Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL
Applaus graag voor Udom Taephanich.
Ik zie net de neonbordjes.
NOTE: ZO SCHATTIG
Heel erg bedankt.
als je blij bent en je weet het klap dan mee
Ik heb het heel erg gemist, op het podium staan.
We hebben jou ook gemist.
Wat fijn.
Mag ik…
Mag ik meer spots op mij?
Hier heb ik naar gesnakt.
Nu weet ik hoe Srisuwan Janya zich voelt.
Allereerst m'n excuses…
…voor alle procedures die jullie moesten ondergaan om hier te zijn.
We moeten ons aan de voorschriften houden.
Het is misschien wat lastig.
Er stond een file.
Er werd gedemonstreerd tegen iemand die we weg willen hebben.
En…
We vergeven 't de demonstranten omdat ze daar namens ons staan…
…terwijl wij hier met de benen omhoog zitten.
Ik beloof dat ik zal zorgen dat jullie je zo beter voelen.
Als we ons niet aan de regels hielden, moesten we de show weer uitstellen.
M'n team smeekte me om uit de tempel te komen en de voorstelling te doen.
Het hele bedrijf was er.
Het hele bedrijf zat te smeken of ik dat gewaad weer kon uittrekken.
'Anders heb je geen tijd om je voor te bereiden op de voorstelling.'
Maar als de voorstelling weer was uitgesteld…
…had ik het klooster misschien nooit meer verlaten.
Ik heb als monnik zoveel geleerd.
Het was een van m'n beste beslissingen ooit.
Zoveel memorabele verhalen.
Wat me misschien wel het meest is bijgebleven…
…is het bezinnen over de dood.
De leermeesters zeiden altijd: 'We gaan binnenkort dood.'
Als je dat iedere dag herhaalt, internaliseer je dat.
Ik kwam tot het besef: jeetje, binnenkort zal ik sterven.
Ik ben geboren, nu word ik ouder.
Ziekte.
Ik zit in het ziektenstadium.
Andere vijftigers herkennen dat misschien.
We ervaren dingen als pijn in de knie, pijn in je been, hernia in je rug…
…indigestie, brandend maagzuur.
Dingen waar je vroeger niet bij stilstond.
Vaccinatie tegen tetanus, tegen gordelroos…
We krijgen een colonoscopie, met één slangetje in je mond en één in je kont.
Ze ontmoeten elkaar halverwege.
Dat had ik vroeger nooit gedaan, maar als de tijd komt, moet je wel.
Ik had het laatst weer. Moesten ze m'n prostaat onderzoeken.
Jonge mannen snappen dit niet.
Toen ik zo oud was als jullie, had ik ook geen flauw benul.
Maar als je 50 wordt, moet je wel.
Ik dacht altijd dat de dokter bij een prostaatonderzoek…
…gewoon even met z'n stethoscoop…
…naar je ballen luisterde.
Kijken of ze nog kloppen.
Of het ritme in orde is, of er geen kanker is.
Maar zo gaat het helemaal niet.
Wat ze doen, ze steken een vinger in je gat.
Toen ik dat hoorde, dacht ik: stront aan de knikker.
Echt niet.
Snap je?
Ik ging meteen op zoek naar een mannelijke arts.
Ik wilde geen mooie vrouwelijke dokter…
…die dan dat doet.
Vrouwen hebben dat vast ook.
Lig je voor je uitstrijkje in de stijgbeugels…
Dan wil je toch ook geen mannelijke arts? Als ze knap zijn is het nog gênanter.
Het is niet eens jouw man, dus wat zou het eigenlijk.
Dat dus.
Dus ik zocht een mannelijke dokter op Internet.
Ik vond dokter Arkanay.
Ik belde, maakte een afspraak.
Hij zag de naam, 'Udom Taephanich'.
Hij zei: 'Mr Note…
…kunt u misschien wat merchandise meebrengen?
Wat cadeausets, dekens, poppen, mokken… Kunt u die meebrengen?'
En ik was van: 'O, u bent een fan? Wat leuk.'
'Nee, het is voor m'n assistent. Ze is een enorme fan van u.
Ze is een echte fangirl.
Ze brengt al haar boeken en cd's mee om te laten signeren.
Dus breng wat merchandise.'
Dat deed ik.
Toen ik aankwam, stond ze al op de parkeerplaats te wachten.
Weet je als je als fan je celebrity crush ontmoet?
Ze stond te springen en was van: 'Note.' Ze zei het met zo'n gilstemmetje.
We maakten foto's, ik gaf haar de merchandise, m'n handtekening enzovoort.
Alles wat een fan kan wensen. Ze was dolblij.
Toen bracht ze me naar de spreekkamer.
Een kleine ruimte. Precies wat je zou verwachten.
Ik moest m'n broek uitdoen. Dus ik m'n broek uit, m'n bovenkleding nog aan.
Toen moest ik gaan liggen.
Met m'n armen rond m'n knieën.
Wauw. De zaal leeft helemaal mee.
Ik moet wel zeggen, en hopelijk heb je hier begrip voor…
…dat het een heel nieuwe ervaring is om zo stand-up te doen.
Normaal gesproken zie ik het publiek lachen.
Ik zie de uitdrukkingen en of de grappen doorkomen.
Verplaats je even in mij.
Als ik nu naar het publiek kijk, is het een sombere boel.
Ik zie alleen jullie ogen.
Ik zie ze me volgen, van links naar rechts en van rechts naar links.
Jullie ogen schieten er niet uit als je de grap snapt.
Mensen aan het lachen maken is al moeilijk genoeg.
Maar het is nog lastiger als de mensen hun lach verbergen.
Zo van, 'ik laat niks merken, hoor. Bekijk het maar.'
Wat ik op dit moment zie… Neem dat meisje daar.
Ik zie alleen de ogen, van…
Ze is van, 'whatever.'
Heel eng.
Dus als ik iets vraag, willen jullie dan reageren?
Een beetje.
Doe het voor mij, zodat ik merk dat jullie 'm snappen.
Dat bedoel ik nou.
Wat aardig. Dank jullie wel.
Dat is beter.
Dus, ik moest van de dokter gaan liggen met m'n armen om m'n knieën.
Stel je mij nu voor zonder broek, en m'n gat zat hier.
Ik lag in deze houding.
Ik maakte me druk dat er iets m'n gat in moest.
Toen hoorde ik het geluid van rubberhandschoenen.
'Plop, plop.'
Op dat moment dacht dat ik de dokter er al vaseline op had gedaan.
Maar toen besefte ik ineens…
Het was stil in de kamer. En ik besefte dat de dokter en ik niet alleen waren.
Ik voelde dat er een bepaalde energie in de lucht hing.
Een krachtige energie.
Ik voelde dat de dokter en ik niet alleen waren.
Er was iets wat energie uitstraalde.
Dus ik kijk.
En wat zie ik? M'n fangirl.
M'n fangirl stond niet ver van m'n gat. Op een armlengte.
Ik zag haar gezicht en ze was aan het fangirlen. Zie je het voor je?
Dat moet toch niet mogen?
Dus ik bedekte m'n kont. 'Wacht even, dokter.'
'Wat is er?' Ik zei: 'Dit is toch niet gepast?'
'Wat niet?' 'Die verpleegster daar.'
Hij zei: 'Toe nou. Ze is je fan. Laat haar kijken.'
Een fan hoort dat toch niet te zien?
Stel dat m'n gat een oog was, dan maakten we oogcontact.
Een fan hoort zoiets niet te zien.
Ik weet niet hoe ze van tevoren over me dacht. Waar ze me van kent.
Maar als je fan eenmaal je gat heeft gezien…
…je harige gat…
Stel je voor.
Stel dat je fan van Nont Tanont bent…
…Tik Jetsadaporn of misschien Nadech.
En je was verpleegster en de kont van Nont Tanont was hier.
Als je dat eenmaal gezien hebt, zit dat beeld in je hersen geprent.
De volgende keer dat je naar z'n concert gaat, of hem tegenkomt in een warenhuis…
…dan zie je niet Nont Tanont.
Dan zie je Nont Tanont en z'n harige gat.
Die nummers klinken nooit meer hetzelfde.
Dus ik zei: 'Nee, dokter. Dit kan niet. Kun je vragen of ze weggaat?'
'Hoe doen we dit dan? Iemand moet de vaseline vasthouden.'
'Dat kunnen wij wel met z'n tweeën. Hier. Doe je hand erin.'
En die verpleegster giechelen terwijl ze naar buiten liep.
Misschien had ze alles gefilmd.
Na wat zalf te hebben genomen…
…stak dokter Arkanay z'n vinger in m'n gat.
O, mijn god.
M'n gat is altijd een uitgang geweest.
Het is een eenrichtingsweg. Er gaat geen verkeer de andere kant op.
O, jee. Toen hij naar binnen ging, was ik van 'au'.
Wat was dat onprettig. Het viel echt niet mee.
Toen hij naar binnen ging, zei hij: 'Ontspan je.
Adem rustig uit. De eerste keer is altijd het moeilijkst.'
En toen duwde hij hem er helemaal in. De tranen sprongen in m'n ogen.
Maar dat was niet alles. Toen begon hij z'n vinger te bewegen.
De prostaat is als een cashew. Je hebt er twee.
De dokter voelt of er bobbeltjes op zitten, want dat kan kanker zijn.
Dan krijg je een operatie.
De dokter bewoog z'n vinger. Heel ongemakkelijk en pijnlijk.
Maar ook heel gevoelig.
De tranen stroomden, maar van geluk.
Dat maakte de homo in mij wakker.
Ik wilde dat hij aan m'n prostaat bleef voelen, eerlijk gezegd.
De dokter bewoog z'n vinger en zei Engelse woordjes om het uit te leggen.
Ik wilde niet dat het ophield. Onbewust dan, hè?
Toen hij terugtrok, greep ik zonder erbij na te denken z'n pols vast.
Ik hoorde dat liedje van TikTok.
Goed. We hebben het over ziekte gehad.
Dan komt de dood. Het is tijd.
Ik heb erover nagedacht…
…hoe lang je moet leven om helemaal tevreden te zijn als je sterft.
Ik dacht erover na en schreef het op.
Voor mij is 65 een goede leeftijd.
Voor mij kun je op je 65e met goed fatsoen sterven.
Dan kun je nog lopen, je nog dingen herinneren.
Je hoeft nog niet door anderen gewassen of gevoed te worden.
Je hebt nog niet allerlei slangetjes en zo.
Het kan mij niet zoveel schelen hoelang ik leef.
Als ik een gedenkbordje kreeg omdat ik 130 was…
…zou ik niet meer weten wat ik ermee moest.
Het maakt me niet uit hoelang ik leef. Maar de kwaliteit van leven is belangrijk.
Ik wil niet zo'n oude man zijn die bijna de 80 haalt.
En niet meer alleen ergens naartoe kan.
Die links en rechts ondersteund moet worden.
Dat je gaat stemmen en amper kunt lopen.
Dat je over dingen struikelt.
Of dat je een vergadering voorzit en in slaap valt als je gaat zitten.
Dat ze tijdens het Kamerdebat jouw standpunt willen horen.
Jouw mening over de miljoenennota.
Dat er de hele dag is gedebatteerd en als jij aan de beurt bent…
…iemand je wakkerstoot en je zegt:
'Dat is niet waar.'
En dan loop je het podium af.
Serieus? Gebeurt dit ook maar ergens anders in de wereld?
Het debat is om antwoorden te vinden en jouw bijdrage is: 'Dat is niet waar'?
Als je zo oud moet worden, dan laat maar.
Dus als ik met 65 doodga, prima.
Dat betekent dat ik nog elf jaar heb te gaan.
Ik ben nu 54.
Nog elf jaar op aarde.
Van die elf kunnen we er één wegstrepen.
Dat is de tijd die je aan nutteloze zaken besteedt.
Iedereen doet dat, tijd verprutsen met nutteloze zaken.
Bijvoorbeeld zappen op Netflix.
Om negen uur 's avonds denk je: laten we een film kijken.
Eentje maar, anders kom ik morgen te laat.
Eerst zie je je Top Tien.
Die heb ik allemaal gezien. Gangubai, afvinken.
Die heb ik gezien, die. Dus zoeken we verder.
Nog steeds geen gevonden. Oké.
'Populair'. Wat is er populair? Eens kijken.
Dat is niks voor mij. Die is te spannend. Dan slaap ik niet.
Geen horror. Die actrice vind ik niks. Dus blijven we zoeken.
Dan maar Oscarwinnaars. Die oude films die ooit een Oscar hebben gewonnen.
Dus zoeken we verder. Nog steeds geen beslissing.
Koreaans drama dan maar.
De hoofdrolspelers zijn leuk. Oké, K-drama.
Die zien er goed uit, maar zijn te lang. De meeste zijn series.
Als je begint te kijken, ga je bingen en dan heb je een probleem.
Dan kom je morgen om 12 uur op kantoor.
Die bewaren we voor het weekend.
Dus zoeken we verder. Nog geen beslissing. Dan maar 't laatste redmiddel: Mijn lijst.
Even kijken. Jeetje, wat heb ik er veel bewaard.
Wat hebben we hier? Zal ik deze kijken? Ik kan maar niet beslissen.
En uiteindelijk ben je van, prima. Dan maar Verder kijken.
Waar waren we gebleven?
Nu we eindelijk hebben beslist, drukken we op start en beginnen te kijken.
Geen idee wat er ook weer aan de hand was. Geen benul waar we waren gebleven.
We weten niet meer wat er voor deze scène gebeurde.
Goed, dan maar opnieuw beginnen. Terug naar aflevering een.
Maar voor je goed en wel begint, val je in slaap met de afstandbediening in je hand.
Dat is je tijd verprutsen.
Nog nuttelozer is de tijd die je verdoet met door je telefoon scrollen.
Tjongejonge.
Daar wordt veel tijd mee verspild. Elke dag weer.
En dan niet TikTok of zo, maar de tijd dat je naar Engfa kijkt…
En al die anderen die deze dans doen. Je blijft kijken. Vooral op Instagram.
Op Instagram kom je allerlei beroemdheden tegen.
Wie zullen we vandaag eens gaan stalken?
Oké, deze. Wat? Ze is zwanger? Wie is de vader?
O, hier zijn ze verloofd.
Wat is haar man rijk, zeg. Wie is hij? Eens kijken.
O, die vent.
Even terug. Waar zijn ze verloofd?
Wauw, zijn ze daar op huwelijksreis gegaan?
Bewaren voor het geval ik wil gaan.
En hun taart is van die chique bakker.
Wat heeft ze aan? Ik bestel dezelfde outfit.
En de schoenen? Amina Muaddi.
Amina Muaddi? Wat is dat voor merk?
Het klinkt als een zaak waar ze kip biryani verkopen.
Amina Muaddi? Is dat wel een merk?
Even googelen en daar heb je het: Amina Muaddi.
Als je dingen googelt, krijg je de reclame ervan.
Het kost 1850 baht op Lazada. Op Shopee maar 815 baht. Valt mee.
Dan open je Shopee en verschijnt Amina Muaddi ineens.
Maar onder de schoenen staan aanverwante artikelen.
Geen tijd te verliezen. Je klikt door en ziet muggenmeppers.
Aanverwante artikelen?
Dan herinner je je dat je vorige week naar muggenmeppers hebt gezocht.
Toen was je even aan het rondkijken, maar nu is hij maar 199 baht.
En het is een nieuw model dat tijdens het opladen paars oplicht.
Dus terwijl hij oplaadt, trekt hij muggen aan.
En eenmaal opgeladen zwaai je hem rond en doodt hij alles.
Dat is een must-have. Die doe je in je mandje.
Jij blij. Maar dan zie je: 'Bij aanschaf van twee 15% korting.'
Daar zeg je geen nee tegen. Dat mag korting heten.
Even afrekenen.
Zelfde winkel. Eens zien. Aanverwante artikelen…
Vliegenvangers.
Van die plakkerige, maar 150 baht per 100 vellen.
Dat is anderhalve baht per stuk.
Waarom op de Dwaze Dagen wachten als je nu al zoveel korting krijgt?
In je mandje ermee. Nu heb je twee artikelen.
Maar bij drie is bezorgen gratis.
War wacht je nog op? Verder winkelen.
Het volgende artikel heb je niet echt nodig.
Het dient om die leegte van binnen op te vullen.
Even scrollen.
Je ziet een comedondrukker. Een mee-eterverwijderaar.
Waanzinnig. Er zit een oplaadkabel bij en hij is maar 99 baht.
Normaal kost zo'n ding 1000 baht. Of toch zeker 500 of 300.
99 baht. Je voelt de mee-eters opkomen.
In je mandje. Zo, drie artikelen. Je bent helemaal blij.
Het leven van een vrouw. Nu kun je rustig slapen.
Maar heb je de schoenen?
Als vrouwen iets willen en ze hebben het niet, dan hebben ze 'n gaatje in hun hart.
Dan voelt het of er iets ontbreekt aan hun voeten.
Op werk voelt 't of er iets niet in orde is, maar wat?
Dan vragen ze het aan een vriendin: 'Heb jij ooit van Amina dinges gehoord?'
En die vriendin: 'Tuurlijk. Wie niet? Hier, kijk. Dit is Mo Amena.'
'Ze is superberoemd. Tweemaal getrouwd.'
'Met een man, toen met een lesbo.'
'Maar die lesbo is beter.' 'Hoe? Even verder zoeken.'
Enzovoort.
Maar de schoenen?
Zo verprutsen we onze tijd.
Maar de ergste vorm van tijd verprutsen voor mij…
…zijn puistjesuitknijpvideo's.
'Mijn favorieten'.
Als je daaraan begint, dan hou je nooit meer op.
Voor wie het niet weet, dit zijn video's, vaak met rozen omrand.
Waarom? Om het geweld en de agressie te verzachten.
Het zijn video's van mensen die ongegeneerd puistjes uitknijpen.
Close-ups van puistjes in iemands gezicht die ontploffen.
Ingezoomd op de puistjes.
In 3D.
Pukkels in alle soorten en maten.
Of het nou mee-eters zijn… Of geen mee-eters.
Heel donkere puisten.
Als de schil van een overrijpe jackfruit, met zwarte spikkels.
Dat je zegt: 'Dit kan niet echt zijn.'
Ze prikken het topje van de puist door.
En dan knijpen ze hem uit met hun handen.
En terwijl ze ze uitknijpen, zie je de pus eruit komen als tientallen wormen.
Er zijn ook heel grote.
Niet gewoon groot.
Deze zijn zo groot als je enkel. Echt reusachtig.
Ze snijden met een scalpel en drukken hem uit.
En ze ontploffen als een zacht ei.
Als je het ziet, ga je bijna over je nek.
Mijn medewerkers kijken ernaar, de freaks. 'Jullie zijn freaks', zei ik.
Ondertussen onderzocht ik waarom mensen ernaar kijken.
Ik kon ze toch niet blindelings op hun kop geven.
Blijkbaar begon het met een vrouwelijke arts in de VS die abcessen verwijdert.
In andere landen worden dit soort esthetische procedures…
…niet vergoed door de verzekeraar, begrijp je?
Daklozen en mensen met lage inkomens kunnen die behandelingen niet betalen.
Die arts doet het gratis, maar dan mag ze wel de filmpjes op Internet zetten.
Wat ze ervoor terugkrijgt? Views.
Ze zei in een interview dat zo'n filmpje meteen dik 100.000 views krijgt.
Dat worden er een miljoen.
Ze heeft iets van vijf of zes miljoen volgers.
Dus wij zijn niet de enige freaks.
Toen vroeg ik me af wat ik ervan vond toen ik keek.
Waarom keek ik?
Het gaf hetzelfde gevoel als babyloniaslakken eten.
Bij geroosterde babyloniaslakken steek je een prikker in het huisje.
Je probeert het hele vlees eruit te halen.
Helemaal. Ook dat zwarte poeppuntje.
Hoewel je de poep niet opeet, wil je hem er wel compleet uit hebben.
Zo is het ook met die puistjes als de helft er maar uit komt.
Volgende keer moet dat beter.
Je zit op het puntje van je stoel en kunt niet stoppen.
Voor je het weet, ben je een uur verder.
Ik draaide door en ging helemaal hardcore: ingegroeide teennagels en zo.
Voor wie het niet gezien heeft, je eerste reactie is vast 'jasses'.
Maar als je straks weer op je telefoon gaat, ben je meteen verkocht.
Dat is nou tijd verprutsen.
Daar verdoe ik een jaar mee, dus heb ik er nog tien.
Als je dat omrekent in dagen…
…kom je op 3650.
Laten we zeggen dat we daarvan dertig procent slapen.
Dan houden we maar 2555 dagen over.
Het hakte erin toen ik besefte dat ik nog maar zo weinig tijd op aarde heb.
Wat ga ik ermee doen?
Ik maakte een lijstje van wat ik nog wilde doen.
En ernaast dingen die ik tijdsverspilling vind.
Dingen die ik niet meer doe. Wat dat zijn?
Ik ga niet meer naar verjaardagen.
Ik ben ze spuugzat.
Ik ben 54 jaar geleden geboren.
Sinds m'n jeugd heb ik niet één verjaardagsfeestje meer gegeven.
Als kind misschien omdat we arm waren.
Naarmate ik ouder werd, gaven anderen een feestje voor me.
Ik heb het nooit fijn gevonden, dat gedoe met die taart en een wens doen.
Mijn wens was dat ze ophouden met verrassingsfeestjes.
Want het is geen verrassing.
Hoe kan dat ook als elk jaar, tegen m'n verjaardag, iemand me mee uit eten vraagt.
En dan aan zo'n grote tafel. Dan komen er meer mensen.
Terwijl we eten, gaat het licht uit.
Dan komen ze met die taart en zingen Happy Birthday.
Het klinkt nooit goed. Het is nooit dezelfde toonhoogte.
De dronkenlap:
Wat een rotherrie.
Ze zetten de taart neer en jawel, hoor.
De ventilator blaast.
De kaarsen gaan uit.
Terwijl ze ze opnieuw aansteken, sta ik op de verrassing te wachten.
'Wie heeft een aansteker? Kom hier.'
Terwijl ze deze aansteken, gaat die uit. Heel vervelend.
Dan blaas ik ze uit.
Ik vind er geen bal aan.
Het is nog erger in die grote restaurants, als mensen dezelfde verjaardag hebben.
Je schaamt je rot. Die tafel zingt Happy Birthday en de band moet meespelen.
Vlak daarna begint die tafel met Happy birthday…
Dan nog een: Happy birthday…
Vijf tafels. Hoe is het mogelijk.
Ik heb met de band te doen als ze steeds dat lied opnieuw moeten spelen.
Ze zijn het vast beu. En waarom vraag je het nog een keer aan?
Was die eerste keer niet genoeg?
Genoeg over verjaardagen.
Nu door naar bruiloften.
Ga ik ook niet meer naartoe.
Laat die uitnodigingen maar zitten.
M'n medewerkers weten dat ik niet op hun bruiloft kom.
In plaats daarvan…
…stuur ik geld.
Het zit zo.
Ik zal open kaart spelen.
Ik ben nooit blij voor het prille stel.
Ik ben jaloers.
Jullie hebben nu wat jullie willen.
Jullie zijn gelukkig. Jullie hebben je soulmate.
Maar ik dan?
Ik ga naar jullie bruiloft en geef geld om me rot over mezelf te voelen.
Op jullie receptie.
Waarom zou ik? Ik moet jullie levensloop bekijken.
Hoe jullie elkaar leerden kennen, verliefd werden, het hele verhaal.
Hoe je je hebt verloofd voor de Eiffeltoren.
In de video weet de vrouw niet wat er komt.
Alsof ik dat geloof. Waarom draagt ze dan die jurk met een sleep?
Ik ben het beu.
De laatste bruiloft waar ik bij was, die waarschijnlijk ook de laatste is…
…was van Toon en Koi.
Ik ging omdat ik van ze hou. Echt uit de grond van m'n hart.
Het was mijn taak om het podium en zo te organiseren.
Ik was de ceremoniemeester.
Dus, die middag…
…was er een waterceremonie om de bruid en bruidegom te zegenen.
Er waren veel gasten.
Notabelen en goede vrienden.
Er waren ongeveer zoveel mensen als in dit stuk hier zitten.
Ze zaten net als jullie.
Er werden namen omgeroepen van beroemdheden.
Mensen uit de muziekindustrie, politici en zelfs bekende artiesten.
'Mr Aed Carabao, wilt u naar voren komen…
…om water over het paar te gieten en wat wijze woorden te spreken?'
Ze gingen mijn naam niet omroepen. Ik stond niet op die lijst.
Ik stond bij het podium om m'n ding te doen.
'Udom Taephanich, komt u water gieten en wijze woorden spreken?'
Ik was van: 'Nee, hoeft niet, hoor.'
Ik vind dat je niet kunt geven wat je niet bezit.
Wat voor wijsheden heb ik nou te bieden? Geen.
Dus ik was van: 'Nee, laat maar.'
'Udom Taephanich, naar het podium.'
De hele ceremonie viel stil.
'Neem de volgende nou maar.' Ik deed of m'n neus bloedde.
'Udom Taephanich, naar het podium.'
Toon en Koi stonden daar.
Daar lagen de kussens voor hun armen.
Ze hielden hun handen zo, zodat mensen er water over konden gieten.
Bleke handen, alsof hun nagels eraf zouden vallen.
Ik dacht: verdorie. En ging erheen.
De mensen zaten te kijken net als jullie nu.
Ik was van:
'Toon.'
Toon stond op m'n wijze woorden te wachten.
Ik zei: 'Toon, ik heb geen wijze woorden voor je.
Weet je…
…ik wilde jullie alle geluk wensen, maar jullie zijn al gelukkig.
Jullie zijn perfect samen. Je hebt een goede, mooie vrouw.
Jullie passen goed bij elkaar. Jullie hebben status, roem, prestige, wijsheid.
Jullie genieten van elkaars gezelschap, zijn allebei knap en horen bij elkaar.
En ik? Moet je mij zien.
Toon, ik geloof heilig dat je niet kunt geven wat je niet bezit.
Anders is het als een dik persoon die een ander afvaltips geeft.
Begrijp je?'
En Toon was van: 'Wat doen we nu?'
Ik zei: 'Ik heb een idee. Kunnen jullie mij geen wijze woorden geven?'
De fotograaf vereeuwigde het moment.
Dit was niet gepland en is echt gebeurd.
Toon voelde zich eerst ongemakkelijk, maar zei uiteindelijk:
'Note, ik hoop dat jij ook ooit de ware vindt.'
We waren allemaal in de war.
Zie je?
Zelfs als je een slok water neemt, staren ze naar je.
Je wilt elke cent eruit halen, hè?
Heb je de pop gekocht? Geinig. Mag ik eens zien?
Geinig. Kijk.
Is dit voor mij? Bedankt.
Ik wil er ook een.
Toen ik net stond te praten…
Als ik iemand zie die ik ken, dan raak ik soms de draad kwijt…
…en vergeet ik wat ik wilde zeggen.
Ik zag net Tony Jaa daar ergens.
Hier, toch? Waar is Tony Jaa?
Daar is hij. Tony Jaa. Hoi. Ik heb je gemist.
Fijn dat je er bent. Geef hem een applaus.
Een prima kerel.
Ik ben bij Tony Jaa thuis geweest.
Hoe lang is dat geleden?
Dit is een lang verhaal. Dan komen jullie erg laat thuis.
Ik zal het nooit vergeten.
Maar… -Vertel het verhaal.
Het is niet echt grappig, maar een beetje persoonlijk.
Goed, ik zal het kort houden.
Tony Jaa nodigde me uit voor het eten en ik wilde z'n huis weleens zien.
Dus spraken we af dat ik zou komen eten.
Singto Numchok en Kong Huayrai kwamen ook.
Met z'n drieën, eten bij Tony Jaa.
We hadden er zin in.
En in die tijd smachtte ik echt naar een vriendin.
Begrijp je?
Ik wilde het zo graag dat m'n medewerkers vergaderden wat ze eraan konden doen.
Ze vergaderden met hun vijftienen.
'Je moet op Tinder. Links en rechts swipen.' Ze leerden me hoe dat moest.
'Wij maken wel een account aan. Kies wel premium.'
Ik had geen van die apps, ik had niet eens TikTok.
M'n mensen maakten m'n accounts aan.
Ze waren van: 'Maak je profiel aan.' 'Wat moet ik uploaden?', vroeg ik.
'Drie foto's. Wij kiezen de goede wel.' Dus ze kozen leuke foto's van mij.
Prima.
Toen zeiden ze: 'Er zijn leeftijdscategorieën.'
Ik zei: 'In welke zit ik?'
Ze lieten het zien. 'Jij zit bij de vijftigers.'
Ik swipen door die profielen van, 'O, jee.'
Dat wordt matchen met mensen in het verpleeghuis.
Vreselijk. Dus ik zei: 'Dit wordt niks.'
'Deze is best leuk', zeiden ze.
Wat betekent 'best leuk'? -Drie keer niks.
Een wit oud dametje zou nog kunnen.
Ik dacht: hoe moet ik hier aan een match komen?
Ze zeiden: 'We geven je premium, zodat we de profielen kunnen bekijken.
Dan kun je zien of je ze leuk vindt. En eventueel swipen om te matchen.'
Een andere medewerker was het er niet mee eens.
'Dat kun je de baas niet aandoen.
Hoe weten we of dat meisje echt leuk is?
Ze ziet er misschien best jong uit, laten we zeggen iets over de dertig.
Maar wat zou je doen als je begint te chatten…
…en ze gelooft niet dat jij het echt bent?'
'Juist.'
Stel dat jullie dit overkomt.
Je zit te swipen en ziet Note Udom met een sixpack.
Stel dat je met Note Udom matcht en begint te chatten.
'Hallo.' 'Wie ben je?'
'Note Udom.' 'Val dood.'
'Hou me niet voor de gek. Dat zou Note nooit doen.'
'Ben je een oplichter?'
Begrijp je? Zo gaat dat.
Dus ik zei: 'We kunnen toch een videogesprek met haar doen?
We kunnen bellen als ze het niet gelooft.'
M'n medewerker zei: 'Maar stel dat jij iets zegt en zij het gesprek opneemt.
En dat ze het op Internet post of je ermee wil chanteren.'
'Ik ben niet bang.' Maar zij van: 'Je weet nooit.
Stel dat je per ongeluk een dickpic stuurt.'
Wie, ik?
Dat is geen ongeluk.
Dat is bij mij vaste prik.
M'n medewerker bleef erbij dat het niet kon.
'Geen apps. We proberen iets rustigers.'
Ze lieten me een site zien.
PlayQpid. Daar heb je vast wel van gehoord.
Het is een kennismakingswebsite voor mensen op zoek naar liefde.
Iedereen kan erop posten, hun voorkeuren erop zetten, enzovoort.
M'n mensen scrolden erdoor.
'Kijk, zij is begin dertig. Deze hier. Zij lijkt me een goede match, baas.
Ze zoekt iemand met gevoel voor humor. Kijk. "Ouder en zorgzaam".'
Dat ben ik.
Er stond ook dat ze iemand boven de 1,73 zocht.
Ach, we proberen het gewoon. Ik doe wel inlegzooltjes in of sta op m'n tenen.
Dus ik zei tegen m'n mensen: 'Stuur haar maar een appje.'
M'n medewerker Nell appte haar: 'Hallo. Ik heb je post gezien.' Enzovoort.
'Ik zie dat je iemand zoekt. Ik weet wel iemand. Hij is als een broer voor me.
Hij wil je graag leren kennen en denkt dat hij precies is wat je zoekt.
Heb je interesse?'
Op die manier.
Ze antwoordde om te vragen wie ik was. En Nell zei Note, Udom Taephanich.
Daar geloofde ze niks van. Ze zei: 'Hou me niet voor de gek.'
Dus zei Nell: 'Laten we videobellen met haar.'
Ze nam op en zag mijn gezicht op het scherm.
Je had haar reactie moeten zien.
Zo van: 'Hoe kan ik u helpen?'
Ik zei: 'Ik wilde je leren kennen. Ik had je post gezien.'
'Nou…
…waarom dan?'
Ik kon natuurlijk niet meteen zeggen dat ik haar vriend wilde zijn.
Dus zei ik: 'Laten we elkaar eerst leren kennen.'
Zij was van: 'Oké.'
Ze was in shock en begon te stotteren.
Ik zei tegen haar:
'Ik wil je mee uit eten nemen om elkaar te leren kennen. Wanneer ben je vrij?'
Ik liet haar kiezen.
Maar misschien was ze nog in shock, want ze zei: 'Ik kan vanavond wel.'
Fantastisch. Ze had er zin in. Ik kon haar natuurlijk niet te erg laten zweten.
Dus zei ik: 'Fantastisch. Ik kan vanavond ook.
Zal ik je ophalen of…' 'Ik ga wel op eigen houtje', zei ze.
Er was veel geaarzel in dat gesprek. Maar dat maakte niet uit.
We besloten voor m'n kantoor af te spreken.
Maar toen we afspraken, was ik totaal vergeten…
…dat ik die avond een andere afspraak had.
Namelijk dat etentje bij Tony Jaa.
En dat dinertje bij Tony Jaa was heel lastig om af te spreken.
We hebben het druk, Tony Jaa is vaak het land uit.
We hadden elkaar wel eerder ontmoet.
Maar z'n vrouw en schoonmoeder zouden noordoostelijk koken.
Ze weten dat ik uit dezelfde provincie kom, Surin.
Toen me dat te binnen schoot, zei ik, voor ik ophing: 'Nog één vraagje.
Zou je het erg vinden als we vandaag gaan eten…
…bij vrienden van me?
Niks officieels of zo. Lekker samen chillen.'
Ik dacht: dat is niet te romantisch en zo kan ze m'n vrienden ontmoeten.
Dat vond ze goed. Ze zei: 'Geen probleem.'
Maar ze wist niet welke vrienden.
We spraken voor kantoor af. Ik zei:
''Parkeer onder de boom, dan kom ik naar je toe.'
Toen ik het portier voor haar opendeed, stapte ze uit en zei:
'Nou?
Waar staan de camera's?'
'Er is geen camera. Echt niet. Geloof me. Eerlijk, ik wil je gewoon leren kennen.'
En zij was van: 'Oké, dus je wilt echt geen grap uithalen?
Eerlijk niet?'
Ze deed de auto op slot en stak over naar m'n kantoor.
Ik zei: 'Ik woon op de tweede etage, het kantoor is op de eerste.
De vergaderzaal is op de begane grond. M'n moeder woont ook in 't complex.'
Zodat ze zich welkom voelde.
Ik zei: 'We wachten op m'n vrienden. Die gaan met ons mee.'
Dus stonden we daar, een beetje ongemakkelijk.
We maakten 'n praatje, ik vroeg haar dingen.
En terwijl we stonden te praten, ze was de schok nog niet te boven…
…komt Kong Huayrai eraan.
Hij stapt uit de auto. 'Hallo, luitjes. Hé, Note. Wie is dit?
Probeer je haar te versieren?
Briljant. Te gek, man. Je bent het meisje van z'n dromen.'
Nu werd het pas echt erg.
Alsof Kong Huayrai nog niet genoeg was, kwam Singto Numchok aanrijden.
'Hallo, Note. Wauw.'
'Oké, ik zeg niks. Geen woord. Ik heb manieren.'
Hoe zou jij je voelen als je dat meisje was?
Ze zal wel in de war zijn geweest.
Ik zei: 'We gaan naar het huis van een andere vriend. Dat is vrij ver van hier.
Het is vrij lastig om er te komen, dus gaan we carpoolen.'
Ik zat hier, zij zat daar en achterin zaten Singto en Kong.
Iemand anders die de weg kende reed.
Onderweg was ze behoorlijk nerveus.
Ze was… Verplaats je maar in haar.
Wij vonden niet dat we…
We zijn allemaal maar mensen. Ik vind mezelf niks speciaals.
Ik probeerde dus een praatje te maken.
Ik vroeg haar wat en zij gaf heel kort antwoord.
Het huis van Tony Jaa was nog een heel eind. Het is bijna de stad uit.
Er loopt een smal weggetje van de hoofdweg naar z'n huis.
We reden langs een bananenplantage.
Ze zal wel gedacht hebben:
'Die eikels van DTK begingen ook een groepsverkrachting bij een plantage.'
We probeerden haar op haar gemak te stellen, maakten grapjes.
Kong zong z'n nog niet uitgebrachte single.
Singto neuriede mee. Het was heel gezellig.
Maar het meisje zat stokstijf.
Ik wist me geen raad. Er was niets aan te doen.
We waren onderweg. Ik belde Tony. Hij vroeg: 'Waar zitten jullie nu?'
Blijkbaar was z'n huis moeilijk te vinden. Het was net voorbij een bosje.
We parkeerden waar z'n huis moest zijn.
Wat bleek? Het huis van Tony Jaa is geen huis.
Hij had een heel flatgebouw gekocht.
Het hele gebouw.
Met ik weet niet hoeveel kamers. Een heel gebouw.
Een appartementengebouw. Een soort studentenflat met afbladderende verf.
Net als in de horrorfilm Buppah Rahtree. Daar is Tony Jaa dol op.
Ik vroeg hem later waarom hij het gekocht heeft.
Omdat het bij het meer staat, zei hij. Hij vindt dat uitzicht op het meer mooi.
En hij wil op een mysterieuze plek wonen, als een krijger.
Het was geen huis, maar een soort toevluchtsoord.
Een soort geheime ontmoetingsplek waar de helden bijeenkomen.
Waar je CIA-agenten vindt, James Bond.
Ooit een studentencomplex, dus met heel veel kamers.
Hij heeft de muren laten afbreken, dus nu zie je overal pilaren.
Stel je de schoolkantine voor van toen je jong was.
Dat was ook zo'n open ruimte met heel veel pilaren.
De slaapkamers hadden nog wel muren en de badkamers ook.
Dus het was kamer, open ruimte, kamer, open ruimte.
Zo'n huis had ik nog nooit gezien.
Dat meisje had ook geen idee. Ze was nog in shock dat ze ons drieën had ontmoet.
Gaat de deur open, boem. Staat daar Tony Jaa van…
Ze moet vast gedacht hebben: tering, wat is dit?
Tony Jaa kom je niet zomaar tegen. Ze zag hem en was van: tering, wat nou?
En Tony Jaa van…
Hij en Singto maakten grapjes in het Cambodjaans.
Er was geen lift, dus we liepen de trap op.
Zoals in een studentenflat.
Het gebouw is vrij oud.
Op de eerste etage zagen we al die pilaren en de open ruimte.
Er was ook een sportruimte met matten op de vloer voor salto's en zo.
Er waren spiegels, vechtsportspullen, zwaarden, lansen.
Het was geen huis, het was een volledig sportcomplex.
Naast de sportruimte was een gebedsruimte.
Daarin stond een altaar van 15 meter. Zo groot als twee kamers.
Daarop stonden beelden van de heilige kluizenaar, Naga…
…Boeddha, maar geen Ong-Bak.
De beelden stonden in een rij. Er was veel wierook.
Als je naar de wc moest, moest je helemaal naar achter.
De delen van 't huis lagen ver uit elkaar.
Wat het interieur betreft, Tony Jaa heeft in zoveel landen gewoond.
En meegebracht wat hij mooi vond.
Dus de loft heeft Chinese, Europese en Cambodjaanse invloeden.
Angkor Wat, Angkor Thom.
Een vleugje Frans.
Het was een zootje.
Maar dat zeg je niet tegen Tony Jaa.
Daarna zeiden we tegen het meisje dat ze moest doen alsof ze thuis was.
Maar dat was onmogelijk.
Ze zat met kaarsrechte rug.
Ik zou hetzelfde doen, maar dat besefte ik toen niet.
Tony's vrouw bracht het eten. Z'n schoonmoeder was er ook.
Toen haalde Tony Jaa een karaokemachine te voorschijn.
Er was een tv en we begonnen te zingen.
Onder elkaar kunnen we onszelf zijn.
We zongen heel achteloos. Kong was half dronken, Singto ook.
Tony Jaa begon in het Cambodjaans te rappen.
Hij kon heel goed dansen als Michael Jackson.
Dat verwacht je niet. Hij moonwalkte het hele huis door.
Fantastisch. Dat meisje zat als een standbeeld.
Met stomheid geslagen.
Zich afvragend wat ze daar deed.
Op een eerste date word je niet dronken, maar ze bleef maar hijsen.
'Droom ik? Gebeurt dit echt?
Note Udom nodigt me voor het eten uit. Ik ontmoet Singto en Kong.'
We zaten te zingen, maakten plezier en hadden een regel verzonnen:
We moesten alles rappen.
We speelden een beat op YouTube. Je weet wel, die gratis beats.
deze dame, wat doet ze hier?
ze zit daar maar en heeft geen plezier
Ik gaf de microfoon aan Singto en Kong.
Ze was dronken. Ze wilde zich onttrekken aan de situatie.
Ze was opgetut, maar inmiddels zat haar haar in de war.
Alsof ze bij een eettentje zat van: is dit allemaal echt?
Maar we zorgden wel voor haar.
Ik babbelde met haar.
Maar het was gewoon te overdonderend voor een eerste date.
We hadden veel plezier. Tony, het was zo gezellig.
We bleven tot ik weet niet hoe laat. Toen vertrokken we.
We zetten het meisje op dezelfde plek af.
Singto en Kong vertrokken.
Ik bracht haar naar haar auto. Terwijl ik het portier sloot, bedankte ik haar.
'Het was zo gezellig.'
Die blik op haar gezicht.
Alsof ze zeggen wilde: 'Noem je dat gezellig?'
Toen ze vertrok, appte ik haar, als een echte heer: 'Wel thuis.'
Ze woont in de buurt van Rama II. Weg was ze. Ik appte nogmaals:
'Goed uitkijken. Is er veel verkeer?' Of zoiets.
Ze kwam thuis.
Tien, elf… Zo rond middernacht. Ik appte om haar welterusten te wensen.
Geen antwoord. Misschien was ze moe.
De volgende ochtend acht uur.
Ik wens haar goedemorgen, stuur wat stickers en grapjes.
Nog niks.
Ik appte haar weer tussen de middag, 's avonds.
Toen blokkeerde ze me.
Beroemd zijn helpt niet.
Wat een zootje.
Na dat incident, riep ik het bedrijf bijeen.
'Wat betekent dit? Leg eens uit. Wat is dit?', vroeg ik. En iedereen zei:
'Baas…
…misschien zag ze…
Misschien had ze niet verwacht om jou en je vrienden zo te zien.
Misschien was het te abrupt, te snel. Ze was vast in shock.'
Is ze een week later nog niet over de schok heen?
'Of misschien ben je haar type niet en durfde ze dat niet te zeggen.'
Misschien zag ik er in het echt ouder uit dan ze had verwacht.
Of misschien ben ik niet zo knap.
Laten we zeggen dat het niks geworden is. De roem hielp ook niet.
En de zegening van Toon haalde ook geen ruk uit.
Dus geen bruiloften meer voor mij.
Begrafenissen ook niet. Ik zeg het maar even.
Ik ben begrafenissen helemaal beu.
Ik denk dat ik m'n eigen begrafenis ook maar oversla.
Het is zo'n gedoe, zo'n begrafenis.
Je moet een parkeerplaats zien te vinden.
Vooral Wat That Thong is nog lastiger dan winkelcentrum Siam Paragon.
Ik reed uren rond voor ik een plekje vond.
We parkeren wel bij een monnikenhuis.
De auto paste net. Toen moest ik het paviljoen vinden.
O jee. Ik had een net pak aan.
Ik moest respect tonen. Ik moest wel als beroemdheid.
Ik had ook liever een hemdje aangehad.
Dus ik in pak naar het paviljoen. En zweten. M'n oksels waren drijfnat.
Al die paviljoenen verschilden qua afmeting en stonden niet op volgorde.
Paviljoen een stond hier, vier daar en acht helemaal daar.
Ze zijn niet tegelijk gebouwd. Ik kon het niet vinden.
Er stond geen lichtbordjes voor de paviljoenen of foto's van de overledenen.
Zo van: hier ben ik.
Ik had geen flauw benul.
Toen ik binnenkwam, werd ik herkend.
Ze kwamen me begroeten: 'Mr Note, fijn dat u er bent. Hierheen, graag.'
Ga ik zitten, zie ik de foto.
Shit. Verkeerde lijk.
Hoe kom ik hier weg? Ze hebben me op de voorste rij gezet.
Iedereen had me gezien. Maar ik moest toch weg.
Toen gaven ze me water en snacks.
Hoe moet ik het ze vertellen?
En de familie maar kijken: 'Sinds wanneer kennen we hem?'
Ik was van:
'O, telefoon.'
Ik naar buiten en ervandoor.
Bij een begrafenis…
…zetten ze je vooraan, naarmate je ouder wordt.
Voor senioren hebben ze die stoelen met leeuwenpoten.
En een stel sofa's, vooraan.
Laten we zeggen dat dit een begrafenis is.
Ze slepen mij hierheen. 'Hoeft niet. Toe nou. Goed dan.'
Ik zit.
Als je vooraan zit, kun je niet opstaan.
Op je telefoon kijken, kun je niet maken. Je begrijpt niets van het gezang.
Wat zeggen ze? Geen idee. Kunnen ze geen eenvoudige preek doen?
Je zit daar met een leeg hoofd. Wat is dit saai.
Je wilt eigenlijk puistuitknijpvideo's kijken.
Dat is net zo treurig.
Maar dat kan niet. Wat dan?
Bij een andere begrafenis…
…riepen ze om: 'Kan Mr Note Udom de kaars komen aansteken voor de Drie Juwelen?'
Ik?
Echt?
Ik wil geen eregast zijn. Als ze dat hadden gezegd, was ik weggebleven.
Stel je voor.
Je bent op een begrafenis.
Ze roepen om:
'Kan Mr Note Udom de kaars komen aansteken voor de Drie Juwelen?'
Ik loop erheen.
Ik weet me nooit een houding te geven op begrafenissen.
Ik ben Men in Black.
Ik weet dat we komen om te rouwen.
Ik loop erheen.
Iedereen lachte, zoals nu.
Geen idee wat ik verkeerd deed.
M'n gulp zat dicht. Ik droeg stemmige kleding.
Het is mij een mysterie.
Ik stond een beetje onhandig voor het portret van Boeddha.
De begrafenisondernemer zei door de microfoon:
'Mr Note Udom, u mag de kaars aansteken.'
Ik fluisterde: 'Waar is de kaars? Waar is hij?'
En hij, door de microfoon: 'Het is een lichtknop.'
Hij wees de schakelaar aan.
Het was er zo een als bij de wc. Ik doe hem aan.
Alles was elektrisch. De wierook, de kaars.
Alles ging aan, allemaal tegelijk.
Waarom moest ik dat doen? Je kon er zo bij, idioot.
Of ik me schaamde? Nou en of.
Ik hoorde gegiechel toen ik de kaars niet kon vinden.
De monniken moesten zich inhouden. Ze bedekten hun gezicht met palmwaaiers.
Ik moet niet naar sombere gelegenheden gaan.
Nog iets wat ik niet begrijp:
Dat ze je vragen om het lichaam te gaan bekijken.
'Kom maar hierheen, dan laat ik je het lichaam zien.'
Waarom?
'Niet iedereen krijgt het te zien.' Waarom ik dan wel?
De moeder van Pop Areeya riep me: 'Kom eens.'
'M'n moeders gezicht is nog roze.' Ze deed de kist open. Ik wuifde van nee.
Ik wil me ze herinneren zoals ze waren toen ze nog leefden.
Niet als een lijk dat 's nachts komt spoken.
Wat heeft dat voor zin? Wat is er zo aantrekkelijk aan?
Een lijk met wattenbollen…
En make-up van…
Ze doen vaak de verkeerde foundation op.
De doden hebben er zelf niets over te zeggen.
Ik vroeg een expert: 'Waarom toch? Hoe is dit begonnen?'
'Het is een oude traditie waardoor mensen over de dood nadenken.
Zodat ze zien wat de dood inhoudt.'
Nadenken over de dood snap ik.
Maar heb je de doden ooit gevraagd of ze zo wel gezien willen worden?
Je hoeft er niet dood voor te zijn.
Elke vrouw in deze zaal, stel je voor dat je zonder make-up ligt te slapen.
Om half zes 's ochtends komt er bezoek.
Je hebt een deken over je hoofd.
Die mensen tillen de deken op: 'Laat me over de dood nadenken.'
Zou je dat willen? Doe het dan ook een ander niet.
Begrafenissen zitten vol gênante momenten.
Ik was op de begrafenis van Toni Rakkaens vader.
Kandy Rakkaen was er ook. We kennen elkaar.
Ik heb veel respect voor hun moeder, artiest Banyen Rakkaen.
De uitvaart was op Wat That Thong.
Toen ik aankwam, wist ik hoe ik me moest gedragen.
Ik ging ze begroeten.
Toen ging ik naar binnen.
Er zaten al mensen.
Ze maakten foto's van mij om op TikTok te zetten en zo.
Een moedig meisje kwam naar me toe. 'Note, mag ik een selfie maken?'
Het is een begrafenis. Goed dan.
Ik probeerde me in te houden.
We maken een selfie. Komt er nog iemand aan.
Klik. En toen nog een. 'Kun je de camera vasthouden?'
'M'n armen zijn langer.'
Toen kwamen er nog meer. De menigte werd groter.
Ik dacht: niet lachen, het is een begrafenis.
Steeds meer mensen kwamen voor een foto van mij met m'n gezicht in de plooi.
Toen zei iemand: 'Kom, het is hier veel te druk.'
'Hier is meer ruimte. Dat is comfortabeler.'
Waar dat was? Vlak voor de kist.
Hier stond de kist met al die bloemen.
Het portret van de overleden vader stond hier.
Daar wilden ze foto's nemen.
Ik wist me geen raad. Echt niet.
'Kom hier, kom.'
Ze belden hun familie.
'Kom snel. Note is hier. Die zie je niet vaak.'
Vier of vijf mensen dromden samen.
'Hé. Kandy, kom snel. Toni, kom. Even wachten op Toni.
Ook even met deze camera. En deze.'
Die persoon hield zoveel camera's vast.
Hebben ze geen groepschat? Het is dezelfde foto, hoor.
'Oké. Klaar?'
Een, twee, mini-hartjes.
Mini-hartjes?
Ik heb meer respect voor je vader dan jullie.
Hoe groot moet dat mini-hart?
Hoe groot is gepast?
Ben je gek geworden?
Ze zijn niks voor mij. Begrafenissen zijn niks voor mij.
En die begrafenissen met al die rouwkransen… Dat kan toch niet.
Kransen zijn stervensduur.
De kransen die ik voor notabelen of andere beroemdheden koop…
…kosten 10,000 baht.
Tienduizend voor verse bloemen bij Napasorn op de bloemenmarkt.
Ik kan geen goedkope kopen, want m'n naam staat erop.
En dat kun je niet maken.
Als ze anoniem waren, kocht ik er een van 380 baht…
…met van zijde gevouwen pauwen.
Maar m'n naam staat erop.
Ik zou er een spotje op willen zetten en de prijs eraan hangen.
Tienduizend, man.
Ik ging naar de begrafenis van een beroemde vriend.
Er waren zoveel rouwkransen.
Ze kwamen ruimte tekort. Ze hingen tot het plafond.
Ze moesten een aparte tent huren voor de kransen.
Dat was nog niet genoeg. Vier tenten later…
En de namen van al die beroemdheden…
Ik bleef tot de ceremonie voorbij was.
Ik wilde weten wat ze met de kransen gingen doen.
Ik was aan het filmen. Niet voor een documentaire.
Ik wilde het echt weten.
Toen iedereen weg was, kwamen de tempeljongens met vier driewielers.
Sommige met een grote motor.
De kransen werden erin gegooid.
Ik filmde de namen van die sterren.
Toen ze alle kransen verzameld hadden, dumpten ze ze in die grote containers.
En dat ging echt zo.
Ik rekende mee. Daar ging 10.000, 20.000, 30.000, 40.000.
Ik kwam op vier miljoen baht.
Allemaal voor niks.
Ik vind 't mooi dat ze bij Wat Cholpratarn Rangsarit geen kransen accepteren.
Alleen ventilators.
Ik kwam daar.
Overal ventilators in het paviljoen. Meer dan in de winkel.
Genoeg om je pruik weg te blazen.
Genoeg over begrafenissen.
Naar grafveegdag ga ik ook niet.
Ik heb m'n moeder verteld dat de vorige de laatste was voor Udom Taephanich.
Voor mij is grafveegdag…
…een dag waarop familieleden die elkaar niet kunnen uitstaan bij elkaar zijn…
…op een gruwelijke plek, in de verzengende hitte, met smerig eten.
Naar het graf gaan is al erg genoeg.
M'n vader stierf toen ik zes was.
We moesten langs een suikerplantage naar z'n graf. Het was geen praalgraf.
We hadden weinig geld.
Het graf was achter een suikerplantage in Ban Bueng, Chonburi.
Het was al vermoeiend om er te komen.
Dan moesten we door het stoffige suikerriet.
De rijken hadden hun graven op chique locaties.
Bij het water, in de bergen, die heuveltombes.
Sommige zo groot als dit podium. Dat van m'n vader is maar klein.
De weg erheen is stoffig.
Parkeren tussen de graven is lastig, zo dicht als ze op elkaar zijn.
Dus parkeer je ergens aan de straat en loop je door de zon.
Er is geen schaduw.
Geen enkele boom. En het is bloedheet.
Dus zetten we een huurtent op voor wat schaduw.
De tent mag niet te groot zijn, anders overschaduwt hij graven van anderen.
En dan worden die boos.
De hele familie zit hutjemutje in dat kleine tentje in de hitte.
We hebben het graf zo gemaakt dat het lijkt of we er goed voor zorgen.
Een paar dagen ervoor is er gras gaan groeien.
Eerlijk gezegd hebben we gras gelegd. Heel recentelijk.
We hebben de tombe ook pas geverfd zodat het lijkt of we hem verzorgen.
Terwijl we hem gewoon het hele jaar in de zon hebben laten verwaarlozen.
Hij is vast bruin verbrand.
Er is geen gras, geen enkele schelp.
Het is traditie om er schelpen op te strooien.
Het is dus een bloedhete dag.
Het is zo heet. En wat doe ik hier?
De mensen die elkaar haten, hebben elkaar amper gesproken.
En nu moeten ze dat tentje delen in de hitte.
Met rotjesgeluid op de achtergrond.
De familieleden die elkaar haten praten op een bepaalde toon met elkaar.
Op een passief-agressieve manier…
'Heeft je kind nog geen baan? Die van mij zit in het buitenland.'
'Hoeveel verdien je?' 'Wat voor auto rijd je?'
'Een Japanner? Ik een Europeaan. Zware portieren.'
De gemoederen raken verhit en staan op springen.
Als je een tent deelt met iemand die je haat op grafveegdag…
…dan is dat ongemakkelijk. Dus wat doe je dan? Rotjes afsteken.
Op grafveegdag steek je rotjes af.
Rotjes afsteken is iets wat…
Dat zie je nou nooit eens iemand heel relaxt doen.
Het gaat nooit van…
Het gaat meer van…
'Doe jij het maar.'
Niemand doet het graag.
En als ze zijn aangestoken, wegrennen en vingers in je oren.
Je wilt lawaai maken, maar wel vingers in je oren.
De lucht is vol zwavel en papiersnippers.
Iedereen heeft een brandende neus. Wat heeft het voor zin?
Zo is het nu eenmaal.
Rotjesfabrikanten, kunnen jullie geen schietkisten maken?
Dan zou de wereld veel beter zijn.
En waarom die grote rollen?
Is een rol van 100 rotjes niet genoeg?
Klaar.
'Ja maar, die geven geen geluksgetallen.'
We moeten er minsten 500 hebben, zodat de cijfers van de lotto verschijnen.'
M'n moeder gebruikt geen gewone wierook meer.
Ze neemt die waarbij, als je hem afsteekt, geluksgetallen verschijnen.
Daar koopt ze lottokaartjes mee.
Ik zei: 'Waar zijn die rotjes voor?' Ze zei: 'Dan weet je vader dat we er zijn.'
'Papa is een geest. Tuurlijk weet hij dat. Maar zijn we nog wel vader en zoon?'
'Zeg dat niet.'
Als we rotjes afsteken, is dat…
…alsof we hem voor het eten roepen.'
'Hoe weet je dat papa mee-eet? Zie je de graven die niet bezocht worden?
'Misschien eten die ons eten.'
En papa houdt van duur eten en drank. Hij is vast bij die grote tombe aan het eten.
Met zijn goede smaak.
Hij zit hier heus niet te hurken voor deze droge kip.
Waarom moet ik hier zijn?'
'Je hebt Chinees bloed. Je heet Taephanich.'
De Taephanichs hebben Chinese namen. Je vader heet Toh Kim, je oom Toh Kai.
Dan heb je nog Toh Leng, Toh Song, Toh Mat en Toh Vrat.'
Ik zei: 'Welke Toh ben ik?'
Ze zei: 'Jij bent Toh Tuek Tuek.'
Dus ik ben klaar met begrafenissen en met grafveegdag.
Chefstafels, daar doe ik ook niet aan.
Een chefstafel is net omakase.
Omakase betekent 'vertrouwen in de kok'.
De keus is aan hen.
Bij omakase kiezen zij het eten, omdat jij geen zin hebt.
Beslissen wat je gaat eten is een strijd met je partner.
Wie een partner heeft, weet dat. 'Wat zullen we eten?'
De vrouw zegt: 'Maakt niet uit.'
Ik heb al eens eerder gezegd dat je met 'maakt niet uit' een oorlog kan beginnen.
Bij omakase hoef je niet te kiezen, je laat de kok beslissen.
Ik heb ooit een oplossing verzonnen voor dat 'maakt niet uit'-probleem.
Een lijn met kant-en-klare maaltijden zonder etiketten.
Je weet niet wat erin zit.
Mysteriemaaltijden.
Je ziet niet wat het is.
Als je wederhelft 'maakt niet uit' zegt, moeten ze de doos die jij kiest leegeten.
Bij omakase laat je de chef-kok het eten kiezen.
Maar chef-koks hebben tegenwoordig aan koken niet meer genoeg.
Ze willen Ted Talks doen.
Verhalen vertellen. Heel veel verhalen. Ze hebben zoveel te vertellen.
Als ik ergens ga eten, wil ik gewoon eten en klaar.
Maar bij omakase duurt dat maar. Dan gaan ze dingen uitleggen.
Waarom moeten ze van al die tafels mij hebben?
De chef-kok zei: 'Mr Note, dit is Ibérico-varken.'
Ik moest het opzoeken.
Wat is Ibérico-varken in hemelsnaam?
Iets van de inboorlingen?
Nee dus. Gewoon duur varkensvlees.
'Ibérico-varkens zijn moeilijk te fokken en duur.
We hebben er een jaar over gedaan om deze poot te drogen.
Geniet ervan.
Maak u geen zorgen dat het vet is.
Dit varken komt van onze eigen farm op het Engelse platteland.
Ze eten hoogwaardige tarwezemelen.
En, het belangrijkste, dat mengen we met Himalaya-zout.
Zeer hoogwaardig. Dat mengsel voeren we de varkens.'
'Waarom doe je dat zout erbij?'
'De varkens proeven het zout. Daardoor krijgen ze dorst.'
'En?'
'We hebben een meertje op een heuvel.
Je moet helemaal de heuvel op klimmen, ongeveer een kilometer ver.
We richten de varkens af om na het eten naar boven te klimmen om te drinken.'
'En?'
'Van het drinken krijgen ze honger en lopen ze een kilometer terug om te eten.
Daarna klimmen ze weer een kilometer omhoog.
Ons varken, zoals hier op uw bord, bevat geen vet omdat de varkens zoveel lopen.'
Waarom vertel je me dat? Denk je dat ik er dan meer van geniet?
Je begaat een zonde, sukkel.
Karma zal jou nog wel krijgen.
De volgende keer dat je bij een PTT-benzinestation poept…
…zijn bidet, water en wc-papier bij het Bangchakpompstation.
Bij een andere chefs-tafel is de chef beroemd van Workpoint TV.
'Mr Note, dit is de vulkanische zeebaars.
Ik ben de enige brand ambassador van deze vis in Thailand.
Ik kan u vertellen dat ze van onze hoogwaardige farm komen.'
Weer die eigen farm.
'We kweken ze in een vulkanische krater in Indonesië.'
Ik probeerde hem echt niet te stangen toen ik vroeg: 'Waarom helemaal daar?'
'Nou, Mr Note, het is ongevaarlijk, omdat het een uitgedoofde vulkaan is.'
Er is een meer in de krater van de regen.
Vulkanen bevatten heel veel mineralen.
Onze zeebaars wordt gekweekt in water rijk aan mineralen.'
'Wat geef je hem te eten?'
'Ze krijgen vulkanische zeebaars, gedroogd en tot poeder vermalen.
Het ecosysteem is dus vervuld van mineralen.
De vis barst van de mineralen. Eet u smakelijk. Hij bevat geen vet.'
Terwijl ik zit te eten, appt Jo, Thana Thienachariya, mij.
Hij zegt: 'Hoe gaat ie? Zin om te gaan eten?'
Ik stuur hem een foto en zeg dat ik aan een chefs-tafel zit…
…de enige plek met vulkanische zeebaars.
'Wil je mee-eten? Of wat eet jij vandaag?'
Hij zit bij Lhao Lhao. Hij stuurt me een foto van zijn eten.
Vulkanische zeebaars.
Een andere chef met een Michelin-ster kwam uit New York.
'Ik ga Thailand op z'n kop zetten en de mensen hier verbluffen…
…met m'n gebraden en gebakken kip.'
'Wat is daar nieuw aan? Dat hebben we hier al.'
Mijn kip is heel speciaal. Ik heb m'n eigen farm.'
Alweer?
'Mijn kippen worden gefokt bij een beekje in Chiang Rai.
Ze drinken uit het beekje, dat heel puur water bevat.
Ze worden gefokt op m'n eigen longan-farm.
De kippen eten longan, waardoor hun vlees malser wordt.
En wist je dat longan goed is voor je knieën?
Ze maken van longanextract knieënolie.
Dat is ons selling point.'
Ik dacht: ik heb jicht.
Kippen zijn vogels.
Wat je ze ook voert…
…ik krijg toch een jichtaanval.
Ik was laatst in een restaurant op Ratchaphruek.
Op het Ratchaphruek-terrein. Een chique omakase.
Ik was er met Reed van Aroi Lert en Sorayuth.
Het was een peperduur restaurant. Maar zat ik daarmee?
Nee, want zij betaalden.
Het was Japans dineren op een zeer verheven niveau.
De chef-kok droeg niet alleen een wit pak met muts.
Er lag een enorme plank voor de tafel.
De kleding van de chef-kok was als van een Japanse krijger, met touwen en zo.
Z'n kleding alleen was al de moeite waard.
Hij fileerde de vis en diende hem op.
Hij klonk heel Japans, maar z'n gezicht zei Noordoost-Thailand.
'Mr Note, deze vis is heel zeldzaam.
Hij is seizoensgebonden en moeilijk te vinden.
Dit is de laatste van deze zending. Hij heet…'
Ik ben de naam vergeten. Laten we zeggen dat het Shogi Mitsu Monogatari was.
'De Shogi Mitsu Monogatari moet je op natuurlijke wijze vangen.
Onder een klif in een beekje.
Ze blijven net als jaarvogels hun hele leven bij dezelfde partner.
We vangen ze tijdens de overwintering, want dan bevatten ze meer vet.
Goed vet. We nemen niet de vrouwtjes, want die bevatten te veel vet.
De mannetjes hebben de juiste balans van vet en textuur.
Zelfs otoro kan hier niet aan tippen.'
Hij zette het voor me neer.
Ik dacht bij mezelf: Hoe kan ik hier nog van genieten?
Je zegt net dat ze hun hele leven dezelfde partner hebben en jij hebt ze gescheiden.
Nu leeft er een Shogi Mitsu Monogatari- weduwe in haar eentje onder de kliffen.
Hoe kan ik dit eten?
Chef-koks… Ik wil ze allemaal vastbinden en dwingen om te eten wat ik ze voorzet.
'Kijk, chef-koks. Dit is een meerval.
Deze meerval…
…is grootgebracht in een viskooi van Wat Tha Makham…
…het dierenopvangverblijf.
Daar kreeg hij voerkorrels…
…van brave tempelgangers die tweemaal daags naar de preek luisteren.
We vangen ze op het beste moment, als de abt niet kijkt.
We dwingen ze niet. Ze zijn allemaal vrijwillig gestorven.
Omdat we hebben gebeden: "Lieve vis…
…als je tijd gekomen is, ga dan boven drijven."
Dan zetten we 220 volt op het water…
…en komen ze op natuurlijke wijze boven drijven.
We grillen ze bij kamertemperatuur in de vuilverbrander van de tempel.'
Denk je echt dat het dan beter smaakt?
Het maakt niet uit of de vis van de maan komt…
…als je hem maar goed bereidt.
Aan chefs-tafels serveren ze te weinig, duurt het te lang en praten ze te veel.
Waar ik ook niet meer tegen kan…
…is een hurktoilet.
Als je nog jong bent…
…niet dik, en geen last van je knieën hebt, snap je het niet.
Op jullie leeftijd had ik ook geen problemen met een hurktoilet.
Maar naarmate je ouder wordt, begint het hier te trekken.
Of als je dik bent of pijn in je knieën of benen hebt.
Ik ben ook nog aan m'n voorste kruisbanden geopereerd.
Ze moesten een gescheurde band vervangen met een stukje pees…
…dat vastzit met schroeven, zodat ik m'n knie maar zover kan buigen.
Als ik het verder buig, lijkt het of m'n been eraf valt.
Als monnik zag ik andere monniken moeiteloos in kleermakerszit zitten.
Maar ik moest zo zitten als ik zat te bidden of te reciteren.
Dus ik was het middelpunt van de belangstelling.
Maar ik heb problemen met hurken en m'n knieën buigen.
Dus het is voor mij afzien om een hurktoilet te gebruiken.
Zeg maar gerust de hel.
In benzinestations in Bangkok hebben ze zit-toiletten.
Maar buiten Bangkok alleen in het invalidentoilet.
De rest zijn hurktoiletten.
Ik moet bekennen dat ik altijd in de invalidentoiletten glip.
Ik had bedacht, dat als ik ooit betrapt zou worden…
…ik zou zeggen dat ik een geestelijke beperking had.
Dat is de enige oplossing.
Maar wat moet ik in andere situaties?
Ik hou van streetfood en probeer van alles uit, zoals je van m'n video's weet.
Ik ga naar de Walking Street.
Ik nam een keer inktvis aan stokjes.
Terwijl ik zat te eten, voelde ik het komen.
Ik kende de buurt niet zo goed.
Als je als bekend iemand, als beroemdheid…
…diarree voelt opkomen, moet je zo snel mogelijk een toilet vinden.
Want als je gespot wordt, willen mensen foto's en komt er geen eind aan.
Dan blijven ze komen.
Selfies, groepsfoto's, even opnieuw, enzovoort.
Even aanpassen. Posten op TikTok.
Dan kun je geen stront tussen je benen hebben.
Dus ik moest zo snel mogelijk, waar dan ook.
Een publiek toilet. Maakt niet uit waar. Ik kon nu niet kieskeurig zijn.
Ik ging dus snel naar een openbaar toilet.
Zo'n toilet waar je je in je handjes mag knijpen als er een slot op zit.
Meestal is er ijzerdraad om het dicht te doen.
Dus ik het hokje in.
O, jee.
Ik moest me even vasthouden toen ik die gelige hurkplee zag.
Stel je voor.
Een kleine bak water, een vierkante, met amper water erin. Bijna niks.
Een oude, gebarsten emaillen kom, half verroest.
Daarboven een kraantje met plastic draad erom tegen de lekkage.
De afvalbak stroomt over met gebruikt wc-papier.
Alsof er die dag al 30 mensen zijn geweest.
De vloer is nat en modderig.
Je weet niet of het urine is.
De vloer is ongelijk.
Waterplassen op de vloer.
Het zag er allemaal uiterst verdacht uit.
Geen haken aan de muur om iets op te hangen.
Alleen een kale muur. Shit.
En heet dat het was.
Maar geen tijd om een ander toilet te zoeken.
Onmogelijk.
Want dan pikt iemand anders deze wc in.
Dus heb je er maar mee te dealen.
Dus deed ik het volgende. Eerst strategie bepalen.
Hoe moest ik dit aanpakken?
Goed, ik trek m'n broek omlaag.
Helemaal tot op m'n enkels.
Maar dat gaat niet.
Want dan zou m'n poep…
…in m'n broek vallen.
Verdomme.
Misschien moet ik hem helemaal uittrekken?
Maar waar hang ik hem op? Over de deur misschien?
M'n telefoon en portefeuille zitten erin.
Ik heb een video gezien dat ze zo je broek kunnen stelen.
En als Note Udom kan ik niet rondlopen van: 'Heb je m'n broek gezien?'
Dat mag niet gebeuren. Dus wat dan?
Shit. Ik voel het komen.
Ik hou het niet meer. Wat moet ik doen?
Oké, rustig aan.
Ik weet het. Ik trek hem uit en vouw hem om m'n arm.
Begrijp je?
Nee?
Ik trok m'n onderbroek ook uit.
Moeten we dat ook doen?
Gebruik je fantasie maar.
M'n onderbroek zat hier.
Wil je inzoomen?
Mag ik degenen die dit willen proberen even waarschuwen?
Zorg dat je gat niet precies boven die ronding in de wc-pot is.
Want als je poept, zorgen de wetten der natuur…
…dat er een plons volgt.
En dan zijn je dijen nat en je sneakers verpest.
Weet je wat ik bedoel? Dus één stapje naar voren.
Nu je in positie bent, verloopt het gladjes.
Dan hurk je neer.
Doorgaan, recht houden die boel.
Doorgaan.
Doorgaan. Niet stoppen.
Maar als je het in je benen of knieën hebt, hou je dit niet lang vol.
Je zakt steeds lager naarmate je langer hurkt.
En het stinkt, het is heet. Die natte vloer maakt het nog erger.
Wat ik nodig had… Ik zakte steeds dieper, maar was nog niet klaar.
Ik zocht iets…
…om me aan vast te houden.
Wat ik toen nodig had, was het touw dat ze vroeger bij de bevalling gebruikten.
God help me. Ik kon me nergens aan vasthouden.
Eerlijk gezegd zat ik te schijten en huilen tegelijk.
De tranen biggelden over m'n wangen. Verdomme.
Waar heb ik dit aan verdiend?
M'n tranen en de stront stroomden tegelijkertijd.
Uiteindelijk hield ik het niet meer.
De vloer was zo nat.
'Nee. Shit, nee. Ik kan niet meer.' Dus zette ik m'n vingers neer.
Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog zou poepen…
…als een American football-speler voor een touchdown.
Het was zo smerig. Ik was van: 'M'n hand.'
Maar ik moest wel, want m'n knie voelde alsof hij zo kon breken.
Terwijl ik huilde en poepte, dacht ik: verdomme.
Ik ging maar door.
Maar toen speelde m'n gewicht me parten.
M'n hand begon te schudden van de kramp.
En dus moest ik op m'n hele hand leunen.
Mijn poeppositie was…
…als een held uit The Avengers.
Toen het achter de rug was, dacht ik: verdomme.
Mag die hele hand eraf?
Dit is niet mijn hand.
Niet meer.
Wie weet wat voor ergs ik heb aangeraakt?
Wat moet ik hiermee?
Ik kreeg een duivels idee.
Daar stond die bak.
Zou ik even dit doen?
Maar ik voelde me schuldig. Ik had nog wel enig fatsoen.
Anderen moeten dat gebruiken.
Goed.
Wat doe ik dan?
Ik weet het. Ik doe het zo.
Waar is die kom?
Dus ik pakte de kom en schepte wat water op.
Het water droop door de barsten.
Zo waste ik m'n hand.
Zo deed ik dat, stukje bij beetje, tot m'n hand schoon genoeg was.
Wat nu?
Ik had geen tissues bij me. Ik ben geen vrouw.
Oké, gewoon die broek aan en naar buiten. Niemand hoeft het te weten.
Maar als m'n fans me zien, wat dan?
Een foto van achter zou vlekken onthullen. Dan is m'n reputatie eraan.
Hoe veeg ik m'n kont schoon? Die kom nog maar een keer.
Ik schepte weer. Het water droop.
Wat nu? Dit wordt een smeerboel. Hierzo?
Ik ben Jackie Chan niet. Ik kan niet in de split om m'n kont schoon te wassen.
Shit. Hoe kom ik hier ooit weg?
Nadenken. Je moet nadenken.
Wacht. Ik kan het wel.
Het werkte echt. Eerlijk waar.
Net zo makkelijk.
Binnenstebuiten…
…en klaar is Kees.
Allemaal…
…voor uw amusement.
Bij K-popconcerten met Koreaanse artiesten, gaan de fans uit hun dak…
…als de artiesten hun gezicht aan een sjaal afvegen.
Daar vechten de fans om.
Ze gillen: 'Die is van mij.'
Niet vechten, graag.
Ik schiet hem wel.
Wil je hem niet?
Jij wel? Dat meen je niet. -Ik wil de andere ook.
Een is beter. Omdat het een paar sokken is, snap je?
Dan heb jij de ene en ik de andere.
Door dat incident besefte ik…
Ik besefte dat ik slecht karma heb met toiletten.
Dus gaf ik geld om toiletten te bouwen op scholen, in tempels.
De meeste mensen bidden voor een lang leven, geluk, gezondheid…
…dat ze naar de hemel gaan…
Ik niet. Ik bid:
'Moge er, als ik diarree heb, een toilet in de buurt zijn.
Een gewoon toilet met licht, schoon water…
…een kom, toiletpapier en een slot op de deur.
Laat er geen slangen zijn, padden of gekko's.
Laat er altijd een goed toilet voor me zijn. Amen.'
Dus daarmee heb ik het ook gehad.
En er is nog iets waarmee ik het gehad heb.
Geen voorwerp, geen persoon, maar…
…een geest die in m'n huis woont.
Die geest waar ik het de vorige keer over had. Die zit er nog.
Ik weet niet wat ik er mee aan moet.
Ik heb Oum Oim uit The Sixth Sense naar m'n huis gehaald.
Zoals je weet, heeft m'n gebouw drie etages.
Ik woon boven. Daaronder het kantoor, daaronder de vergaderzaal.
Oum Oim liep m'n huis binnen en nam de lift naar de tweede verdieping.
Ze liep de woonkamer in.
Die is 12 à 15 meter lang.
Het is een open ruimte.
Laten we zeggen dat hier de lift is en dit hier…
…is de muur bij de slaapkamer.
Dit is de slaapkamerdeur.
Hier is een muur.
En hier de slaapkamer.
We stappen de lift uit.
Oum Oim loopt rond met haar zesde zintuig.
Ik liep achter haar en vroeg: 'Is hij er nog?'
Som, de eerste persoon die ik liet komen, zei dat hij hier zat.
De hele tijd.
Oum Oim ging een kijkje nemen.
Ze zei: 'Nee, hij is er niet. Mag ik je slaapkamer in?'
Wij de slaapkamer in.
'Daar, aan 't hoofdeind van je bed.'
Shit. En ik maar denken dat hij ergens buiten zat.
'Is hij ons gevolgd of zo?' 'Nee, dat is z'n vaste plek.'
Wat? 'Waarom dan?'
'Hij kijkt naar je als je slaapt.'
Shit.
'Hoezo kijkt hij naar me? Hoe dan, Oum Oim?'
'Nou, zo. Hier lig je te slapen. En dan staat hij hier, zo.'
Krijg nou wat.
'Ik zie z'n routine. Hij zit aan het hoofdeind en dan het voeteneind.
Hier woont hij zo'n beetje.'
Wat?
'Wil je iets tegen hem zeggen?'
Het was als volgt. Oum Oim stond hier.
Hierzo.
Ze zei dat de geest hier was.
En ik stond hier.
'Heb je iets tegen hem te zeggen?'
Nu heb ik een tolk erbij.
'Vraag hem eens waar hij vandaan komt en wat hij hier doet.'
'Hij is een oude Thaise man die is gestorven en hier lang voor jou woonde.
Vroeger liep hier een scheepskanaal. Daar is hij gestorven.'
'Hoe ziet hij eruit?'
'Donker, lang en behoorlijk stevig. Hij draagt een lendendoek.'
'Waarom is hij hier?'
'Hij vindt het hier fijn.'
'Moet het echt hier? Er zijn zoveel mooiere huizen.'
'Hij zegt dat hij hier veel verdiensten verwerft.
Dit is een plek van toewijding en verdienstelijkheid.'
Tussen de huizen van m'n moeder en mij staat een tamarinde die zo dik is.
Hij is hoger dan deze set.
'Oum Oim, kun je vragen of hij naar de tamarinde verhuist?
In de boom heb ik geen last van hem.'
'Hij zegt dat het daar te vol is.'
'Vraag eens waarom hij steeds op het hoofdeinde klopt. Daar heb ik last van.'
Het klinkt zo. Elke avond weer. De kamer rond.
'Hij zegt omdat je onbeleefd tegen hem bent.'
Dat is waar.
Ik ben de enige op de wereld die weet dat het waar is.
Ik woon op mezelf.
Als de lift opengaat en het is donker, moet ik daarlangs naar de slaapkamer.
Ik krijg steevast de koude rillingen.
En als mensen bang zijn, worden ze agressief.
Zo gaan we met onze angst om.
Als de liftdeur opengaat, weet ik dat hij daar zit. Dat voel ik.
Dus doe ik tante Rattana na.
'Klootzak.
Waag het eens, klootzak. Blijf op afstand.
Geesten en mensen gaan niet samen, dus waag het niet.
Karma zal je hard straffen. Klootzak.'
En snel de deur dicht. Ik dacht: dat houdt hem wel buiten.
Maar nee, hij kijkt naar me als ik slaap.
Ik dacht bij mezelf: man. Ik was al bang. Wat moet ik dan zeggen?
'Oum Oim, vraagje. Wat moet ik tegen hem zeggen?
Ik kom thuis van m'n werk, stap uit de lift.
"Heb je me gemist?
Heb je behoefte aan verdiensten? Zal ik je er wat sturen?
Ik heb melk-, Nutella- of KitKatsmaak. Lekker, joh."
Vraag eens, Oum Oim. Wat kan ik hem geven waardoor hij vertrekt?'
'Hij wil een geestenhuis.' 'Is een klein geestenhuis ook goed?'
Ik dacht aan van die moderne geestenhuizen.
Iets minimalistisch dat bij het interieur past. Een kleintje.
'Mag het beneden bij de badkamer?' 'Dat is niet eerzaam.'
Hebben geesten nu ook al eer?
Ze zeggen dat geesten een hiërarchie hebben.
Hij vond het niet goed.
'Dus, bouw je er een?' 'Nee.'
Oum Oim zei: 'Als je dat niet doet, keer je je tegen hem.'
Dat waren haar woorden: 'Keer je je tegen hem.'
'Nou en? Voer jij een ritueel uit, stop hem in een pot en gooi hem in de rivier.'
Oum Oim antwoordde: 'Ik kan geesten zien, niet verjagen.'
Wat nu? Ze zei: 'Geen idee. Je hebt je tegen hem gekeerd.
Het is 23.00 uur. Ik moet een programma presenteren.'
Maar wat nu? 'Ik moet gaan', zei ze.
'Ik waarschuw je dat je vannacht niet best zult slapen.'
En ze ging. Weg. Ik moest m'n eigen boontjes doppen.
Ik was helemaal van m'n stuk, dus belde ik Oum Oim.
'Weet je geen mantra's om hem weg te jagen of zo?'
'Jawel', zei Oum Oim. 'Kun je die sturen?'
'Download maar van Google.'
'Welk mantra?' 'Ze werken allemaal.' Daar liet Oum Oim het bij.
Ik terug naar m'n kamer. Hoe moest ik slapen?
Ze zei dat hij nu ook pissig was.
Ik was er geweest.
Ik belde iemand om me gezelschap te houden. Kong Huayrai en Bell Kanittha.
Die wonen dichtbij.
Toen ze aankwamen, zei Kong: 'Hier ben ik.
Ik neem hem wel te grazen.'
Ik bood hem het bed aan. Hij zei: 'Wij slapen wel op de vloer.'
Ik maakte een bed op op de vloer.
Hier was het hoofdeinde. Hier sliep ik.
M'n benen lagen zo, m'n hoofd daar. Kong en z'n vrouw lagen op de vloer.
Als ik slaap, moet het pikkedonker zijn. Anders slaap ik niet.
Ik bemerkte licht uit m'n ooghoek.
Het was middernacht. Ik doe m'n ogen open.
Kong en z'n vrouw zaten op hun telefoon.
Het was pikdonker, maar hun telefoons verlichtten hun kin.
Alsof ik naast twee donorlichamen lag.
Nu was ik nog banger.
'Kong. Wat doe je zo laat nog?'
'Wacht even, ik ben nog niet dood.'
Toen hun spelletje afgelopen was, gingen ze slapen.
Om half drie trok er iets aan m'n bed.
Het leek wel een aardbeving.
Alsof de enorme hand van een oude Thaise man dit doet.
Wat gebeurde er?
Toen drukte er iets zwaars op het matras. Het werd helemaal ingedrukt.
Ik scheet al bijna in m'n broek. Dit had ik verwacht.
Dus ik schreeuwde meteen: 'Kong, help me.'
Kong antwoordde onmiddellijk. Hij stond naast m'n bed. 'Ik ben hier.'
'Kong, een geest trekt aan m'n bed.' 'Ik schopte per ongeluk tegen je bed.'
'Waarom?' 'Ik moest naar de wc en was in de war.'
Hij dacht dat hij in z'n eigen kamer sliep.
'Er leunde iets over me heen om me te wurgen. Het drukte op m'n bed.'
'Nadat ik m'n been stootte, viel ik voorover op bed.'
Oum Oim kon niet helpen met de geest.
Dus zocht ik contact met Bee de Geestambassadeur.
Bee kwam langs.
Bee was net een ghostbuster die had doorgeleerd.
Hij kwam binnen. Precies hetzelfde. Lift open.
Hij zei: 'Eens kijken.
Hier niets. Daar niets. Mag ik in de slaapkamer kijken?
Daar staat hij.'
Dezelfde plek. 'Daar staat hij.'
'Hoe ziet hij eruit?'
'Het is geen geest, maar een demon.'
Alsof een geest niet erg genoeg is.
Wat is een demon?
'Die zijn… Die zijn veel enger.'
'Bovendien…' 'Hoe is hij?'
'Een beetje als Gollum, maar dan gruwelijker.
En groter.'
'Dus wat nu?' 'Hij hoeft geen verdiensten meer.'
'Hoe komt hij hier?' 'Iemand heeft je vervloekt.'
Dat is uit de hand gelopen.
'Een vloek? Wat moet ik doen?'
'Laat me even mediteren. Wacht maar even buiten.'
Bee zat zo te mediteren. Wat later riep hij me weer binnen.
'Er is een vervloekt voorwerp in je kamer. Ik zag een rode inscriptie.'
O, jee. M'n kamer heeft een bed, een nachtkastje en een flatscreen-tv.
Verder niks. Heel minimalistisch.
'Waar dan?' 'Laten we onder het bed kijken.'
Onderop het bed zien we 'n rode inscriptie van de Khmer. Ik was van: 'Echt?'
Bee zei: 'Wacht, ik zie er nog een.'
We keren het bed om, staat er nog een onderop.
Twee onderop het bed. Ik stond versteld. Dit kon toch niet waar zijn?
Maar Bee zag er nog een. Terwijl er verder niets in m'n kamer stond.
Onderop het nachtkastje was er nog een. Zelfde handschrift, ook in het rood.
Ik dacht: wat is dit? Niet te geloven.
Ik vroeg me af of de timmerman het had gedaan.
Een Cambodjaanse timmerman misschien, die graag graffiti maakt.
Misschien laat hij overal etsen achter.
Maar het bed en het nachtkastje had ik niet tegelijk gekocht.
En toch dezelfde inscriptie.
Bee zei: 'Iemand heeft je vervloekt en die demon aangeroepen…
…om jou te achtervolgen.'
Serieus? Maar wat moet ik eraan doen?
'Ik zie de dingen, ik kan ze niet oplossen.'
Wat zou jij doen als iemand je vertelde dat je vervloekt was?
Je kunt niet zomaar de Khmervloek-ophefdienst bellen.
Ik weet niet wat ik doen moet. Daar ben ik mooi klaar mee.
Bee ging terug naar z'n koffietentje en ik mocht het zelf oplossen.
Shit. Wat moet ik nou doen? Ik heb een demon in huis.
Nu nog steeds.
Ik kan dit niet toestaan, maar ik moet wel.
Want ik weet geen oplossing.
Ik vroeg Bee voor hij z'n auto stapte:
'Weet je geen manieren om dit op te lossen?'
Bee zei: 'Denk eens terug. Ik zie de datum 7 september, zeven jaar geleden.
Toen is die vloek uitgesproken.'
Zeven jaar geleden? Zeven uur geleden kan ik me al amper herinneren.
Maar goed, hij waart nog steeds rond. Hoe ik het volhoud?
Dat dank ik aan m'n priesterwijding.
Na m'n wijding merkte ik dat onze geest als een spier werkt.
Hoe meer je hem oefent, hoe sterker hij wordt.
Na m'n wijding… Laten we zeggen dat ik wel erger heb meegemaakt.
M'n tempel was in het Phan-district.
Op een kleine heuvel midden in het bos.
En…
…ik zat afgelegen.
Mijn hutje was 500 meter weg van de andere monniken.
Ik wilde een nederig bestaan.
Weinig elektriciteit, alleen… Kijken of ik dat kon volhouden.
In het begin was het heel zwaar.
Er waren zes honden in de tempel.
Ze bleven maar huilen naast mijn hut.
Ze huilden steevast rond half acht of acht uur 's avonds.
Dan barstte het los.
Het was net een horrorfilm.
Precies een horrorfilm.
En niet maar één hond.
Een hondenkoor.
Een heel orkest.
Ik was doodsbang.
Het was ook geen paartijd of zo.
Dat gehuil was doodeng.
Na de eerste paar nachten vroeg ik een van de oudere monniken waarom ze huilden.
Die stelde me gerust. Hij zei dat ze waarschijnlijk geesten zagen.
Een lange demon die verdiensten vroeg.
Een andere monnik zei:
'In het dorp beneden heeft iemand zich ooit opgehangen.
Misschien is dat de lange demon…
…die verdiensten vraagt van een pas ingewijde monnik.'
Daar zat wat in.
Misschien was het die lange demon, want een gewone geest had niet zo'n hoge stem.
Lange demon, hoge stem, toch?
Die honden waren waarschijnlijk van: 'Zie je het ook?
Ja, ik ook.
Zo hoog als een gebouw van acht etages.'
Dagen en maanden gingen voorbij.
M'n geest werd sterker, dus ik dacht: laten we het uitpraten.
Want na de ochtendviering moest ik mediteren. En dat geluid leidde af.
Het was te dichtbij.
Ik sloot in gedachten een pact met de demon.
Oké, Lange Demon.
We kennen elkaar niet, Lange Demon. Het is een eer dat u er bent.
U wil verdiensten, toch?'
Ik zal m'n verdiensten aan u opdragen, zodat u rust vindt.
Maar als u ze heeft, kunt u dan stil zijn?
Dit speelde zich allemaal in m'n gedachten af.
En zodra dat verzoek om stilte zich in m'n hoofd aandiende…
…vielen die huilende honden stil alsof iemand de stekker eruit had getrokken.
Dat bevestigde voor mij dat het inderdaad een demon was.
Wat werd die demon vervolgens verwend.
Elke avond rond half acht naast m'n hutje kreeg hij de ene na de andere verdienste.
Als we iets steeds opnieuw doen, went onze geest eraan.
Dus die demon in huis valt eigenlijk best mee.
Ik heb erger meegemaakt.
Toen ik na m'n uittreden thuiskwam, maakte ik een praatje met m'n demon.
Die oude Thaise man.
Ik deed de deur dicht, het licht uit en mediteerde.
Ik begon een gesprek.
Ik gokte dat hij ongeveer daar zat.
'Misschien heeft iemand je gestuurd. Doe maar wat je is opgedragen.
Als je me moet wurgen of moet verschijnen, doe het dan.
Ik wacht hier op je.'
Ik bleef mediteren en wachten tot hij me zou wurgen.
Werkelijk waar. Ik had iets van: kom maar op.
Als ik gewurgd wordt door een geest, dan moet het maar.
Ik heb veel gedaan in m'n leven, dus doodgaan is niet erg.
En gewurgd worden door een geest is wel klassiek, hoor.
Dat is nog nooit vertoond.
Een uur ging voorbij. Hij kwam niet.
Twee uur later, nog niks.
Meer dan twee uur en hij kwam nog niet.
Ik stopte met mediteren en ik besefte, hm.
Dus je kunt alleen kabaal maken, maar me niet doden.
In dat geval zijn we compatibel.
Dat is wel te overzien. Klop jij maar. Ik leef gewoon verder.
Kijk vooral hoe ik slaap. Dat is allemaal wel te doen.
Ik heb een gebogen lamp bij m'n bed. Nog een erbij kan geen kwaad.
En zo leven we nog steeds samen. Ik heb geen problemen meer met hem.
Ik kleineer hem zelfs in gedachten. Is dat alles wat je kunt?
Als ik een geest was, bleef het niet bij kabaal als ik bij iemand ging spoken.
Als je op mijn begrafenis m'n kist opent zonder toestemming, kom ik bij je spoken.
Geesten hebben namelijk krachten. We nemen de basisbeginselen van geesten even door.
Voor niet-gelovigen is het een leuk verhaal.
De krachten van geesten verschillen in sterkte.
Zoals je meer of minder geld kunt hebben en koopkracht verschilt van mens tot mens.
Een dorpsoudste heeft alleen macht over dat dorp.
Gouverneurs hebben meer macht.
En de minister-president heeft heel veel macht.
Genoeg om een heel land te leiden.
Maar als ze die macht misbruiken, wordt het land zoals het nu is.
Geesten hebben vele krachten. Ze kunnen je beïnvloeden of bezeten maken.
Ze kunnen je verblinden, verdoven. We kennen de verhalen.
Als je in een hotel komt, gaat de kraan ineens aan.
Dat kunnen geesten. De kraan aan, het licht uit.
De tv aan. Lichten uit in het hele gebouw.
Hun krachten en kuren variëren.
Ze duiken vlakbij op, laten hun binnenste of benen zien of verlammen je in je slaap.
Geesten hebben krachten.
Als ik doodga, denk ik dat ik bijzondere krachten zal hebben.
Als je de wc doortrekt, laat ik hem overstromen.
Hoe meer je doortrekt, hoe erger.
En als je uit het hokje komt, komt net de volgende persoon eraan.
Dan ben jij die erge smeerpoets.
Zo spook ik rond, met kleine, pijnlijke plaagstootjes.
Dat bidet dat het prima deed?
Ik zorg dat het water er ineens traag uit drupt.
Zodat je een kommetje met je hand moet maken.
Of ik maak de waterstraal zo hard dat je aambeien in tweeën worden gesneden.
Bij de tientallen wc's in winkelcentra zorg ik dat alle deksels omlaag gaan.
In Japan betekent een gesloten wc-deksel als je het hokje betreedt…
…dat de wc net is schoongemaakt.
Dat jij 'm als eerste gebruikt. Japanners zijn goed van vertrouwen.
In ons land geeft een gesloten wc-deksel…
…een heel andere boodschap af.
Ik ga ze allemaal sluiten.
Waarom? Voor de pure sensatie van het goud zoeken.
Wat tref je aan?
Goudklompjes?
Goudstaven?
Of gouden snuisterijen?
Als je 'n antigen-test nodig hebt, zorg ik in het ziekenhuis dat de verpleegkundigen…
…het wattenstaafje andersom gebruiken.
Ik ben in zo'n drive-through covid- teststraat geweest waar je in de auto zit.
Dat was aan het begin van de pandemie.
Je moest in de auto blijven.
Een van top tot teen ingepakte verpleegkundige nam het monster.
Ken je die monsternemers?
Volgens mij waren die in een vorig leven Olympische schermers.
Hebben ze er speciaal op getraind?
Hoe ze dat ding erin steken. Je deinst vanzelf terug. Ik wel.
Ze zeiden: 'Niet terugtrekken.'
Ik kon niet anders, na die uitval van jou.
En ze volgen je helemaal met dat wattenstaafje.
Ik wilde ze wegduwen met m'n schoen.
Je zit twee centimeter van m'n hersenen.
Het is echt niet zo moeilijk.
Wie het bij zichzelf heeft gedaan, weet dat.
Je weet precies hoe diep je moet gaan.
Het gaat in twee gedeelten. Eerst doe je je hoofd achterover.
Dan gaat het door de mysterieuze zone.
Daarna kom je in de buurt van de nasofarynx.
En als je die raakt, voel je dat meteen.
Je draait het wattenstaafje rond.
En dan komen de tranen.
Wat een gelukzalig gevoel. Werkelijk.
Ik ben een oude man die niet seksueel actief is. Zo kom ik aan m'n trekken.
Drie à vier keer per dag met het wattenstaafje.
Als je dol bent op designertassen, ga ik je kind beheksen, je neefjes en nichtjes.
Die limited-edition tassen van alligatorleer?
Ik laat je kind er met een pen op schrijven.
Als je het ziet, ga je van: 'Nee, nee, nee, nee, nee.'
Met van die heerlijk dunne balpennen, zodat je er helemaal in blijft.
Van die dunne krassen, dames, waar je niet meer van kan slapen.
Hoewel niemand anders het ziet, alleen jij.
Zodat je die kant van de tas verstopt.
En overweegt om hem in Parijs te laten repareren.
Het is als een doorn in je hart.
Ik ga dus pijnlijk spoken.
Als je bij het winkelcentrum achteruit een parkeerplaats in rijdt…
…stuur ik je een urgent telefoontje.
Je parkeert, stapt uit.
Na het winkelen kom je terug. 'Waar sta ik ook weer?'
En dat je het kaartje niet kan vinden, maar het thuis in je portemonnee vindt.
Zo zal het gaan.
Als je man een bonus krijgt en je denkt dat hij je meeneemt op een reisje…
…misschien naar de Malediven…
…dan zorg ik dat hij een grote motorfiets koopt.
En voor jou een stomme helm en een leren pak dat je nooit of te nimmer draagt.
Je man voelt zich supercool op z'n motorfiets.
Een beetje als Andy Lau.
Terwijl jij je krampachtig vastklampt.
Je man vindt zichzelf cool en jij moet het ermee doen.
Zonder jou weet hij niet waar hij naartoe moet.
Het is plakkerig en heet. Je gaat mee. En dan wil hij lange ritten maken.
Bangkok naar Chiang Rai misschien?
Jullie helmen botsen steeds als hij remt.
Als je slecht slaapt, kom ik niet zo.
Dan word ik een mug. Eentje maar.
Als het licht uitgaat, kom ik eraan.
Zodat het licht aan moet om me te zoeken.
Succes ermee.
Je denkt dat je me hebt, maar als je kijkt, ben ik er niet.
Als je bang bent voor gekko's, dan beheks ik een gekko…
…en plak die aan het autoraam.
Op de tolweg zie je me ineens met m'n rood-groene buik.
Op de tolweg. Geen ontkomen aan.
Je sproeit met ruitenwisservloeistof.
Pak aan. Zit hij er nog? Grof geschut: ruitenwissers.
Dood aan de gekko. Wat, zit hij er nog?
Hij zit nu op het zijraampje.
Nog dichterbij dan eerst.
Je doet het raam naar beneden in de hoop dat de gekko dood neervalt.
Maar hij komt naar binnen.
Als je je sokken wast, raak je er altijd een kwijt.
In de wasmachine. Vooral die met je lievelingstekenfilmfiguren.
Je laadt de wasmachine uit en één sok is verdwenen.
Dan nog een en nog een.
Nu heb je alleen nog enkele sokken. En daarmee loop je voor gek.
Je bewaart die enkele sokken braaf.
Een halfjaar later heb je de bijpassende sokken nog niet.
Je hebt de hoop opgegeven en gooit ze weg.
En dan geef ik je de ontbrekende sokken terug.
Je komt aan het eind van de maand in de supermarkt.
De Big C of Tesco Lotus.
Ook daar zal ik je plagen.
Er staat een oud dametje voor je bij de kassa.
De caissière zegt: 'Mevrouw? Deze mango heeft geen streepjescode.'
Dat wordt wachten. Ze wil hem niet gaan wegen.
Er is geen ander personeel aanwezig.
Uiteindelijk hak je de knoop door…
…en ga je in de andere rij staan wachten.
Eindelijk.
'Beste klant, we hebben een speciale actie voor het wasmiddel in uw wagentje.
Twee halen, een betalen.'
Ja, en? 'Als u wilt, kunt er nog een gratis bijhalen.'
Je hebt haast.
Maar bent ook inhalig.
Inhalig wint. Je gaat uit de rij.
Als je terugkomt, zijn alle rijen superlang.
Je ziet een oud dametje in de kortste rij en sluit aan.
Maar haar wagentje is overladen.
En bij het betalen gebruikt het dametje kassaboncoupons.
De dames hier weten wat ik bedoel.
Op iedere 800 baht krijg je 40 baht korting.
Trek er maar even voor uit.
Nu moet de caissière alle boodschappen in groepen van 800 baht indelen.
'650 baht… 680… Geef die kool eens aan.
O, met de kool erbij is het 900. Haal maar weer weg.
Ruil maar met de thee. Geef nu het wasmiddel eens aan.
Invoeren. Wissen. Invoeren. Wissen.
O, god. Ik wil hier weg.
De eerste 800 is gedaan, maar er volgen er nog vele.
Ze krijgt nog veel meer coupons. Het rekenen gaat maar door.
De ene na de andere kassabon.
Bijna klaar. Eindelijk de laatste.
'Dat is 650 in totaal. Pak nog wat dingen om tot 800 te komen.'
En maar wachten tot jij aan de beurt bent.
Eindelijk ben je aan de beurt. Je stapt naar voren.
En dan zet de caissière die houten driehoek neer.
'Mijn dienst zit er op. Sluit maar hiernaast aan.'
Wat ik niet wil doen, vermijd ik.
Maar wat ik nog nooit heb gedaan, wil ik proberen.
Ik hoef niet per se de rest van m'n leven de wereld rond te reizen.
Of te bungeejumpen.
Ik hou meer van mysterieuze dingen.
Ik heb interesse in dingen waarvan je je afvraagt of ze waar zijn.
Zoals naga's.
Zijn naga's echt?
Ik ging verdiensten verwerven in Chiang Rai.
Ik ging met Kong Huayrai en z'n vrouw…
…en Palmy en Jae Nam, ter sponsoring van een Boeddhabeeld.
Eenmaal daar vroeg de abt van een klooster in de provincie Nan…
…om een donatie, dus ik gaf een bijdrage.
Hij bedankte me voor m'n bijdrage aan de monnikenverblijven.
'Wil je misschien naar het klooster komen? De Heer Naga heeft een geschenk voor je.'
'Een geschenk van de Heer Naga?'
'Ja, ik zal het de Heer Naga zelf vragen.'
Ik was van, eh… Ik vroeg het Palmy.
'Zullen we een geschenk van de Heer Naga gaan halen?'
Ze zei: 'Is die dan echt?
Want dan is 't het proberen waard.'
'Zullen we?' Dus we gingen.
Met z'n allen in een busje van Chiang Rai naar Nan.
Het duurde vier uur.
Het klooster was in de bossen van Nan.
Het was zes uur 's avonds. Het schemerde.
Het klooster was nog in aanbouw, midden in het bos.
Het was pas gebouwd, deels van beton, deels van hout.
Het was ongeveer zo lang als het podium.
Het deel naast de monnikenverblijven…
…werd het paviljoen waarvoor we geld gegeven hadden.
Tien meter ervandaan was een lotusvijver zonder lotussen.
Het was een oude lotusvijver ter grootte van een basketbalveld.
Bij het monnikenverblijf stond een tafel.
Daarop lagen rijstoffers in de vorm van een naga.
Er stond ook een speaker ter hoogte van die kruk met een microfoon erop.
Er waren rode en oranje lichtjes om de abt door het bos te leiden.
Toen we aankwamen, dachten we: wat afgelegen.
De zon ging onder, het werd donker.
Er waren twee monniken: de abt en de prior.
De prior verzorgde de ceremonie en de abt vroeg ons om te gaan zitten.
We babbelden wat, we kregen wat water.
De prior zei: 'De Heer Naga brengt z'n geschenk om 21.00 uur.'
Dus we kletsten wat. Je kon nergens eten in dat bos.
We praatten.
We hingen wat rond tot 21.00 uur.
De prior kwam en zei: 'De Heer Naga wil het uitstellen tot 22.00 uur.'
We vroegen waarom.
'De Heer Naga zegt dat iemand hier geen respect toont.
En dan krijg je geen geschenk.'
Ik wist niet wie het was. Je kunt moeilijk vragen: 'Heb jij geen respect?'
Dus wachtten we tot het tien uur werd. We praatten wat met de monniken.
De abt zat hier, Kong Huayrai zat daar, Jae Nam hier en ik zat hier.
Palmy stond in de deuropening tussen binnen en buiten.
Palmy stond zo.
Kong zei tegen de abt:
'Ik weet niet waarom, maar als ik bij de Mekong ben, krijg ik hartkloppingen.
Alsof ik zo kan flauwvallen.
Ik kan goed zwemmen, maar ben bang voor het water.'
De abt zei: 'Wist je dat je in je vorige leven een naga was?'
'Echt waar?'
'Dingen die met naga's te maken hebben, kun je goed. Zoals liedjes schrijven.'
'Inderdaad. Liedjes schrijven gaat me gemakkelijk af.
De teksten komen vanzelf.'
'Precies.'
'Je naga vrouw inspireert je. Je had vroeger een naga vrouw.
En je bent herboren als mens. Ze wacht nog op je.'
Kong zei: 'Geen wonder dat m'n relaties altijd uitgaan.'
'Ze maakt het je moeilijk.'
Ik dacht: dat is omdat je met iedereen flirt.
Kong zei: 'Nu ik getrouwd ben, ben ik bang dat we uit elkaar gaan.
Hoe kan ik dat voorkomen?'
De abt zei: 'Waarom ga je niet voor de naga zingen?
Zing het nummer dat je hebt geschreven, "Khu Khong", voor de naga.'
'Waar is ze?' 'Daar.
De lotusvijver is het paleis van Heer Naga. Daar kun je voor hem zingen.
Als hij het accepteert, komt alles goed.'
Kong geloofde hem en ging erheen.
De microfoon stond daar.
Op de speaker.
En het was donker in het bos.
Er was niet veel licht in de tempel.
Kong begint te zingen.
En niet een beetje, nee, vol overgave.
waar je ook maar liefde vindt…
Alsof z'n vrouw luisterde. Z'n naga vrouw. Z'n echte vrouw zat binnen.
het doet er niet toe wie het is
het zal er zijn en niet verdwijnen
mettertijd
Hij huilde erbij. Eerlijk waar. Heel bizar. Hij huilde onder het zingen.
Z'n stem weerklonk naar binnen.
Jae Nam zat tegenover de abt. De abt zat op een verhoging.
Er was een bedelnap met wijwater en een bundeltje bamboe.
Zoals je in een klooster verwacht.
Ineens werd Jae Nam helemaal wild, alsof ze bezeten was.
Ze zit onder de yantra-tatoeages en weet veel van zwarte magie.
Ze aanbidt heilige zaken, maar heeft ook een tijgertatoeage.
Dus Jae Nam springt buiten zinnen overeind.
Ze was een tijger.
Een tijger. Dit was niet goed.
Ze sprong overeind als in zo'n filmpje over inwijdingsrituelen.
Jae Nam was verdorie een tijger.
Ik sprong aan de kant.
Met m'n rug tegen de muur.
Iedereen stoof alle kanten op.
Buiten…
het zal er zijn
Hij had geen idee dat er binnen een tijger rondsprong.
De vloer trilde.
Ik zei: 'Eerwaarde, help ons.'
De abt greep de kom met wijwater en begon te reciteren.
Hij sproeide wijwater, maar ze kalmeerde niet.
Het was olie op het vuur. Ze werd nog onvoorspelbaarder.
Niemand durfde haar tegen te houden. 'Wat is er?'
Buiten…
Jae Nam was woest.
Ik zei: 'Help, eerwaarde.'
Het wijwater had niet geholpen. Verder wist hij het ook niet.
Hij rommelde tussen de spullen om hem heen en vond een grote schelp.
Zoals je op 't strand in Bang Saen of Rayong ziet.
Dat ding was 30 centimeter lang.
Hij wist niet wat hij deed. Hij was geschrokken.
Dus gooide hij de schelp naar Jae Nam.
De schelp raakte haar en rolde verder.
En weet je wat? De tijger raapte de schelp op.
Waarom? Om erop te blazen.
Krijg nou wat.
Er klonk geen melodie, het was alleen lucht.
Een tijger die op een schelp blies.
Buiten stond de zanger nog steeds z'n naga vrouw toe te huilen.
wat er ook gebeurt, samen staan we sterk
Palmy stond in de deuropening.
Ze zag beide gebeurtenissen tegelijk.
In het donker riep Palmy:
'What the fuck?
Too much religion.
Wat doen we hier, Note?'
Ik wist ook niet hoe het zo uit de hand was gelopen.
Jae Nam maar blazen.
Tot ze buiten adem op de mat flauwviel.
Ik dacht: wat is dit voor multiversum?
Hoe ben ik hier terechtgekomen?
Toen Jae Nam was flauwgevallen, kalmeerden de gemoederen weer.
Ze haalden wat water voor haar.
De timing was perfect. Kong was uitgezongen en kwam binnen.
Hij zei: 'Wat is er met Jae Nam?'
En met jou. Wat is er met jou?
De prior was klaar met z'n ceremonie en kwam het monnikenverblijf uit.
Perfecte timing.
'Luister, mensen. Heer Naga is er klaar voor.
Ga je geschenk maar halen.'
'Waar, eerwaarde?'
'Jongeman, ga maar in de lotusvijver.' 'Waarom moet ik daarin?'
'Dat is het paleis van de Heer Naga, z'n thuis.'
'Wij?
Moeten wij z'n huis in? Als z'n avondeten, zeker?'
Het was pikdonker. Er was geen verlichting.
We hadden alleen een zaklamp van de tempel en het licht op onze telefoons.
We waren nog verdwaasd en volgden de abt.
De abt zei: 'De dames kunnen er niet in. Dat druist tegen z'n krachten in.
Hun menstruatiecyclus heeft een negatieve impact op z'n krachten.'
Dus wij van: 'Geen meiden in de vijver. Palmy, je mag er niet in.'
Terwijl we zo bezig waren, lag Jae Nam al in de vijver.
Die zag zichzelf niet als mens, maar als tijger.
Niemand hield haar tegen. Ze kon gaan bijten.
'Eerwaarde, ze ligt al in de vijver.'
'Eh, even denken…
Het is al goed.'
In die lotusvijver moesten we van de abt hand in hand staan.
Zo liepen we van de ene kant naar de andere.
Wat we vonden, moesten we oprapen. Dat was het geschenk.
'Goed', zei de abt. 'Vanaf hier doe ik de ceremonie.'
Hij stak een kaars aan
Er floot een lichte bries.
Het getsjirp van krekels weerklonk in de duisternis.
En we waren niet helemaal op ons gemak.
Het water kwam ongeveer tot hier. We liepen over de modderige bodem.
Het was een voormalige lotusvijver.
Er waren geen nieuwe lotussen, alleen stengels.
Die voelden niet lekker aan onze voeten.
Bij elke stap kwamen er bellen naar boven. Er hing een doordringende geur.
Ik weet niet waarom we het deden, maar goed.
De abt zei: 'Goed.'
Z'n stem was zacht maar helder in de duisternis.
'Als je iets vindt, niet schreeuwen.
Geen lawaai of toestanden maken.'
Hè?
Ik sta in een vijver. Als een naga komt…
…om me heen kronkelt en m'n been verorbert, moet ik m'n mond houden?
Zal ik dan maar wegzinken?
Serieus?
Ik was in de war. Iedereen was bang. Ik, Palmy's partner…
…de chauffeur, alle mannen, begrijp je?
Er was er maar een die vrolijk was.
De ex-naga.
Kong Huayrai zwom, ging kopje onder.
Hij deed de vlinderslag. Want zo zwemmen naga's.
Hij genoot van ieder moment.
Hij ging naar huis, z'n vrouw zien.
Alleen onze zompige stappen weerklonken.
Ondertussen reciteerde de abt z'n mantra's.
Ineens zei hij:
'Juffrouw aan de waterkant…
…reciteer met mij.
Reciteer de 'Itipiso'-chant met mij.'
De vrouw aan de waterkant was niemand anders dan…
…Eve Pancharoen, alias onze Palmy.
In de pikzwarte nacht…
…in het bos…
…hoorde je Palmy's stem een nummer ten beste geven dat z'n weerga niet kent.
Over onze zompige voetstappen.
Itipiso bhagava araham
samma sambuddho
vijjacaranasampanno
sugato lokavidu
anuttaro
Het was zo bizar.
Ik dacht dat ik droomde.
Zompige voetstappen in een nagapaleis, terwijl Palmy 'Itipiso' reciteerde.
Krankzinnig gewoon.
We tastten om ons heen.
In de duisternis riep Kong ineens: 'Note. Note. Note.'
'Wat? Wat is er?'
'Hij zwom door m'n benen.'
'Wat?' 'Hij zwom door m'n benen.'
Krijg nou wat.
'Hij zwom door m'n benen.'
Hij bedoelde dat een naga tussen z'n benen zwom.
Heeft z'n kam je ballen niet doormidden gesneden?
Ik voelde me er niet beter op.
Ik was doodsbang. We knepen in elkaars handen.
Als je maar niet onder mij zwemt. En niet wurgen.
We liepen naar de overkant. Het duurde een paar minuten.
Voor we de overkant bereikten, werd het doodstil.
De abt zei: 'Niet stoppen. Blijf reciteren.'
Hij had het vast tegen Palmy.
'Ik krijg er een droge keel van.
Ik zit op Kruidje-roer-mij-niet-planten. M'n bips doet pijn.'
Itipiso…
We bereikten de overkant.
We tastten in het rond, maar vonden niks.
Ik was zo teleurgesteld dat ik naar de rand kroop. Die was 1,5 meter hoog.
Ik zei tegen de abt: 'Eerwaarde, ik heb niks gevonden.'
De abt zei: 'Hmm. Dat is nog nooit gebeurd.
Er moet iets zijn misgegaan. Heer Naga zei dat we hem niet respecteerden.
Iemand toonde hem geen respect.'
Wie?
Ik niet.
Ik kwam om te observeren.
Dus…
'Ik ga er zelf wel in', zei de abt.
Hij trok z'n gewaad uit en in z'n onderkledij ging hij de vijver in.
Wij wilden niet nog een keer.
We zaten al onder de modder en het was middernacht.
Weet je wie er met de abt meeging? Precies, die gast.
Op en neer ging hij.
Ze rommelden wat naar het einde. En ze vonden het.
Eerlijk waar.
Een kristallen bol.
Volgens de abt was hij van de Heer Naga.
Hij woog zo'n 60 kilo.
Ze visten hem op, maar hij gleed weg.
'Hij wriemelt', zei Kong.
Hij gleed steeds weg.
Het was modderig en de kristallen bol gleed weg.
Ze riepen de chauffeur om een doek te halen.
Zo droegen ze hem. Met z'n zessen. Zo zwaar was hij.
We wasten hem en zetten hem in het monnikenverblijf op een voetstuk.
We keken ernaar, van ooo en aaah.
Kong was opgetogen. Hij betuigde z'n dank en waste hem schoon.
Hij praatte maar door.
Ik wist niet wat ik ervan moest vinden.
Palmy kwam kijken.
'Mag ik hem zien?
Mag ik hem aanraken?' 'Toe maar.' Palmy erheen.
'Hebben we hier nou voor gereciteerd?
Die vind je bij bosjes bij Tha Phra Chan.'
Uiteindelijk was hij te zwaar om mee te nemen in het vliegtuig.
We moesten een wagen huren om hem van Nan naar Bangkok te brengen.
Uiteindelijk gaven we de bol aan Kong Huayrai.
Hij was in z'n nopjes.
Eigenlijk moet de voorstelling ongeveer nu eindigen.
Maar ik wil nog niet stoppen. Mag ik wat langer blijven?
Want ik moet het nog hebben over een persoon met wie ik het gehad heb.
Ik heb hem acht jaar moeten dulden.
Wat, jullie ook?
Dat meen je niet.
Hij is een beetje…
Laten we zeggen dat hij nog niet weg wil.
Psychologisch gezien wil hij zelfs dolgraag blijven.
Hoewel hij zich zegt te houden aan 'Wat de mensen maar willen, oké?'
Maar z'n gedrag laat zien dat hij tot de volgende APEC-top wil blijven.
Voor de familie-eer.
Of wil hij nog vier jaar blijven om de 12 vol te maken en een record te breken?
Aangezien hij niet weg lijkt te willen, moeten we z'n droom maar vervullen.
Laat die oude man z'n droom waarmaken.
Dan kan hij straks zonder spijt vertrekken.
Diep vanbinnen wil ik campagne voeren voor z'n volgende termijn.
Want als hij het doet, lukt 't hem nooit.
Het is oud nieuws, campagne voeren op de ouderwetse manier.
Beter bekend als 'valse beloften doen'.
Beloven dat je dit of dat zal doen.
Beloven dat je het minimumloon naar 400 baht verhoogt.
En als het niet gebeurt, discussiefora wissen.
Daar hebben we genoeg van. Tegenwoordig moet je jezelf zijn.
De mensen stemmen op jou, omdat ze goed vinden waar je voor staat.
Ik noem die vorm van marketing 'bullebakmarketing'.
Vertel de wereld wie we zijn.
Wat ik heb verzonnen voor Oom Tuu, heb ik van de gouverneursverkiezingen in Bangkok.
Geluidswagens speelden Thaise country, waarbij liedjes een nieuwe tekst kregen.
Het zijn pakkende deuntjes.
Maak vervolgens je ware kwalificaties bekend.
Wat ik hoorde, klonk zo.
Je hoort een echo.
Pro-plattelandsvibes, snap je?
Meer echo, alsjeblieft.
Dat galmt langs je huis.
ik spreek een betovering uit
vertel je hart om een oude vlam te kiezen
dezelfde premier
kom er allemaal bij
laat je stem horen
en stem op Oom Tuu
Maak dan je kwalificaties bekend.
Moedig.
Onbetrouwbaar.
We mogen voor onszelf zorgen.
Moedig.
Onbetrouwbaar.
Houdt bestaande problemen in stand. En creëert nieuwe.
Vertel wat de mensen kunnen verwachten.
Houdt bestaande problemen in stand. En creëert nieuwe.
Voorstander van transparantie.
Maar zonder controles.
Treedt problemen tegemoet met zijn volle intellect.
Alle 84.000 hersencellen.
Z'n sterkste kant… is z'n hoofd.
Z'n sterkste kant is z'n hoofd.
Z'n zwakste kant wat erin zit.
Slim met woorden.
Maar slimmer zonder.
Een premier die 's lands problemen oplost door liedjes te schrijven.
Zoveel liedjes. Maak gewoon een heel album.
Hij lost 's lands problemen op met liedjes en z'n eigen problemen met agressiviteit.
Als hij het antwoord niet weet, wordt hij boos.
De man die het land een belofte deed.
En niet alleen één land.
Hij heeft veel landen beloften gedaan.
Zoals een schuldbelofte aan Japan.
Onze schuld is nu vele miljoenen baht.
Laten we kalm blijven en samen onze schulden afbetalen.
Laten we de schulden aan onze kinderen geven.
Waarom?
Omdat onze generatie ze niet kan betalen.
We apen niemands beleid na.
Als je op Chadchart stemt, krijg je werk, werk, werk.
Maar als je op Oom Tuu stemt, mag je bidden, bidden, bidden.
En word je boos, boos, boos.
We stoppen even met de campagne.
Over naar de roddelaars op straat.
Weet je…
Er zijn twee mensen in dit land bij wie ik me opwind als ze hun mond opendoen.
En dat zijn Oom Tuu en Kratik.
Het is…
'Meneer, hoe kunnen we het fileprobleem oplossen?'
'Files zijn goed. Ze voorkomen ongelukken.'
Oom Tuu was laatst de eregast…
…op de Thailand 5G-top.
Een technologisch congres.
Hij zat een sessie voor over technologie.
En z'n gouden uitspraak was toen hij zei…
…dat hij zoveel werk had, dat als hij een computer was, hij allang was gecrasht.
Haal even diep adem en word wakker.
U bent geen computer.
Computers hebben een processor…
…en een geheugen.
U heeft geen van beide. U bent alleen het toetsenbord.
Er is niet eens een scherm.
Er is geen display met uw werk.
Sommigen zouden u een typemachine noemen. Vintage zelfs.
Is dat vervelend?
Ja, ja, driewerf ja.
Ik heb een vraag voor jullie. Stel dat je een bedrijf hebt.
Velen van jullie hebben dat ook.
Stel dat je een sollicitant kreeg.
Met een houding van:
'Dacht je dat ik dit voor m'n lol deed? Probeer jij het anders eens zelf.'
Stel dat die bij je kwam solliciteren. Zou je die aannemen?
Makkelijke vraag, toch?
En zo'n persoon werkt momenteel voor ons.
Zou hij een toekomst hebben?
Hoeveel mensen wonen er in Thailand?
Is het 67 of 76 miljoen?
Zoiets. Tientallen miljoenen mensen.
Stel dat we samen in het vliegtuig zaten.
Een gigantisch vliegtuig, Thailand genaamd.
Gewoonlijk is de gezagvoerder een ervaren piloot.
Ja, toch? Een piloot bestuurt een vliegtuig.
Maar de bekwame, capabele piloten zitten niet achter de stuurknuppel.
Wie zit er in de cockpit? Een nachtwaker.
Laat me duidelijk zijn, ik kijk niet neer op nachtwakers.
Mensen worden geboren met diverse voorkeuren.
Hou je van cijfers? Word accountant.
Hou je van rust en ongebondenheid? Word monnik.
Hou je van vechten? Word bokser. Koken? Word chef.
Ieder heeft z'n eigen ding.
Hou je van rangen, standen en discipline? Word soldaat.
Hou je van orde en veiligheid? Word nachtwaker.
De wereld heeft iedereen nodig.
Maar dat wil niet zeggen dat een nachtwaker een vliegtuig kan besturen.
Laten we even diep ademhalen.
Ons land wordt momenteel bestuurd door een nachtwaker.
Voor de fans van Oom Tuu, luister even.
Ik zeg niet dat het een slechte man is. Luister.
Ik mocht hem vroeger ook.
Hij is geen kwaaie peer.
Maar een vliegtuig besturen is iets anders dan een goeie vent zijn.
Neem een monnik die goede daden doet en zich keurig gedraagt.
Laat je die een vliegtuig besturen? Nee.
Deugden en goede daden krijgen geen Boeing van 200 ton de lucht in.
Waar het om gaat, is expertise.
Ons land wordt bestuurd door een non-piloot.
Aangezien hij niet weet hoe het moet…
Als mensen dingen moeten doen die ze niet kunnen, dan doen ze alsof.
Stel dat je chef-kok wordt.
Je kan niet koken, maar bent aangesteld. Wat doe je dan? Kokspak aan en doen alsof.
Als ze je recepten willen, doe je gek. Je overschreeuwt ze om je eruit te redden.
Stel je bent trainer, maar weet niks van voetbal.
Wat doe je dan? Net alsof.
Je ziet er niet uit in je trainingspak, roepend van: 'Hup, naar voren.'
Weet je wel iets van het spel?
Zo is dit ook. Zo bestuurt hij het vliegtuig.
De passagiers voelen dat. Ze vinden hem niet per se onaardig.
Ze vragen zich alleen af waar het naartoe moet.
Mogen we ons afvragen waar we naartoe gaan?
Als passagier wil je weten waar je gaat landen.
Als we dat vragen, gaat hij schreeuwen:
'Het is een route van 20 jaar.'
Waar houden we halt langs die route?
Als een vliegtuig in de problemen komt…
…luchtdruk, voedselgebrek of verstopte wc's, dan heeft hij geen oplossingen.
Als je niet kunt vliegen, lees je het pilotenhandboek.
Helaas is dat in het Engels.
Mijn Engels is ook niet zo best.
Maar laat degenen die het wel kunnen lezen het werk doen.
Met het lezen van een interieurblad schieten we niks op.
We gaan het vliegtuig geen likje verf geven.
Hij heeft geen oplossingen. Dus vragen we het de copiloot, die meer ervaring heeft.
We geven de copiloot een zetje, maar hij slaapt.
Eenmaal wakker zegt hij:
'Ik weet het niet.'
Ergens naartoe vliegen…
…zonder de bestemming te kennen…
En begin niet over het 20-jarenplan.
Voor jouw plan is 20 minuten al te lang.
Zo denkt ons land erover.
We weten niet waar we heen gaan.
Als je van het volk houdt, zoals je zegt…
…dan moet zowel de piloot als copiloot de schietstoel gebruiken.
Dan zetten wij ondertussen wel de autopiloot aan.
De passagiers vinden wel een geschikte piloot.
Veel mensen weten wel hoe het moet. Laat het volk het maar uitzoeken.
Doe niet van: 'Wij kiezen zelf wel iemand.'
Laat die 250 senatoren niet voor ons kiezen.
Wacht even.
Mag dit licht even aan?
Jij in het zwart. Je bent toch geen soldaat, hè?
We kunnen erover praten. Iedereen klapte, behalve jij.
Weet je wat het is…
Dit zijn niet mijn woorden.
Ik was vervloekt, weet je nog?
niets kan wegnemen…
Itipiso bhagava araham…
Ik ben mezelf niet.
Geef me niet aan, oké?
Weet je…
Ik heb nog nooit van m'n leven zoveel eensgezindheid gezien.
Ja toch? Als Oom Tuu jarig is…
…zie je het op tv op Workpoint, op Facebook…
Alle opmerkingen hetzelfde.
Ik spot met iedere regering.
Of het nu Yingluck is, Abhisit of Taksin, ik spot met ze allemaal.
Maar de eensgezindheid die ik zag…
…onder z'n verjaardagspost. Iedereen schreef: fuck you.
Dat had ik nog nooit gezien.
Ja, toch?
Iedereen zegt tegen hem: Focus en begrip.
Focus en begrip.
Wat een eensgezindheid.
Als ik na deze voorstelling uit de kranten verdwijn…
…uit de media en 't nieuws, dan zeg ik nu vast dat ik niet 't klooster ben ingegaan.
Udom heeft zich niet als monnik teruggetrokken.
Volgens mij ga jij me ontvoeren.
Even terug naar de campagne.
We zijn klaar met gekke mensen, naga's en geroddel.
Verzonnen dingen.
Verder met de campagne.
De auto rijdt verder.
Dit is een uitnodiging aan alle Thaise burgers.
Laten we samen het land beschermen…
…tegen de vooruitgang.
We beschermen het land tegen de vooruitgang…
…door op Oom Tuu te stemmen.
Oom Tuu is de beste keuze voor wie geen keuze wil.
Bedankt allemaal voor jullie komst. Jullie waren te gek.
Jullie waren geweldig. Heel erg bedankt.
Gaan jullie niet naar huis?
Nee. -Dat meen je toch niet?
Wij willen meer.
Wat is dit nou?
Wij willen meer.
Goed, nog een beetje dan.
Kleren uit.
We blijven tot de ochtend.
Meneer de soldaat…
…ga de troepen maar klaarzetten.
Er is maar één uitgang. Ik kom hier niet meer weg.
Een stand-upcomedyshow eindigt meestal met gelach, zoals jullie zagen.
Maar ik ben nu oud genoeg om er een ander einde aan te maken.
Geen einde aan m'n leven.
Ik heb een les geleerd die ik met jullie wil delen.
Sinds ik besef dat ik niet lang meer op aarde zal zijn…
…is het leven een stuk makkelijker.
Ik ben minder nieuwsgierig naar anderen.
Ik ben nu vaker nieuwsgierig naar mezelf.
Ik ben er eindelijk achter…
…wat ik werkelijk wil doen.
En wat ik voor anderen wil doen.
Of voor anderen wil zijn.
De uitdrukking 'dat werkt voor mij' heeft me veel geholpen.
Dit werkt voor mij.
Of het nu in is of uit, nieuw of oud, open of dicht…
…hier of daar, cool of luxe, dat doet er voor mij niet toe.
Misschien is iets cool voor anderen, maar werkt het niet voor mij.
Neem die superauto's met vleugeldeuren.
Cool voor anderen, maar werken niet voor mij.
M'n moeder kan moeilijk instappen. Ik kan moeilijk instappen.
M'n vrouw en kinderen kunnen ze niet gebruiken.
Waar parkeer je hem op de markt?
De vleugels slaan de parasols om.
Het werkt niet voor mij.
Als je je moeder dankbaarheid wilt betuigen…
…kun je een stapel geld voor haar neus gooien en zeggen: 'Dit is mijn dank.'
Het is aardig, maar het werkt niet voor mij. Ik maak het liever over.
Als we geen geld hebben, kunnen we haar voeten masseren…
…terwijl zij de talentenshow Mic On Debt Off kijkt…
…waarin Ryan al een eeuwigheid kampioen is.
Alle mensen hebben hun eigen concept van comfort, geluk en succes.
Concepten die binnen hun leven passen.
We kunnen andermans kleren lenen en dragen.
Stel dat we een outfit leenden van Ice Apitsada.
Een bodysuit waar je alleen inkomt als je je met olie insmeert.
Dat is cool voor haar, maar probeer daar maar eens in te komen.
Het past ons niet. Wij hebben dingen die werken voor ons.
Het probleem voor de meeste mensen tegenwoordig…
…is dat we andermans ideeën over succes, geluk en comfort overnemen.
Iedereen wil een goed leven en megarijk worden.
Miljardair in een nacht, zoals die zelfhulpboeken beweren.
Zoals coaches je leren en podcasts je vertellen.
Of YouTubers die willen dat je rijk wordt. Verbind je met het universum.
Bevrijd je geest en laat het geld neerregenen.
Vraag het universum om je binnen 72 een fortuin te sturen.
Is het universum zo plooibaar?
Laat het dan de gameverslaving van je partner oplossen.
Zorgen dat je kinderen hun rommel opruimen.
Als 't zo simpel was, was iedereen rijk. Was er geen klassenverschil.
Wie bestuurt er dan onze taxi's? Onze treinen?
Wie maakt ons eten en dient het op?
De wereld is bevolkt door mensen in allerlei situaties.
Word wakker.
Eén procent van de mensen op de wereld…
…één procent van de mensen in dit land is megarijk.
Het leven is als een marathon.
Van de 10.000 haalt er maar één de finish.
Bij een marathon komen nooit…
…tienduizend mensen tegelijk over de streep.
Word wakker. Dat is niet echt.
Dat is die ene procent.
Die megarijke mensen met een goed leven die foto's op Instagram posten?
Laat ze rijk zijn. Wees blij voor ze.
We hoeven hun kleren niet te dragen.
Wat zou het dat ze superrijk zijn?
Wij zijn niet zo rijk, maar gelukkig op onze manier.
We hebben volop vrienden, zijn gezond, hebben volop plezier.
We zijn rijk op onze manier.
Die ene procent waar we zo jaloers op zijn…
…heeft misschien geen vrienden, is misschien niet gezond…
…heeft geen plezier, geen bewondering.
Dat is pas arm zijn.
Wij zijn rijker.
De dood is niet eng. Helemaal niet.
Wat enger is, is leven en ongelukkig zijn.
Niet doen wat bij jou past. Niet doen wat werkt voor jou.
Iets doen wat je niet met liefde doet.
Als je niet bent wie je werkelijk bent…
…dan ben je niet meer dan een levend lijk.
Onthoud dat goed.
Dat werkt voor mij.
Leef je leven op een manier die werkt voor jou. Tot ziens.
Ondertiteld door: Edward Rekkers