μύτη;"
Ξέρετε κάτι;
Έπεσε σιωπή.
Απόλυτη.
Του τράβηξα το πουκάμισο. "Να πάρει.
Μη μου το κάνεις αυτό, βλήμα.
Δεν έχω πού να κρυφτώ, γαμώτο".
Όταν κατάλαβε πως ντράπηκα,
επέμεινε περισσότερο.
"Χαιρετώ τη νεολαία!"
Να πάρει!
"Ποιος θέλει φωτογραφία με τον Μύτη;"
Σιωπή.
Μπροστά σε όλον τον κόσμο. Καταντράπηκα.
Ησυχία.
Και μέσα στην ησυχία, ένας κάνει ένα βήμα μπροστά.
"Ναι, γιατί όχι;"
Γαμώτο.
Το επίπεδο διασημότητάς μου είναι στο "Ναι, γιατί όχι;"
Τόσο διάσημος είμαι σήμερα.
Ένιωσα
πως έχασα την αυτοπεποίθησή μου.
Τελείως.
Μπήκα στο αμάξι να γυρίσω.
Συνήθως γίνεται πάρτι μετά, αλλά δεν ήθελα να μείνω.
Είμαστε από άλλες κάστες.
Πήγα για λίγο
και οι ωραίοι, ανοιχτόχρωμοι άντρες μιλούσαν σε μια δυτική γλώσσα.
Ένιωθα σαν τη μύγα μες στο γάλα.
Αν είχαμε κάστες, εκείνοι θα ανήκαν στους άρχοντες
κι εγώ στους "ανέγγιχτους".
Μπήκα στο αμάξι να γυρίσω πίσω.
Οδηγούσε η Ρατσάμι και τραγουδούσε τα τραγούδια του.
Η μαλακισμένη.
Είχα στενοχωρηθεί πολύ.
Είχα χάσει την αυτοπεποίθησή μου.
Ένιωθα, και το λέω αλήθεια, ήμουν συντετριμμένος.
Ένιωσα ξεπερασμένος.
Έχω μείνει πίσω.
Δεν έπρεπε να πάω. Σκατά.
Ένιωθα πληγωμένος,
αλλά όχι μόνο γι' αυτό.
Όταν μου παίρνουν συνέντευξη
από κανένα σάιτ ή κάποιο πανεπιστήμιο,
τους αρέσει να με ρωτάνε,
και συνήθως στο τέλος,
"Κλείνοντας, θα ήθελες να πεις κάτι στη νέα γενιά;"
Εγώ;
Κάποιος σαν εμένα;
Τι έχω να πω εγώ στη νέα γενιά; Έχω μείνει πίσω.
Ποιον εννοούν;
Τις γενιές μετά τη δική μου. Αυτοί δεν είναι οι νέοι;
Ανήκω στη γενιά X.
Μετά από μένα ακολουθούν
η Y, η Z
και η Άλφα, σωστά;
Και πιο πριν οι μπέιμπι μπούμερ.
Ποιοι είναι μπέιμπι μπούμερ; Ο Πραγιούτ.
Ο Πραγιούτ, ο Πραουίτ,
ο Θονγκτσάι.
Στη γενιά X
ανήκουν
ο θείος Πολ
κι ο σαμάνος Πλα.
Δείτε. Αυτή είναι η κατάσταση της γενιάς μου.
Στη γενιά Y ανήκουν
ο Νοντ Τανόντ,
ο Γκαν Ναπάτ
και η Μπελά. Ανήκει στη Y.
Η Μπελά είναι Y.
Και η BOWKYLION.
Και μετά έχουμε
τη γενιά Z
με τις 4EVE.
Στην Άλφα ανήκουν τα παιδιά των διασήμων. Του Σαϊφά, της Τσομπού και άλλων.
Ειλικρινά, στις γενιές που ακολουθούν,
τι έχω να πω;
Ξέρετε πώς μεγάλωσε η X;
Οι μετέπειτα γενιές, όπως η Y,
για να το θέσω απλά,
μεγαλώσατε
πίνοντας ζαχαρούχο γάλα από σωληνάρια.
Το είχατε διαθέσιμο μια ζωή. Σε σωληνάρια.
Η γενιά X δεν το είχε.
Δεν το είχαμε.
Η γενιά μου είχε ζαχαρούχο γάλα
μόνο σε κονσέρβες.
Σε κονσέρβες.
Για να πιεις γάλα από κονσέρβα,
έπρεπε να την ανοίξεις λες και ήσουν υδραυλικός.
Χρειαζόσουν άπειρα εργαλεία.
Μαχαίρι, μπαλτά, σφυρί, κατσαβίδι.
Δύσκολα την άνοιγες μόνος.
Φυσικά, υπήρχαν ανοιχτήρια.
Έμοιαζαν με την τρίαινα του Σίβα.
Αλλά το 95% ήταν σκουριασμένα.
Ήταν ξεχαρβαλωμένα
κι ετοιμόρροπα.
Προεξείχαν ένα σωρό πράγματα.
Δεν έχω ιδέα πού σκατά χρησιμεύουν, άχρηστα είναι!
Τίποτα δεν μπορούσες ν' ανοίξεις. Ούτε καν ψάρι.
Έκλεβα τον μπαλτά της μαμάς μου που είχε κοφτερή μύτη.
Κι αν με έβλεπε, έτρωγα κατσάδα που χάλασα τον μπαλτά.
Και μετά…
Όταν άρχιζες, δύσκολα την άνοιγες μόνος.
Την έβαζες ανάμεσα στα πόδια.
Βαρούσες, ίδρωνες.
-Αν άνοιγες τρύπα, έβγαινε γάλα; -Όχι.
Ήθελε τρύπα κι απ' την άλλη.
Άνοιξε δεύτερη τρύπα απ' την άλλη.
Στη συνέχεια,
πήγαινες να ρίξεις λίγο πάνω σε κανένα τηγανητό κριτσίνι
να το φας με Ovaltine.
-Αλλά έβγαινε; -Όχι.
Όχι! Τι έκανες μετά;
-Φυσούσες. -Φυσούσες.
Το φυσούσες.
Αν υπήρχε τότε Covid, θα πέθαινε όλη η χώρα.
Ύστερα, αφού έπινες λίγο,
δεν μπορούσες να το τελειώσεις μονομιάς.
Το αποθήκευες.
Αλλά πώς;
Έπρεπε να το βάλεις σ' ένα πιάτο γεμάτο νερό.
Σε πιάτο με νερό.
Αλλά έτσι βρεχόταν.
Και σκούριαζε.
Το σημείο απ' όπου έβγαινε το γάλα
ξεραινόταν κι έμοιαζε με εξάνθημα έρπητα.
Λες και είχε έρπη.
Κι έτσι έχανες την όρεξή σου. Διαλυόταν κι η ετικέτα.
Ναι, αυτή ήταν η ζωή μας.
Τι έχω να μάθω εγώ στους νέους;
Θα σας πω τι ξέρω.
Πώς μεγάλωσα όταν ήμουν παιδί;
Η μαμά μου ήθελε να έχω έντονα φρύδια.
Άνθη μπλε τσαγιού.
Δεν παίρναμε συμπληρώματα.
Δεν υπήρχε βιταμίνη E για την τριχοφυΐα.
Άνθη μπλε τσαγιού.
Η γενιά X έβαζε άνθη μπλε τσαγιού στα φρύδια.
Ο Σιντσάν είχε καλύτερα φρύδια.
Τα παίρναμε και τα βάζαμε πάνω χύμα.
Είχε αποτέλεσμα;
Έγιναν έρευνες, δεν έχει. Καθόλου δεν βοηθούν τα άνθη.
Αν βοηθούσαν, θα υπήρχαν τατουάζ φρυδιών; Γιατί τα ζωγραφίζει ο κόσμος;
Οι Ινδοί και οι Λατίνοι δεν βάζουν
κι έχουν έντονα φρύδια.
Έτσι μεγάλωσα.
Και δεν μιλήσαμε καν για τη ράχη της μύτης.
Τότε άρχισαν να έρχονται οι δυτικοί.
Οι μαμάδες ήθελαν να έχουμε ψηλές μύτες.
Μας τραβούσαν τη μύτη.
Το έκανε όλη η γειτονιά.
Αλλά στη μαμά μου έλειπαν πληροφορίες.
Κανονικά τραβάς
απ' τη ράχη προς την άκρη.
Εμένα άρχιζε απ' την άκρη.
Και να πώς κατέληξα. Σε ποιον να κάνω μήνυση;
Υπήρχε κι ένας μύθος για την παρωτίτιδα.
Ναι, την παρωτίτιδα.
Αντί να με πάνε σε γιατρό,
με πήγαν σε παραδοσιακό κινεζικό ιατρείο.
Και τι έκανε;
Έγραψε "τίγρης".
Είχα παρωτίτιδα κι έγραψε "τίγρης"
με μοβ.
Έγραψε "τίγρης".
Ήθελα να μάθω τον λόγο.
Και ρώτησα κάποιον. Την πηγή.
Οι Κινέζοι πιστεύουν πως όταν έχουμε παρωτίτιδα, μοιάζουμε με γουρούνια.
Λέγεται πιγούνι χοίρου. Μοιάζει με γουρούνι.
Οπότε γράφεις "τίγρης"
για να τρομάξει το γουρούνι.
Έχετε ξανακούσει κάτι τέτοιο;
Έλεος.
Κι όταν είχαμε άφθα ως παιδιά,
μας πήγαιναν για στοματικό επίχρισμα.
Πρόβλημα στο στόμα; Κάνε επίχρισμα.
Μας άλειφαν ένα μοβ γιατροσόφι.
Δεν έμενε στο στόμα.
Ήταν ένα μοβ υγρό χωρίς κολλώδη στοιχεία.
Σου το άλειφαν κι αμέσως…
Γέμιζες σάλια. Δεν περιείχε φάρμακο.
Η μέθοδος "τίγρης" μού έσπαγε τα νεύρα.
Αν η λέξη "τίγρης" μίκραινε όντως το σημείο,
θα την έγραφες και στη γάμπα.
Δεν θα χρειαζόσουν λιποαναρρόφηση.
Οι άντρες που είναι ανασφαλείς για τον ανδρισμό τους
θα έγραφαν "άλογο".
Και θα μεγάλωνε.
Θες κι άλλο; "Ανακόντα".
Έτσι ήταν τα παιδικά μου χρόνια.
Η γενιά X μεγάλωσε
μόνο με δύο είδη καφέ.
Ο-λιάνγκ.
Ο-γιουά.
"Ο" σημαίνει μαύρο.
"Λιάνγκ", κρύο.
Ο… "Κρύος σκέτος".
Ο-γιουά, "ζεστός σκέτος".
Ο καφές με γάλα ξεχώριζε. Λεγόταν γιοκλόρ.
Αυτό ήταν όλο.
Σήμερα τα άτομα της γενιάς Χ σαν εμένα
στέκονται στο ταμείο στα Starbucks
σαν αναλφάβητοι.
Τι…
Όλα είναι στα αγγλικά.
Εσπρέσο,
καπουτσίνο,
μόκα,
λάτε,
κάραμελ μακιάτο.
Και το φραπ…
Φραπουτσίνο.
Τι άλλο; Πρέπει να ξέρεις τι κόκκους προτιμάς.
Κι αυτό πρέπει να το ξέρω;
Και το καβούρδισμα.
Απαλό, ισορροπημένο, έντονο.
Υπάρχουν κόκκοι απ' την Αιθιοπία.
Από ένα σωρό χώρες. Πρέπει να τις μάθω;
Γιατί βγάζει καφέ η Αιθιοπία; Έχει μεγάλη φτώχεια.
Γιατί; Νόμιζα πως δεν είχαν να φάνε.
Δεν έχω ιδέα για όλα αυτά.
Γαμώτο, βασικά…
Άσε τις κούπες.
Δεν λες "μικρή, μεσαία, μεγάλη",
αλλά Αριάνα Γκράντε και τέτοια.
Τι στο καλό;
Venti, βεντάλια.
Υπάρχει και tall. Έλεος! Το παρακάνουν.
Μου αρέσουν οι φρουτώδεις νότες.
Ρωτάνε "Θέλετε τον φρουτώδη;"
Μου θυμίζει παλιά συγκροτήματα.
Τους Fruity and Kiriboon.
Έχω μείνει πίσω.
Ένιωσα πίεση.
"Παραγγέλνει ο Μύτης".
Δεν θέλω να φανώ χαζός στους από πίσω.
"Έχω πιει πολύ καφέ σήμερα. Θα πάρω χυμό μήλου".
Έτσι μεγάλωσε η γενιά μου. Τι να μάθω εγώ στους νέους;
Όσα ξέρει η γενιά X και οι παλαιότεροι
δεν έχουν πια αξία, νομίζω, για τη νεολαία.
Αποκτάς σοφία για να τη μεταλαμπαδεύσεις στους επόμενους,
αλλά πώς ξέρεις ότι δεν θα είναι
σαν το Lomotil;
Αν ξέρετε το Lomotil, μάλλον είμαστε φιλαράκια.
Το Lomotil ήταν φάρμακο για τη διάρροια για τη γενιά X και τους μπέιμπι μπούμερ.
Όποτε δεν ένιωθες καλά,
όποτε είχες διάρροια, η λέξη που σου ερχόταν ήταν Lomotil.
Για τις δύσκολες μέρες του μήνα οι σερβιέτες λέγονταν Kotex.
Άσχετα αν ήταν από άλλη μάρκα.
Πώς λέγαμε τα νουντλς;
Mama, ακόμα κι αν ήταν Yum Yum.
Έτσι και με το Lomotil. Λέγαμε έτσι κάθε φάρμακο για τη διάρροια.
Αλλά το Lomotil
τελικά απαγορεύτηκε.
Είναι ένα φάρμακο
που βασικά
μειώνει τις κενώσεις.
Σταματάς να κάνεις κακά, αλλά τα βακτήρια παραμένουν.
Κανονικά πρέπει απλώς να τα αποβάλεις.
Θα αρκούσε να πάρεις ηλεκτρολύτες.
Τότε έπαιρνες Lomotil.
Φανταστείτε να ζούσατε τότε και να είχατε πολύ Lomotil.
Τεράστιο απόθεμα, σαν την Πιμριπάι.
Και μετά να το δίνατε στους νέους.
Είναι ακριβώς το ίδιο.
Θα έπαιρναν κάτι που θα είχε λήξει και θα ήταν άχρηστο.
Γι' αυτό δεν έχω να πω κάτι στους νέους.
Έχουν πολύ περισσότερα ερεθίσματα από μένα.
Πληροφορίες, γνώσεις. Δεν χρειάζονται δασκάλους.
Δεν παρακαλάς πια κάποιον να σου μάθει μυστικά.
Τα πάντα υπάρχουν στο ίντερνετ. Δεν έχω να τους πω κάτι.
Το μόνο που έχουν να κάνουν οι παλιοί
είναι να φέρονται σωστά για να μη χάσουν τον σεβασμό τους.
Όσα ήθελες να τους εμποδίσεις να κάνουν,
τα κάνουν και πετυχαίνουν μάλιστα.
"Μη γίνεις καλλιτέχνης".
Δείτε τη Lisa.
Τον BamBam.
Πέτυχαν σ' αυτόν τον χώρο.
"Μη βάφεσαι, είσαι παιδί ακόμα".
Δείτε τη Νέστι,
την έφηβη τρανς.
Αγόρασε σπίτι στη μαμά της πριν γίνει 15.
Και η Εκλέρ Τζουπάκ απ' τη φτωχογειτονιά Κλονγκ Τόι
αγόρασε σπίτι αξίας 30 εκατ. μπατ δίπλα στην Οπάλ.
Βλέπετε; Δεν είναι πετυχημένοι;
Δεν ήθελαν να γίνω καλλιτέχνης. "Αν σχεδιάζεις καρτούν, τι θ' απογίνεις;"
Μου έλεγαν πως θα πεινάω.
Ξέρετε την Crybaby;
Τη σκιτσογράφο.
Οι πρώτες δύο μέρες της έκθεσής της έβγαλαν πάνω από 100 εκατ.
Πάνω από 100 εκατομμύρια.
Οι παλιοί καλλιτέχνες, ακόμα κι οι σπουδαίοι,
δεν έβγαλαν τόσα σε όλη τους τη ζωή.
Μη νομίζετε πως έχετε κάτι να μάθετε στη νεολαία.
Καθίστε ήσυχα.
Ιδίως όλοι οι ηλικιωμένοι στη Βουλή.
Μη ζητωκραυγάζετε, δεν τσιμπάω.
Όποτε βρίσκομαι μπλεγμένος, είστε άφαντοι.
Αν πω κι άλλα, θα με μηνύσει ο Σρισουάν.
Έχει ελεύθερο χρόνο ο αλήτης!
Μη χειροκροτάτε, δεν τσιμπάω.
Αυτό που θέλω να μοιραστώ με τους νέους δεν είναι οι γνώσεις,
αλλά τα λάθη που έκανα.
Οι μεγαλύτεροι
έχουν το πλεονέκτημα πως έκαναν περισσότερα λάθη.
Είχαν περισσότερες ευκαιρίες.
Έτσι μπορούμε να τα δούμε ως παράδειγμα
για να μάθουμε και να κάνουμε λιγότερα λάθη.
"Έμπειροι" αποκαλούνται αυτοί που έχουν κάνει λάθη.
Ισχύει.
Έτσι, στη νεολαία θα έλεγα
κάποιο λάθος που έκανα ως παράδειγμα.
Κάποτε τα σκάτωσα τόσο πολύ,
που παραλίγο να πεθάνω.
Ήμουν γύρω στα 20 κάτι.
Φέρθηκα κλασικά
σαν μαθητής τεχνικού.
Σαν το 4 Kings.
Πήγαινα όντως στο τεχνικό.
Φορούσα ρούχα ραμμένα στο σχολείο.
Είχα γυαλιά ηλίου κι όλα τα σχετικά.
Δεν ήξερα τότε γιατί το έκανα.
Αντέγραφα το περπάτημα των μεγαλύτερων.
Κυκλοφορούσαμε τσούρμο
μ' ανασηκωμένους ώμους, λες και κρυώναμε.
Ή λες κι είχε βγει κάνας γοφός.
Περπατούσαμε…
Δεν ξέρω. Ήταν λες και είχαμε χαλίκια στα παπούτσια.
Βγαίναμε έξω κι ήμασταν σαν άτομα με αναπηρία.
Δεν ξέρω γιατί το κάναμε.
Περπατούσαμε με τσαμπουκά.
Σαν όποιος μας κοίταζε να τρωγόταν για καβγά.
Πήγαιναν γυρεύοντας.
Όμως, στην πραγματικότητα,
όταν θες να γνωρίσεις κάποιον, τον κοιτάς.
Σωστά;
Δεν καρφώνεσαι στο στήθος κάποιου χωρίς να μιλάς.
Δεν πάει έτσι.
Δεν καρφώνεσαι στα γόνατα.
Δεν ξέρω πώς μας κόλλησε.
Κυκλοφορούσαμε τσούρμο με τα ρουχαλάκια μας.
Ήμουν προβληματικό παιδί. Μ' επηρέαζαν οι φίλοι.
Αν βλέπαμε λυκειόπαιδα, τα πλακώναμε, τα κοροϊδεύαμε.
Παίρναμε τις ζώνες απ' τις στολές.
Μας έμπαιναν;
Όχι, ήταν λάθος νούμερο.
Πλακώναμε παιδιά του τεχνικού και παίρναμε τις στολές.
Θα τις φορούσαμε; Όχι.
Παίρναμε αγκράφες, τα πάντα.
Κάναμε ό,τι και οι φίλοι μας. Λέγαμε πως το κάναμε για το σχολείο.
Για την τιμή του σχολείου μας που το αγαπούσαμε πολύ.
Δεν ξαναπήγαμε από τότε.
Δεν ξαναέβαλα τα ίδια ρούχα. Δεν υπήρχε κάποιο δέσιμο.
Απλώς αντέγραφα τους άλλους.
Τότε που την είχαμε δει 4 Kings,
είχαμε διαβάσει όλοι το Mad Dogs and Co.
Αν δεν ζούσατε τότε,
αφηγείται μια περιπετειώδη ζωή.
Πήγαμε στην παραλία.
Πήγα με τους κολλητούς μου, Ουνγκ και Πίλα.
Ήταν δική τους ιδέα. Εγώ τους ακολούθησα. Ήρθε κι ο Βιλάι.
Ήμασταν τέσσερις. Πήγαμε στο Σαμέτ.
Μιλάμε για το Σαμέτ πριν 30 χρόνια.
Δεν υπήρχαν θέρετρα. Μέναμε στην παραλία Σάι Κάου.
Σ' ένα σπιτάκι χτισμένο από φυσικά υλικά.
Υπήρχαν καρύδες.
Αντικείμενα φτιαγμένα από καρύδα και ξύλο.
Τα πάντα φυσικά.
Και πάνω στο κύμα.
Μείναμε δύο βράδια. Το πρώτο βράδυ όλα καλά.
Το δεύτερο, τα πίναμε σ' ένα μπαρ στην παραλία.
Έμενε ανοιχτό ως αργά κι έπαιζε ρέγκε και τέτοια.
Πίναμε μπίρα.
Ήταν το τραπέζι μας κι ένα άλλο δίπλα με οκτώ άτομα.
Με ρωτάει ένας "Ντομ, θες μια μπίρα;"
"Μπα". "Δεν είσαι κουλ, ρε φίλε".
Το "κουλ" ήταν τότε πολύ στη μόδα.
"Δεν είσαι κουλ".
"Εγώ δεν είμαι κουλ;
Είμαι και κουλ και καλό παιδί".
Μ' άκουσε όλο το μαγαζί.
Από δίπλα ξαφνικά…
Σηκώθηκαν κι οι οκτώ.
"Ψιτ, εσύ το καλό και κουλ παιδί".
Με κορόιδευαν, το ήξερα.
Ήθελαν να με προσβάλουν.
Δεν ξέρω τι στην ευχή σκεφτόμουν.
Σηκώθηκα,
πήρα το μπουκάλι απ' το οποίο έπινε ο φίλος μου
και το έσπασα σε μία πέτρα παραδίπλα.
Είχε πέτρες στην παραλία. Το έσπασα για να γίνει μυτερό, σαν δόντι καρχαρία.
Αλλά δεν ξέρω γιατί ήθελα να πιάσω καβγά.
Για ποιον λόγο;
Ξέρω απλώς πως ήθελα να πουλήσω μούρη στους φίλους μου.
Δεν ήμουν ο εαυτός μου. Το έσπασα.
Αν θέλετε να το παίξετε "κακά παιδιά",
κάντε πρώτα εξάσκηση
πώς σπάμε ποτήρια
για να γίνουν μυτερά.
Εγώ το έκανα πρώτη φορά.
Το χτύπησα και μπαμ!
Μόνο ο λαιμός έμεινε.
Ήταν λίγο μυτερό, μα έμοιαζε περισσότερο με δόντι τόνου,
παρά καρχαρία.
Κανέναν δεν μαχαίρωνε, θα γρατζουνούσε μόνο.
Την πάτησα άσχημα.
Η άλλη παρέα σηκώθηκε.
Υπήρχε μεγάλη ένταση, όλοι μούγκριζαν.
Κατατρόμαξα, μα το κακό είχε γίνει.
Οι φίλοι μου δεν έδιναν σημασία.
Αλλά, τελικά,
σηκώθηκαν κι αυτοί.
Ήρθε ο ιδιοκτήτης του μπαρ. "Όχι καβγάδες! Φτάνει.
Φύγετε! Πάτε για ύπνο".
Οι άλλοι σηκώθηκαν κι έφυγαν.
Εμείς
χάσαμε το κέφι μας και πληρώσαμε.
Είπα "Θέλω να πάω τουαλέτα".
Αλλά δεν πήγα.
Είχε σκοτάδι. Οι οκτώ περπατούσαν ανάμεσα στα δέντρα.
Δεν πήγα στην τουαλέτα. Τους ακολούθησα.
Τους ακολούθησα από φόβο
για το πού πήγαιναν.
Πού θα πήγαιναν.
Περπάτησα ανάμεσα απ' τα δέντρα, πέρασα την τουαλέτα
κι έφτασα 20 μέτρα απ' το μπαρ.
Γαμώτο.
Είχαν μαζέψει όλη τη γειτονιά.
Οι οκτώ τύποι ανήκαν σε μεγαλύτερη παρέα.
Είχαν ανάψει φωτιά κι έπαιζαν μουσική.
Σαν μαθητές σε εκδρομή.
Σαν συνάντηση συμμαθητών ή ταξίδι αποφοίτησης.
Όπως εμείς, αλλά πολύ περισσότεροι.
Οι οκτώ πήγαν πίσω στην παρέα τους.
Πίστευα πως θα το έλεγαν στους φίλους τους
κι έτσι είπα στα παιδιά "Κουράστηκα, ας γυρίσουμε".
Δεν ήξεραν τι είχα δει.
Πίσω στο σπίτι είπα "Αύριο να φύγουμε νωρίς".
"Με ποιο φέρι;" "Το πρώτο στις επτά".
"Ας μείνουμε κι άλλο".
"Όχι, να φύγουμε. Θα με πεθύμησε η μαμά μου".
Έψαχνα λόγους για να φύγουμε νωρίς.
Δεν είχαν ιδέα πως κινδυνεύαμε.
Ξυπνήσαμε νωρίς το πρωί.
Ετοίμασα βαλίτσες.
Οι άλλοι πήγαν για κοχύλια.
Τα παιδιά παλιά μάζευαν κοχύλια
και τα έβαζαν σε βάζα.
Έβαζες μέσα άμμο κι ένα μήνυμα για αναμνηστικό.
Βγήκαν έξω. Εγώ δεν ήξερα τι να κάνω.
Ένα παπούτσι
ξεβράστηκε απ' το κύμα στην παραλία και θάφτηκε στην άμμο.
Το πήρα και το καθάρισα.
Άρχισα να ζωγραφίζω όσο περίμενα τους άλλους και το φέρι.
Εκεί που ζωγράφιζα…
είδα στη μέση της παραλίας,
περίπου στα 80 μέτρα,
να πλησιάζει
μια μεγάλη παρέα. Όταν έφτασαν στα 50 μέτρα,
ήταν σαν σκηνή απ' το Αρμαγεδδών.
Σαράντα άτομα κατέκλυσαν την παραλία.
Όλοι κρατούσαν κάτι.
Καθώς πλησίαζαν,
άκουγα "Ο καριόλης, ο μαλάκας, το αρχίδι. Μην τον βρω μπροστά μου"…
Έπιανα σκόρπιες λέξεις, αλλά γίνονταν όλο και πιο καθαρές,
μέχρι που έφτασαν στα 20 μέτρα.
Θα ήταν αυτοί με τους οποίους έμπλεξα το προηγούμενο βράδυ.
Ήρθαν. Γαμώτο.
Στα 15 μέτρα φώναξα
"Ψιτ! Πίλα, Ουνγκ, Βιλάι, δείτε!"
"Αμάν, οι τύποι από χθες.
Λοιπόν, Ντομ, περίμενε εδώ. Μη φοβάσαι.
Βιλάι, Πίλα. Ελάτε, άντε.
Πάτε να φέρετε ξύλα".
Πήγαν να βρουν ξύλα πίσω στα βράχια.
"Πάω να βρω ξύλα. Περίμενε εδώ."
Αλλά εγώ δεν κοιτούσα τους φίλους μου.
Κοιτούσα τους άλλους που πλησίαζαν. Ήταν στα δέκα μέτρα.
Έφτασαν στα πέντε.
Με περικύκλωσαν πάνω από 40 τύποι.
Μ' έβαλαν στη μέση. Όλοι κρατούσαν κάτι.
Σκηνή βγαλμένη απ' το 4 Kings. Το φαντάζεστε;
Βάρβαροι. Περπατούσαν με τους ώμους ψηλά.
Είχαν κι έναν αρχηγό.
Θύμιζε τον Τζαζ Τσουαντσέν.
Με πλησίασε.
"Γαμώτο.
Ο μαλάκας.
Ο καριόλης!
Ποιος είναι ο αλήτης;"
Τι να έκανα;
Πάγωσα.
Δεν γινόταν να τα βάλω μαζί τους.
Ένας εναντίον σαράντα. Τι όπλα είχα;
Το παπούτσι απ' την παραλία.
Να τους έκανα αέρα;
Άρχισε να με κυκλώνει.
"Ρε τον μαλάκα".
Οι άλλοι με σκουντούσαν με ξύλα, λες κι ήμουν κουράδα.
Με έσπρωχναν.
"Την είδες σπουδαίος και τρανός, αλήτη;
Τι θα κάνεις τώρα;"
Έκαναν λες και σκόπευαν να με πλακώσουν.
Προς το παρόν δεν βάραγαν.
Με έβριζαν.
Σαν καψόνι σε αδελφότητα.
Με έβριζαν
κι έκαναν κωλοδάχτυλα.
Εδώ το λέμε "τρώω βούτσο".
Εκείνη τη μέρα έφαγα άπειρους βούτσους.
Πιο πολλούς απ' ό,τι σε τέσσερις ζωές.
Άπειρους. Έχω περισσότερους βούτσους απ' ό,τι όλοι σε Ασία και Αρκτική.
Πνίγομαι στους βούτσους.
"Μαλάκα.
Σκροφίτσα, κάθαρμα".
Λούστηκα όλο το μενού.
Συνέχιζαν τις χειρονομίες. Φοβήθηκα, δεν ήξερα τι να κάνω.
Και τα έκανα πάνω μου.
Κατατρόμαξα
και κατουρήθηκα.
Νόμιζα πως δεν θα το έβλεπαν επειδή με έπιανε το κύμα.
Θα το έπαιζα άνετος.
Ο αρχηγός το πρόσεξε. Φαινόταν σκληρό καρύδι.
"Φτάνει, τα έκανε πάνω του!
Αν σε πετύχω στην Μπανγκόκ, μαλάκα,
θα σε κάνω τουλούμι στο ξύλο.
Τι κοιτάς;"
Κακώς τον κοίταξα,
μα δεν γινόταν αλλιώς.
Τι να έκανα;
Με έβρισαν λίγο ακόμα,
πέταξαν ό,τι κρατούσαν κι έφυγαν.
Μόλις έφυγαν,
σωριάστηκα στην άμμο λες και με είχαν βιάσει.
Ήταν η χειρότερη εμπειρία της ζωής μου.
Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια πώς ένιωθα.
Δεν είναι κάτι που θα ζήσουν οι περισσότεροι.
Κατέρρευσα στην παραλία. Τα ξέχασα όλα.
Ξέχασα τους φίλους μου.
Πήρα την τσάντα μου. Το πλοίο ήταν στη μέση της παραλίας.
Περπάτησα προς τα εκεί.
Επιβιβάστηκα πρώτος απ' όλους.
Περίμενα να φύγει. Δεν με ένοιαζε πότε ακριβώς.
Αν πάρετε ποτέ το φέρι απ' την προβλήτα Μπαν Φε,
ξέρετε, στην πρύμνη πιάνει ζέστη.
Είναι κι η εξάτμιση.
Δεν κάθισα πίσω, κάθισα στη μέση
για ν' αποφύγω τον ήλιο.
Σ' αυτό το θρίλερ, κάθε εμπόδιο για καλό.
Ήρθε η ώρα να φύγει το πλοίο. Επιβιβαζόταν το πλήρωμα.
Επιβιβάστηκαν
και οι 40 τύποι.
Γαμώτο.
Τι άλλο να πάει στραβά;
Επιβιβάστηκαν
και με κυνήγησαν σαν το σκυλί.
"Πάλι εσύ; Πήγαινε στην πρύμνη. Κουνήσου, μη σου κάνω τη μούρη κρέας".
Μ' έστειλαν πίσω στην εξάτμιση.
Έπρεπε να κάτσω μες στον ήλιο
σχεδόν για μία ώρα. Δεν υπήρχαν εξπρές σκάφη τότε.
Άρχισαν να ξαναπαίζουν μουσική.
Τραγουδούσαν, χόρευαν.
Μου έχωναν βούτσους με την πρώτη ευκαιρία.
Χόρτασα τόσο τους βούτσους, που δεν χρειάζομαι άλλους για πολλές ζωές.
Όταν φτάσαμε στην προβλήτα Μπαν Φε,
έφυγα τρέχοντας.
Όρμηξα στην προβλήτα. Πήδηξα.
Έπρεπε να προλάβω το λεωφορείο Κλενγκ-Ραγιόνγκ-Μπανγκόκ.
Ήταν κόκκινο.
Ανέβηκα βιαστικά.
Ο εφιάλτης είχε τελειώσει.
Επιτέλους, γαμώτο!
Κάθε εμπόδιο
βγαίνει σε καλό.
Ήρθαν κι αυτοί.
Φίσκα το λεωφορείο.
Φίσκα.
Πάλι με κυνήγησαν.
Οι 40 τους έπιαναν όλο το λεωφορείο.
Ξανά τα ίδια.
Βρισιές, προσβολές,
μέχρι που φτάσαμε στην Μπανγκόκ. Κατέβηκα ενώ συνέχιζαν να με βρίζουν.
Κι απ' τη στιγμή που κατέβηκα,
σταμάτησα να είμαι τραμπούκος.
Άρχισα να περπατάω πάλι κανονικά.
Πόδια, ώμοι φυσιολογικοί.
Πάει, ξαναέγινα όπως παλιά.
Πια δεν μπλέκω ποτέ σε καβγάδες.
Δεν μου περνάει απ' το μυαλό να δείρω, τέρμα.
Πάει, τελείωσε.
Όταν κατέβηκα, μου φώναζαν ακόμα
κι έριχναν βούτσους.
Το άφησα πίσω μου. Ξαναέγινα φυσιολογικός.
Αυτά σας τα λέω…
ως μάθημα.
Βασικά,
ανοίγω πολύ το στόμα μου.
Γιατί; Δεν ξέρω.
Αν γινόταν να ξαναδώ εκείνους τους τύπους,
αυτούς τους 40 εννοώ, θα τους έλεγα
"Σας ευχαριστώ πολύ
που με λυπηθήκατε". Ας είμαστε ειλικρινείς.
Διαφορετικά δεν θα ζούσα. "Ευχαριστώ που με λυπηθήκατε.
Είπα βλακείες χωρίς λόγο. Έσπασα μπουκάλι χωρίς λόγο.
Δεν ήμουν ο εαυτός μου. Αντέγραφα τους άλλους.
Ήθελα ν' ανήκω στην παρέα.
Δεν το έκανα για λόγους τιμής.
Όλα ήταν στο κεφάλι μου.
Ζητώ συγγνώμη
απ' όσους πλήγωσα.
Θέλω να το πω.
Δεν είμαι πια έτσι. Δεν θέλω να είμαι έτσι".
Αυτό πήγαινε σ' εκείνους.
Τώρα,
στους τρεις φίλους που από τότε
δεν τους ξανάδα…
Δεν τους έχω ξαναδεί…
Δεν…
Άδειασε το μυαλό μου. Δεν ξέρω πώς γύρισαν.
Σταματήσαμε να μιλάμε.
Πέρασαν πάνω από 30 χρόνια. Αν τους έβλεπα,
θα τους έλεγα…
Βασικά…
Θέλω
να τους πω το εξής.
"Βιλάι, Πίλα, Ουνγκ.
Όλη η τριάδα.
Βρήκατε ξύλα, παλιομαλάκες;
Τι ξύλα ψάχνατε;
Παλίσανδρο;
Περιμένατε άδεια για να κόψετε το δέντρο;
Άντε και γαμηθείτε, τομάρια!"
Όπου κι αν τους συναντήσω,
είτε είμαστε στο Παραγκόν είτε στο Τσατουτσάκ.
Τον θυμάμαι αυτόν.
"Ακόμα να βρεις ξύλα;"
Όχι για να τον προκαλέσω. Το κρατάω καιρό μέσα μου.
Πονάς;
Μ' αρέσουν τα κορίτσια που κάνουν μασάζ στα μάγουλα όταν γελάνε. Τι γλυκό!
Θες να γράψω "τίγρης";
Όσοι ανήκουν στη γενιά X και κοντεύουν στη σύνταξη όπως εγώ,
σ' αυτήν την ηλικία
αρχίζεις να νιώθεις το εξής.
Και νομίζω πως συμβαίνει σε όλους
αυτής της γενιάς.
Νοσταλγείς τη φύση.
Θες να επιστρέψεις στη φύση,
να ξυπνάς στη φύση,
να έχεις δικά σου λαχανικά, κότες, γουρούνια, απ' όλα.
Βλέπεις τον Ναμ Ραπιπάτ να έχει γουρούνια και βουβάλια,
να ζει στη φύση, και θες να κάνεις το ίδιο.
Κι εγώ.
Το θέλω πάρα πολύ.
Θέλω να ζω στη φύση.
Ήμουν για λίγο στο Τσιάνγκ Μάι, αλλά ειδικά τώρα τελευταία
γέμισε τουρίστες. Αγόρασα σπίτι στο Νιμάν.
Δεν μπορούσα καν να βγάλω έξω το αμάξι.
Αυτό δεν είναι φύση.
Δεν αρκεί.
Έτσι έψαχνα να βρω ένα μέρος πιο κοντά στη φύση.
Μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω διακοπές στο Καντσαναμπούρι.
Στο Σάι Γιοκ Νόι.
Έμεινα σε πλωτό σπίτι
στο Σάι Γιοκ Νόι.
Την πρώτη μέρα ήμουν πανευτυχής.
Ξύπνησα και είχε ομίχλη πάνω απ' το νερό.
Τη νύχτα άκουγες το νερό κάτω απ' το σπιτάκι.
Εντάξει, αυτό θα πει ζωή.
Αυτό θα πει βλάστηση.
Αν πας την περίοδο των βροχών,
θ' ακούς τη βροχούλα να κυλάει στη στέγη.
Αυτό θέλει ο κόσμος στην ηλικία μου. Να ζει σε τέτοια μέρη.
Έμεινα τρεις μέρες, μα δεν το αποφάσιζα κι επέστρεψα στη δουλειά.
Ξαναπήγα για άλλες τρεις μέρες. Αποφάσισα να μετακομίσω στο Σάι Γιοκ Νόι.
Δεν χρειαζόμουν πολλά. Τρεχούμενο νερό κι ένα πλωτό σπιτάκι.
Πρώτα έπρεπε να φτιάξω το σπίτι.
Αλλά δεν ήξερα πώς.
Απλώς το αποφάσισα. Δεν ήξερα γρι για όλα αυτά.
Πού πουλούσαν γη;
Βγήκα στη γύρα ψάχνοντας.
Και τι συνέβη; Γνώρισα έναν ντόπιο με μηχανάκι,
τον Κεκ.
Πέρασε από δίπλα μου,
σκάλωσε και ξαναγύρισε, σαν να μ' αναγνώρισε.
"Είσαι ο Μύτης;"
Θα του φάνηκε παράξενο
που περπατούσα μέσα στο δάσος.
Κι ενώ περπατούσα, απάντησα "Ναι, εγώ είμαι".
"Τι κάνεις εδώ;"
"Ψάχνω να βρω ακίνητο".
"Πώς θα βρεις έτσι;
Πήγαινε ρώτα τον πρόεδρο του χωριού.
Αν και ξέρω ένα. Τι το θες;"
Του είπα για το σπιτάκι.
Ήθελα να χτίσω ένα πλωτό σπιτάκι και να το αράξω στη γη κάποιου άλλου.
"Και ποιος θα σ' αφήσει;
Αν το δέσεις σε δέντρο και βρέξει
και βρεθεί σε άλλη περιοχή, τι θα γίνει;
Γη χρειάζεσαι πρώτα. Η γη είναι το παν".
"Τότε θέλω να είναι κοντά στο θέρετρο που μένω".
"Εδώ είναι πανάκριβα. Είναι δίπλα στον δρόμο.
Αν θες κάτι φτηνό, πήγαινε στην απέναντι πλευρά".
Για να πάω, έπρεπε να διασχίσω τη γέφυρα.
Ήταν περίπου δέκα χιλιόμετρα.
Αλλά ήμουν αποφασισμένος.
Δεν είχα γνώσεις, μόνο λαχτάρα.
Βρήκα μια έκταση, ούτε καν ένα ράι, όπου θα μπορούσα να δέσω πλωτό σπίτι.
Ο Κεκ τηλεφώνησε σ' έναν χτίστη πλωτών σπιτιών.
Πήγαινα συχνά στο Καντσαναμπούρι μέχρι να τελειώσει το σπίτι.
Τώρα πια θα μπορούσα να ζω κοντά στη φύση.
Δεν υπήρχαν γείτονες δίπλα στη γη μου.
Οι είσοδοι ήταν δύο.
Μπορούσες να μπεις μέσα απ' τον ναό Γουάνγκ Κρατσέ.
Έπρεπε να μπεις στον ναό, να περάσεις το κρεματόριο,
το κιόσκι και τα λοιπά για ένα χλμ. για να φτάσεις στη γη μου.
Ή να μπεις απ' τον ναό Κάο Πανγκ Τσαρονμπόλ.
Να περάσεις την πύλη, το κρεματόριο, τα 30 σκυλιά, το σπίτι των μοναχών,
εκεί όπου αποτεφρώνουν πτώματα, για ένα χιλιόμετρο.
Ήμουν στη μέση. Δεν υπήρχε άλλη πρόσβαση.
Καμία, εκτός κι αν ερχόσουν απ' το ποτάμι.
Καμία άλλη.
Λατρεύω τη φύση. Ήθελα να είμαι μόνος στη φύση.
Πίστευα πως θα ήταν ωραίος τρόπος ζωής
να είμαι μόνος. Θα διάβαζα, θα έγραφα κάνα βιβλίο.
Πάνω απ' όλα η φύση.
Θα καλλιεργούσα λαχανικά.
Το πρώτο βράδυ έβρεξε.
Δεν πειράζει, κάνει ατμόσφαιρα.
Έβρεξε. Το σπιτάκι που έφτιαξα είχε βεράντα.
Από 'δώ ως εκεί.
Μία βεράντα και το δωμάτιό μου.
Το σπίτι ήταν δέκα επί δέκα.
Εκεί η βεράντα, εδώ το δωμάτιο.
Δεν είχα ακόμα κουρτίνες.
Υπήρχε απλώς ένα παράθυρο με καφέ ταινία.
Έξω έβρεχε.
Εγώ για να κοιμηθώ, δεν θέλω καθόλου φως.
Αλλά αν έχει πολύ σκοτάδι,
με πιάνει άγχος.
Γιατί όταν έχει σκοτάδι, είναι κατασκότεινα
μιας και δεν υπάρχουν γείτονες.
Το πιο κοντινό φως ήταν πέρα μακριά.
Αν μου έκοβε κάνας Βιρμανός το λαρύγγι,
δεν θα το μάθαινε κανείς.
Αν με έτρωγε πύθωνας, δεν θα το μάθαινε κανείς.
Ήταν κατασκότεινα.
Μα έπρεπε ν' αντέξω επειδή αγαπώ τη φύση.
Έσβησα τα φώτα, εκτός απ' το φως της βεράντας.
Και σκέφτηκα
"Μύτη,
μην κοιτάς γύρω γύρω.
Κοίτα μόνο εκεί που πρέπει".
Ήξερα πως στις δύο το πρωί θα σηκωνόμουν για κατούρημα.
"Μην κοιτάς ανιχνευτικά γιατί κάτι θ' ανακαλύψεις.
Μόνο τα πόδια σου κοίτα".
Στις δύο σηκώθηκα για κατούρημα.
Πήγα στο μπάνιο.
Έκανα την ανάγκη μου και γύρισα.
Όταν ξάπλωσα…
Εδώ είναι ο καθρέφτης.
Κρεβάτι, καθρέφτης, βεράντα.
Πήγα να ξαπλώσω,
αλλά μόλις έπεσε το κεφάλι μου στο μαξιλάρι,
με την άκρη του ματιού μου…
Γαμώτο.
Μία γριά ντυμένη με σαρόνγκ καθόταν εκεί
και χτενιζόταν.
Βούρτσιζε τα γκρίζα της μαλλιά.
Την είδα αστραπιαία,
στα κλεφτά.
Γύρισα πλευρό.
"Γαμώτο!
Τι ήθελες και κοίταξες;"
Με κατσάδιασα.
"Αν δεν είχες κοιτάξει
και απλώς ξάπλωνες… Μα έτσι θα χτυπούσες πουθενά το κεφάλι
ή θα σκόνταφτες στο κρεβάτι.
Έπρεπε να κοιτάξεις.
Γαμώτο! Εσύ φταις. Κοίταξες. Τώρα;"
Μάλωνα μόνος μου.
Προσευχήθηκα.
Άρχισα τις προσευχές.
Είπα όποια προσευχή ήξερα. Μπαχούμ, για αγάπη και καλοσύνη.
Μετά από λίγο συνειδητοποίησα
πως ήμουν κοτζάμ άντρας
κι έπρεπε να μείνω καιρό εκεί. Θα το έβαζα κάτω;
Αν έχανα, θα έχανα οριστικά.
Γιατί να μην το αντιμετωπίσω; Να ορθώσω ανάστημα.
Καταρχάς,
έπιασε η προσευχή μου;
Αν ναι, θα είχε εξαφανιστεί.
Θα είχα ξεμπερδέψει. Ίσως ήθελε απλώς μια ευχή.
Τέλος πάντων, προσπάθησα ν' αναθαρρήσω. Πήρα βαθιά ανάσα.
Έκανα κουράγιο, γύρισα
και κοίταξα.
Ακόμα εκεί!
Καθόταν με τα πόδια λυγισμένα.
Ένα αδέσποτο σκυλί που έξυνε το αυτί του.
Τι στο καλό;
Μια γριά με σαρόνγκ;
Βλάκα.
Ήταν ένας ψωραλέος κοπρίτης με ανάκατο τρίχωμα.
Ήμουν για γέλια και για κλάματα. Απίστευτο!
"Και θες να είσαι στη φύση;"
Μετά ξαναέπεσα για ύπνο.
Αλλά αν ο σκύλος ήταν φάντασμα;
Ίσως πήρε τη μορφή σκύλου.
"Ξέχνα το, κοιμήσου.
Το πρωί θα ρωτήσω τους ντόπιους".
Πήγα και τους ρώτησα πώς ήρθε ο σκύλος στο πλωτό σπίτι.
"Θα είναι απ' τον ναό. Μην τρομάζεις.
Η βροχή θα φταίει.
Έβρεξε. Ο σκύλος θα ήρθε προς το φως για να ζεσταθεί.
Μη δίνεις σημασία, θα φύγει. Αν φοβάσαι, χτίσε φράχτη".
Όλα τα πλωτά σπίτια
έχουν σανίδες για ν' ανεβαίνεις. Ο φράχτης θα έμπαινε επάνω.
Δεν ξανάρθε.
Τέρμα τα σκυλιά. Τι ευτυχία!
Αλλά γέμισα γκέκο.
Πλάκωσαν τα γκέκο.
Πώς ανέβηκαν; Πήδηξαν;
"Θα χώθηκαν κάτω απ' τη σανίδα.
Όλα τα φοβάσαι".
Τα γκέγκο ήρθαν
εξαιτίας των εντόμων.
Αν έχεις έντομα, θα έχεις και γκέκο. Είναι κύκλος.
Ζούσαν στα δέντρα. Το φως τράβηξε τα έντομα κι έπειτα τα γκέκο.
Τι έχει σειρά; Τα φίδια.
Είχα φίδια, παιδιά.
Ένα σωρό ζώα.
Μου έκανε επίθεση η φύση.
Κανονικά στην Μπανγκόκ βγάζεις τα παπούτσια σου
και μετά τα ξαναφοράς.
Εδώ όχι. Μια φορά το έβαλα κι ένιωσα πως πάτησα πάνω σε κάλτσα.
Ή φρύνος ήταν ή βάτραχος.
Δεν ήξερα πότε θα πλάκωναν τα φίδια.
Γκέκο, φίδια, σκαθάρια.
Ξέρετε τα σταφυλινοειδή;
Βγαίνουν μετά τη βροχή.
Έχουν ρίγες στον πισινό. Αν τα αγγίξεις, είναι σαν να πιάνεις οξύ.
Στο σπιτάκι ήρθαν όλων των ειδών τα ζώα. Περιστέρια.
Τα πέρασα για φάντασμα.
Στη στέγη. Πότε ανέβηκαν εκεί πάνω;
Γαμώτο. Γιατί τόσο πολλά;
Μύγες.
Σκάνε μύτη το καλοκαίρι.
Όχι μόνες ή δύο δύο.
Εκατοντάδες χιλιάδες μαζί.
Φανταζόμουν
πως θα ζούσα δίπλα στο νερό διαβάζοντας βιβλία,
γράφοντας σενάρια.
Θα 'θελα. Πετούσαν μες στα μάτια μου.
Έμπαιναν κυριολεκτικά μέσα κι έκοβαν βόλτες.
Είπα να φορέσω τα γυαλιά πιο κοντά στα μάτια,
αλλά μαζεύονταν, σκαρφάλωναν κι έμπαιναν μέσα.
Συνήθως την πέφτουν σε βουβάλια, αλλά δεν υπήρχαν.
Έπρεπε να μάθω να ζω μαζί τους.
Γκούγκλαρα "Πώς ξεφορτώνεσαι τις μύγες;"
Προσπάθησα να το ψάξω,
αλλά το ίντερνετ…
Ας μην αρχίσω καλύτερα.
Ήθελα να ζω κοντά στη φύση.
Χωρίς ίντερνετ.
Άργησα ν' ανακαλύψω πως βάζεις φύλλα από παγώνι, το φυτό.
Κρατάνε μακριά τις μύγες.
Ευτυχώς, υπήρχε ένα δέντρο στη γη μου.
Ανέβηκα και μάζεψα μπόλικα.
Μάζεψα πολλά και τα έβαλα κοντά στο σημείο που έγραφα.
Δεν βοήθησαν. Συνέχισαν να μπαίνουν μύγες στα μάτια μου.
Έδεσα τα φύλλα στα γυαλιά μου.
Τρελό θέαμα. Έμοιαζα με θάμνο.
Σας το λέω, μην πιστεύετε το Google. Σκατά βοήθησε!
Συνέχισαν να έρχονται.
Το χειρότερο είναι πως τα φύλλα βρομούσαν.
Μου έφερναν ζάλη και φτέρνισμα.
Είχα αλλεργία, έτρεχε η μύτη μου. Πώς να ζούσα στη φύση;
Οι νύχτες ήταν πολύ δύσκολες.
Ειδικά μερικές.
Εκεί που ξάπλωνα…
Σ' ένα πράγμα πήγαινε το μυαλό μου, επειδή μόνο αυτό ξέρω.
Ξάπλωνα. Φάντασμα;
Μου επιτίθεται φάντασμα.
"Τι κάνεις στα χωράφια μου;"
Ρώτησα τον Κεκ
"Υπάρχουν φαντάσματα εδώ; Είμαι ανάμεσα σε δύο ναούς.
Έγινε καμιά κηδεία;"
"Όταν βρέχει,
κατεβαίνουν ξύλα και μπαμπού απ' το ποτάμι.
Μπαίνουν από κάτω και χτυπάνε τη γέφυρα".
Μ' έπιασε ηττοπάθεια.
Παραδέχομαι πως δεν μαγειρεύω.
Βασικά, δεν ξέρω. Όταν βράδιασε,
ήθελα να πάω στο παντοπωλείο.
Το πιο κοντινό ήταν τουλάχιστον οκτώ χιλιόμετρα μακριά.
Όμως, το πρόβλημα δεν ήταν αυτό. Έπρεπε να περάσω απ' τον ναό.
Οι ναοί στην επαρχία σβήνουν τα φώτα το βράδυ για λόγους οικονομίας.
Πήρα το αμάξι.
Εδώ ήταν το σπίτι. Έπρεπε ν' ανηφορίσω τον λόφο
για να βγω στον δρόμο.
Ήταν κατασκότεινα. Τα δικά μου ήταν τα μόνα φώτα.
Έξω πίσσα παντού.
Έσβησα τους προβολείς κι έγινα ένα με το σκοτάδι.
Έκανα λίγη απόσταση.
Να ο ναός. Σε κανένα χιλιόμετρο.
Μόλις είδα το κρεματόριο…
μου κόπηκε η όρεξη.
Πήγα σπίτι κι έφτιαξα νουντλς.
Όλα ήταν δύσκολα.
Θυμάστε που ήθελα δικά μου λαχανικά; Τα έφαγαν τα σκουλήκια.
Μην είστε αφελείς. Δεν τα διώχνει το ξύδι.
Ξεχάστε το!
Μίλησα με αγρότες. Πρόκειται για μύθο.
Απλώς τα ζαλίζει,
αλλά δεν τα κρατάει μακριά.
"Κι εσύ τι κάνεις, θεία;"
"Φυτοφάρμακα, αγόρι μου".
Τελικά ανακάλυψα την αλήθεια
ζώντας στη φύση και θέλοντας να είμαι αυτάρκης.
Θα σας την πω.
Δεν είμαι της αυτάρκειας.
Δεν άντεχα να μείνω.
Δεν είναι το στιλ μου.
Παρίστανα πως ήθελα να είμαι αυτάρκης και να καλλιεργώ λαχανικά.
Δεν ήμουν εγώ. Το έκανα για επίδειξη. Ήθελα να γίνω τέτοιος άνθρωπος.
Δεν ήταν εύκολο.
Απλώς μιμούμουν διάσημους και ινφλουένσερ.
Τους είχα δει να καλλιεργούν ρύζι.
Τι βλάκας! Με βανάκι πήγαν.
Πασαλείφτηκαν μ' ένα σωρό αντιηλιακό,
κατέβηκαν, πόζαραν για το Instagram
και ξαναγύρισαν στο AC.
Στ' αλήθεια το κάνουν
οι αγρότες.
Μην το παίζετε άλλο. Τώρα το συνειδητοποίησα.
Δεν είμαι αγρότης.
Μεγάλωσα φτωχός. Δεν χρειάζεται να τον παριστάνω κι άλλο.
Σωστά; Θέλω κλιματισμό,
γρήγορο ίντερνετ για Netflix και μηδέν μύγες στα μάτια.
Είμαι καταναλωτής.
Άσε άλλους να παράγουν, εγώ θ' αγοράζω.
Ισορροπημένα πράγματα.
Αλλιώς όλοι θα καλλιεργούσαν λαχανικά.
Πήγα στην αγορά στο Σάι Γιοκ Νόι.
Οι πωλητές είπαν πως δεν υπήρχε κίνηση γιατί όλοι εκεί είναι αγρότες.
Όλοι καλλιεργούσαν λαχανικά. Δεν υπήρχαν αγοραστές.
Οι καλλιεργητές ξέρουν
πως μετά τη συγκομιδή, δεν προλαβαίνεις να τα φας όλα.
Είχα ένα σωρό τρόφιμα.
Σε ποιον να τα έδινα; Δεν είχα γείτονες.
Καλά δεν λέω;
Τίνος κινητό χτυπάει;
Της Μπελά είναι; Αφήστε το να χτυπάει!
Ας παίζει, μ' αρέσει.
Είναι πολύ χαλαρωτικός αυτός ο ήχος όταν είμαι στη σκηνή.
Βάλτε άλλα τρία να βαράνε.
Όποιος έχει πρόβλημα ας φύγει.
Στο DEAW 12…
βασικά,
ανακοίνωσα τον αρραβώνα μου.
Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε.
Συχνά με ρωτάνε αν παντρεύτηκα.
"Τι έγινε με το σπίτι της νύφης;"
Είχε μόλις τελειώσει τότε.
Πέντε χρόνια μετά
είμαι ακόμα ελεύθερος.
Με ρωτάνε "Δεν νιώθεις μοναξιά;"
"Καλά είμαι". "Μα πώς;"
"Να 'ναι καλά οι συνοδοί.
Δεν ξέρεις πως υπάρχουν;
Χάρη σ' αυτές είμαι μια χαρά".
Τελευταία τις γνώρισα πολύ καλά.
Δεν αγνοούσα την ύπαρξή τους.
Ήξερα πως υπάρχουν, αλλά δεν είχα πάει.
Πρόσφατα με κάλεσε ένας φίλος
σε επαγγελματικό ραντεβού σε ιαπωνικό εστιατόριο στο Σάθορν.
Ήταν ένα κυριλέ μαγαζί με τεράστια VIP ζώνη.
Νόμιζα πως θα μιλούσαμε για δουλειές.
Όλοι στο τραπέζι ήταν πετυχημένοι επιχειρηματίες.
Νόμιζα πως με ήθελαν για παρουσιαστή ή κάτι τέτοιο.
Είχα βάλει τα καλά μου. Καθίσαμε.
Γύρω στα έξι μ' επτά άτομα.
Έκατσα στην παρέα και τα λέγαμε. Κάναμε ψιλοκουβέντα.
Είπαν πως περιμέναμε κι άλλα άτομα.
Επιχειρηματίες, νόμιζα. Και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα.
Κάτι θεές.
Τέσσερις θεές.
Ήρθαν και κάθισαν στις θέσεις που είχαν αφήσει κενές για εκείνες.
Η μία από αυτές,
ας την πούμε Τζόι, κάθισε δίπλα μου.
Δείτε τι θα πει επαγγελματισμός.
Έβγαζαν απίστευτη οικειότητα.
Σαν συμμαθήτριες.
"Καλέ, Μύτη. Βρε, Μύτη".
Μπήκαν κατευθείαν στο κλίμα. Αυτό θα πει επαγγελματίας.
Αλλά δεν κάνουν σεξουαλικές χάρες.
Σου κρατάνε απλώς παρέα.
Διασκεδάζαμε. Έπεσαν προστυχόλογα.
Αλλά παρατήρησα πως η Τζόι δίπλα μου
δεν μιλούσε και πάρα πολύ.
Έτσι σκέφτηκα να το παίξω ιππότης
και πήρα λίγο φαγητό…
Θα είμαι ειλικρινής, ήθελα να τη φλερτάρω.
Πήρα σούσι και το έβαλα στο πιάτο της.
Γύρισε και κοίταξε "Μου έδωσες μόνο μια μπουκιά.
Αλλά όταν σε φάω, θα σε κάνω δυο χαψιές".
Αυτό θα πει συνοδός.
Της έδωσα γουασάμπι.
"Πρόσεχε, κούκλα μου. Καίει, είναι φρέσκο. Ορίστε".
"Ξέρεις κάτι,
εγώ καίω περισσότερο".
Ύστερα πρόσεξα πως φορούσε ένα σακάκι που έχει πέραση στις γυναίκες.
Από αυτά που δεν έχουν μανίκια για τα χέρια.
Δεν κατάλαβα γιατί το φορούσε.
Λογικά
θα δυσκολευόταν να σηκώνει τα χέρια και να πιάνει πράγματα.
Ήταν σαν κρεμάστρα που προεξείχαν εκατέρωθεν πράγματα.
Τη ρώτησα
"Κρυώνεις;
Αν κρυώνεις, θα πω να χαμηλώσουν τον κλιματισμό".
Είπε "Δεν κρυώνω.
Αν το βγάλω αυτό,
θα δουν όλοι το στήθος μου.
Θα το αντέξεις;"
Πριν προλάβω ν' απαντήσω, το έβγαλε.
Το πέταξε σε μια καρέκλα και γύρισε προς το μέρος μου.
Εγώ δίπλα της.
Και το πρώτο που με ρώτησε
"Σου φαίνονται μεγάλα;"
Σ' όλη μου τη ζωή δεν έχω ξανακάνει παρόμοια κουβέντα.
Γυναίκα με ρώτησε αν μου φαίνονται μεγάλα.
Αν συνηθίζεται, θα το κάνω κι εγώ.
Θα ρωτήσω καμιά στο τρένο "Σου φαίνεται μεγάλο το πουλί μου;"
Το καταδιασκέδασα.
Πρώτη φορά έκανα τέτοια συζήτηση, ζωντάνεψα.
"Βασικά, είναι όμορφα με ωραίες αναλογίες".
Απάντησε "Θα κάνω πλαστική για να γίνουν μέγεθος E".
Ρώτησα "Μα γιατί; Είναι πολύ ωραία".
"Δεν καταλαβαίνεις. Υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός στη δουλειά.
Χρειάζομαι αβαντάζ".
"Φαίνονται φυσικά.
Κι αυτό είναι αβαντάζ και δυσεύρετο στις μέρες μας".
"Τώρα είναι αργά.
Η επέμβαση θα γίνει σε τέσσερις μέρες".
"Αλήθεια;"
Αναστέναξε. "Αλλά δεν θα μπορέσω να την κάνω".
"Πώς κι έτσι;"
"Μου λείπουν 40.000".
Της είπα ν' αναβάλει το χειρουργείο.
Απάντησε "Δεν γίνεται.
Ο χειρουργός είναι διάσημος". Ανέφερε γνωστούς πελάτες.
"Είναι πολύ καλός. Δεν βρίσκεις εύκολα ραντεβού.
Και, κυρίως, τα χρειάζομαι άμεσα".
Άμεσα;
Ήμουν σε σύγχυση. Υπήρχε λίστα αναμονής να τα γλείψει;
Δεν ήξερα τι ν' απαντήσω. "Μάλιστα".
Ξανάρχισα να τρώω
για ν' αποφύγω την κουβέντα.
Ήπια μια γουλιά πράσινο τσάι.
Έπεσε μια αμήχανη σιωπή και μου είπε
"Μύτη,
αν με βοηθήσεις
με τις 40.000,
θα είσαι ο πρώτος που θα τα δει μετά την επέμβαση".
Σταθείτε, δεν είμαι χθεσινός.
Ενήλικας είμαι. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου.
Μόλις γνωριστήκαμε και ζητάει 40.000 για πλαστική στήθους;
Ξέρετε τι της είπα;
"Τζόι…
δώσε τραπεζικό λογαριασμό".
Τη βρήκα στο Line.
Της μετέφερα αμέσως τα χρήματα.
Τα έστειλα.
Σε τέσσερις μέρες, θα τα έβλεπα πρώτος.
Δεν χρειάστηκε να περιμένω.
Γύρω στις δύο το πρωί, με μπλόκαρε στο Line.
Ξέρω πως αυτό θα βγει στο Netflix.
Τουλάχιστον,
σε περίπτωση που βλέπει, θα μιλήσω στην κάμερα.
"Τζόι…
οι 40.000…
Κανένα πρόβλημα.
Δεν τα θέλω πίσω.
Χαλάλι τα λεφτά
για τις υπηρεσίες διασκέδασης που προσέφερες.
Όμως,
θα ήθελα να σου ζητήσω μια μικρή χάρη".
Το βράδυ που καθόμασταν δίπλα δίπλα πρόσεξα πως είχε ωραία τατουάζ.
Εδώ κι εκεί. Γραφικού, όπως λέγεται, στιλ.
"Θα ήθελα να σου ζητήσω, Τζόι,
να κάνεις τατουάζ
το όνομά μου
κάτω απ' το στήθος.
Το όνομα του δωρητή".
Όπως όταν πας στον ναό
και βλέπεις ονόματα χαραγμένα σε δίσκους, πιατέλες, καρέκλες,
μέχρι και στη βάση της ταφόπλακας.
Έτσι,
όταν κάποιος ασχολείται με το στήθος της,
για παράδειγμα, το πασπατεύει,
το ζουπάει, το πιπιλάει,
το μυρίζει, το γλείφει κλπ., ξαφνικά "Όπα.
Μια στιγμή.
'Δωρεά του Ούντομ Ταεπάνικ'.
Μισό λεπτό.
Δοξασμένο το όνομά του".
Δεν εννοώ πως δεν θέλω να βρω σύντροφο.
Καμία σχέση.
Βγαίνω ραντεβού όπως όλοι.
Αν θες να ερωτευτείς, γνωρίζεις κάποιον που σου αρέσει
και βγαίνετε για να γνωριστείτε.
Το πρόβλημα είναι
πως η αγάπη δεν φτάνει.
Οι σχέσεις δεν συνάπτονται μόνο μεταξύ δύο ατόμων.
Στην αγάπη εμπλέκονται κι ένα σωρό άλλοι άνθρωποι.
Γονείς, αδέρφια, συγγενείς, συνάδελφοι.
Εμπλέκονται πολλοί, καθώς και λεπτομέρειες για τον καλό σου.
Στα θέματα φαγητό, χέσιμο, σεξ, ύπνος.
Φαγητό, χέσιμο, σεξ, ύπνος.
Φαγητό.
Ας υποθέσουμε
πως ο ένας είναι λάτρης του φαγητού.
Τρώει πολύ και νιώθει ευτυχισμένος.
Ο άλλος δεν ενδιαφέρεται. Είναι περίεργος. Δεν θέλει το ένα και το άλλο.
Είναι βίγκαν ή δεν τρώει κάτι για θρησκευτικούς λόγους.
Δύσκολη κατάσταση.
Δεν λέω πως το ένα είναι καλό και το άλλο κακό, αλλά δεν ταιριάζουν.
Τρώμε πολλές φορές τη μέρα.
Τρως πρωινό και μετά από τρεις ώρες ξανατρώς.
Το φαγητό είναι πάντα πρόβλημα.
Τρώτε τα ίδια πράγματα;
Χέσιμο.
Παλιά είχα μια φίλη. Βασικά, είμαστε ακόμα φίλοι.
Πήγαμε δέκα μέρες στο εξωτερικό. Δεν έκανε κακά.
Η τύπισσα δεν έχεσε καθόλου.
Ανησύχησα. Πώς είναι δυνατόν;
Δεν της ερχόταν.
Έπινε νερό, έτρωγε διάφορα που δήθεν βοηθάνε, αλλά τζίφος.
Εκείνες τις δέκα μέρες κατάλαβα πώς είναι κάποιος που δεν χέζει.
Όλα της βρομούσαν.
Ούτε ψώνια ήθελε να κάνει ούτε τίποτα. Λες και είχε κατάθλιψη.
Περπατούσαμε κι ο ιδρώτας της μύριζε διάρροια.
Περνούσαμε χάλια.
Ήμασταν μες στη μιζέρια.
Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει ασυμβατότητα στο χέσιμο.
Είναι ο σύντροφός μου ζηλιάρης; Κερατώνει;
Είναι αλκοολικός;
Τεμπέλης; Πολλά πρέπει να λάβεις υπόψη σου.
Φαγητό, χέσιμο, σεξ.
Ενήλικες είμαστε, ξέρουμε τι έχει σημασία.
Υπάρχει συμβατότητα;
Οι άντρες… Θα φέρω παράδειγμα το φαγητό για να καταλάβετε.
Στο σεξ,
κάποιοι άντρες βιάζονται.
Στο φαγητό θα τους λέγαμε ανυπόμονους.
Για παράδειγμα, τρώνε τα νουντλς πριν καν γίνουν.
Μόλις τελειώσουν, πέφτουν για ύπνο.
Η σύντροφός του έχει πιο εκλεπτυσμένο γούστο.
Το προτιμά αλά ομακάσε.
Θέλει ορεκτικό να της ανοίξει η όρεξη,
διάφορα πιάτα στη σειρά μέχρι να έρθει το κυρίως
κι επιδόρπιο για κλείσιμο.
Θέλει ατμόσφαιρα και μουσική.
Η μυρωδιά… Όλα πρέπει να είναι τέλεια.
Πολύ εκλεπτυσμένα.
Όμως, ο τύπος το κάνει και την κάνει.
Δεν καταβάλλει προσπάθεια.
Υπάρχει ασυμβατότητα.
Σε κάποιους αρέσει
να γουρουνιάζουν.
Ίσως βλέπουν πολύ πορνό.
Χλαπ, χλαπ, χλαπ.
Προτεραιότητά τους η ποσότητα. Είναι του μπουφέ.
Χλαπακιάζουν. Χλαπ, χλαπ. Κωλογλειψίματα, πίπες, μουνοβουτιές.
Πιπιλίζουν δάχτυλα. Ό,τι περίεργο είδαν σε πορνό.
Άλλοι είναι σαν ερημίτες
που ζουν σε σπηλιά.
Βγαίνουν μια φορά τον χρόνο.
Αν δεν ταιριάζετε, δεν θα κρατήσει. Πιστέψτε με.
Φαγητό, χέσιμο, σεξ, ύπνος.
Ύπνος. Πάρα πολύ σημαντικό.
Έβγαινα με μία γυναίκα.
Μετά από λίγους μήνες θέλαμε να γνωριστούμε καλύτερα
και πήγαμε στο εξωτερικό.
Ταξιδάκι.
Ήταν η πρώτη νύχτα που θα περνούσαμε
στο ίδιο κρεβάτι.
Δεν είχαμε σεξουαλικές επαφές.
Πάμε στο κρεβάτι.
Ήταν king size. Για να δείξω αγνή πρόθεση,
έβαλα ανάμεσά μας ένα μαξιλάρι.
Ήμουν κύριος.
Μέσα μου ήθελα να περάσω τα όρια, μα συγκρατήθηκα
γιατί οι σχέσεις είναι σοβαρό πράμα.
Ήθελα σοβαρή σχέση, κάποια με την οποία να περάσω τη ζωή μου.
Οπότε είμαστε στο κρεβάτι και προσπαθώ να το παίξω άνετος.
Μεσήλικας είμαι. Δεν πίνω αναψυκτικά πριν κοιμηθώ.
Θα κλάνω συνέχεια.
Πρις, προυτς. Θα χάσω έδαφος.
Δεν γίνεται να ροχαλίζω.
"Μη ροχαλίζεις". Φούσκωσα το μαξιλάρι
για να μη γυρίσω απ' την άλλη
και βρεθώ σε καμιά περίεργη στάση.
Έτσι κοιμήθηκα.
Αν γύρει ο λαιμός, θα ροχαλίσω.
Έπειτα προσπάθησα να κοιμηθώ.
Έσβησα τα φώτα.
Μας πήρε ο ύπνος.
Αργά τη νύχτα,
κατά τη μία ή τις δύο το πρωί,
άκουσα ροχαλητό.
Πετάχτηκα πάνω. "Όχι ρε γαμώτο!
Θα τα καταστρέψεις όλα".
Έχετε ξυπνήσει ποτέ απ' το ροχαλητό σας;
Το ακούς και τρομάζεις.
Ανακάθισα. "Λοιπόν, σύνελθε".
Εκεί που τακτοποιούσα τα μαξιλάρια, ξανακούω το ροχαλητό.
Ακούστε πώς πήγαινε.
Σαν γουρούνι που φράκαρε σε πόρτα.
Σοβαρά.
Έκανα πολλές πρόβες,
γιατί ήθελα να το πετύχω για χάρη σας.
Όλες τις συγχορδίες.
Δεν ροχάλιζα εγώ.
Εκείνη ροχάλιζε.
Τι να έκανα;
Θέλω απόλυτο σκοτάδι κι ησυχία για να κοιμηθώ.
Αλλά ροχάλιζε.
Δεν γνωριζόμασταν καλά. Αν ήταν φίλη, θα την κλοτσούσα.
Ή θα γύριζα το κεφάλι της ν' αλλάξω σταθμό.
Θα άλλαζα πλευρά.
Να παίξει άλλη μουσική. Αυτή δεν την είχα ξανακούσει.
Πώς δουλεύει το πράμα; Έφταιγε η θέση του λαιμού;
Δεν είχα ξανακούσει τέτοιες νότες.
Το ροχαλητό συνεχιζόταν.
Απ' τις δύο μέχρι το χάραμα δεν έκλεισα μάτι.
Απλώς ξάπλωνα.
Μανούλα μου.
Το πρωί όλα φυσιολογικά.
Ξέρετε τις ερωτήσεις που κάνεις στην αρχή μιας σχέσης;
Κατεβήκαμε να φάμε πρωινό στο ξενοδοχείο.
"Πώς κοιμήθηκες;"
Είμαι ευγενικός άνθρωπος.
Απάντησα "Καθόλου καλά".
"Γιατί; Ήταν σκληρά τα μαξιλάρια;"
"Μπα, μια χαρά ήταν". Σε πεντάστερο μέναμε.
"Ήταν σκληρό το στρώμα;"
"Όχι, πολύ καλύτερο απ' το σπίτι".
"Τότε,
γιατί δεν κοιμήθηκες;"
Προσπάθησα να της το φέρω ευγενικά
"Ροχάλιζες".
Έχασε αμέσως το κέφι της.
"Δεν είναι αστείο".
Είπε πως δεν ήταν αστείο.
"Μην κάνεις πλάκα.
Με τον πρώην μου χώρισα γιατί ροχάλιζε και δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Οι φίλοι μου έλεγαν να τον χωρίσω.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Ένα βράδυ που ήμασταν ταξίδι, ηχογράφησα το ροχαλητό του.
Το έστειλα στους φίλους μου για να δουν πόσο υπέφερα.
Μου είπαν να τον χωρίσω. Δεν είναι καθόλου αστείο".
Έγινε ψυχρή μαζί μου.
Βγήκαμε κι είχε μούτρα.
Μες στην… Καταλάβατε.
Την πήγα για ψώνια
να νιώσει καλύτερα.
Στο δείπνο ξαναείχε κέφι.
Μετά ξαναπέσαμε στο κρεβάτι.
Βασικά,
όταν είσαι κουρασμένος, μπορεί να ροχαλίσεις.
Κι εγώ το κάνω.
Μπορεί να ροχαλίσεις απ' την κούραση ή τη λάθος στάση.
Ίσως συνέβη επειδή ήταν κουρασμένη απ' το ταξίδι.
Κοιμηθήκαμε. Και περίπου την ίδια ώρα…
Σαν να βασάνιζαν γουρούνι.
Δεν ήξερα τι να κάνω, δεν μ' έπιανε ύπνος.
Σηκώθηκα ήσυχα να μην την ξυπνήσω.
Το κινητό μου φόρτιζε δίπλα στο κρεβάτι.
Το έβγαλα απ' την πρίζα.
Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω,
οπότε τράβηξα βίντεο.
Μεγάλο.
Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω ως το πρωί.
Τράβηξα πολύ πράμα.
Την επόμενη μέρα με ξαναρώτησε στο πρωινό
"Μύτη,
πώς κοιμήθηκες;"
Είμαι ευγενικός άνθρωπος.
Της έδειξα το βίντεο.
Το είδε.
Νόμιζα
πως θα της έπεφτε το κινητό απ' τα χέρια.
"Μύτη,
είναι αληθινό;"
"Αν ήταν ψεύτικο, θα έπαιρνε χρόνια".
"Δεν είναι δυνατόν.
Δεν γίνεται".
Σπάραξε στο κλάμα.
Εκεί στο εστιατόριο.
Έκλαιγε γοερά.
Δεν ήξερα πώς να την παρηγορήσω. Δεν περίμενα τέτοια αντίδραση.
Αναγκάστηκα να της πω
πως όλοι ροχαλίζουμε, όλοι έχουμε θέματα.
Γυρίσαμε πίσω.
Φύγαμε νωρίτερα. Στο αεροπλάνο δεν μου μιλούσε.
Μετά απ' όλα αυτά ήθελα να βοηθήσω.
Της είπα "Πάμε σε γιατρό
να κάνουμε εξετάσεις
στο Σαμιτιβέγ Σρινακαρίν".
Θα κοιμόμασταν στο νοσοκομείο.
Γιατροί και νοσοκόμες μάς έβαλαν διάφορα σε κεφάλι, κρόταφο, στήθος.
Μέχρι κάτω στα δάχτυλα των ποδιών.
Κοιμηθήκαμε και το ιατρικό προσωπικό παρακολουθούσε
αν αναπνέαμε ή στριφογυρνούσαμε.
Οι μετρήσεις γίνονταν μέσω υπολογιστή.
Μετά τις μελέτησαν.
Πρέπει να κοιμάται με μάσκα για όλη της τη ζωή.
Δεν γιατρεύεται. Το ροχαλητό δεν θεραπεύεται.
Περίπλοκη φάση.
Μπορεί να φταίνε τυχόν αλλεργίες, υπερβολικά κιλά,
μυϊκή αδυναμία στη γλώσσα
ή απόφραξη αεραγωγού,
που προκαλεί έλλειψη οξυγόνου.
Όπως όταν πίνεις τσάι μπόμπα.
Συνήθως ανεβαίνει εύκολα,
αλλά οι πέρλες μπορεί να φρακάρουν στο καλαμάκι.
Έτσι κι εδώ.
Το σώμα χρειάζεται οξυγόνο. Δεν θέλει να πεθάνει.
Γι' αυτό συμβαίνει.
Ήρθε η στιγμή να διαλέξει μάσκα.
Μεγάλη απόφαση.
Οι μάσκες είναι σαν αυτοκίνητα.
Υπάρχουν τα κινεζικά και τα τούρμπο.
Οι ελαφριές ήταν ακριβές, επειδή το μηχάνημα εκλύει οξυγόνο
με υγρασία μέσα στη μύτη σου.
Κάνει φασαρία.
Δεν θα κάτσει καλά στο πρόσωπο,
εκτός αν είναι εξατομικευμένη. Πρέπει να δοκιμάσεις πολλές.
Υπάρχουν μάσκες με τρία λουριά,
που καλύπτουν τη μύτη και το στόμα.
Ένας μεγάλος σωλήνας
τη συνδέει με το μηχάνημα δίπλα στο κρεβάτι.
Το μηχάνημα ήταν στην πλευρά που κοιμάμαι.
Η πρίζα ήταν εκεί.
Το συνέδεσε.
Κάντε εικόνα.
Μάσκα με τρία λουριά στο πρόσωπο.
Στο μέτωπο σαν τενίστρια,
στη μέση και κάτω απ' το πιγούνι.
Αλλιώς θα έπεφτε.
Άντε να καυλώσεις μετά.
Σαν να κοιμάσαι με τον Νταρθ Βέιντερ.
Εσείς θα είχατε διάθεση για φίκι φίκι με τον Νταρθ Βέιντερ;
"Ψιτ, μωράκι μου".
Κι εκείνη γυρνάει…
"I am your father".
Πάει το φωτόσπαθο.
Άρχισα να σκέφτομαι
αν θα μπορούσα να είμαι με κάποια…
Ήταν σαν ασθενής
κι εγώ ο φροντιστής.
Μπορώ να κοιμάμαι με μια ασθενή για όλη μου τη ζωή;
Καταλαβαίνετε;
Στην πραγματικότητα, στις σχέσεις κάνουμε επιλογές.
Πρέπει να πάρεις την ευθύνη για τις επιλογές σου.
Δεν υπάρχει σωστό, λάθος. Εσύ επιλέγεις.
Πες πως ο άντρας σου πίνει.
Επιλέγεις να είσαι μαζί του.
Ή είναι τζογαδόρος.
Επιλέγεις να μείνεις.
Είναι εθισμένος γκέιμερ.
Τον διάλεξες; Ναι. Τότε εσύ έχεις την ευθύνη.
Έτσι πάει.
Σχέση με τον Νταρθ Βέιντερ;
Ψήνεσαι;
Ξέχνα το φωτόσπαθο.
Τελευταία έχω πει πολλές ιστορίες με φαντάσματα.
Συχνά με ρωτάνε αν είναι αλήθεια.
Δεν ξέρω, αλλά είναι ακόμα σπίτι μου.
Σοβαρά.
Πολλοί μεγαλύτεροι φίλοι ανησυχούν για μένα.
Με παίρνουν "Μύτη, έχεις ακόμα το φάντασμα;"
Απαντώ "Δεν ξέρω,
αλλά νιώθω πιο γενναίος. Νομίζω πως μπορούμε να συνυπάρξουμε".
Ρωτάνε "Διαβάζεις ευχές;"
Απαντώ "Μην ανησυχείς.
Είναι η πρώτη μου προτεραιότητα.
Μου αρέσει πολύ να προσεύχομαι".
"Κάνεις και για το φάντασμα;" "Φυσικά".
"Πιάνουν;" "Πού να ξέρω;"
"Αν είχαν πιάσει, θα ξεμπέρδευες".
"Πού να ξέρω; Τις απευθύνω στους καρμικούς συντρόφους μου".
"Όχι, πρέπει να λες όνομα".
"Κάτσε, πού θες να ξέρω
τίνος είναι αυτό;"
Καλά δεν λέω;
Ποιος έστειλε το φάντασμα; Από πού ήρθε;
Κάποιος είπε πως είναι μαύρη μαγεία. Από ποιον;
"Ξέρω έναν σαμάνο που θα βοηθήσει". "Πού είναι;"
"Να ο αριθμός του".
Μου έδωσε και διεύθυνση.
"Τι ιδιαίτερο έχει;"
"Πρέπει να τον επισκεφτείς.
Θα σου δώσει πέντε ονόματα.
Πρέπει να ζητήσεις συγχώρεση
με θυμίαμα, κεριά και λουλούδια.
Το πρωί θα έχει εξαφανιστεί".
"Εντάξει, θα το δοκιμάσω".
Πήγα να βρω τον σαμάνο.
Είναι στον βορρά, δεν μπορώ να πω περιοχή.
Δεν τον έβρισκα γιατί οι δρόμοι ήταν μπερδεμένοι
κι έτσι προσέλαβα
για οδηγό τον Αντ.
Ήταν ένας νέος απ' τον βορρά με ανοιχτόχρωμο δέρμα.
Όμορφος άντρας, παιδί.
Διασχίσαμε όλους τους δρόμους και, για να μην πολυλογώ,
φτάσαμε σ' ένα σπίτι αρχιτεκτονικής Λάνα.
Είχε κοσμοσυρροή.
Περίμενα γύρω στη μιάμιση ώρα να έρθει η σειρά μου.
Μπήκα στο σπίτι. Ήταν όσο και η σκηνή.
Αυτός καθόταν σε παγκάκι δίπλα σ' ένα τριγωνικό μαξιλάρι.
Πήγα προς το μέρος του. "Για ποιον λόγο ήρθες;" ρώτησε.
Του εξήγησα το πρόβλημα.
"Έχω φάντασμα. Κάποιος είπε πως με καταράστηκαν".
"Μάλιστα, λοιπόν.
Θα σου δώσω ονόματα".
"Ναι. Τι πρέπει να κάνω;"
"Πήγαινε σ' εννέα ναούς να προσευχηθείς".
Μου έδωσε μια λίστα με ναούς.
"Σ' αυτούς πρέπει να πας, σχετίζονται με το κάρμα σου".
"Μάλιστα. Και μετά;"
"Μετά
στείλε φωτογραφίες ή βίντεο που προσεύχεσαι στον βοηθό μου".
Πήρα τον αριθμό.
Μόλις θα πήγαινα και στους εννέα ναούς,
ο βοηθός θα εξαργύρωνε τις ευχές, σαν αμοιβή, και θα έκανε διαλογισμό.
Θα επικοινωνούσε με κάποια ανώτερη δύναμη και θα έβγαινε μια λίστα με πέντε ονόματα.
Τελείωσα,
οπότε ευχαρίστησα τον σαμάνο όπως συνηθίζεται.
Πέρασα έξω.
"Σταθείτε", είπε.
"Ο πρώτος να φύγει, ο άλλος να μείνει".
Ο πρώτος ήμουν εγώ.
Ο άλλος ήταν ο Αντ.
"Έλα εδώ".
Νόμιζα πως θα μιλούσαν για μένα.
Πως ενδεχομένως ήξερε ότι κινδύνευα
και δεν ήθελε να μου το πει.
Οπότε περίμενα έξω.
Ο Αντ έμεινε μέσα άλλα 35 λεπτά.
Τον περίμενα μες στη ζέστη.
Όταν βγήκε, ρώτησα "Λοιπόν, Αντ, πώς πήγε;"
"Όχι εδώ. Πάμε στο αμάξι".
Πηγαίνουμε.
Οδηγήσαμε λίγη ώρα. "Πες μου".
"Είμαστε κοντά ακόμα. Δεν μπορώ να σου πω".
"Να πάρει. Πρέπει να μάθω, πες μου".
"Σε δέκα χιλιόμετρα έχει ένα καφέ".
Κάναμε στάση στο καφέ.
Καθίσαμε χωρίς να παραγγείλουμε.
"Πες μου. Τι έγινε;"
"Μπήκα μέσα.
Ο σαμάνος κλείδωσε πόρτα,
έκλεισε κουρτίνες
και με πλησίασε
σε απόσταση αναπνοής.
Μιλούσε με βόρειο ιδίωμα".
"Αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα;"
"Όχι, κανένα".
"Θ' αντιμετωπίσεις.
Αλλά περίμενε,
θα σου δώσω πέντε ονόματα".
"Πού να πάω να προσευχηθώ;"
"Δεν χρειάζεται".
"Τότε τι να κάνω;"
"Βγάλε μπλούζα".
Ο Αντ την έβγαλε. "Και τι έκανε;"
"Με πλησίασε και ρώτησε
'Τι μέρα γεννήθηκες;'
Απάντησα 'Κυριακή'.
Με άγγιξε με το χέρι του
σε καθοδική πορεία".
"Δευτέρα, Τρίτη,
Τετάρτη,
Πέμπτη,
Παρασκευή,
Σάββατο, Κυριακή".
"Αντ, εσύ τι έκανες;"
"Δεν ήξερα τι να κάνω.
Δεν ήξερα αν ήταν τελετουργία. Τον άφησα να με χουφτώσει".
"Μετά τι έγινε;" "Ρώτησε ποιον μήνα γεννήθηκα.
Απάντησα 'Σεπτέμβριο'".
"Ιανουάριος, Φεβρουάριος,
Μάρτιος, Απρίλιος…
Σεπτέμβριος".
"Ποια χρονιά γεννήθηκες;"
"Γεννήθηκα τη χρονιά του χοίρου".
"Ποντικός, βούβαλος, τίγρης, λαγός,
μαϊμού, κόκορας, σκύλος,
χοίρος".
"Και μετά;"
"Μου είπε πως δεν έβλεπε καθαρά.
Η λίστα δεν ήταν ξεκάθαρη".
"Δεν βγήκε όλη. Καμιά φορά ακούω μόνο το μικρό ή το επίθετο".
"Τι να κάνω;"
"Βγάλε παντελόνι".
Τον έβαλε να βγάλει το παντελόνι και να ξαπλώσει στο παγκάκι όπου καθόταν.
Κάθισε στο παγκάκι. Ο σαμάνος πλησίασε.
Τον ξαναρώτησε
"Τι μέρα γεννήθηκες;" "Σας είπα ήδη".
"Δεν φαίνεται καλά η λίστα".
Ξανά. "Ποντικός, βούβαλος", χούφτωμα.
Τον χούφτωνε όλη την ώρα.
Μετά έφυγε.
Μου έδειξε το χαρτί. "Να τα πέντε ονόματα που πήρα".
Το κοίταξα. "Γαμώτο!"
Το είπα πολύ δυνατά. Γύρισε όλο το καφέ.
"Τι πρόβλημα έχει, γαμώτο; Γιατί το έκανε;"
"Μην ασχολείσαι. Άντρας είμαι, δεν πειράζει".
"Πειράζει!"
Θυμώνω όταν ακούω για σεξουαλική παρενόχληση.
Δεν συμβαίνει μόνο σε γυναίκες. Συμβαίνει και σε άντρες.
Φούντωσα
"Εγώ σε πήγα εκεί.
Εγώ σ' έμπλεξα.
Θα γυρίσουμε πίσω.
Πρέπει να του δώσουμε ένα μάθημα".
"Δεν πειράζει".
"Όχι, αυτό δεν θα περάσει έτσι".
"Τι θα κάνεις;"
"Θα τον κάνω ρεζίλι μπροστά σε όλους.
'Σαμάνε, τι πράγματα είναι αυτά;
Το πουλί μου δεν σου άρεσε;
Γιατί πρέπει να πάω σε εννέα ναούς;
Θα με φάνε οι δρόμοι.
Πρέπει να πάω στο Πιτσανουλόκ, στα βουνά, στην Μπανγκόκ.
Για να πάω παντού, θα χρειαστώ
έναν μήνα και 100.000 μπατ σε αεροπορικά.
Ας μου έπιανες το πουλί.
Τι κακό έκανα;
Έλα να με χουφτώσεις.
Θα γδυθώ'".
Έτσι ζει η γενιά μου.
Περάσαμε το ζενίθ μας. Τώρα θα βγούμε στη σύνταξη.
Όσοι έχουν ίδια ηλικία σκέφτονται παρόμοια.
Θέλουμε να κάνουμε τα απωθημένα μας.
Ενθουσιαζόμαστε όταν κάνουμε κάτι που δεν έχουμε ξανακάνει.
Κάποιοι θέλουν
να κάνουν ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο.
Άλλοι θέλουν να σκαρφαλώσουν βουνά
ή να κολυμπήσουν με καρχαρίες. Άλλοι γυρίζουν τον κόσμο.
Σωστά; Ποτέ δεν με ένοιαζαν όλα αυτά.
Δεν ήθελα να τα κάνω.
Δεν με τραβάνε ιδιαίτερα.
Μου αρέσουν πράγματα
που με ξεσηκώνουν.
Αλλά όχι αυτού του στιλ.
Πρόσφατα έκανα κάτι που με ξεσήκωσε.
Είδα έναν εξωτικό χορό.
Ναι, σοβαρά.
Ίσως πιστεύετε πως οι εξωτικοί χοροί δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο.
Γιατί να πάει κανείς;
Δεν ήταν δική μου ιδέα. Το πρότεινε ένας φίλος απ' το εξωτερικό.
Ήρθε ταξίδι. Ρώτησα τι θα έκανε.
Θα έτρωγε στο Τζέι Φάι, θα πήγαινε στον ναό
και τελευταίος σταθμός
ένα γκόγκο μπαρ στην οδό Μπάνγκλα στο Πουκέτ.
Ρώτησα γιατί. Είπε "Δεν ξέρεις;
Δεν θα σου πω.
Πρέπει να το δεις με τα μάτια σου. Ταϊλανδός είσαι!"
Δεν ήθελα να με κοροϊδεύει
κι έτσι πήγα.
Κάτι τέτοια
έχουν σημασία για μένα.
Πράγματα δηλαδή…
που φαίνονται ανούσια, αλλά για μένα είναι σημαντικά.
Πήγα στο Πουκέτ στην Μπάνγκλα. Βρήκα το μπαρ που ανέφερε.
Είπε πως δεν είχα ξαναδεί τέτοιο σόου.
Δεν ήξερα το παραμικρό. Πήγα στην Μπάνγκλα σ' ένα στενό
όπου χόρευε κόσμος.
Κάποιοι με είδαν, ήθελαν φωτογραφίες.
Όλα μια χαρά. Ρώτησα κάποιον πού είναι το μπαρ.
Μου είπε
"Είναι μυστικό μπαρ.
Αλλάζει όνομα κάθε μήνα επειδή το κλείνει η αστυνομία.
Δεν ξέρω
πού είναι τώρα, αλλά παλιά ήταν σ' εκείνον τον δρόμο".
Έδειξε έναν δρόμο και κατευθύνθηκα προς τα εκεί.
Βρήκα το μέρος, αλλά λεγόταν αλλιώς.
Πήγα σ' έναν τύπο που στεκόταν έξω.
Σκληρή μούρη.
"Ψάχνω αυτό το μέρος".
"Ταϊλανδός είσαι;
Οι Ταϊλανδοί απαγορεύονται. Δεν μπορείς να μπεις".
Απαγορευόταν η είσοδος σε Ταϊλανδούς. Μάλιστα.
"Δρόμο. Απαγορεύονται οι Ταϊλανδοί".
Μ' έδιωξε σαν το σκυλί.
Δεν είχε σημασία που ήμουν ο Μύτης.
Τα παράτησα. Τόσον δρόμο έκανα
και δεν γινόταν να μπω. Μετά είδα έναν τύπο.
Είχε τατουάζ στο πρόσωπο.
Είχαμε βγάλει φωτογραφία στο στενό.
Είπε "Μύτη, τι κάνεις;"
"Ήθελα να πάω στο γκόγκο μπαρ".
Προσπέρασε μια παρέα ξένων.
"Ψιτ", είπε στον τύπο με τα εισιτήρια.
"Ψιτ".
"Άσε το κινητό. Απαγορεύεται η βιντεοσκόπηση".
Θα ήταν το αφεντικό.
Επιτέλους ανταμείφθηκαν οι καλές μου πράξεις.
Αυτή ήταν η ανταμοιβή μου.
Ήμουν ο μόνος Ταϊλανδός στο μπαρ.
Η αίθουσα ήταν περίπου τόση.
Υπήρχαν Κορεάτες, Κινέζοι, μαύροι, άσπροι. Άνθρωποι όλων των ειδών.
Με οδήγησε μπροστά.
Ακριβώς εδώ, δίπλα στη σκηνή.
Ήταν λίγο πιο ψηλά.
Κάπως έτσι.
Το σόου είχε ξεκινήσει πριν από ώρα.
Όταν πήγα, ακούστε τι νούμερο έκαναν.
Λοιπόν, υπήρχε
μια γυναίκα γύρω στα 40.
Βγήκε χορεύοντας πολύ σέξι,
αλλά φαινόταν σαν να μην είχε χορτάσει τον ύπνο της.
Σαν να ήταν κουρασμένη και υποσιτισμένη.
Και πιθανώς να είχε οικονομικά προβλήματα.
Χόρευε σαν να είχαν δει πολλά τα μάτια της.
Χόρευε.
Η μουσική ήταν χορευτική. Θέλω να τραγουδήσω τη μελωδία,
αλλά θα μου ζητήσουν δικαιώματα.
Αν τραγουδήσω κάποιο κομμάτι ή μελωδία στο σόου, μπορεί να φάω μήνυση.
Δύσκολη η stand-up στις μέρες μας.
Μου είπαν οι συνεργάτες μου
να τραγουδήσω αυτό εδώ. Έχουν πάρει άδεια.
Το "Thatthong Sound".
Πείτε πως χόρευε το "Thatthong Sound".
Βασικά, δεν ξέρω τους στίχους.
Ο ήχος του Τάτονγκ
Κοιτάζοντας τ' αστέρια…
Να πάρει, δεν ταιριάζει!
Ας πούμε πως χόρευε.
Μετά από λίγο πήγε να φέρει μια γυάλα.
Ήταν γυάλα για ψάρια με πτυχώσεις στο στόμιο.
Περίπου τόση. Μέσα είχε νερό.
Την έφερε μπροστά
και την άφησε.
Την ακούμπησε κάτω.
Έπειτα
στάθηκε από πάνω της.
Ακόμα το ίδιο τραγούδι.
Έλεος! Δεν γινόταν να διαλέγατε ένα πιο εύκολο τραγούδι;
Η μουσική σταμάτησε.
Μπουμ.
Ήταν ολόγυμνη, δεν φορούσε τίποτα.
Μπουμ.
Τίναξε ελαφρά τον γοφό.
Ένα ζωντανό πλάσμα
βγήκε μέσα από…
το μουνί της, ας το πούμε έτσι.
Είναι συνηθισμένος αυτός ο όρος, μουνί.
Ένα πλάσμα βγήκε απ' το μουνί της.
Βγήκε
κι αρχικά δεν κουνιόταν.
Έπεσε στο νερό κι ανέβηκε στην επιφάνεια.
Ήξερα πως ήταν ψάρι.
Φαινόταν απ' το σχήμα. Άρχισε να στριφογυρίζει.
Ήταν ψάρι, αλλά δεν κολυμπούσε.
Δεν ξέρω γιατί.
Ίσως είχε πάθει σοκ.
Ίσως χτύπησε το κεφάλι του.
Φαντάζεστε; Μια τέτοια πρόσκρουση.
Ύστερα από λίγο συνήθισε το νερό.
Τα πτερύγια…
Άρχισε να κολυμπάει.
Κολυμπούσε γύρω γύρω. Καθόμουν μπροστά, ήμουν πολύ κοντά.
Ήξερα πως ήταν ψάρι.
Αλλά κοιτούσα "Τι ψάρι είναι;"
Τι ψάρι ήταν;
Απορούσα όπως όλοι.
Γατόψαρο.
Έμεινα μ' ανοιχτό το στόμα, όπως εσείς.
Ήταν περίπου τόσο.
Τόσο μεγάλο. Καθόμουν κοντά.
Ένα γατόψαρο.
Πώς βγήκε από εκεί το γατόψαρο; Είχα πολλές απορίες.
Πώς ήταν δυνατόν;
Δεν την τσίμπησαν οι ακίδες;
Έπιασα ένα μικρός και με τσίμπησε. Καταπόνεσα.
Πού έβαλε τις ακίδες;
Πού είχαν μπει; Πού το είχε χωρέσει;
Εκεί που απορούσα, έκανε άλλο ένα τίναγμα.
Αυτήν τη φορά τρία κολυμπούσαν μες στη γυάλα.
Τώρα κατάλαβα γιατί ο φίλος απ' το εξωτερικό
λυπόταν που δεν το είχα δει.
Διεύρυνε τους ορίζοντές μου.
Ενθουσιάστηκα.
Είχαν βγει και τα τρία.
Ήμουν πολύ εντυπωσιασμένος.
Μόνο φιλοδώρημα μπορούσα να προσφέρω.
Της έδωσα ό,τι είχα.
Της έδωσα λεφτά.
Μετά μάζεψε το νούμερό της.
Βγήκε κάποια άλλη.
Κι αυτή κουβαλούσε γυάλα, αλλά άδεια.
Τα ψάρια θα ήταν σπίτι.
Με τη μητέρα τους.
Σωστά; Αυτήν που τα γέννησε.
Νυστάζεις ή γελάς;
Σκύβεις απ' το γέλιο ή επειδή κουτουλάς;
Το απόγειο της καριέρας μου.
Πες μου, τι δεν έκανα καλά;
Ποιο το πρόβλημα;
Θα σε παρακολουθώ.
Επιστρέφω στη γυάλα.
Η καινούρια ήταν γύρω στα 30.
Άφησε κάτω τη γυάλα.
Άρχισε η μουσική.
Προς αποφυγή προβλημάτων, κρατάω το ίδιο τραγούδι.
Ζορίζομαι απίστευτα.
Χόρευε ένα σέξι κομμάτι.
Σέξι κινήσεις. Ξαφνικά σταματά η μουσική.
Τίναξε τον γοφό και βγήκε…
Ξέρετε τι βγήκε;
Είχε τέσσερα πόδια.
Χελώνα.
Ιαπωνική χελώνα.
Στρογγυλή, περίπου τόση.
Ιαπωνική χελώνα, πολύ γλυκούλα.
Ιαπωνική χελώνα.
Τρεις πάλι στο σύνολο. Κολυμπούσαν.
Η χελωνομητέρα.
Έτσι είναι λοιπόν.
Τι να της έδινα για κάτι τέτοιο; Της έδωσα τεράστιο φιλοδώρημα. Έφυγε.
Ήταν πολύ επαγγελματίας,
αλλά φαινόταν να μην της αρέσει η δουλειά της.
Πιστεύω
πως θα νιώθει,
δεν ξέρω,
πως είναι απλώς μια δουλειά.
Πάντως το ευχαριστήθηκε πιο πολύ από δαύτην.
Θα επανέρχομαι σ' εσένα.
Δεν θα σ' αφήσω να κοιμηθείς.
Πήρε τη γυάλα και την έβαλε παραπέρα.
Βγήκε μια τρίτη γυναίκα.
Όχι η πρώτη.
Δεν ξέρω πόσων χρόνων ήταν. Πιο μεγάλη.
Χόρεψε κι αυτή.
Όλες έτσι έβγαιναν. Χορεύοντας με σέξι κινήσεις.
Όταν σταμάτησε η μουσική,
ήμουν μες στην ανυπομονησία.
Ανυπομονούσα να δω τι θα βγει.
Δεν είχα κάποιον να μιλήσω,
γιατί όλοι ήταν ξένοι.
Δεν περίμεναν να δουν Ταϊλανδό στο κοινό.
Τι θα έβγαινε;
Εκείνη στεκόταν έτσι,
μα δεν βγήκε τίποτα.
Δεν υπήρχε γυάλα.
Μετά από λίγο φάνηκε ένα κεφαλάκι.
Πουλί.
Ένα κίτρινο πουλί έβγαλε το κεφάλι του.
Εκείνη τινάχτηκε
κι αυτό πέταξε απ' το μουνί της.
Πέταξε απ' το μουνί!
Σας λέω, ήταν πολύ πιο συναρπαστικό
απ' την ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο
ή το κολύμπι με καρχαρίες
ή την ανάβαση στο Έβερεστ.
Ένα πουλί βγήκε απ' το μουνί της.
Στα δύο μέτρα απόσταση.
Ένιωσα…
Ήταν σαν σκηνή από ταινία,
αλλά συνέβη όντως. Πέταξε.
Το πουλί πέταξε.
Πετούσε στο δωμάτιο.
Δεν ήταν όπως στις ταινίες όπου κάνουν βουτιά.
Ήταν σαν να μπήκε πουλί στο σπίτι.
Ήταν τρομαγμένο.
Μόλις είχε βγει από μια σπηλιά και ξαφνικά ήταν μέσα σε κόσμο.
Οι θεατές έκαναν φασαρία. Εκείνο έπεσε στον καθρέφτη κι έναν τοίχο.
Το κοινό ζητωκραύγαζε.
Έμοιαζε…
Έμοιαζε στημένο.
Πέταξε λίγο και πού προσγειώθηκε;
Μπροστά μου!
Μακάρι να το είχα βγάλει απ' το μυαλό μου, αλλά είναι αλήθεια.
Δεν προσγειώθηκε έτσι,
ανάλαφρα.
Προσγειώθηκε και μετά τσούλησε.
Μπαμ, τσούλησε κάτω απ' το τραπέζι.
Πήγε κάτω απ' το τραπέζι.
Και το βλέμμα όλων
στράφηκε προς τα εδώ, επειδή ανησυχούσαν.
Πήγε κάτω απ' το τραπέζι κι εγώ
σήκωσα τα πόδια μου. Ήθελα να βοηθήσω να το πιάσουμε.
Φοβόμουν μην το πατήσω.
Μπορεί να ήταν νομικά το παιδί της.
Τι θα έκανα αν σκότωνα το παιδί της;
Προσπαθούσα.
Ήρθαν να το πάρουν απ' το μαγαζί.
Οι… Πώς τους λέμε;
Ήρθαν οι σερβιτόροι κι ο ιδιοκτήτης.
"Σηκώστε τα πόδια σας".
Μαζεύτηκε κόσμος τριγύρω.
Η γυναίκα που έβγαλε το πουλί,
η μητέρα των πουλιών, με πλησίασε.
Εγώ καθόμουν εδώ.
Έρχεται. "Κάτσε ακίνητος μην το πατήσεις".
Κι εκεί που καθόταν μπροστά μου…
"Αμάν!
Ο Μύτης δεν είναι;
Δείτε, ο Μύτης Ούντομ".
Το πουλί το ξέχασε.
"Ο Μύτης!
Απίστευτο! Ήρθε ο Ούντομ!"
Άλλαξε τελείως διάθεση.
Φαινόταν ενθουσιασμένη.
"Μύτη, πώς ήρθες εδώ; Ποιος σε άφησε να μπεις;
Σε είδα πριν και σε πέρασα για τον Τζάκι Τσαν.
Ο Ούντομ! Είναι ο Μύτης. Εσύ εκεί".
Λέει στον σερβιτόρο "Φέρε χαρτί και στιλό.
Σε έβλεπα μικρή.
Εδώ το χαρτί".
Με πλησίασε κι άλλο.
"Μου δίνεις ένα αυτόγραφο;"
Θέλω να ξέρετε
πως ήταν ολόγυμνη.
Γι' αυτή δεν ήταν κάτι σπουδαίο. Ήταν η στολή της.
Σωστά; Η στολή εργασίας.
Απόλυτα φυσιολογικό.
Θα έκανε αυτήν τη δουλειά καμιά δεκαετία.
Τίποτα το καινούριο.
Έκανε βαθύ κάθισμα.
"Δώσε μου αυτόγραφο".
Όσο υπέγραφα,
δεν ήξερα πού να κοιτάζω.
Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωθα διάσημος.
Ένιωθα σαν μαιευτήρας.
Η υπογραφή μου βγήκε όπως να 'ναι.
Γινόταν…
Προσπαθούσα να επεξεργαστώ πολλά. Το πουλί…
Μετά ήρθε εκείνη με ολάνοιχτα πόδια.
"Είμαι θαυμάστρια". Έγιναν πάρα πολλά.
Ήταν απίστευτο.
"Μη φύγεις. Όταν τελειώσω, να βγούμε και φωτογραφία;"
Μου μιλούσε πολλή ώρα.
Ένιωθα…
Δεν ήξερα τι να πω, είχα μείνει. Της έδωσα μεγάλο φιλοδώρημα.
Μετά βρήκαμε το πουλί.
Το πήρε κι ευχαρίστησε τον κόσμο. Τη χειροκροτήσαμε.
"Αφού είσαι στο κοινό, θα κάνω και ανκόρ".
Ανκόρ;
Ήθελα να δω τι θα έκανε.
Εξαφανίστηκε, μάλλον για να συζητήσουν
τι θα έκαναν προς τιμή μου.
Μετά από λίγο βγήκαν τρεις,
κουβαλώντας ένα μάτσο μπανάνες.
Ήταν πράσινες.
Τις κουβαλούσαν μαζί.
Έπαιζε ανεβαστική μουσική. Χόρευαν κι έφερναν τις μπανάνες.
Μετά πήρε μία μπανάνα
και την ξεφλούδισε.
Κι έπειτα
η τύπισσα
πήρε την μπανάνα
και την έβαλε εκεί, δείτε πόζα.
Αναρωτιόμουν γιατί άραγε.
Την έβαλε όλη μέχρι μέσα.
Μετά ακούστηκε μια ανακοίνωση.
Μίλησε ο DJ.
"Υπάρχει κανείς εθελοντής που θέλει να κρατήσει το καλάθι;"
Λέτε…
Λέτε να έχανα την ευκαιρία;
Με τίποτα! Το έβαλε μες στη μούρη μου.
"Άντε, έλα". Ανέβηκα πάνω.
Στη σκηνή κρατούσα το καλάθι. Δεν ήξερα γιατί.
Δεν ήξερα πώς να φερθώ. "Τι να κάνω;"
"Κράτα το κι αν βγει κάτι, πήδα να το πιάσεις".
Εκεί ήταν το καλάθι.
Άρχισε η μουσική. Μέτρησαν "Ένα, δύο, τρία", έσπρωξε
και βγήκε η μπανάνα.
Εκσφενδονίστηκε.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Απομακρυνόταν.
Τώρα; Έκανα μακροβούτι.
Το πλήθος χειροκρότησε, όπως εσείς.
Ένιωθα όπως τα ζευγάρια που δουλεύουν μαζί.
Ήμουν εκστασιασμένος, γούσταρα απίστευτα.
Όταν τελείωσε η παράσταση,
τυλίχθηκε με μία κουβέρτα
και ήρθε να κουβεντιάσει μαζί μου.
Ένιωθα πως έμαθα πολύ σημαντικά πράγματα.
Τη ρώτησα
πώς τα έβαλε εκεί μέσα όλα αυτά.
Σοβαρά. Τη ρώτησα "Πού πάνε;"
Δεν ήθελα να επιμείνω γιατί ήταν γυναίκα.
Η απάντηση ήταν απλή.
"Είναι τέχνη, Μύτη. Πρέπει να τη μάθεις.
Αυτή είναι η θεία μου.
Μου έκανε δώρο τα μαθήματα. Η τέχνη πέρασε από γενιά σε γενιά στο χωριό μου.
Δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας. Είναι ειδικό ταλέντο".
Και την πιστεύω.
"Ορίστε, πάρε κι άλλα λεφτά. Το καταευχαριστήθηκα, σας ευχαριστώ".
Αποχαιρετιστήκαμε και γύρισα στην Μπανγκόκ.
Πήγα στο γραφείο να το πω στους υπαλλήλους μου.
Πούλησα μούρη.
"Πήγα και είδα έναν εξωτικό χορό με πουλιά…"
Απάντησε κάποια "Μύτη.
Γιατί έκανες τόσον δρόμο; Έχει και στην Πατάγια".
"Όχι, εκεί χρησιμοποιούν μπαλάκια πινγκ πονγκ.
Έχω δει τέτοια".
"Αυτό είναι καλύτερο.
Είναι με άντρες στρίπερ".
"Απλώς γδύνονται.
Το βλέπεις και σε γκέι μπαρ".
"Δεν είναι το ίδιο.
Άκου που σου λέω.
Στην αρχή πήγα με φίλους.
Μετά πήγα τους γονείς μου.
Η μαμά μου έκλαψε".
Πολύ καλή κόρη. Μ' αρέσει.
Εγώ δεν πήγα τη μαμά μου, πήγα το προσωπικό απ' το γραφείο.
Ήμασταν οκτώ άτομα σ' ένα βανάκι.
Οκτώ. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις άντρες.
Αυτές είναι οι προτεραιότητές μας στο γραφείο.
Δουλειά; Ναι, καλά.
Τέτοια κάνουμε.
Πήγαμε στην Πατάγια. Το πρώτο σόου άρχιζε στις εννέα.
Τα εισιτήρια έκαναν 400 μπατ.
Εγώ φορούσα μάσκα, οι άλλοι όχι.
Κανείς δεν με αναγνώρισε. Καθίσαμε.
Ήξερα πως μπροστά βλέπεις καλύτερα.
Κάτσαμε κι οι οκτώ στη σειρά.
Στο σόου συμμετείχαν άντρες και γυναίκες.
Είχα ξαναδεί τις γυναίκες, οπότε δεν είχα περιέργεια.
Αλλά μου άρεσε μία που κάπνιζε.
Κάπνιζε με το μουνί της.
Κάπνισε δύο.
Εισπνοή, εκπνοή.
Πώς το έκανε; Την εκπνοή;
Από πού έβγαινε;
Έβλεπα τον καπνό να μπαινοβγαίνει.
Τα βελάκια στα μπαλόνια
δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο.
Απλώς χάζευα. Επιτέλους, ήρθε η σειρά των αντρών.
Αυτό περίμενα τόση ώρα.
Το μαγαζί και η σκηνή ήταν περίπου τόσα.
Υπήρχε μια ελικοειδής σκάλα.
Τα φώτα ήταν πιο χαμηλά απ' ό,τι εδώ.
Ένα σημείο φωτιζόταν μόνο.
Εκεί ήταν η σκάλα.
Τα φώτα φωσφόριζαν στο σκοτάδι.
Ό,τι λευκό ξεχώριζε.
Οι πρώτοι χορευτές ήταν νέοι.
Έμοιαζαν λίγο πρωτόγονοι. Σαν να είχαν έρθει απ' τη ζούγκλα.
Είχαν κοιλιακούς και συμβολικά τατουάζ.
Κατέβαιναν απ' τη σκάλα φορώντας μόνο το εσώρουχο.
Άρχισε η μουσική.
Κατέβαιναν αργά.
Κάπως έτσι.
Η μουσική σε αποσυντόνιζε, όπως και το καβάλο τους.
Ήταν τέσσερις.
Από μακριά σκέφτηκα "Ψεύτικα".
Δεν ήταν αληθινά.
Ήταν τεράστια, δεν έπαιζε.
Αποκλείεται.
Ήρθαν στη σκηνή.
Είχε σκοτάδι, αλλά ακτινοβολούσε.
Δεν έμοιαζε με πούτσος.
Ήταν σαν χέρι σε γύψο.
Πώς ήταν μεγαλύτερο απ' το εσώρουχο;
Απίστευτο! Περπατούσε και…
Το είδα στο σκοτάδι.
Φούσκωνε απίστευτα από κάτω.
Αποκλείεται, παπαριές.
Ψέμα για να ξεγελάσουν τους τουρίστες.
Οι τέσσερίς τους στάθηκαν πάνω στη σκηνή.
Σαν τους τέσσερις βασιλείς τ' ουρανού.
Άρχισαν έναν σέξι χορό.
Χαϊδεύονταν.
Ο ένας άναψε κάτι κεριά.
Άφησε το κερί να στάξει πάνω του.
Πολύ σέξι. Κι η μουσική ήταν σέξι.
Μετά το νούμερο
και οι οκτώ απορούσαμε αν ήταν αληθινά.
Επειδή ήταν μέσα στο εσώρουχο.
Σκεφτόμουν "Αποκλείεται, δονητής είναι.
Τον έκοψαν στα δύο και τον έβαλαν πάνω απ' το αληθινό ως έξτρα.
Φτηνό κόλπο. Τζάμπα ήρθαμε!"
Μετά βγήκαν κι άλλες γυναίκες.Τέλος πάντων.
Μετά είχε σειρά το δεύτερο ανδρικό νούμερο.
Μουσική.
Μια στιγμή.
Δεν ερχόταν με άδεια χέρια. Κρατούσε ένα γαλόνι νερό.
Ένα γαλόνι νερό ισοδυναμεί
περίπου με πέντε λίτρα.
Πέντε γερά λίτρα.
Μου δίνεις ένα; Έχεις ένα γαλόνι;
Για να πάρουν μια ιδέα. Βγήκε στη σκηνή κάπως έτσι.
Ακόμα κι έτσι είναι βαρύ.
Ήταν πολύ μεγάλο, τέτοιο μέγεθος είχε.
Μουσική.
Περπατούσε πιο στιλάτα.
Άρχισε έναν σέξι χορό. Δεν ήξερα γιατί έφερε το νερό.
Πάνω στο δοχείο
ήταν δεμένο ένα κομμάτι ύφασμα.
Ερχόταν κάπως έτσι.
Έφτανε ως εδώ.
Περίπου στα οκτώ εκατοστά.
Πλησίασε.
Σκεφτόμουν "Τι συμβαίνει; Τι το θέλει;"
Και μετά κατευθύνθηκε
προς το κοινό, προς τη Νέου.
Η Νέου είναι αυτή που μου έδωσε το νερό.
Της είπε
"Κρέμασέ το".
"Πού ακριβώς;"
"Εδώ".
Έβγαλε το εσώρουχό του
και παραλίγο να χτυπήσει τη Νέου στο πιγούνι.
Αν ήταν πιο κοντά, θα την έριχνε κάτω.
Ήταν σε πλήρη διέγερση, μιλάμε…
Φώναξα "Πρόσεξε!"
Εκείνη με ρώτησε
"Να το κάνω;" Κανείς δεν απάντησε.
"Μάλλον πρέπει".
Δεν ήθελε απάντηση γιατί τρωγόταν να το κάνει.
Το έβαλε όπως βάζουμε γιρλάντα σε πολιτικό.
Καθώς το κρέμασε,
θα περίμενε κανείς πως με τόσο μεγάλο βάρος
θα έπεφτε κάτω.
Δεν έπεσε! Απίστευτο.
Στεκόταν γερά. Το…
Το δοχείο κρεμόταν ακόμα.
Πάνω απ' το έδαφος.
Το σήκωνε… Δεν ξέρω πώς να το πω.
Δεν κολλάει το "πούτσος".
Δεν δείχνει σεβασμό.
Θα το λέω πάλι "βούτσο".
Δεν ήταν ένας τυχαίος βούτσος.
Αν οι περισσότεροι λένε "κρα", αυτός έκανε
"ΚΡΑ!"
Βούτσαρος!
Ήταν βούτσαρος!
Αν σε πετύχει στο πιγούνι, σωριάστηκες.
Σήκωσε το νερό με τον βούτσο του!
Όλοι ζητωκραύγασαν, ακόμα κι ο ιδιοκτήτης.
Κορεάτες, Ιάπωνες, όλες οι εθνικότητες.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, επτά, οκτώ, εννέα, δέκα. Ζήτω!
Το άφησε κι έπεσε.
Εντάξει, δεν…
Ένιωσα όπως τότε με το πουλί.
Σήκωσε το δοχείο με τον βούτσο.
Τι ταλέντα έχει η χώρα μας κι εγώ μόλις τώρα τ' ανακαλύπτω;
Έζησα τόσα χρόνια στην άγνοια.
Νόμιζα πως ήταν το αποκορύφωμα της βραδιάς.
Αλλά είπε "Περιμένετε, θα έρθει ο μεγάλος μου αδερφός".
Λεγόταν Άρτι. Είχε ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα.
Ήταν απ' το Ισάν.
Μυτερά δόντια. Αγαπούσε τη δουλειά του.
Είπε "Σειρά μου".
Πήρε δύο γαλόνια.
Είχαν πιο μεγάλα σκοινιά, δύο.
Τα έδωσε στη γυναίκα του Μπελά, την Αμ.
Ο άντρας της καθόταν εκεί. Είναι ευτραφής ο Μπελά.
Αν ξέρετε το Κάο Κον Λα Κάο, ήταν ο παρουσιαστής.
Η Αμ είναι πολύ καταδεκτική.
Καθόλου ανυπόμονη.
Της λέει ο τύπος "Κρέμασέ το".
Η Αμ…
Τελικά το έκανε.
Του Άρτι ήταν ακόμα πιο μεγάλο.
Μόλις του πέρασε το σκοινί…
Πώς ήταν δυνατόν;
Σφίχτηκε. Μέτρησε ως το δέκα.
Όταν το κρεμούσε,
η γυναίκα του Μπελά έλεγε
"Δεν μ' αρέσει, δεν θέλω".
Αλλά μετά σαν κάτι να ξύπνησε μέσα της.
Χοροπηδούσε.
Καθόταν μ' ανοιχτό το στόμα.
Δάκρυα στα μάτια.
Για όλη την υπόλοιπη βραδιά.
Δεν κάνω πλάκα.
Το σήκωσε. Ένα, δύο… Δέκα.
Το άφησε κάτω. Τον χειροκροτήσαμε ενθουσιωδώς.
Κάποιοι έπαθαν πλάκα. Το είδαμε και κάναμε υπόκλιση.
Έφυγε απ' τη σκηνή
μ' ένα καπέλο για να μαζέψει φιλοδώρημα.
Εντάξει. Του δώσαμε χρήματα,
μα ήμουν ακόμα δύσπιστος.
Είχε κάποιον νάρθηκα;
Ήταν αληθινό; Το είδα μόνο.
Δεν το είχα αγγίξει.
Εκεί που περπατούσε με το καπέλο,
κατέβηκε κάτω,
πέρασε απ' όλους
και ξαναγύρισε.
Κάποιοι έδωσαν ψίχουλα. Δεν έδωσαν όλοι φιλοδώρημα.
Ήρθε σ' εμάς κι εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία
"Είναι αληθινό;"
Παίρνεις λίγο το νερό;
Ωραία.
Σήκωσέ το.
"Είναι αληθινό;"
Περνούσε και μάζευε φιλοδώρημα.
"Είναι αληθινό;"
Δεν απαντούσε.
Αντ' αυτού ήρθε από πίσω μας και με τον βούτσο του
μας χτύπησε στην πλάτη.
Μικρά χτυπηματάκια στην πλάτη.
Σαν να μας έκανε μασάζ σε ώμους και λαιμό από πίσω.
Η Νέου…
"Είμαι πιασμένη".
Τέσσερις πήγαν να πιάσουν δουλειά,
λες κι ήταν μία απ' τις υπηρεσίες τους.
Τη χτύπησαν στα μπούτια.
Έβγαζε κραυγές χαράς.
Οι τέσσερις τελείωσαν.
Ήμασταν πανευτυχείς, δώσαμε φιλοδώρημα.
Συνολικά περίπου 10.000 εκείνο το βράδυ.
Ξέμεινα.
Έπρεπε να κάνω ψιλά για να έχω να δίνω.
Είναι ιδιαίτερο ταλέντο, θέλει στήριξη.
Δανείστηκα απ' τους υπαλλήλους μου. "Φέρτε λεφτά, το αξίζουν.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο".
Κατάλαβαν πως διασκεδάζαμε και κατέβαλαν μεγαλύτερη προσπάθεια.
Στράφηκαν πάνω μας.
Υπήρχαν τέσσερις πλευρές.
Αγνόησαν τους άλλους.
Οι Κινέζοι τούς έδωσαν ψίχουλα.
Οπότε έρχονταν συνέχεια σ' εμάς.
Μετά το νούμερό τους βγήκαν κι άλλες γυναίκες.
Σηκωθήκαμε γιατί είχα ήδη περάσει καλύτερα από ποτέ.
Φοβερό, ήμουν πανευτυχής. Μια γυναίκα είπε "Μη φεύγετε".
Το ίδιο κι ο ιδιοκτήτης "Μείνετε.
Το τελευταίο νούμερο είναι ακόμα καλύτερο". Πώς είναι δυνατόν;
Οπότε περίμενα.
Ήρθε η ώρα για το φινάλε.
Μουσική.
Βγήκαν τέσσερις τύποι
με κάτι τύμπανα.
Τα μακριά.
Τα μακριά που είναι περίπου τόσα.
Το κάνατε εικόνα; Όχι τα τεράστια.
Δύο τύμπανα και τέσσερις άντρες.
Νομίζαμε πως θα μας διασκεδάσουν.
Χορέψαμε και ζητωκραυγάσαμε σαν να ήμασταν σε συναυλία.
Ήρθαν στη σκηνή.
Ένας μου ζήτησε να χτυπήσω το τύμπανο.
Δεν ήξεραν πως ήμουν εγώ. "Χτύπησέ το", είπε. Το χτύπησα.
Ήταν φτιαγμένο από δέρμα.
Πόνεσε το χέρι μου. Υπήρχε μια μαύρη βούλα στο κέντρο.
"Παίξε".
Μου έδωσε ένα τύμπανο.
Έδωσε κι ένα στη Νέου.
Εκείνη το πήρε.
Ας πούμε πως είσαι η Νέου. Το κρατάς.
Πάρ' το στα χέρια σου.
Εδώ είναι η κεφαλή.
Μετά ρώτησε τη Νέου
"Πόσα τσα;"
Η Νέου είπε "Τρία".
Εκείνος πήρε θέση.
Έβγαλε το βρακί του.
Πήρε τον βούτσο του και χτύπησε το τύμπανο.
Η Νέου έμεινε.
Δεν ήξερε τι να κάνει. Άρχισε να χορεύει.
Της είπε "Σταμάτα, μη χορεύεις.
Χτύπησα το στεφάνι".
Μετά έπαιξαν και τα δύο τύμπανα μαζί.
Τι κομματάρα!
Σας λέω,
το καταευχαριστήθηκα.
Έπεσα κάτω ανάσκελα ενώ έπαιζε.
Σωριάστηκα.
Γελούσα τόσο πολύ, που έπεσα απ' την καρέκλα.
Φανταστικά τύμπανα. Ο κόσμος νόμιζε πως λιποθύμησα.
Ξετρελαθήκαμε.
Τα βαρούσαν και τα βαρούσαν
και μετά τα σκάσαμε.
Ένα σωρό λεφτά σε φιλοδωρήματα.
Αλλά είχα ακόμα τις αμφιβολίες μου.
Δεν είχα πειστεί πως ήταν αληθινό.
Όταν τελείωσαν,
σηκώθηκα και είπα "Φίλε.
Μπορώ να το αγγίξω;"
Ήθελα να μάθω.
Δεν δίστασε καθόλου. "Αμέ".
Πήρε πόζα. "Ελεύθερα".
Ήταν μία απ' τις πιο αξέχαστες στιγμές της ζωής μου.
Σηκώθηκα
κι άγγιξα τον βούτσο του.
Σήκω λίγο όρθια. Δεν θα ζητήσω να με πιάσεις.
Για να καταλάβετε τη φάση.
Σήκω πάνω, δώσε χέρι. Στα ψέματα.
Πιάσ' το.
Έτσι έγινε.
Το κράτησα έτσι
και το χάιδεψα από πάνω ως κάτω.
Το ζούπηξα. Ήθελα να δω αν είναι ψεύτικο.
Του έκαναν καμιά ένεση; Ήταν σπέσιαλ εφέ;
Αλλά όχι, ήταν αληθινό.
Αναφώνησα "Καλά, αυτό θα εννοούν όταν λένε ανακόντα".
Τεραστίων διαστάσεων.
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω.
Ήταν σαν μπαμπού γεμιστό με ρύζι απ' το Νονγκ Μον.
Ή λουκάνικο απ' το Ουμπόν.
Πώς να το πω;
Πραγματικά με μάγεψε κι έκανα σαν υπνωτισμένος.
Του μιλούσα και το χέρι μου εκεί.
"Από πού κατάγεσαι;
Απ' το Σα Κάεο; Και το…
Πάντα τόσο μεγάλο ήταν;"
Απάντησε
"Δεν έκανα κάτι για να το μεγαλώσω.
Είναι εκ γενετής ελάττωμα". Τι φιγουρατζής!
Ας είχα κι εγώ τέτοιο ελάττωμα.
"Αλήθεια; Θα σου πω κάτι και το εννοώ.
Χάρηκα για τη γνωριμία".
Πραγματικά.
Πώς όταν γνωρίζεις κάποιον ξένο του κάνεις χειραψία;
Εγώ του έκανα πουτσαψία.
"Χάρηκα για τη γνωριμία".
Το έσφιξα με δύναμη. "Καλά, είσαι απίστευτος.
Πώς είναι τόσο σκληρό;"
"Βασικά, έχω μια ειδική τεχνική,
μα είναι μυστικό".
Έτσι μιλούσαμε. "Εκείνος από πού είναι;"
Κάποιος ήταν απ' την Μπουνγκ Καν.
Άλλος απ' το Σουβανακέτ, το Λάος. Έπιασα τα μικρόφωνα όλων
καθώς τους μιλούσα.
Κάναμε πολύ ωραία κουβέντα.
Αφού συζητήσαμε, αποχαιρετιστήκαμε.
Είχα εντυπωσιαστεί απίστευτα.
Θα σας ομολογήσω κάτι και θα το κόψω στο μοντάζ.
Γύρισα στο ξενοδοχείο μου και στη διαδρομή σκεφτόμουν
"Δεν θα είναι δύσκολο".
Πλησίαζαν μεσάνυχτα.
Μετά το σόου πήγα για κάο τομ κι επέστρεψα.
Έκανα ντους.
Στήθηκα μπροστά σ' έναν τεράστιο καθρέφτη.
Πρώτα δοκίμασα με τα γυαλιά.
Αυτά εδώ.
Νυστάζεις. Θα σταθώ εδώ.
Να πάρει.
Μόλις τα κρέμασα, έπεσαν.
Παραλίγο να σπάσουν οι βραχίονες! Ένα ζευγάρι έχω.
Οι φακοί γλίτωσαν στο τσακ. Έπεσαν κάτω.
Γαμώτο, ίσως έφταιγε το κορδόνι που γλίστρησαν.
Το απόγευμα αγόρασα προβιοτικά ροφήματα.
"Από αυτά θα ξεκινήσω". Τα έβγαλα απ' το ψυγείο.
"Θα τα κρεμάσω".
Πήρα δύο μπουκαλάκια.
Να πάρει.
Κι αυτά βαριά;
"Ας τα αδειάσω πρώτα".
Τα ήπια.
Έμειναν τα μπουκαλάκια και τα καπάκια.
Πάλι δεν τα κατάφερα!
Ξέρετε τι κατάφερα;
Τα καπάκια.
Από αλουμινόχαρτο. Τα έκανα ημικύκλια, αυτό το κατάφερα.
Αυτό το νούμερο
κατάστρεψε τη ζωή όλων των παντρεμένων αντρών στο κοινό.
Πάει.
Εξευτελιστήκαμε.
Θυμάστε τον γεματούλη Μπελά;
Πριν ήταν ο μοναδικός άντρας στη ζωή της γυναίκας του.
Αλλά μετά εκείνη είδε κάτι…
Κάτι πολύ καλύτερο.
Ο Μπελά όλο παραπονιέται. "Από τότε που μας πήγες στο σκατοσόου,
όποτε κάνουμε ντους
και με βλέπει γυμνό, ξέρεις τι κάνει;"
"Κούκου.
Κούκου".
"Όπως όταν ενήλικες βλέπουν γυμνό ένα παιδί.
Φωνάζει 'κούκου'".
Νομίζω πως πρόκειται για ειδικό ταλέντο.
Αλλά πρέπει να το κρύβουν σε τέτοια μπαρ,
αλλιώς πού και πού πλακώνει η αστυνομία και τα κλείνει.
Αναρωτιέμαι "Γιατί, γαμώτο;"
Είναι ιδιαίτερα και μοναδικά ταλέντα.
Έχουν αξία.
Αν χρησιμοποιείς τον πούτσο
και το μουνί σου τόσο θεαματικά,
θυμίζεις Άγγλο ποδοσφαιριστή
που ντριμπλάρει στον αέρα περπατώντας για 48 χλμ.
Είναι νοητικό ταλέντο, σωστά;
Ένας Δανός δύτης, με μόνο μία αναπνοή,
κατέβηκε 202 μέτρα κι έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ.
Έχει ικανά πνευμόνια.
Μια Αμερικανή σταματά ανεμιστήρα με τη γλώσσα.
Μέσα σ' ένα λεπτό αφαιρεί το καπάκι
και τον σταματάει.
Με τη γλώσσα της.
Πήγαινε πέρα δώθε και τον σταμάτησε 35 φορές σ' ένα λεπτό.
Χρησιμοποίησε το ταλέντο της.
Αν έχεις μεγάλο βούτσο, βάλ' τον να παίζει τύμπανο.
Ή βγάζε πουλιά απ' το μουνί σου.
Πουλιά, χελώνες, ψάρια.
Το απόλυτο καταφύγιο ζώων.
Η κυβέρνηση θα έπρεπε να τα στηρίζει αντί να τα κρύβει.
Ας αφήσουμε τις σεμνοτυφίες.
Πρέπει να τα στηρίζει και να τα διδάσκει.
Όπως το ταϊλανδέζικο μασάζ. Εδώ έχουμε σούπερ ήπια ισχύ.
Όχι ήπια ισχύ. Σούπερ ήπια.
Την ήπια ισχύ των γεννητικών σου οργάνων.
Μεταλαμπάδευσε τη γνώση.
Να μάθει ο κόσμος τι μπορεί να κάνει ένα μουνί.
Πώς γίνεται αποθήκη.
Ας μην έχουν μόνο lip-sync σε Αλκαζάρ και Τίφανι.
Μόνο lip-sync κι αστεία έχουν.
Αφού την κάνουν την εγχείρηση,
ας προσθέσουν χώρο
και για άλλα ζώα.
Μη σταματήσουμε στα πουλιά. Ας προσθέσουμε κροκόδειλους.
Οι ξένοι λατρεύουν τους κροκόδειλους. Και τα φούγκου.
Είναι πολύ γλυκά όταν τρομάζουν.
Μπορούμε να κρατάμε μυστικό το πρόγραμμα καμιά φορά. Για έκπληξη.
Ας πούμε, βγαίνει η Crybaby.
Αυτό σηκώνει διαφήμιση.
Και γιατί να σταματήσουμε στα τύμπανα;
Υπάρχουν πολλά μουσικά όργανα στον κόσμο.
Ταϊλανδέζικο ξυλόφωνο, ας πούμε. Θ' αγκαλιάζονται απ' τον λαιμό.
Ας την μπούμε στην Αμερικανή. Ας σταματάμε ανεμιστήρες με βούτσο.
Στήριξη χρειάζεται, όχι απόκρυψη.
Θα έπρεπε να τα προωθεί η Υπηρεσία Τουρισμού.
Μη σπαταλήσετε εκατομμύρια για να προσλάβετε κάποιον γνωστό ηθοποιό.
Κάντε TikTok. Εύκολο.
Καλέστε κόσμο να το δει. Αυτό θα πει σούπερ ήπια ισχύς.
Πάρτε τις ιδέες μου, δεν με νοιάζει.
Σε Πατάγια και Πουκέτ θα σε υποδέχονται στα αγγλικά
"Καλώς ορίσατε!"
Ωραίο, έτσι;
"Καλώς ορίσατε. Καινούριο σόου. Δωρεάν είσοδος. 400 μπατ η μπίρα.
Πάρτε σόου, πάρτε διασκέδαση, πάρτε χαρά, πάρτε ενέργεια.
Πάρτε γυναικεία ισχύ. Πάρτε ψάρια, πάρτε χελώνες.
Πάρτε πουλιά, πάρτε κροκόδειλους.
Ίσως και φούγκου.
Πινγκ πονγκ, μπαλόνια, καπνό, μπανάνες.
Ελάτε να δείτε.
Πάρτε Σούπερμαν.
Καλός Σούπερμαν, καλή χειραψία. Κάντε και πουτσαψία.
Πούτσαρος παίζει τύμπανο.
Πούτσαρος σηκώνει γαλόνια νερό.
Πούτσαρος κάνει μασάζ. Πούτσαρος σούπερ σταρ.
Πούτσαρος κάνει μασάζ. Πούτσαροι που δεν πεθαίνουν.
Πούτσαροι που ραπάρουν.
Καλώς ήρθατε στην Ταϊλάνδη.
Έχουν δικαιώματα οι φτωχοί;
Έχουμε πούτσους.
Έχουμε μουνιά.
Εμπρός, Ταϊλάνδη. Πάρ' το αλλιώς.
Για να ζήσουν άνετα οι Ταϊλανδοί, ας δώσουμε τέλος στις μαλακίες!"
Προσεκτικά στον δρόμο.
Να προσέχετε.
DEAW SPECIAL: ΣΟΥΠΕΡ ΗΠΙΑ ΙΣΧΥΣ
Ξύπνα! Ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Λιάνα Μεσάικου