Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Ένα χειροκρότημα για τον Ούντομ Ταεπάνικ!
Μόλις είδα τις επιγραφές νέον.
ΕΙΣΑΙ ΓΛΥΚΑΣ
Ευχαριστώ πολύ.
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ
Μου έλειψε η σκηνή.
Κι εμάς μας έλειψες.
Είμαι πανευτυχής.
Μπορώ να…
Μπορώ να έχω κι άλλους προβολείς πάνω μου;
Το λαχταρούσα αυτό.
Τώρα καταλαβαίνω πώς νιώθει ο Σρισουγουάν Τζανιά.
Καταρχάς, να ζητήσω συγγνώμη
για όλες τις διαδικασίες που περάσατε για να έρθετε εδώ.
Πρέπει ν' ακολουθούμε τα κυβερνητικά μέτρα.
Μπορεί να γίνει λίγο ενοχλητικό.
Είχε πολλή κίνηση.
Γίνεται διαδήλωση
εναντίον κάποιου που θέλουμε να φύγει.
Λοιπόν…
Ας συγχωρέσουμε τους διαδηλωτές, αφού διαδηλώνουν εκ μέρους μας
ενώ εμείς είμαστε εδώ και χαλαρώνουμε.
Υπόσχομαι ότι σιγά-σιγά θα σας κάνω να νιώσετε καλύτερα.
Αν δεν ακολουθούσαμε τους κανονισμούς, θ' αναβάλλαμε πάλι το σόου.
Η ομάδα μου με ικέτευσε ν' αφήσω τον ναό για να κάνω το σόου.
Ήταν εκεί ολόκληρη η εταιρεία.
Ολόκληρη η εταιρεία καθόταν εκεί και με ικέτευε,
"Πρέπει να βγάλεις τα ράσα.
Αλλιώς δεν θα προλάβεις να προετοιμαστείς για το σόου".
Αν έβγαζα τα ράσα και το σόου αναβαλλόταν πάλι,
μάλλον δεν θα ξανάβγαινα από το μοναστήρι.
Όταν ήμουν μοναχός, έμαθα πολλά.
Ήταν απ' τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει.
Πολλές αξέχαστες ιστορίες.
Μα η πιο αξέχαστη συγκεκριμένα ήταν
ο στοχασμός επί του θανάτου.
Οι δάσκαλοι πάντα έλεγαν
"Θα πεθάνουμε σύντομα".
Όταν το επαναλαμβάνεις κάθε μέρα, το εσωτερικεύεις.
Μετά το συνειδητοποίησα.
"Θεέ μου. Θα πεθάνω σύντομα".
Γεννήθηκα. Τώρα γερνάω.
Αρρώστια.
Τώρα είμαι στο στάδιο της αρρώστιας.
Όσοι είναι πάνω από 50 ταυτίζονται.
Βιώνουμε πράγματα όπως
πόνο στα γόνατα, στα πόδια, προβλήματα στη σπονδυλική στήλη,
δυσπεψία, καούρες.
Κάνουμε εξετάσεις, πράγματα που δεν φανταζόμασταν,
όπως αντιτετανικό εμβόλιο, εμβόλιο για τον έρπητα ζωστήρα,
κολονοσκόπηση, όπου ένα σωληνάκι
μπαίνει στο στόμα, κι ένα άλλο στον κώλο.
Συναντιούνται στη μέση.
Αν με ρωτάτε, ποτέ δεν θα ήθελα να το κάνω.
Μα όταν έρχεται η ώρα, απλώς πρέπει.
Πρόσφατα πέρασα πολύ άσχημα.
Έκανα εξέταση προστάτη.
Οι νέοι δεν θα καταλάβετε.
Στην ηλικία σας, δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτό.
Μα όταν φτάνεις τα 50, είναι αναγκαίο.
Πάντα πίστευα ότι στην εξέταση προστάτη
ο γιατρός παίρνει το στηθοσκόπιο…
και ψηλαφίζει τους όρχεις
να δει αν χτυπούν
στον σωστό ρυθμό, ή αν έχεις καρκίνο.
Καμία σχέση, όμως.
Σου χώνουν ένα δάχτυλο
στον κώλο.
Όταν το έμαθα, είπα "Αν είναι δυνατόν.
Αποκλείεται".
Καταλάβατε;
Έπρεπε να βρω αμέσως άντρα γιατρό.
Δεν θ' άντεχα γυναίκα γιατρός…
να το κάνει αυτό.
Εσείς οι γυναίκες ταυτίζεστε.
Όταν κάνετε τεστ ΠΑΠ με τα πόδια στους αναβολείς,
δεν θα θέλατε να σας το κάνει άντρας γιατρός.
Ακόμα πιο ντροπιαστικό αν είναι ωραίος.
Δεν είναι καν ο άντρας σου. Δεν ξέρεις γιατί σε νοιάζει.
Τα ίδια κι εγώ.
Οπότε έψαξα άντρα γιατρό στο ίντερνετ.
Βρήκα τον δρα Αρκανέι.
Πήρα, έδωσα τ' όνομά μου, και είπα ότι θα πάω.
Είδε το όνομα "Ούντομ Ταεπάνικ".
Και είπε "Κύριε Νοτ,
όταν έρθεις, μπορείς να φέρεις και την πραμάτεια σου;
Ας πούμε, μερικά σετ δώρων;
Τις κουβέρτες, τις κούκλες, τις κούπες, φέρ' τα κι αυτά".
Και είπα "Είστε θαυμαστής; Χαίρομαι".
"Όχι, είναι η βοηθός μου, η νοσοκόμα.
Σε λατρεύει. Είναι μεγάλη θαυμάστρια.
Είναι μεγάλη φαν.
Θα έχει τα βιβλία σου, τα παλιά σου CD για να τα υπογράψεις.
Φέρε την πραμάτεια σου".
Έτσι κι έκανα.
Όταν έφτασα, η βοηθός περίμενε στο πάρκινγκ να με υποδεχτεί.
Ξέρετε πώς κάνει ένας θαυμαστής που γνωρίζει τον διάσημο που έχει ερωτευτεί.
Δεν μπορούσε να κάτσει ακίνητη. Έλεγε "Νοτ!"
Έλεγε "Νοτ" με τσιριχτή φωνή.
Βγάλαμε φωτογραφίες. Της έδωσα τα δώρα,
αυτόγραφο, τα πάντα.
Ό,τι θέλει ο φαν. Ήταν πανευτυχής.
Και μετά με πήγε στο εξεταστήριο.
Δεν ήταν πολύ μεγάλο.
Ένα δωμάτιο όπως θα το περιμέναμε.
Μετά μου ζήτησε να βγάλω το παντελόνι.
Έβγαλα το παντελόνι και φορούσα την μπλούζα.
Μου ζήτησε να ξαπλώσω
με τα χέρια γύρω απ' τα γόνατα.
Πω πω. Τεράστια συμμετοχή στην αίθουσα.
Θα σας πω κάτι.
Θέλω να με καταλάβετε.
Το σταντ-απ αυτήν τη φορά είναι μια νέα εμπειρία για μένα.
Κανονικά, όταν κάνω σταντ-απ, βλέπω το κοινό να γελάει
ή βλέπω την έκφρασή τους, οπότε καταλαβαίνω αν πιάνουν τα αστεία.
Μπείτε στη θέση μου.
Όταν κοιτάζω κάτω από δω, είναι όλα μαύρα κι άραχνα.
Μόνο μάτια βλέπω.
Και το μόνο που κάνουν
είναι να με ακολουθούν αριστερά δεξιά, δεξιά αριστερά.
Δεν πετάγονται τα μάτια σας να καταλάβω αν πιάνετε το αστείο.
Ήδη είναι δύσκολο να κάνεις τους άλλους να γελάνε.
Μα είναι πολύ πιο δύσκολο όταν γελάνε και το κρύβουν.
Σαν να λένε "Δεν θα σου πω. Χέστηκα".
Τώρα βλέπω… Όπως αυτή η κοπέλα εδώ.
Βλέπω μόνο τα μάτια και…
Σαν να λέει "Χέστηκα".
Πολύ τρομακτικό.
Γι' αυτό, όταν σας ρωτάω κάτι, ν' ανταποκρίνεστε.
Λιγάκι.
Κάντε μου τη χάρη. Για να ξέρω ότι πιάνετε το αστείο.
Αυτό είναι.
Είστε πολύ ευγενικοί. Ευχαριστώ πολύ.
Καλύτερα τώρα.
Λοιπόν, ο γιατρός μού είπε να ξαπλώσω με τα χέρια γύρω από τα γόνατα έτσι.
Φανταστείτε, δεν φοράω παντελόνι. Η κωλοτρυπίδα μου είναι εδώ ακριβώς.
Ξάπλωνα έτσι.
Ήμουν αγχωμένος μην μπει κάτι στην κωλοτρυπίδα μου.
Και μετά άκουσα τον ήχο των γαντιών λάτεξ.
Φσιτ. Φσιτ.
Εκείνη τη στιγμή,
νόμιζα ότι ο γιατρός
είχε ήδη βάλει βαζελίνη.
Τώρα,
συνειδητοποίησα μόλις…
Επικρατούσε ησυχία.
Αλλά συνειδητοποίησα μόλις ότι δεν ήμασταν μόνοι με τον γιατρό στο δωμάτιο.
Αισθανόμουν ότι
υπήρχε μια ενέργεια,
μια πολύ δυνατή ενέργεια.
Είμαι έτσι, κι αισθάνομαι ότι δεν είναι μόνο ο γιατρός εκεί.
Υπήρχε κάτι που εξέπεμπε μια πολύ δυνατή ενέργεια.
Οπότε έριξα μια ματιά.
Να τη: η θαυμάστριά μου.
Η θαυμάστριά μου στεκόταν κοντά στον κώλο μου.
Σε απόσταση αναπνοής.
Είδα το πρόσωπό της, και με θαύμαζε!
Το φαντάζεστε;
Δεν έπρεπε να συμβαίνει αυτό.
Οπότε κάλυψα τον κώλο μου.
"Γιατρέ, περίμενε".
"Τι έγινε;"
Είπα "Δεν το θεωρώ σωστό".
"Ποιο πράγμα;"
"Να είναι η νοσοκόμα εκεί".
Είπε "Έλα τώρα. Θαυμάστρια είναι. Άσ' τη να βλέπει".
Μια θαυμάστρια δεν θα 'πρεπε να βλέπει κάτι τέτοιο.
Δηλαδή,
αν η κωλοτρυπίδα μου ήταν μάτι,
κοιτιόμασταν στα μάτια.
Μια θαυμάστρια δεν θα 'πρεπε να βλέπει κάτι τέτοιο.
Δεν ξέρω τι εντύπωση είχε για μένα πριν από αυτό.
Τι θυμάται από μένα.
Αλλά όταν μια θαυμάστρια βλέπει την κωλοτρυπίδα σου,
την τριχωτή σου κωλοτρυπίδα…
Φανταστείτε αυτό.
Πείτε ότι θαυμάζετε τον Νοντ Τανόντ,
τον Τικ Τζετσάνταπορν,
ή ίσως τον Ναντέκ.
Και
είστε νοσοκόμα,
κι ο κώλος του Νοντ Τανόντ είναι ακριβώς εδώ.
Αν δεις τέτοια εικόνα,
αποτυπώνεται στον εγκέφαλο.
Και την επόμενη φορά που πας σε συναυλία του
ή τον προσπερνάς σ' ένα πολυκατάστημα,
δεν βλέπεις μόνο τον Νοντ Τανόντ,
αλλά βλέπεις τον Νοντ Τανόντ
και την τριχωτή κωλοτρυπίδα του.
Τα τραγούδια του δεν θ' ακούγονται πια ίδια.
Είπα "Όχι, γιατρέ. Δεν μπορεί να γίνει αυτό.
Θα της ζητήσετε να φύγει;"
"Και πώς θα γίνει; Κάποιος πρέπει να κρατά τη βαζελίνη".
Είπα "Θα τα καταφέρουμε οι δυο μας.
Ορίστε. Βάλτε μέσα το χέρι σας".
Η νοσοκόμα χασκογελούσε
καθώς έβγαινε έξω.
Δεν ξέρω αν το κατέγραψε όλο αυτό.
Αφού έβαλε λίγη αλοιφή,
ο δρ Αρκανέι
έχωσε το δάχτυλό του στην κωλοτρυπίδα μου.
Θεέ μου.
Αυτή η τρύπα ήταν πάντα έξοδος.
Είναι μονόδρομος.
Δεν μπήκε τίποτα στην αντίθετη κατεύθυνση.
Θεέ μου. Όταν άρχισε να μπαίνει μέσα, εγώ έκανα "Ωχ!"
Ήταν πολύ δυσάρεστο.
Δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Όταν μπήκε μέσα,
είπε "Χαλάρωσε.
Ήρεμη εκπνοή. Η πρώτη φορά είναι πάντα η πιο δύσκολη".
Μετά το έχωσε έτσι, μέχρι μέσα.
Θεέ μου! Έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου.
Το έχωσε μέσα.
Κι όχι μόνο αυτό. Μετά στριφογυρνούσε το δάχτυλο.
Ο προστάτης είναι
σαν κάσιους.
Είναι δύο.
Ο γιατρός ψηλαφίζει για εξογκώματα.
Αν υπάρχουν εξογκώματα, είναι πιθανό να έχεις καρκίνο.
Μπορεί να χρειαστείς επέμβαση.
Ο γιατρός στριφογύριζε το δάχτυλο. Ήταν άβολο και επώδυνο.
Και κυρίως, ήταν ευαίσθητο.
Έτρεχαν δάκρυα, μα ήταν δάκρυα χαράς.
Ομολογώ ότι μου ξύπνησε την γκέι πλευρά μου.
Ένιωθα ότι ήθελα να συνεχίσει να μου ψηλαφίζει τον προστάτη.
Μιλάω ειλικρινά τώρα.
Ο γιατρός συνέχισε να κουνάει το δάχτυλο κι έλεγε αγγλικές λέξεις για να εξηγήσει.
Δεν ήθελα να τελειώσει.
Ήταν υποσυνείδητο.
Όταν άρχισε να το βγάζει, ασυνείδητα, του άρπαξα τον καρπό για να τον σταματήσω.
Άκουγα εκείνο το τραγούδι απ' το TikTok.
Λοιπόν. Μιλήσαμε για την αρρώστια.
Σειρά έχει ο θάνατος. Ήρθε η ώρα.
Αναρωτήθηκα
"Πόσο θα έπρεπε να ζήσεις για να είσαι πλήρως ικανοποιημένος με τη ζωή σου
πριν πεθάνεις;"
Το σκέφτηκα. Έκανα ορνιθοσκαλίσματα σ' ένα χαρτί.
Λοιπόν, τα 65 είναι καλή ηλικία για μένα.
Νιώθω ότι στα 65
μπορείς να πεθάνεις με χάρη.
Μπορείς ακόμα να περπατάς, έχεις καλή μνήμη.
Δεν χρειάζεσαι κάποιον να σε γυρνάει πλευρά, να σε πλένει, να σε ταΐζει.
Δεν έχεις σωληνάκια παντού.
Εμένα δεν με νοιάζει πόσο θα ζήσω.
Πείτε ότι έπαιρνα πλακέτα γιατί έφτασα τα 130.
Σ' αυτήν την ηλικία, δεν θα ήξερα τι να την κάνω.
Δεν με νοιάζει πόσο θα ζήσω.
Με νοιάζει η ποιότητα ζωής όσο είμαι ζωντανός.
Δεν θέλω να είμαι ο γέρος
που θα φτάσει τα 80.
Όταν πας κάπου και δεν μπορείς να περπατήσεις μόνος,
χρειάζεσαι ανθρώπους αριστερά και δεξιά.
Όταν πηγαίνεις να ψηφίσεις,
μετά βίας περπατάς.
Σκοντάφτεις πάνω σε πράγματα.
Ή όταν προεδρεύεις μιας συνέλευσης,
ξαφνικά σε παίρνει ο ύπνος όποτε κάθεσαι.
Όταν γίνεται κοινοβουλευτική συζήτηση,
ο κόσμος θέλει να εξηγήσεις
γιατί ενέκρινες τον προϋπολογισμό.
Η συζήτηση διαρκεί ως το πρωί.
Όταν είναι η σειρά σου να απαντήσεις,
κάποιος σε σκουντάει. Κι εσύ λες…
"Δεν είναι αλήθεια αυτό".
Και κατεβαίνεις απ' τη σκηνή.
Σοβαρά τώρα;
Συμβαίνει αυτό πουθενά αλλού στον κόσμο;
Συζητούσαν για να βρουν απαντήσεις.
Κι εσύ λες μόνο "Δεν είναι αλήθεια αυτό";
Αν είναι έτσι τα γεράματα, άσ' το.
Οπότε πιστεύω πως αν πεθάνω στα 65, δεν θα έχω πρόβλημα.
Αυτό σημαίνει ότι μου μένουν 11 χρόνια.
Τώρα είμαι 54.
Μου μένουν μόνο 11 χρόνια στον πλανήτη Γη.
Από τα 11 χρόνια, ας βγάλουμε εξαρχής ένα.
Αυτός ο ένας χρόνος ας θεωρήσουμε ότι θα ξοδευτεί…
άσκοπα.
Όλοι το κάνουν:
ξοδεύουν χρόνο σε ανούσιες μαλακίες.
Για παράδειγμα, ο χρόνος που ξοδεύουμε ψάχνοντας στο Netflix.
Γύρω στις 9:00 μ.μ., πριν πάμε για ύπνο, λέμε
να δούμε μια ταινία.
"Μόνο μία, μην αργήσουμε στη δουλειά".
Αρχικά βλέπουμε τα "Top 10".
"Τις έχω δει όλες.
Gangubai, τικ.
Είδα αυτήν κι αυτήν". Και συνεχίζουμε να ψάχνουμε.
Ακόμα δεν βρήκαμε. Εντάξει.
"Δημοφιλή τώρα". Ποιες είναι; Για να δούμε.
Αυτή δεν είναι για μένα.
Πολύ διεγερτική. Δεν θα μπορώ να κοιμηθώ.
Όχι τρόμου. Δεν μ' αρέσει αυτή η ηθοποιός.
Και συνεχίζουμε να ψάχνουμε.
Ταινίες με Όσκαρ.
Είναι όλες παλιές ταινίες. Ταινίες που πήραν Όσκαρ στο παρελθόν.
Και συνεχίζουμε να ψάχνουμε.
Δεν καταλήξαμε ακόμα σε μία.
Πάμε στο κορεάτικο δράμα.
Οι πρωταγωνιστές είναι χαριτωμένοι. Λοιπόν, "Κορεάτικο δράμα".
Καλές φαίνονται, αλλά πολύ μεγάλες.
Οι περισσότερες είναι σειρές.
Αν τις αρχίσουμε και κολλήσουμε,
μπλέξαμε άσχημα.
Θα πάμε για δουλειά το μεσημέρι.
Ας τις αφήσουμε για κανένα τριήμερο.
Και συνεχίζουμε. Δεν μπορούμε ν' αποφασίσουμε.
Η έσχατη λύση:
"Η λίστα μου".
Την τσεκάρουμε. Θεέ μου. Έβαλα πάρα πολλές.
Για να δούμε.
Να δω αυτή;
Πάλι δεν αποφασίζουμε.
Και τελικά λέμε "Εντάξει".
Ας συνεχίσουμε να βλέπουμε μία
από εκεί που την αφήσαμε.
Τώρα που αποφασίσαμε,
πατάμε "Προβολή" κι αρχίζουμε να βλέπουμε.
Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται.
Δεν ξέρουμε πού ακριβώς είχαμε μείνει. Έχουμε δει πάρα πολλές.
Δεν θυμόμαστε τι έγινε πριν από αυτήν τη σκηνή.
Εντάξει. Θα τη βάλουμε απ' την αρχή.
Πάμε ξανά στο πρώτο επεισόδιο.
Τώρα που είμαστε έτοιμοι να δούμε…
Μας παίρνει ο ύπνος.
Αυτός είναι χρόνος που ξοδεύτηκε άσκοπα.
Ακόμα πιο άσκοπα ξοδεύεται ο χρόνος
όταν σκρολάρεις το κινητό και γίνεσαι αδιάκριτος.
Βρε, βρε.
Είναι πολύς χρόνος κάθε μέρα.
Ξεχάστε το TikTok.
Μόνο ο χρόνος που ξοδεύετε για να δείτε την Ένγκφα…
Και πολλούς άλλους να χορεύουν.
Δεν μπορείτε να σταματήσετε.
Ειδικά στο Instagram.
Στο Instagram βλέπεις
διάσημους να εμφανίζονται για να διαλέξεις σε τίνος τη ζωή θα χώσεις τη μύτη σου.
Εντάξει, αυτή. Τι;
Είναι έγκυος; Από ποιον;
Εδώ αρραβωνιάστηκαν.
Πω πω, ο άντρας της είναι πλούσιος. Ποιος είναι; Για να δω.
Αυτός εδώ.
Πάμε πίσω. Πού αρραβωνιάστηκαν;
Πήγαν σ' αυτό το θέρετρο για γαμήλιο ταξίδι.
Να το αποθηκεύσω για να πάω κι εγώ κάποτε.
Από εδώ πήραν τούρτα. Πολύ σικ.
Τι φοράει; Θα το παραγγείλω κι εγώ.
Τα παπούτσια; Αμίνα Μουαντί.
Αμίνα Μουαντί; Τι μάρκα είναι αυτή;
Σαν κάποια που πουλάει ινδικό κοτόπουλο ακούγεται.
Αμίνα Μουαντί; Μάρκα είναι;
Το γκουγκλάρεις και να το:
Αμίνα Μουαντί.
Όταν γκουγκλάρεις, βλέπεις και διαφημίσεις.
Κάνει 1.850 μπατ στο Lazada.
Στο Shopee 815 μπατ. Όχι κι άσχημα.
Προχωράς. Ανοίγεις το Shopee, και να το.
Εμφανίζεται η Αμίνα Μουαντί.
Μα κάτω απ' τα παπούτσια βλέπεις "Σχετικά προϊόντα".
Δεν χάνεις χρόνο. Τσεκάρεις τις προτάσεις
και βλέπεις μυγοσκοτώστρες.
Είναι αυτές σχετικές;
Μετά θυμάσαι
ότι έψαχνες ν' αγοράσεις μυγοσκοτώστρα τις προάλλες.
Απλώς τσέκαρες.
Αλλά τώρα κάνει μόνο 199 μπατ.
Κι είναι νέο μοντέλο που βάζεις στη βάση φόρτισης,
και ανάβει το μοβ φωτάκι.
Αυτό σημαίνει ότι ενώ φορτίζει, προσελκύει και κουνούπια.
Όταν φορτίσει, την παίρνεις και την κουνάς. Σκοτώνει τα πάντα.
Είναι απαραίτητη.
Οπότε τη βάζεις στο καλάθι.
Τώρα είσαι ευχαριστημένη. Μετά λέει "Στα δύο, 15% έκπτωση".
Δεν μπορείς να το αγνοήσεις.
Έχει έκπτωση.
Εντάξει, να το τσεκάρω.
Ίδιο κατάστημα. Για να δούμε. "Σχετικά προϊόντα".
Παγίδες κόλλας για μύγες.
Παγίδες κόλλας για μύγες
με 100 φύλλα για 150 μπατ.
Λίγο πάνω από ένα μπατ το φύλλο.
Γιατί να περιμένω τις προσφορές;
Τις αγοράζω τώρα και παίρνω την έκπτωση.
Τις προσθέτεις στο καλάθι. Τώρα έχεις δύο προϊόντα.
Μετά λέει "Με τρία προϊόντα, δωρεάν αποστολή".
Και πάλι, τι περιμένουμε; Συνεχίζεις τα ψώνια.
Το επόμενο προϊόν δεν θα είναι κάτι που θέλεις.
Απλώς θα γεμίσει το κενό μέσα σου. Συνεχίζεις να σκρολάρεις.
Βλέπεις μια συσκευή αφαίρεσης μαύρων στιγμάτων.
Είστε τρελοί; Έχει και καλώδιο φόρτισης
με 99 μπατ.
Απίστευτο. Κανονικά θα κόστιζε 1.000. Ή τουλάχιστον 500 ή 300.
Κάνει 99 μπατ. Ξαφνικά νιώθεις ότι βγάζεις μαύρα στίγματα.
Την προσθέτεις στο καλάθι. Ορίστε, τρία προϊόντα. Τώρα είσαι εντάξει.
Αυτή είναι η ζωή μιας γυναίκας. Τώρα μπορείς να κοιμηθείς ήσυχη.
Πήρες τα παπούτσια;
To θέμα με τις γυναίκες είναι ότι όταν θέλουν κάτι και δεν το έχουν,
νιώθουν μια τρύπα στην καρδιά.
Νιώθουν ότι κάτι λείπει απ' τα πόδια τους.
Στη δουλειά νιώθουν ότι κάτι λείπει, αλλά δεν ξέρουν τι.
Εμφανίζεται ένα όνομα. Ρωτούν μια φίλη
"Ξέρεις καμιά Αμινά; Έχεις ιδέα;"
Η φίλη λέει "Και ποιος δεν την ξέρει;
Κοίτα. Είναι η Μο Αμενά.
Είναι πολύ διάσημη. Παντρεύτηκε δύο φορές:
την πρώτη άντρα, τη δεύτερη λεσβία.
Καλύτερη η λεσβία, λέει". "Γιατί; Ας το ψάξουμε".
Και ξανά τα ίδια.
Και τα παπούτσια;
Αυτός είναι χρόνος που ξοδεύεται άσκοπα.
Η πιο ανούσια δραστηριότητα για μένα
είναι τα βίντεο με σπυριά.
"Τα αγαπημένα μου".
Μην τα ξεκινήσετε ποτέ. Πιστέψτε με.
Δεν υπάρχει γυρισμός.
Για όσους δεν ξέρουν, είναι βίντεο
σε πλαίσιο με παστέλ τριαντάφυλλα.
Γιατί τριαντάφυλλα; Ίσως για ν' αμβλύνουν τη βία,
να μετριάσουν την επιθετικότητα.
Είναι βίντεο ανθρώπων
που σπάνε σπυριά κραυγαλέα και χωρίς τακτ.
Κοντινό του σπυριού που σπάει στο πρόσωπο, τη μύτη, το πηγούνι.
Ζουμ στα σπυριά.
Τρισδιάστατη θέα.
Κι έχει κάθε είδους σπυριά.
Μαύρα στίγματα… Όχι φυσιολογικά μαύρα στίγματα, προσέξτε.
Είναι πολύ σκούρα.
Φανταστείτε να ζουλάτε τη φλούδα ώριμου τζάκφρουτ με μαύρες ακίδες.
Λες "Δεν μπορεί. Όχι, δεν είναι αληθινό".
Τρυπάνε τις μύτες των σπυριών με βελόνα για να τ' ανοίξουν.
Μετά τα σπάνε με το χέρι ή μ' ένα εργαλείο.
Καθώς τα σπάνε,
βλέπεις σπυριά να βγάζουν δεκάδες σκουλήκια.
Υπάρχουν και μεγάλα.
Όχι φυσιολογικά μεγάλα.
Θεέ μου.
Είναι σαν τον αστράγαλο. Τόσο τεράστια.
Κόβουν το δέρμα με νυστέρι και το ζουλάνε.
Και μετά σκάει σαν μελάτο αβγό.
Όταν το βλέπεις να τρέχει αργά, θέλεις να ξεράσεις.
Τα βλέπουν οι υπάλληλοί μου και τους λέω φρικιά.
"Φρικιά. Είστε όλοι φρικιά".
Καθώς τους κατσάδιαζα, έκανα έρευνα για να μάθω γιατί τα βλέπει ο κόσμος.
Πώς ξεκίνησε όλο αυτό. Δεν μπορούσα να τους κατσαδιάζω έτσι.
Έμαθα ότι ξεκίνησε από μια γιατρό
στις ΗΠΑ που αφαιρεί κύστες.
Σε άλλες χώρες, αυτές οι αισθητικές επεμβάσεις
δεν καλύπτονται από την ασφάλεια.
Καταλάβατε;
Οι άστεγοι ή οι φτωχοί
δεν έχουν χρήματα για τέτοιες υπηρεσίες.
Οπότε η γιατρός τις προσφέρει δωρεάν.
Σε αντάλλαγμα, τις βιντεοσκοπεί και τις ανεβάζει.
Τι παίρνει η γιατρός;
Προβολές.
Ανέφερε σε μια συνέντευξη
ότι μόλις ανεβαίνει το βίντεο, παίρνει 100.000 προβολές.
Μετά από μέρες, φτάνει το εκατομμύριο.
Έχει γύρω στα πέντε, έξι εκατομμύρια ακολούθους.
Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε τα μόνα φρικιά.
Μετά αναρωτήθηκα
πώς νιώθω εγώ όταν το βλέπω.
Γιατί το βλέπω;
Μάλλον νιώθω όπως όταν τρώω ψητά σαλιγκάρια.
Με τα ψητά σαλιγκάρια, παίρνουμε μια οδοντογλυφίδα,
τη βάζουμε στο σαλιγκάρι,
και προσπαθούμε να το βγάλουμε ολόκληρο.
Όλο. Και τα μαύρα κόπρανα στην άκρη.
Αν και δεν τρως τα κόπρανα,
πρέπει να το βγάλεις όλο τέλεια.
Όπως όταν σπάνε ένα σπυρί και έχει βγει μόνο η μισή μύτη.
"Την επόμενη φορά πρέπει να τα πας καλύτερα".
Έχεις αγωνία,
δεν μπορείς να σταματήσεις.
Και ξαφνικά έχει περάσει μία ώρα.
Έχασα τον έλεγχο κι έπεσα στα σκληρά,
την είσφρυση όνυχος.
Όσοι δεν το έχετε δει, μάλλον θα πείτε "Μπλιαχ".
Πιστέψτε με. Όταν φύγετε κι ανοίξετε το κινητό,
είστε ξοφλημένοι.
Αυτός είναι χρόνος που ξοδεύεται άσκοπα.
Έβγαλα έναν χρόνο, οπότε μου μένουν δέκα.
Σε μέρες θα ήταν…
τρεις χιλιάδες εξακόσιες πενήντα.
Ας πούμε ότι το 30% αυτών κοιμάσαι.
Άρα μας μένουν μόνο 2.555 μέρες.
Έπαθα σοκ όταν συνειδητοποίησα
ότι μου μένει μόνο τόσος χρόνος στη Γη.
Πώς θα τον ξοδέψω;
Άρχισα να κάνω μια λίστα με όσα θέλω να κάνω.
Από τη μία πλευρά.
Και με όσα δεν θέλω να κάνω και θεωρώ χάσιμο χρόνου.
Όσα δεν θα κάνω πια. Ποια είναι;
Δεν θα ξαναπάω σε πάρτι γενεθλίων.
Τα βαρέθηκα.
Πέρασαν 54 χρόνια από τότε που γεννήθηκα.
Από μικρός δεν έχω κάνει πάρτι γενεθλίων. Ούτε μία φορά.
Ίσως επειδή ήμασταν φτωχοί.
Όταν μεγάλωσα, μου έκαναν άλλοι το πάρτι.
Ποτέ δεν μου άρεσε
που βγάζουν την τούρτα και μου ζητούν να κάνω ευχή.
Κάθε φορά εύχομαι να σταματήσουν τις εκπλήξεις στα γενέθλιά μου.
Επειδή τίποτα δεν με εκπλήσσει πια.
Πώς να εκπλαγώ
όταν κάθε χρόνο, όταν πλησιάζουν τα γενέθλια,
κάποιος λέει να βγούμε για φαγητό;
Το τραπέζι θα είναι ασυνήθιστα μεγάλο. Θα έρθουν πιο πολλά άτομα.
Κι ενώ τρώμε, θα σβήσουν τα φώτα.
Θα βγάλουν την τούρτα και θα τραγουδήσουν Να ζήσεις…
Δεν ακούγεται ωραία.
Ποτέ στον ίδιο τόνο. Καμία αρμονία.
Οι μεθυσμένοι λένε…
Πολύς θόρυβος.
Όταν βάζουν την τούρτα μπροστά μου, ξεκινάμε.
Φυσάει ο ανεμιστήρας.
Σβήνουν τα κεριά.
Ενώ τ' ανάβουν ξανά, εγώ στέκομαι και περιμένω την έκπληξη.
Λένε "Ποιος έχει αναπτήρα; Έλα εδώ".
Ανάβουν το ένα, σβήνει το άλλο.
Πολύ ενοχλητικό.
Μετά σβήνω τα κεριά.
Δεν το βρίσκω συναρπαστικό.
Ακόμα χειρότερα όταν είσαι σ' ένα μεγάλο εστιατόριο,
κι έχουν κι άλλοι γενέθλια.
Ντροπή. Εκείνο το τραπέζι τραγουδά Να ζήσεις
και η μπάντα πρέπει να παίξει το τραγούδι.
Σε λίγο τραγουδά το άλλο τραπέζι Να ζήσεις…
Και μετά κι ένα άλλο, Να ζήσεις…
Πέντε γενέθλια. Δεν το καταλαβαίνω.
Δεν λυπάστε την μπάντα
που πρέπει να παίξει επανειλημμένα το τραγούδι;
Λέτε να μην το βαρέθηκαν; Και γιατί ζητάτε κι άλλο γύρο;
Δεν έφτανε ο πρώτος, ηλίθιοι;
Φτάνει με τα γενέθλια.
Ας μιλήσουμε τώρα για γάμους.
Ούτε σ' αυτούς θα ξαναπάω.
Μη μου στέλνετε προσκλήσεις.
Το προσωπικό μου ξέρει καλά ότι δεν πάω στους γάμους τους.
Αντ' αυτού,
τους στέλνω χρηματικά δώρα.
Κοιτάξτε,
θα είμαι ειλικρινής.
Ποτέ δεν χαίρομαι για τους νιόπαντρους.
Τους ζηλεύω.
Βλέπετε,
πήρατε αυτό που θέλατε.
Είστε ευτυχισμένοι.
Βρήκατε την αδερφή ψυχή σας.
Κι εγώ;
Έρχομαι στον γάμο σας, σας δίνω τα λεφτά μου,
για να νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου
στη δεξίωσή σας.
Δεν είναι λογικό. Αναγκάζομαι να δω την παρουσίασή σας,
που λέει πώς γνωριστήκατε, πώς ερωτευτήκατε, όλη την ιστορία.
Μετά αρραβωνιαστήκατε μπροστά στον Πύργο του Άιφελ.
Στα βίντεο, η γυναίκα δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει.
Ναι, καλά. Και προς τι το φόρεμα με τη μακριά ουρά;
Με νιώθετε;
Τα σιχάθηκα.
Ο προηγούμενος γάμος που πήγα, που μάλλον θα είναι κι ο τελευταίος,
ήταν του Τουν και της Κόι.
Πήγα γιατί τους αγαπώ.
Τους αγαπώ άνευ όρων.
Μου ανέθεσαν
τη διαχείριση της σκηνής και τέτοια πράγματα,
κι έκανα τον παρουσιαστή.
Λοιπόν,
το απόγευμα,
γινόταν τελετή ρίψης νερού για να ευλογηθεί το ζευγάρι.
Είχε πολλούς καλεσμένους…
αξιότιμους ανθρώπους, καλούς φίλους.
Είχε περίπου τόσο κόσμο.
Όλο αυτό το κομμάτι εδώ.
Κάθονταν έτσι.
Φώναζαν ονόματα, και ήταν διάσημοι.
Από τη μουσική βιομηχανία,
πολιτικοί, ή διάσημοι καλλιτέχνες.
"Κύριε Αέντ Καραμπάο, ελάτε στη σκηνή
να ρίξετε νερό και να πείτε λόγια σοφίας στους νιόπαντρους".
Δεν περίμενα να φωνάξουν τ' όνομά μου,
γιατί δεν ήμουν στη λίστα.
Στεκόμουν δίπλα στη σκηνή κι έκανα τα δικά μου.
"Ούντομ Ταεπάνικ, ελάτε στη σκηνή να ρίξετε νερό και να πείτε λόγια σοφίας".
Εγώ έλεγα "Όχι.
Όχι, δεν πειράζει".
Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν πρέπει να δίνεις στους άλλους ό,τι δεν έχεις.
Τι λόγια σοφίας έχω να προσφέρω; Κανένα.
Οπότε έλεγα "Όχι, δεν πειράζει".
"Κύριε Ούντομ Ταεπάνικ, ελάτε στη σκηνή".
Επικρατούσε ησυχία στην τελετή.
"Προχωρήστε σε άλλους".
Έκανα σαν να μη συνέβη τίποτα.
"Κύριε Ούντομ Ταεπάνικ, ελάτε στη σκηνή".
Ο Τουν και η Κόι ήταν εκεί.
Εδώ ήταν τα μαξιλάρια που στήριζαν τα χέρια.
Κι έβαλαν τα χέρια τους εδώ
για να ρίχνει νερό ο κόσμος.
Τα χέρια τους ήταν χλωμά, λες και θα τους έπεφταν τα νύχια.
Είπα "Γαμώτο". Και πήγα.
Παρακολουθούσε ο κόσμος, όπως με παρακολουθείτε τώρα.
Κι εγώ είπα
"Τουν".
Ο Τουν περίμενε τα λόγια σοφίας μου. Και οι δυο τους.
Είπα "Τουν. Δεν έχω λόγια σοφίας για εσάς.
Το θέμα είναι,
ήθελα να σας ευχηθώ ευτυχία,
μα είστε ήδη ευτυχισμένοι.
Είστε τέλειοι μαζί.
Έχεις μια καλή και όμορφη σύζυγο.
Ταιριάζετε.
Έχετε και οι δύο κύρος, φήμη, πρεστίζ, σοφία.
Κάνετε καλή παρέα.
Είστε και οι δύο όμορφοι. Ταιριάζετε τέλεια.
Κι εγώ; Κοιτάξτε με.
Τουν, πιστεύω ακράδαντα ότι δεν πρέπει να δίνεις στους άλλους ό,τι δεν έχεις.
Αλλιώς, είναι σαν να προσπαθεί ένας χοντρός να μάθει σε κάποιον
πώς να αδυνατίσει.
Κατάλαβες;"
Ο Τουν είπε
"Τι να κάνουμε τώρα;"
Και είπα "Έχω μια ιδέα.
Τι λέτε να μου πείτε εσείς λόγια σοφίας;"
Ο φωτογράφος κατάφερε ν' απαθανατίσει τη στιγμή.
Δεν το σχεδιάσαμε. Συνέβη στ' αλήθεια.
Ο Τουν ένιωσε λίγο άβολα αρχικά, αλλά τελικά το έκανε, είπε
"Νοτ, ελπίζω
να βρεις τον σωστό άνθρωπο κάποια μέρα".
Ήμασταν όλοι μπερδεμένοι.
Κοιτάξτε.
Ακόμα κι όταν πίνεις μια γουλιά νερό, δεν σταματούν να σε κοιτάνε.
Θέλετε ν' αξίζει κάθε σεντ, έτσι;
Αγόρασες την κούκλα;
Χαριτωμένη. Να τη δω;
Πολύ χαριτωμένη. Κοιτάξτε.
Για μένα είναι; Ευχαριστώ.
Θέλω κι εγώ μία.
Ενώ μιλούσα τώρα…
Όταν είμαι στη σκηνή και βλέπω κάποιον που ξέρω,
αποσπάται η προσοχή μου,
αποσυντονίζομαι, και ξεχνώ τι ήθελα να πω.
Μόλις είδα τον Τόνι Τζα κάπου εδώ.
Εδώ, έτσι; Πού είναι ο Τόνι Τζα;
Να τος. Τόνι Τζα. Γεια. Μου έλειψες.
Ευχαριστώ που ήρθες. Χειροκρότημα για τον αγαπημένο μου τύπο.
Είναι ο καλύτερος.
Πήγα στο σπίτι του Τόνι Τζα.
Πόσο καιρό έχω που πήγα;
Αυτή θα είναι πολύ μεγάλη ιστορία.
Θ' αργήσετε να γυρίσετε σπίτι.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
-Λοιπόν… -Πες την ιστορία.
Δεν είναι τόσο αστεία. Είναι λίγο προσωπική.
Εντάξει. Θα σας την πω εν συντομία.
Ο Τόνι Τζα με κάλεσε για φαγητό,
και ήθελα να δω το σπίτι του.
Ήθελα να δω πώς ήταν το σπίτι του. Και κανονίσαμε δείπνο.
Καλέσαμε τον Σινγκτό Ναμτσόκ και τον Κονγκ Χουεϊράι.
Θα τρώγαμε οι τρεις μας στου Τόνι Τζα.
Ανυπομονούσαμε.
Εκείνη την περίοδο,
ήθελα πολύ να κάνω σχέση.
Καταλάβετε;
Ήθελα τόσο μια σχέση που το προσωπικό μου έκανε σύσκεψη
για να σκεφτούν πώς θα γίνει.
Ήταν γύρω στα 15 άτομα στη σύσκεψη.
"Πρέπει να κάνεις Tinder".
"Σύρεις το δάχτυλο αριστερά και δεξιά". Μου έμαθαν κι αυτό.
"Έλα να σου δημιουργήσω λογαριασμό. Κάνε premium".
Δεν είχα χρησιμοποιήσει τέτοιες εφαρμογές, ούτε TikTok δεν είχα.
Το προσωπικό μου δημιούργησε τους λογαριασμούς.
Έλεγαν "Άντε, δημιούργησε το προφίλ σου".
"Τι ν' ανεβάσω;" ρώτησα.
"Τρεις φωτογραφίες. Θα σου διαλέξουμε εμείς τις καλές".
Διάλεξαν μερικές ωραίες που είχα βγει.
"Εντάξει, αμέ".
Μετά είπαν "Υπάρχουν διάφορες ηλικιακές ομάδες".
Και λέω "Να δω σε ποια ηλικιακή ομάδα είμαι".
Και μου έδειξαν. "Ανήκεις στην ηλικιακή ομάδα των 50".
Είδα τα προφίλ και είπα "Θεέ μου".
Με τέτοιον ρυθμό θα βρίσκω ταίρια σε γηροκομεία.
Χάλια ήταν. Και τους είπα "Δεν θα πετύχει αυτό".
"Αυτή καλή φαίνεται", είπαν.
-Τι θα πει "καλή φαίνεται"; -Δεν είναι καλή.
Αν ήταν μια γριά λευκή, ίσως ήταν καλή.
Λέω "Πώς είναι δυνατόν να βρω ταίρι εδώ;"
Είπαν "Θα κάνουμε αναβάθμιση για να βλέπουμε πρώτοι τα προφίλ τους.
Μετά μπορείς να δεις αν σου αρέσουν.
Αν σου αρέσουν, σύρεις κι εκδηλώνεις ενδιαφέρον".
Εκεί που ξεκινούσα, ένας υπάλληλος αντέδρασε, είπε
"Όχι. Μην αφήσετε το αφεντικό να μπει σε τέτοια νερά.
Πώς θα ξέρουμε αν η κοπέλα είναι όντως εντάξει;
Μπορεί να φαίνεται νέα…
ας πούμε λίγο πάνω από 30.
Αλλά όταν ανοίγεις συζήτηση, τι θα έκανες αν,
πρώτο σενάριο, δεν πιστέψει ότι είσαι εσύ;"
"Σωστά".
Φανταστείτε να ήσασταν εσείς.
Σύρετε και βλέπετε τον Νοτ Ούντομ με κοιλιακούς.
Ας πούμε ότι ταιριάξατε με τον Νοτ Ούντομ,
κι αυτός ανοίγει συζήτηση.
"Γεια". "Ποιος είναι;"
"Ο Νοτ Ούντομ". "Άντε γαμήσου.
Μη με δουλεύεις. Ο Νοτ δεν θα σαχλαμάριζε έτσι.
Είσαι απατεώνας;"
Καταλάβατε; Έτσι πάει.
Οπότε είπα "Να κάνουμε βιντεοκλήση για να με βλέπουν.
Θα πάρουμε τηλέφωνο αν δεν το πιστέψουν".
Είπαν "Δεν ξέρουμε αν… Αν πεις κάτι…
Αν καταγράψουν την κλήση
και την ανεβάσουν στο ίντερνετ ή τη χρησιμοποιήσουν για εκβιασμό;"
"Δεν φοβάμαι". Έλεγαν "Ποιος ξέρει;"
"Αν στείλεις κατά λάθος φωτογραφία του πουλιού σου;"
Ποιος, εγώ;
Είναι δεδομένο.
Σοβαρά. Αυτό είναι το προσόν μου.
Το προσωπικό επέμενε, "Όχι, δεν γίνεται.
Όχι εφαρμογές. Να δοκιμάσουμε κάτι λιγότερο τρελό".
Μου έδειξαν μια σελίδα,
την PlayQpid.
Θα την έχετε ακουστά.
Είναι μια διακριτική σελίδα προξενιών
για όσους ψάχνουν τον έρωτα.
Υπάρχει μια δημοσίευση για κάθε άτομο
με τις προτιμήσεις του, τι του αρέσει και λοιπά.
Το προσωπικό μου τις είδε.
"Κοίτα, αυτή. Λίγο πάνω από 30.
Αυτή εδώ.
Φαίνεται καλό ταίρι, αφεντικό.
Της αρέσουν οι άντρες με χιούμορ".
Καταλάβατε; "Ώριμοι και τρυφεροί".
Σαν εμένα.
Έλεγε επίσης "Προτιμά κάποιον πάνω από 1,73".
Δεν πειράζει. Ας κάνουμε μια προσπάθεια.
Θα βάλω κάτι στα παπούτσια ή θα πατάω στις μύτες, έτσι.
Οπότε τους είπα
"Εμπρός. Στείλτε της μήνυμα".
Της έστειλε ο Νελ, ο υπάλληλός μου.
"Γεια. Είδα τη δημοσίευσή σου".
Και λοιπά.
"Βλέπω ότι ψάχνεις κάποιον. Έχω κάποιον.
Τον έχω σαν αδερφό.
Θα ήθελε πολύ να σε γνωρίσει,
και πιστεύει ότι είσαι αυτό που ψάχνει.
Θα σ' ενδιέφερε;"
Τέτοια πράγματα.
Απάντησε και ρώτησε ποιος ήμουν.
Οπότε ο Νελ τής είπε ότι ήμουν ο Νοτ, ο Ούντομ Ταεπάνικ.
Δεν το πίστεψε.
Είπε "Σε παρακαλώ, μη με δουλεύεις".
Κι ο Νελ είπε
"Αφεντικό, έλα να κάνουμε βιντεοκλήση".
Το σήκωσε
και είδε το πρόσωπό μου στην οθόνη. Μακάρι να βλέπατε την αντίδρασή της.
Είπε "Τι θα θέλατε;"
Είπα "Όχι, απλώς θέλω να σε γνωρίσω. Είδα τη δημοσίευσή σου".
"Ναι,
γιατί;"
Δεν μπορώ να πω ότι θέλω να τα φτιάξουμε. Είναι πολύ νωρίς.
Οπότε της είπα "Μπορούμε να γνωριστούμε σαν φίλοι".
Είπε "Εντάξει".
Είχε πάθει σοκ και…
τραύλιζε.
Της είπα
"Αν είσαι ελεύθερη, θα ήθελα να σε βγάλω για φαγητό.
Να γνωριστούμε. Πότε μπορείς;"
Την άφησα να διαλέξει.
Ίσως ήταν ακόμα σοκαρισμένη, γιατί είπε
"Είμαι ελεύθερη απόψε".
Τέλεια. Ψήνεται.
Δεν μπορώ να πω όχι ή να το παίξω δύσκολος.
Οπότε είπα "Τέλεια. Ας βρεθούμε απόψε. Είμαι ελεύθερος.
Να έρθω να σε πάρω ή…"
"Μπορώ να έρθω μόνη μου", είπε.
Υπήρχε πολύς δισταγμός στη συζήτηση.
Αλλά δεν πειράζει.
Δώσαμε ραντεβού μπροστά στο γραφείο μου.
Όταν συμφώνησα να βρεθούμε,
είχα ξεχάσει τελείως
ένα άλλο ραντεβού
που είχα εκείνο το βράδυ,
το δείπνο
με τον Τόνι Τζα.
Καταλάβατε;
Δύσκολα κανονίζεις δείπνο με τον Τόνι Τζα.
Έχουμε όλοι πολλές δουλειές, κι ο Τόνι Τζα είναι πάντα στο εξωτερικό.
Είχαμε βρεθεί κι άλλες φορές. Μα εκείνο το βράδυ,
η γυναίκα και η πεθερά του θα μαγείρευαν βορειοανατολικά πιάτα.
Ξέρουν ότι είμαι απ' το Σαρίν. Είμαστε απ' την ίδια επαρχία.
Όταν το θυμήθηκα,
της είπα πριν κλείσουμε "Μία ερώτηση μόνο.
Θα σε πείραζε αν σήμερα,
στο αποψινό δείπνο,
είναι και οι φίλοι μου;
Όχι κάτι σοβαρό. Απλά θ' αράξουμε".
Το θεώρησα καλό. Δεν ήταν υπερβολικά ρομαντικό.
Θα γνώριζε τους φίλους μου.
Δεν την πείραξε.
Είπε "Φυσικά. Κανένα πρόβλημα".
Αλλά δεν ήξερε ποιοι φίλοι.
Λοιπόν, θα βρισκόμασταν στο γραφείο. Πήρα τηλέφωνο.
"Πάρκαρε κάτω απ' το δέντρο". Πέρασα απέναντι να τη βρω.
Καθώς της άνοιγα την πόρτα,
βγήκε κι έκανε έτσι…
"Λοιπόν,
πού είναι οι κάμερες;"
"Δεν υπάρχει κάμερα. Δεν υπάρχει τίποτα. Πίστεψέ με.
Ειλικρινά, απλώς θέλω να σε γνωρίσω".
Είπε "Εντάξει, τότε.
Δεν μου κάνεις φάρσα;
Αλήθεια;"
Μετά κλείδωσε το αμάξι και περάσαμε απέναντι
για να πάμε στο γραφείο.
Είπα "Εδώ μένω. Είναι τριώροφο. Εγώ μένω στον τρίτο. Δεύτερος, γραφείο".
Πρώτος, αίθουσα συσκέψεων. Μένει κι η μαμά εδώ.
Το σπίτι της είναι εδώ".
Ήθελα να νιώσει ευπρόσδεκτη.
Μετά είπα "Ας περιμένουμε τους φίλους μου.
Θα έρθουν μαζί μας".
Στεκόμασταν κι οι δύο εκεί αμήχανα.
Έκανα συζήτηση, τη ρωτούσα διάφορα.
Ενώ μιλούσα, δεν είχε συνέλθει πλήρως απ' το σοκ.
Ήρθε ο Κονγκ Χουεϊράι.
Βγήκε απ' το αμάξι.
"Γεια, παιδιά.
Γεια, Νοτ. Ποια είναι αυτή;
Της την πέφτεις".
Φοβερό.
Τέλεια.
Είσαι το κορίτσι των ονείρων του".
Τώρα μπερδεύτηκαν τα πράγματα.
Σαν να μην έφτανε που γνώρισε τον Κονγκ Χουεϊράι,
ήρθε ο Σινγκτό Ναμτσόκ με το αμάξι του.
"Γεια, Νοτ. Πω πω.
Εντάξει, δεν λέω τίποτα. Ούτε λέξη. Έχω τρόπους".
Φανταστείτε να ήσασταν η κοπέλα. Πώς θα νιώθατε;
Τι συνέβαινε; Μάλλον μπερδεύτηκε.
Της είπα "Θα πάμε στο σπίτι ενός φίλου,
που είναι λίγο μακριά.
Είναι ταλαιπωρία να πας εκεί, οπότε θα πάμε όλοι με το βαν".
Εγώ καθόμουν εδώ. Αυτή ήταν εδώ.
Πίσω ήταν ο Σινγκτό και ο Κονγκ.
Οδηγούσε ένας άλλος που ήξερε τον δρόμο.
Στον δρόμο, η κοπέλα ήταν πολύ αγχωμένη.
Ήταν…
Φανταστείτε να ήσασταν εσείς.
Εμείς δεν πιστεύαμε ότι ήμασταν…
Όλοι άνθρωποι είμαστε.
Ήθελα να τη γνωρίσω. Δεν ένιωθα ξεχωριστός.
Στον δρόμο, προσπάθησα ν' ανοίξω συζήτηση.
Όταν τη ρωτούσα κάτι, έδινε μια κοφτή απάντηση.
Το σπίτι του Τόνι Τζα ήταν πολύ μακριά.
Σαν να βγαίναμε απ' την πόλη.
Ο δρόμος για το σπίτι του ήταν πολύ στενός.
Περάσαμε από εγκαταλελειμμένα κτίρια και φυτεία μπανάνας.
Σίγουρα σκεφτόταν
"Οι τρεις μπάσταρδοι
διέπραξαν ομαδικό βιασμό δίπλα σε φυτεία μπανάνας".
Θέλαμε να την κάνουμε να νιώσει άνετα.
Λέγαμε αστεία.
Ο Κονγκ τραγουδούσε το ακυκλοφόρητο τραγούδι του.
Ο Σινγκτό σιγοτραγουδούσε. Το διασκεδάζαμε πολύ.
Μα η κοπέλα ήταν άκαμπτη σαν κούτσουρο.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Μάλλον έτσι γίνεται.
Λοιπόν, ήμασταν στον δρόμο. Κάλεσα τον Τόνι.
Ρώτησε "Πού είστε τώρα;"
Είπε ότι ήταν μπέρδεμα να πας σπίτι του.
Έπρεπε να περάσουμε από ένα δάσος.
Και παρκάραμε εκεί που είπε ότι ήταν το σπίτι του.
Φανταστείτε το.
Το σπίτι του Τόνι Τζα δεν είναι σπίτι.
Αγόρασε μια πολυκατοικία.
Ολόκληρο το κτίριο.
Δεν ξέρω πόσα δωμάτια έχει. Είναι ολόκληρο κτίριο.
Είναι σαν διαμέρισμα,
μια παλιά εστία, με ξεφλουδισμένους τοίχους.
Όπως στο θρίλερ Buppah Rahtree.
Αρέσουν αυτά στον Τόνι Τζα.
Το αγόρασε.
Αργότερα τον ρώτησα γιατί το αγόρασε.
Είπε ότι το κτίριο είναι δίπλα στη λίμνη.
Του αρέσει η θέα της λίμνης.
Και του αρέσει να ζει
μυστηριωδώς, σαν αληθινός μαχητής.
Δεν ήταν σπίτι. Το μετέτρεψε σε καταφύγιο.
Είναι σαν μυστικός τόπος συνάντησης
όπου συναντιούνται οι ήρωες,
όπου θα έβρισκες πράκτορες της CIA, τον Τζέιμς Μποντ.
Αρχικά ήταν εστία. Το κτίριο έχει δεκάδες δωμάτια.
Αυτός έριξε τους τοίχους.
Οπότε βλέπεις κολόνες σ' όλο το σπίτι.
Φανταστείτε ένα κυλικείο
σαν αυτά όταν ήσασταν μικροί,
που είχε τεράστιες κολόνες σ' έναν ανοιχτό χώρο.
Για τα υπνοδωμάτια κράτησε τους τοίχους.
Έριξε τα άλλα δωμάτια, εκτός απ' τα μπάνια.
Οπότε έχει δωμάτιο, ανοιχτό χώρο, δωμάτιο, ανοιχτό χώρο.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο σπίτι στη ζωή μου.
Όταν παρκάραμε, η κοπέλα δεν ήξερε τι ήταν.
Παρκάραμε. Ήταν ακόμα σοκαρισμένη που μας είχε γνωρίσει.
Κι όταν άνοιξε η πόρτα, μπαμ!
Ο Τόνι Τζα στεκόταν εκεί κι έκανε…
Πρέπει…
Πρέπει να σκέφτηκε "Τι στο καλό είναι αυτό;"
Δύσκολα γνωρίζεις τον Τόνι Τζα.
Τον είδε και είπε "Τι διάολο;"
Κι ο Τόνι Τζα έκανε…
Μίλησε με τον Σινγκτό. Μιλάνε καμποτζιανά. Έκαναν πλάκα.
Δεν είχε ασανσέρ, οπότε ανεβήκαμε απ' τις σκάλες,
όπως αυτές της εστίας.
Το κτίριο είναι πολύ παλιό.
Όταν φτάσαμε στον δεύτερο,
ήταν γεμάτος κολόνες με πολύ ανοιχτό χώρο.
Κι είχε ένα γυμναστήριο
με μαξιλάρια στο πάτωμα για τούμπες.
Είχε τρεις καθρέφτες, εξοπλισμό πάλης,
σπαθιά και λόγχες.
Δεν ήταν σπίτι. Καθόλου. Ήταν σαν γυμναστήριο.
Δίπλα στο γυμναστήριο είχε μια αίθουσα προσευχής.
Εκεί μέσα είχε…
έναν βωμό μήκους 15 μέτρων.
Σαν δύο δωμάτια μαζί.
Στον βωμό είχε αγάλματα του Αγίου Ερημίτη, του Άρχοντα Νάγκα,
του Βούδα, αλλά πουθενά Ong-Bak.
Τα αγάλματα ήταν βαλμένα το ένα μετά το άλλο.
Πολύ θυμίαμα.
Για να πας τουαλέτα, πήγαινες μέχρι πίσω, στην άλλη άκρη.
Κάθε μέρος του σπιτιού ήταν μακριά από τα άλλα.
Όσο για τη διακόσμηση, ο Τόνι Τζα έχει ζήσει
σε πολλές χώρες,
κι αγόραζε ό,τι του άρεσε.
Οπότε έχει πολλές κινεζικές, ευρωπαϊκές και καμποτζιανές επιρροές.
Ανγκόρ Γουάτ, Ανγκόρ Τομ.
Και γαλλικές νότες.
Ένας χαμός.
Μα ποιος θα έλεγε κάτι; Ο Τόνι Τζα είναι.
Μετά από αυτό,
είπαμε στην κοπέλα να βολευτεί,
που ήταν αδύνατο.
Καθόταν με την πλάτη ίσια.
Κι εγώ το ίδιο. Αλλά δεν το είχα καταλάβει.
Η γυναίκα του Τόνι έφερε το φαγητό. Ήρθε και η πεθερά του.
Μετά ο Τόνι Τζα έβγαλε σύστημα καραόκε.
Είχε τηλεόραση, οπότε αρχίσαμε να τραγουδάμε.
Όταν είμαστε με φίλους, είμαστε ο εαυτός μας.
Τραγουδούσαμε χαλαρά. Ο Κονγκ ήταν μισομεθυσμένος.
Το ίδιο κι ο Σινγκτό.
Ο Τόνι Τζα άρχισε να ραπάρει στα καμποτζιανά.
Και μιμούνταν πολύ καλά τον Μάικλ Τζάκσον στον χορό.
Αυτό μπορεί να σας εκπλήξει. Έκανε μούνγουοκ σ' όλο το σπίτι.
Ήταν φανταστικό. Η κοπέλα ήταν ακόμα σαν άγαλμα.
Μάλλον είχε μείνει έκπληκτη.
Αναρωτιόταν τι έκανε εκεί.
Δεν περίμενα να μεθύσει στο πρώτο ραντεβού,
αλλά δεν σταμάτησε να πίνει.
"Ονειρεύομαι; Είναι αληθινό;
Ο Νοτ Ούντομ μού ζήτησε να βγούμε για φαγητό.
Γνώρισα τον Σινγκτό, τον Κονγκ".
Τραγουδούσαμε,
κι ενώ διασκεδάζαμε, βγάλαμε έναν κανόνα:
Ό,τι λέμε θα το ραπάρουμε.
Θα βάζαμε ένα μπιτ στο YouTube, ένα απ' τα δωρεάν.
Αυτή η κυρία τι κάνει εδώ;
Κάθεται εκεί, δεν μιλάει σε κανέναν
Έδωσα το μικρόφωνο Στον Σινγκτό και τον Κονγκ
Ήταν μεθυσμένη. Προσπαθούσε να ξεφύγει απ' ό,τι συνέβαινε.
Ήρθε στολισμένη. Τώρα είναι αναμαλλιασμένη, το δέρμα λιπαρό,
σαν να καθόταν σε μια καντίνα και να σκεφτόταν "Αυτή είναι η αληθινή ζωή;"
Αλλά τη φροντίζαμε συνεχώς.
Εγώ άνοιγα συζήτηση.
Αλλά ήταν υπερβολικά συγκλονιστικό για πρώτο ραντεβού.
Περνούσαμε τέλεια. Τόνι, ήταν υπέροχη βραδιά.
Μείναμε εκεί δεν ξέρω μέχρι τι ώρα.
Και μετά φύγαμε.
Αφήσαμε την κοπέλα στο ίδιο σημείο.
Ο Σινγκτό κι ο Κονγκ έφυγαν.
Την πήγα στο αμάξι της.
Καθώς έκλεινα την πόρτα, είπα "Ευχαριστώ που ήρθες απόψε.
Ήταν πολύ ωραία".
Το ύφος της.
Σαν να έλεγε "Ωραίο το λες εσύ αυτό;"
Όταν έφυγε, της έστειλα σαν κύριος μήνυμα
"Καλό δρόμο".
Μένει κοντά στη Ράμα ΙΙ. Κι έφυγε.
Της έστειλα ξανά.
"Να προσέχεις. Έχει πολλή κίνηση στη Ράμα ΙI;"
Κάτι τέτοιο.
Έφτασε σπίτι εκείνο το βράδυ.
Απ' τις 10:00, 11:00… Γύρω στα μεσάνυχτα. Πριν κοιμηθώ, της έστειλα "Καληνύχτα".
Δεν απάντησε.
Ίσως ήταν κουρασμένη.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα γύρω στις 8:00.
"Καλημέρα". Της έστειλα κάτι χαριτωμένες φατσούλες μαζί με αστεία.
Πάλι τίποτα.
Αργότερα της έστειλα πάλι, το μεσημέρι και το βράδυ.
Μετά με απέκλεισε.
Δεν βοηθά να είσαι διάσημος.
Ήταν μεγάλη αποτυχία.
Μετά από αυτό το συμβάν, συγκάλεσα σύσκεψη.
"Κοιτάξτε. Τι σημαίνει αυτό; Πείτε μου.
Τι συνέβη;" ρώτησα. Κι όλοι έλεγαν
"Αφεντικό.
Ίσως είδε…
Ίσως δεν περίμενε να δει εσένα και τους φίλους σου
να συμπεριφέρεστε έτσι.
Ίσως ήταν πολύ απότομο. Πολύ γρήγορα. Πολύ νωρίς.
Μάλλον έπαθε σοκ". Λοιπόν…
Πέρασε μία βδομάδα. Ακόμα δεν συνήλθε απ' το σοκ;
"Ή ίσως δεν είσαι ο τύπος της,
αλλά δεν θέλει να το πει".
Ίσως όταν με γνώρισε, φαινόμουν μεγαλύτερος απ' ό,τι περίμενε.
Ή ίσως δεν είμαι πολύ όμορφος.
Ας πούμε απλώς ότι δεν προχώρησε.
Η φήμη δεν βοήθησε.
Και οι ευλογίες του Τουν δεν μ' έσωσαν απ' αυτές τις μαλακίες.
Όπως είπα, τέρμα οι γάμοι για μένα.
Ούτε στις κηδείες θα πηγαίνω. Θα το πω εδώ.
Σιχάθηκα τις κηδείες. Δεν ξαναπάω.
Μερικές φορές σκέφτομαι ότι μπορεί να μην πάω ούτε καν στην κηδεία μου.
Μεγάλη ταλαιπωρία να πηγαίνεις σε κηδείες.
Είναι ταλαιπωρία να βρεις πάρκινγκ,
ειδικά στον ναό Γουάτ Τατ Τονγκ.
Πιο δύσκολα βρίσκεις πάρκινγκ εκεί παρά στο Σιάμ Παραγκόν.
Έκανα ατέλειωτους κύκλους για να βρω πάρκινγκ.
Ας παρκάρω δίπλα σε μια κατοικία μοναχού.
Χώθηκα εκεί. Μετά έπρεπε να βρω το περίπτερο.
Ποιο απ' όλα; Θεούλη μου. Φορούσα κοστούμι.
Έπρεπε να δείξω σεβασμό.
Ως διάσημος, έπρεπε.
Θα προτιμούσα να φοράω αμάνικο.
Φορούσα κοστούμι κι έψαχνα το περίπτερο.
Ίδρωνα. Οι μασχάλες μου ήταν μούσκεμα.
Κι όλα τα περίπτερα ήταν διαφορετικά.
Όλα διαφορετικά μεγέθη, όχι σε σειρά.
Το Περίπτερο Ένα ήταν εδώ, το Τέσσερα εκεί, το Οκτώ εκεί πέρα.
Δεν χτίστηκαν ταυτόχρονα. Δεν μπορούσα να βρω το σωστό.
Μπροστά απ' τα περίπτερα δεν υπήρχαν πινακίδες LED
ούτε φωτογραφίες του νεκρού.
Να λένε "Εδώ είμαι".
Δεν είχα ιδέα πού ήταν οι πινακίδες.
Όταν μπήκα μέσα,
με αναγνώριζε ο κόσμος.
Έρχονταν και με χαιρετούσαν.
"Κύριε Νοτ, ευχαριστούμε που ήρθατε. Από δω, παρακαλώ".
Μ' έβαλαν να κάτσω και είδα τη φωτογραφία.
Γαμώτο. Λάθος πτώμα.
Πώς θα φύγω από δω;
Μ' έβαλαν στην πρώτη σειρά.
Με είχαν δει όλοι. Ξέρουν ότι εγώ καθόμουν εκεί.
Γαμώτο. Κάπως έπρεπε να φύγω.
Μετά με κέρασαν νερό και σνακ.
Γαμώτο. Πώς θα τους το πω;
Και η οικογένεια με κοιτούσε.
"Από πότε τον ξέρουμε;"
Και λέω
"Με παίρνουν τηλέφωνο".
Βγήκα έξω κι έφυγα.
Σε μια κηδεία…
Καθώς μεγαλώνεις, σε βάζουν να κάτσεις
στην πρώτη σειρά.
Για τους ηλικιωμένους έχουν πολυθρόνες με πόδια λιονταριού
ή μερικούς καναπέδες μπροστά.
Ας πούμε ότι είστε οι καλεσμένοι.
Όταν με σέρνουν, λέω "Δεν πειράζει". "Σας παρακαλώ", λένε. "Καλά".
Και κάθομαι.
Στην πρώτη σειρά δεν μπορείς να σηκωθείς.
Αν κοιτάς το κινητό, φαίνεται άσχημο.
Δεν καταλαβαίνεις τους ψαλμούς.
Τι λένε; Δεν έχεις ιδέα.
Γιατί δεν κάνουν ένα απλό κήρυγμα;
Και κάθεσαι εκεί με άδεια χέρια.
Πολύ βαρετό.
Θέλεις να βγάλεις το κινητό να δεις βίντεο με σπυριά.
Είναι εξίσου θλιβερό.
Αλλά όχι, δεν μπορείς. Τι να κάνεις τώρα;
Σε μια άλλη κηδεία,
ανακοίνωσαν "Μπορεί ο κύριος Νοτ Ούντομ
ν' ανάψει το κερί ως φόρο τιμής στα Τρία Πολύτιμα Πετράδια;"
Εγώ;
Αλήθεια;
Δεν μπορώ να είμαι ο επικεφαλής καλεσμένος.
Αν μου το είχαν πει, δεν θα είχα έρθει.
Φανταστείτε το.
Είστε σε μια κηδεία.
Ανακοινώνουν
"Μπορεί ο κύριος Νοτ Ούντομ
να έρθει στη σκηνή
ν' ανάψει το κερί προς τιμήν των Τριών Πετραδιών;"
Πάω πάνω.
Στην κηδεία ξέρω πώς να συμπεριφερθώ.
Είμαι Οι Άντρες με τα Μαύρα.
Ξέρω ότι είναι πένθιμη περίσταση.
Πήγα πάνω, λοιπόν.
Γελούσαν, όπως εσείς τώρα.
Δεν ξέρω τι λάθος έκανα.
Το φερμουάρ μου ήταν ανεβασμένο. Ήμουν συντηρητικά ντυμένος.
Μυστήριο.
Στεκόμουν αμήχανα μπροστά στην εικόνα του Βούδα.
Ο εργολάβος κηδειών με τα καφέ είπε στο μικρόφωνο
"Κύριε Νοτ Ούντομ, μπορείτε ν' ανάψετε το κερί".
Του ψιθύρισα "Πού είναι το κερί;
Πού είναι;"
Και είπε στο μικρόφωνο "Είναι ηλεκτρικός διακόπτης".
Έδειξε έναν διακόπτη.
Σαν αυτούς που βλέπετε μπροστά στις τουαλέτες. Τον πάτησα.
Ήταν όλα ηλεκτρικά… Τo θυμίαμα, το κερί.
Άναψαν.
Όλα μαζί.
Εγώ έπρεπε να το κάνω;
Το έφτανες με το χέρι σου, ηλίθιε.
Αν ντράπηκα; Φυσικά. Ενώ ήμουν εκεί πάνω,
όσο δεν έβρισκα το κερί, άκουγα κόσμο να χασκογελάει.
Αν και οι μοναχοί προσπαθούσαν να μη γελάσουν,
κάλυπταν το πρόσωπο με τις βεντάλιες.
Δεν μου ταιριάζουν αυτές οι πένθιμες εκδηλώσεις.
Ακούστε τι δεν καταλαβαίνω.
Σε μια κηδεία σού ζητούν να πας να δεις τη σορό.
"Ελάτε, παρακαλώ. Ελάτε από δω. Θα σας δείξω τη σορό".
Γιατί;
"Κανείς άλλος δεν το βλέπει".
Και γιατί να το δω εγώ;
Με κάλεσε η μητέρα της Ποπ Αριγιά. "Έλα να δεις.
Δες το πρόσωπο της μητέρας μου. Είναι ακόμα ροζ".
Άνοιξε το φέρετρο. Κι εγώ είπα "Όχι".
Θέλω να τους θυμάμαι
όπως ήταν ζωντανοί.
Όχι σαν ένα πτώμα που θα με στοιχειώνει όταν γυρίσω σπίτι.
Δεν καταλαβαίνω το νόημα.
Τι τόσο ελκυστικό έχει αυτό;
Ένα πτώμα με βαμβάκια…
και μακιγιάζ σαν…
Ειδικά όσα έχουν τραύματα. Δεν πετυχαίνουν πολλοί την απόχρωση.
Οι νεκροί
δεν έχουν λόγο σ' αυτό.
Οπότε ρώτησα έναν ειδικό
"Ποιο το νόημα; Πότε ξεκίνησε αυτό;"
"Είναι μακρά παράδοση. Για να στοχάζονται οι άνθρωποι επί του θανάτου.
Να βλέπουν πώς είναι ο θάνατος".
Καταλαβαίνω τα περί στοχασμού,
αλλά έχετε ρωτήσει τους νεκρούς
αν θέλουν να τους βλέπει ο κόσμος έτσι;
Φανταστείτε. Δεν χρειάζεται να είστε νεκροί.
Οι γυναίκες εδώ μέσα,
φανταστείτε να κοιμάστε χωρίς μακιγιάζ.
Στις 5:30 π.μ., έρχεται κόσμος στο σπίτι.
Έχετε μια κουβέρτα στο κεφάλι.
Μπαίνει μέσα ο κόσμος. Σηκώνουν την κουβέρτα…
"Κάτσε να στοχαστώ".
Θα σας άρεσε;
Αν όχι, μην το κάνετε σε άλλους.
Οι κηδείες είναι γεμάτες αμήχανες στιγμές.
Κάποτε πήγα στην κηδεία του πατέρα του Τόνι Ράκεν.
Ήταν εκεί και η Καντί Ράκεν.
Είμαστε γνωστοί.
Σέβομαι πολύ τη μητέρα τους, την εθνική καλλιτέχνιδα Μπανιέν Ράκεν.
Η κηδεία ήταν στον ναό Γουάτ Τατ Τονγκ. Όταν έφτασα εκεί,
ήξερα πώς να συμπεριφερθώ.
Πήγα και τους χαιρέτησα.
Μετά μπήκα στον χώρο της τελετής.
Είχε ήδη κόσμο εκεί.
Μ' έβγαζαν φωτογραφίες,
τις ανέβαζαν στο TikTok, και λοιπά.
Μετά ήρθε ένα γενναίο κορίτσι…
"Νοτ, να βγάλουμε μια σέλφι;"
Κηδεία είναι. Εντάξει. Καλά.
Προσπαθούσα να συγκρατηθώ.
Βγάλαμε σέλφι. Μετά ήρθε κι άλλος.
Κλικ. Μετά ήρθε κι άλλος. "Κρατάς την κάμερα, σε παρακαλώ;"
"Έχω μεγάλα χέρια", έλεγαν.
Μετά ήρθαν κι άλλοι. Το πλήθος μεγάλωσε.
Έλεγα στον εαυτό μου "Μη χαμογελάς. Είναι κηδεία".
Τους άρεσε ακόμα πιο πολύ. Ήρθαν κι άλλοι.
Ήθελαν να με φωτογραφίσουν σοβαρό.
Μετά κάποιος είπε "Πάμε εκεί. Έχει πολύ κόσμο εδώ.
Ελάτε εδώ. Είναι ανοιχτός χώρος. Είναι πιο άνετα".
Πού ήταν αυτό; Μπροστά στο φέρετρο.
Το φέρετρο ήταν εκεί με όλα τα λουλούδια.
Το πορτρέτο του νεκρού μπαμπά του ήταν εκεί.
Ήθελαν να βγάλουν φωτογραφίες εκεί.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Αλήθεια.
"Ελάτε εδώ, ελάτε".
Φώναζαν την οικογένειά τους από άλλη πόλη.
"Ελάτε γρήγορα. Είναι εδώ ο Νοτ. Δεν τον βλέπουμε συχνά".
Μαζεύτηκαν τέσσερα, πέντε άτομα.
"Γεια".
"Καντί, έλα εδώ. Τόνι, έλα εδώ. Να περιμένουμε τον Τόνι.
Πάρε κι αυτήν την κάμερα. Κι αυτή".
Ο άνθρωπος κρατούσε έναν σωρό κάμερες.
Δεν έχουν ομαδική συνομιλία;
Η ίδια φωτογραφία είναι.
"Εντάξει. Έτοιμοι;"
Ένα, δύο, καρδούλες.
Καρδούλες;
Εγώ σεβόμουν πιο πολύ τον πατέρα σας από εσάς.
Πόσο μεγάλη να 'ναι η καρδούλα μου;
Πόσο μεγάλη να 'ναι σε κηδεία;
Είστε τρελοί;
Δεν είναι για μένα.
Οι κηδείες δεν είναι για μένα.
Και δεν θεωρώ σωστό να έχουν πολλά στεφάνια.
Τα στεφάνια είναι ακριβά.
Αυτά που αγοράζω για αξιότιμους ανθρώπους ή άλλους διάσημους
μου κοστίζουν 10.000 μπατ.
Δέκα χιλιάδες για ένα στεφάνι.
Έπαιρνα από το Ναπασόρν στην Πακ Κλονγκ Ταλάτ.
Δεν μπορώ ν' αγοράσω φθηνότερα. Γιατί; Επειδή γράφουν τ' όνομά μου.
Θα ήταν ντροπή.
Αν μπορούσα να βγάλω τ' όνομα, θα παράγγελνα ένα των 380 μπατ
με μετάξι διπλωμένο σε σχήμα παγονιού.
Επειδή γράφει τ' όνομά μου.
Αν μπορούσα,
θα τους έβαζα να ρίξουν προβολέα και να γράψουν την τιμή.
Δέκα χιλιάδες, φίλε.
Πήγα στην κηδεία ενός διάσημου φίλου.
Θα τον ξέρατε.
Τα στεφάνια; Ήταν πάρα πολλά.
Δεν έφτανε ο χώρος. Μέχρι το ταβάνι.
Νοίκιασαν κι άλλο χώρο για να κρεμάσουν τα στεφάνια.
Δεν έφτανε. Νοίκιασαν τέσσερις. Τέσσερις χώρους. Κι εγώ ήμουν…
Είδα τα ονόματα, ήταν όλοι διάσημοι.
Εκείνη τη μέρα έμεινα ως το τέλος της τελετής.
Ήθελα να μάθω τι θα έκαναν τα στεφάνια.
Τραβούσα βίντεο, αλλά όχι για να κάνω ντοκιμαντέρ.
Ήθελα πραγματικά να μάθω. Και περίμενα.
Στο τέλος, όταν έφυγαν όλοι, ήρθαν τ' αγόρια του ναού
με τρία, τέσσερα τρίκυκλα.
Κάποια ήταν τεράστια, με κινητήρα.
Κατέβασαν τα στεφάνια και τα έριξαν στα τρίκυκλα.
Κατέγραψα τα ονόματα κάποιων σταρ.
Όταν πήραν όλα τα στεφάνια,
τα έριξαν στους κίτρινους κάδους, τους βαριούς.
Και τα πετούσαν έτσι.
Έκανα τους υπολογισμούς.
Πάνε 10.000, 20.000, 30.000, 40.000.
Τέσσερα εκατομμύρια μπατ συνολικά.
Για το τίποτα.
Μ' αρέσει αυτό που κάνουν στον Γουάτ Τσολπρατάρν Ρανγκσαρίτ.
Δεν δέχονται στεφάνια.
Δέχονται μόνο ανεμιστήρες.
Ήμουν εκεί.
Είχε παντού ανεμιστήρες στο περίπτερο.
Ούτε σε κατάστημα ανεμιστήρων τόσοι.
Αν τους άναβαν όλους, θα σου 'φευγε η περούκα.
Φτάνει με τις κηδείες.
Ημέρα Σκουπίσματος Τάφων. Ούτε σ' αυτή θα πηγαίνω.
Είπα στη μαμά μου ότι η προηγούμενη
θα ήταν η τελευταία για τον Ούντομ Ταεπάνικ.
Για μένα, την Ημέρα Σκουπίσματος Τάφων,
τα μέλη μιας οικογένειας που δεν αντέχουν το ένα το άλλο
αναγκάζονται να είναι μαζί
σ' ένα φρικτό μέρος,
μέσα στον καύσωνα,
και να τρώνε αηδίες.
Δεν φτάνει η διαδρομή ως τον τάφο.
Ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν έξι.
Για να πάμε στον τάφο, περνάμε από ζαχαροκάλαμα.
Δεν είναι κυριλέ τάφος.
Δεν είχαμε πολλά λεφτά.
Ο τάφος ήταν πίσω από τα ζαχαροκάλαμα στο Μπαν Μπουένγκ, στο Τσονμπουρί.
Κουραστική διαδρομή. Η Μπανγκόκ έχει κίνηση.
Μετά περνάμε μέσα απ' τα ζαχαροκάλαμα. Πολλή σκόνη.
Οι πλούσιοι έχουν τάφους σε κυριλέ τοποθεσίες…
δίπλα στο νερό, στα βουνά, μεγάλους λοφώδεις τάφους.
Κάποιοι είναι όσο αυτή η σκηνή.
Του μπαμπά μου είναι μικρός.
Ο δρόμος έχει σκόνη.
Και κινδυνεύεις να παρκάρεις πάνω σε ξένο τάφο.
Είναι κοντά ο ένας με τον άλλο,
οπότε παρκάρεις στο κράσπεδο και λιώνεις στον ήλιο για να φτάσεις.
Δεν υπάρχει σκιά.
Ούτε ένα δέντρο. Καίγεται ο τόπος. Πρέπει να βρούμε μια τέντα.
Βάζουμε μια τέντα που νοικιάσαμε για να έχουμε λίγη σκιά.
Και η τέντα δεν πρέπει να είναι πολύ μεγάλη,
αλλιώς θα ρίξει σκιά και σ' άλλους τάφους.
Μπορεί να θυμώσουν.
Οπότε όλη η οικογένεια στριμώχνεται
κάτω από τη μικρή τέντα στον καύσωνα.
Και φροντίσαμε ο τάφος να φαίνεται
πολύ περιποιημένος.
Λίγες μέρες πριν, φύτρωσε γρασίδι ως δια μαγείας.
Η αλήθεια είναι ότι μόλις το βάλαμε.
Πολύ πρόσφατα.
Επίσης πρόσφατα βάψαμε τον τάφο για να φαίνεται
ότι τον περιποιούμαστε.
Ενώ την υπόλοιπη χρονιά
τον αφήνουμε εκεί στον ήλιο.
Θα έχει μαυρίσει τώρα.
Δεν έχει γρασίδι εκεί,
ούτε ένα κοχύλι.
Είναι παράδοση να σκορπίζεις κοχύλια στους τάφους.
Λοιπόν, είναι πολύ ζεστή μέρα.
Απίστευτα ζεστή. Τι κάνω εδώ;
Κι όσοι μισιούνται δεν είχαν κρατήσει επαφή.
Πρέπει να μοιραστούν την τέντα στον καύσωνα
ακούγοντας κροτίδες από πίσω…
Τα μέλη της οικογένειας που μισιούνται αρχίζουν να μιλούν με ύφος,
μ' έναν παθητικό-επιθετικό τρόπο…
"Ακόμα να βρει δουλειά το παιδί σου;"
"Το παιδί μου είναι στο εξωτερικό".
"Τι μισθό παίρνεις;" "Τι αμάξι έχεις;"
"Ιαπωνικό; Εγώ έχω ευρωπαϊκό. Οι πόρτες είναι πολύ βαριές".
Η ένταση ανεβαίνει, η έκρηξη πλησιάζει.
Όταν είσαι στην ίδια τέντα
με κάποιον που μισείς εκείνη τη μέρα,
είναι άβολα. Τι κάνεις;
Πετάς κροτίδες.
Την Ημέρα Σκουπίσματος Τάφων πετάς κροτίδες.
Οι κροτίδες είναι μια δραστηριότητα που…
Δεν έχω δει κανέναν να πετάει κροτίδες χαλαρά.
Δεν κάνεις έτσι…
Όποιος το κάνει είναι έτσι…
"Όχι, πέτα την εσύ".
Σε κανέναν δεν αρέσει.
Κι όταν την πετάς, τρέχεις
και κλείνεις τ' αυτιά.
Θέλεις ν' ακουστεί δυνατά, αλλά κλείνεις τ' αυτιά σου.
Ο αέρας γεμίζει θείο και κομμάτια χαρτί.
Καίει η μύτη σου. Τι διάολο είναι αυτό; Ποιο το νόημα;
Έτσι γίνεται.
Κατασκευαστές κροτίδων, δεν μπορείτε
να φτιάξετε χειριστήρια;
Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος.
Και γιατί χρησιμοποιούμε τα μεγάλα ρολά;
Λέω "Να πάρουμε μικρό. Ένα ρολό των 100".
Τέλος.
Λένε "Αυτά δεν έχουν τυχερούς αριθμούς.
Πρέπει ν' αγοράσουμε τουλάχιστον 500 για να βρούμε τους αριθμούς του Λόττο".
Η μαμά μου δεν χρησιμοποιεί πια κανονικά στικ θυμιάματος.
Χρησιμοποιεί αυτά που όταν τ' ανάβεις,
εμφανίζονται τυχεροί αριθμοί.
Τα χρησιμοποιεί για να παίζει Λόττο.
Ρώτησα "Γιατί πετάμε κροτίδες;"
Είπε "Για να ξέρει ο μπαμπάς ότι είμαστε εδώ".
"Μα ο μπαμπάς είναι φάντασμα.
Πώς γίνεται να μην ξέρει ότι ήρθαμε; Είμαστε καν πατέρας και γιος πια;"
"Μην το λες αυτό.
Όταν πετάμε κροτίδες, είναι σαν
να τον καλούμε
να έρθει να φάει το φαγητό εδώ".
"Πώς ξέρεις ότι τρώει ο μπαμπάς;
Βλέπεις τους τάφους που δεν επισκέπτεται κανείς;
Αν έρθουν αυτοί να φάνε;
Στον μπαμπά αρέσει το καλό φαΐ και το ποτό.
Μάλλον τρώει στον μεγάλο τάφο εκεί πέρα.
Έχει γούστο.
Δεν θα καθόταν εδώ να φάει αυτό το στεγνό κοτόπουλο.
Γιατί πρέπει να είμαι εδώ;"
"Επειδή έχεις κινεζικό αίμα. Τ' όνομά σου, Ταεπάνικ.
Όλοι οι Ταεπάνικ έχουν κινεζικά ονόματα.
Του μπαμπά σου είναι Τοχ Κιμ.
Του θείου σου Τοχ Κάι.
Έχει και Τοχ Λενγκ, Τοχ Σονγκ, Τοχ ό,τι μπορείς να φανταστείς".
Οπότε ρώτησα "Κι εγώ;"
Είπε "Εσύ είσαι ο Τοχ Τεκ Τεκ".
Άρα τέλος οι κηδείες.
Η Ημέρα Σκουπίσματος Τάφων.
Στα τραπέζια των σεφ
επίσης δεν ξαναπάω.
Το τραπέζι του σεφ είναι σαν ομακασέ.
Ομακασέ είναι
η εμπιστοσύνη προς τον σεφ.
Αυτός αποφασίζει για όλα.
Στο ομακασέ ο σεφ επιλέγει το φαγητό,
επειδή εσύ δεν θέλεις.
Όταν αποφασίζεις τι θα φας, μπορεί να μαλώσεις
με τον σύντροφό σου.
Όσοι έχουν σύντροφο το ξέρουν.
"Τι να φάμε;"
Το κορίτσι λέει "Οτιδήποτε".
Έχω ξαναμιλήσει γι' αυτό. Η λέξη "οτιδήποτε" μπορεί να ξεκινήσει πόλεμο.
Στο ομακασέ δεν χρειάζεται να επιλέξεις.
Ας αποφασίσει ο σεφ.
Είχα κάποτε μια ιδέα
πώς να λύσω το πρόβλημα του "οτιδήποτε".
Θα ήταν ωραία το 7-Eleven να είχε έτοιμα γεύματα
χωρίς ετικέτες.
Να μην ξέρεις τι έχουν μέσα.
Γεύματα έκπληξη.
Να μην μπορείς να δεις μέσα.
Όταν η σύντροφός σου λέει "Οτιδήποτε", αρπάζεις ένα κουτί
και πρέπει να το φάει.
Στο ομακασέ αφήνεις τον σεφ να σου επιλέξει το φαγητό.
Ωστόσο, οι σεφ πλέον δεν θέλουν απλώς να μαγειρεύουν.
Θέλουν να βγάζουν ομιλίες.
Θέλουν να λένε ιστορίες.
Πολλές ιστορίες.
Έχουν πολλά να μοιραστούν.
Όταν τρώω έξω, θέλω να φάω και να τελειώνω.
Μα όταν πάω σε ομακασέ, πρέπει να περιμένω πολύ.
Τα εξηγούν όλα.
Έχει τόσα τραπέζια, αλλά εστιάζουν σ' εμένα.
Ο σεφ είπε
"Κύριε Νοτ,
αυτό είναι χοιρινό Ιμπέρικο".
Ένιωσα χαζός. Αναγκάστηκα να το ψάξω.
Τι στο καλό είναι το χοιρινό Ιμπέρικο;
Από τους Αβορίγινες προέρχεται;
Καμία σχέση. Είναι απλώς ακριβό χοιρινό.
"Η εκτροφή των χοίρων Ιμπέρικο είναι πολύ δύσκολη και ακριβή.
Μας πήρε έναν χρόνο η ωρίμανση αυτού του μπουτιού.
Κύριε Νοτ, καλή όρεξη.
Μην ανησυχείτε για το λίπος,
γιατί ο χοίρος είναι από τη φάρμα μας
στην αγγλική εξοχή.
Τα γουρούνια μας τρώνε πίτουρο σίτου.
Και το σημαντικότερο, το αναμειγνύουμε με αλάτι. Αλάτι Ιμαλαΐων.
Πολύ υψηλής ποιότητας. Τ' ανακατεύουμε και τα ταΐζουμε".
"Γιατί βάζετε αλάτι;"
"Τα γουρούνια γεύονται το αλάτι.
Όταν τρώνε το φαγητό, διψάνε".
"Και;"
"Φτιάξαμε μια λιμνούλα σ' έναν λόφο.
Από τους πρόποδες ανεβαίνεις
περίπου ένα χιλιόμετρο.
Εκπαιδεύουμε τα γουρούνια, μετά το γεύμα,
ν' ανεβαίνουν στον λόφο
για να πιουν στη λιμνούλα".
"Και;"
"Αφού πιουν, πεινάνε
και κατεβαίνουν άλλο ένα χιλιόμετρο για να φάνε.
Μετά ανεβαίνουν πάλι, άλλο ένα χιλιόμετρο.
Οπότε τα γουρούνια μας, όπως αυτό εδώ,
δεν έχουν λίπος γιατί ασκούνται συνέχεια".
Γιατί μου το λες αυτό;
Λες να το απολαύσω πιο πολύ;
Αμαρτάνεις, ηλίθιε.
Το κάρμα θα σου τη φέρει.
Την επόμενη φορά που θα χέσεις σε βενζινάδικο,
ο μπιντές, το νερό, το χαρτί υγείας θα είναι στο βενζινάδικο της Μπανγκτσάκ.
Σ' ένα άλλο τραπέζι του σεφ, ο σεφ είναι διάσημος.
Δουλεύει στο Workpoint.
"Κύριε Νοτ, αυτό είναι ηφαιστειακό λαβράκι.
Κι είμαι ο μόνος που σερβίρω αυτό το ψάρι στην Ταϊλάνδη.
Πρέπει να σας πω
ότι είναι από το ποιοτικό ιχθυοτροφείο μας".
Πάλι δικό τους.
"Τα μεγαλώνουμε σε ηφαιστειακό κρατήρα στην Ινδονησία".
Δεν τον δούλευα όταν ρώτησα
"Γιατί τόσο μακριά;"
"Κύριε Νοτ, δεν είναι επικίνδυνο επειδή είναι ανενεργό ηφαίστειο.
Υπάρχει μια λίμνη στον κρατήρα από τις βροχοπτώσεις.
Υπάρχουν πολλά ορυκτά γύρω από το ηφαίστειο,
οπότε τα λαβράκια μας μεγαλώνουν
σε μια υδάτινη πηγή γεμάτη ορυκτά".
"Τι τα ταΐζετε;"
"Νεκρά ηφαιστειακά λαβράκια
που αποξηράναμε και αλέσαμε σε σκόνη.
Έτσι το οικοσύστημα εκεί είναι γεμάτο ορυκτά.
Οπότε τα ψάρια είναι γεμάτα ορυκτά.
Καλή όρεξη. Είναι άπαχο".
Ενώ έτρωγα, μου έστειλε μήνυμα ο Τζο, ο Τάνα Τιενατσαριγιά.
Έγραφε "Τι λέει; Πάμε για φαγητό;"
Του έστειλα μια φωτογραφία κι έγραψα ότι είμαι σε τραπέζι του σεφ,
στο μόνο μέρος όπου τρως ηφαιστειακό λαβράκι στην Ταϊλάνδη.
"Θέλεις να έρθεις; Τι θα φας;"
Είπε ότι ήταν στο Λάο Λάο και μου έστειλε φωτογραφία του φαγητού.
Ηφαιστειακό λαβράκι.
Ένας άλλος ήταν σεφ από τη Νέα Υόρκη με αστέρι Μισελέν.
"Τώρα που γύρισα στην Ταϊλάνδη, θα κάνω χαμό
στη βιομηχανία τροφίμων για να τους καταπλήξω.
Θα κάνω ψητό και τηγανητό κοτόπουλο".
"Καινούριο είναι αυτό; Έχουμε κι εμείς".
"Το κοτόπουλό μου είναι πολύ ξεχωριστό. Έχω δική μου φάρμα".
Άντε πάλι!
"Τα κοτόπουλά μου μεγαλώνουν δίπλα σ' ένα ρυάκι στο Τσιανγκ Ράι.
Πίνουν από το ρυάκι, που είναι πολύ καθαρό.
Μεγαλώνουν σε φάρμα λονγκάν. Στη δική μου φάρμα λονγκάν.
Οπότε τρώνε λονγκάν. Το κρέας τους γίνεται πιο τρυφερό.
Ήξερες ότι τα λονγκάν κάνουν καλό στα γόνατα;
Με το εκχύλισμα λονγκάν φτιάχνουν λάδι για τα γόνατα.
Αυτό θα είναι το προσόν μας".
Σκέφτηκα, εγώ έχω ποδάγρα.
Τα κοτόπουλα είναι πουλιά.
Ό,τι κι αν τα ταΐζεις,
θα πάθω κρίση ποδάγρας.
Πρόσφατα πήγα σ' ένα μαγαζί στο Ρατσαπρούκ.
Στο συγκρότημα Ρατσαπρούκ. Ήταν ένα κυριλέ ομακασέ.
Πήγα με τον Ριντ απ' το Αρόι Λερτ
και τον Σοραγιούτ.
Ήταν πολύ ακριβό εστιατόριο. Μ' ενόχλησε όμως αυτό;
Όχι, επειδή πλήρωναν αυτοί.
Ήταν εντελώς άλλο επίπεδο ιαπωνικού γκουρμέ εστιατορίου.
Ο σεφ δεν φορούσε απλώς λευκή στολή με λευκό καπέλο.
Υπήρχε μια τεράστια σανίδα μπροστά στο τραπέζι.
Και η στολή του σεφ έμοιαζε με στολή…
Ιάπωνα πολεμιστή, με σκοινιά και τέτοια.
Τ' ομολογώ, η εμπειρία άξιζε και μόνο για τη στολή του.
Φιλετάρισε το ψάρι και μου το σέρβιρε.
Ακουγόταν πολύ Ιάπωνας, αλλά η φάτσα του έλεγε ΒΑ Ταϊλάνδη.
"Κύριε Νοτ,
αυτό εδώ το ψάρι είναι πολύ σπάνιο.
Είναι εποχιακό και δυσεύρετο.
Είναι το τελευταίο αυτού του φορτίου.
Λέγεται…"
Και είπε το όνομα του ψαριού. Δεν το θυμάμαι.
Ας το πούμε Σόγκι Μίτσου Μονογκατάρι.
"Για να πιάσεις το Σόγκι Μίτσου Μονογκατάρι, πρέπει να το κάνεις φυσικά,
κάτω από έναν γκρεμό σ' ένα ρυάκι.
Ζουν σε ζευγάρια.
Είναι σαν τους βούκερους.
Έχουν μόνο έναν σύντροφο στη ζωή.
Τα πιάνουμε όταν είναι σε χειμερία νάρκη,
επειδή τότε έχουν πολύ λίπος.
Το καλό λίπος. Δεν παίρνουμε τα θηλυκά, γιατί έχουν υπερβολικά πολύ λίπος.
Είναι πολύ λιπαρά.
Τα αρσενικά έχουν σωστό λίπος και υφή.
Ούτε το οτόρο δεν το συναγωνίζεται".
Και το έβαλε μπροστά μου.
Σκέφτηκα,
πώς να το απολαύσω αυτό;
Μου είπες ότι ζευγαρώνουν για μια ζωή.
Έναν σύντροφο για μια ζωή. Και τους χώρισες.
Τώρα υπάρχει μια χήρα Σόγκι Μίτσου Μονογκατάρι
κάτω απ' τον γκρεμό μόνη.
Πώς να το φάω;
Αυτοί οι σεφ… Μερικές φορές θέλω να τους δέσω όλους
και να τους βάλω να φάνε δικό μου φαγητό.
"Σεφ, κοιτάξτε. Ένα γατόψαρο.
Αυτό το γατόψαρο
μεγάλωσε
σ' ένα κλουβί ψαριών στο Γουάτ Τα Μακάμ,
που είναι καταφύγιο ζώων.
Το τάιζαν ιχθυοτροφή
οι ενάρετοι επισκέπτες του ναού.
Ακούν κηρύγματα δύο φορές τη μέρα.
Τα πιάνουμε την καλύτερη στιγμή, όταν δεν κοιτάζει ο ηγούμενος.
Δεν τα εξαναγκάσαμε με κανέναν τρόπο. Πέθαναν όλα οικειοθελώς.
Επειδή προσευχηθήκαμε 'Αγαπητό ψάρι,
αν ήρθε η ώρα σου,
επίπλευσε στην επιφάνεια'.
Μετά βάλαμε 200 βολτ
στο νερό,
και επέπλευσαν φυσικά στην επιφάνεια.
Τα ψήσαμε σε σταθερή θερμοκρασία
στον αποτεφρωτή του ναού".
Λέτε όταν τ' ακούς αυτά, το φαγητό να είναι πιο νόστιμο;
Δεν έχει σημασία αν τα ψάρια είναι απ' τη Σελήνη.
Σημασία έχει αν τα μαγειρεύεις καλά.
Σ' ένα τραπέζι του σεφ, νομίζω
ότι σερβίρουν λίγο φαγητό, αργούν πολύ, και μιλούν πολύ.
Κάτι άλλο που δεν αντέχω πια
είναι η τούρκικη τουαλέτα.
Όσοι είστε ακόμα νέοι,
δεν είστε χοντροί, δεν έχετε προβλήματα στο γόνατο, δεν νιώθετε.
Στην ηλικία σας,
δεν θεώρησα ποτέ πρόβλημα την τούρκικη τουαλέτα.
Μα όσο μεγαλώνεις,
νιώθεις ένα σφίξιμο εδώ.
Ή αν είσαι χοντρός ή σε πονάει το γόνατο ή το πόδι.
Η περίπτωσή μου είναι χειρότερη, γιατί έκανα επέμβαση στον χιαστό
κι αντικατέστησαν έναν σκισμένο σύνδεσμο μ' ένα τμήμα τένοντα
που στερεώνεται με δύο βίδες, για να λυγίζω το γόνατό μου τόσο.
Αν το λυγίσω κι άλλο, νιώθω ότι μου πέφτει το πόδι.
Όταν ήμουν μοναχός,
έβλεπα ότι οι άλλοι μοναχοί κάθονταν άνετα οκλαδόν.
Εγώ όμως έπρεπε να κάθομαι έτσι
όταν προσευχόμουν ή έψαλλα.
Οπότε ήμουν το επίκεντρο της προσοχής στον ναό.
Αλλά έχω αυτό το πρόβλημα κινητικότητας.
Δεν μπορώ να λυγίσω το γόνατο.
Οπότε η ζωή δυσκολεύει όταν πρέπει να πάω σε τούρκικη τουαλέτα.
Σκέτη κόλαση.
Τα βενζινάδικα στην Μπανγκόκ έχουν όλα λεκάνη.
Μα εκτός Μπανγκόκ, λεκάνη έχει μόνο σε τουαλέτα αναπήρων.
Οι υπόλοιπες είναι τούρκικες.
Ομολογώ
ότι πάντα μπαίνω κρυφά σε τουαλέτα αναπήρων.
Σκέφτηκα,
αν με πιάσουν ποτέ,
θα πω ότι έχω νοητική αναπηρία.
Είναι ο μόνος τρόπος.
Σε άλλες καταστάσεις, τι κάνω;
Μ' αρέσει να τρώω βρόμικο.
Μ' αρέσει να δοκιμάζω, όπως έχετε δει στα βίντεο.
Πάω στη Γουόκινγκ Στριτ.
Μια φορά έφαγα σουβλάκι καλαμάρι.
Ενώ έτρωγα, το ένιωσα να έρχεται.
Δεν ήξερα την περιοχή.
Και ως αναγνωρίσιμο πρόσωπο,
ως διάσημος,
όταν νιώθεις ότι σου 'ρχεται διάρροια,
πρέπει να βρεις τουαλέτα αμέσως.
Αλλιώς, αν σε δουν,
θα βγάλουν φωτογραφίες, και δεν θα έχει τελειωμό.
Θα έρχεται συνέχεια κόσμος.
Σέλφι, ομαδικές φωτογραφίες,
νέες λήψεις, το ένα, το άλλο.
Προσαρμογές. Δημοσιεύσεις στο TikTok.
Και δεν γίνεται να σου τρέχουν τα σκατά στα πόδια.
Οπότε έπρεπε να πάω τουαλέτα αμέσως, οπουδήποτε.
Έπρεπε να βρω μια δημόσια τουαλέτα. Οποιαδήποτε.
Δεν μπορούσα να είμαι επιλεκτικός.
Οπότε μπήκα
σε μια δημόσια τουαλέτα.
Ήταν από τις τουαλέτες που αν έχουν κλειδαριά,
θεωρείσαι τυχερός.
Συνήθως έχει κάτι καλώδια για να κλείνεις την πόρτα.
Μπήκα μέσα.
Θεέ μου.
Έπρεπε να συγκρατηθώ όταν είδα
την κιτρινισμένη τούρκικη τουαλέτα.
Φανταστείτε.
Έχει μια μικρή λεκάνη,
τετράγωνη,
με ελάχιστο νερό.
Ελάχιστο.
Και μέσα, ένα παλιό ραγισμένο μπολ
με λίγη σκουριά.
Πάνω από τη λεκάνη είναι μια βρύση που στάζει
τυλιγμένη με πλαστικό σκοινί για τη διαρροή.
Το καλάθι ξεχειλίζει με χαρτιά.
Λες και είχαν πάει 300 άνθρωποι εκεί εκείνη τη μέρα.
Το πάτωμα είναι βρεγμένο και λασπωμένο.
Δεν ξέρεις αν είναι κάτουρα.
Το πάτωμα είναι ανώμαλο.
Λακκούβες με νερό καλύπτουν το πάτωμα.
Το όλο σκηνικό φαίνεται πολύ ύποπτο.
Δεν έχει κρεμάστρες στον τοίχο να κρεμάσεις κάτι.
Ένας άδειος τοίχος μόνο. Γαμώτο.
Κι έχει πολλή ζέστη.
Μα δεν μπορείς να πας να βρεις άλλη τουαλέτα.
Δεν μπορείς,
γιατί θα πιάσει άλλος αυτή.
Οπότε πρέπει να το αντιμετωπίσεις.
Ακούστε τι έκανα.
Πρώτα κατέστρωσα σχέδιο
πώς θα το αντιμετώπιζα.
Λοιπόν. Θα κατεβάσω το παντελόνι.
Θα το κατεβάσω ως τους αστραγάλους.
Δεν γίνεται.
Γιατί τα κακά μου
θα πέσουν στο παντελόνι μου.
Γαμώτο.
Αν το βγάλω εντελώς;
Πού να το κρεμάσω; Ίσως το ρίξω πάνω απ' την πόρτα.
Αλλά έχω μέσα κινητό και πορτοφόλι.
Είδα σ' ένα βίντεο
ότι μπορούν να σου πάρουν εύκολα το παντελόνι.
Κάποιος σαν τον Νοτ Ούντομ δεν μπορεί να τριγυρνά
και να ρωτάει "Είδατε το παντελόνι μου;"
Δεν γίνεται. Τι να κάνω;
Γαμώτο. Το νιώθω να έρχεται.
Δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο. Τι να κάνω;
Εντάξει. Ηρέμησε.
Ξέρω. Θα το βγάλω και θα το τυλίξω στο χέρι μου.
Καταλάβατε;
Όχι;
Βασικά, έβγαλα και το βρακί μου.
Να το πάμε εκεί;
Χρησιμοποιήστε τη φαντασία σας.
Το βρακί μου είναι εδώ.
Θέλεις να ζουμάρεις;
Για όσους θέλετε να το δοκιμάσετε,
σας προειδοποιώ.
Φροντίστε η κωλοτρυπίδα να μην είναι πάνω απ' την καμπύλη της λεκάνης.
Γιατί όταν χέζετε,
ο νόμος της πρόσκρουσης
θα κάνει τα κακά να πεταχτούν.
Θα λερώσετε τα μπούτια σας και τ' αγαπημένα σας αθλητικά.
Καταλάβατε; Κάντε ένα βήμα μπροστά.
Τώρα που είστε σε καλή θέση, θα ρέουν ομαλά.
Μετά κάνετε βαθύ κάθισμα.
Συνεχίστε. Σταθερά.
Πάμε. Συνεχίστε.
Συνεχίστε. Μη σταματάτε.
Αλλά
όσοι πονάνε στα πόδια ή τα γόνατα δεν μπορούν να το κάνουν για πολύ.
Γιατί τείνεις να βυθίζεσαι πιο χαμηλά
όσο συνεχίζεις το βαθύ κάθισμα.
Για να μην αναφέρω τη βρόμα και τη ζέστη. Το υγρό πάτωμα τα κάνει χειρότερα.
Αυτό που χρειαζόμουν τότε ήταν…
Βούλιαζα όλο και πιο κάτω, αλλά δεν τέλειωσα ακόμα.
Χρειαζόμουν απλώς…
κάτι να πιαστώ.
Αυτό που πραγματικά χρειαζόμουν
ήταν το σκοινί που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες παλιά στη γέννα.
Θεέ μου, βόηθα. Δεν είχα τίποτα να κρατηθώ.
Σας μιλάω ειλικρινά. Έχεζα κι έκλαιγα.
Έτρεχαν τα δάκρυα. Γαμώτο.
Τι έκανα για να μου αξίζει αυτό;
Έτρεχαν τα δάκρυα και ταυτόχρονα έβγαιναν τα σκατά.
Τελικά δεν μπορούσα να κρατηθώ άλλο.
Το πάτωμα ήταν πολύ υγρό.
"Όχι. Γαμώτο, όχι. Δεν αντέχω άλλο. Δεν μπορώ".
Βάζω τα δάχτυλά μου κάτω.
Ποτέ δεν περίμενα να χέσω σε πόζα…
Αμερικανού παίκτη φούτμπολ που πάει για γκολ.
Σκέτη αηδία. Έλεγα "Το χέρι μου".
Αλλά έπρεπε, γιατί το γόνατό μου πονούσε λες και θα έβγαινε.
Καθώς έκλαιγα κι έχεζα, έλεγα "Γαμώτο".
Συνέχισα.
Και μετά με νίκησε το βάρος μου.
Το χέρι μου έτρεμε, θα πάθαινε κράμπα.
Δεν μπορούσα να συνεχίσω, ακούμπησα ολόκληρο το χέρι.
Η πόζα χεσίματός μου
ήταν σαν ήρωας στους Εκδικητές.
Όταν τελείωσα,
είπα "Γαμώτο".
Μπορώ να κόψω το χέρι μου;
Δεν είναι το χέρι μου αυτό.
Όχι πια.
Τι να κάνω; Ποιος ξέρει τι αηδία ακούμπησε;
Τι να το κάνω αυτό;
Μου ήρθε μια σατανική σκέψη.
Εκεί ήταν η λεκάνη.
Αν έκανα αυτό;
Αλλά βαθιά μέσα μου ένιωθα τύψεις.
Είχα ακόμα λίγη αξιοπρέπεια.
Θα τη χρησιμοποιήσουν κι άλλοι.
Εντάξει.
Τι κάνω;
Ξέρω. Ας κάνουμε αυτό.
Πού είναι το μπολ;
Πήρα με το μπολ λίγο νερό.
Ήταν ραγισμένο, το νερό έσταζε.
Έπλενα το χέρι μου έτσι.
Συνέχισα, το καθάρισα λίγο-λίγο,
μέχρι να είναι αρκετά καθαρό.
Και τώρα;
Δεν έχει χαρτί υγείας. Δεν έχω χαρτομάντιλα. Δεν είμαι γυναίκα.
Εντάξει. Ας βάλουμε το παντελόνι.
Φύγε. Δεν χρειάζεται να το μάθει κανείς.
Κι αν με δουν οι θαυμαστές μου;
Μια φωτογραφία από πίσω θ' αποκάλυπτε λεκέδες.
Η φήμη μου θα καταστρεφόταν.
Πώς θα καθαρίσω τον κώλο μου τώρα; Ας δοκιμάσουμε πάλι με το μπολ.
Πήρα λίγο νερό. Το νερό έσταζε.
Και τώρα; Θα γίνω χάλια. Μήπως εδώ;
Δεν μπορώ ν' ακουμπήσω το πόδι στον τοίχο και να ρίξω νερό
παντού στον κώλο μου.
Γαμώτο! Πώς θα βγω από δω;
Σκέψου. Πρέπει να σκεφτώ.
Στάσου. Έχω αυτή.
Πέτυχε. Σας το λέω.
Απλούστατο.
Τη διπλώνεις έτσι.
Και τέλος.
Αυτό είναι…
για τη διασκέδασή σας.
Στις συναυλίες κορεάτικης ποπ,
με Κορεάτες καλλιτέχνες,
οι φαν τρελαίνονται
όταν οι καλλιτέχνες σκουπίζουν το πρόσωπό τους μ' ένα φουλάρι.
Οι φαν θα έρχονταν στα χέρια γι' αυτό.
Θα φώναζαν "Δικό μου!"
Μην παλέψετε εδώ.
Θα σας την πετάξω.
Δεν τη θέλετε;
-Τη θέλεις; Πλάκα κάνεις; -Τη θέλω. Και την άλλη.
Μία είναι καλύτερα.
Είναι ζευγάρι. Κατάλαβες;
Έχεις τη μία, έχω την άλλη.
Αυτό το συμβάν μ' έκανε…
Μ' έκανε να συνειδητοποιήσω ότι έχω κακό κάρμα
με τις τουαλέτες.
Μετά από αυτό, έκανα πολλές δωρεές για τουαλέτες σε σχολεία, ναούς.
Συνήθως όταν οι άνθρωποι κάνουν καλό, προσεύχονται
να ζήσουν πολύ, να έχουν ευτυχία, υγεία,
να πάνε στον παράδεισο, τέτοια πράγματα.
Όχι εγώ. Εγώ λέω
"Όποτε έχω διάρροια,
να υπάρχει τουαλέτα κοντά.
Να υπάρχει μια κανονική τουαλέτα με φώτα, καθαρό νερό,
μπολ, χαρτί υγείας, και κλειδαριά.
Να μην υπάρχουν φίδια, φρύνοι, σαύρες, πλάσματα.
Να υπάρχει πάντα μια καλή τουαλέτα για μένα.
Αμήν".
Αυτά δεν θα ανεχτώ.
Κάτι άλλο που δεν θ' ανεχτώ πια.
Δεν είναι αντικείμενο ούτε άνθρωπος.
Είναι…
ένα φάντασμα που ζει στο σπίτι μου.
Είναι ένα φάντασμα για το οποίο μίλησα την προηγούμενη φορά.
Ακόμα εκεί είναι.
Δεν ξέρω τι να το κάνω.
Έφερα την Ουμ Ιμ από την Έκτη Αίσθηση στο σπίτι μου.
Όπως ξέρετε, το σπίτι μου είναι ένα τριώροφο κτίριο.
Εγώ ζω στον τρίτο.
Ο δεύτερος είναι γραφείο. Ο πρώτος για συσκέψεις.
Η Ουμ Ιμ μπήκε στο σπίτι μου
και πήρε το ασανσέρ για τον τρίτο.
Μπήκε στο σαλόνι,
που έχει μήκος 12-15 μέτρα.
Είναι ανοιχτός χώρος.
Ας πούμε ότι το ασανσέρ είναι εδώ.
Αυτό εδώ
είναι ο τοίχος πριν φτάσουμε στο δωμάτιο.
Αυτή είναι η πόρτα του δωματίου.
Αυτός είναι ένας τοίχος.
Το δωμάτιο είναι εδώ.
Βγήκαμε από το ασανσέρ.
Η Ουμ Ιμ χρησιμοποίησε την έκτη αίσθησή της.
Ήμουν πίσω της. Ρώτησα "Είναι ακόμα εδώ;"
Ο Σομ, ο πρώτος που έφερα,
μου είπε ότι καθόταν εδώ.
Ότι καθόταν εκεί συνέχεια.
Η Ουμ Ιμ πλησίασε και κοίταξε.
Είπε "Όχι, δεν είναι εδώ. Μπορώ να μπω στο δωμάτιό σου;"
Και μπήκαμε στο δωμάτιο.
"Εκεί, στο κεφαλάρι".
Γαμώτο. Τόσο καιρό νόμιζα ότι ήταν εκεί έξω.
"Πώς ήρθε εδώ; Μας ακολούθησε;" "Όχι, εδώ μένει".
Τι; "Γιατί είναι εδώ;"
"Σε παρακολουθεί να κοιμάσαι τα βράδια".
Γαμώτο.
"Πώς με παρακολουθεί; Πώς, Ουμ Ιμ;"
"Ορίστε. έτσι. Εδώ κοιμάσαι".
"Στέκεται εδώ έτσι".
Τι στο καλό;
"Βλέπω τη ρουτίνα του. Είναι στο κεφαλάρι
και στην άκρη του κρεβατιού.
Αυτή είναι η περιοχή του. Εδώ ζει".
Τι;
"Έχεις κάτι να του πεις;"
Να τι έγινε. Η Ουμ Ιμ στεκόταν εδώ.
Ακριβώς εδώ.
Είπε ότι το φάντασμα ήταν εκεί.
Κι εγώ ήμουν εδώ.
"Έχεις κάτι να του πεις;"
Τώρα είναι σαν να έχω διερμηνέα.
"Ρώτα τον
από πού είναι και τι κάνει εδώ".
"Είπε ότι ήταν αρχαίος Ταϊλανδός
που πέθανε εδώ και ζούσε εδώ πολύ πριν μετακομίσεις εσύ.
Παλιά αυτό ήταν κανάλι για αποστολή φορτίων.
Εδώ πέθανε".
"Πώς είναι;"
"Μελαχρινός, ψηλός, και πολύ μεγαλόσωμος.
Φοράει περίζωμα".
"Γιατί μένει εδώ;"
"Είπε ότι του αρέσει εδώ".
"Απ' όλα τα μέρη;"
"Πήγαινε σ' άλλο σπίτι. Τ' άλλα είναι πιο ωραία".
"Λέει ότι υπάρχει άφθονη αρετή εδώ. Δεν βρίσκει τόση σε άλλα σπίτια.
Υπάρχει πολλή αρετή και αφοσίωση εδώ.
Βρίσκει αρετή εδώ".
Ανάμεσα στο σπίτι της μαμάς και το δικό μου, υπάρχει ένας ταμάρινδος.
Είναι τεράστιο δέντρο. Πιο ψηλό από αυτό το σκηνικό.
"Ουμ Ιμ, πες του να μετακομίσει στον ταμάρινδο.
Εδώ ενοχλεί. Να πάει στο δέντρο".
"Λέει ότι έχει πολύ κόσμο εκεί".
"Ρώτα τον γιατί χτυπάει συνέχεια το κεφαλάρι.
Μ' ενοχλεί".
Ακούγεται έτσι. Την ίδια ώρα κάθε νύχτα.
Παντού.
"Λέει, επειδή είσαι αγενής μαζί του".
Αλήθεια είναι.
Σε ολόκληρο τον κόσμο,
είμαι ο μόνος που ξέρει ότι το κάνω αυτό.
Ζω μόνος.
Όταν ανοίγει το ασανσέρ, είναι ένα σκοτεινό δωμάτιο
που πρέπει να περάσεις για να πας στο υπνοδωμάτιο.
Δεν…
Όποτε το περνάω, ανατριχιάζω.
Όταν οι άνθρωποι φοβούνται, συνήθως το εκφράζουν επιθετικά.
Αυτό μας βοηθά ν' αντιμετωπίσουμε τον φόβο μας.
Όταν άνοιξε το ασανσέρ, ήμουν σίγουρος.
Τον ένιωθα να κάθεται εκεί.
Οπότε υποδύθηκα τη θεία Ρατανά.
"Μαλάκα!
Μην τολμήσεις, μαλάκα!
Μείνε μακριά.
Άνθρωποι και φαντάσματα δεν πάνε μαζί. Μη σκεφτείς καν να με τρομάξεις.
Θα σε τιμωρήσει το κάρμα. Μαλάκα!"
Κι έκλεισα την πόρτα.
Νόμιζα ότι αυτό θα τον κρατούσε έξω.
Τώρα μαθαίνω ότι με παρακολουθεί να κοιμάμαι.
Σκέφτηκα "Ρε φίλε!"
Ήδη φοβάμαι. Τι θέλεις να πω;
"Ουμ Ιμ, έχω μια ερώτηση. Τι να του πω; Τι;"
Γυρνάω από τη δουλειά. Βγαίνω απ' το ασανσέρ.
"Σου έλειψα;
Λαχταράς αρετή;"
Θέλεις λίγη αρετή; Να σου στείλω.
Έχω γεύσεις γάλα, Nutella, και KitKat. Πεντανόστιμες.
Ουμ Ιμ, ρώτα τον για μένα.
Τι θέλει για να φύγει;"
"Να του χτίσεις ένα σπίτι πνευμάτων".
Ρώτησα "Σου κάνει ένα μικρό σπίτι πνευμάτων;"
Σκεφτόμουν εκείνα τα μοντέρνα σπίτια πνευμάτων.
Να βρω ένα μίνιμαλ να ταιριάζει με το σπίτι μου.
Οπότε είπα ότι θα του βρω ένα μικρό.
Μπορεί να είναι κάτω, δίπλα στο μπάνιο; Έχει μπάνιο κάτω.
"Λέει ότι δεν τον τιμά".
Έχουν τιμή τα φαντάσματα;
Λένε ότι τα φαντάσματα έχουν ιεραρχία, παλαιότητα.
Τέλος πάντων, δεν συμφώνησε.
"Λοιπόν, θα χτίσεις ένα;" "Όχι".
Η Ουμ Ιμ είπε "Αν δεν χτίσεις, του εναντιώνεσαι".
Αυτά ήταν τα λόγια της: "Του εναντιώνεσαι".
"Και τι έγινε; Θα κάνεις μια τελετή,
θα τον κλείσεις σ' ένα βάζο και θα τον πνίξεις".
Η Ουμ Ιμ απάντησε "Μπορώ να δω φαντάσματα, μα όχι να τα διώξω".
Και τώρα; Είπε "Δεν ξέρω. Τώρα είσαι εναντίον του".
"Είναι 11:00 μ.μ. Έχω εκπομπή".
Και τώρα; "Πρέπει να φύγω", είπε.
"Σε προειδοποιώ, όμως. Μπορεί να δυσκολευτείς να κοιμηθείς".
Κι έφυγε. Πάει.
Μ' άφησε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
Ήμουν πολύ προβληματισμένος, ένιωθα μπερδεμένος. Την πήρα τηλέφωνο.
"Δεν έχεις κανένα προστατευτικό μάντρα να τον διώξω;"
Η Ουμ Ιμ είπε "Έχω". "Θα μου το στείλεις;"
"Κατέβασε ένα απ' το Google".
"Ποιο;" "Οποιοδήποτε". Η Ουμ Ιμ το άφησε έτσι.
Γύρισα στο δωμάτιό μου. Πώς να κοιμηθώ;
Είπε ότι τώρα είναι και τσαντισμένο.
Είμαι νεκρός.
Κάλεσα κόσμο για παρέα: τον Κονγκ Χουεϊράι και την Μπελ Κανιτά.
Μένουν κοντά.
Όταν ήρθαν, ο Κονγκ είπε "Είμαι εγώ εδώ.
Θα τον κανονίσω".
Του πρόσφερα το κρεβάτι. Είπε "Θα κοιμηθώ στο πάτωμα με τη γυναίκα μου".
Και τους έστρωσα στο πάτωμα.
Αυτό είναι το κεφαλάρι. Εγώ κοιμάμαι εδώ.
Τα πόδια μου εκεί. Το κεφάλι μου εδώ. Ο Κονγκ και η γυναίκα του κάτω.
Όταν κοιμάμαι, θέλω απόλυτο σκοτάδι. Μόνο έτσι μπορώ να κοιμηθώ.
Αλλά αισθανόμουν ένα φως στην άκρη του ματιού μου.
Είχε πάει μεσάνυχτα. Άνοιξα τα μάτια μου να δω.
Ο Κονγκ και η γυναίκα του κοιτούσαν τα κινητά τους.
Είχε απόλυτο σκοτάδι. Οι οθόνες τους φώτιζαν τα πιγούνια τους.
Σαν να είχα δύο πτώματα δωρητών στο δωμάτιο.
Τώρα φοβάμαι πιο πολύ.
"Κονγκ! Τι κάνετε τέτοια ώρα;"
"Περίμενε, δεν πέθανα ακόμα. Μισό".
Μετά τελείωσαν επιτέλους το παιχνίδι και κοιμήθηκαν.
Στις 2:30 π.μ., ένιωσα κάτι να τραβάει το κρεβάτι.
Ήταν σαν σεισμός. Το σώμα μου τινάχτηκε.
Λες και το έκανε το μεγάλο χέρι ενός αρχαίου Ταϊλανδού.
Τι συμβαίνει;
Μετά κάτι βαρύ πίεσε το στρώμα.
Το στρώμα βούλιαξε. Αλήθεια.
Ήμουν ήδη έτοιμος να χεστώ πάνω μου.
Το περίμενα.
Οπότε όταν συνέβη, φώναξα "Κονγκ, βοήθεια!"
Ο Κονγκ μού απάντησε αμέσως. Ήταν δίπλα στο κρεβάτι. "Εδώ είμαι".
"Κονγκ, ένα φάντασμα τραβάει το κρεβάτι!"
"Βασικά, εγώ κλότσησα το κρεβάτι".
"Γιατί το έκανες αυτό;"
"Σηκώθηκα για τουαλέτα και μπερδεύτηκα".
Νόμιζε ότι ήταν το δωμάτιό του, το κρεβάτι είναι από δω.
"Όχι, κάτι έγειρε σαν να 'θελε να με στραγγαλίσει.
Πίεσε το κρεβάτι".
Είπε "Αφού χτύπησα το πόδι μου, έπεσα με τα μούτρα στο κρεβάτι".
Η Ουμ Ιμ δεν με βοήθησε με το φάντασμα.
Οπότε επικοινώνησα με τον Μπι, τον Πρεσβευτή Φαντασμάτων.
Ήρθε ο Μπι.
Ο Μπι μοιάζει με κυνηγό φαντασμάτων, αλλά πολύ εκπαιδευμένο.
Μπήκε μέσα. Τα ίδια. Άνοιξε το ασανσέρ.
Είπε "Να ρίξω μια ματιά.
Τίποτα εδώ. Ούτε εδώ. Να μπω στο δωμάτιό σου;
Στέκεται εκεί πέρα".
Ίδιο μέρος. "Εκεί πέρα είναι".
"Πώς είναι;"
"Δεν είναι φάντασμα.
Είναι δαίμονας".
Δεν μου έφτανε το φάντασμα.
Τι διάολο είναι ο δαίμονας;
"Είναι…
Είναι πολύ πιο τρομακτικός.
Κι επίσης…"
"Πώς είναι;"
"Σαν Γκόλουμ, όπως το περιέγραψες, αλλά πολύ πιο φρικιαστικός.
Και μεγαλύτερος".
"Και τώρα;"
"Δεν θέλει ούτε αρετή".
"Πώς ήρθε εδώ;"
"Νομίζω ότι κάποιος σε καταράστηκε".
Κλιμακώθηκε.
"Με καταράστηκαν; Και τι να κάνω;"
"Δώσε μου ένα λεπτό. Θα διαλογιστώ. Περίμενε έξω".
Ο Μπι διαλογίστηκε έτσι.
Αργότερα με φώναξε να μπω.
"Υπάρχει ένα καταραμένο αντικείμενο στο δωμάτιο.
Είδα μια κόκκινη επιγραφή".
Θεέ μου. Το δωμάτιο έχει ένα κρεβάτι, ένα κομοδίνο και μια τηλεόραση.
Καμία διακόσμηση. Πολύ μίνιμαλ.
Ρώτησα "Πού είναι;" "Έλα να γυρίσουμε το κρεβάτι", είπε.
Γυρίσαμε το κρεβάτι και βρήκαμε μια κόκκινη επιγραφή των Χμερ.
Υπήρχε επιγραφή των Χμερ. Είπα "Σοβαρά;"
Ο Μπι είπε "Περίμενε. Βλέπω κι άλλη".
Γυρίσαμε ξανά το κρεβάτι. Ήταν από κάτω.
Δύο κάτω από το κρεβάτι. Έπαθα σοκ.
Γαμώτο. Είναι δυνατόν;
Είπε "Μη βιάζεσαι. Βλέπω κι άλλη".
Τι; Δεν έμεινε τίποτα στο δωμάτιό μου.
Κάτω από το κομοδίνο είχε κι άλλη.
Ίδια γραφή. Πάλι κόκκινη.
Είπα "Τι είναι αυτό;"
Δεν το πίστευα.
Σκεφτόμουν ότι ίσως το έκανε ένας ξυλουργός.
Ένας Καμποτζιανός ξυλουργός στον οποίο ίσως
αρέσει το γκράφιτι.
Μπορεί να του αρέσει να χαράζει πράγματα.
Μα το κρεβάτι και το κομοδίνο
αγοράστηκαν ξεχωριστά.
Πώς είναι η ίδια επιγραφή και στα δύο;
Ο Μπι είπε "Κάποιος σε καταράστηκε. Έκανε αυτό
και κάλεσε και τον δαίμονα.
Ο δαίμονας είχε εντολή να σε στοιχειώσει".
Τι διάολο; Και τι θα κάνω;
"Εγώ μόνο βλέπω πράγματα. Δεν διορθώνω προβλήματα".
Αν σου έλεγαν εσένα ότι σε καταράστηκαν, τι θα έκανες;
Δεν μπορώ να πάρω το αμάξι και να βρω "Υπηρεσίες λύσης κατάρας Χμερ".
Δεν ξέρω τι να κάνω.
Ακόμα ζω μαζί του.
Ο Μπι επέστρεψε στο καφέ που διευθύνει.
Κι εγώ έμεινα να το αντιμετωπίσω.
Γαμώτο. Τι θα κάνω τώρα;
Ζω μ' έναν δαίμονα.
Ακόμα ζω μαζί του σήμερα.
Δεν θα το ανεχτώ, αλλά πρέπει,
γιατί δεν ξέρω τι να κάνω.
Ρώτησα τον Μπι πριν μπει στο αμάξι
"Δεν έχεις καμιά θεραπεία που θα βοηθούσε;"
Ο Μπι είπε "Θυμήσου.
Βλέπω μια ημερομηνία, 7η Σεπτεμβρίου πριν από επτά χρόνια.
Εκείνο το άτομο σε καταράστηκε".
Πριν από επτά χρόνια;
Εδώ δεν θυμάμαι τι έγινε πριν από επτά ώρες.
Τέλος πάντων, ακόμα ζω μαζί του.
Πώς το κάνω αυτό;
Θα έλεγα λόγω της χειροτονίας μου.
Αφού χειροτονήθηκα, θα έλεγα ότι το μυαλό είναι σαν μυς.
Με λίγη εξάσκηση, γίνεται πιο δυνατό.
Αφού χειροτονήθηκα, ας πούμε
ότι έχω δει πολύ χειρότερα.
Ο ναός όπου χειροτονήθηκα είναι στην επαρχία Παν.
Είναι σ' έναν μικρό λόφο μέσα στο δάσος.
Και…
ήμουν απομονωμένος.
Το κατάλυμά μου ήταν 500 μέτρα μακριά από των άλλων μοναχών.
Ήθελα να ζήσω ταπεινά,
χωρίς πολύ ρεύμα και μόνος, να δω αν θα μπορούσα.
Στην αρχή ήταν δύσκολο.
Ήταν έξι σκυλιά στον ναό.
Αλυχτούσαν συνέχεια δίπλα στο κατάλυμα.
Αλυχτούσαν
γύρω στις 7:30 με 8:00 το βραδάκι.
Τότε ξεκινούσαν.
Ήταν σαν ταινία τρόμου.
Σαν να βγήκε από ταινία τρόμου.
Και δεν ήταν ένα σκυλί.
Ήταν χορωδία.
Μια μεγάλη ορχήστρα.
Τρομοκρατήθηκα.
Δεν ήταν η εποχή του ζευγαρώματος.
Το αλύχτισμα με τρόμαξε.
Τις πρώτες νύχτες που έμεινα μόνος,
πήγα να ρωτήσω έναν παλιό μοναχό γιατί αλυχτούσαν.
Ο μοναχός ήταν πολύ καθησυχαστικός. Είπε ότι μάλλον έβλεπαν φαντάσματα.
Ένας ψηλός δαίμονας μπορεί να ζητάει αρετή.
Αποφάσισα να ρωτήσω άλλο μοναχό. Είπε
"Ναι, επειδή εκεί πέρα, στο κάτω χωριό,
κάποιος κρεμάστηκε.
Ο ψηλός δαίμονας ίσως είναι αυτός, ζητάει αρετή
από έναν προσφάτως χειροτονηθέντα μοναχό.
Είναι πολύ πιθανό".
Και το σκέφτηκα.
Μπορεί να είναι ψηλός δαίμονας. Γιατί αν ήταν κανονικό φάντασμα,
δεν θα είχε τόσο τσιριχτή φωνή.
Οι ψηλοί δαίμονες είναι ψηλοί, έτσι;
Τα σκυλιά μάλλον είπαν
"Το βλέπεις;
Κι εγώ το βλέπω.
Σαν οκταώροφο κτίριο είναι".
Πέρασαν μέρες και μήνες.
Το μυαλό μου δυνάμωσε. Και είπα να το συζητήσουμε.
Γιατί μετά την πρωινή ιεροτελεστία, έπρεπε να διαλογιστώ.
Ο θόρυβος μ' ενοχλούσε.
Τον ένιωθα πολύ κοντά.
Οπότε διαλογίστηκα κι έκανα μια συμφωνία με τον δαίμονα.
"Λοιπόν. Ψηλέ Δαίμονα.
Δεν γνωριζόμαστε, Ψηλέ Δαίμονα.
Με τιμά η παρουσία σου.
Θέλεις αρετή, έτσι;
Θα σου αφιερώσω την αρετή μου για να γαληνέψεις".
Μόλις λάβεις την αρετή, ηρέμησε, σε παρακαλώ".
Δεν θα το πιστέψετε, όλο αυτό έγινε στο μυαλό μου,
και μόλις τελείωσα τη σκέψη που τον παρακαλούσα να ησυχάσει,
τα σκυλιά που αλυχτούσαν…
Σταμάτησαν ξαφνικά σαν να βγήκαν απ' την πρίζα.
Αυτό επιβεβαίωσε ότι "Γαμώτο, είσαι όντως δαίμονας!"
Μετά από αυτό, ο δαίμονας κακόμαθε.
Κάθε βράδυ στις 7:30 ή 8:00,
δίπλα στο κατάλυμά μου,
έπρεπε να του δίνω αρετή.
Όταν κάνουμε κάτι ξανά και ξανά, το μυαλό μας αρχίζει να το συνηθίζει.
Υπό αυτήν την έννοια, ο δαίμονας στο σπίτι δεν είναι τόσο κακός.
Έχω δει πολύ χειρότερα.
Αφού έβγαλα τα ράσα και γύρισα σπίτι,
έκανα μια κουβέντα με τον δαίμονά μου.
Ή τον αρχαίο Ταϊλανδό. Τέλος πάντων.
Έκλεισα την πόρτα, έσβησα τα φώτα, και διαλογίστηκα.
Άνοιξα συζήτηση.
Μάντευα ότι ήταν κάπου εκεί.
"Ίσως κάποιος σ' έστειλε εδώ.
Οπότε κάνε αυτό που σ' έστειλε να κάνεις.
Στραγγάλισέ με.
Εμφανίσου μπροστά μου. Κάν' το.
Θα περιμένω εδώ".
Συνέχισα να διαλογίζομαι, τον περίμενα να έρθει.
Περίμενα να με στραγγαλίσει.
Αληθινή ιστορία. Έλεγα "Χέστηκα".
Αν με στραγγαλίσει φάντασμα, ας πεθάνω.
Έκανα πολλά στη ζωή μου.
Τώρα κάνω απλώς τα ίδια. Δεν με πειράζει να πεθάνω.
Και ο στραγγαλισμός από φάντασμα είναι πολύ κλασικός.
Δεν έχει ξανασυμβεί.
Πέρασε μία ώρα. Δεν ήρθε.
Πέρασαν δύο ώρες. Δεν ήρθε.
Πέρασαν πάνω από δύο ώρες, πάλι δεν ήρθε.
Τελείωσα τον διαλογισμό μου.
Και το συνειδητοποίησα.
Μόνο να κάνεις αυτούς τους θορύβους μπορείς.
Δεν μπορείς να με σκοτώσεις.
Τότε, ταιριάζουμε.
Δεν είναι και τόσο χάλια.
Χτύπα. Εγώ θα ζήσω τη ζωή μου.
Παρακολούθησέ με να κοιμάμαι.
Δεν είναι τόσο χάλια.
Υπάρχει μια λάμπα στο κεφαλάρι. Μια καμπυλωτή.
Δεν πειράζει άλλη μία.
Ζούμε ακόμα μαζί.
Μπορώ να ζω μαζί του. Κανένα πρόβλημα.
Στο μυαλό μου τον υποτιμώ κιόλας.
Μόνο αυτό μπορείς να κάνεις;
Γιατί αν ήμουν εγώ φάντασμα,
δεν θα σταματούσα στους θορύβους
αν ήθελα να στοιχειώσω κάποιους.
Στην κηδεία μου, αν ανοίξετε το φέρετρό μου χωρίς τη συναίνεσή μου,
θα σας στοιχειώσω.
Τα φαντάσματα έχουν δυνάμεις.
Ας πούμε τα βασικά για τα φαντάσματα.
Αν δεν πιστεύετε, πάρτε το ως αστεία ιστορία.
Τα φαντάσματα έχουν δυνάμεις σε διαφορετικό βαθμό.
Όπως εμείς έχουμε άνισα ποσά χρημάτων.
Έχουμε διαφορετικά επίπεδα αγοραστικής δύναμης.
Ο αρχηγός του χωριού, ας πούμε, έχει εξουσία μόνο στο χωριό του.
Οι κυβερνήτες έχουν περισσότερη εξουσία.
Οι πρωθυπουργοί έχουν μεγάλη εξουσία.
Έχουν την εξουσία να κυβερνούν τη χώρα.
Μα αν την καταχρώντο, η χώρα θα ήταν όπως είναι σήμερα.
Τα φαντάσματα έχουν πολλές δυνάμεις.
Μπορούν να σ' επηρεάσουν ή να σε κυριεύσουν.
Μπορούν να σε τυφλώσουν, να σου κλείσουν τ' αυτιά. Έχουμε ακούσει τέτοια.
Όταν πάμε σ' ένα μακρινό ξενοδοχείο, η βρύση ανοίγει μόνη της.
Τα φαντάσματα το κάνουν. Αρχίζει να τρέχει νερό. Σβήνουν φώτα.
Ανοίγει η τηλεόραση μόνη της. Σβήνουν τα φώτα σ' ολόκληρο το κτίριο.
Οι δυνάμεις και οι φάρσες τους ποικίλουν.
Εμφανίζονται κοντά σου. Δείχνουν τα πόδια τους.
Κάποια δείχνουν τα εντόσθιά τους. Σε παραλύουν στα όνειρα.
Έχουν δυνάμεις.
Οπότε όταν πεθάνω,
νομίζω ότι οι δυνάμεις μου θα είναι φοβερές.
Όταν πατάτε καζανάκι, θα κάνω το νερό να πλημμυρίζει.
Όσο το πατάτε, τόσο θα πλημμυρίζει.
Όταν φεύγετε απ' την τουαλέτα, θα περάσετε απ' τον επόμενο.
Θα φαίνεστε πολύ κακοί. Τέτοιοι θα είστε.
Θα σας στοιχειώνω με τέτοιους επώδυνους τρόπους.
Ο μπιντές που δούλευε μια χαρά;
Θα τον ζουλήξω για να στάζει το νερό τόσο αργά
που θα πρέπει να παίρνετε το νερό με τα χέρια σας.
Ή θ' αυξήσω την πίεση του νερού τόσο που θα κόψει τις αιμορροΐδες σας στα δύο.
Υπάρχουν δεκάδες τουαλέτες στα εμπορικά κέντρα.
Εγώ θα κατεβάζω όλα τα καπάκια.
Συνήθως στην Ιαπωνία
αν μπεις σε τουαλέτα με κλειστό καπάκι,
σημαίνει ότι μόλις καθαρίστηκε.
Θα είστε πάντα ο πρώτος. Οι Ιάπωνες έχουν πολλή εμπιστοσύνη.
Μα στη χώρα μας,
αν δεις κλειστό καπάκι,
σου στέλνει ένα μήνυμα.
Θα τα κλείνω όλα.
Γιατί; Για να νιώθετε την έξαψη της χρυσοθηρίας.
Θα βρείτε
σβόλους χρυσού,
ράβδους χρυσού,
ή χρυσά διακοσμητικά;
Αν χρειάζεστε τεστ αντισωμάτων,
θα στοιχειώνω το νοσοκομείο ή θα κυριεύω τη νοσοκόμα
για να βάλει την μπατονέτα ανάποδα.
Έχω πάει για τεστ COVID όπου μένεις στο αμάξι.
Ήταν η πρώτη φάση της πανδημίας.
Σε έβαζαν να κάτσεις στο αμάξι.
Και μια νοσοκόμα καλυμμένη από πάνω μέχρι κάτω έπαιρνε δείγμα.
Τις ξέρετε αυτές που παίρνουν δείγμα; Νομίζω
ότι πριν γίνουν νοσοκόμες, ήταν αθλήτριες ξιφασκίας.
Πέρασαν από εκπαίδευση;
Το χώνουν μέσα, εγώ τραβιέμαι. Όλοι θα τραβιόντουσαν. Εγώ το έκανα.
Έλεγαν "Μην τραβιέσαι. Όχι".
Πώς όχι; Μου το έχωσες μέσα.
Και σ' ακολουθούν κιόλας. Σ' ακολουθούν και σ' το χώνουν.
Ήθελα να τις σπρώξω με το πόδι.
Απέχεις δύο εκατοστά απ' τον εγκέφαλό μου.
Το θέμα είναι ότι δεν είναι τόσο δύσκολο.
Αν το έκανες μόνος σου, θα ήξερες.
Θα ήξερες πόσο να μπεις. Μπαίνει έτσι.
Υπάρχουν δύο μέρη: το πρώτο μέρος, και μετά γέρνεις το κεφάλι πίσω.
Περνά από εκείνη τη μυστηριώδη περιοχή.
Μόλις φτάσει εκεί, είσαι πολύ κοντά στον ρινοφάρυγγα.
Όταν τον αγγίζει η μπατονέτα, το καταλαβαίνεις.
Περιστρέφεις αργά την μπατονέτα.
Και τότε τρέχουν τα δάκρυα.
Σκέτη απόλαυση. Αλήθεια.
Είμαι ένας γέρος που δεν είναι σεξουαλικά ενεργός.
Από τέτοια βρίσκω απόλαυση.
Θέλω να κάνω τεστ τρεις, τέσσερις φορές τη μέρα.
Αν τρελαίνεστε για ακριβές τσάντες, θα κυριεύσω το παιδί
και τ' ανίψια σας.
Ξέρετε εκείνες τις συλλεκτικές τσάντες από δέρμα αλιγάτορα.
Θα βάλω το παιδί σας να κάνει μια γραμμή με στιλό.
Όταν το δείτε, θα πείτε "Όχι".
Τα σημάδια στιλό είναι πολύ λεπτά.
Ειδικά τα στιλό Horse. Θα πεθάνετε.
Κυρίες μου, αν δείτε μια γρατσουνιά τόση εδώ, χάνετε τον ύπνο σας.
Παρόλο που δεν τη βλέπει κανείς άλλος. Μόνο εσείς.
Όταν βγαίνετε, κρύβετε αυτήν την πλευρά.
Όταν τη βάζετε στο ράφι, σκέφτεστε να τη στείλετε για επισκευή στο Παρίσι.
Είναι σαν αγκάθι στην καρδιά σας.
Τέτοιου είδους στοίχειωμα πονάει.
Όταν πηγαίνετε στο εμπορικό κέντρο,
όταν δεν έχει πάρκινγκ και κάνετε όπισθεν,
θα σας κάνω να νιώσετε ότι πρέπει να σηκώσετε το τηλέφωνο.
Παρκάρετε. Βγαίνετε έξω.
Μετά τα ψώνια γυρίζετε πίσω.
"Πού διάολο πάρκαρα;"
Κι όταν φεύγετε, ξεχνάτε την κάρτα.
Δεν τη βρίσκετε. Γυρνάτε σπίτι. Είναι στο πορτοφόλι σας.
Έτσι θα πάει.
Αν ο άντρας σας πάρει μπόνους,
νομίζετε ότι θα σας πάει ένα ταξίδι εκτός πόλης,
στις Μαλδίβες ή κάτι τέτοιο.
Θα επηρεάσω τη σκέψη του για ν' αγοράσει μηχανή με τα λεφτά.
Θα σας πάρει ένα χαζό κράνος
κι ένα δερμάτινο σύνολο που δεν θα φορέσετε ποτέ.
Ο άντρας σας θα νιώθει γαμάτος με τη μηχανή του,
σαν τον Άντι Λαού.
Κι εσείς θα γαντζώνεστε για να μη σκοτωθείτε.
Μόνο ο άντρας σας νιώθει γαμάτος. Μα πρέπει να τα βγάλετε πέρα.
Αν δεν ακολουθήσετε, δεν θα ξέρει πού να πάει.
Ζεσταίνεστε, ιδρώνετε. Πηγαίνετε μαζί του. Μετά θα θέλει μεγάλα ταξίδια.
Μπανγκόκ-Τσιανγκ Ράι, ίσως;
Εντωμεταξύ, εσείς κρατιέστε, τα κράνη τρακάρουν σε κάθε φρενάρισμα.
Αν έχετε αϋπνία ή κοιμάστε ελαφρά, δεν θα έρθω έτσι.
Θα γίνω κουνούπι. Ένα μόνο.
Μόλις σβήνουν τα φώτα, θα βγαίνω.
Θα σας κάνω να τ' ανάβετε και να με ψάχνετε.
Καλή τύχη.
Νομίζετε ότι μ' έχετε. Αλλά δεν είμαι εκεί.
Θα γίνω εκείνο το κουνούπι.
Αν φοβάστε τις σαύρες,
θα κυριεύσω μια σαύρα
και θα κολλήσω στο παρμπρίζ.
Όταν βγείτε στον αυτοκινητόδρομο, θα με δείτε εκεί.
Θα δείτε την κοκκινοπράσινη κοιλιά μου.
Δεν μπορείτε να ξεφύγετε.
Ψεκάζετε υγρό υαλοκαθαριστήρα στο παρμπρίζ.
Πάρ' τα. Ακόμα εκεί;
Πάρε έναν υαλοκαθαριστήρα!
Καλή μοιραία πτώση, σαύρα. Τι; Ακόμα εκεί;
Τώρα είναι στο παράθυρο του οδηγού.
Ακόμα πιο κοντά από πριν.
Εδώ. Κατεβάζετε το παράθυρο,
ελπίζοντας να ρίξετε τη σαύρα στον αυτοκινητόδρομο.
Τη χτυπάτε. Και μπαίνει μέσα.
Όταν πλένετε τις κάλτσες,
θα χάνετε πάντα μία.
Ειδικά στο πλυντήριο.
Ειδικά τις αγαπημένες σας με τα καρτούν.
Βάζετε πλυντήριο, και μια κάλτσα εξαφανίζεται όταν το αδειάζετε.
Μετά κι άλλη, κι άλλη.
Τώρα καμία δεν είναι ζευγάρι.
Θα φοράτε άσχετες κάλτσες σαν τρελοί.
Κρατάτε έναν σωρό με όσες μένουν.
Έξι μήνες μετά, ακόμα δεν βρήκατε τα ζευγάρια τους.
Τα παρατάτε και τις πετάτε.
Ήρθε η ώρα μου. Θα επιστρέφω όσες λείπουν μία-μία.
Όταν πηγαίνετε στο σουπερμάρκετ στο τέλος του μήνα,
στο Big C ή το Τesco Lotus,
θα σας προκαλώ μπελάδες.
Θα πετύχετε μια θείτσα μπροστά σας στο ταμείο.
Ο ταμίας λέει "Κυρία μου;"
"Δεν ζυγίσατε το μάνγκο. Δεν έχει ραβδοκώδικα".
Θα περιμένετε για πάντα. Η κυρία δεν θέλει να το ζυγίσει.
Ο ταμίας έχει δουλειά. Δεν έχει υπαλλήλους γύρω.
Θα κολλήσετε εκεί μέχρι να πείτε "Γαμώτο".
Αλλάζετε ταμείο. Και περιμένετε τη σειρά σας.
Επιτέλους.
"Αγαπητέ πελάτη,
έχουμε προσφορά για το απορρυπαντικό σας".
"Ένα συν ένα δώρο".
Και μετά; "Αν το θέλετε, πρέπει να πάτε να πάρετε κι άλλο".
Βιάζεστε.
Και είστε άπληστοι.
Νικά η απληστία. Φεύγετε απ' το ταμείο.
Όταν επιστρέφετε,
έχει σε όλα τεράστια ουρά.
Βλέπετε μια θείτσα στη μικρότερη ουρά. Πάτε πίσω της.
Αλλά το καρότσι της είναι γεμάτο.
Και η θείτσα πληρώνει με κάτι που λέγεται κουπόνια.
Οι κυρίες καταλαβαίνουν.
Πληρώνεις 800 μπατ και παίρνεις 40 μπατ έκπτωση.
Ετοιμαστείτε.
Ο ταμίας θ' αρχίσει να πληκτρολογεί πράγματα,
γιατί πρέπει να ομαδοποιούν τα προϊόντα σε σετ των 800 μπατ.
"650 μπατ… 680…
Δώστε μου το λάχανο.
Όχι, με το λάχανο είναι 900. Βγάλτε το. Δώστε αυτό.
Βγάλτε το τσάι. Ας περιμένει το τσάι.
Δώστε μου το απορρυπαντικό πλυντηρίου".
Χτυπά. Διαγράφει. Χτυπά. Διαγράφει.
Θεέ μου. Θέλω να φύγω από δω. Θεέ μου.
Τέλος τα πρώτα 800.
Περιμένουν πολλά ακόμα.
Μετά παίρνει κι άλλα κουπόνια. Ο εκπτωτικός κύκλος συνεχίζεται.
Απόδειξη-απόδειξη. Συνεχίζεται.
Επιτέλους, τελευταίο σετ. Σχεδόν τελείωσαν.
"Το σύνολο είναι 650 μπατ.
Πρέπει να πάρετε κι άλλα για να γίνουν 800".
Θεέ μου. Η αναμονή συνεχίζεται.
Περιμένετε τη σειρά σας.
Επιτέλους θα φύγετε από δω. Πλησιάζετε.
Ο ταμίας βάζει το τριγωνικό ξύλο.
"Συγγνώμη, σχόλασα. Πηγαίνετε στο διπλανό ταμείο".
Όσα δεν θέλω να κάνω τα αποφεύγω.
Μα όσα δεν έχω κάνει πάντα βρίσκω τρόπο να τα δοκιμάσω.
Προσωπικά,
δεν θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου ταξιδεύοντας
ή κάνοντας ελεύθερη πτώση.
Δεν είναι το στιλ μου. Μ' αρέσουν τα μυστηριώδη πράγματα.
Τα μυστηριώδη πράγματα που σε κάνουν ν' αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια.
Όπως τα νάγκα.
Είναι αληθινά τα νάγκα;
Πήγα να βρω την αρετή στο Τσιανγκ Ράι.
Πήγα με τον Κονγκ Χουεϊράι και τη γυναίκα του,
την Παλμί, τον σύντροφό της, την Τζε Ναμ, για να χρηματοδοτήσουμε ένα άγαλμα.
Ενώ ήμασταν εκεί, ένας ηγούμενος από ένα μοναστήρι στην επαρχία Ναν
ζήτησε δωρεά, κι έκανα μια συνεισφορά.
Είπε "Ευχαριστώ που βοηθάτε να χτιστεί κατοικία για τους μοναχούς.
Θα ήθελα να σας καλέσω στο μοναστήρι.
Ο Άρχοντας Νάγκα σάς έχει ένα δώρο".
"Ο Άρχοντας Νάγκα; Δώρο από τον Άρχοντα Νάγκα;"
"Ναι. Θα το ζητήσω απ' τον ίδιο τον Νάγκα".
Κι εγώ είμαι…
Ρώτησα την Παλμί.
"Παλμί, να πάμε να πάρουμε ένα δώρο από τον Άρχοντα Νάγκα;"
Αυτή είπε "Είναι αληθινός;
Αν είναι, αξίζει η προσπάθεια.
Πάμε;" Και πήγαμε.
Στριμωχτήκαμε σ' ένα βαν από Τσιανγκ Ράι ως Ναν.
Μας πήρε τέσσερις ώρες.
Στη Ναν, το μοναστήρι ήταν στο δάσος.
Ήταν γύρω στις 6:00 το απόγευμα. Ήταν σούρουπο.
Το μοναστήρι ήταν περικυκλωμένο από δάσος και υπό κατασκευή.
Είχε χτιστεί πρόσφατα.
Το κτίριο ήταν από τσιμέντο και ξύλο.
Ήταν περίπου τόσο. Όσο το μήκος της σκηνής.
Η περιοχή δίπλα στα καταλύματα των μοναχών
ήταν υπό κατασκευή για να γίνει το περίπτερο για το οποίο κάναμε δωρεά.
Δέκα μέτρα πιο εκεί ήταν μια λίμνη λωτών, αλλά χωρίς λωτούς.
Ήταν μια παλιά λίμνη λωτών όση ένα γήπεδο μπάσκετ.
Μπροστά στα καταλύματα ήταν ένα τραπέζι.
Υπήρχε προσφορά ρυζιού τυλιγμένου με φύλλα μπανάνας σε σχήμα νάγκα.
Υπήρχε κι ένα μεγάφωνο ψηλό όσο αυτή η καρέκλα, μ' ένα μικρόφωνο πάνω.
Υπήρχαν κόκκινα και πορτοκαλιά φώτα να καθοδηγούν τον ηγούμενο
στο δάσος, για να μη χαθεί.
Όταν φτάσαμε, σκεφτήκαμε "Είναι εντελώς ερημωμένο".
Ο ήλιος έδυε. Νύχτωνε.
Ήταν εκεί ο ηγούμενος κι ένας μοναχός.
Ο μοναχός θα έκανε την τελετή.
Ο ηγούμενος μας ζήτησε να καθίσουμε.
Κάναμε μια ψιλοκουβέντα. Μας πρόσφεραν νερό.
Ο μοναχός μάς ενημέρωσε
"Ο Άρχοντας Νάγκα θα φέρει το δώρο του στις 9:00 απόψε".
Και πιάσαμε την κουβέντα.
Ήταν παντού δάσος.
Κουβεντιάσαμε.
Κάναμε βόλτες μέχρι τις 9:00 μ.μ.
Ήρθε ο μοναχός και είπε
"Ο Άρχοντας Νάγκα αναβάλλει το ραντεβού για τις 10:00".
Ρωτήσαμε "Γιατί;"
"Ο Άρχοντας Νάγκα λέει ότι κάποιος στην παρέα είναι ασεβής.
Αν είστε ασεβείς, δεν θα σας δώσει δώρο".
Δεν ήξερα ποιος ήταν.
Δεν μπορώ να ρωτήσω "Είσαι ασεβής;"
Δεν γίνεται. Οπότε περιμέναμε να πάει 10:00.
Κουβεντιάσαμε με τους μοναχούς.
Ο ηγούμενος κάθεται εδώ,
ο Κονγκ Χουεϊράι εδώ,
η Τζε Ναμ εδώ, κι εγώ εδώ.
Η Παλμί είναι στην πόρτα, μισή μέσα μισή έξω.
Η Παλμί στέκεται έτσι.
Ο Κονγκ ρώτησε τον ηγούμενο
"Πάτερ, δεν ξέρω γιατί,
μα όταν είμαι κοντά στον ποταμό Μεκόνγκ, έχω ταχυκαρδία.
Λες και λιποθυμώ.
Κολυμπώ καλά, αλλά φοβάμαι να μπω στο νερό".
Ο ηγούμενος είπε "Ήσουν νάγκα στην προηγούμενη ζωή σου. Το ξέρεις;"
"Αλήθεια;"
"Ό,τι κάνεις σχετικό με τα νάγκα, θα το κάνεις καλά.
Όπως τα τραγούδια που γράφεις".
"Σωστά. Όταν γράφω τραγούδια, μου βγαίνουν εύκολα.
Ξυπνάω και ξεχύνονται οι στίχοι".
"Αυτό είναι.
Η νάγκα σύζυγός σου σε εμπνέει.
Είχες σύζυγο νάγκα.
Ξαναγεννήθηκες ως άνθρωπος.
Ακόμα σε περιμένει".
Ο Κονγκ απάντησε "Γι' αυτό με όποια κι αν τα φτιάχνω, πάντα χωρίζουμε".
"Ναι, σε δυσκολεύει".
Εγώ σκέφτηκα "Φταίει που είσαι πέφτουλας".
Ο Κονγκ λέει "Τώρα που είμαι παντρεμένος,
φοβάμαι μη χωρίσουμε.
Μπορώ να το αποτρέψω κάπως;"
Ο ηγούμενος είπε "Τι λες γι' αυτό;
Πήγαινε να τραγουδήσεις για το νάγκα.
Πες το τραγούδι που έγραψες.
Το 'Khu Khong'.
Τραγούδα το στο νάγκα".
"Και πού είναι;"
"Εκεί πέρα.
Η λίμνη είναι το παλάτι του.
Τραγούδα του εκεί.
Θα το αναγνωρίσει, και όλα θα πάνε καλά".
Ο Κονγκ τον πίστεψε και πήγε.
Το μικρόφωνο ήταν εκεί
πάνω στο μεγάφωνο.
Και το δάσος ήταν σκοτεινό.
Δεν είχε πολύ φως στον ναό. Ελάχιστο.
Ο Κονγκ άρχισε να τραγουδά.
Όχι τσάτρα πάτρα. Τα έδωσε όλα.
Όπου κι αν βρίσκεται η αγάπη…
Σαν ν' άκουγε η γυναίκα του. Η νάγκα σύζυγός του.
Η αληθινή σύζυγος ήταν μέσα.
Δεν έχει σημασία ποιος είναι
Θα είναι εκεί, δεν θα χαθεί…
Με τον καιρό
Έκλαψε. Αλήθεια.
Ήταν σουρεαλιστικό. Έκλαψε ενώ τραγουδούσε.
Ενώ τραγουδούσε, η φωνή του αντηχούσε μέσα.
Η Τζε Ναμ καθόταν μπροστά στον ηγούμενο.
Η θέση εκείνου ήταν πιο ψηλή.
Υπήρχε ένα δοχείο ελεημοσύνης με αγιασμό μέσα
κι ένα δεμάτι μπαμπού.
Τα κλασικά πράγματα που βρίσκεις σε μοναστήρι.
Ξαφνικά, η Τζε Ναμ τσίτωσε, σαν να την κυρίευσε κάτι.
Έχει τατουάζ γιάντρα παντού.
Γουστάρει μαύρη μαγεία, τατουάζ και αγιασμό.
Λατρεύει τα ιερά πράγματα. Έχει κι ένα τατουάζ τίγρη στην πλάτη.
Λοιπόν, η Τζε Ναμ πήδηξε πάνω. Δεν ήταν ο εαυτός της.
Ήταν… μια τίγρη.
Είναι τίγρη. Κακό αυτό.
Πήδηξε πάνω όπως βλέπετε στα βίντεο
των τελετών μύησης.
Η Τζε Ναμ ήταν τίγρη.
Τι διάολο; Απομακρύνθηκα.
Ακουμπούσα με την πλάτη στον τοίχο.
Όλοι σκορπίστηκαν.
Έξω…
Θα είναι εκεί
Δεν είχε ιδέα για την τίγρη που ορμούσε μέσα.
Το πάτωμα σείστηκε.
Εγώ είπα "Πάτερ, βοήθα μας!"
Ο ηγούμενος είχε ένα μπολ με αγιασμό. Άρπαξε τα μπαμπού κι έψαλλε…
Της πέταξε αγιασμό, μα δεν ηρέμησε.
Λες κι έριξε λάδι στη φωτιά.
Έγινε ακόμα πιο αλλοπρόσαλλη.
Κανείς δεν τολμούσε να τη σταματήσει. "Τζε Ναμ, τι έπαθες;"
Έξω…
Η Τζε Ναμ ήταν ακόμα τίγρη.
Είπα "Πάτερ, βοήθεια!"
Της είχε ήδη ρίξει αγιασμό. Δεν έπιασε.
Δεν είχε άλλες ιδέες.
Έψαξε τα πράγματα γύρω του
και βρήκε ένα κοχύλι,
σαν αυτά που βρίσκεις στις παραλίες.
Είχε 30 εκατοστά μήκος.
Δεν ήξερε τι να κάνει. Είχε μείνει άναυδος.
Και πέταξε το κοχύλι στην Τζε Ναμ.
Το πέταξε. Το κοχύλι την πέτυχε και συνέχισε να κυλάει.
Και η τίγρης πήγε και πήρε το κοχύλι.
Γιατί, θα ρωτήσετε. Για να φυσήξει.
Τι διάολο;
Δεν έβγαζε μελωδία. Σκέτος αέρας ήταν.
Μια τίγρη φυσούσε κοχύλι.
Έξω,
ο τραγουδιστής έκλαιγε για τη νάγκα σύζυγό του.
Ό,τι κι αν γίνει, θα μείνουμε δυνατοί
Η Παλμί ήταν στην πόρτα.
Παρατηρούσε και τα δύο γεγονότα. Είδε όλα όσα έγιναν.
Στο σκοτάδι, η Παλμί αναφώνησε
"Τι διάολο;
Πολλή θρησκεία έπεσε.
Τι κάνουμε εδώ, Νοτ;"
Ούτ' εγώ ξέρω! Δεν περίμενα να ξεφύγει η φάση.
Η Τζε Ναμ συνέχιζε να φυσάει…
μέχρι που της τέλειωσε η ανάσα και λιποθύμησε.
Σκεφτόμουν "Τι πολυσύμπαν είναι αυτό;
Πώς κατέληξα εδώ; Έχω μπερδευτεί".
Όταν λιποθύμησε η Τζε Ναμ,
όλοι άρχισαν να ηρεμούν.
Της έφεραν νερό να πιει.
Τέλειος συγχρονισμός. Ο Κονγκ τελείωσε το τραγούδι, ήρθε και σκούπισε τα δάκρυα.
Μπήκε μέσα και είπε "Τι έπαθε η Τζε Ναμ;"
Κι εσύ! Τι διάολο έπαθες εσύ;
Ο μοναχός στα καταλύματα τελείωσε την τελετή και βγήκε έξω.
Τέλειος συγχρονισμός.
"Λοιπόν, παιδιά.
Ο Άρχοντας Νάγκα είναι έτοιμος.
Πηγαίνετε να πάρετε το δώρο σας".
"Πού, πάτερ;"
"Εσύ, νεαρέ, μπες στη λίμνη".
"Τι; Γιατί να μπω μέσα;"
"Είναι το παλάτι του Άρχοντα Νάγκα. Το σπίτι του".
"Εμείς;
Θέλετε να μπούμε στο σπίτι του;
Να γίνουμε το γεύμα του;"
Ήταν θεοσκότεινα. Πολύ σκοτάδι. Δεν είχε φώτα.
Είχαμε μόνο τον φακό του ναού και τους φακούς των κινητών.
Ήμασταν σαστισμένοι, οπότε ακολουθήσαμε τον ηγούμενο.
Μετά ο ηγούμενος είπε "Οι κυρίες δεν μπορούν να μπουν μέσα.
Είναι κόντρα στις δυνάμεις του.
Οι κυρίες έχουν περίοδο. Επηρεάζει αρνητικά τις δυνάμεις του".
Εντάξει, όχι κορίτσια στη λίμνη. Παλμί, δεν μπορείς να μπεις.
Ενώ το συζητούσαμε, η Τζε Ναμ ήταν ήδη στη λίμνη.
Η Τζε Ναμ δεν πίστευε ότι ήταν άνθρωπος.
Ήταν τίγρη.
Κανείς δεν τόλμησε να τη σταματήσει, μη δαγκώσει.
"Πάτερ, είναι ήδη στη λίμνη".
"Δεν ξέρω…
Εντάξει".
Σ' εκείνη τη λίμνη που ήταν όσο ένα γήπεδο μπάσκετ,
κρατιόμασταν απ' το χέρι.
Κρατιόμασταν απ' το χέρι και περπατήσαμε από άκρη σ' άκρη.
Αν βρούμε κάτι, πρέπει να το πάρουμε. Είναι το δώρο του νάγκα.
"Εντάξει", είπε ο ηγούμενος. "Από εδώ πάνω θα κάνω την τελετή".
Άναψε ένα κεράκι.
Σφύριζε το αεράκι,
ακούγονταν τα τριζόνια, ήταν σκοτεινά,
εμείς ήμασταν ταραγμένοι από τον φόβο.
Όταν μπήκα μέσα, το νερό ήταν ως εδώ.
Στον πυθμένα είχε λάσπη. Μπήκαμε μέσα.
Ήταν λίμνη λωτών, ή πρώην λίμνη λωτών.
Δεν υπήρχαν νέοι λωτοί. Μόνο ξερά κοτσάνια,
που ερέθιζαν τις πατούσες μας όταν τα πατούσαμε.
Μικρές φυσαλίδες σχηματίζονταν με κάθε βήμα.
Είχε μια έντονη μυρωδιά. Αλλά…
Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί το κάναμε, αλλά είχαμε φτάσει ως εκεί.
Ο ηγούμενος είπε "Εντάξει".
Είχε απαλή φωνή, αλλά την άκουγες καθαρά στο σκοτάδι.
"Αν βρείτε κάτι, μη φωνάξετε.
Μην κάνετε σαματά. Μην το κάνετε θέμα".
Τι;
Είμαι σε μια λίμνη. Αν έρθει ένα νάγκα,
τυλιχτεί γύρω μου, καταβροχθίσει το πόδι μου,
να κάνω ησυχία;
Ν' αφήσω τον εαυτό μου να βουλιάξει;
Αλήθεια;
Ήμουν πολύ μπερδεμένος. Όλοι φοβούνταν. Εγώ, ο σύντροφος της Παλμί,
ο οδηγός, όλοι οι άντρες.
Όλοι φοβόμασταν. Μόνο ένας ήταν χαρούμενος.
Το πρώην νάγκα.
Ο Κονγκ Χουεϊράι. Κολυμπούσε, τα έδινε όλα.
Έκανε πεταλούδα. Γιατί έτσι κολυμπούν τα νάγκα.
Κολυμπούσε, απολάμβανε τη στιγμή.
Πήγαινε σπίτι να δει τη γυναίκα του.
Μέσα στην ησυχία ακούγονταν τα πλατς-πλουτς.
Εντωμεταξύ, ο ηγούμενος έψαλλε τα μάντρα του.
Στη μέση είπε
"Δεσποινίς, εσύ στην ακτή,
ψάλλε μαζί μου.
Τον ύμνο 'Ιτιπίσο.
Ψάλλε μαζί μου".
Η γυναίκα στην ακτή
ήταν
η Ιβ Παντσαρόεν,
η αγαπημένη μας Παλμί.
Στο απόλυτο σκοτάδι
του δάσους,
άκουγες
τη φωνή της Παλμί να τραγουδάει ένα σινγκλ
που ήταν μοναδικό.
Ενώ εμείς πλατσουρίζαμε…
Ιτιπίσο μπαγκαβά αραχάμ
Σάμα σαμπούντο
Βιτζατσαρανασαμπάνο
Σουγκάτο λοκαβίντου
Ανούταρο…
Εντελώς σουρεαλιστικό.
Νόμιζα ότι ονειρευόμουν.
Εμείς πλατσουρίζαμε στο παλάτι του νάγκα,
ενώ η Παλμί έψαλλε το "Ιτιπίσο".
Τι τρέλα είναι αυτή;
Εμείς πλατσουρίζαμε και ψηλαφούσαμε.
Στο σκοτάδι, φώναξε ο Κονγκ "Δείτε!"
"Τι; Τι έγινε; Τι;"
"Πέρασε ανάμεσα από τα πόδια μου!"
"Τι;" "Πέρασε ανάμεσα από τα πόδια μου!"
Τι διάολο;
"Είναι αληθινός!"
Εννοούσε ότι ένα νάγκα πέρασε ανάμεσα από τα πόδια του.
Αλήθεια; Το λοφίο του δεν σου έκοψε τ' αρχίδια;
Δεν μ' έκανε να νιώσω καλύτερα.
Ήμουν τρομοκρατημένος. Σφίξαμε τα χέρια μας.
Μην τυχόν περάσεις από κάτω μου!
Μη με στραγγαλίσεις!
Συνεχίσαμε ως την άλλη άκρη. Πήρε αρκετά λεπτά.
Πριν φτάσουμε στην όχθη,
επικράτησε απόλυτη ησυχία.
Ο ηγούμενος είπε
"Μη σταματάς.
Συνέχισε να ψάλλεις".
Μάλλον μιλούσε στην Παλμί.
"Ο λαιμός μου στέγνωσε απ' τους ψαλμούς.
Κάθομαι πάνω σε αφιλόξενα φυτά.
Πονάει ο πισινός μου".
Ιτιπίσο…
Περπατήσαμε ως την άκρη.
Δεν βρήκαμε τίποτα! Ψάξαμε και δεν βρήκαμε τίποτα.
Απογοητεύτηκα εντελώς.
Σύρθηκα ως την άκρη της λίμνης. Είχε ενάμισι μέτρο ύψος.
Είπα στον ηγούμενο "Πάτερ, δεν βρήκαμε τίποτα".
Ο ηγούμενος είπε "Χμμ.
Δεν έχει ξανασυμβεί αυτό.
Κάτι θα πήγε στραβά.
Ο Άρχοντας Νάγκα είπε ότι ήμασταν ασεβείς.
Κάποιος πρέπει να ήταν ασεβής".
Ποιος;
Όχι εγώ.
Εγώ ήρθα για να παρατηρήσω.
Λοιπόν…
"Θα μπω κι εγώ", είπε ο ηγούμενος.
Έβγαλε το ράσο, έμεινε μόνο την επωμίδα και το εσωτερικό ένδυμα,
και μπήκε στη λίμνη.
Αλλά εμείς δεν θέλαμε δεύτερο γύρο.
Ήμασταν ήδη λασπωμένοι, και κόντευε μεσάνυχτα.
Ξέρετε ποιος μπήκε με τον ηγούμενο; Σωστά. Εκείνος ο τύπος.
Αναδυόταν και βουτούσε.
Έψαξαν τριγύρω.
Μέχρι την άκρη. Και το βρήκαν.
Σοβαρά.
Μια κρυστάλλινη σφαίρα.
Ο ηγούμενος είπε ότι ήταν του Άρχοντα Νάγκα. Τόση.
Ήταν γύρω στα 60 κιλά.
Ήταν πεντακάθαρη. Την έβγαλαν έξω και γλίστρησε.
"Σπαρταράει", είπε ο Κονγκ.
Συνέχισε να γλιστράει.
Είχε λάσπες. Η σφαίρα συνέχισε να γλιστράει.
Τελικά είπαν στον οδηγό να φέρει ένα ύφασμα να την κρατήσουν.
Την έφεραν πάνω. Χρειάστηκαν έξι άτομα. Ήταν βαριά.
Την πλύναμε και τη φέραμε στα καταλύματα σε δίσκο.
Την κοιτάξαμε έκπληκτοι.
Ο Κονγκ ήταν περιχαρής.
Υπέβαλε τα σέβη του, την έπλυνε και τη σκούπισε.
Δεν σταματούσε να μιλάει.
Δεν ήξερα τι να σκεφτώ. Ήταν καθαρή και όμορφη.
Ήρθε η Παλμί να δει.
"Να τη δω;
Πάτερ, να την αγγίξω;" "Ναι". Στριμώχτηκε και η Παλμί.
"Γι' αυτό ψάλλαμε τόση ώρα;
Έχει άπειρες τέτοιες στο Τα Πρα Τσαν".
Τελικά δεν μπορούσα να τη φέρω με το αεροπλάνο γιατί ήταν βαριά.
Νοικιάσαμε ένα βαν να τη μεταφέρει από τη Ναν στην Μπανγκόκ.
Τελικά τη δώσαμε στον Κονγκ Χουεϊράι.
Ήταν κατενθουσιασμένος.
Το σόου μου τελειώνει τώρα. Τώρα ακριβώς.
Αλλά δεν θέλω να τελειώσει ακόμα. Να μείνω λίγο παραπάνω;
Επειδή δεν ανέφερα ακόμα
έναν άνθρωπο που δεν θ' ανεχτώ πια.
Τον ανέχτηκα οκτώ χρόνια.
Τι είναι αυτό; Κι εσείς;
Πλάκα κάνετε.
Είναι κάπως…
Ας πούμε ότι δεν θέλει να φύγει.
Ψυχολογικά μιλώντας, θέλει να μείνει μ' ένα πάθος.
Παρόλο που προσποιείται,
"Ό,τι θέλει ο λαός, εντάξει;"
Μα δείχνει ότι θέλει να μείνει τουλάχιστον ως τη σύσκεψη της APEC,
προς τιμή της οικογένειάς του.
Ή ίσως θέλει να μείνει άλλα τέσσερα χρόνια
για να γίνουν 12 συνολικά και να σπάσει κάποιο ρεκόρ.
Αλλά αφού δεν φεύγει,
προτείνω να κάνουμε το όνειρό του πραγματικότητα.
Το όνειρο ενός ηλικιωμένου πραγματικότητα.
Ώστε όταν φύγει, να μη μετανιώνει για τίποτα.
Βαθιά μέσα μου, θέλω να μπω στην ομάδα του
και να βοηθήσω στην εκστρατεία για την επόμενη θητεία.
Γιατί ξέρω ότι αν την κάνει μόνος, θ' αποτύχει.
Αυτά είναι ξεπερασμένα,
διαφήμιση και εκστρατεία με τον παλιό τρόπο.
Γνωστός και ως "ψεύτικες υποσχέσεις".
Υπόσχονται το ένα, το άλλο.
Υπόσχονται ν' αυξήσουν τον κατώτατο μισθό στα 400 μπατ.
Όταν δεν τα κάνουν, σβήνουν το φόρουμ συζήτησης.
Αρκετά τ' ανεχτήκαμε αυτά. Πλέον πουλάει ο αληθινός εαυτός.
Να είσαι ο εαυτός σου. Αν σε ψηφίσουν, είναι γιατί τους αρέσει αυτό που είσαι.
Αυτό το μάρκετινγκ το αποκαλώ
"μάρκετινγκ νταή".
Λέμε στον κόσμο ποιοι είμαστε.
Η ιδέα που σκέφτηκα για τον θείο Του
προέρχεται από τις εκλογές για κυβερνήτη.
Έχουν κάτι αμάξια που βάζουν δυνατή μουσική
με γνωστές μελωδίες και πειραγμένους στίχους.
Πολύ πιασάρικα. Μετά,
διαφήμισε τα προσόντα σου με ειλικρίνεια.
Αυτό που άκουσα ήταν έτσι.
Ακούς την ηχώ.
Χωριάτικη ατμόσφαιρα.
Βάλτε ηχώ, παρακαλώ.
Διαπερνά το σπίτι σου.
Θα κάνω μάγια
Θα πω στην καρδιά σου Να επιλέξει έναν παλιό έρωτα
Τον ίδιο πρωθυπουργό
Ας μαζευτούμε
Ν' ακουστούν οι ψήφοι μας
Και να επιλέξουμε τον θείο Του
Μετά δήλωσε τα προσόντα σου.
Θρασύς.
Αναξιόπιστος.
Μας έχει αφήσει στο έλεος.
Θρασύς.
Αναξιόπιστος.
Συνεργός σε υπάρχοντα προβλήματα.
Δημιουργός νέων.
Πρέπει να πεις στον κόσμο τι να περιμένει.
Συνεργός σε υπάρχοντα προβλήματα. Δημιουργός νέων.
Εγγυητής διαφάνειας. Μα απαγορεύονται οι έλεγχοι.
Έτοιμος ν' αντιμετωπίσει τα προβλήματα με ό,τι μυαλό έχει
και όλα τα 84.000 εγκεφαλικά του κύτταρα.
Το δυνατό του σημείο… είναι το κεφάλι του.
Το δυνατό του σημείο είναι το κεφάλι του. Το αδύνατο είναι το περιεχόμενό του.
Το 'χει στα λόγια.
Αλλά πιο πολύ το 'χει χωρίς αυτά.
Ένας πρωθυπουργός που λύνει τα προβλήματα της χώρας γράφοντας τραγούδια.
Πολλά νέα τραγούδια. Γιατί δεν βγάζεις δίσκο;
Λύνει τα προβλήματα της χώρας με τραγούδια.
Λύνει τα δικά του προβλήματα με επιθετικότητα.
Όταν δεν μπορεί ν' απαντήσει κάτι, το καλύπτει με θυμό.
Ο άνθρωπος που δεσμεύτηκε στο έθνος.
Κι όχι μόνο σ' ένα έθνος.
Δεσμεύτηκε σε πολλά έθνη.
Τελευταία δεσμεύτηκε να πάρει δάνειο απ' την Ιαπωνία.
Το χρέος μας είναι τώρα δεκάδες εκατομμύρια μπατ.
Ψυχραιμία, θα ξεπληρώσουμε τα χρέη μας μαζί.
Θα τα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας.
Γιατί, θα ρωτήσετε.
Επειδή η γενιά μας δεν μπορεί να τα ξεπληρώσει.
Δεν αντιγράφουμε ξένες πολιτικές.
Αν ψηφίσεις τον Τσαντσάρτ, θα έχεις δουλειά, δουλειά, δουλειά.
Μα αν ψηφίσεις τον θείο Του, χρειάζεσαι προσευχή, προσευχή, προσευχή.
Και θα έχεις νεύρα, νεύρα, νεύρα.
Ας αφήσουμε λίγο την εκστρατεία.
Πάμε στον κόσμο που κουτσομπολεύει στον δρόμο.
Το θέμα είναι
ότι υπάρχουν δύο άνθρωποι σ' αυτήν τη χώρα
που όποτε μιλάνε,
θυμώνω.
Είναι ο θείος Του και η Κρατίκ.
Είναι σαν…
"Κύριε,
πώς θα διορθώσουμε τα μποτιλιαρίσματα;"
"Τα μποτιλιαρίσματα είναι καλά. Αποτρέπουν ατυχήματα".
Ήταν καλεσμένος τις προάλλες. Ο θείος Του ήταν ο βασικός καλεσμένος
στη Σύνοδο Κορυφής 5G στην Ταϊλάνδη.
Ήταν τεχνολογικό συνέδριο.
Προέδρευσε μιας συνέλευσης για την τεχνολογία.
Η ατάκα της ημέρας ήταν όταν είπε
ότι είχε τόση δουλειά
που αν ήταν υπολογιστής, με τέτοιους ρυθμούς, θα είχε ήδη κρασάρει.
Κύριε, πάρε μια βαθιά ανάσα και ξύπνα.
Δεν είσαι υπολογιστής.
Οι υπολογιστές έχουν μονάδα επεξεργασίας…
και μονάδα μνήμης.
Εσύ δεν έχεις.
Είσαι ένα πληκτρολόγιο.
Εντάξει; Δεν υπάρχει καν οθόνη.
Η δουλειά σου δεν προβάλλεται πουθενά.
Μπορείς να πεις ότι είσαι γραφομηχανή. Και βίντατζ μάλιστα.
Είναι ενοχλητικό αυτό;
Ναι, ναι, και ναι.
Σας έχω μια απλή ερώτηση. Ας πούμε ότι έχετε μια επιχείρηση.
Μάλλον όλοι έχετε κάποια.
Ας πούμε ότι έκανε κάποιος αίτηση
με ύφος…
"Νομίζεις ότι θέλω να το κάνω αυτό;
Θέλεις να δοκιμάσεις εσύ;"
Φανταστείτε να ήταν υποψήφιος για δουλειά. Να έκανε αίτηση.
Θα τον προσλαμβάνατε;
Είναι εύκολο ερώτημα.
Αυτήν τη στιγμή, αυτό το άτομο δουλεύει για εμάς.
Νομίζετε ότι υπάρχει μέλλον;
Τι πληθυσμό έχει η Ταϊλάνδη;
Εξήντα επτά ή 76 εκατομμύρια;
Κάπου εκεί. Δεκάδες εκατομμύρια.
Φανταστείτε να είμαστε όλοι στο ίδιο αεροπλάνο.
Σ' ένα τεράστιο αεροπλάνο. Το αεροπλάνο λέγεται Ταϊλάνδη.
Κανονικά το αεροπλάνο πετάει ένας έμπειρος πιλότος.
Σωστά; Το πετάει ένας πιλότος.
Μα τώρα δεν το ελέγχουν όλοι οι μορφωμένοι και ικανοί πιλότοι.
Ποιος είναι στο πιλοτήριο; Ένας φύλακας.
Ας συμφωνήσουμε πρώτα. Δεν υποτιμώ τους φύλακες.
Οι άνθρωποι γεννιούνται με διαφορετικές προτιμήσεις.
Σ' αρέσουν οι αριθμοί; Γίνε λογιστής.
Σ' αρέσει η ηρεμία, η μη προσκόλληση; Γίνε μοναχός.
Σ' αρέσει να παλεύεις; Γίνε μποξέρ. Να μαγειρεύεις; Γίνε σεφ.
Όλοι έχουν τα γούστα τους.
Σ' αρέσουν οι τίτλοι και οι βαθμίδες; Η πειθαρχία; Γίνε στρατιώτης.
Σ' αρέσει να διατηρείς την τάξη και την ασφάλεια;
Γίνε φύλακας.
Ο κόσμος τούς χρειάζεται όλους.
Μα αυτό δεν σημαίνει
ότι ένας φύλακας
θα είναι καλός πιλότος.
Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα.
Αυτήν τη στιγμή, ένας φύλακας πιλοτάρει το έθνος μας.
Αν θαυμάζετε τον θείο Του, ακούστε με.
Δεν λέω ότι είναι κακός. Ακούστε με.
Κι εγώ τον συμπαθούσα.
Δεν λέω ότι είναι κακός άνθρωπος.
Άλλο να μπορείς να πιλοτάρεις και άλλο να είσαι καλός άνθρωπος.
Γνωρίζουμε έναν μοναχό.
Κάνει καλές πράξεις και τηρεί 227 κανόνες αγωγής.
Θα του ζητήσετε να πετάξει αεροπλάνο; Όχι.
Οι αρετές και οι καλές πράξεις δεν σηκώνουν στον αέρα ένα Boeing
που ζυγίζει 200 τόνους.
Να το ξεκαθαρίσουμε. Μιλάμε για εξειδίκευση.
Το έθνος μας πιλοτάρει ένας μη πιλότος.
Αφού δεν ξέρει να το κάνει, όταν πρέπει…
Όταν αναγκάζεσαι να κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις,
μπορείς μόνο να υποκρίνεσαι.
Πείτε ότι γίνεστε σεφ.
Δεν ξέρετε να μαγειρεύετε, αλλά γίνεστε. Τι θα κάνετε;
Βάζετε τη στολή και παίζετε τον ρόλο.
Όταν σας ρωτούν για συνταγές, τάχα θυμώνετε.
Τους φωνάζετε. Είναι μηχανισμός επιβίωσης.
Πείτε ότι είστε προπονητής ποδοσφαίρου και δεν ξέρετε να παίζετε.
Τι κάνετε; Προσποιείστε.
Είναι λυπηρό θέαμα να πρέπει να ντυθείς προπονητής
και να λες "Επίθεση! Πάμε! Τρέξτε!"
Μα έχεις ιδέα απ' το παιχνίδι;
Έτσι είναι. Έτσι πιλοτάρει το αεροπλάνο.
Οι επιβάτες το νιώθουν. Δεν τον θεωρούν κακό άνθρωπο.
Απλώς αναρωτιούνται πού τους πάει.
Κακώς αναρωτιόμαστε πού πηγαίνουμε;
Ως επιβάτες, πρέπει να ξέρουμε πού θα προσγειωθούμε.
Όταν το αναφέρουμε, μας φωνάζει.
"Είναι μια 20ετής διαδρομή".
Ποιες είναι οι στάσεις στην 20ετή διαδρομή;
Κι όταν το αεροπλάνο έχει προβλήματα,
πίεση του αέρα, έλλειψη τροφίμων, βουλωμένη τουαλέτα,
δεν ξέρει τίποτα όταν τον ρωτάμε.
Όταν δεν ξέρεις να πιλοτάρεις, υπάρχει εγχειρίδιο.
Δυστυχώς δεν βοηθάει, γιατί είναι στα αγγλικά.
Ούτε εγώ ξέρω καλά αγγλικά.
Αλλά μήπως ν' αφήσουμε όσους ξέρουν να το διαβάζουν να κάνουν τη δουλειά;
Η λύση δεν είναι να διαβάζεις το περιοδικό Καλύτερα Σπίτια και Κήποι.
Δεν είναι ώρα να διακοσμήσεις το αεροπλάνο.
Δεν έχει απαντήσεις. Ρωτάμε τον συγκυβερνήτη,
που είναι πιο παλιός και έμπειρος.
Σκουντάμε τον συγκυβερνήτη, και κοιμάται βαθιά.
Τον σκουντάμε και τον ρωτάμε.
"Δεν έχω ιδέα".
Όταν πρέπει να πετάξεις για κάπου
χωρίς να ξέρεις τον προορισμό…
Δεν μιλάω καν για το 20ετές σχέδιο.
Για το σχέδιό σου, και 20 λεπτά είναι πολλά.
Αυτό είναι το συναίσθημα του έθνους μας.
Δεν ξέρουμε πού πηγαίνουμε.
Αν αγαπάτε τον λαό όσο λέτε,
και οι δύο, πιλότος και συγκυβερνήτης,
εκτοξευτείτε από το αεροπλάνο.
Μην ανησυχείτε μη συντριβούμε. Θα βάλετε τον αυτόματο πιλότο.
Οι επιβάτες θα βρουν κατάλληλο πιλότο.
Πολλοί ξέρουν να κάνουν τη δουλειά. Ας το αποφασίσει ο λαός.
Μη λέτε "'Όχι! Θα διαλέξουμε εμείς".
Μη βάζετε 250 γερουσιαστές να διαλέξουν για εμάς.
Μισό λεπτό.
Ανάβετε αυτό το φως;
Εσύ με το μαύρο πουκάμισο. Δεν είσαι στρατιώτης, έτσι;
Να το συζητήσουμε. Χειροκροτούσαν όλοι εκτός από σένα.
Το θέμα είναι…
ότι πρέπει να ξέρεις ότι δεν είναι δικά μου λόγια.
Με καταράστηκαν, θυμάσαι;
Τίποτα δεν θα την πάρει
Ιτιπίσο μπαγκαβά αραχάμ…
Δεν είμαι ο εαυτός μου.
Μη με καταγγείλεις, εντάξει;
Το θέμα είναι
ότι σ' όλη μου τη ζωή δεν έχω δει
τέτοια αλληλεγγύη.
Σκεφτείτε το. Όταν έχει γενέθλια ο θείος Του,
το γράφουν στο Workpoint, στο Facebook.
Τα σχόλια είναι αλληλέγγυα.
Κοροϊδεύω κάθε κυβέρνηση.
Γινγκλάκ, Αμπίσιτ, Τάκσιν, τους κοροϊδεύω όλους.
Μα δεν έχω ξαναδεί τέτοια αλληλεγγύη.
Κάτω από τη δημοσίευση για τα γενέθλια, όλα τα σχόλια λένε "ΑΓ".
Δεν το έχω ξαναδεί αυτό.
-Έτσι; -Έτσι.
Όλοι του λένε "αγάπη και γαλήνη",
"αγάπη και γαλήνη".
Φοβερή αλληλεγγύη.
Μετά από αυτήν την παράσταση,
αν εξαφανιστώ απ' τις εφημερίδες,
τα ΜΜΕ ή τις ειδήσεις, σας λέω από τώρα ότι δεν έγινα μοναχός.
Μην υποθέσετε ότι ο Ούντομ αποφάσισε να ζει μοναχική ζωή ως μοναχός.
Νομίζω ότι εσύ θα με απαγάγεις.
Ας επιστρέψουμε στην εκστρατεία.
Είπαμε για ανθρώπους, τρελούς ανθρώπους, νάγκα, και κουτσομπολιά.
Ψεύτικα πράγματα.
Συνεχίζουμε την εκστρατεία.
Το αμάξι συνεχίζει.
Είναι πρόσκληση προς όλους τους πολίτες.
Ας προστατέψουμε μαζί τη χώρα
απ' την πρόοδο.
Ας προστατέψουμε τη χώρα απ' την πρόοδο
επιλέγοντας τον θείο Του.
Ο θείος Του είναι η καλύτερη επιλογή
για όσους δεν έχουν επιλογή.
Καληνύχτα σας. Σας ευχαριστώ που ήρθατε. Σας αγαπώ.
Σας αγαπώ όλους. Σας ευχαριστώ.
Δεν θα πάτε σπίτι σας;
Όχι!
Πλάκα κάνετε, έτσι;
Θέλουμε κι άλλο!
Τι συμβαίνει;
Θέλουμε κι άλλο!
Εντάξει. Λίγο ακόμα.
Γδυθείτε!
Θα το ξημερώσουμε!
Κύριε στρατιώτη,
πήγαινε να ετοιμάσεις τα στρατεύματα.
Μία έξοδος υπάρχει έτσι κι αλλιώς. Δεν νομίζω ότι θα γλιτώσω.
Μια σταντ-απ κωμωδία συνήθως τελειώνει με γέλιο,
όπως είδατε.
Αλλά στην ηλικία μου μπορώ να την τελειώσω διαφορετικά.
Δεν εννοώ τη ζωή μου.
Πήρα ένα μάθημα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.
Από τότε που συνειδητοποίησα
ότι δεν μου μένει πολύς χρόνος στη Γη,
η ζωή μου έγινε πολύ πιο εύκολη.
Είμαι λιγότερο αδιάκριτος με τους άλλους.
Έχω περισσότερο χρόνο να είμαι αδιάκριτος μ' εμένα.
Συνειδητοποίησα τι είναι αυτό
που πραγματικά θέλω να κάνω,
και τι είναι αυτό που απλώς θέλω να με δουν οι άλλοι να κάνω,
ή να είμαι.
Η φράση "Εμένα μου κάνει" με βοήθησε πολύ.
Εμένα μου κάνει.
Ό,τι κι αν είναι στη μόδα ή εκτός, νέο ή παλιό, ανοιχτό ή κλειστό,
εδώ ή εκεί, μοντέρνο ή κυριλάτο, δεν έχει σημασία για μένα.
Μπορεί να είναι γαμάτο για τους άλλους, μα εμένα δεν μου κάνει.
Τα αυτοκίνητα με πόρτες που ανοίγουν προς τα πάνω.
Είναι γαμάτα για τους άλλους, μα εμένα δεν μου κάνουν.
Η μαμά μου δυσκολεύεται να μπει. Εγώ δυσκολεύομαι να μπω.
Η γυναίκα και τα παιδιά μου δεν θα τα κατάφερναν.
Πού θα παρκάρω στην αγορά;
Οι πόρτες θα χτυπούσαν τις ομπρέλες των εμπόρων.
Εμένα δεν μου κάνει.
Κάποιοι θέλουν να δείξουν ευγνωμοσύνη στη μαμά τους
πετώντας μπροστά της ένα μάτσο λεφτά και λέγοντας ότι αυτή είναι ευγνωμοσύνη.
Καλό είναι, αλλά εμένα δεν μου κάνει. Καλύτερα να τα βάλω στην τράπεζα.
Ή αν δεν είχαμε λεφτά, θα μπορούσα να της κάνω μασάζ στα πόδια
ενώ βλέπει το Mic On Debt Off,
όπου ο Ράιαν είναι πάντα ο πρωταθλητής.
Όλοι έχουν τη δική τους ιδέα
για την άνεση, την ευτυχία, την επιτυχία.
Είναι ιδέες που ταιριάζουν στη ζωή τους.
Δεν μπορούμε να δανειζόμαστε και να φοράμε ξένα ρούχα.
Φανταστείτε να δανειζόμασταν τα ρούχα της Άις Απιτσαντά.
Πρέπει ν' αλειφτείς με λάδι για να βάλεις αυτό το κορμάκι.
Σ' αυτήν ταιριάζει, μα να το βάλεις εσύ;
Δεν μας ταιριάζει. Έχουμε πράγματα που εμάς μας κάνουν.
Το πρόβλημα με τους περισσότερους σήμερα
είναι ότι προσαρμοζόμαστε σε ιδέες άλλων για την επιτυχία, την ευτυχία, την άνεση.
Όλοι θέλουν μια καλή ζωή. Όλοι θέλουν να γίνουν πάμπλουτοι
ή δισεκατομμυριούχοι σε μία νύχτα, όπως λένε τα βιβλία αυτοβοήθειας,
όπως διδάσκουν οι σύμβουλοι ζωής, όπως λένε τα πόντκαστ,
όπως ζουν οι YouTuber.
Θέλουν να γίνουμε πάμπλουτοι. Συνδεθείτε με το σύμπαν.
Ξεκλειδώστε τον νου σας. Επιδείξτε πολλά λεφτά.
Ζητήστε απ' το σύμπαν να σας στείλει μια περιουσία εντός 72 ωρών.
Τόσο εύπλαστο είναι το σύμπαν;
Τότε ζήτα του να θεραπεύσει τον εθισμό του συντρόφου σου στον τζόγο.
Κάνε τα παιδιά σου να συγυρίζουν.
Αν είναι τόσο εύκολο, όλοι θα ήταν πλούσιοι. Δεν θα υπήρχαν τάξεις.
Ποιος θα οδηγεί τα ταξί; Ποιος θα οδηγεί τα τρένα;
Ποιος θα μαγειρεύει και θα μας σερβίρει;
Ο κόσμος αποτελείται από ανθρώπους όλων των καταστάσεων.
Ξυπνήστε.
Το ένα τοις εκατό των ανθρώπων σ' αυτόν τον κόσμο,
μόνο το ένα τοις εκατό των ανθρώπων σ' αυτήν τη χώρα είναι πάμπλουτοι.
Η ζωή είναι μαραθώνιος.
Από τις 10.000, μόνο ένας φτάνει στον τερματισμό.
Δεν έχετε δει ποτέ σε μαραθώνιο
δέκα χιλιάδες άτομα να τερματίζουν μαζί.
Ξυπνήστε. Δεν είναι αληθινό.
Είναι το ένα τοις εκατό.
Οι πλούσιοι με τις καλές ζωές
που δημοσιεύουν φωτογραφίες στο Instagram;
Ας είναι πλούσιοι. Χαρείτε γι' αυτούς.
Δεν χρειάζεται να φορέσουμε τα ρούχα τους.
Τι κι αν είναι πάμπλουτοι;
Μπορεί να μην είμαστε τόσο πλούσιοι, μα είμαστε ευτυχισμένοι.
Είμαστε πλούσιοι σε φίλους, σε υγεία, σε γέλιο.
Υπάρχουν άλλοι τρόποι να πλουτίσεις.
Μα το ένα τοις εκατό που ζηλεύουμε τόσο,
αν είναι πλούσιοι μα δεν έχουν φίλους, υγεία,
γέλιο, θαυμασμό;
Αυτό για μένα είναι φτώχεια.
Εμείς είμαστε πιο πλούσιοι.
Ο θάνατος δεν είναι τρομακτικός. Καθόλου.
Πιο τρομακτικό είναι να είσαι ζωντανός μα να μην είσαι ευτυχισμένος.
Να μην κάνεις αυτό που σε βολεύει. Αυτό που εσένα σου κάνει.
Να κάνεις κάτι που δεν αγαπάς.
Αν δεν είσαι ο εαυτός σου,
είσαι ένας ζωντανός νεκρός.
Να το θυμάστε καλά αυτό.
Εμένα μου κάνει.
Ζήστε τη ζωή που εσάς σας κάνει. Καληνύχτα σας.
Υποτιτλισμός: Σοφία Κοκκινά