Downloaded from YTS.MX
[เสียงดนตรีประกอบ]
(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ผู้บรรยายพูดภาษาอังกฤษ] ท่านสุภาพสตรี สุภาพบุรุษ
และแอลจีบีทีคิว
โปรดให้การต้อนรับหนึ่งเดียวคนนี้
[พูดไทย] ขอเสียงปรบมือดังๆ แบบไม่เกรงใจใคร
- ให้กับหนึ่งเดียวคนนี้ - [เสียงผู้ชมปรบมือ]
- อุดม แต้พานิช - [เสียงผู้ชมปรบมือ ส่งเสียงเชียร์]
- [เสียงผู้ชมเป่าปาก] - [เสียงดนตรีประกอบ]
[ดนตรีหยุด]
[พูดไม่ออกไมค์] ขอบคุณครับ
[เสียงผู้ชมเป่าปาก เสียงปรบมือ เสียงเชียร์ต่อเนื่อง]
ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากครับ
[เสียงผู้ชมปรบมือ กรี๊ดต่อเนื่อง]
โอเค ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก
♪ หากพวกเรากำลังสบาย จงปรบมือพลัน ♪
[เสียงปรบมือสองจังหวะพร้อมกัน]
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
การที่คนคนนึงเดินออกมาหน้าเวที แล้วจะมีคนกรีดร้อง
ปรบมือ
ต้องเป็นคนดังพอสมควร
อันนี้รู้เลยว่าตัวเองดัง
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
พูดแบบเป็นเนื้อแท้ รู้เลยว่า เฮ้ย เราดัง
เรา… เราพอจะมีชื่อเสียงนะ แต่ถามว่าดังเบอร์ไหน ไม่รู้
ไม่รู้ เพราะว่าความดังเนี่ย หมายถึงชื่อเสียงน่ะ มันไม่มีเครื่องวัด
เหมือนแบบ… เดซิเบลที่เขาวัดเสียงอย่างงั้นน่ะ
เราไม่รู้หรอกว่าเราดังเบอร์ไหน
พวกดารา นักแสดง นักร้องต่างๆ เขารู้นะ เวลาคุณออกไปน่ะ แล้วแบบ…
ออกไปเจอเขา แล้วคุณไปขอถ่ายรูปขอลายเซ็น
เขารู้ว่าเขาดัง แต่เขาไม่รู้ว่าดังเบอร์ไหน
ผมเนี่ย มารู้ว่าตัวเองดังเบอร์ไหนเนี่ย
ตอนพี่วินิจ เลิศรัตนชัย
โทรมาหา โทรชวนไปเตะบอล
รู้จักใช่ไหม พี่วินิจ
จัดลิเวอร์พูล-แมนยูอะไรอย่างงี้นะ โอเค
แกโทรมาบ่อย นี่โทรมาครั้งที่หกละ แล้วผมก็ปฏิเสธไป นึกออกรึเปล่า
เพราะว่าบ้านแกไกลมาก สนามแกอยู่บางปะอิน
เราอยู่บางกะปิ กว่าจะไปมันใช้เวลา
นึกออกไหม กว่าจะไปเตะ กว่าจะกลับมาบ้านมันก็ดึกดื่น
ก็อ้างไปว่า "โหพี่ผมงานยุ่ง" มั่ง
"ผมปวดเข่า" "ผมเพิ่งไปผ่าหัวเข่ามา" "ผมไม่ได้เล่นบอลเลยตั้งแต่บวชมา…"
จนแกโทรมาในครั้งที่หก โทรมาตอนกลางคืน
"โน้ส ไปเตะบอลกัน"
เหมือนเดิม เราก็เสแสร้งอ้างไปก็ "พี่ มัน…
ผม… ช่วงนี้ผมวาดรูปว่ะ ไม่มีเวลา…"
"มึงมาเหอะ มึงไม่เสียดายหรอก พรุ่งนี้นะ เตะสี่โมง"
"เตะกะใครล่ะ โห ไม่อยากไปเลย รองเท้าก็ไม่มี"
"แจ็คสัน หวัง"
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
"เตะกับแจ็คสัน หวัง… พูดจริงรึเปล่าเนี่ย พูดจริง…"
"ก็นี่ไง เขามานี่ไง ที่เขามานี่ไง นี่ ช่วงพักน่ะ เขาชอบเตะบอล"
"แล้วเขา… เขามาเตะจริงเหรอ"
อุ๊ย ตอนนั้นเนี่ย
ไกลถึงเบตงกูก็ไป
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
คือแจ็คสัน หวังนะโว้ย
พวกคุณเนี่ย ต้องไปซื้อบัตร นึกออกรึเปล่า
ไกลมากกว่าจะเห็นเขา บัตรแพงเลย
หลานผมเนี่ย รัศมีเนี่ย มันเป็นติ่งแบบสุดขีด
มันซื้อหลักพันน่ะ มันไปเห็นตรงขอบ แบบเห็นเขาตัวเล็กๆ น่ะ
นึกออกเปล่า แล้วเราเนี่ยมีโอกาสจะได้ ไปเตะอยู่ทีมเดียวกับแจ็คสัน หวังเนี่ย
ไปเลย
รุ่งเช้ามาก็ไปหาซื้อรองท้งรองเท้ามา แล้วก็…
จะไปก็… เขาบอกว่ามันเป็นแบบ วีไอพีมากๆ
เตะเฉพาะคนวงในเท่านั้น
เราก็รู้สึกว่าเราพิเศษ นึกออกรึเปล่า เราก็เลยไปคนเดียว จะขับรถไปคนเดียว
แต่หลานเนี่ย ชื่อรัศมีเนี่ย
ไดร์ผมมาตั้งแต่เช้ามืด…
- [เสียงหัวเราะ] - เตรียมชุดแล้ว หอมฟุ้งมาเลย บอก…
"เฮีย หนูไปด้วยได้ไหม เฮีย"
บอก "ไม่ มันเป็นเรื่องภายใน"
"เฮีย… แจ็คสัน หวังสักครั้งนึง ตอนหนูเห็นเขา หนูเห็นไกลมาก เฮีย"
บอก "ครั้งนี้ไป กูก็ไม่รู้ว่าจะใกล้นะ เพราะว่า
ไอ้การ์ดน่ะ เจการ์ดน่ะ มันโหดมากเลย"
นึก… ที่เราได้ยินข่าวใช่ไหม กันนู่นกันนี่
"เฮีย หนูขอไปเกาะรั้วไกลๆ ก็ดีนะ เฮีย ขอ…"
อ้ะ ให้มันขับไป
ขับไปปุ๊บ เข้าไปถึงบริเวณงานเนี่ย
ตรงสนามนั่นน่ะนะ สนามอยู่ตรงอาร์ซีเอ
การ์ดก็เยอะเหมือนอย่างที่เขาว่าเลย
แล้วก็รู้สึกจะมีข่าวรั่ว
พวกแฟนๆ ก็เป็นร้อยเลย หลายร้อยยืนรออยู่
เกาะตะแกรงน่ะ เห็นแจ็คสัน หวังไกลๆ
คือผมนี่แบบ… [จิ๊ปาก]
จะทิ้งหลานไว้ข้างนอกมันก็ดู… มันใจดำเกินไปว่ะ
"รัดหมี กูจะพามึงเข้าไปข้างในให้ได้เลย"
คือเรามีโควต้าคนเดียว นึกออกรึเปล่า
ก็บอกว่า "เฮีย แล้วจะยังไงดี"
"ถ้าเขาถาม มึงบอกว่า มึงเป็นหมอนวดแผนโบราณกู"
[เสียงผู้ชมหัวเราะ เสียงปรบมือ]
"มึง…" "เฮียแต่หนูนวดไม่เป็น"
"จังหวะนี้มึงต้องเป็นละ"
"เผื่อฟลุคมึงเข้าสนามไป แจ็คสัน หวังเป็นตะคริว
มึงพุ่งไปเปิดกะบังลม…"
[เสียงหัวเราะ]
นาทีทอง มันเกิดกำลังใจ ไปด้วยกัน
พอเปิดกระจกปุ๊บ ถาม "เฮ้ย ใครครับเนี่ย
อ้าว พี่โน้สเหรอ มากับใครครับ"
"อ๋อ นี่เป็นหมอนวดประจำตัว"
"งั้นเข้าโซนวีไอพีเลยครับ ทางด้านนั้นเลยครับ"
ไปปุ๊บ เข้าไปข้างใน ไปจอดโซนวีไอพี
บอก "มึงสะพายกระเป๋าเฮียเยอะๆ เลย รองท้งรองเท้า
ถือให้มันดูแบบ เป็นแพทย์ประจำตัว"
เสร็จเดินไปแป๊บนึงนะ เดินไปประมาณ 15 เมตร
ก็มีโรงยิมเป็นห้องกระจก อย่างนี้แหละ เหมือนห้องกระจกอย่างนี้ เข้าไปปุ๊บ
แจ็คสัน หวังอยู่ตรงนั้นเลย กำลังรำมวยกับจา พนม
เคยเห็นคลิปในติ๊กต็อกไหม
เขากำลังรำกันอยู่เลย แล้วเขาก็หันมา นึกออกรึเปล่า
แล้วจา พนมก็เข้ามาทัก ชวนผมไปนู่นนี่นั่นด้วย
แล้วหลานผมน่ะ มันประชิดเกินไป มันไม่เคยคิดว่า…
ปกติไป มันจะต้องไปนั่ง… ถูกจัด "ไปทางโน้นเลยครับ ออกไป
อย่าเข้ามาครับ น้องไม่ใช่วีไอพี"
แต่นี่ไปถึงปุ๊บ "น้องมานี่ เข้ามาเลยครับ"
แจ็คสัน หวังยืนอยู่ตรงเนี้ย แล้วมา…
"ฮึบ"
แล้วผมก็ "ถ่ายรูปเลย ถ่ายรูปเลย มือถือมึงล่ะ ถ่ายรูปเลย"
"เฮีย… [เสียงสะอื้น]
- มือหนูไม่มีแรง" - [เสียงหัวเราะ]
เฮ้ย ผมเพิ่งเคยเจอคนแบบ… มือไม่มีแรง
"เฮีย มือหนูไม่มีแรง"
"ไม่มีแรงเหี้ยไร จังหวะนี้เลยเนี่ย จังหวะนี้ นี่ใกล้มาก"
"เฮีย เขา…"
"หูย"
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
"ถ่ายเลย ถ่ายเลย จังหวะนี้ ถ่ายเลย"
"หนู… [สะอื้น] หนูเกรงใจเขาว่ะ"
"มาเกรงใจเหี้ยอะไรตอนนี้วะ"
[เสียงผู้ชมหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ]
สุดท้าย อ้ะ เขาก็
เต้นอะไรกับจา พนมเสร็จสรรพปุ๊บก็ถูกโกยไป
โกยไปเตะบอล ก็ต้องไปเปลี่ยนชุดก่อน
ผมก็ได้ตามแจ็คสัน หวัง เข้าไปในห้องล็อกเกอร์รูม
ซึ่งในนั้นก็จะมีพวก
นายแบบ นักแสดงที่…
ที่เป็นเจ็นใหม่
ที่ผมจำได้นะ ที่ผมจำได้ มี… มีกอล์ฟ พิชญะอย่างเนี้ย มี…
เข้ม หัสวีร์
มีพวกที่ตัวสูง 175 ขึ้นไป แล้วผิวขาว แล้วแบบ…
ถอดเสื้อ เปลี่ยนเสื้อกัน นึกออกรึเปล่า เขานั่งกันอยู่เต็มไปหมดเลย
แต่โอ๊ต ปราโมทย์น่ะ จำผมได้ "พี่โน้ส พี่โน้ส หวัดดีครับ"
ผมก็หวัดดี แล้วเข้าไปนั่งรวมกับพวกเขา นึกออกรึเปล่า ก็…
ล็อกเกอร์จะมีเป็น… นั่ง แล้วก็มีเสื้ออยู่ ถุงเท้ามีวางให้พร้อมเลย
เราก็เอารองเท้าไป เปลี่ยนเสื้อดำเลย ใส่เลย
เพราะว่า… แจ็คสัน หวัง
นึกออกรึเปล่า อยู่ทีมดำ ใส่ไปปุ๊บ ใส่เสร็จ
ไอ้… ไอ้โอ๊ตบอก
"เฮีย เฮียอยู่ฝั่งตรงข้ามครับ"
[เสียงหัวเราะ]
"เอ้า กูไม่ได้เตะ กูไม่รู้ทีมกะเขา…"
"เฮีย อยู่โน่นแหละครับ"
ไล่กูไปฝั่งโน้น ใครรู้ไหม
พี่วินิจ เลิศรัตนชัย
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
ข้างๆ พี่วินิจ พี่วินิจแนะนำให้รู้จัก
"โน้ส โน้ส นี่ เอ่อ ท่านทูตเนปาล"
ท่านทูตเนปาล โอ้โฮ หง่อมเลยๆ
"ถัดไป โน้ส เอ่อ คนนี้เป็นหลานชายกษัตริย์จิกมี"
หลานชายกษัตริย์จิกมี แล้วก็แนะนำ กูก็ทำตัวไม่ถูก
นึกออกรึเปล่า ตอนนี้แบบ… โห นี่ก็แจ็คสัน หวัง นี่หลานชายกษัตริย์จิกมี
กูควรจะถวายบังคมไหม หรือว่ายังไง เวลาส่งบอลให้ท่าน
"เสด็จพระราชดำเนินไป…
ปั่นฟรีคิกหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
กูทำตัวไม่ถูกละ
แล้วกูก็ไม่ได้อยากอยู่ทีมนี้ แม่งเอ๊ย
กูตั้งใจมาคืออยากเตะกับแจ็คสัน หวัง แล้วแบบ…
ผ่านบอลให้เขา
นึกออกไหม ช่วยกัน เบียดกัน คุยกัน
เป็นทีม เวลาจะไปแข่งก็ เอามือมารวมกัน เฮ้!
ให้เป็นเกียรติประวัติ อีห่า กูไปอยู่นู่น
อยู่ทีมลุงๆ แล้วยังไงรู้เปล่า
เล่นตำแหน่งอะไร เขาให้ผมไปอยู่ศูนย์หน้า
ศูนย์หน้าก็คือไปยิงประตูฝั่งโน้น
แจ็คสัน หวังเป็นศูนย์หน้าของทีมดำ
- เหินห่างมาก - [เสียงหัวเราะ]
ทั้งเกมไม่ได้เจอกันเลย เห็นลิบๆ
เสร็จ เรา… เนื่องจากเราไม่ได้เล่นบอลมานาน
ลงไปตะคริวก็กินแล้วห้านาที
แดดตอนบ่ายสี่โมง นึกออกไหม โอ้โฮ แม่ง
เราแม่งไม่ไหว แต่แฟนๆ น่ะ
ที่อยู่ข้างสนาม ไม่นับ… ไม่นับกรงอยู่ข้างนอกนะ
ที่วีไอพีนี่คือ ผมว่าสักประมาณ 100 นึง
ก็เป็นผู้ติดตามของนักแสดงไทย ผู้จัดการของนักแสดงไทย แล้วก็…
ผู้จัดการทีมต่างชาติมารวมๆ ก็สักประมาณ
ร้อยนึง
อยู่ใกล้สนาม มี…
มีพุ่มไม้เป็นแถวกั้นไว้
เข้าไปในเขตสนามเส้นขาวไม่ได้
เขาอยู่ข้างนอก แล้วก็มีกล้อง มีเลนส์ มี…
อยู่กันเป็นฝูงเลย
ผมเตะได้ห้านาที ผมบอก…
"เปลี่ยน"
โห ไม่ไหว มัน… เราไม่ได้… ไม่มีแรงจูงใจ
แล้วก็ไม่ได้เจอเขา จะเป็นยังไง นึกออกเปล่า
กูก็อยากจะออก
แต่ทีมคนแก่ นึกออกรึเปล่า มันไม่มีตัวเปลี่ยน
- [เสียงหัวเราะ] - กูเดินป้วนเปี้ยน แม่ง…
ใจแม่งไม่ได้อยู่เลย อีเหี้ยเอ๊ย อยากมีร่มสักคันนึง
คือมาทำเหี้ยอะไรไม่รู้
ถ่ายทอดก็ไม่ถ่ายทอด นึกออกรึเปล่า
ถ้าถ่ายทอดมีกล้องเหมือนบอลช่อง 3 กูจะได้ แบบ…
[เสียงหัวเราะ]
คือไม่มีใครเห็นเลย หน้าเหียกๆ โอย
สุดท้ายไม่ไหวแล้ว ออกแล้ว ออก ร้อนๆๆ
ข้างสนามต้นไม้ก็ไม่มี ต้องไปยืนหลบข้างๆ…
มันมีโรงยิมอยู่อันนึง ไปยืนเบี่ยงๆ ให้เงามา
จังหวะนั้นแหละ ผมรู้ว่าผมดังเบอร์ไหน
มีน้องที่อยู่พุ่มไม้ นั่งตรงนี้ ดูแจ็คสัน หวัง
แล้วก็ปุ๊บ หันมาเห็น
พี่โน้สในระยะสิบเมตร
เดินออกมาจากสนามไง ออกมาตรงพุ่มไม้
"เฮ้ย
เฮ้ย มึง เฮ้ย
ทางนี้พี่โน้ส พี่โน้ส พี่โน้ส
ถ่ายรูปกัน ถ่ายรูปรึเปล่า"
แล้วมันก็ชวนกันมา สองสามคนเดินมา
"ถ่ายไหมมึง"
เสียงนึงก็ตะโกนเลย
"อ้ะ ถ่ายก็ได้"
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
กูดังเบอร์นั้นแหละ
ดัง "ถ่ายก็ได้ อ้ะ"
โอ้โฮ
เหมือนมีด
แทง
กรีดใจมาก อีเหี้ย
สภาพกูก็แย่อยู่แล้ว
กางเกงบอล ขาโก่งๆ ดำๆ หน้าเมือกๆ
คือ…
"อ้ะ ถ่ายก็ได้" แล้วมันก็มาถ่าย ปึ๊บๆ…
ถ่ายไปอย่างนั้นแหละ ถ่ายไปอย่างนั้น เสร็จปุ๊บ
เขาก็เล่นเสร็จ เล่นเสร็จเขาก็โกยทุกคน
เข้าไปที่ห้องล็อกเกอร์รูมเหมือนเดิม
ไปอาบน้ำ
ระหว่างที่ออกจากสนาม ผมออกก่อนนะ ผมก็เดินก่อน
พวกแจ็คสัน หวังก็อยู่ข้างหลัง ตามๆ กันมาเป็นพรวนเลย
พวก… หูย หล่อๆ
กูไม่กล้าไปเดินรวมกลุ่มกับเขาหรอก
- [เสียงหัวเราะ] - กูรีบเดินมาก่อน กูเดินมาก่อนปุ๊บ
มี… จำได้แม่นเลย
มีสามคนใส่เสื้อมีสีเทา สีคล้ำๆ นี่แหละ
เดินเข้ามา
"พี่โน้ส พี่โน้สครับ"
รุ่นๆ เดียวกัน
เหมือนโตมากับเราอะไรอย่างนี้
เหมือนเคยดูเดี่ยวมากับเราในยุคโน้นน่ะ
"พี่โน้ส เดี๋ยวขอถ่ายรูปด้วยนะครับ"
บอก "เฮ้ย น้อง"
โคตรดีใจ มีคนขอถ่ายรูป นึกออกรึเปล่า
บอก "น้อง แป๊บนึง พี่ปวดฉี่มากเลย"
คือมันอั้นมาตลอดแล้วปวดเป่งมากเลย
"พี่ขอไปฉี่แป๊บเดียว เดี๋ยวพี่ออกมา น้องรอตรงนี้แป๊บเดียว"
แล้วผมก็เข้าไป เข้าไปฉี่
ไปฉี่ปุ๊บ
พอเข้าไปปุ๊บ
ทีนี้เข้าไปข้างใน พวกแจ็คสัน หวังเขาก็เริ่มเข้าไปแล้วนะ
เขาก็เริ่มถอดเสื้อกัน
อุ๊ย กูจะออกมาถ่ายรูปกูก็…
- แจ็คสัน หวังถอดเสื้อนะ มึง - [เสียงหัวเราะ]
เป็นมึง มึงเข้าห้องไปแล้ว…
แจ็คสัน หวังถอดเสื้ออยู่ มึงจะออกมาไหม
กูก็ขอเห็นก่อนนั่นแหละ มึง
เขาก็ถอดกัน โอ้โฮ
ซิกซ์แพ็กน่ะมีแน่นอนอยู่แล้ว แต่ว่าความอะร้าอร่ามของเขาเนี่ย
เฮ้ย อ้ะ คนขาว เข้าใจ แต่ขาวแบบมีออร่านี่ อันนี้
เห็นไม่มากนัก
รู้สึกว่าแจ็คสัน หวังแม่งต้องกินแบบ…
หลอดนีออนเป็นอาหาร
- [เสียงหัวเราะ] - จริงๆ เป็นคนมีออร่ามาก แล้วเขาก็…
พวกผู้ชายล็อกเกอร์รูมก็แก้ผ้าอาบน้ำกัน นึกออกรึเปล่า
จังหวะนั้น เฮียป้วนเปี้ยนหน้าห้องแจ็คสัน หวัง นึกออกรึเปล่า
ป้วนเปี้ยน… ขอเห็นสักดอกนึง
- [เสียงหัวเราะ] - จริงๆ
จดจำไว้เล่าให้ลูกหลานฟัง นึกออกรึเปล่า
โอเค เอาเป็นว่าในนู้นในนี้ก็…
เรียบร้อยเสร็จสรรพ ผมก็ออกมา
ออกมาตามนัด
เพราะเราโตแล้ว เป็นผู้ใหญ่ พูดคำไหนก็ต้องคำนั้น
ก็ออกมา ออกมาปุ๊บ
คุณนึกภาพ คนประมาณเนี้ย 100 กว่าคน
รออยู่ข้างหน้า
เพื่อรอแจ็คสัน หวังอาบน้ำออกมา
กู…
ออกมา ปุ๊บ
ไอ้เจการ์ดก็เข้ามา "ครับ"
"พี่โน้ส หาใคร"
เอ่อ…
[เสียงหัวเราะ]
"มันมีสักประมาณสามคนน่ะ รุ่นๆ พี่โน้สน่ะ เขา…
เขา… มาขอถ่ายรูปเมื่อกี้ แต่ว่ากูเข้าห้องน้ำไปนานนิดนึงน่ะ เอ่อ…"
"พี่โน้สหาสามคนใช่ไหมฮะ"
แล้วแม่งก็คุยกับปกเสื้อ
คือไอ้พวกเจ… พวกการ์ดพวกนี้นะ
เป็นเหี้ยอะไร ชอบคุยกับปกเสื้อ
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงพูดงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์]
อ้ะ บางพวกก็คุยกับแขนเสื้อตัวเอง
แล้วแม่งบอก "ไม่ต้องห่วงพี่ เดี๋ยวผมหาให้"
[ตะโกน] "เมื่อกี้ใครอยากถ่ายรูปกับพี่โน้ส"
[เสียงหัวเราะลั่น]
แล้วมึงรู้ไหม
เงียบเลย
[เสียงหัวเราะ]
เงียบเลย
กูนี่กระตุกเสื้อ
"ไอ้สัตว์…"
"ไอ้สัตว์ อย่าทำ… อย่าทำแบบนี้ ไอ้เหี้ย มัน…
มัน… ไม่มีที่ยืนแล้วมึง ไอ้เหี้ย"
พอมันรู้ว่าผมเขิน
แม่งเล่นผมใหญ่เลย
[ตะโกน] "เอ้า น้องๆ"
- โอ้โห เสร็จเลย - [เสียงหัวเราะ]
[ตะโกน] "ใครอยากถ่ายรูปกับพี่โน้ส"
[เสียงหัวเราะ]
เงียบกริบ
คุณดูต่อหน้าคนเยอะๆ ดิ แม่งเหี้ย โคตรเหี้ยเลย
เงียบกริบ
แล้วท่ามกลางความเงียบ มีคนนึงเดินออกมา
"อ้ะๆๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ" [หัวเราะ]
- [เสียงผู้ชมหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ] - ไอ้สัตว์
กูดังเบอร์ "อ้ะ ก็ได้"
กับ "ไหนๆ ก็ไหนๆ"
กูดังเบอร์นี้แหละ ทุกวันนี้
ผมรู้สึกเลยว่า เฮ้ย ผม…
สูญสิ้นความมั่นใจไปเลย
สูญสิ้นเลย
ขึ้นรถกลับบ้าน
คือปกติเขาจะมี…
เขามีปาร์ตี้หลังเสร็จงาน
กูไม่อยากอยู่ละ
มันเหมือนอยู่คนละวรรณะ
เข้าไปนะ โผล่เข้าไปแว้บนึง
มันขาวๆ หล่อๆ ตี๋ๆ
แล้วก็คุยกันภาษาฝรั่งนู่นนี่นั่น
คือเรารู้สึกแบบ…
อะไรเอ่ย ไม่เข้าพวก
[เสียงหัวเราะ]
จริงๆ เลย รู้สึกว่าถ้าเป็นวรรณะน่ะ พวกมึงอยู่วรรณะกษัตริย์
กูเนี่ย จัณฑาลเพียงผู้เดียว
[เสียงหัวเราะ]
ขึ้นรถกลับบ้าน
รัศมีขับรถ ร้องเพลง ผิวปากเพลงของเขา
อีดอก
กูนี่แบบ… กูนี่หม่นเลย
กูหม่นเลย กูขาดความมั่นใจเลย กูรู้สึกว่า เฮ้ย…
รู้สึกจริงๆ เลยนะ สะเทือนใจ แบบ…
กูตกรุ่นแล้ว
กูเป็นคนตกรุ่นแล้ว
กูไม่ควรมาทำอะไรแบบนี้เลย แม่ง
ในขณะที่ความรู้สึกนี้มันสะเทือนใจอยู่ภายในนี่นะ
มันก็มีอะไรมากระทบเรื่อยๆ เวลาที่คนมาขอสัมภาษณ์
ไม่ว่าจะเป็นสัมภาษณ์ไปลงเพจโน้น ลงนี่
หรือตามมหาลัย
คำถามที่เขาชอบถามกูคือว่า
สัมภาษณ์ส่วนมากจะเป็นคำถามสุดท้าย
"เอ่อครับ คำถามสุดท้ายครับ พี่โน้สมีอะไรจะฝากคนรุ่นใหม่บ้าง"
[เสียงหัวเราะ]
กู
น้ำหน้าอย่างกู
จะมีอะไรไปฝากรุ่นใหม่
มึง เราตกรุ่นไปแล้ว
คนรุ่นใหม่คืออะไร
คนรุ่นใหม่ก็คือรุ่นที่ต่อจากผมแล้วกัน
ใหม่ ใช่ไหม
ผมนี่เจนเอ็กซ์
เจนเอ็กซ์ รุ่นต่อจากผมก็
วาย แซด
อัลฟ่า ใช่ไหม
ก่อนหน้านั้นก็ เบบี้บูม
เบบี้บูมรุ่นไหน เบบี้บูมก็ลุงตู่
ลุงตู่ ลุงประวิทย์
พี่เบิร์ด
รุ่นเจนเอ็กซ์
มี…
ลุงพล
- [เสียงหัวเราะ] - หมอปลา
- กู มึงดู คนรุ่นกูสภาพแบบเนี้ย - [เสียงหัวเราะ]
วาย วายก็คือ อ้ะ
นนท์ ธนนท์
กัน นภัทร อย่างเนี้ย
เบลล่าไหม เบลล่านี่วาย
เบลล่าวาย เบลล่าวาย
โบกี้ไลอ้อน อะไรอย่างนี้
ถัดต่อไปก็เป็น
รุ่นเจนแซด
โฟร์อีฟ ใช่ไหม โฟร์อีฟ
อัลฟ่าก็พวกลูกดารา ลูก เอ่อ…
สายฟ้า ลูกคุณชมพู่ อะไรอย่างนี้
แล้วมึงคิดดู ฝากคนรุ่นใหม่
หมายถึงใหม่ต่อจากกูเนี่ย
กูจะเอาอะไรไปฝากเขา
มึงรู้ไหม คนเจนเอ็กซ์โตมายังไง
สำหรับคนรุ่นต่อมา คือเจนวายก็ได้
พวกคุณเนี่ย เอาง่ายๆ เลย
คุณเกิดมากับการ
กินนมข้นหวานจากหลอดกันแล้ว
หมายถึงเกิดมาเห็นแล้วไง
นมข้นหวานมันมีอยู่ในหลอด
แต่เจนเอ็กซ์ไม่เคยเห็นนะ
ไม่มี
การที่คนรุ่นผมจะกินนมข้นหวานคือ
กระป๋องสังกะสีเท่านั้น
กระป๋อง
แล้วเวลามึงจะแดกนมจากกระป๋อง
อุปกรณ์การเปิด
เหมือนกับมึงไปซ่อมประปา
[เสียงหัวเราะ]
เต็มไปหมด มึง
กระป๋องมา
อีโต้ ปังตอ ค้อน ไขควง
[เสียงปึงๆๆ จากไมค์]
[เสียงหัวเราะ]
ทำคนเดียวก็ลำบาก มึง มึง
จริงอยู่ ยุคนั้นมันมีไอ้ที่เปิด… ที่เปิดกระป๋อง
สามง่ามเหมือนตรีศูลของพระศิวะ นึกออกรึเปล่า
แต่ 95 เปอร์เซ็นต์แม่งเป็นสนิม
[เสียงหัวเราะ]
แล้วมันก็ง่อกๆ แง่กๆ
มันจะก๊อกๆ แก๊กๆ
แล้วมันมีหนามแหลมๆ ออกมาทางนี้ แง่งทางนี้ แง่งทางนั้น
คือไม่รู้ว่าทำเหี้ยอะไรเต็มไปหมดนะ
แต่ใช้เหี้ยอะไรไม่ได้เลย
จะมาเปิด กึ๊กกั๊ก ไม่ได้เลย
เปิดปลากระป๋องยังไม่ได้เลย มันงึกงักๆ
สุดท้ายเราต้องไปขโมยเอาปังตอแม่เรา นึกออกรึเปล่า
แล้วเอาตรงปลายแหลมๆ…
[เสียงปึงๆๆ จากไมค์]
แม่มาเห็นก็ด่า
"อีห่านี่ มึงแม่ง มีดกูเสียหมด"
เราก็… [เสียงปึงๆ]
แล้วเวลาทำ… [เสียงปึงๆ]
มันทำคนเดียวลำบากมากเลยนะ
บางทีมันต้องมาหนีบหว่างขา นึกออกรึเปล่า
[เสียงปึงๆ จากไมค์]
มึงตอกไปเหอะ เหงื่อท่วม
ตอกรูนึงออกไหม
[ผู้ชม] ไม่ออก
ต้องข้ามไปอีกฝั่งนึง
ไปอัดอีกรูนึง ตรงข้าม
[เสียงปึงๆๆ จากไมค์]
พอเสร็จแล้วปุ๊บ
เดี๋ยว มึงเท มึงกะจะกินกับปาท่องโก๋
อะไร…
เดี๋ยว ปาท่องโก๋ใส่โอวัลติน
- ออกไหม - [ผู้ชม] ไม่ออก
ไม่ออก ทำยังไง
- [ผู้ชม] เป่า - [โน้ส] เป่าสิมึง
[เสียงหัวเราะ]
- เป่าสิมึง - [เสียงปรบมือ]
[เสียงเป่าออกไมค์ติดกันสองครั้ง]
ยุคนั้น ถ้ามีโควิด มึงตายห่าทั้งประเทศ
[เสียงหัวเราะลั่น]
ที่สำคัญ กินแล้วเนี่ย
ครั้งเดียว ไม่มีใครกินหมดหรอกมึง ไม่มี
มันต้องเอามาเก็บ
เก็บยังไงล่ะ
ก็ต้องเอาจาน
และเอารองน้ำเอาไว้
- [เสียงหัวเราะ] - รองน้ำเอาไว้
รองไปแม่งก็ชื้น
ชื้นปั๊บ สนิมแม่งก็ขึ้น
แล้วตรงขอบมันน่ะ ตรงที่…
ไอ้นมมันออก ข้นๆ น่ะ
แม่งเริ่มเป็นผดๆ
ผดๆ เหมือนกับเป็นเริมน่ะ
- [เสียงหัวเราะ] - เหมือนมันเป็นเริมตรงนั้น มึง
ก็คือแบบ… มันก็เริ่มอยากกินน้อยลง
สล่งสลากมันก็เหี่ยว นึกออกรึเปล่า
คือ… ครับ เราอยู่กันแบบนั้น
คนรุ่นอย่างนี้น่ะเหรอ จะเอาอะไรมาสอนมึง นึกออกรึเปล่า
ชุดความคิดเรามีแต่แบบนั้นน่ะ
ตอนเด็กๆ
กูโตมายังไง
แม่อยากให้คิ้วดก
[ผู้ชม] อัญชัน
[โน้ส] อัญชันสิมึง
[เสียงหัวเราะ]
พวกกูไม่ได้รับสารอาหารเพิ่มอะไรหรอกมึง
ไม่มีวิตามงวิตามินอี มาบำรุงอะไรให้ขนมันออกมา
อัญชัน มึง
เจนเอ็กซ์อัญชัน ทาเป็นปื้นเลย อีห่า
ชินจังยังดูดีกว่า นึกออกรึเปล่า
- [เสียงหัวเราะ] - มึง มันเป็นปื้นใหญ่เลย ไม่มีทรงเลยมึง
แล้วถามว่ามันมีได้ผลอะไรไหม
เขาวิจัยแล้ว ไม่มี ดอกไม้เนี่ยไม่มีผลอะไรกับคิ้วมึงเลย
ถ้ามันมีผลจริงๆ พวกมึงจะมาสักคิ้วกันเหรอ ทุกวันนี้
มึงยังมาเขียนคิ้วกันทำไม
ชาวอินเดีย ชาวใต้ ไม่เห็นเขาต้องมาอัญชันเลย
ดกดำไปหมด
กูโตกันมาอย่างนี้ มึง
โอ้โห ยังไม่รวมนี่นะ จมูกโด่ง
ยุคนั้นฝรั่งเข้าประเทศ จมูกโด่ง
ลูกเกิดมา อยากให้จมูกโด่ง
- รูดสิคะ รูด - [เสียงหัวเราะ]
เป็นกันทั้งหมู่บ้าน รูดๆ
แต่แม่กูเนี่ยรับชุดความรู้มาน้อย
คือปกติเขาก็รูดส่งมาจาก… นึกออกรึเปล่า
หว่างคิ้ว รูดยาวมา
- แม่กูขยุมแต่ตรงปลาย - [เสียงหัวเราะ]
มึงดูสภาพ กูเลยเป็นอย่างนี้
แล้วกูไปฟ้องร้องใครได้ไหมเนี่ย
ยังไม่รวมคางทูม
จ้า คางทูม
คางทูม แทนที่จะให้ยา
พากูไปหาซินแส
ร้านยาจีน เขียนอะไร
- [ผู้ชม] ส. เสือ - [โน้ส] เขียนเสือ
[โน้สหัวเราะ ผู้ชมหัวเราะ]
[โน้ส] คางทูม เขียนเสือ
สีม่วงๆ
เขียนเสือ
สงสัยมากเลย เขียนไปทำไมวะ
สงสัยต้องไปถามซินแส เลยถามต้นตำรับเลย เขาบอกว่า
คนจีนน่ะ ถือกันว่า
เวลาคางทูม เราเหมือนหมู
เขาเรียกคางหมู เหมือนหมู
ก็เลยเขียนเสือ
ให้หมูกลัว
- [เสียงหัวเราะ] - มึงเคยรู้ความจริงข้อนี้ไหม
[โน้ส] มึง…
ยังไม่รวมกับที่เวลามึงเป็นร้อนในตอนเด็กๆ
แล้วเขาพาไปร้านเนี้ย แล้วไปกวาดยา
- [ผู้ชม] อ๋อ - ลิ้นเป็นฝ้าหรืออะไร ร้อนใน ไปกวาดลิ้นน่ะ
มียาม่วงๆ น่ะ ม่วงๆ แล้วมาก็กวาด
มันไม่เคยติดอยู่ในปากเรา
มันเป็นน้ำม่วงๆ มันไม่มีส่วนผสมของกาว
ปาดไปปุ๊บ ตอนมึงเด็ก มึงไปดูเลย เด็กปาด…
[เสียงพูดอ้อแอ้]
น้ำลายก็ไหลออกมา ไม่มียาอยู่ในนั้นเลย
กูนี่เคืองกับการเขียนเสือมากเลย
ถ้าเขียนเสือแล้วทำให้มันยุบได้
- ป่านนี้มึงเอามาเขียนพุงมึงเนี่ยๆ - [เสียงหัวเราะ]
เขียนน่องเนี่ย เขียนน่อง นึกออกรึเปล่า
เขียนเลย ไม่ต้องไปดูดไขมัน
[เสียงหัวเราะ]
หรือว่าผู้ชายแบบรู้สึกมีปมด้อย นึกออกรึเปล่า
เขียนม้าไปเลย
[เสียงหัวเราะ]
เผื่อมันจะฟูมา
อยากยาวก็อนาคอนด้า
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงปรบมือ]
กูโตมาแบบนั้นน่ะ มึงเข้าใจรึเปล่า
รุ่นเจนเอ็กซ์นี่นะ เกิดมาน่ะ
มึง มีกาแฟอยู่แค่
สองอย่าง
โอเลี้ยง
โอยัวะ
โอแปลว่าดำ
เลี้ยงก็คือเย็น
โอ… ดำเย็น
โอยัวะก็คือดำร้อน
พิเศษหน่อยก็คือใส่นม ยกล้อ
แค่นั้นเอง มีแค่นี้
แต่ทุกวันนี้ เจนเอ็กซ์อย่างกูเนี่ย เวลาไปยืนอยู่
หน้า… เคาน์เตอร์สตาร์บัคส์
เหมือนไร้การศึกษา
[เสียงหัวเราะ]
คือ อื้อหือ…
มี… โอ้โฮ ภาษาอังกฤษเป็นพรืด คือ แล้ว…
อ้ะ เอสเพรสโซ
คาปูชิโน
มอคค่า
- [ผู้ชม] ลาเต้ - [โน้ส] ลาเต้
คาราเมล แมคเคียโต้
มี… อะไร มีแฟรบ… ชิ…
- [ผู้ชม] แฟรปปูชิโน่ - [โน้ส] แฟรปปูชิโน่อีก
แล้วก็ เอ่อ…
แล้วแม่งก็มี เอาเมล็ดแบบไหน
ฮะ เราต้องรู้ด้วยเหรอ เอาเมล็ดแบบไหน
- [เสียงหัวเราะ] - มีแบบว่า
คั่วเข้ม คั่วกลาง คั่วอ่อน
มีเมล็ดจาก…
เอธิโอเปีย
จากประเทศอะไรต่างๆ ซึ่งแบบ… เราเคยรู้ด้วยเหรอ
เอธิโอเปีย คั่วกาแฟทำไม ได้ข่าวว่ายากจนมากเลย
- [เสียงหัวเราะ] - ทำไม ได้ข่าวว่ากินดินกินทรายไม่ใช่เหรอ
คือ… ไม่มีชุดความรู้นี้เลย
อีห่าเอ๊ย แล้วแม่ง
พอมาถึงแก้ว
ฮะ แก้ว
อ้าว ไม่ได้มีเล็ก กลาง ใหญ่ธรรมดาเหรอ
มีอารีอานา กรานเด้ อะไรแบบว่า…
[เสียงหัวเราะ]
ฮะ อะไรเหรอ อะไร
แวนดี้ แวนด้า อะไรนะ
เวนติ… มีทอลด้วย อีห่า เยอะมาก
ชอบเมล็ดแบบไหนที่บอกว่าฟรุตตี้
ใช่ไหม มันถามเรา "ฟรุตตี้ ชอบฟรุตตี้ไหมคะ"
นึกถึงแต่วงดนตรียุคตัวเอง
- [เสียงหัวเราะ] - ฟรุตตี้ คีรีบูน
อีเหี้ย เชยมาก
ข้างหลังก็กดดัน
โน้ส อุดมอยู่ข้างหน้า นึกออกรึเปล่า
ข้างหลัง โอ้โห กูโชว์โง่ไม่ได้เลย กูก็อย่างนี้
"เออ น้อง วันนี้พี่กินกาแฟเยอะแล้ว
เอาน้ำแอปเปิ้ลละกัน"
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
รุ่นกูโตมาแบบนี้ จะเอาอะไรไปสอนมึง
ความรู้ของคนรุ่นเจนเอ็กซ์หรือคนรุ่นเก่า
มัน…
ผมรู้สึกว่ามันอาจจะไม่มีความหมาย กับคนรุ่นใหม่เลยนะ
มันก็ไม่ต่างจากแบบ…
คุณเก็บคลังความรู้ไว้ แล้วจะมอบให้คนรุ่นหลัง
มึงจะรู้ได้ไงว่าความรู้ที่มึงมี มันอาจจะเหมือน…
ยาโลโมติลก็ได้
ยาโลโมติล ถ้าคุณรู้จักยานี้ แสดงว่าเราเป็นเพื่อนกัน
[เสียงหัวเราะ]
โลโมติลคือยาแก้ท้องเสียของคนรุ่นเจนเอ็กซ์ครับ
กับเบบี้บูม
คือถ้ามึงปวด… อ้ะ
ท้องเสียเมื่อไหร่ ขี้แตกเมื่อไหร่
ชื่อแรกมันจะขึ้นมาเลย "โลโมติล"
เหมือนกับยุคนั้น ถ้ามีวันนั้นของเดือน ผ้าอนามัย เราก็จะเรียกว่า "โกเต๊กซ์"
ทั้งๆ ที่แบรนด์ที่เราใช้อาจจะไม่ใช่
หรือว่าเรากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป นึกออกรึเปล่า
เราก็เรียกส่งเดชไปก่อนเลยว่ามาม่า ทั้งๆ ที่เราอาจจะกินยำยำ ไวไว
เหมือนกัน ยาโลโมติล ก็คือถ้าขี้แตก นึกถึงโลโมติล
ทีนี้ โลโมติลเนี่ย
ข้ามกาลเวลามาตอนนี้ มันเป็นยาต้องห้ามน่ะ
มันเป็นยาที่
เขาเรียกว่า…
มัน…
ทำให้ลำไส้มันหยุดหดตัวเลย
คือหยุดการอึ
แต่เชื้อโรคอยู่ไหม อยู่ในนั้นสบายใจ
[เสียงหัวเราะ]
ซึ่งจริงๆ แล้ว การรักษาโรคท้องเสียก็คือ ต้องปล่อยมันออกไป
กินแค่ไอ้น้ำเกลือแร่ก็พอ นึกออกไหม แค่นั้นเอง
แต่ยุคนั้นต้องโลโมติล
สมมุติว่าเราเป็นคนรุ่นนู้น แล้วเราเก็บยาโลโมติลไว้
คลังใหญ่เหมือนคลังของพิมรี่พายเลย
แล้วเอามาส่งมอบให้คนรุ่นใหม่
นั่นแหละ
นั่นแหละ สิ่งที่เขาได้รับ
คือยามันหมดอายุ มันใช้ไม่ได้กับยุคนี้อีกต่อไปแล้ว
ฉะนั้น ผมไม่มีอะไรจะกล้าไปบอกคนรุ่นใหม่เลย
คนไหนเก่งกว่าครับ เก่งกว่าในทุกมิติ
ข้อมูลข่าวสารทุกอย่าง ความรู้ คุณไม่ต้องไปรอปรมาจารย์ถ่ายทอด
คุกเข่า… นึกออกรึเปล่า สามวันสี่วันถึงจะบอกเคล็ดลับ
ทุกอย่างมีทั้งหมดอยู่ในอินเทอร์เน็ตหมดเลย
ฉะนั้น ไม่มีอะไรกล้าไปบอกคนรุ่นใหม่
ไอ้คนรุ่นเก่าน่ะ สิ่งที่มึงทำได้มีอย่างเดียวคือ
มึงช่วยทำตัวน่ารักๆ ให้เด็กมันยังไหว้อยู่ก็พอ
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงปรบมือ]
เพราะว่าอะไรที่มึงเคยไปห้ามเขาไว้
เขาเอาไปทำนะ เจริญรุ่งเรืองหมดเลย
มึงอย่าไปเต้นกินรำกิน…
มึงดูลิซ่า มึงดู
[เสียงหัวเราะ]
แบมแบม นู่นนี่นั่น
เขาเจริญรุ่งเรืองกันหมดเลย ที่มึงห้าม
เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าไปแต่งหน้า แก่แดด
มึงดูน้องเนสตี้
เนสตี้ แอลจีบีทีหัวโปก นึกออกรึเปล่า
ซื้อบ้านให้แม่ตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 15
ยังไม่รวมกับเอแคลร์ จือปากที่อยู่สลัมคลองเตย
ซื้อบ้านราคา 30 ล้าน อยู่หมู่บ้านเดียวกับโอปอล์
มึง ยังไง เขาเอาตัวไม่รอดยังไง มึง
อย่าไปวาดการ์ตูนเลย ผมเนี่ยโดน
แหม มึงวาดการ์ตูนไป โตไปมึงจะทำอะไร มึงจะวาดรูปเป็นเหรอ
มึง ศิลปินไส้แห้ง… ไส้แห้งยังไงมึง
ครายเบบี้ มึงรู้จักรึเปล่า ครายเบบี้
วาดการ์ตูน
นิทรรศการสองวันแรกซัดไปร้อยกว่าล้าน มึง
ร้อยกว่าล้าน
กูบอกเลย ศิลปินรุ่นเก่า แห่งชาติด้วย
ทั้งชีวิตอาจจะทำได้ไม่ถึงนี้เลย
ฉะนั้น อย่าไปคิดว่า ชุดความรู้มึงเนี่ยจะไปบอกเขาได้
มึงอยู่เงียบๆ เลย
โดยเฉพาะไอ้คนรุ่นเก่า ที่ทำงานอยู่ในสภานี่แม่ง กู…
[เสียงปรบมือ เสียงฮิ้ว]
มึงไม่ต้องเสี้ยม กูไม่พูดหรอก
[เสียงหัวเราะ]
กู… เวลากูเดือดร้อน กูไม่เห็นพวกมึงสักคนเลย
[เสียงหัวเราะ]
กูพูดออกไป เดี๋ยวศรีสุวรรณแม่งก็ออกมาลุยกูอีก
[เสียงหัวเราะ]
ไอ้เหี้ยนี่ก็ว่างเหลือเกิ๊น
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
ไม่ต้องปรบมือ ไม่มีความหมาย กูไม่แคร์
[โน้สถอนใจ ทำเสียงเหนื่อยหน่าย]
[เสียงถอนใจ]
สิ่งที่ผมพอจะแชร์ให้กับคนรุ่นต่อไปได้เนี่ย มันไม่ใช่ความรู้หรอกครับ
มันเป็นความผิดพลาด
คนอายุเยอะเนี่ย
มันได้เปรียบอย่างเดียวคือ ทำผิดพลาดมาเยอะกว่า
มีโอกาสทำผิดพลาดมาเยอะกว่า
ฉะนั้นก็เอาชุดความผิดพลาดนั้นน่ะ
มาป้องกันตัวเองให้มันผิดพลาดน้อยลง แค่นั้นเอง
ไอ้พวกที่ว่าแก่อาบน้ำร้อนมาก่อน ก็คือแก่ความผิดพลาด
จริงๆ นะ
ฉะนั้น สิ่งที่ผมจะบอกคนรุ่นต่อไปได้ก็คือ
เป็นอุทาหรณ์แบบ… เล่าความผิดพลาดตัวเอง
ผมเนี่ยเคยไปทำความผิดพลาดไว้แบบ…
ใหญ่หลวงจนเกือบจะไม่มีชีวิตรอด
ตอนนั้นอายุประมาณ 20 กว่า
ก็ทำตัวแบบ… เหมือน… [จิ๊ปาก]
วัยรุ่นแบบเด็กช่าง เหมือน…
โฟร์คิงส์น่ะ
แบบนั้นเลย เพราะเราเรียนอาชีวะ
แล้วก็ใส่เสื้อช็อปเหมือนเขาอย่างนั้นเลย
ไปหาแว่นหาอะไรมาใส่ แล้วก็ทำตัวแบบนั้นน่ะ
ตอนนั้นไม่รู้ว่าทำไปทำไม
เดินก็คือต้องเดินตามที่รุ่นพี่เขาเดิน
เดินไปเป็นฝูงแล้วก็เดินแบบ…
ยกไหล่หน่อยๆ เหมือนหนาว คือยังไงไม่รู้ [พูดหัวเราะ]
แล้วก็เหมือนกับสะโพกเราหลุดน่ะ
แล้วก็เดินแบบ…
คือไม่รู้ แล้วก็เหมือนมี…
มีหินแหลมๆ อยู่ในตีนน่ะ อยู่ในรองเท้าเลย
[เสียงหัวเราะ]
วันๆ ออกจากบ้านอย่างเนี้ย เหมือนคนพิการ อีเหี้ย
แต่ไม่รู้ทำไปทำไม
แล้วก็เดินไปด้วยทัศนคติที่แบบว่า
ใครมองหน้าเราคือมันมองหาพ่อเรา
มันกวนตีน
แต่จริงๆ นึกออกรึเปล่า
ในชีวิตประจำวันเราอยากรู้จักใคร เราก็ต้องมองหน้าเขาไหม
นึกออกรึเปล่า
- อยู่ๆ เราเจอ แล้วเราก็มองนม แล้วเรา… - [เสียงหัวเราะ]
ไม่คุยอะไรกับเธอเลย มันก็ไม่ใช่ นึกออกรึเปล่า
จะมองเขา มันก็ไม่ใช่
คือตอนนั้นน่ะ มันจำใครมาก็ไม่รู้ แล้วก็แบบ…
เนี่ย ไปก็ไปเป็นฝูง ใส่เสื้อช็อปไป
เกเรครับ เกเร ทำตามเขาไปอย่างนั้น
ไปเจอต่างสถาบัน พวกขาสั้น ก็ไปตบ ไปรังแกเขา
ไปตบเขาเอาเข็มขัด
เข็มขัดเอากลับมา ใส่ได้ไหม
ไม่ได้ เพราะเอวคนละเอวกัน
ไปเจอเสื้อช็อป ไปตีมาได้เสื้อช็อปสถาบันเขา
ใส่ได้ไหม ไม่ได้
ตบเอาเข็ม ตบเอาโน่นเอานี่
ทำตามกันไปแล้วก็อ้างกันมาว่า
เฮ้ย เพื่อสถาบันของเรา
เพื่อเกียรติยศศักดิ์ศรีของสถาบัน รักมาก รักสถาบันตอนนั้น
จบมา ไม่เคยกลับไปเหยียบเลย
[เสียงหัวเราะ]
ไม่เคยเอาเสื้อช็อปมาใส่ ไม่เคยเลย ไม่มีอะไรผูกพัน
ดัดจริตทำตามไป
โอเค ยุคนั้นยุคโฟร์คิงส์ จะมีช่วงที่แบบว่า…
เราไปอ่านหนังสือเรื่องพันธุ์หมาบ้าอะไรมา
โอเค เกิดไม่ทัน ไม่เป็นไร
เป็นเรื่องราวของการแบบ… ชีวิตของการออกไปผจญภัยนู่นนี่นั่น
ไปเที่ยวทะเล
ชวนเพื่อนตัวหัวโจกเลย ไอ้อึ่ง ไอ้พีระ
สองตัวนี้ สองตัวเปิดเลย ผมตามเข้าไป มีวิไลอีกคนนึง
รวมกันเป็นสี่ ไปเสม็ดยุคนู้น
เสม็ดยุคเมื่อ 30 กว่าปีนู้น
ไม่มีรีสอร์ตเลยนะ
พักที่หาดทรายแก้ว
ก็เป็นกระท่อมหลังๆ
ยังมีความเป็นธรรมชาติอยู่มากเลย
คือมีความต้นไม้ มะพร้าว
โต๊ะ ตั่ง นู่นนี่ เป็นตอมะพร้าว แล้วก็ไม้พาด
อ้ะ มันธรรมชาติ
อยู่ริมสุดหาดเลย
ไปปุ๊บ พักสองคืน
คืนแรกไม่มีอะไร
คืนที่สองไปนั่งกินอยู่ร้านตรงกลางหาด
ก็เป็นร้านกลางคืน มีเร็กเก้ก๊องแก๊ง นู่นนี่นั่น ก็นั่ง
เพื่อนก็สั่ง ดื่มเบียร์ไป
แล้วก็…
มีโต๊ะเรา แล้วก็โต๊ะข้างๆ นั่งอยู่แปดคน อยู่ใกล้ๆ ตรงนี้แหละ
ก็นั่ง เพื่อนถาม "เฮ้ย
ไอ้ดม มึงเอาเบียร์ไหม"
"ไม่เอา" "มึงแม่งไม่ซิ่งเลย"
คำว่า "ซิ่ง" ตอนนั้นคือทันสมัยที่สุด
"มึงแม่งไม่ซิ่งเลย"
"กูเนี่ยนะ ไม่ซิ่ง
กูเด็กซิ่งอิงธรรมะโว้ย"
พูดซะดังร้านเลย
โต๊ะข้างๆ
[เสียงโห่เบาๆ]
ขึ้นมา แปดคนพร้อมกัน
[เสียงโห่เบาๆ]
"เด็กซิ่งอิงธรรมะ"
รู้สึกว่าแม่งเย้ยหยัน
เย้ยหยัน ลบศักดิ์ศรีเรา
เฮ้ย
แล้วตอนนั้นคิดอะไรก็ไม่รู้
ยืนขึ้น
หยิบขวดเบียร์ที่เพื่อนกินยังไม่หมดเนี่ย
ตีกับโคตรหินข้างๆ
มันจะมีโขดหินนะ ริมหาด ตี… เป๊ง
เพื่อให้เป็นปากฉลาม
แต่ตอนตี ตีไปทำไมก็ไม่รู้
ทำเพื่ออะไรตอนนั้นไม่รู้
รู้แต่ว่าอยากจะโชว์เพื่อนบนโต๊ะ อะไรบางอย่าง
ไม่มีความเป็นตัวของตัวเองเลย ทำไป ตี แป๊ง
แล้วผมอยากจะบอกเลย สำหรับใครที่อยากเป็นจิ๊กโก๋นะ
คือคุณต้องฝึก
ตีขวด…
- [เสียงหัวเราะ] - ไว้ก่อนให้เป็นปากฉลาม
เพราะที่กูทำ คือเป็นการตีขวดครั้งแรกในชีวิตกูเลย
ตี เป๊ง! ออกมา
ไม่ฉลามเลย เหลือแต่คอขวด
- [เสียงหัวเราะ] - มีแง่งมานิดหน่อย
ปลาทูแม่กลองเลยมึง
มีแหลมมานิดหน่อย
จะแทงเขา ไม่ต้องพูดถึง อย่างมากได้แค่ข่วน
[เสียงหัวเราะ]
แต่กูพลาดไปแล้วไง กูตีปุ๊บ
ยืนขึ้นเลย ยืนขึ้นหมดเลย
เฮ้ยๆ ยังไงๆๆ ฮึ่มฮั่มๆ
ผมกลัวมากเลยนะ แต่ผมตีไปแล้วไง
เพื่อนสามคนก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย
พอตีแล้วทุกคน…
มันลุกขึ้น พรึ่บ
แล้วเจ้าของร้านแม่งก็มา
"เฮ้ย น้องๆ ไม่ตีกัน พอแล้วนะครับ
กลับๆ แยกย้ายๆ ไปนอน"
มันก็แยกไป เดินไปปุ๊บ
ของเราก็…
บรรยากาศมันไม่ดีละ อ้ะ คิดตังค์
ผมบอกว่า "เฮ้ย เดี๋ยวกูไปห้องน้ำแป๊บนึง"
จริงๆ ไม่ได้ไปห้องน้ำ
มันมืด มันเดินเข้าไปข้างใน ใน… ต้นไม้เยอะๆ
ผมไม่ได้ไปห้องน้ำ ผมตามมันไป
ตามไปด้วยความกลัว
ว่ามันไปไหนวะ
[เสียงหัวเราะ]
ว่ามันไปไหน นึกออกรึเปล่า
ก็เดินเลาะๆ ต้นไม้ไป
ก็ไปอย่างเนี้ย เลยห้องน้ำไป เลาะๆ ไป
ถัดจากร้านไปประมาณ 20 เมตร
ฉิบหาย
แม่งมากันเป็นหมู่คณะ
ไอ้แปดตัวนี้คือเป็นส่วนหนึ่งของตรงนั้น
กองตรงนั้นเนี่ย ก่อกองไฟอยู่ เล่นป๊องแป๊งๆ อยู่
ประมาณเหมือนเด็กช่างกลน่ะ ที่แบบ ปิดเทอมแล้วมา
เลี้ยงรุ่น มาอำลา หรืออะไรสักอย่างนึงแหละ
มันทำคล้ายๆ กับเรา แต่พวกมันเยอะกว่า
ล้งเล้ง โป๊งเป๊ง แล้วไอ้พวกนี้ก็เดินไป…
ผม… ชิบหาย แม่งต้องไปฟ้องแน่เลย
ผมก็เลยบอก "เฮ้ย เพื่อน ง่วงแล้ว กลับไปนอนเถอะ"
เพื่อนก็ไม่ได้รู้ว่าเราไปเห็นอะไรมา
กลับไปปุ๊บ บอกเลย
"พรุ่งนี้ มึง เรากลับแต่เช้ามืดเลยดีกว่า"
"เที่ยวอะไร" "อ๋อ เที่ยวแรก มึง เที่ยวแรกก็เจ็ดโมงครึ่งโน่น มึง"
"ไม่ต่ออีกสักหน่อยล่ะ"
"อย่าเลย กูว่า… เดี๋ยวกลับไป แม่เม่อ เดี๋ยวคิดถึงมึง นู่นนี่นั่น"
หาเรื่องกลับแต่เช้า เก็บของเลย
เพื่อนยังไม่รู้มหันตภัย
ตื่นเช้ามาก่อนกลับ
เราเก็บกระเป๋า
มันเก็บหอย
[เสียงหัวเราะ]
วัยรุ่นยุคนู้นเก็บหอย
นะ ยุคนู้นคือเก็บหอยใส่โหล
เก็บทราย แล้วก็เขียนนู่นเขียนนี่ เอาไปฝากกันอะไรอย่างเงี้ย
มึงก็เก็บหอยไป กูก็ไม่รู้ทำอะไร
มันมีรองเท้า
ในผืนทรายที่มันไหลมากับคลื่นน่ะ แหเหอนั่นแหละ
เอารองเท้ามาตีพื้น
แปะๆ แล้วก็วาดไป รอมัน
รอมัน รอเรือด้วย
ขณะวาดๆ อยู่อย่างนั้นน่ะนะ
มองไปประมาณกลางหาด
ก็…
แปดสิบเมตรได้
เห็นมาเลย
ตะคุ่มๆ เดินมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ ใกล้เข้ามาเป็น 50 เมตรปุ๊บ
โอ้โฮ เหมือนหนังอาร์มาเกดดอน
เดินมาเต็มหาดเลย 40 กว่าคน
เต็มหาดเลย ลากไม้มา ลากอะไรมาไม่รู้ พะรุงพะรัง แล้วแบบ…
เสียงมันค่อยๆ ใกล้เข้ามาละ
ไอ้เหี้ย ไอ้สัตว์ เย็ดแม่ง อยู่ไหนวะ ไอ้เหี้ย
อย่าให้กูได้เจอนะแม่ง
[พูดงึมงำรัวๆ ฟังไม่ได้ศัพท์]
มันแว่วๆ มา แล้วมันชัดมาเรื่อยๆ
ชัดมาเรื่อยๆ
จน 20 เมตรมาปุ๊บ
อุ๊ย ไอ้คนเมื่อคืน ที่เราไปมีเรื่องกับมันแน่นอนเลย
แม่งมา ชิบหายละ
พอเข้ามาระยะ 15 เมตร ผมบอก
เฮ้ย ไอ้พีระ ไอ้อึ่ง วิไล มึงดูดิ
"เฮ้ย ไอ้เมื่อคืนนี่หว่า
เฮ้ย ไอ้ดม มึงอยู่นี่เลย มึงไม่ต้องกลัว อยู่นี่
ไอ้วิไล พีระ มานี่มา เฮ้ย
เดี๋ยวไปเอาไม้ มึง"
แล้วมึง มันก็ขึ้นไปเอาไม้
มันจะเป็นเนินโขดหิน มันก็ไปหาไม้
"เดี๋ยวๆ กูไปหาไม้ มึงอยู่ตรงนี้เลย"
แม่งขึ้นไปหาไม้ ผมไม่ได้หันไปมองเพื่อนเลยนะ
ผมมองมันอยู่เนี่ย มันหดเข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ สิบเมตร สิบเมตร
จนมาถึงเนี่ย ระยะห้าเมตรเนี่ย
โอ้โฮ มากัน 40 กว่าคนจริงๆ ครับ ล้อมอย่างนี้เลย
เดินมาล้อมเลย ลากของ อุปกรณ์มาเต็มไปหมดเลย
[สูดหายใจเข้าลึก]
ก็ลักษณะเหมือนโฟร์คิงส์นั่นแหละ นึกออกนะ
โหดๆ อย่างนั้นมาเลย เดินมา ยกไหล่กันมา
มีตัว… เขาเรียกตัวเปิดอยู่ตัวนึง
ทรงเหมือนแจ๊ส ชวนชื่น
[เสียงหัวเราะ]
มาเลย แม่ง…
"สัตว์…
- [เสียงหัวเราะ] - ไอ้เหี้ยเนี่ยเหรอ
เย็ดแม่
ไอ้เหี้ย เด็กไหนเนี่ย เด็กไหน…
ซะทีดีไหม"
[เสียงหัวเราะ]
กูทำอะไรได้ กูยึด
เกร็ง… เกร็งเลย
จะเอาอะไรไปสู้กับมันมึง โอ้โฮ มึง
คนเดียว 40 กว่าคน แล้วกูมีอะไร
กูมีรองเท้าแตะที่ลอยเกยหาดมา
[เสียงหัวเราะ]
แล้วยังไงเหรอ "ร้อนไหม" อย่างนี้เหรอ
โอ้โฮ แล้วมันเดินรอบเลย มันเดินรอบ…
"ไอ้สัตว์ หูยมึงนี่"
ไอ้ตัวอื่นๆ นี่เอาไม้จิ้มผมอย่างกับผมเป็นขี้
ดุนเอาๆ
"มึงน่ะ ไอ้เหี้ย มึงเจ๋งมาจากไหน ไง พระดีเหรอ
เก๋าเหรอมึง เก๋าๆๆ"
ไอ้นั่นก็ง้าง ไอ้นี่ก็ง้าง แต่ยังไม่โดน
ยังไม่โดน
โอ้โฮ คือ…
มันรุมด่าผมเนี่ยนะ
เหมือนที่แบบ… ตามมหาลัยเขาว้ากน่ะ
รุมหมด รุมด่า
โอ้โฮ ให้… อวัยวะเพศ
อ้ะ กวย เราเรียกว่ากวยละกัน
วันนั้นเนี่ยได้กวยมาประมาณสี่ลำเรือ
[เสียงหัวเราะ]
เกิดอีกสี่ชาติก็ใช้ไม่หมด
กวยเยอะมาก เป็นคนที่กวยเยอะที่สุด ในทวีปมหาสมุทรเอเชียอาร์กติกใต้เลย
กวยเยอะ กวยท่วมท้น
โอ้โฮ
"ไอ้เหี้ยมึง
พ่อมึงตาย สัตว์ แม่…"
โกยๆๆ มา โกยกวยเขามาเก็บไว้เลย
โอ้โฮ
มันง้างๆ จะตบ
แล้วเราเกร็ง ไม่รู้จะยังไง นึกออกรึเปล่า
ก็เลย… เยี่ยวแตกแล้วกัน
[เสียงหัวเราะ]
กูก็กลัวชิบหายเลย
เยี่ยวแตกเลย เยี่ยวแตกลงไป
แต่คิดว่าพวกมันคงไม่เห็นหรอก เพราะมันมีน้ำทะเลซัดขึ้นมา
ก็กะว่ามั่วนิ่มได้ ก็คือ…
แต่หัวหน้ามันเห็น
มันจะมีหัวโจกมึง ตัวโหดๆ เลย
"ไอ้เหี้ย พอละๆ แม่งเยี่ยวแตกเลย ไอ้สัตว์นี่
กวนตีนนะมึง ถ้าไปเจอกรุงเทพฯ นะ
ไปเจอกรุงเทพฯ นะ ไอ้เหี้ย ล่อมึงตายเลย สัตว์
มองเหรอ มอง…"
โอ๊ยตาย มองก็ไม่ได้
ไม่มองก็ไม่ได้
ไม่… โห ทำอะไรไม่ถูก
มันก็ด่ายกใหญ่ แล้วมันก็…
ทิ้งข้าวของ ไม้เม้ย ขวดเขิด แล้วมันก็เดินถอยไป
พอมันเดินจากไปเนี่ย
ผมนี่ทรุดลงไปแบบ…
เหมือนโดนรุมขืนใจแล้วทรุดลงไปกับทราย
โอ้โฮ มัน…
มันที่สุดในชีวิตแล้วก็คือ…
คือมัน…
มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกว่าเราควรจะรู้สึกยังไง
เพราะผมคิดว่ามันไม่… ไม่มากคนเลยนะ จะรับประสบการณ์อย่างเงี้ย
ผมทรุดลงไป แล้วผมก็…
ลืมทุกอย่างเลย
ไม่ได้สนใจเพื่อนด้วย
ก็ไปเอากระเป๋า แล้วก็… เรือมันอยู่ตรงกลางหาดแล้ว
ก็เดินไป
ไปนั่งในเรือ คนแรกของเรือเลย
ก็รอเขาออก ไม่รู้ ช่างมันละ ไม่รู้ว่ามันออกรึเปล่า ไปนั่ง…
เรือเนี่ย ถ้าใครขึ้นเรือ ท่าเรือบ้านเพ
นะ ก็…
ท้ายเรือมันจะร้อนมาก
ควันดำๆ เยอะแยะ นู่นนี่นั่นเลย
เราไม่ไปนั่งหรอกท้ายเรือ เรานั่งตรงกลาง
แดดมัน… หลบแดด
ในเรื่องร้ายๆ ยังมีเรื่องดี
ขณะนั่งอยู่นั้น แล้วก็ได้เวลาเรือออก
ลูกเรือ… ไตก๋งไตเกิ๋งก็ขึ้นมาละ
พวก 40 คนนั้น
กลับเที่ยวเดียวกัน
[เสียงหัวเราะ]
สัตว์
มีอะไรเหี้ยกว่านี้ไหมเนี่ย
แล้วแม่งขึ้นมาข้างบน
ไล่ผมอย่างกับหมูกับหมา คือแบบ…
โอ้โฮ "มึงไปเลย ไอ้เหี้ย ไปท้ายเรือเลย มานั่งตรงนี้ เดี๋ยวปั๊ด
เดี๋ยวตีนเหยียบหน้า"
ก็ไล่ไป ไปอยู่… เขม่า…
- [ทำเสียงเครื่องยนต์] - [เสียงหัวเราะ]
ตากแดดไป นั่งไปเนี่ย
ประมาณเกือบชั่วโมงยุคนั้น มันยังไม่มีเรือด่วนเรืออะไรนะฮะ
นั่งไป มันก็เล่นดนตรีกัน
ขึ้นมาร้องรำทำเพลง
ว่างๆ มันก็โยนกวยมาให้เรา โยนกวยมาให้เรา
เราก็เสพกวยแบบ…
ไม่ต้องกินอะไรไปอีกหลายชาติเลย
โอ้โฮ
ไปปุ๊บ ถึงท่าเรือบ้านเพ
รีบลงเลย
รีบลงเร็วๆ เลย กระโดด ปุ๊บ ไป
มันต้องไปต่อรถ เขาเรียกว่า
แกลง-ระยอง-กรุงเทพฯ
รถคันแดงๆ นั่นน่ะ
ก็ไปเลย รีบไปเลย ไปนั่ง
ไอ้เหี้ย พ้นทุกข์พ้นโศกซะที พอกันที
พอกันที แม่ง
ในโชคร้าย…
[เสียงหัวเราะ]
ย่อมมีเรื่องราวดีๆ
กลับเที่ยวเดียวกันเหมือนกัน
[เสียงหัวเราะ]
แน่นรถเลยมึง
แน่นเลย
โอ้โฮ เหมือนเดิม ถูกไล่อย่างกับหมูกับหมา
แล้วมันน่ะ 40 กว่าคน ก็เกือบเต็มลำน่ะ นึกออกรึเปล่า
มันเหมือนเดิมเลย
โดนด่าไปเรื่อยๆ มีเยาะเย้ยถากถาง โอ้โฮ
กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ผมลงจากรถมาเนี่ย นึกออกไหม ต้อง…
เบียดๆ มา แม่งถ่มถุยเละเทะ
ณ วินาทีที่ก้าวลงจากรถบขส.นั่นนะ
ผม… ผมขาดจากความเป็นจิ๊กโก๋โดยสิ้นเชิง
ไม่เป็นจิ๊กโก๋แล้ว เฮ้ย ผมกลับมาเดินได้ปกติ
เฮ้ยๆ เท้าไม่เขย่ง ไหล่เหล่ยไม่ต้องลู่ละ
หมดเลยทุกอย่าง กลับมาเป็นคนปกติ
เราไม่เคยคิดมีปัญหาอะไรกับใครเลย
ไม่เคยคิดจะไปตบตีอะไรใคร
มันหายขาด หายขาดเลย
แล้วก็ช่วงเวลาที่รถจอด เราลงมา แล้วเขาจากไป เขาก็ยังโยน…
นึกออกไหมฮะ
ของที่ระลึกมาให้เรื่อยๆ อย่างเนี้ย
ผมหายขาดเลย หลังจากวันนั้นผมกลับมาเป็นคนปกติ
ผมเล่าเรื่องนี้เพราะว่า
[เสียงจิ๊ปาก]
อยากให้เป็นอุทาหรณ์น่ะ
คือผมน่ะ
ปากพล่อย
ทำไปทำไมก็ไม่รู้
ณ วันนี้ถ้ามีโอกาส
หมายถึงเจอช่างกล
สี่สิบกว่าคนนั้นนะ
ได้พูดต่อหน้าเนี่ย ก็อยากจะพูดต่อหน้าว่า "เฮ้ย
ผม…
อยากจะขอบคุณ
ที่…
ไว้ชีวิต" ต้องบอกตรงๆ
ไม่งั้นไม่มีอุดมตรงนี้หรอกครับ ขอบคุณที่ไว้ชีวิตเลยนะ
ผมปากพล่อย ผมพูดไปโดยผมไม่รู้ว่า
พูดไปทำไม ตีขวด ทำไปทำไมไม่รู้
มันไม่ใช่ตัวผมเลย
ผมไปจำเขามา
ผมอยากจะเป็นใครสักคนที่ไปจำเขามาเฉยๆ
ศักดิ์ศงศักดิ์ศรีอะไร มันไม่มีความหมายเลย ผม…
ผม… ผมคิดขึ้นมาเอง
ผมขอโทษทุกๆ คนเลยนะว่า
ที่ทำให้ทุกคนไม่สบายใจ
ผมอยากจะสื่อสารอย่างนี้
แล้ว ณ วันนี้ผมไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นแล้ว
ไม่ได้อยากเป็นคนอย่างนั้นแล้ว
อันนี้กรณีคือช่างกล
ส่วน…
เพื่อนสามคนที่ตั้งแต่วันนั้นน่ะ
[เสียงหัวเราะ]
ไม่ได้เจอกันเลย
ไม่ได้เจอกันเลย คือ… ใน…
เรา…
จิตเราหลุดเลย
เราเลยไม่รู้ว่าเพื่อนอยู่ไหน กลับยังไง
ไม่ได้ติดต่อกันเลยนะครับ
วันนี้ก็ 30 กว่าปี ถ้าได้เจอกันต่อหน้า สามคนเนี่ย
ก็คือแบบ… ก็อยากจะแบบ
คือ…
อยากจะ…
พูดสั้นๆ แค่คำเดียว
วิไล พีระ อึ่ง
ทุกวันเนี้ย…
มึงหาไม้เจอรึยัง ไอ้สัตว์
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
มึงไปหาไม้อะไรเหรอ
ไม้พะยูงเหรอไอ้สัตว์
[เสียงหัวเราะ]
หายไปนาน ไปขอใบอนุญาตเขาตัดรึไง
- [เสียงหัวเราะ] - พ่อมึงตาย ไอ้เหี้ย
ทุกวันนี้ ไม่ว่าผมเจอมันที่ไหน
สมมติเดินไปเจอที่ห้างพารากอน
เดินไปเจอที่สวนจตุจักร
ถ้าผมจำมันได้
[ตะโกน] "มึงหาไม้เจอรึยัง ไอ้สัตว์"
[เสียงหัวเราะ]
แบบไม่มีเหตุผลน่ะ กูเก็บมานานละ
ปวดมากไหม
ชอบนะ ผู้หญิง เวลาเขาขำนะ
เขาก็น่ารัก เขาก็นวดไปด้วย
ก็… ให้เขียนเสือให้ไหม
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
ชีวิตเจนเอ็กซ์ คนรุ่นจะเกษียณอย่างผมเนี่ย
พอชีวิตมันถึงเลขนี้แล้วนะ
มันจะเกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมา
ซึ่งผมคิดว่าเป็นในทุกคนที่
อยู่ในเจนนี้
คือแบบ… กูโหยหาธรรมชาติ
อยากจะกลับไปอยู่กับธรรมชาติ
ตื่นเช้ามาเจอธรรมชาติ
ปลูกผักกินเอง เลี้ยงไก่ เลี้ยงหมู
นู่นนี่นั่น เห็นแบบว่า [จิ๊ปาก]
น้ำ รพีภัทรเขาเลี้ยงหมู เลี้ยงควาย
มันดูธรรมชาติ อยากกลับไปแบบนั้น
[เสียงหัวเราะ]
กูก็เป็น
[เสียงหัวเราะ]
ขึ้นมากเลย ขึ้นมากเลย
อยากกลับไปอยู่กับธรรมชาติเนี่ย
คือเคยอยู่มาละ ที่เชียงใหม่
แต่รู้สึกช่วงนึงเชียงใหม่… เนี่ยๆ โดยเฉพาะช่วงนี้
นักท่องเที่ยวเยอะมาก แล้วผมดันไปซื้อบ้าน ตอนนั้นซื้ออยู่นิมมานฯ
ก็…
รถออกจากบ้านก็ยังไม่ได้เลย
ก็เลยคิดว่ามันยังธรรมชาติไม่พอ
อย่ากระนั้นเลย
เราไปหาที่ธรรมชาติที่มันธรรมชาติกว่านี้ดีกว่า
ก็เลย…
ตอนนั้นได้มีโอกาสไปเที่ยวกาญจนบุรี
ไทรโยคน้อย
ไปนอนอยู่แพ…
แห่งหนึ่ง อยู่ไทรโยคน้อย
นอนวันแรกก็… เฮ้ย [เสียงจุ๊ปาก]
มีความสุขจังเลย ตื่นมาแล้วแบบ…
หมอกมันเรี่ยน้ำ
กลางคืนเนี่ย
เสียงน้ำมันไหลใต้แพ จ๊อกๆๆ…
เฮ้ย นี่สิวะชีวิต
นี่แหละ ความเขียวชอุ่ม
ยิ่งไปช่วงที่แบบว่า… หน้าฝนหน่อยๆ นะ มันแบบ…
เฮ้ย มีฝนตกเบาๆ
ระมาตาม… ตรงแบบ ชายคา
นี่แหละมันชีวิตของคนรุ่นเรา เราควรจะหาที่ลงแบบนี้
อยู่ไปสามวันปุ๊บ [จิ๊ปาก]
ไม่มั่นใจ กลับไปทำงานแป๊บนึง
มาอีกรอบนึง อยู่อีกสามวัน
เอาวะ กูจะอยู่นี่แหละ ไทรโยคน้อย
ข้อมูลกูไม่มีอะไรมากหรอก ขอให้มีเนี่ย
น้ำไหลอย่างนี้ แล้วกูมีแพอยู่
กูต้องทำแพ กูต้องทำแพก่อนเลย
ชุดความรู้ไม่มี ทำแพไปก่อนเลย
มา
ก็… ไม่มีความรู้เลยครับ
เขาเขียนป้ายขายที่ตรงไหน
เดินหา เดินครับ เดินๆ หา
แล้วไงรู้ไหม
ไปเจอเจ้าถิ่นคนหนึ่งขับมอเตอร์ไซค์ผ่านมา
มันชื่อไอ้แก๊ก
ขับมอเตอร์ไซค์ผ่านมา
มันก็แว้บ แบบ… เหมือนจำได้ โน้ส อุดม
อ้าว
[พูดสำเนียงคนเมืองกาญ] "พี่… พี่โน้สรึเปล่าเนี่ย"
[เสียงหัวเราะ]
คือมันก็น่าแปลก
กูไปเดินอยู่ในซอย ในตรอก ในป่าทำไมเนอะ
เป็นเราเดินๆ…
"ครับ น้อง"
[พูดติดสำเนียง] "พี่มาทำอะไรเนี่ย พี่"
"อ๋อ มาเดินหาที่ครับ มาเดินหาที่"
[พูดติดสำเนียง] "โธ่ เดินหาอย่างนี้ มันจะไปเจออะไรพี่
มัน… นี่ มันต้องมี… ไปถามเขานี่
ผู้ใหญ่บ้งผู้ใหญ่บ้าน กำนันนี่
แต่หนูพอรู้ที่ พี่เอาที่ไปทำอะไร"
บอกว่าจะทำแพอะไรเงี้ย
อยากทำแพก่อน
ทำแพก่อน แล้วก็เดี๋ยวไปฝากใครเขาผูกไว้ก็ได้
[พูดติดสำเนียง] "ใครเขาจะให้ฝากแพกัน"
[เสียงหัวเราะ]
[พูดติดสำเนียง] "ไปผูกต้นไม้บ้านเขา เกิดฝนตกมา
แพหลุดไปจังหวัดอื่น เขาว่าไง
มันต้องมีที่ก่อน มีที่ก่อน
เรื่องที่…"
"นี่ไง งั้นเอาฝั่งนี้เลย ใกล้ๆ… ใกล้ๆ กับรีสอร์ทที่เรา…"
[พูดติดสำเนียง] "โอ๊ย ฝั่งนี้แพงพี่ มันติดถนน มันแพง
ที่ราคาถูกหน่อย นู่น
ต้องไปอยู่ตรงไกลผู้ไกลคน อยู่ฝั่งนู้น"
ฝั่งนู้นหมายถึงก็ต้อง โอ้โฮ อ้อมสะพานไปอีกเป็นแบบ…
เป็นเกือบสิบโล นึกออกรึเปล่า
แต่อ้ะ ด้วยความดั้นด้น
และไม่มีชุดข้อมูลอะไร มีแต่ความคัน
ไปได้ที่มาที่นึง ยังไม่ถึงไร่เลย
เพื่อที่จะเอาแพไปผูก
ว่าแล้วก็… แก๊กก็จัดการติดต่อคนทำแพ นู่นนี่นั่น
ช่วงนั้นไปเมืองกาญบ่อยมาก
จนแพสำเร็จ
ก็จะได้ไปพักละคราวนี้ ได้ไปสู่ธรรมชาติที่แท้จริง
ที่ที่ผมอยู่เนี่ย มันเป็นที่ที่ไม่มีเพื่อนบ้านครับ
มัน… ทางเข้ามีสองทางคือ…
ทางเข้าทางนึงคือเข้าทางวัดวังกระแจะ
ต้องผ่านประตูวัดเข้ามา
ผ่านเมรุ ผ่าน…
ศาลาพระ ผ่านอะไรก็ไม่รู้มาหนึ่งกิโล ก็จะมาเจอที่
หรือวัดเขาพังเจริญผล เข้าปากทางมา…
ผ่านเมรุ ผ่านหมา 30 ตัว ผ่านกุฏิพระ ผ่านอะไรก็ไม่รู้
ที่เผาซงเผาศพอะไรพวกนี้นะ มาหนึ่งกิโลเมตร
อยู่ตรงกลางนี้เลย
ไม่มีทางอื่นละ
ไม่มีทางอื่น นอกจากมึงลอยน้ำมา แล้วมาเกาะแพกู
- [เสียงหัวเราะ] - ไม่มีทางอื่น
ผมรักธรรมชาติ อยู่คนเดียวต้องอยู่ให้ได้
เพราะในใจคิดไว้แบบ… เฮ้ย มันคงแบบ เท่ดี
ไปอยู่ลำพัง อ่านหนังสือ เขียนหนังสือ
อยู่กับธรรมชาติ นึกออกรึเปล่า
ปลูกผัก ปลูกนู่นปลูกนี่กินเอง
คืนแรก ฝนตก
ไม่ใช่ประเด็น ฝนตกบรรยากาศก็ดีไง
ฝนตกทีนี้ ไอ้แพที่เราทำเนี่ย มันมีระเบียงออกไปเนี่ย
จากเนี่ย
ไปถึงนั่นนะ
ระเบียงเปล่าๆ แล้วก็ห้องผม
แพผมขนาดประมาณสิบคูณสิบ
ระเบียงออกไป
นี่คือห้องนอน
ม่านยังไม่มี เพราะยังไม่ได้ทำ
ฉะนั้นก็เป็นกระจก แต่ติดฟิล์มแล้ว สีชาๆ หน่อย
ฝนตกข้างนอก
ผมเป็นคนนอนแล้วเนี่ย นอนต้องปิดไฟสนิท
แต่ถ้ามันมืดเกินไป
มันก็เกิดความกังวลอีก
เพราะตอนมันมืด มันมืดตื๋อเลย
เพราะมันไม่มีเพื่อนบ้าน
ไฟไกลๆ อยู่โน่น คือ…
- มีพม่ามาปาดคอกู… - [เสียงหัวเราะ]
ไม่มีใครรู้แน่นอน
งูเหลือมมันรัดกู ตัวอะไรเอากูไปแดก ไม่มีใครรู้
มึดมาก
[เสียงถอนใจ] แต่เราต้องอยู่ได้ เพราะเรารักธรรมชาติไง
[เสียงหัวเราะ]
ปิดไฟมืดหมด
เปิดแค่ระเบียงไว้ดวงเดียว
และในใจก็คิดเลยว่า
กู…
อย่ามองอะไรอย่างอื่นเรื่อยเปื่อย
[เสียงหัวเราะ]
มองเฉพาะที่มันจำเป็น
อะฮ่า… คือ
รู้ว่าตัวเองเนี่ย ตีสองต้องตื่นขึ้นไปฉี่
ฉะนั้น อย่าไปมองอะไรเรื่อยเปื่อย เดี๋ยวมันจะเห็น
ฉะนั้น มองแม่ตีนตัวเองเท่านั้น
- [เสียงหัวเราะ] - ตีสอง ตื่นมาปวดฉี่
เดินไปก็เดินแค่นี้ อ้อมไป
ไปห้องน้งห้องน้ำ ไปเสร็จเรียบร้อย กลับมา กลับมา
กลับมาปั๊บ ล้มตัวลงนอนเตียง
นี่กระจกนะ
เตียง กระจก แล้วระเบียงออกไป
นอนไปปั๊บ
ช่วง… ช่วงที่หัวมันจะถึงหมอนน่ะ เหมือนตามัน…
หางตามันเห็น แวบนึง
อีเหี้ย
ยายแก่ๆ นั่งใส่ผ้าซิ่น
หวีผมอยู่อย่างนี้
- [เสียงผู้ชมคราง] - หวีผมขาวๆ อยู่อย่างนี้
ขาวๆ ดำๆ เห็นแว้บแค่นี้แหละ
คือเห็นแว้บปุ๊บ แล้วก็
หงายลงมา
"ไอ้เหี้ย
แล้วมึงมองทำเหี้ยอะไร"
[เสียงหัวเราะ]
เถียงกับตัวเอง
"เอ้า แล้วถ้ามึงไม่มอง
มึงนอนไปหัวมึงโขกผนังหัวเตียงเนี่ย ตรงหัวเตียง มึงจะเป็นยังไง
หรือมึงเดินมา แล้วมึงก็เตะเตียงอย่างเนี้ย
มึงก็ต้องมอง"
"เถียงอีก เชี่ย เพราะมึงนั่นแหละ
มึงมอง มึงมอง แม่ง"
ทำไงล่ะมึง เถียงอยู่ในตัวเอง ทำไงล่ะ
สวดสิครับ
สวดเลยๆ
ทุกบทที่จำได้ พาหงพาหุง สะหัสสะ…
จัดไปๆ แผ่เมตตา จัดไปปุ๊บ
สักพักนึงแบบ… มันมีความรู้สึกว่า เฮ้ย…
เราโตแล้วนะ
แล้วเราต้องอยู่แพนี้อีกนานนะมึง
มึงจะยอมแพ้อย่างนี้เหรอ
มึงแพ้ มึงต้องแพ้ตลอดเลยนะ
ทำไมมึงไม่แบบ…
เผชิญน่ะ เผชิญไปเลย
อ้ะ เผชิญอันดับแรกคือ
บุญที่อุทิศไปเนี่ย ถึงรึเปล่า
ถ้าถึงเขาก็หายไป นึกออกรึเปล่า
จะได้จบกัน ถือว่าเขามา…
ขอบุญ
อ้ะ อย่ากระนั้นเลย แมนๆ แมนๆ หายใจลึกๆ
ทีเดียว โป้งเดียวจอด หันไป…
โป้งนึงเลย
ยังอยู่
[เสียงหัวเราะ]
นั่งอยู่เลย
นั่งพับเพียบอยู่
เป็นหมาขี้เรื้อนตัวนึงเกาหูอยู่
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
เหี้ยมาก เหี้ยมาก
แหม ยายแก่ๆ นุ่งผ้าซิ่น
ควายเผือก
หมาเลย หมาขี้เรื้อนที่มันเป็นสังกะตัง แล้วมัน…
ทั้งขำทั้งสมเพชตัวเอง แหม [หัวเราะ]
หืม… นี่นะ จะอยู่กับธรรมชาติ
เสร็จแล้วปุ๊บ ก็กลับมานอน แล้วก็…
ไม่แน่อาจจะเป็นหมาผีก็ได้
[เสียงหัวเราะ]
อ้ะ มันมีแปลงร่างมาเป็นหมาผีก็ได้
อย่ากระนั้นเลย หลับๆ ไปก่อน
เดี๋ยวตอนเช้าต้องไปถามชาวบ้าน แถวนี้มีหมารึเปล่า
ก็ไปถามชาวบ้านแถวนั้นว่า ทำไมมีหมาเข้ามาในแพได้
[พูดติดสำเนียง] "โอย หมาของวัด ไม่ต้องไปประหลาดใจอะไร
หมามัน… ฝนมันตก
ฝนมันตก ตรงไหนมีไฟ มันก็อุ่น มันก็อยู่ตรงนั้นแหละ โอ้ แหม
อย่าไป… อยู่กับมัน อยู่กับมัน เดี๋ยวมันก็ไปแล้วเนี่ย
ถ้ากลัวก็ทำที่กั้น"
คือแพเนี่ยมันต้องมี…
สะพานลงมา ไปทำที่กั้นตรงหัวแพเลย
มันก็ไม่ลง
หมาไม่มา สบายใจละ
แต่ตุ๊กแกมาเพียบ
[เสียงหัวเราะ]
ตุ๊กแกก็มา
ก็สงสัยตุ๊กแกมาได้ยังไง โผมาเหรอ หรือว่าไง
[พูดติดสำเนียง] "โอ๊ย ตุ๊กแกมันก็ ไต่ตามใต้สะพานมาก็ได้"
นึกออกเปล่า
"โอ๊ย มึงน่ะกลัวไปหมดเลยนะเนี่ย"
ตุ๊กแกมาเพราะว่า
เขาบอกมีแมลงมา
แมลงมา ตุ๊กแกก็มา นึกออกรึเปล่า
มันเป็นวงจรของมัน
แต่ก่อนมันอยู่บนต้นไม้ไง
พอเราเปิดไฟ แมลงมา ตุ๊กแกมา
ตุ๊กแกมาแล้วอะไรมา งูมาแดกตุ๊กแก
- [เสียงหัวเราะ] - มีงูครับ มีงู
สัตว์ต่างๆ เริ่ม… นึกออกรึเปล่า
ธรรมชาติเริ่มเข้าหาเราแล้วทีนี้
ปกติอยู่กรุงเทพฯ นี่ มึงถอดรองเท้าไปเนี่ย
ถอดรองเท้าแล้วมึงก็… จะใส่ก็สวมดุนๆ เข้าไป
ที่นั่น…
ไม่ใช่ ที่นั่นไม่ใช่ มึงสวมเข้าไป อุ๊ย…
เหมือนมีถุงเท้าอยู่แล้ว
[เสียงหัวเราะ]
ไม่อึ่งอ่าง แม่งก็คางคก
แม่ง แล้วไม่รู้วันไหนงูแม่งจะมา
โอ้ย ตุ๊กแก งู
แมงก้นกระดก
แมงก้นกระดก มึงรู้จักใช่ไหม
มันจะมาตอนฝนตกใหม่ๆ
ก้นมันลายๆ ถ้าเอามือไปแปะมันนะ ปุ๊บ
มันเหมือนน้ำกรดเลย
อ้ะ สิ่งพวกนี้แม่งก็เริ่มมา เริ่มมา…
นกพิราบ
[เลียนเสียงนกร้อง]
นึกว่าผี
[เลียนเสียงนกร้อง]
อยู่หลังคา มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ไอ้เหี้ย ตัวอะไรกันนักวะเนี่ย
แมงหวี่
โอ้โฮ ช่วงหน้าร้อน แมงหวี่
แมงหวี่ไม่ได้มาตัวสองตัวนะ
มาเป็นแสน เวลามา มาเยอะมาก
กูเนี่ยแบบว่าจะแบบ… [จิ๊ปาก]
อยู่ริมน้ำ อ่านหนังสือที่แบบ ตัวเองไม่ได้อ่านมานาน
เขียนบท นู่นนี่นั่น
ทำไม่ได้หรอก
แมงหวี่ตอมตา ตา…
[เสียงหัวเราะ]
เข้าไปในตาเลย เข้าไปเดินเล่นในตากูเลย
กูเนี่ยพยายามใส่แว่นดันเข้าไป ให้แม่งไม่มีที่แคบๆ
แม่งรวมกันไต่
คลานต่ำๆ เข้ามา เข้ามาอยู่ในตา
[เสียงหัวเราะ]
ปกติแมงหวี่แม่งตอมควาย
แถวนั้นไม่มีควายไง
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ]
กูก็… กูต้องอยู่กับมันให้ได้ กูก็…
กูเกิ้ลสิมึง "วิธีกําจัดแมงหวี่"
กูเกิ้ลไปปั๊บ อื้อหือ แถวนั้น
เน็ตแม่ง…
อื้อหือ ไม่อยากจะพูดเลย
นี่ไง อยากอยู่แบบธรรมชาติ
ไม่มีเน็ตเลย กว่าจะได้คำตอบมาว่า อ๋อ…
ใช้ใบหางนกยูง
ใบหางนกยูงไล่แมงหวี่ได้
โชคดีมาก ในที่มีต้นหางนกยูงเก่า
เอ้า ปีนสิมึง เก็บมา เก็บมาเป็นพุ่มเลย
เก็บๆ มา เอามาวางไว้ใกล้ๆ ตัว
เขียนบทไป
เอ๊ะ ไม่ช่วยเว้ย แม่งก็ยังมาตาอยู่เรื่อยๆ เลย
ผูกกับแว่น ผูกกับขาแว่น
[เสียงหัวเราะ]
เหมือนคนบ้าเลยมึง ถ้าใครไม่เห็นกู
เป็นพุ่มใหญ่เลย
กูบอกมึงตรงนี้เลย มึงอย่าไปเชื่อกูเกิ้ลเลย
แม่งช่วยเหี้ยอะไรไม่ได้เลย
แม่งหวี่มาเหมือนเดิม มาเหมือนเดิม
หนักกว่านั้นคือ ใบไอ้เหี้ยนี่เหม็นเขียวมาก
- [เสียงหัวเราะ] - เขียนไปเมาไป
เขียนไปเมาไป จาม เป็นภูมิแพ้น้ำมูกไหลอีก
โอ้โฮ กูนี่นะจะอยู่กับธรรมชาติ
อยู่ผ่านไปแต่ละคืนมันยากเย็นเหลือเกิน
บางคืนนี่หนักมากเลยนะ
ตึ้ง นอนแพอยู่อย่างเนี้ย ตึ้ง
คิดอย่างอื่นไม่ได้หรอกครับ สำหรับชุดความรู้ของเราที่มีแค่นั้น
ตึ้ง
นอนอยู่… ผี
[เสียงหัวเราะ]
ผี ผีเปรตแน่ๆ ขย่ม
"มึงมาทับที่กูเรอะ เฮ่อๆ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ"
[เสียงหัวเราะ]
ตื่นไป ถามไอ้แก๊ก
"ยังไงเนี่ย ผีแถวนี้มีไหม มึงเช็กให้ดูก่อน เพราะมันอยู่ระหว่างวัดไง
หรือว่าเขาเผาศพอะไรรึเปล่า"
[พูดติดสำเนียง] "โอ้โห่ เวลามันฝนตกนี่…
พวกตอไม้ ไผ่เผ่ยเนี่ยมันไหลมา
มันเสียบเข้าไปใต้แพ มันไปโดนทุ่นไง
ตึ้งๆ"
อ้ะ กูก็ดูพ่ายแพ้อีก เสร็จปั๊บ
ยอมรับ แม่งทำกับข้าวอะไรก็ไม่เป็น
เนี่ย ทำไม่เป็นเลย พอตอนกลางคืนปุ๊บ
อยากจะออกไปเซเว่น นึกออกปะล่ะ
[เสียงหัวเราะ]
แต่เซเว่นจากบ้านไปประมาณเกือบ…
น่าจะมีแปดกิโลเมตรแน่ๆ
แปดกิโลเมตรยังไม่ได้ไม่เท่าไร
ผ่านวัด
วัดต่างจังหวัดประหยัดไฟไปทำไมก็ไม่รู้
ไม่มีไฟเลย
เอารถออก นึกออกรึเปล่า
นี่แพ ต้องขึ้น… ขึ้นกระไดมาบนเนิน
จากที่เรา แล้วก็ขึ้นไปบนถนน
มืดหมดเลย มืดหมด มีไฟเฉพาะตรงที่เรา
พอออกจากที่เรา มืดตื๋อ
ลองปิดไฟหน้ารถ
เรากลืนเป็นเนื้อเดียวกับความมืด
กูไปได้อีกสักประมาณนึง
อ้ะ เกือบจะถึงวัดละ
เกือบกิโลเมตรนึงละ เกือบถึงวัด
พอไปเห็นเมรุปุ๊บ
[เสียงหัวเราะ]
เราก็ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่นะ [หัวเราะ]
[เสียงหัวเราะ]
กูกลับมาต้มมาม่าแดกที่บ้าน
แล้วชีวิตมันไม่ง่ายเลย
ผักที่มึงคิดจะปลูกเนี่ย หนอนแดกหมด
มึงอย่ามาแบบ โลกสวย แบบ… โอ๊ย เอาน้ำส้มควันไม้ฉีดๆ พ่นๆ มันก็ไป
ไม่ไปมึง ไม่ไป
กูไปปรึกษาเกษตรกรแล้ว น้ำส้มควันไม้เนี่ยเป็นความเชื่อ
โอเค มันมึนๆ เฉยๆ มันมึนๆ
แต่ว่าไล่ไปไหม ไม่ไป มันมาได้อีก
อ้าว ถาม "แล้วพวกป้าปลูกกันยังไง"
[พูดติดสำเนียง] "ยาฆ่าแมลงสิไอ้หนู"
[เสียงหัวเราะ]
กูค้นพบละมึง สิ่งที่กูไปทำการ…
เนี่ย อยู่กับธรรมชาติแบบ… กูอยากรู้สึกกูพอเพียง
กูสารภาพตรงนี้เลย
กูเป็นคนไม่รู้จักพอ
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
กูอยู่ไม่ได้จริงๆ
คือจริตกูไม่ใช่
กูไปดัดจริตเฉยๆ กูทำเป็นอยากพอเพียง
อยากปลูกผัก อยากให้คนเห็น
คือเราไม่ได้เป็นจริงๆ เราแค่อยากให้คนอื่นเห็นว่าเป็น
แล้วเราก็อยากจะเป็นแค่นั้นแหละ
มึง มันไม่ง่ายเลย
แล้วเราก็ไปเห่อตามพวก
ดารา อินฟลูเอนเซอร์ที่ไปอยู่ ไป…
นึกออกปะ เห็นเขาเกี่ยวข้าว ใช่ไหม
อีดอก มันลงมาจากรถตู้
[เสียงหัวเราะ]
มันพอกครีมกันแดดมาหลายตลบแล้วมึง
มันลงไปปุ๊บ มันทำเกี่ยวถ่ายปุ๊บ ลงไอจี
มันกลับไปห้องแอร์
คนที่ปลูกจริงๆ…
ชาวไร่ชาวนาทั้งนั้น
อย่าดัดจริต กู… กูรู้แล้ว
กูไม่ใช่เกษตรกร
กู… ตอนเด็กๆ กูจนมาพอแล้ว ไม่ต้องดัดจริตทำเป็นจน
นึกออกรึเปล่า กูอยากมีแอร์เย็นๆ
เน็ตแรงๆ ดู NETFLIX ได้ทั้งวัน
แล้วก็ไม่มีแมงหวี่มาตอมตากู
[เสียงหัวเราะ]
กูคือผู้บริโภค
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
ใครผลิตก็ผลิตไป เดี๋ยวอุดหนุนเอง
ใช่ไหม มันถึงสมดุล สังคม
ไม่งั้นคุณปลูกผักกินเองหมดเลย ตายแล้ว
เพราะผมไปตลาด ที่ตลาดไทรโยคน้อย
แม่ค้าบ่นขายของไม่ได้เลย เพราะว่าตรงนั้นก็เกษตรกรหมด ปลูกหมด
ปลูกหมด แล้วมันไม่มีคนซื้อ
ถ้าคุณปลูกเอง คุณจะรู้ว่า เวลามันออกผลมา เรากินกันไม่ทันจริงๆ
ผักเราที่มันขึ้นมา มันกินไม่ทัน
แล้วกูล่ะ ผักที่มันออกมาเยอะแยะ
แจกใคร เพื่อนบ้านกูไม่มี
[เสียงหัวเราะ]
นึกออกรึเปล่า
[เสียงโทรศัพท์ดัง]
เสียงโทรศัพท์ใคร
นิ้งหน่อง
[เสียงโทรศัพท์ดังต่อเนื่อง]
โอ๊ะ ถ้าเสียงของเบลล่า ไม่ต้อง ไม่เป็นไร ฟัง ชอบ
- [เสียงหัวเราะ] - ไม่ๆ ฟัง ชอบ
เป็นคนเล่นแสดงอะไรพวกนี้ แล้วมีเสียงนิ้งหน่อง มันผ่อนคลาย
สามเครื่องไปเลย เปิดสามเครื่องไปเลย
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
ถ้าไอ้ข้างๆ มึงมีปัญหา มึงแหละต้องออกไป
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
ช่วงเมื่อตอนเดี่ยว12
ผมเคย…
ประกาศว่าผมจะแต่งงาน
นี่ผ่านมาห้าปีแล้วนะ
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
มันก็มีคนมาถามว่า "ไหน แต่งรึยัง"
"เรือนหอล่ะ แล้วไง ที่โม้ว่าสร้างนู่นนี่"
เรือนหอเสร็จตั้งแต่ตอนนู้นแล้ว
ผ่านมาห้าปี
กูก็ยังอยู่คนเดียว
คือ… เขาก็ถาม "แล้วอยู่ได้ยังไง ไม่เหงาเหรอ"
"อยู่ได้" "อยู่ยังไง"
ก็ประเทศไทยเรามีเด็กเอ็นไง
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
มึงไม่เคยรู้จักเด็กเอ็นกันเหรอ
กูอยู่ได้เพราะเขาเลยนะเนี่ย
[เสียงหัวเราะ]
คือผมเพิ่งมารู้จักเด็กเอ็นแบบลึกซึ้ง เมื่อไม่นานมานี้
ไม่ใช่ว่าอินโนเซ็นต์ ไม่รู้จักเลย
รู้ว่ามี แต่ไม่เคยใช้บริการจริงๆ จังๆ นึกออกรึเปล่า
เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนชวนไป
ประชุมงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแถวสาทร
เป็นร้านไฮโซหน่อยนึง มีห้องวีไอพีใหญ่มาก
ผมก็คิดว่าเขานัดคุยเรื่องงานจริงๆ นะ เพราะไม่เจอกันนานมาก
แล้วคนที่อยู่ในโต๊ะนั้นน่ะ นักธุรกิจเบอร์ใหญ่ทั้งนั้นเลย ก็คิดว่า
คงจะจ้างกูเป็นพรีเซ็นเตอร์อะไรสักอย่างนึง
ก็แต่งตัวดีๆ ไปเลย ปุ๊บ นั่งกันอยู่
ผู้ชายก็ประมาณหกเจ็ดคน
ผมนั่งอยู่ ก็คุยกันไปนู่นนี่นั่น
ถามสารทุกข์สุขดิบ เขาบอกว่า
เดี๋ยวมีแขกมาเพิ่ม
ก็คิดว่าคงมีผู้บริหารอื่นมา
เปิดประตูเข้ามา
แจ่มๆ เลย
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
สี่คนแจ่มๆ เลย
มาปุ๊บ มานั่งตามหว่างที่เขาจัดไว้ให้เลย นั่งปุ๊บ
สามคนนั้น มีอยู่คนนึงชื่อ…
สมมติว่าชื่อน้องจอยแล้วกัน มานั่งข้างๆ ผม
นั่งติดกันเลย
แล้วความมืออาชีพของเด็กเอ็นเตอร์เทนก็คือว่า
มาปุ๊บสนิทเลย
- [เสียงหัวเราะ] - เหมือนกับเรียนรุ่นเดียวกันมา
"พี่คะ นู่นนี่นั่น" คือ…
กลมกลืนมาก อ๋อ นี่เอง ที่เรียกว่ามืออาชีพ นึกออกรึเปล่า
แต่ไม่… คือเป็นเด็กเอ็นเตอร์เทนนะ ไม่เกี่ยวกับเรื่องเซ็กซ์นะ
เขามาเอ็นเตอร์เทนเฉยๆ นู่นนี่นั่น อะไรอย่างนี้
คุยกันสนุกเฮฮา พูดจาทะลึ่งตึงตัง
แต่มีน้องคนนี้ น้องที่ชื่อจอยนั่งอยู่ข้างผมเนี่ย
ผมรู้สึกว่าเขาพูดแหละ แต่เขาพูดน้อยมากเลย
ผมก็เลยแบบ…
ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ
คือคีบอาหารให้เขา
อย่าไปตอแหลเลย ผม… จริงๆ ผมทำตัวหน้าหม้อนั่นแหละฮะ
ผมคีบซูชิให้เขา
ใส่จาน ปุ๊บไป
[ทำเสียงประกอบ]
เขาหันมามอง
"พี่ให้หนูกินคำเดียว
เวลาหนูกินพี่
หนูกินสองคำนะคะ"
[เสียงผู้ชม] โอ้โฮ
[เสียงฮิ้วดัง เสียงปรบมือ เสียงกรี๊ด]
นี่ไงมึง เด็กเอ็น
ผมเอาวาซาบิให้
บอก "น้องระวังเผ็ดนะครับ วาซาบินี่เป็นวาซาบิสดนะครับ นี่นะครับ"
"เผ็ดกว่าวาซาบิ
ก็หนูนี่แหละค่ะ"
- [เสียงผู้ชมหัวเราะ] - [โน้สทำเสียงกระเส่า]
หลังจากนั้นผมเห็นเขาใส่เสื้อคลุม เสื้อคลุมแบบที่ผู้หญิงชอบใส่กัน
เหมือนสูทแต่ไม่เอาแขนเข้าไป คือแบบ…
ทุกครั้งที่เห็นผมจะคิดใจใน ใส่ทำเหี้ยอะไร
- [เสียงหัวเราะ] - คือทำให้มัน…
คือจะหยิบอะไรก็ลำบาก จะยกแขนยกอะไรก็ลำบาก
เหมือนมันเอาไม้คาน ที่เขาหาบขายของมาไว้อย่างนี้
เขาก็ใส่ ผมก็ถามว่า
"น้อง หนาวเหรอครับ
หนาวเหรอครับ พี่จะได้ให้พนักงานเขาไปหรี่แอร์ให้"
เขาบอก "พี่ หนูไม่ได้หนาวค่ะ
แต่ถ้าหนูเอาเสื้อคลุมออกไปเนี่ย
นมหนูมันจะออกมาเพ่นพ่านเต็มไปหมดเลย
พี่ไหวไหมล่ะคะ"
- [เสียงผู้ชมอุทาน] อู้ฮู - [โน้สอุทาน] อู้ว
ไม่รอฟังคำตอบจากเรา ถอดเลย
สะบัดไปคลุมเก้าอี้ข้างหลัง
แล้วหันมาเผชิญหน้า
ผมอยู่ตรงเนี้ย… อ้ะ
และประโยคแรกที่เขาพูดกับผมคือ
"พี่ว่านมหนูใหญ่ไหม"
[เสียงหัวเราะ]
เฮ้ย นี่ตั้งแต่เกิดมา เพิ่งได้รับบทสนทนาแบบนี้นะ
คืออยู่ๆ มีผู้หญิงมาถาม "พี่ว่านมหนูใหญ่ไหม"
คือถ้ามันเป็นบทสนทนาสากล ต่อไปกูจะได้ใช้ไง
กูไปขึ้นรถไฟฟ้า กูนั่ง น้องผู้หญิง…
"น้องว่าหำพี่ใหญ่ไหม"
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ เสียงฮิ้ว]
[เสียงโน้สหัวเราะ] เฮ้ย…
เอ็นเตอร์เทนมากเลย
มันเป็นไดอะล็อกใหม่ คือผมรู้สึกสดชื่นมาเลยทันทีนะ
"เอ่อ ก็…
งดงามสมส่วนดีครับ" [หัวเราะ]
[เสียงหัวเราะ]
เขาบอกว่า "เนี่ยหนูว่าจะไปเติม เป็นคับอีซะหน่อย"
ผมบอก "ไปเติมทำไม ที่มีอยู่นี่ก็ดีแล้วนี่ครับ"
"พี่ พี่ไม่เข้าใจหรอก อาชีพอย่างนี้ คู่แข่งมันเยอะ
แล้วเราก็ต้องมีจุดขาย"
บอก "เฮ้ย อันนี้ดูธรรมชาตินะ ธรรมชาติก็คือ…
ธรรมชาติก็เป็นจุดขายอย่างหนึ่งนะ
ไม่ค่อยมีนะ หายากนะเดี๋ยวนี้"
[เสียงซู้ดปาก ถอนหายใจแรง]
"ไม่ทันแล้วละ พี่
หนูจองหมอไว้แล้ว อีกสี่วันผ่า"
"อ้อ เหรอครับ"
[เสียงถอนหายใจ] เขาถอนหายใจ "เสียดายนะ เนี่ย ผ่าไม่ได้แล้ว"
"อ้าว ทำไมล่ะ"
"ขาดอยู่ 40,000"
[เสียงหัวเราะ]
ผมก็บอกว่า "น้องเลื่อนไปก่อน เลื่อนไปก่อนสิครับ"
[เสียงหัวเราะ]
น้องบอกว่า "เลื่อนไม่ได้ พี่
หมอเนี่ยเป็นหมอดาราเลย หมอที่ผ่าให้…" แล้วก็พูดชื่อดารา…
"พี่ ผ่าเนียนกริ๊บเลย แล้วจองคิวยากมาก ที่สำคัญน่ะ…
คือหนูต้องรีบใช้ด้วย"
"หนูรีบใช้"
ตรงนี้ยิ่งงงใหญ่เลย
มีใครรอดูดนมเขาอยู่เหรอครับ
[เสียงหัวเราะ]
แต่ก็… นึกออกรึเปล่า ไม่รู้จะตอบอะไร เราก็… "ครับ"
ก็กินต่อไป
เพราะมันไม่รู้จะตอบอะไรไง
ก็กิน ก็อ้ะ จิบชาเขียวอะไรไป
มันก็เป็นช่วงเดดแอร์
เป็นช่วงปล่อยเงียบ เขาก็เปรยๆ มา
"พี่…
แต่ถ้าพี่ช่วยหนูนะ
40,000 น่ะ
หนูผ่าเสร็จ
พี่ได้ดูคนแรก"
[เสียงหัวเราะ เสียงอู้ฮู]
เดี๋ยว กูไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ
กูแก่แล้วมึง กูผ่านอะไรมาเยอะ
คนไม่รู้จักกัน ไอ้ห่า เจอกันครั้งแรกขอ 40,000 ไปทำนม
มึงรู้ไหม กูตอบเขาไปว่าไง
"น้อง น้องจอย…
ขอเลขบัญชีหน่อย"
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ]
แลกไลน์กันเลย
กูโอนเข้าเลย กูนะ "นี่… ไปแล้ว"
ไปแล้ว
อีกสี่วัน เดี๋ยวกูได้เห็นนมคนแรก
[เสียงหัวเราะ]
ไม่ต้องถึงสี่วัน มึง
คืนนั่นแหละ ไม่เกินตีสองน่ะ
บล็อคไลน์กูเลย
[เสียงหัวเราะ]
กูเล่าเรื่องนี้ กูรู้มันเอาไปลง NETFLIX ได้
อย่างน้อย อ้ะ…
- ถ้าน้องได้ดู… - [เสียงหัวเราะ]
กูพูดกับกล้องเลยละกัน
น้องจอย
สี่หมื่นนั่นน่ะ
ไม่มีปัญหา
ไม่ได้มาทวง ไม่ได้มาทวงเลย
ก็…
มันคุ้มค่ามากกับการบริการของน้อง
การเอ็นเตอร์เทนวันนั้นแบบมืออาชีพ
ก็… แต่ก็…
[เสียงจิ๊ปาก] คือ…
ถ้าจะขอได้ ขออะไรนิดเดียวเอง
นิดเดียว วันนั้นตอนนั่งติดกันน่ะ
น้องจอยเขาเป็นคนสักแบบ… สักสวย
สักตรงนั้นตรงนี้ สักเป็นกราฟิก
คือถ้าพี่จะขอได้นะ ก็คือ ขอให้น้องจอย
ไปสักให้หน่อย
สักเป็นชื่อพี่
ใต้ฐานนม
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
รายนามผู้บริจาค
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ เสียงฮิ้ว]
เอ้า มึงไม่เห็นเหรอ เวลามึงไปวัด
ตามถาด จาน เก้าอี้
ฐานโกฐอะไรสักอย่างนึง
เพราะเวลาที่แบบว่า
- คนที่เขามาใช้ นึกออกรึเปล่า… - [เสียงหัวเราะ]
คนที่เขามาใช้ อ้ะ เขาอาจจะคลึงอยู่
หรือแบบ… เอ่อ…
ดันขึ้นๆ เหมือนอาจจะดูด…
ดม อมอะไรสักอย่างนึง ดันขึ้นปุ๊บ เขา…
อ้าวฮึ้ย…
"น้อง แป๊บนึง
รายนามผู้บริจาค โน้ส อุดม แต้พานิช
เฮ้ยน้อง หยุดแป๊บนึง
ขออนุโมทนาบุญ" [หัวเราะ]
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ เสียงฮิ้ว]
[เสียงโน้สหัวเราะ]
แต่ว่าไม่ใช่ไม่พยายามหาคู่นะ
ไม่ใช่นะ
คือผมก็ไปเดตเหมือนพวกคุณนี่แหละ
เวลาคุณจะมีแฟน คุณก็ไปหาคนที่คุณถูกใจ พึงพอใจ
แล้วก็เดต ทำความรู้จักกัน
แต่ทีนี้ คุณ…
รักอย่างเดียวมันไม่พอ ความรักมันเป็นเรื่อง…
ไม่ใช่เรื่องของคนสองคนด้วยมึง
ความรักเป็นเรื่องของ คนหลายๆ คนรอบๆ ตัวเขา
ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่พี่น้อง ญาติ ที่ทำงาน…
ความรักเป็นเรื่องของคนหลายคน และเรื่องจุกจิกยุบๆ ยิบๆ รอบตัวเขา
เอาง่ายๆ กิน ขี้ ปี้ นอน สัมพันธ์กันหรือเปล่า
กิน ขี้ ปี้ นอน
กิน
มึง สมมุติว่า
คนนึงแม่งชอบกิน รักการกิน
กินๆ มีความสุขกับการกิน แต่…
อีกฟากหนึ่ง…
ไม่ชอบกิน นั่นก็ไม่กิน นี่ก็ไม่กิน นั่นก็ไม่ได้
เป็นวีแกน บวกเจด้วย
บวกลัทธิอะไรนักไม่รู้
มันยากขึ้น มึงเข้าใจไหม
ไม่ใช่ว่าอะไรไม่ดีนะ
แต่ว่ามันไม่สอดคล้อง
แล้ววันหนึ่งมันต้องกินกันถี่มากเลย
เช้ามาอีกละ อีกสามชั่วโมง ก็คิดแล้วว่าจะกินอะไร นึกออกรึเปล่า
กินอะไร มันเป็นปัญหาตั้งแต่แรกเลย
กิน สัมพันธ์กันไหม
ขี้
กูเคยมีเพื่อน…
ซึ่งทุกวันนี้ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่
ไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันสิบวัน มันไม่ขี้เลย
- [เสียงหัวเราะ] - เป็นผู้หญิงไม่ขี้เลย
กังวลไปหมดเลย เฮ้ย มึงอยู่ได้ยังไง
มันบอกมันไม่ออกจริงๆ
กินน้ำก็แล้ว กินนู่นก็แล้ว กินทุกอย่างที่คิดว่าจะขี้ แต่ไม่ขี้
เที่ยวต่างประเทศกันสิบวัน เพิ่งรู้ว่าหน้าตาคนขี้ไม่ออกเป็นยังไง
ดูอะไรก็ไม่สวย
ช็อปอะไรก็ไม่เอา คือไม่อยากทำอะไร เดินซึมๆ ไปอย่างนั้นน่ะ
ยิ่งเดินร้อนๆ เหงื่อมันออก เหงื่อมันเหนียวๆ เหมือนกับเป็นขี้เหลวๆ เลย
[เสียงหัวเราะ]
ไม่มีความสุข
ไม่มีความสุขเลย นึกออกรึเปล่า
นี่การขี้ที่ไม่สัมพันธ์
ยังไม่รวมแบบ ขี้แบบลึกซึ้งอีกนะ
คู่ของเราแบบ… ขี้อิจฉารึเปล่า ขี้โกงไหม
ขี้เหล้าหรือเปล่า
ขี้เกียจรึเปล่า
มันมีอีกหลายขี้เลยที่มันสอดคล้องกันไหม
ใช่ไหม
กิน ขี้ ปี้ เรื่องเซ็กซ์
เราโตกันแล้ว เรารู้ว่ามันจำเป็นมากเลย
มึงสอดคล้องกันไหม
ผัวบางคน… อ้ะ คิดเป็นอาหารแล้วกันนะ คิดเป็นอาหารจะได้เข้าใจง่าย
เซ็กซ์เนี่ย
ผัวบางคนถนัดกินลวกๆ
ถ้าคิดเป็นอาหารการกินน่ะ กินลวกๆ
กินเหมือน…
มาม่า ลวกๆ เส้นยังไม่นิ่มดีด้วย
เสร็จปุ๊บ หันหลัง นอน กินลวกๆ
[เสียงหัวเราะ]
แต่คนตรวจการบ้านเขาชอบตรวจแบบประณีตไง
เขากินแบบโอมากาเสะ
[เสียงหัวเราะ]
ต้องมี…
คอร์สแรก กระตุ้นต่อมรับรส
ต้องมีเรียงลำดับ มาตามลำดับ จนไปถึงเมนคอร์สอะไรอย่างนี้
จบด้วยของหวานหวานๆ
คือบรรยากาศต้องได้
โอมากาเสะ เพลงต้องมี นึกออกปะ
กลิ่นต้องแบบ พอเหมาะพอสมทุกอย่าง
โอมากาเสะมันประณีต
- ไอ้ห่า เจออีนี่ ลวกๆ หันหลัง หลับ - [เสียงหัวเราะ]
ลวกๆ ส่งการบ้านลวกๆ
สอดคล้องไหม ไม่สอดคล้อง มึง
บางคนก็กินแบบ…
อื้อหือ…
มูมมาม
อาจจะดูหนังโป๊มาเยอะ มูมมาม
- [เสียงหัวเราะ] - อีห่า โฮกฮากๆ
ไม่เน้นคุณภาพ เน้นปริมาณ
สุกี้ตี๋น้อย
[เสียงหัวเราะ]
นานๆ ไปเลย นานๆ โฮกฮากๆ
เลียตูด ดูดไข่ สไลด์ขน
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ]
อมนิ้วตีน เหี้ยอะไรของแม่งไม่รู้ ดูหนังมาเยอะ
บางพวก กินแบบฤาษี
อยู่ในถ้ำ
ปีนึงพระจันทร์เต็มดวงออกมากินทีนึง
[เสียงหัวเราะ]
มันไม่สอดคล้อง มึงอยู่กันไม่ได้หรอก มึงเชื่อกู
กิน ขี้ ปี้ นอน
นอน นอนนี่โคตรสำคัญเลย
ผมไปเดตกับผู้หญิงคนนึงมา…
คบกันมาหลายเดือนแล้วก็… อ้ะ สุดท้ายอยากรู้จักกันมากขึ้น
ชวนกันไปเที่ยวต่างประเทศ
ก็ไปกัน
ก็เป็นคืนแรกที่ได้นอนด้วยกัน
เตียงเดียวกัน
คือเรายังไม่ได้มีความ… ยังไม่… เรายังไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศกันเลยนะฮะ
ก็ไปนอน…
เตียงคิงไซซ์ แสดงความบริสุทธิ์ใจ
ด้วยการเอาหมอนยาวขวางกั้น
นี่ สุภาพบุรุษ
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
ใจนี่กูอยากจะปีนไปตั้งนานแล้วแหละ
[เสียงหัวเราะ]
แต่กูรักษาทรง เพราะ…
ความรักของคนโตคือจริงจัง เราจริงจัง
เราอยากได้คู่ชีวิตอยู่กันไปชั่ว…
น่ะ จนตายห่ากันไปข้างหนึ่ง
ฉะนั้น คืนนั้นที่นอนเนี่ย รักษาทรงมากเลย
ลุงแล้วไง ลุง ลุงอย่ากินน้ำอัดลมก่อนนอน
เรอทั้งวันเลย เพราะเดี๋ยวลุงตด
[เสียงหัวเราะ]
ปู้ดป้าดๆ ออกมา เสียทรง คะแนนเสียเลย
ลุงอย่านอนกรน
อย่ากรนนะมึง
กูจัดหมอนแบบให้ได้ทรง
กู… กูไม่มีเอียง กู…
กูไม่คุดคู้เหี้ยอะไรท่าแปลกๆ
กูนอนอย่างนี้
ไม่งั้นพอคอพับมา กรนมา
แล้วก็ตั้งใจนอนเลย ก็คือ… อ้ะ
ปิดไฟนอนกัน
นอนไปปุ๊บ ช่วงดึกๆ สักแบบ…
ตีหนึ่ง ตีสอง อะไรอย่างเนี้ย
ได้ยินเสียงกรน
[เลียนเสียงกรน]
รีบสะดุ้ง
รีบสะดุ้ง อีเหี้ย อย่านะมึง อย่ามา
[เสียงหัวเราะ]
อย่าเสียเรื่อง อย่าเสียเรื่อง อย่า
เคยไหม เรากรน แล้วเราได้ยินเสียงกรนของเรา
มันแว่วๆ เข้าหู เรารีบสะดุ้งขึ้นมา
กูขึ้นมานั่งปุ๊บ
อย่าๆ เดี๋ยวๆ จัดทรงก่อน จัดทรง
แต่ขณะกูจัดทรงอยู่ จัดหมอนอยู่
เสียงกรนยังอยู่
[เสียงหัวเราะ]
เสียงมันเป็นแบบเนี้ย
[เลียนเสียงกรนดังสั้น ดังยาว]
[เลียนเสียงกรนดังยาวเสียงสูง]
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
[เลียนเสียงกรนดังยาวต่อเนื่อง]
เหมือนหมูถูกประตูหนีบ
[เสียงหัวเราะ]
อย่างนั้นจริงๆ เลย
นี่กูฝึกตั้งนานนะ กว่าจะทำได้
[เสียงหัวเราะ]
เพราะกูต้องการแกะจะให้มันเหมือนมากๆ เลย
[เสียงหัวเราะ]
ครบทุกคอร์ด
[เลียนเสียงกรนดังสั้นๆ เสียงต่ำ]
[เลียนเสียงกรนดังยาวหอนเสียงสูง]
คนกรนไม่ใช่กู
[เสียงหัวเราะ]
น้องเขากรน
เสร็จแล้วจะทำยังไงได้
กูเนี่ยเป็นคนต้องนอนมืดๆ แล้วเสียงไม่มีเลย
เขากรน เขากรนเสร็จปุ๊บ
ยังไม่สนิทพอที่จะไปโดนตัว
ถ้าเป็นเพื่อนกัน นึกออกไหม จะเอาตีนถีบๆ
พลิกหน้ามันไป ให้มันเปลี่ยนไปเป็นเพลงอื่น
หรือเปลี่ยนเป็นหน้าบี
เป็นเสียงอื่น เพราะเสียงนี้ กูเพิ่งเคยได้ยิน มึงเข้าใจไหม
[เสียงหัวเราะ]
ไม่รู้มาได้ไง ช่วงคอพับไปตรง…
[เสียงหัวเราะ]
คีย์ไหนน่ะ มันมาได้ไง เพิ่งเคยได้ยินน่ะ
เขากรนไป
กูนอนไม่หลับเลยตั้งแต่ตีสองถึงเช้า นอนเบิ่ง
เบิ่งอย่างนี้เลยมึง เบิ่งเลย
โอ้โฮ
เช้ามาก็เป็นธรรมดา
ประโยคที่คุณจะต้องถามกันอยู่แล้ว
สำหรับคนที่เพิ่งคบกัน
นึกออกรึเปล่า ลงไปทานมื้อเช้ากันที่โรงแรม
"พี่หลับสบายไหมคะ"
[เสียงหัวเราะ]
กูเนี่ย ซึ่งเป็นคนรักษาน้ำใจอยู่แล้ว
กูก็บอกเขาเลยว่า
"ไม่ได้หลับเลย"
"ทำไมล่ะคะพี่ หมอนมันแข็งเหรอคะ"
"ไม่ หมอนก็นิ่มดี" โรงแรมห้าดาว หมอนดีฮะ
"เตียงล่ะ เตียงแข็งไปรึเปล่า"
"ไม่เลย เตียงดีกว่าที่บ้านอีก"
"แล้วพี่…
ทำไม ทำไมหลับไม่ได้คะ"
กูก็รักษาน้ำใจด้วยการบอกไปว่า
- "เพราะน้องกรนครับ" - [เสียงหัวเราะ]
หน้าเขาเปลี่ยนเลย จากแบบ… ตอนเช้าอารมณ์ดี
"พี่ นี่ไม่ตลกนะคะ
อันนี้ไม่ตลก หนูบอกเลย
หนูบอกเลย มุกอย่างนี้อย่าเล่น
หนูเลิกกับแฟนเก่ามา เพราะว่าเขากรนจนหนูนอนไม่ได้ค่ะ"
[เสียงหัวเราะ]
"หนูได้ปรึกษาเพื่อนๆ แล้วเพื่อนๆ ถึงยุให้เลิกไง
เราถึงขนาดแบบ… ไม่รู้จะแก้กันยังไงแล้ว
จนครั้งนึงหนูกับเขาไปไหนก็ไม่รู้ แล้วหนูก็ถ่ายคลิปเขาเนี่ย
ส่งไปให้เพื่อนดูเลยว่า กูต้องอยู่กับคนอย่างนี้ มึง อยู่ยังไง
เพื่อนยังยุให้เลิกเลยพี่
อันนี้หนูไม่ตลก หนูบอกเลย"
- อ้าว ตึงใส่กูเลย… - [เสียงหัวเราะ]
ทั้งวัน แล้ววันนั้นก็เที่ยวกันแบบแกนๆ
อารมณ์เขาแบบ… นึกออกรึเปล่า
ผมก็พาเขาช็อปปิง นู่นนี่นั่น
เยียวยาจิตใจ
อ้ะ เริ่มดีขึ้นหน่อยตอนมื้อค่ำ
แล้วหลังจากนั้นก็มานอนเตียงเดิม
ซึ่ง เฮ้ยมึง
ผมเข้าใจนะ คนเราเหนื่อยๆ มันกรนกันได้
มันกรนกันได้ เราก็เป็น
ใครเหนื่อยๆ หรือนอนผิดท่า มันกรนกันได้
ก็อาจจะเป็นเพราะน้องเขาเหนื่อย นึกออกรึเปล่า เพราะเดินทางกันมา ก็นอน
เวลาใกล้ๆ เดิมเลย
[เลียนเสียงกรนดังขึ้นเป็นจังหวะๆ]
[เลียนเสียงกรนดังแผ่วยาว]
[เลียนเสียงกรนดังขึ้นหลายจังหวะ]
[เลียนเสียงกรนแผ่วยาว]
มันเป็นหมูที่ทรมานมาก
[เสียงหัวเราะ]
ผมไม่รู้จะทำไงจริงๆ ผมนอนไม่หลับ
ผมลุกจากเตียงไป ย่องเบาๆ กลัวเขาจะตื่น นึกออกรึเปล่า
ที่หัวเตียงผมก็มีมือถือชาร์จไว้อยู่
ผมก็ไปถอดมันออกมา
คือผมไม่รู้จะทำอะไร
ผมก็เลยถ่ายวิดีโอเขาเลย
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
[เลียนเสียงกรนดังเสียงสูง]
[เลียนเสียงกรนดังเสียงต่ำ]
- ถ่ายยาวเลย - [เสียงหัวเราะ]
ไม่รู้จะทำอะไรไง กว่าจะเช้า
ได้ฟุตมาเยอะเลย
ตอนเช้า โต๊ะอาหาร ประโยคเดิมเลย
"พี่…
หลับสบายไหมคะเมื่อคืน"
กูคนรักษาน้ำใจอยู่แล้วไง
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
กูเปิดให้ดูเลย
เขารับมาดูนะ
คือแบบ
คือแทบจะปล่อยมือถือหล่นลงพื้นเลย
คือแบบ…
"พี่…
นี่จริงเหรอ"
ไม่ใช่ภาพตัดต่อ ไม่มีเวลาไปทำแล้ว
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงสะอื้น] "พี่ ไม่จริงน่า
ไม่จริง"
ร้องเลยมึง ร้องเลย
อยู่ใน… อื้อหือ
ในห้องอาหารเลย
ร้องเลย ร้องเป็นเรื่องเป็นราว ร้องแบบ…
อุ้ย ฉิบหาย กูไม่รู้จะปลอบยังไง
ไม่คิดว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้
คือแบบต้องค่อยๆ บอกเขา เฮ้ย มัน…
คนเรามันกรนกันได้ มันนู่นมันนี่ อะไรก็ไม่รู้ อะไรอย่างนี้
กลับสิครับ กลับ
ล่ม ทริปนั้นล่ม
ขึ้นเครื่องมาไม่พูดกับกูเลย
ลงเครื่องปุ๊บ กูก็อยู่เคียงข้างเขาไง บอกว่า
ไป งั้นไปหาหมอกัน
[พูดคำอังกฤษ] ไปตรวจสลีปเทสต์กัน
ที่สมิติเวชศรีนครินทร์
ต้องไปค้างที่โรงพยาบาลคืนนึงเลยนะ
พวกหมอพยาบาลก็จะเอาอะไรไม่รู้มาติด
ตามหัว ตามกระหม่อม ตามหน้าอก
ตามนี่ ตามนั่น ลามไปถึงโน่น นิ้วตีนเลย
นอนให้แพทย์พยาบาลเขาส่องเราดูว่า
หยุดหายใจเมื่อไร นอนดิ้นไหม อะไรไม่รู้
มีค่าอะไรเต็มไปหมด เต็มคอมพิวเตอร์
สุดท้าย ตรวจออกมาปุ๊บ
ต้องใส่หน้ากากนอนตั้งแต่นี้จนชั่วชีวิต
ไม่มีทางแก้
โรคกรนไม่มีทางแก้ครับ เพราะว่ามันแบบ…
มันเยอะอะนะ ข้อมูล
เอาเป็นว่า มึงเป็นภูมิแพ้ก็เป็น น้ำหนักมึงเพิ่มก็เป็น
อาจจะเป็นโคนลิ้นที่แบบ มันหย่อนมา
เนื้อเยื่อใน… คอ มันแน่นมา
ทำให้มันเอาออกซิเจนมาลำบาก
ก็เหมือนเราดูดไอ้… ชานมไข่มุกน่ะ
ปกติเราก็ดูดน้ำมันปื๊ดเข้าไปเลย
แต่พอมันมีชานมไข่มุกไปอุดๆ เยอะๆ มันแบบ…
[ทำเสียงดูดน้ำ]
ไอ้ตัวนั้นแหละที่เป็นตัว… [เลียนเสียงกรนดัง]
มันหาออกซิเจนอยู่ ร่างกายมันไม่อยากตาย
มัน… [เลียนเสียงกรนดัง]
อย่า อย่าๆ
อย่างนั้น ประมาณนั้นแหละ
ก็คือ… เป็นการเลือกหน้ากากมาใส่กันละทีนี้
เป็นหนังชีวิตเลยมึง
หน้ากากเหมือนรุ่นรถเลย
คือตั้งแต่รถจีนไปจนถึงรถซูเปอร์คาร์
เบามากก็แพงมาก
เพราะมันเป็นเหมือนเครื่องปล่อยออกซิเจนน่ะ
ปนกับความชื้น
เข้าจมูกเรา
[ทำเสียงประกอบ]
เสียงดังหน่อยก็ [ทำเสียงประกอบดังกว่าเดิม]
ทีนี้มันไม่มีทางเข้ากับหน้าเราได้
มันจะเหมือนการตัดเฉพาะหน้าเลย
ฉะนั้น เขาจะให้มาลองหลายๆ รุ่น
มีรุ่นคาดสามเส้น
คาดสามเส้นแล้วมีโปะทั้งจมูก ทั้งปาก
สายยาวออกมา
ต้องไปเสียบกับเครื่องหัวนอน นึกออกรึเปล่า
เป็นฝั่งที่กูนอนถนัดด้วย กูเป็นคนนอนด้านนี้
เขาเอาไปแล้วเพราะมันมีปลั๊กไฟ
เสียบไป [ทำเสียงประกอบ]
โอ้โฮ
[เลียนเสียงหายใจเข้าออกแรงผ่านเครื่อง]
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
[เลียนเสียงหายใจต่อเนื่อง]
- มึงนึกภาพ… - [เสียงหัวเราะ]
คลุมนี่ มีสายคาดสามเส้น
หน้าผากเหมือนนักเทนนิส ตรงกลางมา แล้วคางล็อกเอาไว้
เพราะไม่งั้นนอนแล้วมันจะหลุด
[เลียนเสียงหายใจแรงผ่านเครื่อง]
[เสียงหัวเราะ]
มึงอย่าคิดว่ามึงจะมีอารมณ์แบบ เซ็กซี่สะกิดกันมากุ๊กกิ๊ก
เหมือนนอนกับดาร์ธเวเดอร์
[เสียงหัวเราะ]
มึงคิดว่าจะไปสะกิดอะไรเขา มึงจะสะกิดดาร์ธเวเดอร์มากุ๊กกิ๊กเหรอ
"เธอ กุ๊กกิ๊กๆ"
พอหันมา
[เลียนเสียงหายใจแรงผ่านหน้ากาก]
[เสียงดาร์ธเวเดอร์] "ไอแอมยัวร์ฟาเธอร์"
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
ดาบเลเซอร์เราหด [ทำเสียงประกอบ]
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
กูก็ถามตัวกูเองว่า
กูจะนอนอยู่กับ…
คือเหมือนนอนเฝ้าไข้น่ะ นึกออกไหม
เวลานอนด้วยกันเหมือนนอนเฝ้าไข้
จะนอนเฝ้าไข้ไปจนจวบสิ้นอายุขัยกันไหมเนี่ย
นึกออกไหม ชีวิตจริงน่ะ
ชีวิตคู่มันคือการเลือกนะ
เลือกแล้วก็ต้องรับผิดชอบที่มึงเลือก
มันไม่มีอะไรผิดหรอก แต่มึงเลือกไหมล่ะ
เช่น สมมติผัวมึงติดเหล้า
มึงคบมัน มึงก็ต้องรับผิดชอบ
ผัวติดการพนัน
อ้ะ มึงก็รับผิดชอบ
ผัวติดเกม ตอนคบกันมึงรู้แล้ว
มึงเลือกไหม มึงเลือก มึงต้องรับผิดชอบที่มึงเลือก
มันเป็นอย่างนั้นเลย
คบกับดาร์ธเวเดอร์
[เสียงหัวเราะ]
เอาไหม
ไม่ได้ใช้ดาบเลเซอร์เลยนะ
[เสียงหัวเราะ]
ช่วงหลังๆ เนี่ย ผมเล่าเรื่องผีบ่อยมากเลย
ได้ เดี๋ยววันหลังน่ะ คนสงสัยว่ามันมีจริงรึเปล่า
ผมไม่รู้จริงรึเปล่านะ แต่มันก็ยังอยู่ที่บ้าน
ใช่
แล้วก็มีผู้หลักผู้ใหญ่ที่เขาเป็นห่วง
เขาก็โทรมา "โน้ส ผียังอยู่ที่บ้านไหม"
บอก "ผมก็ไม่รู้นะ ผมก็ไม่รู้
แต่ว่าเหมือนตอนนี้จิตมันแข็งขึ้น คิดว่าอยู่ด้วยกันได้"
บอก "โน้ส โน้สทำบุญไปให้เขาบ้างรึเปล่า"
บอก "เรื่องบุญนี่ไม่ต้องห่วงเลย
ผมนี่จัดเป็น… เรียงลำดับ อันดับหนึ่งในชีวิตเลย นึกออกไหม
คือสิ่งแรกที่รักจะทำ"
"อุทิศไปให้เขารึเปล่า" "อุทิศสิ"
"แล้วเขาได้ไหม" "จะรู้เหรอ"
[เสียงหัวเราะ]
"โน้ส ถ้าอุทิศให้เขา เขาได้น่ะ มันจบไปแล้ว"
บอก "แล้วเราจะรู้ได้ยังไง ผมก็อุทิศไปให้กับคู่กรรมคู่เวร"
"โน้ส ไม่ได้ โน้สต้องระบุชื่อ นามสกุล"
"เดี๋ยว ผมจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็น…
เจ้าของเคสนี้"
นึกออกรึเปล่า
ใครส่งผีมา ผีมาจากไหนคือไม่รู้
มีคนบอกโดนของมา ใครล่ะ ไม่รู้ใคร ก็บอก…
"มีอาจารย์หมอคนนึงเขารู้" "ที่ไหน"
"เอาเบอร์ไป นี่"
บอก… ทำปักพิกัดให้ด้วย
"แล้วดียังไง"
"โน้ส โน้สไปหาท่าน
ท่านเนี่ยจะให้รายชื่อโน้สมาเลยห้ารายชื่อ
แล้วโน้สเดินทางไปขอขมากรรม
เอาธูปเทียนพานไปขอขมากรรม
รุ่งขึ้นหายเลยทั้งหมด" เฮ้ย
เฮ้ย น่าลองนะมึง
ว่าแล้วก็ไปเลย
อยู่ทางภาคเหนือ บอกจังหวัดไม่ได้
ไปปุ๊บ ไปไม่ถูกหรอก มันซอกแซก
ก็เลยจ้าง…
คนขับรถชื่อไอ้แอ๊ด
ไอ้แอ๊ดก็เป็นคนเหนือหน้าละอ่อน หน้าขาวเลย
เป็นผู้ชายหน้าตาดีลุคนึง
ขับพาไป ซอกแซกไป ปุ๊บ เล่าย่อๆ
ไปที่ตำหนัก ตำหนักเป็นตำหนักล้านนา
คนรอเต็มเลย
ผมรออยู่ข้างล่างประมาณชั่วโมงครึ่งถึงได้ถึงคิว
เข้าไปในตำหนัก ตำหนักก็…
ทรงขนาดประมาณเวทีนี่แหละ
ท่านก็นั่งอยู่บนตั่ง หมอนสามเหลี่ยม อย่างนี้…
เราคลานเข้าไป ท่านก็นั่ง "เอ้า มา ว่าไง"
เราก็ไปเล่าเคสของเรา
"บ้านผมมีผีครับ มีคนบอกว่าผมโดนของนู่นนี่นั่น"
"เอ้าๆๆ ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะ…
ให้รายชื่อ"
"ครับ ผมต้องทำยังไงบ้างครับ"
"ไปทำบุญนี่ก่อน เก้าวัด"
เก้าวัด แล้วก็ให้รายชื่อวัดมา
"ต้องเป็นวัดนี้เท่านั้นนะ เพราะวัดนี้มันเชื่อมโยงกับกรรมของแก"
"อ๋อ เนี่ยเหรอ ทำบุญแล้วยังไงครับ"
"ทำบุญแล้วก็
ส่งภาพที่ทำบุญหรือส่งคลิปมาที่ผู้ช่วยคนนี้"
มีผู้ช่วยแลกไลน์
ก็เมื่อได้ทั้งเก้าวัดแล้ว
เขาจะเอาบุญที่เราทำเนี่ย เป็นเหมือนต้นทุน
แล้วไปนั่งสมาธิ อึ๊อ๊ะ สื่อสารกับอะไรไม่รู้ข้างบน
แล้วจะถอดรหัสออกมาเป็นรายชื่อ ห้ารายชื่อ
ผมจบเรียบร้อย
กราบลา กราบขอบพระคุณ นู่นนี่ มีไหว้ครูไป ปุ๊บปั๊บ
ออกประตูไปปุ๊บ
ท่านอาจารย์บอกว่า "เดี๋ยว
คนแรกออกไป ไอ้คนหลังอยู่ก่อน"
คนแรกคือผม พอออกไปปุ๊บ
คนหลังก็คือไอ้แอ๊ด
อ้าว
"เอ้า มานี่ เข้ามานี่ก่อน"
ผมก็คิดว่า อ๋อ เขาคงคุยกันเรื่องผม
เพราะว่า…
อาจจะแบบ… มีเรื่องคอขาดบาดตาย
แล้วไม่กล้าพูดต่อหน้าเรา นึกออกรึเปล่า
ผมก็เลยออกไปรอ
ไอ้แอ๊ดอยู่ในนั้นประมาณ 35 นาที
ผมนั่งรอ ร้อนชิบหาย
พอมันเปิดประตูออกมา
ผมถาม "เฮ้ย แอ๊ด เป็นไง"
"เอ่อ เฮีย ผมยังเล่าตรงนี้ไม่ได้ครับ เดี๋ยวเราขับรถออกไปก่อน
ขึ้นรถไป…
ออกไป… มึงเล่ามาเลย มึงเล่า
"เฮียครับ ยังใกล้อยู่ ผมคิดว่ายังเล่าไม่ได้"
"เชี่ย กูเวลาอยากรู้อะไร มึง ไม่ได้ มึงเล่ามาสิ"
"เฮียครับ อีกนิดนึง สิบกิโลเมตรข้างหน้ามีร้านกาแฟ"
[ทำเสียงรถแล่น] ไป
ลงร้านกาแฟ
มาเลย นั่ง ยังไม่ต้องสั่งกาแฟ "มึง…
เล่ามาเลย มีอะไร"
"เฮียครับ ผมเข้าไปในห้อง
ท่านอาจารย์หมอมาใส่กลอน
รูดม่าน
เดินมาหาผม
ตรงหน้าเลย แบบลมหายใจโดนกันเลย
คุยเป็นภาษาเหนือว่า
'ชีวิตเรามีปัญหาอะไรรึเปล่า'"
ไอ้แอ๊ดบอกว่า "ผมก็ไม่มีอะไรนี่ครับ"
"มี มันกำลังจะมี
เดี๋ยวอาจารย์จะให้ห้ารายชื่อ"
"ครับ ผมต้องไปทำบุญที่ไหน"
"ไม่ต้อง"
"ให้ผมทำอะไรบ้างครับ"
"ถอดเสื้อ"
ให้ไอ้แอ๊ดถอดเสื้อ "แล้วเขาทำไง"
"เขามายืนใกล้ๆ ผม แล้วเขาถามว่า
'เอ็งเกิดวันอะไร'
ผมบอกเขาว่า 'วันอาทิตย์ครับ'
เขาเอามือมาแตะตัว
เป็นลัคนา
จันทร์ อังคาร
พุธ
พฤหัส
ศุกร์
เสาร์ อาทิตย์"
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
"ไอ้แอ๊ด แล้วมึง… มึงเป็นยังไง"
"ผมไม่รู้สิ เฮีย
ผมไม่รู้เป็นพิธีกรรมอะไรของเขา ผมก็ยืนให้เขาบี้ไปเรื่อยๆ"
[เสียงหัวเราะ]
"แล้วไงต่อ" "เขาถามว่า 'แล้วเอ็งเกิดเดือนอะไร'"
บอก "เกิดเดือนกันยายนครับ"
"มกราคม กุมภาพันธ์
มีนาคม เมษายน
ไปเรื่อยๆ
กันยายน"
[เสียงหัวเราะ]
"เอ็งเกิดราศีอะไรเนี่ย"
"อ๋อ เกิด…"
"ปีน่ะ ปีนักษัตร" "ผมเกิดปีกุนครับ"
"ชวด ฉลู ขาล เถาะ
วอก ระกา จอ
กุน"
[เสียงหัวเราะ]
"แล้วทำไงต่อ"
"เขาบอกว่าภาพที่เห็นน่ะยังไม่ชัด
รายชื่อยังไม่ชัด
มาไม่ครบ บางทีมาชื่อ บางทีมาแต่นามสกุล"
"ผมต้องทำไงต่อครับ"
"ถอดกางเกง"
ให้ไอ้แอ๊ดถอดกางเกง
แล้วให้ไปนอนที่ตั่ง ตั่งตัวที่อาจารย์แม่งนั่งเนี่ย นึกออกรึเปล่า
นั่งที่ตั่งปุ๊บ อาจารย์แม่งมาอยู่ข้างๆ เลย
ถามเหมือนเดิม
"เกิดวันอะไร" แอ๊ดบอก "ผมบอกไปแล้วครับ"
"ภาพมันยังไม่ชัด"
ท่องชวด ฉลู บี้ไข่มัน
บี้ไปๆ ทำครบเซ็ต
มันออกมา
แล้วมันเอากระดาษให้ดู "เฮียครับ ผมได้มาแล้วห้ารายชื่อ"
ผมดูปุ๊บ "ไอ้เหี้ย"
ผมพูดดังในร้านเลย คนหันมา "ไอ้เหี้ย
มึงทำไมเหี้ยอย่างนี้วะ อาจารย์เหี้ยนี่มันทำไมทำอย่างนี้วะเนี่ย"
บอก "เฮีย ไม่เป็นไร เล็กน้อย ผมผู้ชาย ไม่ได้เสียหายอะไรมาก"
"ไม่ใช่เว้ย มึง"
ผมนี่นะ เรื่องการคุกคามทางเพศเนี่ยนะ ขึ้นเลยนะ
คือมันไม่ได้เกิดขึ้นกับผู้หญิงได้อย่างเดียว
ผู้ชายก็โดนได้
แล้วผมรู้สึกแบบ…
"กูเป็นคนพามึงมานะเนี่ย
พามึงมาเจออะไรแบบนี้
มึงขับกลับไปเลย
ไอ้เหี้ยนี่… แม่งต้องโดนซะหน่อย"
"เฮีย ไม่เป็นไร"
"มันไม่ได้เว้ยมึง ทำอย่างนี้แม่งทำไม่ได้"
"เฮียๆ เฮียจะไปอะไร"
"กูจะไปเจอหน้ามันเลย กูจะพูดต่อหน้าทุกคนเลย"
"อาจารย์…
มึงทำอย่างนี้
แล้วหำกูมันผิดตรงไหน
[เสียงหัวเราะ]
ทำไมกูต้องไปทำบุญเก้าวัด
เดินทางแทบจะทั่วประเทศเลย
แม่งให้ผังมา ไปพิษณุโลก ไปกลางดอย ไป… ในกรุงเทพฯ
มึง กว่าจะครบเก้าวัดนั่นน่ะ
เกือบเดือน หมดเป็นแสน ขึ้นเครื่องบินไปมา
ไอ้เหี้ยนี่บีบหำอย่างเดียวได้ชื่อ
[เสียงหัวเราะ]
หำกูผิดตรงไหน
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
มึงยื่นมือมาบี้กูเดี๋ยวนี้เลย
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
อ้ะ กูถอดรอเลยก็ได้
ชีวิตของคนเจนผมเนี่ยนะ
[เสียงจิ๊ปาก] เอ่อ…
เขาเรียกว่า เขาเรียกวัย…
วัยมันขาลงละ มันจะเกษียณละ
แต่ละคนที่อายุประมาณขนาดนี้ มันจะคิดคล้ายๆ กันคือ
ไปทำอะไรตามรายการที่อยากทำก่อนตายดีกว่า
สิ่งที่เรายังไม่เคยทำ แล้วเราแบบ… ตื่นเต้นที่จะทำ
บางคนก็ไปแบบว่า…
สกายไดฟ์วิง กระโดดจากเครื่องบิน
บางคนไปปีนเขา บางคนไป…
ลงไปว่ายน้ำกับปลาฉลาม บางคนเที่ยวรอบโลก อะไรพวกนี้
เชื่อไหม คือผมไม่เคยตื่นเต้นกับแม่งเลย
ไม่เคยรู้สึกกูอยากจะไปทำเลย
ไม่มีเลย ไม่ได้รู้สึกว่านี่คือสิ่งตื่นเต้นเลย
ผมชอบอะไรที่มันแบบ ทำให้มัน…
กระชุ่มกระชวยน่ะ แต่มันไม่ใช่แบบนี้
ผมเพิ่งไปทำสิ่งหนึ่งที่กระชุ่มกระชวยมาก
เพิ่งดูอะโกโก้มา
[เสียงหัวเราะ]
ใช่ คือแบบ…
อาจจะรู้สึกธรรมดาจังเลย อะโกโก้
ทำไมมึงต้องไปดูด้วย
ผมไม่ได้คิดเอง คือไอเดียนี้มันมาจากเพื่อนฝรั่ง เวลาเจอ
มันมาเที่ยวเมืองไทย ถามว่าไปไหนบ้าง
ก็ไปนู่น ไปกินเจ๊ไฝ
ไปวัดพระแก้ว อะไรนู่นนี่นั่น
สุดท้าย "แล้วมึงจะไปไหน"
มันจะไปภูเก็ต ไปบางลา ไปดูอะโกโก้
ถามว่ามีดีอะไร มันบอก "มึงยังไม่รู้จักอีกเหรอ
มึงไม่เคยดูเหรอ กูไม่บอกหรอก
แต่มึงไม่เคยดูเหรอ มึงต้องไปดู เป็นคนไทยซะเปล่า"
อ้ะ มึงมาหยามกูแบบนี้
กูต้องไป
เรื่องพวกนี้เป็น…
เรื่องหลักในชีวิตกูเลย ทำเหี้ยอะไรที่มัน…
ดูเหมือนมันไม่มีสาระนะมึง แต่มันเปี่ยมไปด้วยสาระสำหรับกู
[เสียงหัวเราะ]
ไปเลยภูเก็ต บางลา ตามรายชื่อร้านที่มันให้มา นึกออกรึเปล่า
มันบอกว่ามันจะไม่เหมือนอะโกโก้ที่มึงเคยดูเลย
ผมก็ไม่รู้ว่าคืออะไร ผมก็ไปบางลาปุ๊บ ก็เดินเข้าไป
ตั้งแต่ปากซอยไป กิ๊วก๊าว
มีเต้น มีนู่นมีนี่
ถ่ายรูปไป คนจำได้
ไม่มีปัญหา เดินๆ ไป แล้วก็ถามเขาไปด้วย
ไอ้ร้านนี้อยู่ตรงไหน
คนที่นั่นก็บอกว่า…
"มัน… มันเป็นร้านลับๆ ครับ
มันเปลี่ยนหลายชื่อไปทุกเดือน
เปลี่ยนชื่อไปทุกเดือน เพราะว่าโดนตำรวจสั่งปิด นู่นนี่นั่น
ผมก็…
บอกไม่ได้ตอนนี้มันอยู่แถวไหน แต่มันเคยอยู่ในซอยนั้นพี่"
เขาก็ชี้ไปทางนู้น ผมก็เดินไปตามหา…
ไปปุ๊บก็ไปเจอ แต่มันเป็นชื่อร้านอื่นละ
แล้วผมก็เดินไปถามเขาซื่อๆ จะมีคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้า
หน้าตาโหดๆ หน่อย
ถามว่า "ผมขอมาดูนี่ได้ไหม" เขาบอก…
"คนไทยเหรอ
คนไทยไปเลย คนไทยไปเลย คนไทยไม่ให้เข้า"
อ๋อ คนไทยไม่ให้เข้า ถึงว่า…
"ไปเลยครับพี่ๆ คนไทยไม่ให้เข้า คนไทย…"
ไล่กูอย่างกับหมูกับหมา
ความเป็นโน้ส อุดมไม่ช่วยเหี้ยอะไรเลย
[เสียงหัวเราะเบาๆ]
สุดท้ายผมก็ถอดใจ อุตส่าห์มาไกลจะ… อื้อหือ
อดเลยกู หันหน้าไป เจอพี่คนนึง
เหมือนแก๊งหน้าลาย ที่เขาสักหน้าลายๆ จำหน้าได้
เพราะว่าเคยถ่ายรูปกับเขาที่ปากทาง
บอก "พี่โน้ส ทำอะไร"
"ผมจะมาขอดูอะโกโก้ร้านนี้ครับ"
เขาเดินแหวกเลย มันมีชาวต่างชาติ
"มึง"
พูดกับไอ้คนขายตั๋ว
"มึง…"
[ทำเสียงอือๆ ประกอบท่าทาง]
"พี่ เก็บมือถือด้วย เขาไม่ให้ถ่ายรูป แล้วก็ไม่ให้บันทึกเสียงนะ"
[ทำเสียงอือๆ ประกอบท่าทาง]
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
โอ้โฮ ขาใหญ่จริง
- รู้สึกว่านี่ไงความดีที่กูทำมา - [เสียงหัวเราะ]
นึกออกรึเปล่า มันส่งผลอย่างนี้เอง
เข้าไปดู เป็นคนไทยคนเดียวในนั้นเลยครับ
ขนาดห้องมันก็ประมาณนี้แหละ แล้วก็…
เต็มไปด้วยคนเกาหลี คนจีน ผิวดำ ผิวขาว
นู่นนี่นั่น เต็มไปหมดเลย
ผมไม่มีที่ เขาให้ผมไปนั่งหน้าเนี่ย…
นั่งตรงนี้เลย นั่งติดขอบเวที
เวทีมันสูงกว่านี้อีกนิดเดียว
ประมาณนี้เลย ปุ๊บ
ผมก็ไป โชว์เขาก็เริ่มไปสักพักนึงแล้ว
ไปปุ๊บก็ไปเจอโชว์นั้นเลย
โอเค มันก็จะเป็น…
เอ่อ…
ผู้หญิงคนนึงครับ อายุประมาณ 40
ออกมาเต้น ออกมาเต้นเฉยๆ เต้นแบบ…
เต้นแบบเซ็กซี่ แต่เป็นเซ็กซี่แบบ…
เหมือนเขา… เขานอนน้อย นึกออกรึเปล่า
- [เสียงหัวเราะ] - นอนน้อย แล้วก็ขาดสารอาหาร แล้วก็…
แล้วก็น่าจะมีปัญหาเรื่องเศรษฐกิจการเงินไรงี้
ก็เต้นแบบว่า อารมณ์แบบ…
ชีวิตผ่านอะไรมาเยอะแล้ว
แล้วก็เต้นไป
เพลงเนี่ยมันก็เป็นเพลงแดนซ์
ซึ่งผมก็อยากจะฮัม แต่ก็…
ฮัมไปเนี่ย เดี๋ยวก็เสียตังค์ค่าลิขสิทธิ์
ฉะนั้นเวลาร้องเนี่ย จะมาร้องเพลงอะไร แล้วก็ฮัมไปด้วย
กูก็โดนเขาฟ้อง
ทุกวันนี้เล่นเดี่ยวลำบากยากเย็นมาก
แต่ก่อนหน้าทีมงานบอกว่า
"เฮีย งั้นฮัมอันนี้แทนไปก่อนละกัน" มันโทรไปขอไอ้…
อะไรนะ เพลงธาตุทองซาวด์มา
สมมติว่าเขาเต้นด้วยเพลงธาตุทองซาวด์
ซึ่งไปขอเพลงที่กูก็ร้องไม่ได้อีก
[เสียงหัวเราะ]
♪ ธาตุทองซาวด์ ♪
♪ นั่งมองดาว ♪
♪ ตงต่งติ้งก็ต้องกลิ้งมาก่อน ♪
♪ ตงต่งติ้ง… ♪
- โอ๊ย โคตรจะไม่เข้าเลย - [เสียงหัวเราะ]
เอาเป็นว่าเขายืนเต้นละกัน โยกๆๆ
เต้นไปแป๊บนึง เขาเดินไปหยิบโหลมา
เป็นโหลปลาขอบจีบ โหลปลาทองขอบจีบ
ไซซ์ขนาดนี้ มีน้ำอยู่แล้ว
เดินถือมา ถือมา
วางตรงนี้
วางนี่ วางตรงนี้ปุ๊บ
เขาก็…
ไว้ระหว่างหว่างขาเขา
วางไว้แล้ว ระหว่างนั้นเพลงก็ไป
♪ ธาตุทองซาวด์ ♪
♪ นั่งมองดาว ♪
♪ ตงต่งติ้งก็ต้องกลิ้งมาก่อน ♪
ไอ้เหี้ย มึงขอเพลงที่มันง่ายๆ หน่อยไม่ได้รึไงวะ
♪ ธาตุทองซาวด์ ♪
แล้วก็เพลงก็ปิด วึ้บ
มาปุ๊บ
นี่คือเขาเปลือยกายหมดเลยนะ
ไม่มีสักชิ้นเดียว
เดินมาปุ๊บ
แล้วเขาก็บิดนิดนึง ปึ๊บ
ปึ๊บ
มีสิ่งมีชีวิตออกมาจาก…
"กี" ละกัน…
- [เสียงหัวเราะ] - ใช้คำว่า "กี"
เป็นศัพท์สากลที่ยุคนี้เขาใช้กัน "กี"
สิ่งมีชีวิต ปุ๊บ ลงมาจากกี
ลงมา…
ลงมานิ่งๆ
ปุ๊บลงมา ลงมา
ตุ๊ม ลงในน้ำ แล้วนิ่งๆ อย่างนี้
ลอยขึ้นมาอย่างนี้
อ้ะ แน่นอนแล้วมันคือปลา
เห็นโครงสร้างแล้ว ปลา เพราะมันกระพือนิดๆ
ปลา แต่ที่มันไม่ว่าย
ไม่รู้เพราะอะไร
[เสียงหัวเราะ]
ก. อาจจะน็อกน้ำ
[เสียงหัวเราะ]
ข. กระแทกแรง หัวชนก้น
นึกออกรึเปล่า หัวชนก้น… ปึ๊ง ขึ้นมาปั๊บ
สักพักนึงมันเริ่มปรับตัวได้
ครีบมันก็…
ปึ๊บๆ… สักพัก ว่าย
ว่ายไปรอบโหล ผมนั่งอยู่ข้างหน้าในระยะนี้
อ๋อ รู้เลย ปลา
เสร็จแล้วก็มองดู ปลาอะไรวะ
ปลาอะไรวะ
สงสัยเหมือนทุกคนนี่แหละ ปลาอะไรวะ
ปลาดุก
ปลาดุก มึง… กูอ้าปากหวอ เหมือนมึงอย่างนี้เลย
ปลาดุกไซซ์ขนาดนี้
ไซสซ์ขนาดนี้เลย ขนาดนี้เลย เพราะเราอยู่ใกล้มาก
ปลาดุก เฮ้ย
ปลาดุกออกมาได้ยังไงวะ
คือในหัวเต็มไปด้วยคำถามแบบ… มากมายพรั่งพรูมาก
ปลาดุกออกมาได้ยังไง
แล้วเงี่ยง เงี่ยง เงี่ยงไม่ตำ
[เสียงหัวเราะ]
ตอนเด็กๆ เคยจับปลาดุกตอนอยู่บ้านนอก แล้วเงี่ยงมันตำ ปวดมือมาก
แล้วเงี่ยง เงี่ยงยังไง ไปเก็บตรงไหน
ไปไว้ตรงไหน ระบบจัดเก็บคืออะไร
ระหว่างที่เราสงสัย เขาก็บิดมา ปึ๊บมา…
สามตัว ว่าย…
ว่ายกันอยู่ในโหล
ไอ้เหี้ย กูเข้าใจฝรั่งแล้ว ทำไมมันถึงบอกว่า
มึงเป็นคนไทยเสียเปล่า
เปิดโลกผมเลย เปิดโลกผมเลยตอนนี้
ใจจดจ่อมาก ใจจดจ่อมาก
เสร็จแล้วปุ๊บ ครบสามอัน ปุ๊บปั๊บ
มันประทับใจมากๆ ตอนนั้นน่ะ
สิ่งที่จะตอบแทนได้ก็คือ
ทิปไง ทิป
มีเท่าไร ทิป ให้ทิป ทิปๆ
ทิปไปปุ๊บ
เสร็จปุ๊บ เซ็ตนี้ไปปุ๊บ
มา… อีกคนนึงมา
ถือโหลแบบเดิมกันมา แต่ไม่มีปลาละ
ปลาคงกลับไปอยู่ที่เดิม
ไปอยู่กับมารดาของเขา
- [เสียงหัวเราะ] - เออว่ะ ผู้ให้กำเนิดเขาเมื่อกี้นี้
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
นี่มึงง่วงรึขำ
ที่ก้มโยกลงไปนี่คือมึงขำหรือว่ามึงง่วง
[เสียงปรบมือ]
ชีวิตกูมาถึงจุดสูงสุดในชีวิตละ
กูถามหน่อย กูผิดอะไร
กูผิดอะไรเหรอ
กูจะแวะมาหามึงเรื่อยๆ
[เสียงหัวเราะ]
กลับมาที่โหล กลับมาที่โหลต่อ
คนนี้อายุประมาณ 30 กว่า
วางโหลปุ๊บ
เพลงมา
กูขี้เกียจเดือดร้อน เพลงเดิมละกัน
♪ ตุ้งติ้ง ตามาลิ้ง ♪
[เสียงหัวเราะ]
เป็นการทำอะไรที่มันฝืนใจตัวเองมากเลยนะเนี่ย
เอาเป็นว่าเขาเต้นด้วยเพลงเซ็กซี่ไป
เซ็กซี่ไป เซ็กซี่ๆ ปั๊บ พอเพลงหยุด…
ปุ๊บ
เขาก็บิดเหมือนกันเลย ปุ๊บ ออกมา ออกมา
มึงรู้ไหมตัวอะไรลงมา ลงมาในน้ำ ตุ๊ม
มีขาสี่ขา
[ผู้ชม] ฮ้า
เต่า
[เสียงผู้ชมอุทาน] ว้าย
เต่าญี่ปุ่น
ตัวขนาดกลมๆ ขนาดเนี้ย
เต่าญี่ปุ่น
เต่าญี่ปุ่นน่ารักมากเลย
- [เสียงหัวเราะ] - เต่าญี่ปุ่น
สามตัวเหมือนกัน
ว่ายวนกันไปมา
โห [เสียงหัวเราะ]
มารดาผู้ให้กำเนิดเต่า
[เสียงหัวเราะ]
หน้าตาเป็นอย่างนี้นี่เอง
มันทึ่งมาก
ไม่รู้จะตอบแทนยังไง
ทิปไป ทิปๆ ไป เก็บเซ็ตนี้ไปปุ๊บ
เขาก็ทำงานด้วยความเป็นมืออาชีพนะ
แต่โอเค อาจจะไม่ได้เอนจอยกับงานมาก
ผมคิดว่า อาจจะแบบ…
ไม่รู้สิ นึกออกรึเปล่า
เรื่องของเขาละ ไม่เกี่ยวกับเรา โอเค
[เสียงหัวเราะ]
ยังไงเขาก็มีอารมณ์มากกว่าอีนี่ละกัน
[เสียงหัวเราะ]
กูจะแวะมาหามึงเรื่อยๆ
ไม่ปล่อยโอกาสให้มึงหลับเด็ดขาด
เขายกโหล… ยกโหลไปเก็บปุ๊บ
คนที่สามมา คนที่สาม
ไม่ซ้ำกันคนแรกนะ แต่คนนี้ไม่รู้อายุเท่าไหร่แล้วครับ
ก็ถือว่าเป็นรุ่นใหญ่คนนึง
ที่นี้ มาก็เต้น เต้นเหมือนกัน
เวลาออกมาเขาก็จะเต้นแบบนี้แหละครับ มีเต้นๆ อะไรไป ดูเซ็กซี่ดี
พอเพลงหยุดปุ๊บ
คราวเนี้ย ใจมันจดจ่อละ
จดจ่อว่า…
ตัวอะไรจะออกมา
- [เสียงหัวเราะ] - จริงๆ เพราะผมไม่รู้จะคุยกับใคร
ก็คือชาวต่างชาติหมดเลย ต่างชาติหมดเลย
แล้วผมคิดว่าเขาก็ไม่คิดว่าจะมีชาวไทยในนี้
แล้วผมก็รอ อะไรจะออกมาวะ
เขายืนปุ๊บ ยืนๆ
สักพัก เฮ้ย มันไม่มีอะไรออกมา
มันไม่มีโหลไง ไม่มีอะไรจะออกมา
แต่มันมีหัวของสัตว์ชนิดนึงโผล่ออกมา
นก
[เสียงผู้ชมอุทาน]
นกสีเหลืองโผล่หัวออกมา
แล้วเขาก็เบ่ง…
แล้วนกมันก็โผบินออกจากกี มึง
[เสียงหัวเราะ]
นกออกจากกี
กูบอกเลยว่านี่คือสิ่งนี้แม่งสุดยอดกว่ากระโดด…
เครื่องบินสกายไดฟ์วิง กระโดดมาตัวเปล่าๆ
สุดยอดยิ่งกว่าไปว่ายกับจระเข้
สุดยอดยิ่งกว่ามึงปีนเขาเอเวอร์เรสต์อีก
อีเหี้ย นี่คือนกออกจากกี
ต่อหน้ากูระยะนี้นะ สองเมตรเนี่ยนะ
แล้วแม่งเหมือน…
อยากให้เป็นบทที่เขียนแบบ… เหมือนในหนังมาก
แต่มันเสือกเป็นเรื่องจริง มันบิน ออกมา บิน
นกบิน
บินไปรอบๆ ห้อง
แต่โอเค มันไม่ได้สวยเหมือนในหนัง แบบว่ามันจะบินโฉบไปโฉบมา
มันบินเหมือนนกที่หลงเข้าไปในบ้านเรา
- [เสียงหัวเราะ] - มันตกใจ
มันเพิ่งออกจากถ้ำถ้ำนึงมา แล้วมาเจอคนหมู่มาก
[ทำเสียงบิน] แล้วเสียงแบบเนี้ย
ไปชนกระจก ปึ้ง ไปชนขอบ ตึ้ง
แล้วก็บิน คนก็กิ๊วก๊าวๆ บินไป
แล้วเหมือนกับ…
เหมือนกับหนังที่เขียนบทไว้
แม่งบินไปรอบๆ แล้วมาตกที่ไหนรู้ไหม
ตกหน้ากู
นี่อยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งมากเลยนะ แต่มันเป็นเรื่องจริง มาตก
แต่โอเค ไม่ได้ตกแล้วแบบว่า
จุมปุ๊กอยู่อย่างนี้
เขามา… มาตกตรงนี้ แล้วเขาดริฟต์
พรึบ แล้วเขาดริฟต์… ลงไปใต้โต๊ะ
ลงไปใต้โต๊ะ
ลงไปใต้โต๊ะเสร็จปุ๊บ สายตา…
ทั้งหมด นึกออกรึเปล่า
ก็พุ่งมาตรงนี้เพราะเป็นห่วงนก
ผมก็… เฮ้ย มันลงไปใต้โต๊ะแล้ว ผมก็แบบ…
ก็ต้องยกขา แต่ก็อยากจะช่วยเขาจับด้วย
แล้วก็กลัวขาไปทับ
ซึ่งนกนั้นน่ะอาจจะเป็นบุตรที่แท้ของเขาก็ได้
- [เสียงหัวเราะ] - แล้วไปทำลูกเขาตาย จะไปเอายังไง
ก็คือ… ยึกๆ ยักๆ ยึกๆ ไป
เขาก็มาหา น้องเขาก็มาหา
เด็ก… เขาเรียกว่าอะไร
เด็กเสิร์ฟ เด็กโน่น มาม่าซังก็มาช่วย
"นกๆ ยกขาขึ้นค่ะ"
คนก็มาอออยู่ตรงนี้
น้องคนนี้ซึ่งเป็นคนปล่อยนก
มารดาแห่งนกเนี่ย เขาก็มาหาตรงนี้ ปุ๊บ
สมมตินี่เป็นโน้ส อุดม นึกออกรึเปล่า
แล้วมา… นั่นๆ อยู่ตรงนั้นแหละ ตรงนั้น อย่าไปเหยียบมัน อย่าไปเหยียบ ปุ๊บๆ
ระหว่างนั้นน่ะ เขาอยู่ตรงนั้นปุ๊บ เขา…
"มึง"
"พี่โน้สเหรอ นี่พี่โน้สเหรอ"
"มึง โน้ส อุดม"
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
ไม่สนใจนกละ
"โน้ส อุดม
อีเหี้ย เฮ้ยมึง โน้ส อุดม มาดู"
คือความรู้สึกเขาเปลี่ยนไปเลย
เปลี่ยนไปเลย เขาดูมีชีวิตชีวามาก
"โน้ส พี่โน้ส เฮ้ย มาได้ยังไง ใครให้เข้ามา
หนูเห็นนั่งตั้งนาน ไม่คิดว่าพี่เลย คิดว่าเฉินหลงมาดู"
[เสียงหัวเราะ]
"โน้ส อุดม เฮ้ย พี่โน้ส อุดม"
"เดี๋ยวๆ" เขาบอกเด็กเสิร์ฟ "เอากระดาษกับปากกามานี่"
"พี่ หนูดูพี่ตั้งแต่ยังเด็กเลย"
"นี่ มาๆ เอากระดาษมา"
แล้วก็คืบคลานมาหากู
[เสียงหัวเราะ]
"พี่ๆ เซ็นให้หน่อย พี่เซ็นให้หน่อย"
มึงต้องเข้าใจว่า…
เขาไม่ได้ใส่อะไรเลย
[เสียงหัวเราะ]
แต่สำหรับเขา มันอาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกไง เพราะว่าเป็นชุดทำงาน
เก็ตไหม ก็ชุดทำงาน
ชุดทำงาน ก็เป็นเรื่องปกติ
คือทำอย่างนี้ อาจจะทำมาหลาย… เป็นสิบปีแล้วก็ได้
ไม่ได้รู้สึกอะไร
แล้วก็มานั่งปุ๊บ
"อ้ะ พี่ เซ็นให้หนูหน่อย"
[เสียงหัวเราะ]
ตอนกูเซ็นเนี่ย
กูไม่รู้ว่ากูควรจะเอาตาไว้ตรงไหน
[เสียงหัวเราะ]
คือเป็นครั้งแรกที่ไม่ได้รู้สึกว่า เฮ้ย กูเป็นดารา แบบอะไร
กูรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมอสูติฯ มึงเข้าใจไหม
[เสียงหัวเราะ]
กูวาดลายเซ็น กูอะไรก็ไม่รู้ ขยุกขยุยเต็มไปหมด
คือทุกอย่างมัน…
ข้อมูลมันเยอะเกินไปที่กูจะรับไหว จากนก…
มาแล้ว ปุ๊บ นั่งแผ่ใส่กันแล้วแบบ…
เป็นแฟน โอ๊ยตายแล้ว คือ
ไอ้เหี้ย แม่งสุดขีดจริงๆ เลย
"พี่อย่าเพิ่งไปไหนนะ พี่อย่าเพิ่งไปไหน เดี๋ยวตอนเลิกหนูขอถ่ายรูปด้วย
เออ เดี๋ยวหนูขอถ่ายรูปด้วย"
โอ้โฮ แล้วก็คุยกันเป็นเรื่องเป็นราว
มันเป็นความแบบ…
มันไม่รู้ แต่มันประทับใจมากเลย ผมก็ทิปๆ เขาไป ทิปๆ แหลก ทิปๆ
เสร็จปุ๊บ เอ้า หานกเจอ หานกเจอไปปุ๊บ
เขาก็เอานกกลับไป
ขอบคุณทุกคน ปรบมืออะไรก็ว่ากันไป ปุ๊บ
"พี่ๆ โห พี่มา เดี๋ยวหนูแถมให้อีกชุดนึง เดี๋ยวๆ แถมให้อีกชุดนึง"
- [เสียงหัวเราะ] - มีแถม
ทำให้อยากรู้อีกว่า จะแถมอะไร
เขาหายไป คงไปปรึกษากัน แบบว่า…
อยากแบบ… นะ จัดเซ็ตให้พี่โน้ส
ออกมาอีกทีนึง ออกมากันสามคน
ลากกล้วยมาเครือนึง
กล้วยเป็น…
เป็นเครือกล้วยเขียวๆ กล้วยดิบ ลากมันมา ช่วยกันยกมา
เพลงก็… เพลงก็สนุกสนาน แดนซ์กันไป
แดนซ์กันไป เอากล้วยมาปุ๊บ
เสร็จแล้วปุ๊บ เขาก็เด็ดกล้วยมา
หวีหนึ่ง แล้วก็ปอก ปอกเสร็จปุ๊บ
เขาก็…
เอากล้วยนั่นน่ะ…
ใส่เข้าไป ในท่าคว่ำนี้ด้วยนะ
เพราะผม… จริงๆ ผมคิดว่ามัน… ไม่รู้ใส่ไปทำไม
ก็ใส่กล้วยไปทั้ง… หายไปทั้ง… ทั้งกล้วย
เสร็จปุ๊บ เขาก็ประกาศครับ
ดีเจมาประกาศ
"ครับ เดี๋ยวขออาสาสมัครนะครับ ถือตะกร้าหนึ่งคน"
มึงคิดว่า…
[เสียงหัวเราะ]
มึงคิดว่ากูจะรอดไหม
ไม่เหลือ เพราะเขายื่นยัดใส่กูเลย
"พี่คะ ขึ้นมาๆ" กูก็ขึ้นมาบนเวทีเลย
บนเวที ถือตะกร้าโดยไม่รู้ว่า ถือไปทำไมด้วย ก็แบบ…
ไม่รู้ ทำตัวไม่ถูก ก็ถือตะกร้า "ต้อง… ต้องทำยังไง"
"พี่ถือไว้อย่างนั้นแหละ เดี๋ยวอะไรมันพุ่งไป พี่กระโดดรับ"
[เสียงหัวเราะ]
ตะกร้าอยู่ขอบเวทีนู่น
เขาก็เปิดเพลง แล้วก็เชียร์ หนึ่ง สอง สาม
แล้วก็เขาก็พุ่ง…
กล้วยมันก็ออกจากกี
ทะยานมา
กูผู้ซึ่งไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
อีเหี้ย ไปซะไกล
ทำไงล่ะ โผเอาสิมึง
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
และคนในร้านก็ปรบมือแบบนี้แหละ
[เสียงปรบมือ]
ความรู้สึกตอนนั้นคือ
ผัวเมียช่วยกันทำมาหากิน
[เสียงหัวเราะ]
แม่ง ผมฟินมากเลย ผมฟินมาก
แล้วก็ พอเขาจบโชว์ปุ๊บ
พอจบโชว์ เขาก็ไปเอาผ้าขนหนูมาห่มตัวเนาะ
แล้วเขาก็ลงมาคุยด้วย แล้วนั่งคุยเป็นเรื่องเป็นราวเลย
ผมรู้สึกเป็นชุดความรู้ที่แบบว่าน่าทึ่งมาก
แบบ… ผมก็ถามเขาว่า
มันไปอยู่ยังไง อะไรแบบนี้ นึกออกรึเปล่า
เอาจริงๆ เราก็ถาม "แล้วมันไปอยู่ยังไงเหรอ
แล้ว เอ่อ…" [เสียงจิ๊ปาก]
แต่ก็เกรงใจผู้หญิง นึกออกรึเปล่า ก็ถามประมาณนึง เขาก็ตอบ
เขาตอบคร่าวๆ ว่า
"มันเป็นวิชา พี่โน้ส มันต้องฝึกค่ะ
เนี่ย นี่ก็คือน้าหนู
คนส่งเรียนนี่น้าหนู
แล้วก็ถ่ายทอดมาสู่รุ่น แล้วก็ถ่ายทอด…
นี่คนในหมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้น
มันไม่ใช่ว่าทำได้กันทุกคนนะคะ
มันไม่ใช่ มันเป็นทักษะพิเศษ"
ซึ่งผมก็พูด… คิดอย่างนั้นจริงๆ
บอก "น้อง เอาตังค์ไปอีก น้อง พี่ชื่นชมมาก
ชื่นชมมาก น้อง ขอบคุณมากเลย ขอบคุณมาก"
อะไรอย่างเนี้ย ร่ำลากัน กลับมากรุงเทพฯ
มาที่ออฟฟิศ มาบอกลูกน้อง คือ…
ขิงใส่เลย
กูไปดูอันนี้มา กูไปดูอะโกโก้ ปล่อยนก…
เด็กที่ออฟฟิศบอกว่า "เฮีย
ไปทำไมไกล…
[เสียงหัวเราะ]
พัทยาก็มี"
บอก "ไม่ พัทยามันแบบ…
ไอ้ปิงปองอะไรนั่นเคยเห็นแล้ว เคยเห็นแล้วไง"
"เฮีย อันนี้เด็ดกว่า
อะโกโก้ผู้ชาย"
"ผู้ชายก็เดินมาโชว์อะไรอย่างนี้
ตามบาร์เกย์ก็มีทั่วไป"
"เฮีย ไม่เหมือน
บอกเลยว่าไม่เหมือน เฮีย
หนูเพิ่งไปดูมา
หนูพาเพื่อนไปดู เสร็จแล้วหนูก็พาแม่พาพ่อไปดู
แม่นั่งดูน้ำตาไหล"
อุ๊ย แนวลูกกตัญญูเราชอบ
[เสียงหัวเราะ]
แต่เราไม่ได้พาแม่เราไปหรอก
เราก็พาลูกน้องในออฟฟิศไป อัดรถตู้กันไปแปดคน
แปดคน ผู้หญิงสี่ ผู้ชายสี่
สำหรับออฟฟิศผมคือ…
เราเห็นเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง
- [เสียงหัวเราะ] - งานการอะไรแม่ง…
นี่แหละงานหลัก
ไปพัทยาปุ๊บ เขาเล่นรอบสามทุ่ม รอบแรก
ซื้อบัตร 400 บาท
แต่ใส่หน้ากากนะ ผมใส่หน้ากาก แต่น้องๆ ไม่ได้ใส่
ผมใส่ไป เขาก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ก็ไปนั่ง
รู้แล้ว ทำเลที่ดีที่สุดก็คือขอบเวที
แปดคนนั่งเรียงกันไป
ก็เป็นโชว์ผู้หญิงสลับผู้ชาย
ผู้หญิงน่ะเราเคยเห็นมาบ้างแล้ว ก็ไม่ได้… ไม่ได้สะเทือนใจเท่าไร
แต่ชอบอยู่อันนึงคือ สูบบุหรี่
สูบบุหรี่ ใช้กีสูบบุหรี่
- [เสียงหัวเราะ] - ใช่ สูบบุหรี่ สองมวนเลย สองมวน
สูบไป สูบแล้วก็พ่น
อะไร… สูบไปได้ยังไง แล้วพ่น
มันออกทางไหน
ก็ดูไปเรื่อยๆ สูบพ่นๆ
ยิงลูกโป่ง ยิง…
อะไรนักก็ตามธรรมดาที่เขาทำๆ กัน
ก็ดูไปๆ จนมาถึงโชว์ผู้ชายนี่แหละ
ที่แบบ… อื้อหือ กูรอคอย
ร้านมันขนาดประมาณนี้ เวทีขนาดประมาณนี้เลย
กะไดวน กะไดวนลงมา
ไฟในร้านนี่จะมืดกว่านี้ มืดกว่านี้อีกนะฮะ
มาสว่างเฉพาะตรงนี้
แล้วก็มีกะไดวนออกมา
ร้านมีการจัดแสงไฟแบบเรืองแสงหน่อยนึง
อะไรที่เป็นสีขาวมันจะวิ้งมากเลย
ชุดแรกเป็นน้องผู้ชาย
แบบ… บ้านๆ
แบบบ้านๆ ของป่า
ซิกซ์แพ็กมา
ยันต์เยิน มี
ลงมาจากกะไดวน
เดินมาตัวเปล่า ใส่กางเกงในอย่างเดียว
มิวสิกมา
[เสียงดนตรีบรรเลง]
เขาเดินลงมา ค่อยๆ
- [เสียงดนตรีจังหวะเร้าใจ] - นี่
ขนาดเพลงเท่ากับขนาดของที่อยู่ในกางเกง
[เสียงหัวเราะ]
ลงมาสี่คน
กูเห็นไกลๆ ไม่จริง
ไม่จริงหรอก
ยื่นยาวมาซะขนาดนั้น ไม่จริง
ไม่จริง
เดินมา…
มึงเข้าใจไหม ในความมืด แล้วมันสะท้อนแสงน่ะ
มันไม่เหมือนหำ
[เสียงหัวเราะ]
มันเหมือนคนเข้าเฝือก
[เสียงหัวเราะ]
หำอะไรมันเลยกางเกงใน
มึง บ้าไปแล้ว มันเดินมา
เงาในความมืด
กางเกงในนูนออกมาอย่างเนี้ย
ไม่จริง อันนี้มึงตอแหล
มึงไม่ตรงปก มึงหลอกขายนักท่องเที่ยว
เดินกันมาสี่คนแล้วก็มายืน
หนึ่ง หันหน้านี้ เป็นสี่จตุรเทพ
สี่จตุรเทพมา เสร็จแล้วเขาก็เต้นเซ็กซี่กัน
เอามือลูบไล้ทาตัว แล้วอีกคนนึงก็…
จุด… เทียนเป็นกำ
จุดเทียนเป็นกำเลยนะ
ราดรดเทียนตามร่างกาย
ดูเซ็กซี่ เพลงเซ็กซี่
จบชุดนี้ไปปุ๊บ
ท่ามกลางคำถามที่เกิดขึ้นในหัวพวกเราแปดคนว่า
มันจริงรึเปล่า เพราะมันยังอยู่ในกางเกง นึกออกไหม
ในหัวผมคิด โอ๊ย มึงอย่าเลย มึงก็เอาจู๋ปลอมมา…
จู๋ปลอมมาผ่าครึ่งนึงใช่ไหม แล้วมึงก็ครอบ
มึงก็ครอบ มึงก็พอกเอาไว้
โธ่เอ๊ย มึงอย่ามา มึงโชว์แค่นี้ อย่ามา
หลังจากนั้นก็มีผู้หญิงมาแทรก โอเค เล่าสั้นๆ ข้ามผ่านไป
โชว์ผู้ชายชุดสองมา
คราวนี้ลงมา
เพลงมา
[เสียงดนตรีจังหวะคึกคักบรรเลง]
เดี๋ยว แป๊บนึง
[ดนตรีหยุด]
ไม่ได้ลงมาตัวเปล่า ถือแกลลอนน้ำมาด้วย
แกลลอนน้ำโดยไซซ์ขนาดนั้นเนี่ย
ประมาณห้าลิตร
น้ำหนักๆ ห้าลิตร
นี่ หยิบให้เฮียดูหน่อย มีแกลลอนน้ำไหม
เดี๋ยวคนจะนึกภาพไม่ออก เขาเดินลงมาแบบนี้
โอ้โฮ กูถือ กูยังหนักเลย
- [เสียงหัวเราะ] - ไซซ์นี้จริงๆ
เพลงมา
[ดนตรีจังหวะคึกคักบรรเลง]
มันเดินเท่กว่านี้เยอะ
แล้วก็เต้นเซ็กซี่ไป
กูก็ไม่รู้ว่าเขาเอาแกลลอนน้ำมาทำไม
[ดนตรีหยุด]
แต่แกลลอนน้ำของเขาเนี่ย
มันมีเชือกผูกขึ้นมาด้วยผ้า
โยงอย่างนี้ ขึ้นมาอย่างนี้
ประมาณเนี้ย
แปดนิ้วเนี่ย… มาปุ๊บ
เขาก็เดินมา… เราก็
เกิดอะไรขึ้นวะ จะให้ทำอะไร
เสร็จแล้วเขาก็…
เดินมาหา
ผู้ชมข้างหน้า ซึ่งเป็นอีแนว
อีแนวคือเมื่อกี้ ลูกน้องผม ที่ตักน้ำมาให้เนี่ย
บอกว่า
"ช่วยคล้องให้หน่อยครับ"
[เสียงผู้ชมอุทาน และเสียงหัวเราะ]
คือ… คล้องอะไรวะ
คล้องอันนี้แหละครับ
แล้วก็ถอดกางเกงในออก มึง ถอด…
ถอดปุ๊บ
มันแทบจะดีดคาง มึง เข้าใจรึเปล่า
[เสียงหัวเราะ]
มึงเผลอชะโงกไปดูนะ มึงโดนตีคางน็อกได้เลย
[เสียงหัวเราะลั่น]
แม่งผงาดง้างออกมา…
โอ้โฮ ถอย เฮ้ย
อีแนวก็หันมาถาม
"เฮีย หนูจะคล้องดีไหม หนูจะคล้องดีไหม"
ไม่มีใครตอบ "ดี หนูว่าดี"
[เสียงหัวเราะ]
กินเอง ชงเองเลย
เพราะมันจะได้พิสูจน์ด้วยตาตัวเองไง
ก็คล้องไป
เหมือนคล้องพวงมาลัยนักการเมือง นึกออกรึเปล่า
- [เสียงหัวเราะ] - โอ้โฮ พอคล้องไปปุ๊บ
ซึ่งเป็นธรรมดา ของหนักเนี่ย ห้าลิตรเนี่ย
เมื่อคล้องแล้วมันต้องตกลงไปสิ
มันไม่ตกเว้ย
มัน…
งัดขึ้นมา แล้วไอ้…
แกลลอนน้ำ แม่ง…
เกร็งเอาไว้ มันลอยอยู่ มึงเข้าใจรึเปล่า
มันใช้… โอ้โฮ กูใช้ศัพท์เรียกยากมาก คือ…
ใช้คำว่าหำไม่ถูก
มันถือว่าไม่ให้เกียรติเขาเลย
ถือว่าไปด้อยค่าเขา
มัน… เรียกว่ากวยละกัน
[เสียงหัวเราะ]
แล้วมันไม่ใช่กวยธรรมดา มันไม่ใช่กวยแบบ…
ตะโกนอย่างที่คิดกันนะ มันคือกวยแบบ…
ตะคอก!
[เสียงหัวเราะ]
[ตะคอก] กวย!
[พูดภาษาอังกฤษ] ดิส อิส อะ กวย!
ดีดคางมึง มึงสลบได้เลย
มันเอากวยยกน้ำครับ
กวยยกน้ำ ยกแบบ…
แล้วคนทั้งร้านก็เชียร์ รวมทั้งมาม่าซัง…
คนเกาหลี ญี่ปุ่น อะไร ต่างชาติน่ะ
หนึ่ง… แต่นับเป็น ทู ทรี โฟร์ ไฟฟ์… เท็น เฮ!
แล้วก็ปล่อย ปึ้ง แล้วก็ร่วงลงมา…
โอ้โฮ ผม…
ความรู้สึกเดิมกลับมาอีกแล้ว
กีปล่อยนก
[เสียงหัวเราะ]
กวยยกน้ำหนัก
[เสียงหัวเราะ]
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ทำไมประเทศกูมีแต่ของดีๆ แล้วกูเพิ่งมารู้
กูอายุป่านนี้ กูเพิ่งมารู้เหรอเนี่ย
ยกเสร็จปุ๊บ ผมก็ว่าพีคแล้วนะ ปุ๊บ
ทีนี้เขาก็บอก "เดี๋ยว แป๊บนึงๆ เอ้า พี่ใหญ่มา พี่ใหญ่มา"
น้องคนนี้ชื่อน้องอาร์ตี้ ผิวขาว
เป็นคนอีสานนะฮะ ผิวขาว
และมีเขี้ยวดูรักในงานมากเลย
บอก "เดี๋ยว กูเองๆ"
หยิบมาสองแกลลอน
อันนี้มีเชือกยาวขนาดนี้สองอัน
แล้วก็ให้เมียไอ้เบลล่า ชื่อแอม
ผัวมาด้วย ผัวนั่งอยู่ข้างนึง
ไอ้เบลล่านี่อ้วนๆ
ใครที่ดูก้าวคนละก้าว เขาเป็นพิธีกรภาค
เมียของไอ้แอมนี่เป็นคนเรียบร้อยมาก เป็นคนแบบ…
ล้ออะไรก็ไม่โกรธ นึกออกไหม หงิมๆ
เขาก็มา "พี่ครับ ช่วยคล้องหน่อยครับ"
อีแอม…
[ทำเสียงงอแง]
สุดท้ายมันก็คล้อง
ของไอ้อาร์ตี้ใหญ่กว่าไอ้เมื่อกี้นี้อีก
พอคล้องไปปุ๊บ
มันเป็นไปได้ยังไงวะ
อู้ฮู มันเกร็งไว้ นับ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ
คือตอนที่คล้องน่ะ
เมียเบลล่าดูเหมือนแบบ
"กลัวไม่ดี แบบ… มันยังไง อื้อ…"
แต่ตอนคล้องไปแล้ว
เหมือนปลดล็อกในชีวิตตัวเอง
[เสียงหัวเราะ]
- ขาไม่ติดพื้นแล้ว - [เสียงหัวเราะ]
อ้าปากหุบไม่ได้
น้ำตาคลอเบ้า
[ทำเสียงร้องประกอบ]
เป็นอย่างนั้นทั้งคืนเลยนะ หลังจากกลับมา
- [เสียงหัวเราะ] - จริงๆ
[ทำเสียงร้องประกอบ]
ยกไป หนึ่ง… สิบ ปุ๊บ
อู้ฮู แล้วลงมา
พวกผมนี่ปรบมือกันแบบสนั่น
คือคนอื่นน่ะเห็นแล้วทึ่ง แต่ว่าเรานี่เห็นแล้วคาราวะ
เขาลงเวทีมา
แล้วก็จะเอาอันนี้ เอาหมวกคาวบอยมาขอทิป
โอเค เราก็ทิปไป แต่ก็ยัง…
เก็บความสงสัยไว้ในใจว่า
มึงดามอะไรไว้รึเปล่า
- [เสียงหัวเราะ] - จริงรึเปล่า นึกออกปะ
เราแค่เห็นไง
เรายังไม่ได้สัมผัส
[เสียงสูดหายใจ]
[เสียงจิ๊ปาก]
ตอนที่เขาเอาหมวกเรี่ยไร
เขาลงมาข้างล่าง
เรี่ยไร… เพราะเรี่ยไรคนอื่นด้วยเนี่ย
ไปตามร้านเพื่อไป…
แต่ว่าคนจีนจะให้น้อยหน่อย
ไม่ค่อยมีใครทิป เขาเลยมา… อ้อมมาฝั่งเรา
เราก็เลยถือโอกาสว่า
"จริงรึเปล่าอะ"
ช่วยเอาน้ำลงไปข้างล่างแป๊บนึงได้ไหม
เห็นแล้วมันเกะกะ
โอเค
อ้ะ ลองยก
[เสียงหัวเราะ]
"จริงเปล่าอะ จริงเปล่า"
ตอนให้ทิปเขา เขามาเดินอยู่รอบๆ นึกออกไหม
"จริงเปล่าอะ จริงเปล่า"
เขาไม่ได้บอกว่าจริงรึไม่จริงนะ
เขาเดินมาข้างหลัง
แล้วเอากวยเขา…
แมะตามหลัง แป๊กๆ…
[เสียงหัวเราะ]
เอาระๆ ตามข้างหลังมึง ป๊อกแป๊กๆ…
หมอแมะ
มาข้างหลัง นวดคอบ่าไหล่ ตึ๊กแต๊กๆ…
อีแนวแบบ… โอ๊ย…
อี๋ อ๊า อี๊อ๊าๆ…
"สะบักจม สะบักจม"
[เสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือ]
[เสียงเคาะไมค์]
สี่คน มึง รัวกันปะรุงปุงปัง…
รูดกัน ปุงๆๆ…
เหมือนเป็นเซอร์วิสเขาเลย เหมือนเป็นเซอร์วิส
แตะตามหน้าขา
กรี๊ดๆ กรี๊ด
กรี๊ดด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขม้าก…
[เสียงหัวเราะ]
สี่คนเสร็จไป
โอ้โฮ เรามีความสุข เราทิปไป
วันนั้นทิปเป็นหมื่น ทิปเป็นหมื่นเลย คือ…
ทิปจนตังค์ผมหมดเป็นหมื่น
ผมไปแลกแบงค์ร้อยมาทิปเขาไป
อันนี้มันคือ…
มันคือความสามารถพิเศษ เราต้องสนับสนุน
ทิปจนตังค์หมด แล้วก็ยืมตังค์ลูกน้องอีก
"มึงไปแลกมาสิ เขาต้องได้ ต้องได้เยอะกว่านี้
อีห่านี่ กูไม่เคยเห็นที่ไหนเลย"
ทีนี้เขารู้ว่าพวกเรามีความสุข เขาก็ตั้งใจมา
เอาใจใส่ทางเรา
มันมีสี่ฝั่งนะฮะ สี่ด้าน
ทางนู้นเขาไม่สนเลย
จีนไม่ทิปเลย
เขาก็เอะอะมาฝั่งนี้ โอเค เสร็จแล้วปุ๊บ
จบโชว์ชุดนี้ไปก็มีชุดผู้หญิงมาแทรก อะไรก็ว่ากันไป
เสร็จแล้วพวกเราก็จะกลับแล้ว เพราะผมพีคแล้วในชีวิต คือกู…
ไอ้เหี้ย พีคมาก แล้วแม่งมีความสุขมาก
เขาก็บอกว่า "อย่าเพิ่งกลับ"
มาม่าซังบอก "อย่าเพิ่งกลับ
เดี๋ยวรอชุดสุดท้ายก่อน
ชุดสุดท้ายเด็ดกว่านี้"
- มีเด็ดกว่านี้อีกเหรอ - [เสียงหัวเราะ]
รอเลยครับ รอครับ
แล้วชุดสุดท้ายก็มา
เพลงมา
[ดนตรีจังหวะคึกคักบรรเลง]
ลงมาสี่คน
ถือกลองยาวมาด้วย
กลองยาว
[ดนตรีหยุด]
ถือกลองยาวมา แต่เป็นตัวสั้น
นึกออกรึเปล่า กลองยาวแต่เป็นตัวสั้น
ถือกันมา สองกลอง สี่คนมา
ไอ้เราก็คิดว่าเขาจะมา "เอ็น" เรา
ก็คือเห็นว่าพวกผมลุกเต้นมีความสุขกิ๊วก๊าวแบบ…
เหมือนดูคอนเสิร์ตน่ะ
มาปุ๊บ เขาก็เดินลงมาปุ๊บ
แล้วก็เอากลองเนี่ย ให้ลองตี
แต่เขาไม่รู้ว่าเป็นผมนะ ผมใส่หน้ากาก
"ลองตีดูสิครับพี่" ผมก็ตี [เสียงตีไมค์]
อ๋อ เป็นกลองหนังวัว
ตีก็เจ็บมือนะ หนังวัวมีดำๆ ตรงกลาง [เสียงตีไมค์]
ตีๆ "ลองตีดูสิครับพี่ ตรงนี้"
สองกลอง เสร็จปุ๊บ
เขาก็เอากลองนี้ให้อีแนว
ลูกน้องผมคนเนี้ย ถือ
สมมติคุณเป็นแนว คุณถือ…
เอามือถือ เอ้า เอามือถือปุ๊บ
ปากกลองมันจะอยู่อย่างนี้
แล้วเขาก็ถามอีแนวว่า
"เอากี่ช่า"
อีแนวบอกว่า "สามช่า"
สามช่าปุ๊บ เขาเขย่งอย่างนี้เลยครับ
ถอดกางเกงในออก
เอากวย
ตีกลองครับ
[เสียงหัวเราะ]
ปุ้ง ปุ้งๆ
ปุ๊งๆ ปุ้ง
ปุ้งๆ
ปุ๊งๆ ปุ้ง
อีแนวก็ โอ้โฮ
ทำตัวไม่ถูก ก็รำเลย
ปุ้งๆ ปุ๊งๆ ปุ้ง
น้องบอก "หยุดก่อนครับพี่ พี่อย่าเต้น
มันโดนขอบครับ"
[เสียงหัวเราะลั่น]
แล้วสองกลองก็ประสานกัน
ปุ้งๆ ปุ๊งๆ ปุ้ง
ปุ๊งๆ ปุ๊งๆ… ปุ๊งๆ ปุ๊งปุ้ง
ปุ้งๆ ปุ๊ง…
เนี่ย จังหวะอะไรของมึง
[เสียงหัวเราะ]
เชื่อไหม ผมแบบ… ผม…
ผมชอบมาก
ผมหงายหลังไปเลยตอนที่เขาตี
ปุ้ง ปุ้งๆ…
ผมหงายหลังลงไปกับพื้นเลย
คือเก้าอี้หงาย ที่เขาบอกว่าฮาตกเก้าอี้ คืออย่างนั้นเลย
คือมันทึ่งมาก ลงไปนอน คนนึกว่าผมเป็นลม นึกออกรึเปล่า
คือเชี่ยแม่งโคตรมันเลย
พอตีๆ เสร็จแล้วปุ๊บ ก็
โอเค เราก็ทิปๆ…
ทิปไปๆ อย่างหนักหน่วงเลย
เสร็จปุ๊บ
มันยังคาใจ มันยังไม่…
ไม่หายสงสัยว่ามันจริงรึเปล่า
ผมก็เลยหลังจากเขาตีเสร็จแล้วปุ๊บ
ผมก็ยืนขึ้น "น้อง
ขอจับหน่อยได้ไหม"
[เสียงหัวเราะ]
มันสงสัยจริงๆ
ซึ่งไม่ได้มีอิดออดเลย บอก "อ้ะ พี่ครับ"
[เสียงหัวเราะ]
มันยืนอย่างนี้เลย ยืนอย่างนี้ "เอาเลยครับพี่"
คุณ วินาทีตรงนี้เป็นวินาทีที่แบบ…
เป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีของผมเลยนะ
- [เสียงหัวเราะ] - ผมยืนขึ้น
แล้วจับกวยน้องมัน
[เสียงหัวเราะ]
น้องลองยืนขึ้นแป๊บนึง ยืนเฉยๆ
ไม่ต้องจับๆ ยืนขึ้น ให้ดูขนาด
ยืนดูว่าตอนยืนขึ้นมันจะเป็นยังไง
อ้ะ ยืนขึ้น แล้วก็น้องลองยื่นมือมา ยื่นมือ… สมมติ
อยู่อย่างนี้ สมมติว่าน้องจับ
[เสียงหัวเราะ]
- มันจะประมาณนี้ - [เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
ผมก็จับอยู่ประมาณนี้ "น้อง"
แล้วผมก็รูดตั้งแต่โคนจนปลาย
ผมก็ขยำๆ
ผมอยากรู้ว่ามันปลอมรึเปล่าวะ
มึงฉีดอะไร มึงมีอะไรพอก มึงแบบ… ใช้เอฟเฟ็กต์แต่งรึเปล่า
ไอ้เหี้ย ไม่ใช้ นี่แม่งของจริงตั้งแต่โคน
ผมอุทานเลย "โห นี่เองที่เขาเรียกว่าเต็มคาราเบล"
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
คาราเบลเต็มๆ เลย
ไม่รู้จะหาสรรพนามอะไรเรียก คือ…
สิ่งลักษณะนามนี่คือ ข้าวหลามหนองมน
แหนมหมูยออุบล
คือจะเรียกมันว่าอะไร แล้วก็…
ก็ด้วยความหลงใหล นึกออกรึเปล่า
เข้าสู่ภวังค์ละ
ก็จับกวยคุยกับเขาไป
[เสียงหัวเราะ]
"น้อง น้องเป็นคนที่ไหน
สระแก้วเหรอ เหรอๆ
น้อง มันใหญ่อย่างนี้มาตั้งแต่เด็กเลยรึเปล่า"
อีน้องก็คุยกับกู
"ครับ มันก็…
ไม่ได้เติมอะไรเลยครับพี่
ก็ผมก็พิการตั้งแต่กำเนิด"
แหม ขิงกู พิการแต่กำเนิด
กูอยากพิการอย่างมึงจัง
[เสียงหัวเราะ]
ก็ "เออ เหรอน้อง พี่พูดจากใจเลยน้อง
ยินดีที่ได้รู้จัก"
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
จริงๆ
คุณนึกภาพ คุณเจอต่างชาติแล้วจับมือกันแน่นๆ น่ะ
แบบเชคแฮนด์น่ะ
แต่กูเชคหำไง กูแบบ…
[พูดภาษาอังกฤษ] "ไนซ์ ทู มีต ยู" นึกออกปะ
บีบแน่นๆ เลย "เฮ้ยน้อง แม่ง มึง…
เฮ้ยน้องเก่งจริงๆ
แล้วทำไมมันแข็งอย่างนี้ล่ะน้อง ทำไมมันแข็งอย่างนี้"
"ก็ เอ่อ… มันมีเทคนิคพิเศษครับพี่
แต่บอกไม่ได้ครับ บอกไม่ได้ครับพี่"
ก็คุยกันแบบ
"เออ แล้วคนนั้นล่ะ คนนั้นมาจากไหน"
มีมาจากบึงกาฬคนนึง
สะหวันนะเขตจากลาวคนนึง
ไม่ว่าคุยกับใคร ผมก็จับไมค์คุย
- [เสียงหัวเราะ] - จับหำมันนี่แหละ คุยกับมันไป
โอ้โฮ มันเป็นช่วงเวลาที่เนิ่นนาน และมีคุณภาพมากเลย
คือ หลังจากคุยกันเสร็จเรียบร้อยปุ๊บ ก็ร่ำลาจากกันไป
แบบ… ด้วยความประทับใจและฉงนพิศวง
ผมสารภาพเลย
เดี๋ยวค่อยไปตัดทิ้งก็ได้
ผมกลับไปที่โรงแรม
แล้วผมก็มีความคิดนี้อยู่ในหัวตลอดเวลา
"มันไม่น่าจะยาก"
[เสียงหัวเราะ]
ตอนนั้นประมาณจะเที่ยงคืนแล้วแหละ
ดูเสร็จแล้วก็ไปแวะกินข้าวต้ม แล้วกลับมาประมาณเที่ยงคืนแล้ว
ผมกับอาบน้ำปุ๊บ
ก็ยืนอยู่เลย โรงแรมกระจกใหญ่เลย
ก็ลองจากแว่นก่อน
[เสียงหัวเราะ]
สายแว่นอันนี้แหละ
[เสียงหัวเราะ]
มึงจะหลับ กูต้องเล่นตรงหน้ามึงนี่แหละ
[เสียงหัวเราะลั่น]
[เสียงปรบมือ]
เฮ้ย
คล้องปุ๊บ แว่นหล่นปั๊บ
[เสียงหัวเราะ]
ขาเกือบจะหักแน่ะมึง กูมีอันเดียวด้วย
เลนส์เกือบจะแตก หล่นแผละลงไป
ฉิบหาย อ๋อ มันอาจจะลื่นตรงเส้นมัน
ตอนเย็นกูซื้อยาคูลท์มานี่หว่า
กูเริ่มจากยาคูลท์ก่อน ไปเอายาคูลท์ในตู้เย็น
[เสียงหัวเราะ]
เอายาคูลท์ในตู้เย็นมาคล้อง
ลองสองขวดก่อน เล็กๆ
เฮ้ย
ยังเอาไม่อยู่อีกเหรอ
- [เสียงหัวเราะ] - อ้อ ต้องเทน้ำออกก่อน
[เสียงหัวเราะ]
แดกเลยแดก เสียดาย
[เสียงซด]
ตอนนี้เหลือแต่ขวดกับฟอยล์
เฮ้ย ยังไม่อยู่อีกเหรอ
[เสียงหัวเราะ]
สุดท้ายอะไรรู้ไหมที่คล้องอยู่
ฟอยล์ที่ฝา
[เสียงหัวเราะ]
ปั้นยาวๆ โค้งๆ
แปะอยู่ พอได้อยู่
[เสียงปรบมือ]
จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเนี่ย
มันทำลายชีวิตของผัวไอ้พวกที่ไปด้วย
สิ้นเลย
คือเหมือนโดนด้อยค่า
ทุกวันนี้ ไอ้เบลล่าที่อ้วนๆ นึกออกเปล่า
แต่ก่อนเมียไอ้เบลล่า ก็ผู้ชายคนนี้แหละ ผู้ชายคนเดียวในชีวิต
แต่วันนึงเมื่อมาเจอสิ่งที่มัน…
[เสียงหัวเราะ]
สิ่งที่มันดีกว่า
ทุกวันนี้ไอ้เบลล่ามาฟ้องผม "เฮีย ตั้งแต่เฮียพาไปวันนั้นน่ะ ไม่น่าเลย
ทุกวันนี้เวลาอาบน้ำน่ะ…
นึกออกปะ ผัวเมียแก้ผ้าด้วยกันน่ะ ผมเดินผ่านมัน มันทำยังไงรู้ไหม
'จุ๊กกรู้'
[เสียงหัวเราะ]
'จุ๊กกรู้'"
[เสียงหัวเราะ]
"เฮีย จุ๊กกรู้เขาเอาไว้แต่แบบ… พวกหำเด็กเท่านั้นแหละครับเฮีย"
[เสียงหัวเราะ]
"มันทำกับผมอย่างเนี้ย 'จุ๊กกรู้'"
ผมรู้สึกว่าอันเนี้ย แม่งเป็นความสามารถพิเศษ ซึ่ง…
เขาบอกว่าเขาเปิดร้านอย่างนี้ต้องแอบเปิด เพราะตำรวจจะมาปิดอยู่เรื่อยเลย
มาปิด มาโน่นมานี่ ผมว่าปิดทำไมวะ
มึงปิดทำไม
นี่คือความสามารถพิเศษ เป็นทักษะเฉพาะตัว
ทักษะพวกนี้มีราคานะครับ
การใช้หำ
ใช้กีตัวเองได้มีประสิทธิภาพขนาดนี้
มันไม่ต่างอะไรกับนักฟุตบอลของอังกฤษนะครับ
เดาะบอลด้วยหัว 48 กิโลเมตร ไม่ตกเลย ไม่ตก
นี่คือทักษะในการใช้หัว นึกออกรึเปล่า
ชาวเดนมาร์กดำน้ำลงไปอึดใจเดียว
[ทำเสียงประกอบ]
ลงไปได้ 202 เมตร ถูกบันทึกไว้แล้ว ก็ใช้ปอดของตัวเอง นึกออกปะ
ชาวอเมริกันหยุดพัดลมด้วยลิ้น
ในหนึ่งนาทีน่ะ พัดลม เอาตะแกรงออก
เอาลิ้นหยุด
หยุดอย่างนี้สลับไปสลับมา หนึ่งนาทีได้ 35 ครั้ง
ก็คือการใช้ทักษะของเขาที่มี
โอ้โฮ มึงกวยมหึมา แล้วมึงตีกลองสามช่าได้
มึงเอากีปล่อยนกได้
ปล่อยนก ปล่อยเต่า ปล่อยปลา โอ้โฮ มัน…
สุดยอดอภัยทานแล้วกูว่า
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
คือผมรู้สึกว่า
รัฐน่ะต้องสนับสนุน ไม่ใช่ไปปิดบังเขา
อย่าไปดัดจริตเลยแบบ… นึกออกปะ
คือ… มึงจะต้องสนับสนุนแล้วสอนต่อเนื่องกันเลย
เหมือนนวดแผนโบราณน่ะ
อันนี้คือเป็นซูเปอร์ซอฟต์พาวเวอร์
มันไม่ใช่ซอฟต์พาวเวอร์นะ มันคือซูเปอร์ซอฟต์พาวเวอร์
มันเป็นพลังละมุนจากจุดซ่อนเร้น มึงเข้าใจรึเปล่า
- [เสียงหัวเราะ] - คือสอนกันไปเลย
เรียนรู้กันไปเลย สำหรับกี มันทำอะไรได้บ้าง มันมีระบบจัดเก็บยังไง
ระบบเก็บสต็อก
แทนที่อัลคาซาร์หรือทิฟฟานี่ จะได้โชว์แค่ลิปซิงค์ นึกออกปะ
ลิปซิงค์เพลง ตลกไปตลกมา
อันนี้คิดดู ไหนๆ ก็เฉาะแล้วไง
ก็เฉาะให้มันมีระบบจัดเก็บ
มีตัวอื่นๆ ออกมาได้อีก
ใช่ไหม มันไม่น่าจบที่นกนะ มันควรจะมีจระเข้…
- [เสียงหัวเราะ] - ใช่ไหม
ฝรั่งชอบดูจระเข้กัน หรือปลาปักเป้าอย่างเนี้ย
ปลาปักเป้าเวลามันตกใจน่ารักจะตาย ออกมา…
หรือว่าบางวันบางรอบก็โชว์ไปเลยแบบ… รอบนี้ไม่บอกว่ามีอะไรออกมา เป็นกล่องสุ่ม
นึกออกปะ ครายเบบี้ออกมา อะไรอย่างเนี่ย
คือมันส่งเสริมได้
ส่วนกวยเนี่ย ก็ไม่ได้จบที่ตีกลอง นึกออกไหม
มันยังมี… โอ้โฮ มีหลายอย่างเลย มีเครื่องดนตรีมากมาย
- ระนาดอย่างเนี้ย - [เสียงหัวเราะ]
แล้วเล่นคู่ได้ด้วย กอดคอกัน
[เสียงหัวเราะ]
- [ทำเสียงเล่นระนาด] - [เสียงหัวเราะ]
[ทำเสียงเล่นระนาดต่อเนื่อง]
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
หรือล้ำไปเลย ล้ำสู้ต่างชาติเลย เอากวยหยุดพัดลม
[ทำเสียงประกอบ]
มันควรจะสนับสนุน ไม่ใช่ไปปิดบังเขา
ททท.ทำแคมเปญไปเลย
ไม่ต้องไปทำจ้างพรีเซ็นเตอร์หนังโฆษณาแบบ… มึงเสียไปหลายร้อยล้าน เปลืองตังค์
ทำติ๊กต็อกง่ายๆ นี่แหละ ติ๊กต็อกง่ายๆ
ทำแคมเปญเชิญเขามาดูนี่ ซูเปอร์ซอฟต์พาวเวอร์
ลอกไปเลย กูไม่หวง ไอเดียเนี้ย
ให้ใครก็ได้แถวพัทยา ภูเก็ต พูดไปเลย
[พูดภาษาอังกฤษ] "ฮัลโหล เวลคัม"
- [เสียงหัวเราะ] - นึกออกไหมๆ
[พูดภาษาอังกฤษ] ฮัลโหล เวลคัม นาวโชว์ โนชาร์จ 400 บาท เบียร์
[เสียงหัวเราะ]
[พูดภาษาอังกฤษ] แฮฟโชว์ แฮฟความมัน แฮฟฟิน แฮฟฟัน แฮฟเอนเนอจี้
แฮฟเกิร์ลพาวเวอร์ แฮฟฟิช แฮฟเต่า
แฮฟเบิร์ด แฮฟคร็อกโคดายล์
ปลาปักเป้าอาจจะมี
ปิงปองจ๊อบ ลูกโป่งจ๊อบ สโมคกิ้งจ๊อบ บานาน่าจ๊อบ
พลีสคัมแอนด์ซี
แฮฟกู๊ดซูเปอร์แมน
กู๊ดซูเปอร์แมน กู๊ดเชคแฮนด์ แอนด์ยูแคนเชคหำ
[เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ]
[เสียงฮิ้ว]
หำไจแอนท์ตีกลองสามช่า
หำไจแอนท์ยกน้ำชี้หน้า
หำไจแอนท์นวดคอไหล่บ่า หำไจแอนท์ซูเปอร์สตาร์
หำไจแอนท์นวดคอบ่าไหล่ หำไจแอนท์เราเนเวอร์ดาย
หำไจแอนท์เราฟรีสไตล์
เวลคัมทูไทยแลนด์
คนจนมีสิทธิ์ไหมคะ คนจนมีสิทธิ์ไหมคะ
แต่มีหำนะคะ
แต่มีหอยนะคะ
เปิดสวิตช์ ททท. เปิดสวิตช์ กกน.
คนไทยมีกินมีใช้ แล้วเลิกตอแหลไปพร้อมๆ กันค่า
[เสียงปรบมือ เสียงกรี๊ด]
เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ
เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพครับ
เดี่ยวสเปเชียล: ซูเปอร์ซอฟต์พาวเวอร์
ตื่นๆ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากครับ