Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Przywitajcie go gorąco. Oto Udom Taephanich!
Widzę neony.
JESTEŚ SŁODKI
Dziękuję.
Jeśli jesteś dziś wesoły W dłonie klaszcz
Brakowało mi występowania na scenie.
A nam brakowało ciebie!
Jak miło.
Mogę prosić o więcej reflektorów?
Pragnąłem tego.
Już wiem, jak się czuje Srisuwan Janya.
Chciałbym przeprosić
za procedury, jakie musieliście przejść, by się tu dostać.
Musimy przestrzegać zaleceń rządu.
To irytujące.
Są korki.
Jest protest przeciwko komuś, kogo chcemy się pozbyć.
Tak że…
Możemy wybaczyć protestującym, bo protestują za nas,
kiedy my się tu wylegujemy.
Obiecuję, że poprawię wam humor.
Gdybyśmy nie przestrzegali przepisów, musielibyśmy znów przełożyć występ.
Mój zespół błagał, żebym opuścił świątynię i wystąpił.
Była tam cała firma.
Cała firma błagała mnie:
„Zrzuć te szaty.
Inaczej nie będziesz miał czasu, żeby przygotować się do występu”.
Gdyby po tym wszystkim występ znów był przełożony,
chyba już nigdy nie opuściłbym klasztoru.
Nauczyłem się tak wiele, będąc mnichem.
To była doskonała decyzja.
Tyle wspomnień.
Ale najbardziej cenię sobie
kontemplację śmierci.
Nauczyciele mówili nam:
„Wkrótce umrzemy”.
Kiedy powtarzasz coś codziennie, uwewnętrzniasz to.
Wreszcie zrozumiałem:
„Kurczę, ja niedługo umrę”.
Urodziłem się, a teraz się starzeję.
Choroba.
Jestem na etapie chorób.
Zrozumieją mnie widzowie po pięćdziesiątce.
Doświadczamy bólu kolan, bólu nóg, problemów z kręgosłupem,
niestrawności, zgagi.
Robimy sobie badania, przechodzimy różne zabiegi,
szczepimy się przeciwko tężcowi, przeciwko półpaścowi,
robimy kolonoskopię z jedną rurą w ustach i jedną w tyłku.
Spotykają się pośrodku.
Nigdy nie chciałem robić takich rzeczy.
Z czasem to staje się koniecznością.
Na przykład ostatnio.
Musiałem zbadać sobie prostatę.
Młodzi mężczyźni mnie nie zrozumieją.
W waszym wieku nie miałem pojęcia, co to jest.
Ale po pięćdziesiątce to konieczność.
Myślałem, że badanie prostaty
przeprowadza się przy pomocy stetoskopu.
Lekarz osłuchuje jądra.
Sprawdza, czy równo biją
albo czy nie ma raka.
Ale nic takiego.
Lekarz wsadza ci palec do tyłka.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Serio.
Rozumiecie?
Musiałem iść z tym do faceta.
Nie mogłem pozwolić, by jakaś piękna lekarka…
musiała to zrobić.
Kobiety wiedzą, o czym mówię.
Kiedy robicie sobie cytologię,
nie chcecie, by ginekologiem był facet.
Zwłaszcza jeśli jest przystojny.
Krępujecie się, choć to zupełnie obcy facet.
Tak samo u mnie.
Szukałem lekarza w internecie.
Znalazłem doktora Arkanaya.
Zapisałem się przez telefon.
Zobaczył nazwisko „Udom Taephanich”.
Powiedział: „Panie Note,
może przynieść mi pan jakiś merch?
Na przykład zestaw upominkowy?
Te koce, lalki, kubki. Coś takiego”.
A ja na to: „Jak miło. Jest pan fanem?”.
„Nie ja, tylko moja pielęgniarka.
Uwielbia pana. Jest wielką fanką.
Ma pana książki i płyty. Chce dać je panu do podpisania.
Proszę wziąć merch”.
No to wziąłem.
Na miejscu powitała mnie na parkingu.
Wiecie, jak to jest, gdy fan poznaje ulubionego celebrytę?
Nie mogła wystać w miejscu. Piszczała: „Note!”.
Zrobiliśmy sobie zdjęcia, dałem jej merch, autograf i tak dalej.
Wszystko, czego chciała. Była uradowana.
Zabrała mnie do gabinetu.
Był nieduży.
Wyglądał jak typowy gabinet lekarski.
Poproszono mnie, żebym zdjął spodnie.
Zdjąłem spodnie, ale zostawiłem koszulę.
Powiedzieli, żebym się położył i objął rękami kolana.
Trzeba się było nagimnastykować.
Mówię wam.
Chcę, żebyście mnie zrozumieli.
Stand-up w takich warunkach to dla mnie nowe doświadczenie.
Zwykle widzę, jak publiczność się śmieje,
widzę, czy dowcipy do nich trafiają.
No pomyślcie.
Nie mam tu za wesołego widoku.
Widzę tylko oczy.
I te oczy tylko za mną podążają, od lewej do prawej.
Same oczy nie powiedzą mi, czy dowcip was bawi.
Rozśmieszanie ludzi to ciężka robota.
Jest jeszcze cięższa, gdy tego nie widać.
Jakbyście nie chcieli pokazać, że się śmiejecie.
Weźmy na przykład tę dziewczynę.
Widzę tylko oczy i…
„No, wszystko mi jedno”.
To przerażające.
Więc proszę, reagujcie wyraźnie, gdy o coś pytam.
Tylko trochę.
Żebym wiedział, że skumaliście żart.
I to rozumiem.
Dziękuję wam.
Tak lepiej.
Lekarz powiedział, żebym położył się w taki sposób.
Wyobraźcie sobie, że nie mam spodni. Tyłek mam tutaj.
Leżałem w takiej pozie.
Bałem się, że coś wejdzie mi do tyłka.
Usłyszałem dźwięk lateksowych rękawiczek.
Myślałem, że lekarz nałożył już wazelinę.
Nagle zdałem sobie sprawę…
W gabinecie było cicho.
Zrozumiałem, że w gabinecie jest ktoś jeszcze.
Wyczułem pewną energię.
Bardzo silną energię.
Wyczułem, że jest tam ktoś jeszcze.
Coś emanowało silną energią.
Zerknąłem.
To była ta moja fanka.
Stała tuż przy moim tyłku.
Na wyciągnięcie ręki.
Widziałem jej twarz.
Wyobrażacie sobie?
No niemożliwe.
Zakryłem tyłek.
„Doktorze, moment”.
„O co chodzi?”
„To niestosowne”.
„Co?”
„Pielęgniarka tu jest”.
„To pana fanka. Pozwólmy jej patrzeć”.
Fan nie powinien oglądać takich rzeczy.
Gdyby mój odbyt był okiem,
nawiązalibyśmy kontakt wzrokowy.
Fani nie powinni tego oglądać.
Nie wiem, co wcześniej o mnie myślała.
Co o mnie pamięta.
Ale kiedy fan zobaczy twój owłosiony odbyt…
Wyobraźcie sobie.
Powiedzmy, że jesteś fanem Nonta Tanonta,
Tika Jetsadaporna
albo Nadecha.
Jesteś pielęgniarką
i widzisz tu jego odbyt.
Takiego obrazu nie można pozbyć się z głowy.
Następnym razem na koncercie
albo widząc go w sklepie,
zobaczysz nie tylko Nonta Tanonta,
ale i jego owłosiony odbyt.
Te piosenki nie będą już takie same.
Powiedziałem lekarzowi, żeby poprosił, żeby wyszła.
A on na to, że ktoś musi trzymać wazelinę.
Odparłem, że damy radę we dwóch.
„Proszę wystawić rękę”.
Pielęgniarka zachichotała i wyszła.
Nie wiem, czy to sfilmowała.
Po nałożeniu maści
dr Arkanay wsadził mi palec w odbyt.
Boże!
Ten otwór zawsze był wyjściem.
Panował ruch w jedną stronę.
Nic nie szło w drugim kierunku.
Zawyłem z bólu.
To było takie nieprzyjemne.
To wcale nie było łatwe.
Powiedział: „Spokojnie.
Oddychaj. Pierwszy raz jest najtrudniejszy”.
A potem wepchnął go do samego końca.
Oczy zaczęły mi łzawić.
Wepchnął palec.
A potem zaczął nim poruszać.
Prostata jest jak nerkowiec.
Razy dwa.
Lekarz szuka guzków.
Guzek może oznaczać raka.
Wtedy wymagana jest operacja.
Lekarz zaczął kręcić palcem. To było bolesne.
To było takie intymne.
Aż poleciały mi łzy szczęścia.
Obudził się we mnie gej.
Jakbym chciał, żeby macał mnie po prostacie.
Mówię serio.
Lekarz poruszał palcem
i tłumaczył mi coś, używając angielskich słów.
Chciałem, żeby się nie kończyło.
To było podświadome.
Kiedy zaczął wyciągać palec, złapałem go bezwiednie za nadgarstek.
Słyszałem tę piosenkę z TikToka.
Okej, pogadaliśmy o chorobie.
Teraz pomówmy o śmierci.
Zastanawiałem się,
jak długo trzeba żyć, żeby doznać satysfakcji przed śmiercią.
Zastanawiałem się nad tym. Zapisałem to.
Sześćdziesiąt pięć lat to dobry wiek.
W tym wieku można umrzeć z godnością.
Wciąż możesz chodzić, masz dobrą pamięć.
Nikt nie pomaga ci się poruszać, nikt cię nie myje i nie karmi.
Nie masz w ciele żadnych rurek.
Ja tam się nie martwię, ile będę żył.
Powiedzmy, że dostanę nagrodę za dożycie 130 lat.
W tym wieku nie wiedziałbym, co z nią zrobić.
Nie martwię się, ile pożyję.
Bardziej mi zależy mi na jakości tego życia.
Nie chcę być tym starcem, co ma niemal 80 lat.
Nie możesz chodzić o własnych siłach.
Zawsze ktoś musi przy tobie być.
Ledwo utrzymujesz się na nogach.
Potykasz się.
Albo jesteś na spotkaniu
i co chwilę zasypiasz.
W trakcie debaty parlamentarnej
ludzie wypytują cię o budżet.
Debata trwa od zmierzchu do świtu.
Kiedy masz coś powiedzieć,
ktoś musi cię szturchnąć.
„To nieprawda”.
I schodzisz ze sceny.
Serio?
To dzieje się gdziekolwiek indziej na świecie?
Ludzie prowadzą debatę.
A ty możesz powiedzieć tylko: „To nieprawda”.
Jeśli tak wygląda starość, darujcie sobie.
Także mogę umrzeć w wieku 65 lat.
Więc zostało mi tylko 11 lat.
Mam 54 lata.
Zostało tylko 11 lat na Ziemi.
Zaokrąglijmy te 11 lat w dół.
Powiedzmy, że jeden rok był zmarnowany.
Wszyscy spędzamy nieco czasu na bezsensownych bzdurach.
Na przykład przeglądając Netflixa.
Około 21.00 postanawiamy obejrzeć film.
Ale tylko jeden, żeby nie zaspać.
Najpierw sprawdzamy Top 10.
„Już je widziałem.
Gangubai, widziałem.
Już to wszystko widziałem. Szukam dalej”.
Ciągle nic.
Potem patrzysz, co jest popularne.
„To nie dla mnie.
Ten jest za straszny. Nie zasnę.
Żadnych horrorów. Nie lubię tej aktorki”.
Szukamy dalej.
Teraz sekcja oscarowa.
Same stare filmy nagrodzone lata temu.
Szukamy dalej.
Wciąż nic.
Sprawdźmy K-dramy.
Piękni aktorzy. Tak, K-dramy.
Tylko że filmy są za długie.
Albo to seriale.
Zaczynamy oglądać, wciągamy się
i nie możemy przestać.
Do pracy dotrzemy dopiero w południe.
Takie seriale to tylko na weekend.
Więc szukamy dalej. Nie możemy wybrać.
Ostatnia deska ratunku:
„Moja lista”.
Zapisałem tak dużo tytułów.
No ale patrzymy.
„Obejrzeć to?”
Wciąż nie wiem.
W końcu idziemy do sekcji „Oglądaj dalej”.
Wznawiamy oglądanie.
Zdecydowaliśmy się,
zaczynamy oglądać.
„Nie wiem, co się dzieje”.
Nie wiemy, na czym skończyliśmy.
Nie pamiętamy, co się działo.
To zaczynamy od początku.
Wracamy do pierwszego odcinka.
I gdy już mamy oglądać…
zasypiamy z pilotem w ręce.
Zmarnowany czas.
Czas marnujemy też,
gapiąc się w telefon, będąc wścibskim.
Proszę, proszę.
To sporo czasu każdego dnia.
Nie mówiąc już o TikToku.
Ile czasu spędzacie, oglądając Engfę?
I robiąc te tańce.
Nie możecie przestać oglądać.
Zwłaszcza na Instagramie.
Na Instagramie możecie wybrać,
w czyje życie chcecie wścibić nos.
Tutaj? Okej.
Jest w ciąży? Kto jest ojcem?
Zaręczyli się tutaj.
Jej mąż jest taki bogaty. Kto to?
Ach, on.
Gdzie się zaręczyli?
Pojechali do jego kurortu na miesiąc miodowy.
Zapiszę, żeby tam kiedyś pojechać.
Kupili tam tort. Jak elegancko.
Co ona ma na sobie? Zamówię ten strój.
A te buty? Amina Muaddi.
Amina Muaddi? Co to za marka?
Brzmi jak ktoś,
kto sprzedaje biriani z kurczakiem.
Amina Muaddi? Co to za marka?
Więc guglujesz to i widzisz:
Amina Muaddi.
A potem Google przesyła ci reklamy.
1850 batów na Lazadzie.
815 batów na Shopee. Nieźle.
Otwierasz Shopee i bach.
Wyskakuje Amina Muaddi.
Pod butami widzisz „podobne produkty”.
Sprawdzasz sugestie i widzisz packę na komary.
To ma być podobne?
Wtedy przypominasz sobie,
że ostatnio szukałeś packi na komary.
Tylko przeglądałeś.
Ale kosztuje tylko 199 batów.
Nowy model z ładowarką,
która świeci się na fioletowo.
Więc kiedy się ładuje, przyciąga komary.
Kiedy jest w pełni naładowana, zabija wszystko.
Koniecznie.
Dodajesz do koszyka.
I widzisz: „15% zniżki przy zakupie dwóch produktów”.
Nie możesz tego zignorować.
Ale zniżka.
Trzeba to zobaczyć.
Ten sam sklep. „Podobne produkty”.
Lep na muchy.
Sto arkuszy za 150 batów.
Półtora bata za sztukę.
Po co czekać na promocję na 11.11.11?
Zniżkę dostanę już teraz.
Dodajesz i masz dwa produkty.
Ale kupując trzy, dostawa jest za darmo.
Nie ma co czekać. Kupujemy dalej.
Kolejny produkt nie jest ci już potrzebny.
Kupujesz go tylko po to, by wypełnić pustkę w sercu.
Przewijasz dalej.
Widzisz maszynkę do usuwania wągrów.
Z ładowarką. Za 99 batów.
Normalnie kosztowałaby tysiąc albo przynajmniej trzysta.
Już czujesz, jak pojawiają ci się wągry.
Dodajesz do koszyka. Teraz jesteś szczęśliwa.
Oto życie kobiety. Teraz możesz spać spokojnie.
Kupiłaś już buty?
Kiedy kobieta chce coś, czego nie ma,
czuje pustkę w sercu.
Czuje, że czegoś jej brakuje.
Czują, że czegoś brakuje, ale nie wiedzą, co to jest.
Przypominają sobie nazwę.
Pytają znajomych, czy wiedzą, co to za Amina.
„Pewnie, wszyscy wiedzą.
Patrz, to Mo Amena.
Jest sławna. Dwa razy brała ślub.
Raz z facetem, raz z kobietą.
Mówi, że z kobietą lepiej”. „Pogadajmy o tym”.
I tak dalej.
A co z butami?
I tak marnuje się czas.
Ja najczęściej marnuję czas, oglądając filmiki
z wyciskaniem pryszczy.
Moje ulubione.
Nawet nie zaczynajcie. Ostrzegam.
Już nie ma odwrotu.
Jakby ktoś nie wiedział, to te filmiki
z pastelowymi różami.
Te róże mają chyba łagodzić to, jak obrzydliwe są te filmiki.
W tych filmikach ludzie bezmyślnie wyciskają pryszcze.
Robią zbliżenia z pryszczami na twarzy, nosie, brodzie.
Widać zbliżenie.
Niemal 3D.
Widzisz przeróżne pryszcze.
I wągry. I to nie takie zwykłe.
Są naprawdę ciemne.
Wyobraźcie sobie przejrzały dżakfrut z czarnymi kolcami.
Aż nie możesz uwierzyć, że to prawdziwe.
Przekłuwają te pryszcze igłą.
Przebijają je specjalnym narzędziem.
Ropa wypływa jak tysiące robaków.
I te takie wielkie.
Naprawdę wielkie.
Kurczę.
Wielkie jak kostka u nogi.
Rozcinają skórę skalpelem i wyciskają.
Ropa leci jak żółtko z jajka na miękko.
Aż masz ochotę zwymiotować.
Moi pracownicy to oglądają.
Mówię im, że są wariatami.
Aż zacząłem się interesować, czemu ludzie to oglądają.
Jak do tego doszło. Żeby wiedzieć, za co ich krytykuję.
Zaczęło się od amerykańskiej lekarki,
która usuwała wrzody.
W pozostałych krajach takie zabiegi są objęte
państwowym systemem opieki zdrowotnej.
Amerykańscy bezdomni i ubodzy ludzie
nie mają dostępu do tych usług.
Więc lekarka robiła to za darmo.
Filmowała te zabiegi i umieszczała w sieci.
I co z tego miała?
Wyświetlenia.
Podobno jej filmiki
mają 100 000 wyświetleń zaraz po publikacji.
Po paru dniach sięgają miliona.
Ma z sześć milionów subskrybentów.
Więc nie tylko my jesteśmy wariatami.
Zacząłem się zastanawiać,
jak się czuję, kiedy to oglądam.
Dlaczego to oglądam.
To samo czuje się przy jedzeniu pieczonych ślimaków.
Jedząc ślimaki, bierzemy wykałaczkę,
wsadzamy ją do muszli
i próbujemy wydłubać całe mięso.
Łącznie z czarnymi odchodami na końcu.
Choć odchodów się nie je,
i je się wydłubuje.
Jak kiedy wyciskasz wągra i wychodzi tylko do połowy.
„Następnym razem postaraj się lepiej”.
Emocje sięgają zenitu.
Nie możesz przestać.
Ani się obejrzysz, a mija godzina.
Doszedłem do naprawdę paskudnych rzeczy. Jak usuwanie wrośniętych paznokci.
Kto tego nie widział, może się tylko wzdrygnąć.
Ale zapewniam, dla tego, kto to zobaczy,
nie ma już nadziei.
To zmarnowany czas.
Także zostaje mi dziesięć lat.
W przeliczeniu to będzie
3650 dni.
Powiedzmy, że 30% tego czasu spędzamy na spaniu.
Więc zostaje tylko 2555 dni.
Byłem przerażony, zdając sobie sprawę,
że zostało mi tylko tyle czasu.
Jak go spędzę?
Zacząłem robić listę rzeczy, które chcę zrobić.
To z jednej strony.
A z drugiej rzeczy, które są stratą czasu.
Rzeczy, których nie chcę już robić.
Jak chodzenie na przyjęcia urodzinowe.
Mam ich dość.
Odkąd się urodziłem, minęły 54 lata.
Ani razu nie urządziłem sobie przyjęcia urodzinowego.
W dzieciństwie z powodu biedy.
Potem inni urządzali mi przyjęcia.
Nigdy tego nie lubiłem.
Przynosili tort i mówili, bym pomyślał życzenie.
Zawsze życzyłem sobie tego, żeby dali sobie spokój.
Nic mnie już nie zaskoczy.
To dlatego,
że kiedy zbliżają się moje urodziny,
ktoś zaprasza mnie na kolację.
Stół jest wielki. Przychodzi więcej osób niż zwykle.
I nagle gaśnie światło.
Przynoszą tort i śpiewają „Happy Birthday”.
To brzmi okropnie.
Fałszują, bez harmonii.
I ten pijak…
Hałasują.
Gdy kładą przede mną tort, jest po wszystkim.
Kręci się wiatrak.
Świeczki gasną.
Kiedy zapalają je ponownie, stoję, czekając na niespodziankę.
Pytają, kto ma zapalniczkę.
Jedną zapalają, druga gaśnie.
To upierdliwe.
W końcu zdmuchuję świeczki.
Zero emocji.
Najgorzej, kiedy jesteś w restauracji i dzielisz urodziny z innymi gośćmi.
To krępujące, kiedy zespół z restauracji śpiewa ci „Happy Birthday”.
A potem stolik obok.
I następny stolik.
Pięć urodzinowych stolików.
Nie żal wam zespołu, który musi śpiewać raz po raz tę samą piosenkę?
Mają już dość. Po co prosić ich o więcej?
Raz nie wystarczyło?
Dość tych urodzin.
Pomówmy o weselach.
Już na nie nie chodzę.
Nie wysyłajcie mi zaproszeń.
Moi pracownicy wiedzą, że nie przyjdę na ich wesele.
Zamiast tego wysyłam im pieniądze.
Będę szczery.
Nie cieszę się szczęściem nowożeńców.
Jestem zazdrosny.
Proszę,
macie, czego chcieliście.
Jesteście szczęśliwi.
Znaleźliście drugą połówkę.
A co ze mną?
Idę na wasz ślub, daję wam kasę,
a potem użalam się nad sobą na weselu.
To nie ma sensu. Oglądam waszą weselną prezentację
o tym, jak się poznaliście i zakochaliście.
A potem zaręczyliście przed wieżą Eiffla.
Kobieta udaje, że nie wie, co się dzieje.
Bzdura. To czemu założyłaś tę suknię?
Rozumiecie?
Mam dość.
Ostatnie wesele, na którym byłem, będzie pewnie ostatnim.
Toon i Koi.
Poszedłem, bo ich kocham.
Kocham ich bezwarunkowo.
Na weselu zabawiałem publiczność,
byłem konferansjerem.
Po południu
odbyła się ceremonia lania wody, by pobłogosławić młodą parę.
Było wielu gości, szanowane osobistości i przyjaciele.
Było o tyle osób.
Tyle, co w tej sekcji.
Siedzieli właśnie tak.
Pojawiały się nazwiska słynnych osób.
Muzycy, politycy, artyści.
„Pan Aed Carabao proszony na scenę,
by przekazać nowożeńcom słowa mądrości”.
Nie sądziłem, że mnie wywołają,
bo nie było mnie na liście.
Stałem tylko spokojnie przy scenie.
„Udom Taephanich proszony o przekazanie słów mądrości“.
Powiedziałem: „Nie.
Nie trzeba”.
Nie można przekazać tego, czego się nie ma.
Nie mam żadnych słów mądrości.
„Nie, nie trzeba”.
„Pan Udom Taephanich proszony na scenę”.
Zapadła cisza.
„Przejdźcie do następnego”.
Udawałem, że nic się nie stało.
„Pan Udom Taephanich proszony na scenę”.
Toon i Koi byli tutaj.
Mieli pod ramionami poduszki.
I trzymali tak dłonie,
na które lało się wodę.
Zaczęły już odpadać im paznokcie.
No i w końcu podszedłem.
Ludzie patrzyli na mnie, jak wy teraz.
A ja…
„Toon”.
Oboje czekali na moje słowa mądrości.
„Toon, nie mam dla was żadnych słów mądrości.
Chciałbym życzyć wam szczęścia,
ale wy już jesteście szczęśliwi.
Jesteście idealną parą.
Masz dobrą i piękną żonę.
Jesteście kompatybilni.
Macie sławę, prestiż, mądrość. Lubicie swoje towarzystwo.
Jesteście piękni. Jesteście idealną parą.
A ja? Spójrzcie na mnie.
Nie powinniśmy dawać innym tego, czego sami nie mamy.
Inaczej grubi uczyliby innych o dietach.
Rozumiesz?”
Na co Toon:
„To co mamy zrobić?”.
„Nie mam pojęcia.
Może to wy przekażcie mi swoją mądrość”.
Fotograf ujął ten moment.
Nie planowaliśmy tego. To naprawdę się stało.
Toon czuł się nieswojo, ale w końcu powiedział:
„Mam nadzieję, że w końcu znajdziesz kogoś dla siebie”.
Wszyscy byliśmy zmieszani.
Proszę.
Ludzie gapią się na ciebie, nawet gdy bierzesz łyka wody.
Korzystacie z każdej chwili.
Kupiliście maskotkę?
Słodka. Mogę zobaczyć?
Słodka.
To dla mnie? Dziękuję.
Też chcę.
Kiedy będąc na scenie, widzę kogoś znajomego,
to zbija mnie z tropu
i zapominam, co miałem powiedzieć.
Widziałem tu gdzieś Tony’ego Jaa.
Gdzie jest Tony Jaa?
Tutaj. Tony Jaa. Stęskniłem się.
Dzięki za przyjście. Oklaski.
On jest najlepszy.
Byłem u niego w domu.
Kiedy to było?
To będzie długa historia.
Szybko stąd nie wyjdziecie.
Nigdy tego nie zapomnę.
- Ale… - Opowiedz!
To nie jest takie śmieszne. To osobista historia.
No dobra, powiem wam szybko.
Tony Jaa zaprosił mnie na kolację. Chciałem zobaczyć, jak mieszka.
Chciałem zobaczyć jego mieszkanie, więc się umówiliśmy.
Zaprosiliśmy Singto Numchoka i Konga Huayraia.
Zjedliśmy kolację u Tony’ego Jaa.
Wyczekiwaliśmy jej.
W tamtym czasie
chciałem poznać jakąś kobietę.
Tak brakowało mi dziewczyny, że pracownicy zastanawiali się,
jak mnie z kimś poznać.
W piętnaście osób.
„Wejdź na Tindera”.
Nauczyli mnie, jak go obsługiwać.
Stworzyli mi konto premium.
Nigdy nie używałem takich aplikacji. Nawet TikToka.
Pracownicy stworzyli mi wszystkie konta.
„Proszę, stworzyliśmy ci profil”.
Spytałem, co przesłać.
„Trzy zdjęcia. Wybierzemy ci”.
Wybrali mi parę fajnych zdjęć.
„Okej, pewnie”.
Powiedzieli, że są różne przedziały wiekowe.
„A w którym jestem ja?”
„Po pięćdziesiątce”.
Zacząłem przeglądać profile i…
Niedługo będę musiał randkować w domach opieki.
Powiedziałem im, że nic z tego nie będzie.
Mówili: „Zdaje się w porządku”.
- A co to znaczy? - Że nie jest w porządku.
Stara biała kobieta byłaby okej.
Nie mogłem tam nikogo znaleźć.
Z kontem premium mogłem pierwszy oglądać profile.
„Może ktoś ci się spodoba.
Jeśli tak, to przesuń w prawo”.
Ale mój inny pracownik sprzeciwił się:
„Nie, lepiej go w to nie pakować.
Skąd mamy wiedzieć, czy ta dziewczyna jest w porządku?
Może wyglądać młodo,
na trzydzieści kilka lat.
Ale co zrobisz, jeśli w trakcie rozmowy
nie uwierzy, że to naprawdę jesteś ty?”.
Postaw się na jej miejscu.
Nagle widzisz Note'a Udoma z sześciopakiem.
Powiedzmy, że zmaczowało cię z Note'em Udomem
i zaczyna z tobą gadać.
„Kim jesteś?”
„Jestem Note Udom”. „Wal się.
Nie żartuj sobie. Note by tak nie żartował.
Jesteś jakimś krętaczem?”
Wiecie, co mam na myśli?
Powiedziałem, żebyśmy pogadali przez wideoczat, żeby mnie zobaczyła.
„Możemy się zdzwonić, jeśli nie uwierzy”.
Pracownicy odparli: „A jeśli coś palniesz,
a ona będzie nagrywać
i potem będzie cię szantażować?”.
„Nie boję się”. Na co oni:
„A jeśli wyślesz jej zdjęcie penisa?”.
Kto? Ja?
To pewne.
To gwóźdź programu.
„Nie, nie możesz tego zrobić.
Zostaw aplikacje. Spróbujmy czegoś innego”.
Pokazali mi stronę o nazwie PlayQpid.
Pewnie ją znacie.
To strona dla osób szukających miłości.
Każdy użytkownik ma stronę,
na której opisuje swoje preferencje i tak dalej.
Moi ludzie je przejrzeli.
„Patrz, ta. Wczesna trzydziestka.
O ta.
Wygląda na dobrą partię.
Lubi facetów z poczuciem humoru.
Dojrzałych i troskliwych”.
Cały ja.
Ale napisała, że chce kogoś wyższego niż metr siedemdziesiąt.
Trudno. Możemy spróbować.
Mogę włożyć coś w buty i stać na palcach.
Powiedziałem moim ludziom, żeby do niej napisali.
Mój pracownik Nell wysłał wiadomość.
„Cześć. Zobaczyłem twój profil”.
I tak dalej.
„Widzę, że kogoś szukasz. Mam kogoś dla ciebie.
Jest dla mnie jak brat.
Chciałby cię poznać.
Myśli, że jest tym, kogo szukasz.
Czy jesteś zainteresowana?”
Takie tam.
Odpowiedziała i spytała, kim jestem.
Nell odparł, że chodzi o Note'a, Udoma Taephanicha.
Nie uwierzyła.
Powiedziała, żeby nie żartować.
Nell zaproponował,
żeby pogadać z nią na wideoczacie.
Odebrała i zobaczyła mnie na ekranie.
Ale miała minę.
Spytała: „W czym mogę pomóc?”.
Odparłem, że chcę ją po prostu poznać.
„Ale…
dlaczego?”
Nie mogę jej z góry powiedzieć, że chcę być jej chłopakiem.
Powiedziałem, że możemy się poznać i zaprzyjaźnić.
Zgodziła się.
Była w szoku.
Jąkała się.
Powiedziałem jej,
że chciałbym zabrać ją na kolację.
„Poznajmy się lepiej. Kiedy jesteś dostępna?”
Pozwoliłem jej wybrać.
Może była w szoku, bo odpowiedziała: „Jestem wolna dziś wieczorem”.
Świetnie. Zgodziła się.
Nie mogę zgrywać niedostępnego.
Więc odpowiedziałem, żebyśmy spotkali się wieczorem.
„Chcesz, żebym cię odebrał?”
„Mogę przyjechać sama”.
Było czuć, że jesteśmy niepewni.
Ale to nic.
Spotkaliśmy się przed moim biurem.
Gdy zgodziłem się na spotkanie,
kompletnie zapomniałem,
że byłem już umówiony na tamten wieczór
na kolację u Tony’ego Jaa.
Wiecie?
A trudno było umówić się na tę kolację.
Jesteśmy zapracowani, a Tony jest wiecznie za granicą.
Tamtego wieczoru jego żona i teściowa chciały podać potrawy północno-wschodnie.
Są z Surinu, tak jak ja.
Gdy sobie to przypomniałem, spytałem ją:
„Czy byłoby w porządku,
gdyby na kolacji byli też moi znajomi?
To nic takiego. Takie spotkanie na luzie”.
Uznałem, że nie będzie zbyt romantycznie.
I pozna moich znajomych.
Zgodziła się.
„Pewnie, nie ma problemu”. Nie wiedziała, co to za znajomi.
Mieliśmy spotkać się pod moim biurem.
Powiedziałem jej, gdzie zaparkować, i wyszedłem.
Gdy otwierałem jej drzwi,
powiedziała:
„Więc…
gdzie są kamery?”.
„Nie ma kamer. Jesteśmy tylko my.
Naprawdę chcę cię poznać”.
„A, okej.
To nie jest dowcip?
Serio?”
Zamknęła auto i przeszła przez ulicę,
w stronę mojego biura.
„Mieszkam na trzecim piętrze.
Na drugim jest biuro.
Na pierwszym jest sala spotkań.
Obok mieszka moja mama”.
Chciałem, by czuła się swobodnie.
Powiedziałem: „Poczekajmy na moich znajomych. Pójdą z nami”.
Więc staliśmy tam tak w niezręcznej ciszy.
Pytałem ją o to i tamto.
Wciąż pozostawała w szoku.
Nagle zjawił się Kong Huayrai.
Wysiadł z auta.
„Cześć.
Hej, Note. Kto to?
Chcesz ją poderwać?
Fantastycznie.
Świetnie.
Jesteś dla niego idealna”.
Zrobiło się nieciekawie.
Jakby Kong Huayrai był za małą niespodzianką,
podjechał jeszcze Singto Numchok.
„Cześć, Note.
Okej, nic nie mówię. Mam dobre maniery”.
Wyobraźcie sobie, co czuła tamta dziewczyna.
Musiała być zmieszana.
Powiedziałem jej: „Jedziemy do naszego znajomego.
To dość daleko.
Pojedziemy wszyscy razem jednym vanem”.
Ja byłem tutaj, a tutaj ona.
Z tyłu Singto i Kong.
Był jeszcze kierowca.
Dziewczyna zaczęła się stresować.
Była…
Wyobraźcie to sobie.
Myśleliśmy, że nie…
Wszyscy jesteśmy ludźmi.
Chciałem poznać ją lepiej.
Próbowałem zagadywać.
Odpowiadała półsłówkami.
Dom Tony’ego Jaa był bardzo daleko.
Jakbyśmy jechali za miasto.
Droga prowadząca do jego domu jest bardzo wąska.
Mijaliśmy opuszczone budynki i plantację bananów.
Pewnie już wyobrażała sobie nagłówki:
„Gwałt zbiorowy przy plantacji bananów”.
Próbowaliśmy ją uspokoić.
Opowiadaliśmy dowcipy.
Kong śpiewał swoją nową piosenkę.
Singto nucił. Świetnie się bawiliśmy.
Ale dziewczyna była sztywna jak kłoda.
Nie wiedziałem, co robić. Tak już jest.
W drodze zadzwoniłem do Tony’ego.
Spytał, gdzie jesteśmy.
Powiedziałem, że niełatwo trafić.
Przejeżdżaliśmy koło takich krzaków.
Zaparkowaliśmy tam, gdzie rzekomo był jego dom.
Wyobraźcie sobie.
Tony nie mieszka w zwykłym domu.
Wykupił cały blok mieszkalny.
Cały blok.
Nie wiem, ile to razem pomieszczeń.
To stary blok
z farbą sypiącą się ze ścian.
Jak w horrorze Buppah Rahtree.
Tony Jaa uwielbia takie rzeczy.
Kupił ten budynek.
Spytałem go potem dlaczego.
Powiedział, że w pobliżu jest jezioro.
Uwielbia ten widok.
I lubi mieszkać w tajemniczym miejscu, jak prawdziwy wojownik.
Ten budynek był jego azylem.
Albo tajną bazą,
w której zbierali się bohaterowie, agenci CIA i James Bond.
Kiedyś był tam akademik. Mnóstwo pomieszczeń.
Zburzył wszystkie ściany.
Wszędzie stoją kolumny.
Przypomnijcie sobie szkolną stołówkę z dzieciństwa.
Z wielkimi kolumnami i otwartą przestrzenią.
Zostawił tylko ściany do łazienek.
Na zmianę pokój i otwarta przestrzeń.
Nigdy nie widziałem takiego domu.
Dziewczyna nie wiedziała, co się dzieje.
Wciąż była w szoku, odkąd nas poznała.
Nagle otworzyły się drzwi.
A w nich Tony Jaa.
A ona…
Nie mogła w to uwierzyć.
Nie każdy może poznać Tony’ego Jaa.
Pomyślała: „No co jest?”.
A Tony Jaa…
Zaczął rozmawiać z Singto. Obaj mówią po khmersku.
Nie było windy, więc weszliśmy schodami,
jakbyśmy mieszkali w akademiku.
To stary budynek.
Na piętrze było dużo kolumn i otwartej przestrzeni.
I siłownia z poduszkami do robienia przewrotów na podłodze.
Były lustra, sprzęt do sztuk walki,
miecze i włócznie.
Jedna wielka siłownia.
A obok sala modlitewna.
Z ołtarzem o długości 15 metrów.
Dwie połączone sale.
Na ołtarzu były przeróżne buddyjskie posągi, ale nic z Ong-bak.
Jeden posążek za drugim.
Dużo kadzideł.
Żeby skorzystać z ubikacji, trzeba było iść na drugi koniec.
Wszystko w tym domu było daleko.
Dekorator Tony’ego Jaa pewnie mieszkał w różnych krajach
i wziął, co mu się podobało.
To loft w stylistyce chińskiej, europejskiej i kambodżańskiej.
Angkor Wat, Angkor Thom.
Francuski akcent.
Prawdziwy chaos. Ale nikt nie będzie krytykował Tony’ego.
Powiedzieliśmy dziewczynie, by czuła się jak u siebie.
To niemożliwe.
Siedziała cała sztywna.
Ja też, ale wtedy tego nie zauważałem.
Żona Tony’ego przyniosła jedzenie. Przyszła też jego teściowa.
Potem Tony wystawił maszynę do karaoke.
Zaczęliśmy śpiewać.
W gronie przyjaciół możesz być sobą.
Śpiewaliśmy beztrosko. Kong był wstawiony.
Singto też.
Tony Jaa zaczął śpiewać i rapować po khmersku.
I zaczął tańczyć jak Michael Jackson.
Zaczął tańczyć moonwalk.
Fantastycznie. Ale dziewczyna wciąż była jak posąg.
Musiała być osłupiała.
Zastanawiała się, co tam robi.
Upiła się na pierwszej randce.
Nie przestawała pić.
„Czy ja śnię? Czy to się dzieje?
Note Udom zaprosił mnie na kolację.
Poznałam Singto i Konga”.
Śpiewaliśmy sobie.
Wymyśliliśmy, że jeśli ktoś chce coś powiedzieć, musi to zarapować.
Puszczaliśmy do tego bity z YouTube’a.
Co robi tu ta kobieta?
Siedzi z boku i nikogo o nic nie pyta
Podałem mikrofon Singto i Kongowi.
Była pijana. Nie chciała się w to mieszać.
Przyszła tam wystrojona, a teraz była cała poczochrana.
Siedziała przy stole, myśląc: „Czy to jest prawdziwe życie?”.
Pilnowaliśmy, czy wszystko w porządku. Zagadywałem do niej.
Ale to było dla niej za dużo wrażeń.
Świetnie się bawiliśmy. Tony, było super.
Byliśmy tam do sam nie wiem której.
I wyszliśmy.
Odstawiliśmy dziewczynę.
Singto i Kong pojechali.
Odprowadziłem ją do auta.
Podziękowałem jej za przyjście. „Świetnie się bawiłem”.
Ale miała minę.
„Ty nazywasz to zabawą?”
Kiedy odjechała, napisałem jej:
„Bezpiecznej podróży”.
Mieszka przy Rama II.
Napisałem jeszcze raz.
„Czy przy Rama II są duże korki?”
Coś takiego.
Wróciła do domu.
Około północy, przed spaniem, napisałem jej na dobranoc.
Nie odpowiedziała.
Może była zmęczona.
Obudziłem się koło ósmej.
Napisałem jej good morning i przesłałem jakieś emotki.
Wciąż nic.
Napisałem ponownie w południe i wieczorem.
Zablokowała mnie.
Bycie sławnym nie pomaga.
To była katastrofa.
Zebrałem po tym moich pracowników.
„Co to znaczy? Powiedzcie”.
No i powiedzieli mi:
„Szefie.
Może…
Może nie spodziewała się, że będziecie się tak zachowywać.
To było dla niej za dużo wrażeń.
Pewnie była w szoku”.
Minął tydzień. Wciąż się nie otrząsnęła?
„Może nie jesteś w jej typie
i nie chciała nic mówić”.
Może wydałem się jej starszy, niż się spodziewała.
Może nie jestem taki przystojny.
No po prostu nam nie wyszło.
Sława nie pomogła.
Nie pomogły nawet błogosławieństwa Toona.
Więc jak mówiłem, koniec ślubów.
Na pogrzeby też nie będę chodził.
Mam dość pogrzebów.
Może nie pójdę nawet na własny.
Pogrzeby są takie męczące.
Trzeba znaleźć miejsce parkingowe,
zwłaszcza przy Wat That Thong.
Jeszcze trudniej niż przy Siam Paragon.
Kręciłem się w kółko, nie mogłem nic znaleźć.
Zaparkowałem przy mieszkaniu mnicha.
Potem trzeba było znaleźć odpowiedni pawilon.
No który? Miałem na sobie garnitur.
Musiałem być uprzejmy.
Zwłaszcza jako celebryta.
Wolałbym przyjść w podkoszulku.
Ale byłem w garniturze.
Byłem cały przepocony pod pachami.
Każdy pawilon jest inny.
Różne rozmiary, nieuporządkowane.
Najpierw pawilon numer jeden, potem cztery, a na końcu osiem.
Nie zbudowali ich w tym samym czasie.
Nie było żadnych LED-owych oznaczeń
ani fotografii ze zmarłymi.
„Hej, tu jestem”.
Nie wiedziałem, gdzie są znaki.
Kiedy wszedłem,
ludzie mnie rozpoznali.
Wyszli, żeby mnie powitać.
„Dziękujemy za przyjście. Tędy, proszę”.
Posadzili mnie. Zobaczyłem zdjęcie.
Kurde, nie ten trup.
I jak teraz stamtąd wyjść?
Posadzili mnie w pierwszym rzędzie.
Wszyscy mnie tam już zobaczyli.
Musiałem jakoś wyjść.
Podali mi wodę i przekąski.
Jak mam im to powiedzieć?
Rodzina gapiła się na mnie.
„Od kiedy my się znamy?”
A ja…
„Ktoś do mnie dzwoni”.
Wstałem i wyszedłem.
Na pogrzebie…
starsze osoby są sadzane z przodu.
Seniorzy dostają szerokie wygodne fotele
albo kanapę z przodu.
Wyobraźcie to sobie.
Ciągle próbują mnie gdzieś usadzić.
W końcu siadam.
Będąc w pierwszym rzędzie, nie można wstać.
Nie można też gapić się w telefon.
Nie rozumiesz śpiewów mnichów.
Co oni mówią? Nie wiem.
Nie wystarczy proste kazanie?
Więc po prostu tam siedzisz.
Nuda.
Masz ochotę pooglądać wyciskanie pryszczy na telefonie.
To smutne.
No nie możesz. Co teraz?
Na innym pogrzebie usłyszałem:
„Pan Note Udom
jest proszony o zapalenie świecy ku czci Trzech Skarbów”.
Ja?
Serio? Nie mogę być główną atrakcją na pogrzebie.
Gdybym wiedział, to bym nie przyszedł.
Wyobraźcie to sobie.
Jesteście na pogrzebie.
I słyszycie:
„Pan Note Udom
jest proszony
o zapalenie świecy ku czci Trzech Skarbów”.
Podchodzę.
Wiem, jak zachować się na pogrzebie. Garnitur jak z Facetów w czerni.
To poważna okazja.
Podszedłem.
Śmiali się tak, jak wy teraz.
Nie wiem, co takiego zrobiłem.
Miałem zapięty rozporek, byłem skromnie ubrany.
Nie wiadomo.
Stałem tak niezręcznie przed portretem Buddy.
Prowadzący powiedział do mikrofonu:
„Panie Note Udom, proszę zapalić świecę”.
Szepnąłem: „A gdzie jest świeca?
Gdzie ona jest?”.
Powiedział do mikrofonu: „Jest elektryczna”.
Wskazał włącznik.
Taki jak do toalety. Włączyłem ją.
Wszystkie świece były elektryczne.
Zaświeciły się.
Wszystkie na raz.
Czy to ja musiałem to zrobić?
Facet był tuż przy włączniku.
To było krępujące.
Nie mogłem znaleźć świecy. Ludzie chichotali.
Nawet mnisi powstrzymywali śmiech
i zasłaniali się swoimi wachlarzami.
Nie nadaje się do takich żałobnych uroczystości.
Nie rozumiem czegoś.
Na pogrzebie chcą, żebyś zobaczył ciało.
„Chodź. Pokażę ci ciało”.
Po co?
„Nikt inny go nie zobaczy”.
To czemu ja muszę?
Matka Pop Areeyi powiedziała mi: „Zobacz,
twarz mojej matki wciąż jest różowa”.
Otworzyła trumnę. A ja: „Nie!”.
Wolę ją zapamiętać taką,
jaka była za życia.
Widok jej ciała będzie mnie potem prześladować.
Nie widzę w tym sensu.
Czemu ludzie to robią?
Trup wypchany wacikami.
I z makijażem.
Zwłaszcza jeśli były jakieś rany. Trudno je ukryć.
A denat nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia.
Spytałem o to eksperta.
Po co się to robi? Kiedy to się zaczęło?
„To długa tradycja. Skłania ludzi do kontemplacji nad śmiercią.
Widzą, jaka jest”.
Rozumiem to,
ale czy ktoś spytał denata,
czy chce, by ktoś go takiego oglądał.
Wyobraźcie sobie to. Nie musicie być nawet martwi.
Panie, wyobraźcie sobie, że śpicie bez makijażu.
O 5.30 macie ludzi w swoim domu.
Koc na głowie.
Ktoś go nagle podnosi.
„Kontemplujemy śmierć”.
Chciałybyście?
Nie? To nie róbcie tego innym.
Pogrzeby są pełne niezręcznych momentów.
Raz byłem na pogrzebie ojca Toniego Rakkaena.
Była tam też Kandy Rakkaen.
Znamy się.
Bardzo szanuję ich matkę, artystkę Banyen Rakkaen.
Pogrzeb był w Wat That Thong.
Wiedziałem, jak należy się tam zachowywać.
Przywitałem się z nimi.
I poszedłem na ceremonię.
Byli tam już ludzie.
Zaczęli robić mi zdjęcia
i filmiki na TikToka.
Potem jakaś dziewczyna spytała, czy możemy zrobić selfie.
To pogrzeb, ale okej.
Kontrolowałem się.
Zrobiliśmy selfie i podeszła kolejna.
Cyk. I kolejna. „Potrzymasz telefon?
Ja mam za duże ręce”.
Podchodziło coraz więcej osób.
Nie powinienem uśmiechać się na pogrzebie.
I takiego woleli mnie na zdjęciu.
Chcieli zdjęć z poważną twarzą.
Ktoś powiedział: „Przenieśmy się. Tu jest za dużo ludzi.
Tu jest nieco miejsca. Będzie wygodniej”.
A gdzie to było? Przed trumną.
Trumna stała tutaj z kwiatami.
A tutaj stał portret zmarłego ojca.
I tam chcieli robić zdjęcia.
Nie wiedziałem co robić.
„Chodźcie, chodźcie”.
Wzywali swoich krewnych.
„Chodź, Note tu jest. Nie będzie drugiej takiej okazji”.
Zebrało się z pięć osób.
„Hej!
Kandy, chodź! Toni, chodź! Poczekajmy na Toniego.
Weź ten aparat. I ten”.
Teraz ktoś musi trzymać te wszystkie aparaty.
Niech udostępnią sobie te foty. To wszystko to samo zdjęcie.
„Okej. Gotowi?”
Raz, dwa, miniserduszka!
Miniserduszka?
Ja miałem więcej szacunku do waszego ojca.
Jak duże ma być miniserduszko?
Jakie miniserduszko na pogrzeb?
Oszaleliście?
To nie dla mnie.
Nie dla mnie.
Pogrzeby nie są dla mnie.
I tyle tam tych wieńców. Nie podoba mi się to.
Wieńce są kosztowne.
Te, które kupuję, dla szanowanych osobistości,
kosztują 10 000 batów.
10 000 za świeże kwiaty.
Z Napasorn na Pak Khlong Talat.
Nie mogę kupić tańszych, bo jest na nich moje nazwisko.
To byłoby krępujące.
Gdyby nie były podpisane, zamówiłbym za 380 batów
wieniec ze sztucznych kwiatów.
No ale jest podpisany.
Gdybym mógł,
umieściłbym na wieńcu także cenę.
Dziesięć tysięcy!
Byłem na pogrzebie słynnego znajomego.
Znacie go.
Było tak wiele wieńców.
Zabrakło miejsca. Od sufitu do podłogi.
Musieli wynająć kolejny namiot na same wieńce.
I to nie jeden. Były cztery namioty.
Wszędzie nazwiska tych słynnych osób.
Zostałem tam jeszcze po ceremonii.
Chciałem zobaczyć, co zrobią z wieńcami.
Kręciłem to, ale nie do filmu dokumentalnego.
Naprawdę chciałem wiedzieć.
Gdy wszyscy weszli, pojawili się chłopcy z trycyklami.
Niektóre miały silniki.
Rzucili wieńce na trycykle.
Nagrałem niektóre nazwiska.
Zabrali wszystkie wieńce
i wrzucili ich do koszy na odpady.
I rzucali je tak.
Liczyłem to.
10 000, 20 000, 30 000, 40 000.
Te wieńce kosztowały 4 miliony batów.
Wszystko na nic.
Podoba mi się, co robią w Wat Cholpratarn Rangsarit.
Nie przyjmują wieńców.
Tylko wachlarze.
Byłem tam.
Mnóstwo wachlarzy. Więcej niż w sklepie z wachlarzami.
Dość, by zdmuchnąć komuś perukę z głowy.
Dość już o pogrzebach.
Nie obchodzę dnia czyszczenia grobów.
Po ostatnim powiedziałem mamie, że więcej się nie pojawię.
W dzień czyszczenia grobów
członkowie rodziny, którzy nie znoszą się nawzajem
muszą być razem w okropnym miejscu,
w upale,
jedząc obrzydliwe żarcie.
Dotarcie do grobu to już dostateczna udręka.
Mój ojciec zmarł, gdy miałem sześć lat.
Ma grób przy uprawie trzciny cukrowej.
To skromny grób.
Nie mieliśmy dużo pieniędzy.
Grób stoi za uprawą trzciny cukrowej w Ban Bueng w Chonburi.
Trudno wyjechać z Bangkoku.
A potem trzeba jechać przez pola trzciny.
Bogaci mają groby w lepszych miejscach,
przy wodzie, przy górach, na wzgórzach.
Niektóre są wielkie jak ta scena.
Grób taty jest malutki.
Na drodze tumany piachu.
Trzeba uważać, by nie zaparkować na grobie.
Wszystkie są blisko siebie.
Trzeba zaparkować przy drodze i iść przez słońce.
Nie ma cienia.
Ani jednego drzewa. Potrzebowaliśmy namiotu.
Więc wypożyczyliśmy go, by zapewnić sobie nieco cienia.
Namiot nie może być za duży, żeby nie rzucać cienia na inne groby.
Ktoś może się zdenerwować.
Więc cała rodzina
musi pomieścić się w tym małym namiocie.
Grób wygląda, jakbyśmy świetnie się nim zajmowali.
Kilka dni wcześniej trawa magicznie urosła.
Ale dopiero ją położyliśmy.
Niedawno.
I odmalowaliśmy grób, żeby zdawało się,
że się nim opiekowaliśmy.
Choć tak naprawdę stał nietknięty na słońcu przez cały rok.
Aż się opalił.
Nie ma tam trawy
ani muszelek, które rozsypuje się na grobie zgodnie ze zwyczajem.
Był bardzo gorący dzień.
Ale gorąco. Co ja tu robię?
Ludzie, którzy się nie lubią i nie utrzymują kontaktu,
muszą siedzieć w upale w namiocie,
kiedy w tle wybuchają fajerwerki.
Kiedy ludzie się nie lubią używają w trakcie rozmowy
pasywno-agresywnego tonu.
„Twoje dziecko wciąż nie ma pracy?
Moje świetnie sobie radzi”.
„Ile zarabiasz?” „Czym jeździsz?
Japońskie auto? Ja mam europejskie”.
Atmosfera robi się coraz bardziej napięta.
Kiedy siedzisz z kimś, kogo nie znosisz w dzień sprzątania grobów,
co takiego możesz zrobić?
Zapalasz fajerwerki.
W ten dzień zapala się fajerwerki.
A zapalanie fajerwerków…
Jeszcze nie widziałem, żeby ktoś robił to ze spokojem.
Nie tak…
Ktokolwiek to robi…
„Nie, ty to zrób”.
Nikt tego nie lubi.
A potem trzeba uciec
i zakryć uszy.
Chcesz narobić hałasu, a potem zakrywasz uszy.
Wkoło pełno siarki i skrawków papieru.
Piecze cię w nosie. Po co to wszystko?
Tak już jest.
Fajerwerki powinny być zdalnie sterowane.
Świat byłby lepszym miejscem.
I czemu są takie wielkie?
Lepiej wziąć paczkę stu malutkich.
I tyle.
Mówią, że w nich nie ma szczęśliwych liczb.
I że trzeba kupić przynajmniej 500, żeby coś trafić.
Moja mama nie używa już zwykłych kadzideł,
tylko tych, które po zapaleniu pokazują szczęśliwe liczby.
A potem stawia je na loterii.
Pytam ją, po co te fajerwerki.
„Żeby tata wiedział, że tu jesteśmy”.
„Ale tata jest duchem.
Jak może nie wiedzieć? Jesteśmy dalej ojcem i synem?”
„Nie mów tak.
Zapalając fajerwerki, wzywamy go,
żeby się zjawił i zjadł z nami”.
„Skąd wiesz, że tata je?
Do tych grobów nikt nie przychodzi. Te duchy mogą zjeść nasze jedzenie.
A tata lubi wykwitną kuchnię.
Pewnie stołuje się przy tym wielkim grobowcu.
Ma gust.
Nie zadowoli się tym suchym kurczakiem.
Czemu muszę tu być?”
„Bo jesteś chińskiego pochodzenia.
Wszyscy Taephanichowie mają chińskie imiona.
Twój tata to Toh Kim.
Twój wujek to Toh Kai.
Tam jest Toh Leng, Toh Song i tak dalej”.
„A co ze mną?”
„Ty jesteś Toh Tuek Tuek”.
Skończyłem z pogrzebami. I ze sprzątaniem grobów.
I chef’s table.
Tego też nie lubię.
Mówi się też omakase.
Omakase znaczy,
że musisz zaufać szefowi kuchni.
Wszystko w jego rękach.
On wybiera ci jedzenie,
bo tobie się nie chce.
Dyskusja o tym, co zjeść, może doprowadzić do kłótni z partnerką.
Niektórzy z was to wiedzą.
„Co zjemy?”
Dziewczyna odpowiada: „Cokolwiek”.
Słowo „cokolwiek” może doprowadzić do wojny.
Przy omakase nie musisz wybierać. Zdajesz się na szefa kuchni.
Wpadłem na pomysł,
jak rozwiązać ten problem z „cokolwiek”.
W spożywczakach powinni sprzedawać gotowce bez etykiety.
Nie wiadomo, co w nich jest.
Tajemnicze gotowce.
Nie można zajrzeć.
Gdy dziewczyna mówi „cokolwiek”, bierzesz taką tackę
i ona musi to zjeść.
Przy omakase szef kuchni wybiera za ciebie.
Ale dzisiejsi szefowie kuchni nie tylko gotują.
Zapewniają też TED Talki.
Opowiadają ci historie.
Mnóstwo historii.
Chcą się czymś podzielić.
Ja tam wolę zjeść i wyjść.
Ale gdy idę na omakase, muszę się naczekać.
Wszystko ci tłumaczą.
Tyle stolików, a skupiają się na moim.
Tłumaczy mi: „To wieprzowina iberyjska”.
Aż musiałem to wyszukać.
Co to jest wieprzowina iberyjska?
Pochodzi z Iberii?
Ważne, że jest kosztowna.
„Świnie iberyjskie są trudne w hodowli
Wędzenie mięsa zajmuje nam ponad rok.
Smacznego.
Proszę nie martwić się tłuszczem.
Wieprzowina pochodzi z naszej farmy
na angielskiej wsi.
Świnie karmimy otrębami pszennymi.
Dodajemy do nich sól himalajską.
Najwyższa jakość. Podajemy tę mieszankę świniom”.
„Po co dodajecie sól?”
„Świnie zjadają sól
i robią się spragnione”.
„I co?”
„Staw jest na wzgórzu.
Muszą iść do niego jakiś kilometr.
Tresujemy świnie tak, by po posiłku
weszły na wzgórze
i napiły się ze stawu”.
„I co?”
„Gdy się napiją, robią się głodne i idą kilometr, by zjeść.
A potem wracają kilometr na górę.
Więc nasza wieprzowina jest chuda,
bo świnie są w ciągłym ruchu”.
Po co mi to mówią?
Myślą, że będzie mi bardziej smakować?
To grzech, kretynie.
Dopadnie cię za to karma.
Kiedy będziesz załatwiał się na stacji benzynowej,
papier toaletowy będzie na innej stacji.
Jadłem u jednego słynnego szefa kuchni.
Pracuje dla Workpoint.
„Panie Note, to okoń z wód wulkanicznych.
Jestem jedynym tajskim ambasadorem tego produktu.
Pochodzą z naszej doskonałej hodowli”.
Znowu ich własna hodowla.
„Hodujemy je w kraterze wulkanicznym w Indonezji”.
Nie chciałem z niego żartować, ale spytałem,
dlaczego aż tam.
„To bezpieczne, bo wulkan jest już nieczynny.
Deszczówka wypełniła krater i zrobiło się jezioro.
Wokół wulkanu jest dużo minerałów,
więc nasze okonie żyją w bardzo zdrowej wodzie”.
„Czym je karmicie?”
„Wysuszonym i sproszkowanym mięsem okoni z wód wulkanicznych.
Ekosystem jest pełen minerałów.
Ryby także są pełne minerałów.
Smacznego. Bez tłuszczu”.
W trakcie posiłku napisał do mnie Jo, Thana Thienachariya,
czy chcę skoczyć na kolację.
Wysłałem mu zdjęcie i napisałem, że jestem w jedynej restauracji,
w której podają okonia z wód wulkanicznych.
„Przyłączysz się? Na co masz ochotę?”
Powiedział, że jest w Lhao Lhao i przysłał zdjęcie swojego jedzenia.
Okoń z wód wulkanicznych.
Szef kuchni z Nowego Jorku dostał gwiazdkę Michelina.
„Po powrocie do Tajlandii
zachwycę Tajów moją kuchnią,
pieczonym i smażonym kurczakiem”.
Co w tym nowego? Tutaj też to mamy.
„Mój kurczak jest wyjątkowy, bo mam własną hodowlę”.
Znowu?
„Moje kurczaki dorastają przy strumyku w Chiang Rai.
Piją bardzo czystą wodę.
Dorastają przy mojej własnej uprawie longanów.
Jedzą te longany, przez co ich mięso jest delikatniejsze.
Ponadto longany są dobre na kolana.
Niektórzy smarują kolana wyciągiem z longanów.
To nasza atrakcja”.
Ja mam dnę moczanową.
A drób to mięso.
Czymkolwiek karmisz te kurczaki,
i tak dostanę napadu dny.
Ostatnio byłem w lokalu w Ratchaphruek.
Mieli tam elegancką restaurację omakase.
Byłem z Reedem z Aroi Lert
i Sorayuthem.
To kosztowna restauracja, ale nie przejmowałem się, bo oni płacili.
To kuchnia japońska na nowym poziomie.
Kucharz nie był ubrany w typowy biały fartuch i czepek.
A przed stołem leżała wielka deska.
Strój kucharza był jak zbroja japońskiego wojownika.
Warto było przyjść tylko dla tego stroju.
Podał mi filety z ryby.
Brzmiał jak Japończyk, ale wyglądał jak tajski wieśniak.
„Panie Note,
to bardzo rzadka ryba.
Bardzo trudno ją znaleźć.
To ostatnia sztuka z dostawy.
Nazywa się…”
Powiedział jej nazwę, ale już nie pamiętam.
Nazwijmy ją Shogi Mitsu Monogatari.
„Shogo Mitsu Monogatari łowi się w strumieniu pod urwiskiem.
Żyją w parach.
Są jak dzioborożce.
Mają jednego partnera na życie.
Łowimy je w trakcie hibernacji,
bo mają wtedy najmniej tłuszczu.
Samic nie łowimy, bo mają za dużo tłuszczu.
Samce mają odpowiedni poziom tłuszczu i odpowiednią teksturę.
Nawet otoro nie może się równać”.
Położył jedzenie przede mną.
Pomyślałem,
że trudno to będzie zjeść po tym, jak powiedział, że łączą się na życie.
Rozdzieliliście partnerów.
Gdzieś pod urwiskiem jest teraz samotna rybia wdowa.
Jak mogę to zjeść?
Czasem mam ochotę związać tych kucharzy i zmusić ich do zjedzenia mojej kuchni.
„Patrz, to sum.
Ten sum
dorastał w klatce w Wat Tha Makham,
w rezerwacie.
Był karmiony granulatem
przez szczodrych gości świątyni.
Dwa razy dziennie słuchał kazania.
Najlepsza pora na połów jest wtedy, kiedy opat nie patrzy.
Do niczego ich nie zmuszaliśmy. Umarły z własnej woli.
Pomodliliśmy się do nich,
żeby wypłynęły brzuchem do góry.
A następnie potraktowaliśmy wodę 220 woltami,
a ryby same wypłynęły na powierzchnię.
Piekliśmy je w stałej temperaturze
w świątynnym krematorium”.
Myślicie, że będzie po tym bardziej smakować?
Ryby mogą być choćby z księżyca. Ważne, czy są dobrze przyrządzone.
Ci szefowie kuchni podają za mało, gotują za długo i gadają za dużo.
Inna rzecz, której nie mogę znieść,
to kucane toalety.
Jeśli jesteście młodzi,
szczupli i macie zdrowe kolana, to nie zrozumiecie.
W waszym wieku nie miałem problemu z kucanymi toaletami.
U osób starszych pojawiają się dolegliwości.
Albo u grubych i mających problemy z kolanami.
U mnie jest gorzej, bo miałem operację wiązadła.
Zerwane wiązadło zostało zastąpione ścięgnem
i zabezpieczone śrubami, więc nie mogę zginać do końca kolana.
Inaczej czuję, jakby odpadała mi noga.
Gdy byłem mnichem,
widziałem, że inni mnisi bez problemu siadają po turecku.
Ale ja musiałem modlić się w taki sposób.
Byłem przez to w centrum uwagi.
Mam problem z zakresem ruchu.
Nie mogę zginać kolana.
Więc używanie kucanej toalety to istne piekło.
Stacje benzynowe w Bangkoku mają tylko takie.
A poza Bangkokiem mam tylko ubikacje dla niepełnosprawnych.
Pozostałe są kucane.
Muszę przyznać, że zakradam się do tych dla niepełnosprawnych.
Jeśli ktoś mnie złapie, powiem, że jestem niepełnosprawny umysłowo.
To jedyny sposób.
Co innego mogę zrobić?
Uwielbiam street food.
Uwielbiam próbować go w różnych nowych miejscach.
Chodzę na Walking Street.
Raz próbowałem szaszłyku z kalmarami.
Poczułem to w trakcie jedzenia.
Nie znam tamtej okolicy.
Kiedy jesteś znaną osobistością
i czujesz, że zbliża się biegunka,
musisz szybko znaleźć toaletę.
Inaczej zrobią ci zdjęcie i będzie po wszystkim.
Ludzie będą się schodzić.
Selfie, zdjęcia grupowe i tak dalej.
Poprawki. TikTok.
Gówno nie może ci spłynąć po nogach.
Musiałem szybko coś znaleźć.
Jakąkolwiek toaletę.
Nie mogłem być wybredny.
Znalazłem toaletę publiczną.
W takich toaletach zwykle nie ma co liczyć na zamek.
Najczęściej zamyka się je na drut.
Także wszedłem.
Ojej.
Potrzebowałem chwili, kiedy zobaczyłem
pożółkłą kucaną toaletę.
Wyobraźcie to sobie.
Mała kwadratowa wanienka,
prawie bez wody.
Prawie bez.
Stara pordzewiała i popękana muszla.
Nad wanienką cieknący kran owinięty plastikowym sznurkiem.
Z kosza wysypuje się zużyty papier toaletowy.
Jakby było tam już dziś trzysta osób.
Podłoga mokra i zabłocona.
Może nawet obsikana.
Nierówna podłoga.
Pokryta kałużami.
Całe to miejsce wygląda bardzo podejrzanie.
Żadnych haczyków, żeby powiesić coś na ścianie.
Całkiem naga ściana.
I jest tak gorąco.
Ale nie mogę iść teraz szukać innej toalety.
Bo ktoś może zająć mi tę.
Muszę w niej zostać.
Oto, co zrobiłem.
Obmyśliłem plan, jak sobie z tym poradzić.
Dobra, ściągnę spodnie.
Do kostek.
Nie, to się nie uda.
Bo kupa wpadnie mi w spodnie.
Cholera.
A jeśli całkiem je ściągnę?
Nie ma ich gdzie powiesić. Położę je przy drzwiach.
Ale mam w nich telefon.
Widziałem filmik, jak ktoś kradnie tak komuś spodnie.
Nie mogę potem chodzić i pytać,
czy ktoś widział moje spodnie.
To się zdarza. Co mogę zrobić?
Cholera, to już tuż, tuż.
Dłużej nie wytrzymam. Co robić?
Spokojnie.
Wiem. Zdejmę je i zawinę na ręce.
Rozumiecie?
Nie?
Majtki też zdjąłem.
Nie pokazywać?
Użyjcie wyobraźni.
Majtki mam tutaj.
Zrobić zbliżenie?
Jeśli ktoś chce tego spróbować,
to ostrzegam.
Uważajcie, żeby nie mieć tyłka bezpośrednio nad wgłębieniem toalety.
Bo kiedy będziecie się załatwiać,
kupa wpadnie z pluskiem do wody.
Ubrudzi wam uda i ulubione buty.
Rozumiecie? Podejdźcie o krok.
To lepsza pozycja. Pójdzie gładko.
Kucnijcie tutaj.
Tylko się już nie ruszajcie.
Dalej.
Nie przestawaj.
Ale jeśli macie słabe nogi, długo tak nie wytrzymacie.
Będziecie schodzić niżej,
próbując utrzymać pozycję.
Nie mówiąc już o smrodzie, temperaturze i mokrej podłodze.
Właśnie wtedy…
Osuwałem się, ale jeszcze nie skończyłem.
Potrzebowałem czegoś, czego mógłbym się złapać.
Potrzebowałem takiej liny,
której używało się kiedyś przy porodzie.
Nie miałem się czego trzymać.
Srałem i płakałem jednocześnie.
Łzy spływały mi po twarzy.
Czym ja sobie na to zasłużyłem?
Z oczu wypływały mi łzy, a z tyłka gówno.
W końcu nie mogłem już wytrzymać.
Podłoga była taka mokra.
„Nie, dłużej nie wytrzymam!”
Opuściłem rękę.
Załatwiałem się w pozycji
amerykańskiego futbolisty szykującego się do przyłożenia.
To było obrzydliwe.
Ale tak bolało mnie kolano, że nie miałem wyjścia.
Płakałem i kupkałem. „Cholera!”
Nie poddawałem się.
Wtedy zemściła się na mnie moja waga.
Trzęsła mi się ręką. Zbliżał się skurcz.
Musiałem podeprzeć się całą ręką.
Przyjąłem pozycję niczym bohater z Avengersów.
Gdy było po wszystkim,
pomyślałem: „Cholera!”.
Mogę odciąć sobie dłoń?
To nie jest moja ręka.
Już nie.
Co mam zrobić? Kto wie, czego dotknąłem?
Co mam zrobić?
Pojawiła się straszna myśl. Tu była wanienka.
A gdybym zrobił tak?
Ale poczułem się winny. Została mi krztyna przyzwoitości.
Inni ludzie będą z niej korzystać.
Co robić?
Wiem.
Gdzie jest miska?
Wziąłem miskę i zgarnąłem nieco wody.
Była popękana i przeciekała.
Myłem rękę w ten sposób.
Robiłem to tak powoli,
aż moja ręka była dość czysta.
Co teraz?
Nie ma papieru. Nie mam przy sobie chusteczek.
Po prostu załóżmy spodnie.
Nikt się o niczym nie dowie.
A jeśli zobaczą mnie fani?
Z tyłu widać plamy na tyłku. To zrujnowałoby mi reputację.
Jak ja mam wyczyścić tyłek? Spróbujmy jeszcze raz z miską.
Nabrałem nieco wody. Zaczęła kapać.
Co teraz? Może tutaj?
Nie jestem Jackie Chan. Nie oprę tak nogi o ścianę.
Cholera, jak ja stąd wyjdę?
Myśl. Zastanów się.
Już wiem.
To naprawdę się udało.
Łatwizna.
I złożyłem tak.
I tyle.
Zapewniłem wam małą rozrywkę.
Na koncertach K-popowych
z koreańskimi artystami
fani szaleją,
kiedy artysta wyciera sobie twarz jakąś chusteczką.
Biją się o nią.
Krzyczą: „To moje!”.
Nie bijcie się.
Sam wam rzucę.
Nie chcecie?
- Ty chcesz? Żartujesz. - Chcę, drugą też.
Jedna wystarczy.
To para skarpetek.
Ja mam jedną, a ty drugą.
Przez ten incydent
zdałem sobie sprawę, że mam złą karmę,
jeśli chodzi o toalety.
Wpłaciłem więc pieniądze na budowę toalet w szkołach i świątyniach.
Zwykle, gdy ludzie wpłacają darowiznę,
modlą się o zdrowie, szczęście, długie życie i tak dalej.
Nie ja. Ja modlę się:
„Kiedy mam biegunkę,
niech w pobliżu będzie toaleta.
Normalna toaleta ze światłem, czystą wodą,
miską, papierem toaletowym i zamkiem w drzwiach.
Bez żadnych węży, ropuch czy jaszczurek.
Niech zawsze znajdzie się dla mnie dobra toaleta.
Amen”.
Nie toleruję tego.
Jest jeszcze jedna rzecz, której nie toleruję.
Rzecz, nie osoba.
To…
duch w moim domu.
Ostatnio opowiadałem o duchu.
Wciąż tam jest.
Nie wiem, co z nim zrobić.
Przyprowadziłem do domu Oum Oim z Szóstego zmysłu.
Jak wiecie, mój dom ma trzy piętra.
Mieszkam na ostatnim.
Na pierwszym urządzam spotkania.
Oum Oim weszła do środka
i wjechała na trzecie piętro.
Weszła do salonu,
który ma z 15 metrów długości.
Otwarta przestrzeń.
Winda jest tutaj.
A tutaj ściana przed sypialnią.
To drzwi do sypialni.
To jest ściana.
Sypialnia jest tutaj.
Wychodzimy z windy.
Oum Oim wykorzystała swój szósty zmysł.
Byłem tuż za nią. Spytałem, czy duch wciąż tam jest.
Som, pierwsza osoba, którą tam przyprowadziłem,
powiedziała, że tam siedzi.
Że siedział tam cały czas.
Oum Oim podeszła i przyjrzała się.
Powiedziała: „Nie ma go tu. Mogę wejść do sypialni?”.
Weszliśmy do sypialni.
„Tutaj, na łóżku”.
Kurde, a myślałem, że jest tam.
„Poszedł tu za nami?” „Nie, to jest jego miejsce”.
„Dlaczego tu jest?”
„Obserwuje cię, kiedy śpisz”.
Cholera.
„Ale jak mnie obserwuje?”
„O tak. Śpisz tutaj.
A on stoi tutaj”.
Co?
„Widzę, jak to robi. Jest przy krawędzi łóżka.
To jego obszar. Mieszka tu”.
Co?
„Masz mu coś do powiedzenia?”
Oum Oim stała tutaj.
Tutaj.
Powiedziała, że duch jest tutaj.
A ja byłem tutaj.
„Masz mu coś do powiedzenia?”
Jakby była tłumaczem.
„Spytaj go,
skąd pochodzi i co tu robi”.
„Mówi, że był starym Tajem,
który zmarł tutaj, zanim się wprowadziłeś.
Kiedyś był tu kanał dla statków towarowych.
Umarł tutaj”.
„Jak wygląda?”
„Ciemny, wysoki, duży.
Ma przepaskę na biodrach”.
„Czemu tu jest?”
„Podoba mu się tu”.
„Akurat tutaj?
Moi sąsiedzi mają ładniejsze domy”.
„Mówi, że czuje tu więcej cnót niż w innych domach.
Wyczuwa tu cnoty i dedykację.
Karmi się tym”.
Między domem mojej mamy i moim
stoi szeroki tamaryndowiec.
Wielkie drzewo. Wyższe niż ta hala.
„Nie możesz mu powiedzieć, żeby przeniósł się na to drzewo?
Tu mi wadzi. Niech spada na drzewo”.
„Mówi, że tam jest za duży tłok”.
„Spytaj, dlaczego stuka mi w łóżko.
To mnie wkurza”.
To brzmi tak. Co noc.
Wszędzie.
„To dlatego, że jesteś dla niego wredny”.
To prawda.
Nikt poza mną
nie wiedział, że to robię.
Mieszkam sam.
Po wyjściu z windy w drodze do sypialni przechodzi się obok ciemnego pokoju.
Zawsze przechodzą mnie wtedy ciarki.
W obliczu strachu ludzie stają się agresywni.
To pomaga radzić sobie z lękiem.
Gdy otworzyła się winda, miałem pewność.
Czułem, że tam siedzi.
Naśladowałem ciotkę Rattanę.
„Dupek!
Nawet się nie waż, dupku!
Nie zbliżaj się.
Nie ma tu miejsca dla ducha. Nawet nie próbuj mnie straszyć.
Dopadnie cię karma, dupku!”
I zamknąłem drzwi.
Myślałem, że to wystarczy.
A on obserwował mnie, kiedy spałem.
Pomyślałem sobie,
że już się boję, więc co mogę powiedzieć?
„Oum Oim, co ja mam mu powiedzieć?”
Wracam z pracy, wychodzę z windy.
„Stęskniłeś się?
Jesteś głodny cnót?
Chcesz trochę cnotek? Pewnie.
Mam też mleczko, Nutellę, KitKaty. Pycha”.
„Oum Oim, spytaj go,
co muszę zrobić, by odszedł”.
„Mówi, że musisz zbudować mu kaplicę”.
„Ale taka mała wystarczy?”
Myślałem o takiej nowoczesnej,
która pasowałaby stylistycznie do domu.
Mogłem postawić taką małą.
„Może być na dole przy łazience?”
„Mówi, że to ujma na honorze”.
Duchy mają honor?
Podobno wśród duchów panuje hierarchia.
W każdym razie nie zgodził się.
„To zbudujesz kapliczkę?” „Nie”.
„To będzie znaczyło, że mu się przeciwstawiasz”.
Tak powiedziała: „Przeciwstawiasz się mu”.
„I co z tego? To przeprowadzisz rytuał,
wrzucisz go do gara i utopisz w rzece”.
„Ja widzę duchy, ale nie mogę się ich pozbyć”.
„To co teraz?” „Nie wiem, chcesz z nim walczyć.
Jest 23.00. Muszę iść poprowadzić program”.
„To co teraz?” „Nie wiem, muszę iść.
Ale ostrzegam, że możesz mieć dziś problemy ze spaniem”.
Po czym wyszła.
Zostałem sam.
Czułem się taki zakłopotany. Zadzwoniłem do Oum Oim.
„Nie znasz jakichś mantr, które mogłyby mnie ochronić?”
„Znam”. „Prześlesz mi?”
„Możesz ściągnąć ją z Google’a”.
„Ale którą?” „Którąkolwiek”. I tyle.
Wróciłem do pokoju. Jak mam teraz spać?
Powiedziała, że duch jest na mnie zły.
Już po mnie.
Zadzwoniłem do Konga Huayraia i Bell Kanitthy, by dotrzymali mi towarzystwa.
Mieszkają w pobliżu.
Kiedy przyjechali, Kong powiedział:
„Już ja się nim zajmę”.
Powiedział, że będzie spał z żoną na podłodze.
Więc przygotowałem im posłanie.
Tu jest koniec łóżka. Ja śpię tutaj.
Nogi mam tutaj, a głowę tutaj. Na podłodze Kong z żoną.
W sypialni musi być całkowita ciemność. Inaczej nie zasnę.
Ale w kącie oka pojawiło się światło.
Było koło północy. Otworzyłem oczy.
Kong z żoną siedzieli na telefonach.
Telefony oświetlały im twarze.
Jakbym spał z dwoma zjawami. Tylko bardziej się przez to bałem.
„Kong, co ty robisz o tej godzinie?”
„Czekaj, jeszcze nie zginąłem”.
W końcu dokończył grę i poszedł spać.
O 2.30 poczułem, że coś ciągnie moje łóżko.
Jakby było trzęsienie ziemi.
Albo jakby ciągnął mnie ten duch.
Co się dzieje? Wtedy coś ciężkiego nacisnęło na materac.
Materac się zapadł.
Czułem, że zaraz zesram się w gacie.
Spodziewałem się tego.
Krzyknąłem: „Kong, pomocy!”.
Kong od razu zareagował. „Jestem”.
„Kong, duch ciągnie moje łóżko!”
„Nie, to ja je kopnąłem”.
„Dlaczego?” „Niechcący, kiedy wstawałem do łazienki”.
Pomylił się, bo u niego łóżko stoi gdzie indziej.
„Ale coś się nade mną pochyliło”.
„To byłem ja.
Potknąłem się i przewróciłem się na łóżko”.
Oum Oim nie mogła pomóc mi z duchem.
Więc skontaktowałem się z Bee, Ambasadorem Duchów.
Bee przyszedł.
Bee wydaje się być bardzo wykształcony.
Winda otworzyła się. Wszedł do środka.
Powiedział: „Zobaczmy.
Tu nic nie ma. Mogę wejść do sypialni?
Stoi tutaj”.
Pokazał to samo miejsce.
Spytałem, jak wygląda.
„To nie jest duch.
To demon”.
Duch był już dostatecznym problemem.
A to jednak demon?
„Są o wiele straszniejsze
i…”
„Jaki on jest?”
„Trochę jak Gollum, ale paskudniejszy.
I większy”.
„To co teraz?”
„Nie zależy mu na cnotach”.
„Jak się tu dostał?”
„Chyba ktoś rzucił na ciebie klątwę”.
Wtedy się zaczęło.
„Co mogę zrobić?”
„Pomedytuję tu chwilę. Poczekaj na zewnątrz”.
Medytował w taki sposób.
W końcu mnie wezwał.
„W tym pokoju jest jakiś przeklęty przedmiot.
Widziałem jakiś czerwony napis”.
W sypialni mam tylko łóżko, stolik i telewizor.
Bardzo minimalistyczny wystrój.
Spytałem, gdzie jest ta rzecz. „Odwróćmy łóżko”.
Znaleźliśmy czerwony napis po khmersku.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Bee powiedział: „Czekaj, widzę jeszcze jeden”.
Odwróciliśmy łóżko jeszcze raz.
Dwa napisy pod łóżkiem. Byłem w szoku.
Czy to może być prawda?
„Widzę jeszcze jeden”.
Jak to? Przecież już nic tu nie ma.
Pod stolikiem był kolejny napis.
Ręczne pismo. Czerwone.
Spytałem, co to.
Nie mogłem uwierzyć.
Pomyślałem sobie, że to sprawka stolarza.
Kambodżańskiego stolarza,
który lubi robić graffiti.
Zostawia swoje tagi.
Ale łóżko i stolik były kupione osobno.
A napis był taki sam.
Bee powiedział, że ktoś rzucił na mnie klątwę
i wezwał demona.
„Ten demon ma cię prześladować”.
Co mogę teraz zrobić?
„Nie wiem, ja tylko to widzę”.
Co byście zrobili na moim miejscu?
Nikt nie oferuje usług zdejmowania khmerskich klątw.
Nie wiem co robić.
Wciąż z nim mieszkam.
Bee wrócił do swojej kawiarni.
Zostałem sam.
Co ja mam teraz zrobić?
Mieszkam z demonem.
Wciąż u mnie jest.
Nie chcę go tam,
ale nie wiem co robić.
Spytałem jeszcze Bee,
czy nie zna jakichś sposobów, jak sobie z tym poradzić.
„Przypomnij sobie.
Widzę datę. 7 września siedem lat temu.
Wtedy rzucono klątwę”.
Siedem lat temu?
Ja nie pamiętam niczego sprzed siedmiu godzin.
No i mieszkam z tym demonem.
Jak mi się to udaje?
To dzięki moim święceniom.
Przekonałem się, że umysł jest jak mięsień.
Praktyka czyni go silniejszym.
W trakcie święceń
mierzyłem się z gorszymi rzeczami.
Moja świątynia znajdowała się w Phan.
Na małym wzgórzu w lesie.
Byłem odizolowany.
Moja cela była 500 metrów od innych mnichów.
Chciałem żyć skromnie,
prawie bez prądu i samotnie, żeby się sprawdzić.
Na początku było ciężko.
W świątyni było sześć psów.
Cały czas ujadały.
Zaczynały szczekać koło dwudziestej.
Było jak w horrorze.
Jak w horrorze.
I to nie był jeden pies.
Ale cały chór.
Orkiestra.
Byłem przerażony.
A to nawet nie był okres godowy.
Bałem się tego wycia.
Po paru nocach
spytałem starszego mnicha, czemu tak wyją.
Powiedział, że pewnie widzą duchy.
Albo demona żądnego cnót.
Inny mnich powiedział mi,
że to dlatego, że w pobliskiej wiosce
ktoś właśnie się powiesił.
„Mógł przerodzić się w demona
i uczepić się nowego mnicha.
To możliwe”.
Rozważyłem to.
To faktycznie mógł być demon, bo normalny duch
nie miałby tak wysokiego głosu.
Demony są wysokie.
Psy mówiły pewnie sobie:
„Widzisz to?
Ja też to widzę.
Wysoki jak ośmiopiętrowy budynek”.
Mijały dni i miesiące.
Mój umysł stawał się silniejszy. Musiałem to przemyśleć.
Czekała mnie poranna medytacja.
Przeszkadzał mi hałas.
Zdawał się być blisko.
Więc w trakcie medytacji zawarłem umowę z demonem.
„W porządku, demonie.
Nie znamy się.
Twoja obecność zaszczyca mnie.
Pragniesz cnót, tak?
Oddaję ci moje cnoty, abyś zaznał spokoju.
Proszę, uspokój się już”.
Dacie wiarę? To wszystko odbyło się w mojej głowie.
Kiedy poprosiłem go, żeby się uspokoił,
te wyjące psy…
Nagle zamilkły, jakby ktoś wyrwał kabel.
A więc to faktycznie była sprawka demona.
Rozpieszczałem go.
Co noc, koło dwudziestej,
przy mojej celi
musiałem oddawać mu cześć.
Kiedy robimy coś raz po raz, umysł przyzwyczaja się.
Więc demon w moim domu już mi tak nie przeszkadza.
Widziałem gorsze rzeczy.
Kiedy wróciłem do domu,
musiałem pogadać z moim demonem.
Czy duchem starego Taja.
Zamknąłem drzwi, wyłączyłem światło i zacząłem medytować.
Rozpocząłem konwersację.
Zgadywałem, że był gdzieś tutaj.
„Ktoś mógł cię tu przysłać.
Więc rób to, po co cię tu przysłano.
Uduś mnie.
Albo pojaw się przede mną. Zrób to.
Będę tu czekał”.
Medytowałem, czekając, aż się pojawi.
Czekałem, aż mnie udusi.
Poważnie. Już przestałem się przejmować.
Jeśli udusi mnie duch, trudno.
Sporo już przeżyłem.
Teraz już tylko powtarzam te same rzeczy.
Poza tym uduszenie przez ducha to całkiem niezła śmierć.
Jeszcze tego nie było.
Minęła godzina. Nie pojawił się.
Dwie godziny. Nic.
Ponad dwie godziny i wciąż go nie ma.
Zakończyłem medytację.
Zrozumiałem,
że on może tylko hałasować.
Nie może mnie zabić.
W takim razie jesteśmy kompatybilni.
Nieźle.
Wal sobie. Ja się nie przejmuję.
Możesz patrzyć, jak śpię.
Nie jest tak źle.
Mam przy łóżku lampę.
Ty też możesz mi poświecić.
Wciąż razem mieszkamy.
Mogę z nim mieszkać. Żaden problem.
Umniejszam go w myślach.
Tylko na tyle cię stać?
Gdybym ja był duchem,
nie zadowoliłbym się samym hałasowaniem.
Nawiedzałbym każdego, kto otworzyłby moją trumnę na pogrzebie.
Duchy mają moce.
Jeśli w to nie wierzycie, potraktujcie to jako bajkę.
Każdy duch ma moc na innym poziomie.
Tak jak my mamy różne dochody.
Każdy ma inną zdolność nabywczą.
Wódz wioski ma tylko władzę nad wioską.
Gubernator ma większą władzę.
Premier jeszcze większą.
Rządzi całym krajem.
Kiedy nadużywa władzy, w kraju jest tak, jak jest teraz.
Duchy mają różne moce.
Mogą cię kontrolować albo opętać.
Mogą cię oślepić, odebrać ci słuch. Znamy te historie.
Jesteśmy w hotelu i nagle odkręca się kran.
Duchy odkręcają kran, włączają światło,
włączają telewizor, wyłączają światła w całym budynku.
Mają różne moce i robią różne dowcipy.
Mogą zjawić się przy tobie, pokazać nogi,
pokazać swoje wnętrzności. Sparaliżować cię we śnie.
Duchy mają moc.
Myślę, że kiedy ja umrę,
moje moce będą wyjątkowe.
Będę mógł sprawić, że zatka ci się toaleta.
Woda będzie się wylewać.
A kiedy miniesz się z osobą, która zajmie po tobie toaletę,
będziesz się czuł okropnie.
Będę cię nawiedzał na takie małe sposoby.
Bidet działa?
Załatwię go tak, że woda będzie wypływać powoli
i trzeba będzie łapać wodę w ręce.
Albo podkręcę tak ciśnienie,
że woda przetnie ci hemoroidy.
W centrach handlowych jest dużo toalet.
Ja będę duchem, który opuszcza deski.
W Japonii,
kiedy deska jest opuszczona,
to znaczy, że toaleta właśnie została umyta.
Korzystasz ze świeżej toalety. Japończycy mają dużo zaufania.
Ale u nas,
kiedy deska jest opuszczona,
to oznacza co innego.
Będę opuszczał je wszystkie.
Poczujesz ten dreszcz emocji, podnosząc deskę.
Co tam znajdziesz?
Bobki,
klocki
czy coś rzadszego?
Gdy będziesz robił sobie test antygenowy, opętam twoją pielęgniarkę,
żeby użyła patyczka ze złej strony.
Byłem w miejscu, w którym robisz sobie test bez wychodzenia z auta.
To był wczesny etap pandemii.
Kazali ci zostać w aucie.
Pielęgniarka w kombinezonie ochronnym pobierała próbkę.
Pamiętacie to?
Te pielęgniarki ćwiczyły chyba szermierkę.
Czy one potrafią to robić?
Wsadzają ten patyczek tak mocno, że aż się cofam.
A one mówią, żebym się nie ruszał.
Jak to możliwe, kiedy mnie tak dźgacie?
Nachylają się nad wami, żeby pobrać próbkę.
Aż mam ochotę odepchnąć je stopą.
Niemal dźgają mnie w mózg.
To nie takie trudne.
Sam mógłbym pobrać próbkę.
Wiadomo, gdzie trzeba włożyć patyczek.
Są dwa etapy. W drugim odchylasz głowę.
A patyczek trafia do tajemniczego obszaru.
Jesteś bardzo blisko nosogardzieli.
Czujesz, kiedy patyczek jej dotyka.
Odwracasz go powoli.
Wtedy pojawiają się łzy.
Co za rozkosz.
Jestem stary, nie uprawiam już seksu. To tak zapewniam sobie przyjemność.
Wystarczy wsadzić mi coś do nosa.
Jeśli uwielbiasz designerskie torebki, opętam twoje dziecko.
Te torebki ze skóry aligatora z limitowanej edycji.
Sprawię, by dziecko pomazało je flamastrem.
Zobaczysz to i powiesz: „Nie, nie, nie!”.
Te flamastry są bardzo cieniutkie. Będziesz chciała umrzeć.
Wystarczy małe zadrapanie, żeby spędzić kobiecie sen z powiek.
Choć nikt inny go nie dostrzega.
Gdy wychodzicie, obracacie torebkę.
Zastanawiacie się, czy nie posłać jej do naprawy do Paryża.
Łamie się wam serce.
To bolesne.
W centrum handlowym,
gdy będziesz podchodzić do parkowania,
sprawię, że będziesz musiał odebrać telefon.
Parkujesz, wysiadasz…
Po zakupach wracasz.
„Gdzie ja zaparkowałem?”
Zapomniałeś o karcie na parkingu.
W domu znajdujesz kartę w portfelu.
Tak to będzie.
Mąż dostaje bonus.
Myślisz, że zabierze cię na wczasy,
na przykład na Malediwy.
Opętam jego myśli, żeby kupił sobie motor.
A tobie kupi tylko kask
i ciasny skórzany skafander.
Mąż będzie się czuł na tym motorze jak Andy Lau.
A ty będziesz się modlić o życie.
Mąż się cieszy, a ty stresujesz.
Ale bez ciebie nie wie, gdzie jechać.
Będzie chciał jeździć na długie wycieczki w upale.
Z Bangkoku do Chiang Rai.
Przy każdym hamowaniu stukacie się kaskami.
Jeśli cierpisz na bezsenność albo łatwo się wybudzasz,
będę hałasował jak komar.
Pojawię się po zgaszeniu światła.
Będziesz musiał je zapalić i mnie znaleźć.
Powodzenia.
Myślisz, że mnie masz, a ja nagle znikam.
Będę takim komarem.
Jeśli boisz się jaszczurek,
to opętam jakąś
i przyczepię ci się do szyby w aucie.
Zobaczysz mnie na autostradzie.
Mój czerwono-zielony brzuch.
Nie będziesz mógł uciec.
Spróbujesz włączyć spryskiwacze.
Ale to na nic.
Włączysz wycieraczki.
„Giń, jaszczurko! Co, wciąż tu jesteś?”
Pojawia się na bocznej szybie.
Jest jeszcze bliżej.
Tutaj. Opuszczasz szybę
w nadziei, że jaszczurka spadnie na drogę.
Ale zamiast tego wchodzi do auta.
Piorąc skarpetki,
zawsze jedną zgubisz.
W pralce.
Zwłaszcza kiedy pierzesz te kolorowe, ulubione.
Wyjmujesz pranie i widzisz, że brakuje ci skarpetki.
I następnej, i następnej.
Nie masz ani jednej pary.
Musisz chodzić w skarpetkach nie do pary.
Masz całą stertę skarpet bez pary.
Mija pół roku i wciąż ich nie znalazłeś.
Poddajesz się i wyrzucasz te skarpetki.
I wtedy ich pary zaczynają się pojawiać.
W trakcie zakupów w supermarkecie pod koniec miesiąca,
na przykład w Tesco,
narobię ci problemów.
W kolejce będziesz stał za staruszką.
Kasjerka powie:
„Mango nie jest zważone. Nie ma kodu”.
I teraz musisz czekać, aż pójdzie je zważyć.
Kasjerka zajęta, nie ma nikogo innego.
Musisz tam tkwić.
W końcu podchodzisz do innej kasy. Czekasz na swoją kolej.
Wreszcie.
„Drodzy klienci,
mamy promocję na detergent do prania.
Dwa w cenie jednego”.
Jak chcesz skorzystać, musisz iść po drugi.
Spieszysz się.
Wygrywa chciwość.
Wychodzisz z kolejki.
Kiedy wracasz, wszystkie kolejki są zapchane.
Stajesz w najkrótszej za jakąś staruszką.
Ma wózek wypchany po brzegi.
Płaci przy pomocy kuponów promocyjnych.
Panie wiedzą, o czym mówię.
Wydajesz 800 batów i dostajesz 40 z powrotem.
Bądź cierpliwy.
Trzeba poustawiać produkty tak,
żeby każda grupka była warta 800 batów.
„650 batów, 680…
Poproszę kapustę.
Nie, teraz jest 900. To weźmy to.
Zabierzmy herbatę. Herbata poczeka.
Podaj mi płyn do prania”.
Wprowadź, usuń. Wprowadź, usuń.
Boże, muszę się stąd wydostać.
Pierwsze 800 gotowe.
Zostało jeszcze sporo.
Za te zakupy dostaje kolejne kupony i cykl trwa dalej.
Rachunek po rachunku.
W końcu przychodzi czas na ostatni rachunek.
„Wychodzi 650 batów.
Trzeba dołożyć więcej, żeby wyszło 800”.
No i trzeba czekać dalej.
Czekasz na swoją kolej.
I w końcu jest. Podchodzisz.
Kasjerka kładzie znak na pasie.
„Skończyłam zmianę, proszę podejść do kasy obok”.
Unikam rzeczy, których nie lubię robić.
Ale chętnie spróbuję czegoś po raz pierwszy.
Nie mam ochoty spędzać życia na podróżach
albo skakać na bungee.
To nie dla mnie. Wolę bardziej tajemnicze rzeczy.
Interesują mnie tajemnice, które skłaniają do myślenia.
Na przykład nagowie.
Czy nagowie są prawdziwi?
Udałem się do świątyni w Chiang Rai.
Pojechałem z Kongiem Huayraiem, jego żoną Palmy
i jej partnerką Jae Nam, by ufundować portret Buddy.
Na miejscu opat z klasztoru w prowincji Nan
poprosił o datek. Zgodziłem się.
Podziękował za pomoc w budowie mieszkań dla mnichów.
Powiedział: „Zapraszam do klasztoru.
Naga ma dla was dar”.
„Dar od Nagi?”
„Tak, od samego Nagi”.
Coś takiego.
Zwróciłem się do Palmy.
„Palmy, idziemy po dar od Nagi?”
Spytała: „To on istnieje?
Jeśli tak, to warto spróbować”.
No i pojechaliśmy.
Wpakowaliśmy się do vana z Chiang Rai do Nan.
Ponad 4 godziny jazdy.
Klasztor był w lesie.
Była osiemnasta, zmierzchało.
Klasztor wciąż był niedokończony.
Trwała budowa.
Był zrobiony z betonu i drewna.
Był długości tej sceny.
Strefa obok cel mnichów
była w budowie. To na nią wpłaciliśmy pieniądze.
Dalej był staw z kwiatami lotosu, ale już bez kwiatów.
Stary staw wielkości boiska do koszykówki.
Przed celami mnichów stał stół.
A na nim ofiara z ryżu w kształcie nagi.
Było też podium wysokości tego taboretu z mikrofonem.
I czerwone i pomarańczowe światła,
żeby opat nie zgubił się w lesie.
Byłem zaskoczony, jakie to odludzie.
Zachodziło słońce. Robiło się ciemno.
Byli tam dwaj mnisi: opat i przeor.
Przeor prowadził ceremonię.
Opat poprosił, abyśmy usiedli.
Pogadaliśmy, podano nam wodę.
Przeor powiedział:
„Dar od Nagi otrzymacie dziś o 21”.
Gadaliśmy dalej. Nie było nic do jedzenia. Wszędzie las.
Gadamy sobie.
I tak do 21.00.
Wtedy przeor powiedział:
„Naga musi to przełożyć na 22.00”.
Spytaliśmy dlaczego.
„Lord Naga twierdzi, że ktoś z grupy nie okazuje szacunku.
Kto nie okazuje szacunku, nie dostanie daru”.
Nie wiedziałem, o kogo chodzi.
Nie mogłem ot tak o to spytać.
Więc po prostu czekaliśmy do 22.00.
Gadaliśmy sobie z mnichami.
Tutaj siedzi opat,
tu jest Kong Huayrai,
tutaj Jae Nam, a ja jestem tu. Palmy stoi w drzwiach.
Stoi w taki sposób.
Kong spytał opata:
„Nie wiem czemu,
ale gdy jestem przy rzece Mekong, odczuwam kołatanie serca.
Jakbym miał zemdleć.
Dobrze pływam, ale boję się wejść do wody”.
Opat odparł: „Wiedziałeś, że w dawnym życiu byłeś nagą?”.
„Naprawdę?”
„Rzeczy związane z nagami dobrze ci wychodzą.
Na przykład twoje piosenki”.
„Racja, te piosenki przychodzą mi z łatwością.
Teksty same się piszą”.
„Właśnie.
Inspiruje cię twoja żona naga.
Kiedyś miałeś żonę nagę.
Odrodziłeś się jako człowiek.
Ona wciąż na ciebie czeka”.
„Nic dziwnego, że rozstaję się z każdą partnerką”.
„Tak, to przez dawną żonę”.
Ja myślałem, że on jest po prostu babiarzem.
Kong powiedział: „Boję się, że rozstaniemy się z żoną.
Można coś zrobić, by temu zapobiec?“.
Opat odparł:
„Idź zaśpiewać dla nagi.
Zaśpiewaj swoją piosenkę.
Zaśpiewaj nadze »Khu Khong«.
Zaśpiewaj ją nadze”.
„A gdzie on jest?”
„O tam.
Ten staw to pałac lorda Nagi”.
„Możesz tam dla niego zaśpiewać.
I już wszystko będzie w porządku”.
Kong uwierzył mu i poszedł.
Był tam mikrofon i głośnik.
Wokół ciemny las.
W świątyni nie było dużo światła.
Kong zaczął śpiewać.
Widać było, że daje z siebie wszystko.
Gdziekolwiek znajdziesz miłość…
Jakby słuchała go jego żona naga. Jego faktyczna żona była w środku.
Nieważne, kto to jest
Będzie tam, nie zniknie
Z czasem
Zapłakał. Naprawdę.
To było nierealne. Śpiewał przez łzy.
Jego głos odbijał się echem.
Jae Nam siedział przed opatem.
Opat podniósł się nieco.
Stała tam miska z wodą święconą
i kawałki bambusa.
Typowe rzeczy z klasztoru.
Nagle Jae Nam pobudziła się, jakby coś ją opętało.
Ma tatuaże z motywem jantry. Interesuje się czarną magią.
Ma też tatuaż z tygrysem na plecach.
Jae Nam podskoczyła. Nie była sobą.
Była tygrysem.
To tygrys. Niedobrze.
Skoczyła jak w tych filmikach
z rytuałami inicjacji.
Jae Nam była cholernym tygrysem.
Odskoczyłem.
Oparłem się plecami o ścianę.
Wszyscy się cofnęli.
Na zewnątrz…
Będę tam
Nie miał pojęcia, że w środku grasuje tygrys.
Podłoga zadrżała.
Krzyknąłem o pomoc.
Opat miał miskę wody święconej. Złapał bambusy i odprawił modły.
Pokropił ją wodą święconą, ale to nie pomogło.
Jakby dodał oliwy do ognia.
To pogorszyło sytuację.
Nikt nie śmiał jej powstrzymać. „Jae Nam, co z tobą?”
Na zewnątrz…
Wciąż była tygrysem.
Prosiłem opata o pomoc.
Oblał ją już wodą święconą, ale to nie pomogło.
Skończyły mu się pomysły.
Zobaczył, co ma wokół siebie,
i zobaczył konchę.
Taką, jakie można znaleźć na plaży w Bang Saen.
Miała z pół metra.
Nie wiedział, co robić. Był przestraszony.
Więc rzucił konchą w Jae Nam.
Koncha trafiła ją i poturlała się dalej.
Następnie tygrys podszedł i podniósł konchę.
Po co? Żeby w nią dmuchnąć.
No co jest?
Żadnej melodii. Samo powietrze.
Tygrys dął w konchę.
Na zewnątrz
piosenkarz płakał do swej żony nagi.
Cokolwiek się stanie, pozostaniemy silni
Palmy była przy drzwiach.
Obserwowała obie te sytuacje.
W ciemności Palmy krzyknęła:
What the fuck?
Too much religion.
„Note, co my tu robimy?”
Sam nie wiem. Nie wiedziałem, że tak się porobi.
Jae Nam dmuchała w konchę tak mocno, że aż zemdlała.
Pomyślałem, że to jakiś inny świat.
„Jak ja tu skończyłem? Nie rozumiem”.
Kiedy Jae Nam zemdlała,
wszyscy zaczęli się uspokajać.
Przynieśli jej wodę.
W samą porę. Akurat wrócił Kong i osuszył łzy.
Spytał: „Co jest z Jae Nam?”.
Z tobą też jest coś nie tak.
Następnie przeor wyszedł po skończeniu ceremonii.
W samą porę.
„W porządku.
Lord Naga jest gotowy.
Możecie iść po swój dar”.
„Ale gdzie?”
„Ty, młodzieńcze, idź do stawu”.
„Dlaczego tam?”
„To pałac lorda Nagi, jego dom”.
„Mamy iść do jego domu?
Żeby zostać jego kolacją?”
Było całkiem ciemno, żadnych świateł.
Mieliśmy tylko jedną latarkę i telefony.
Byliśmy oszołomieni, więc szliśmy za opatem.
W końcu powiedział, że kobiety nie mogą wejść.
„Cykle menstruacyjne kobiet wpływają negatywnie na jego moc”.
Dobra, żadnych dziewczyn w stawie. Palmy, musisz zostać.
Kiedy tak gadaliśmy, Jae Nam sama weszła do stawu.
Myślała, że nie jest człowiekiem.
Była tygrysem.
Wszyscy bali się ją zatrzymać.
„Ona jest już w stawie”.
„No nie wiem…
W porządku”.
Stanęliśmy w stawie wielkości boiska do kosza.
Złapaliśmy się za ręce.
Szliśmy tak razem od jednego końca do drugiego.
Jeśli coś znajdziemy, mamy to podnieść. To dar od nagi.
Opat powiedział: „Okej, przeprowadzę ceremonię”.
Zapalił świecę.
Poczuliśmy bryzę,
odgłosy świerszczy, było ciemno.
Czuliśmy się niepewnie.
Kiedy wszedłem, woda sięgała mi dotąd.
Szliśmy przez błoto na dnie.
Kiedyś w stawie były kwiaty lotosu.
Teraz zostały po nich już tylko łodygi,
które kuły nas w stopy.
Małe bąbelki wylatywały z każdym krokiem.
Unosił się silny zapach.
Nie wiem, czemu to robiliśmy, ale zaszliśmy tak daleko.
Opat powiedział: „Dobrze”.
Miał łagodny głos, ale słyszeliśmy go wyraźnie.
„Jeśli coś znajdziecie, nie krzyczcie.
Żadnej wrzawy. Spokojnie”.
Co?
Jestem w stawie. Jeśli zjawi się naga
i złapie mnie za nogę,
mam być cicho?
Mam dać się utopić?
Serio?
Wszyscy się baliśmy. Ja, partnerka Palmy,
kierowca, wszyscy mężczyźni.
Tylko jedna osoba się cieszyła.
Odrodzony naga.
Kong wszedł cały do wody, pływał.
Pływał stylem motylkowym. Bo nagowie tak pływają.
Pływał sobie wesoło.
Płynął do domu zobaczyć się z żoną.
W ciszy było słychać tylko pluskanie.
Tymczasem opat intonował swoje mantry.
Nagle powiedział:
„Panienko na brzegu.
Proszę intonować ze mną.
To pieśń »Itipiso«.
Proszę śpiewać ze mną”.
Kobietą na brzegu
była oczywiście
Eve Pancharoen,
nasza droga Palmy.
W całkowitej ciemności lasu
usłyszeliśmy niepowtarzalną pieśń Palmy.
Kiedy się tam pluskaliśmy.
To było nierealne.
Jakbym śnił.
Pluskamy się w pałacu nagi, podczas gdy Palmy śpiewa „Itipiso”.
Co to za szaleństwo?
Pluskaliśmy się tak,
kiedy nagle Kong krzyknął: „Note!”.
„Co? Co się stało?”
„Przepłynął mi między nogami”.
„Co?” „Przepłynął mi między nogami!”
Co jest?
„On jest prawdziwy!”
Twierdził, że naga przepłynął mu między nogami.
Serio? Jego grzebień nie poszlachtował ci jaj?
To mnie nie uspokoiło.
Byłem przerażony. Złapaliśmy się mocniej za ręce.
Nie waż się pode mną płynąć!
Nie! Nie uduś mnie!
Szliśmy dalej na drugi koniec. Zajęło to kilka minut.
Zanim dotarliśmy do brzegu,
zapadła cisza.
Opat powiedział:
„Nie przestawaj.
Śpiewaj dalej”.
Pewnie mówił do Palmy.
„Zaschło mi w gardle.
Siedzę na krzakach mimozy.
Boli mnie tyłek”.
Itipiso…
Szliśmy taki kawałek.
Niczego tam nie znaleźliśmy.
Poczułem rezygnację.
Dotarłem do końca stawu, miał z 1,5 metra głębokości.
Powiedziałem opatowi, że niczego nie znalazłem.
Odparł:
„To się jeszcze nie zdarzyło.
Coś poszło nie tak.
Lord Naga poczuł się urażony.
Ktoś musiał go obrazić”.
Kto?
Nie ja.
Ja przyjechałem tylko z ciekawości.
Więc…
Opat postanowił wejść do wody.
Zdjął szatę i wszedł do stawu w samej przepasce i bieliźnie.
Nie chcieliśmy brodzić po raz drugi.
Byliśmy już cali w błocie i dochodziła północ.
Wiecie, kto poszedł z opatem? Tak, on.
W górę i w dół, o tak.
Brodzili razem.
Aż do końca, aż znaleźli.
Serio.
Kryształową kulę.
Opat powiedział, że to od lorda Nagi.
Ważyła z 60 kilo.
Była przezroczysta. Wyłowili ją, ale się wyślizgnęła.
Kong powiedział, że się trzęsie.
Wciąż się wyślizgiwała.
Była zabłocona i wyślizgiwała się.
Wezwali kierowcę, żeby przyniósł ścierkę do przeniesienia kuli.
Wynieśli ją w sześć osób. Była ciężka.
Umyliśmy ją i zanieśliśmy do cel mnichów.
Byliśmy pod wrażeniem.
Kong był zachwycony.
Kłaniał się. Umył ją i wysuszył.
Nie zamykały mu się usta.
Kula była przezroczysta i piękna.
Palmy podeszła zobaczyć.
„Mogę zobaczyć?”
Opat pozwolił jej dotknąć. Palmy wcisnęła się.
„To dla niej tyle śpiewaliśmy?
Jest ich mnóstwo w Tha Phra Chan”.
Nie mogłem zabrać jej samolotem, bo była za ciężka.
Wynajęliśmy furgonetkę, by przewiozła ją do Bangkoku.
Daliśmy ją Kongowi Huayraiowi.
Ucieszył się.
Powinienem już kończyć mój występ.
Ale chciałbym zostać nieco dłużej.
Bo nie wspomniałem
o jeszcze jednej osobie, której już nie toleruję.
Tolerowałem go osiem lat.
Co? Wy też?
Żartujecie.
On…
Powiedzmy, że nie chce odejść.
Bardzo chce utrzymać się na stołku.
Choć jego polityka to:
„Czego tam chcecie”.
Zdaje się, że chce zostać aż do szczytu APEC,
aby oddać cześć rodzinie.
A może chce zostać na kolejne cztery lata, by dobić do 12 i pobić jakiś rekord.
Ale jako że nie chce odejść,
spełnijmy jego marzenie.
Spełnijmy marzenie tego staruszka.
Żeby odszedł, niczego nie żałując.
Mam ochotę dołączyć do jego zespołu
i pomóc mu w następnej kampanii.
Bo wiem, że sam niczego nie zdziała.
To już stare wieści.
Jego kampanie też są staromodne.
Opierają się na pustych obietnicach.
Obiecuje to i tamto.
Że podniesie minimalne wynagrodzenie do 400 batów.
Wzmianki o niespełnionych obietnicach są usuwane.
Mamy tego dość. Teraz sprzedaje się prawda.
Ludzie będą na ciebie głosować, gdy polubią cię takiego, jakim jesteś.
Na taki marketing mówi się bully marketing.
Po prostu pokaż, jaki jesteś.
Mam na pomysł dla wujka Tuu
w trakcie wyborów na gubernatora Bangkoku.
Puszczali z aut tajską muzykę country
ze zmienionym tekstem.
W słowach chwytliwych piosenek
opisywali kwalifikacje kandydatów.
Dla mnie brzmiało to tak.
Było słychać echo.
Wiejskie klimaty.
Głośniej echo.
I ktoś gra ci tak pod domem.
Rzucę zaklęcie
By twoje serce wybrało dawną miłość
Tego samego premiera
Zbierzmy się
Oddajmy nasze głosy
Wybrano starego wujka Tuu
Następnie kwalifikacje.
Śmiały.
Zawodny.
Musimy radzić sobie sami.
Śmiały.
Zawodny.
Piewca obecnych zasad.
Twórca nowych.
Żeby ludzie wiedzieli, czego się spodziewać.
Piewca obecnych zasad. Twórca nowych.
Czempion przejrzystości.
Ale żadnych audytów.
Gotów zmierzyć się z problemami całym swym intelektem,
wszystkimi 84 000 komórek mózgowych.
Jego najmocniejsza strona to jego głowa.
Najmocniejsza strona to głowa,
a najsłabsza to to, co w niej jest.
Mądrze gada.
I jeszcze mądrzej milczy.
Premier, który naprawia kraj poprzez piosenki.
Tyle nowych piosenek, że można wydać album.
Problemy kraju naprawia piosenkami.
A własne problemy naprawia agresją.
Kiedy nie zna odpowiedzi na pytanie, maskuje to agresją.
Człowiek oddany narodowi.
I to niejednemu.
Nawiązuje relacje z wieloma krajami.
Na przykład biorąc pożyczkę od Japonii.
Mamy dziesiątki milionów batów długu.
Zachowajmy spokój i razem spłaćmy dług.
Przekażmy dług naszym dzieciom.
A dlaczego?
Bo nasze pokolenie go nie spłaci.
Nie kopiujemy cudzej polityki.
Jeśli wybierzecie Chadcharta, będziecie pracować i pracować.
Jeśli głosujecie na wujka Tuu, to będzie musieli się namodlić.
Modlić i denerwować.
Zróbmy sobie przerwę od kampanii.
Przejdźmy do ludzi plotkujących na ulicy.
Są w tym kraju dwie osoby,
które denerwują mnie, gdy tylko się odezwą.
Te osoby to wujek Tuu i Kratik.
Jakby…
„Co możemy poradzić na korki na drogach?”
„Korki są dobre, zapobiegają wypadkom”.
Wujek Tuu był najważniejszym gościem
na szczycie Thailand 5G.
To konferencja technologiczna.
Prowadził spotkanie dotyczące technologii.
Jego najlepszy tekst był, kiedy powiedział,
że miał tyle pracy,
że gdyby był komputerem, to by się zawiesił.
Panie premierze, proszę się obudzić.
Nie jest pan komputerem.
Komputery potrafią liczyć
i mają pamięć.
W przeciwieństwie.
Pan jest co najwyżej klawiaturą.
Bez ekranu.
I tak nie ma czego na nim pokazać.
Można by pana nazwać starą maszyną do pisania.
Czy to wkurzające?
Tak, tak i tak.
Mam do was pytanie. Powiedzmy, że prowadzicie interes.
Wielu z was zapewne prowadzi.
Powiedzmy, że ktoś zgłasza się do pracy
z takim nastawieniem:
„Myślisz, że chcę to robić?
Lepiej zrób to za mnie”.
Wyobraźcie sobie, że macie takiego kandydata.
Zatrudnilibyście go?
To łatwe pytanie.
W tej chwili pracuje dla nas właśnie taka osoba.
Czarno widzę przyszłość.
Ile wynosi ludność Tajlandii?
67 albo 76 milionów.
Coś koło tego. Dziesiątki milionów.
Wyobraźcie sobie, że wszyscy lecimy tym samym samolotem.
Jesteśmy w wielkim samolocie. Nazwijmy go Tajlandia.
Zwykle pilotem zostaje ktoś doświadczony.
Samolot potrzebuje doświadczonego pilota.
Ale w tej chwili nie lecą z nami żadni zdolni piloci.
Kto jest w kokpicie? Ochroniarz.
Nie, żebym kpił z ochroniarzy.
Rodzimy się z różnymi predyspozycjami.
Lubisz liczby? Zostań księgowym.
Lubisz spokój i brak przywiązań? Zostań mnichem.
Lubisz walczyć? Zostań bokserem. Gotować? Kucharzem.
Każdy sobie coś znajdzie.
Lubisz zdobywanie rang i dyscyplinę? Zostań żołnierzem.
Lubisz utrzymywać porządek i bezpieczeństwo?
Zostań ochroniarzem.
Świat potrzebuje nas wszystkich.
To nie znaczy,
że ochroniarz
będzie dobry w pilotowaniu samolotu.
Weźmy głęboki oddech.
Nasz kraj jest pilotowany przez ochroniarza.
Zwolennicy wujka Tuu, wysłuchajcie mnie.
Nie mówię, że to zły człowiek.
Kiedyś też go lubiłem.
Nie mówię, że jest złą osobą.
Bycie pilotem samolotu a bycie dobrą osobą to dwie różne rzeczy.
Powiedzmy, że mamy mnicha, który spełnia dobre uczynki.
Nie poprosicie go, żeby pilotował samolot.
Dobre uczynki nie wzniosą w powietrze boeinga ważącego 200 ton.
Powiedzmy jasno. Liczy się doświadczenie.
Naszym samolotem nie kieruje pilot.
Nie wie, jak się pilotuje, więc…
Kiedy nie wiemy, jak coś się robi,
możemy co najwyżej udawać.
Powiedzmy, że zostajecie szefem kuchni, a nie potraficie gotować.
Zakładacie fartuch i udajecie. Gdy ktoś pyta o przepis, denerwujecie się.
Podnosicie głos. To mechanizm obronny.
Albo jesteście trenerem piłkarskim, a nie umiecie grać.
Co robicie? Udajecie.
To przykry widok. Ubierasz się jak trener piłkarski
i krzyczysz: „Atak! Dalej! Szybko!”.
A umiesz w ogóle grać?
On pilotuje w ten sposób samolot.
Pasażerowie to czują. Nie myślą, że jest złą osobą.
Zastanawiają się tylko, dokąd on ich zabiera.
To normalne, że pytamy, dokąd lecimy.
Pasażerowie muszą wiedzieć, kiedy wylądują.
Ale kiedy o to pytamy, on krzyczy.
„To trasa 20-letnia”.
A są jakieś przystanki na tej 20-letniej trasie?
Kiedy samolot ma problemy
z ciśnieniem, jedzeniem albo zapchanymi toaletami,
nie wie, co nam powiedzieć.
Można posiłkować się podręcznikiem dla pilotów.
Ale niestety jest po angielsku.
Mój angielski też jest kiepski.
Więc zlećmy to komuś, kto zna go lepiej.
Nie wystarczy, że przeczytasz jakieś czasopismo o dekorowaniu.
Nie ma czasu na dekorowanie samolotu.
Nie możemy na nim polegać, więc pytamy drugiego pilota,
który ma więcej doświadczenia.
Trącamy go w ramię, a ten śpi.
Budzimy go i pytamy.
„Nie mam pojęcia”.
Lecimy gdzieś,
nie wiedząc gdzie.
Nawet nie mówcie mi o tym planie 20-letnim.
Przy tym twoim planie nawet 20 minut to za długo.
To problem naszego kraju.
Nie wiemy, dokąd zmierzamy.
Jeśli ty i drugi pilot kochacie ludzi, tak jak mówicie,
ewakuujcie się z samolotu.
O nas się nie martwcie. Włączymy autopilota.
Pasażerowie znajdą kogoś, kto umie latać.
Tak wiele osób się na tym zna. Damy sobie radę.
Nie mówcie, że wybierzecie kogoś za nas.
Nie chcemy, by wybierali za nas senatorowie.
Sekundę.
Możemy włączyć to światło?
Ty w czarnej koszuli, nie jesteś żołnierzem, co?
Dogadajmy się. Klaskali wszyscy oprócz ciebie.
Musisz wiedzieć…
że to nie są moje słowa.
Wisi nade mną klątwa, pamiętasz?
Nic tego nie zabierze
Nie jestem sobą.
Nie zgłaszaj mnie, okej?
W moim całym życiu
nie widziałem takiej solidarności.
Pomyślcie. Kiedy wujek Tuu ma urodziny,
widziałem coś na stronie Workpoint News na Facebooku.
Solidarność w komentarzach.
Żartuję z każdej administracji.
Z Yingluck, Abhisit, Taksina. Żartuję z wszystkich.
Ale nigdy nie widziałem takiej solidarności.
Pod jego postem urodzinowym komentarze były takie same: FU.
Taka solidarność.
- Prawda? - Tak.
Wszyscy mówili, że to urodzinowa frajda.
Urodzinowa frajda, urodzinowa frajda.
Taka solidarność.
Jeśli po tym występie zniknę z mediów,
od razu mówię, że nie wróciłem do zakonu.
Nie myślcie, że Udom postanowił być znów mnichem.
To raczej ty mnie porwiesz.
Wróćmy do kampanii.
Skończyliśmy z wariatami, nagami, plotkami
i innymi bajkami.
Wróćmy do kampanii.
Jedzie auto.
Zachęcam wszystkich Tajów.
Razem chrońmy ten kraj
przed posuwaniem się do przodu.
Chrońmy ten kraj przed postępem,
wybierając wujka Tuu,
Wujek Tuu to najlepszy wybór
którzy nie chcą podejmować żadnych decyzji.
Dobranoc. Dziękuję, że przyszliście. Kocham was.
Kocham was. Dziękuję.
Nie idziecie do domu?
Nie!
Żartujecie?
Chcemy więcej!
Co się dzieje?
Chcemy więcej!
Dobra, zostanę jeszcze chwilę.
Rozbierz się!
Zostańmy tu do rana.
Panie żołnierzu,
może pan iść przygotować oddziały.
Jest tylko jedno wyjście. Chyba się stąd nie wydostanę.
Stand-up kończy się zwykle śmiechem,
jak sami widzieliście.
Ale jestem dość stary, by zakończyć nieco inaczej.
Znaczy, nie chcę kończyć życia.
Chcę podzielić się z wami czymś, czego się nauczyłem.
Odkąd zdałem sobie sprawę,
że nie zostało mi dużo czasu na Ziemi,
żyje mi się o wiele łatwiej.
Jestem mniej wścibski.
Bardziej interesuję się sobą.
Zdałem sobie sprawę,
co naprawdę chcę robić
i w jaki sposób chcę pokazywać się innym.
Takie sprawy.
Zdanie: „To się dla mnie sprawdza” bardzo mi pomogło.
To się dla mnie sprawdza.
Nie przejmuję się, co jest na czasie, co jest na topie,
co jest trendy, co jest srendi.
Inni mogą to lubić, ale dla mnie to się nie sprawdza.
Weźmy te auta z drzwiami otwieranymi do góry.
Innym się podobają, ale dla mnie się nie sprawdzają.
Mojej mamie trudno wsiąść. Mnie też.
Nie byłoby miejsca dla żony i dzieci.
Gdzie zaparkuję, robiąc zakupy?
Drzwi potrącałyby stragany.
To by się dla mnie nie sprawdziło.
Niektórzy okazują wdzięczność matce,
kładąc przed nią plik gotówki.
To miły gest, ale nie dla mnie. Wolę zrobić przelew.
A gdybym nie miał kasy, wystarczyłby masaż stóp,
kiedy ona oglądałaby po raz setny ten sam program w telewizji.
Każdy ma własne pojęcie
wygody, szczęścia i sukcesu.
To pojęcia, które każdy dostosowuje pod siebie.
Nie możemy pożyczać i nosić cudzych ubrań.
Wyobraźcie sobie, gdybym pożyczył strój od Ice Apitsady.
To kombinezon, który należy naoliwić przed ubraniem.
Dla niej się sprawdza, ale sami spróbujcie go ubrać.
Nie pasuje nam. Mamy inne rzeczy, które nam pasują.
Problem wielu ludzi polega na tym,
że kierują się cudzymi definicjami sukcesu, szczęścia i wygody.
Każdy chce dobrego życia. Każdy chce być bogaty,
tak jak obiecują to autorzy książek samorozwojowych
albo life coachowie czy podcasterzy z YouTube’a.
Obiecują nam bogactwa i jedność ze wszechświatem.
Odblokuj umysł, zamanifestuj bogactwo.
Poproś wszechświat, aby zesłał ci fortunę.
Wszechświat tak łatwo ugiąć?
To niech uleczy twojego partnera z uzależnienia od gier.
Albo sprawi, że dzieci po sobie posprzątają.
Gdyby to było takie łatwe, wszyscy bylibyśmy bogaci.
A kto będzie jeździł taksówkami i prowadził pociągi?
Kto będzie przyrządzał nam jedzenie?
Świat składa się z ludzi w przeróżnych sytuacjach życiowych.
Obudźcie się.
Tylko jeden procent ludzi na świecie i w tym kraju jest naprawdę bogaty.
Życie jest jak maraton.
Tylko jeden z 10 000 dociera do mety.
Jeszcze nie zdarzyło się,
by tysiąc osób dobiegło na raz.
To niemożliwe.
Jeden procent.
Ci bogacze z dobrymi życiami,
którzy chwalą się na Instagramie?
Niech będą sobie bogaci.
Nie potrzebujecie ich ubrań.
I co z tego, że są bogaci?
My nie jesteśmy bogaci, ale możemy być szczęśliwi.
Naszym bogactwem jest przyjaźń, zdrowie, śmiech.
Są różne rodzaje bogactwa.
Ten jeden procent może nam zazdrościć,
jeśli brak im przyjaźni, zdrowia,
śmiechu czy podziwu innych.
To oni są biedni.
My jesteśmy bogatsi.
Śmierć nie jest niczym strasznym.
Straszniejsze jest życie bez szczęścia.
Nierobienie tego, co sprawdza się dla was.
Robienie czegoś, czego nie kochacie.
Jeśli nie jesteście sobą,
jesteście chodzącymi trupami.
Zapamiętajcie to.
To się dla mnie sprawdza.
Żyjcie tak, jak się wam podoba. Dobranoc.
Napisy: Filip Karbowiak