Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Udom Taephanich'e bir alkış lütfen!
Neon yazıları şimdi fark ettim.
NOTE ÇOK TATLI
Çok teşekkürler.
Eğer mutluysan ve farkındaysan Alkışla
Sahnede olmayı çok özledim.
Biz de seni özledik.
Çok keyifliyim.
Acaba…
Biraz daha spot ışığı alabilir miyim?
Buna hasret kaldım.
Srisuwan Janya'nın nasıl hissettiğini şimdi anlıyorum.
Öncelikle, buraya girmek için
atlatmanız gereken bütün prosedürler için özür dilemek istiyorum.
Hükûmetin tedbirlerine uymak zorundayız.
Biraz sinir bozucu olabiliyor.
Trafik kötüydü.
Gitmesini istediğimiz birine karşı
bir protesto gösterisi var.
Yani…
Biz burada rahat rahat otururken bizim adımıza gösteri yaptıkları için
sanırım protestocuları affedebiliriz.
Söz veriyorum, yavaş yavaş daha iyi hissetmenizi sağlayacağım.
Düzenlemelere uymazsak gösteriyi yine ertelemek zorunda kalacaktık.
Bu gösteriyi yapayım diye ekip, tapınağımdan çıkmam için yalvardı.
Herkes oradaydı.
Herkes oturmuş, bana yalvarıyordu ve şöyle diyordu:
"Cübbeni çıkarmanın zamanı geldi.
Yoksa gösteriye hazırlanmak için zamanın olmayacak."
Cübbemi çıkarsaydım ve gösteri tekrar ertelenseydi
muhtemelen bir daha manastırdan hiç ayrılmazdım.
Rahipken çok şey öğrendim.
Hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biriydi.
Unutulmayacak çok hikâye var.
Ama özellikle en unutulmayacak olan,
ölümü düşünmekti.
Hocalar sürekli
"Yakında öleceğiz" diyordu.
Bunu her gün tekrar ettiğinizde içselleştiriyorsunuz.
Sonra bir şeyin farkına vardım.
"Tanrım. Yakında öleceğim."
Doğdum. Şimdi yaşlanıyorum.
Hastalık.
Şimdi hastalık safhasındayım.
50'lerinde olanlar anlayacaktır.
Diz ağrısı, bacak ağrısı,
bel problemleri, hazımsızlık,
mide yanması gibi şeyler yaşıyoruz.
Check-up yaptırıyoruz, hiç aklımıza gelmeyen şeyler yapıyoruz.
Mesela tetanos aşısı veya zona aşısı olmak.
Boğazınızdan aşağı ve kıçınızdan yukarı doğru
iki boruyla kolonoskopi yaptırmak gibi.
Borular ortada buluşuyor.
Bana soracak olursanız bunu asla yaptırmak istemem.
Ama zamanı geldiğinde yaptırmak zorundayız işte.
Geçenlerde kötü bir şey oldu.
Prostat muayenesi olmaya gittim.
Siz genç erkekler, bunu anlamazsınız.
Sizin yaşınızdayken ben de ne olduğunu hiç bilmiyordum.
Ama yaşınız 50 olduğunda bu bir zorunluluk.
Prostat muayenesini hep şöyle sanıyordum:
Doktor stetoskop kullanarak
testislerinizi dinliyor,
doğru hızda atıyor mu
ya da kanser var mı diye kontrol ediyor.
Ama hiç de öyle değilmiş.
Yaptıkları şey bir parmaklarını
kıç deliğinize sokmak oluyor.
Bunu öğrendiğimde "Kahretsin" dedim.
"Yok artık."
Anlıyor musunuz?
Hemen bir erkek doktor bulmalıydım.
Güzel bir kadın doktora…
…bunu yaptıramazdım.
Siz kadınlar anlarsınız bence.
Jinekolojik muayene koltuğunda pap smear testinin
erkek doktor tarafından yapılmasını istemezsiniz.
Yakışıklılarsa daha da utanç vericidir.
Sevgiliniz değiller ki. Neden umursadığınızı da anlamazsınız.
Bizde de aynı.
İnternette erkek doktor aradım.
Dr. Arkanay'ı buldum.
Aradım, ismimi verdim, gideceğimi söyledim.
"Udom Taephanich" ismini gördü.
"Bay Note,
gelirken lütfen ürünlerinizi de getirir misiniz?" dedi.
"Hediye seti olabilir.
Battaniyelerden, oyuncak bebeklerden, kupalardan getirin lütfen."
"Hayranlarımdan biri misiniz? Memnun oldum" dedim.
"Hayır, hemşirem, yani asistanım istiyor.
Sizi seviyor. Büyük hayranınız.
Büyük bir kadın hayranınız" dedi.
"İmzalamanız için eski kitaplarınızı ve CD'lerinizi getirecek.
Ürünlerinizi getirin" dedi.
Ben de götürdüm.
Oraya vardığımda kadın beni otoparkta karşıladı.
Bir hayranın, hayranı olduğu ünlüyle tanışması nasıldır, bilir misiniz?
Yerinde duramadı. "Note!" diye bağırdı.
"Note" kelimesini tiz bir sesle söyledi.
Fotoğraf çektirdik. Ona ürünleri verdim,
imza falan verdim.
Bir hayranın istediği her şeyi verdim. Aşırı sevinçliydi.
Sonra kadın beni muayene odasına götürdü.
Oda çok büyük değildi.
Tahmin edebileceğimiz gibi bir odaydı.
Ardından pantolonumu çıkartmam istendi.
Pantolonumu çıkardım, üstüm hâlâ duruyor.
Kollarım dizlerime sarılmış şekilde
yan yatmam istendi, anladınız mı?
Vay canına. Odada o kadar çok insan vardı ki.
Şunu söyleyeyim.
Hâlimi anlamanızı istiyorum.
Bu kez stand-up yapmak benim için tamamen yeni bir deneyim.
Normalde stand-up yaparken seyircinin güldüğünü veya ifadesini görürüm,
en azından esprileri anlayıp anlamadıklarını bilirim.
Kendinizi benim yerime koyun.
Buradan baktığımda durum vahim görünüyor.
Sadece gözleri görüyorum.
Ve tek yaptıkları
beni soldan sağa, sağdan sola takip etmek.
Gözleriniz yuvalarından fırlayıp espriyi anladığınızı belli etmiyor.
İnsanları güldürmek zor iştir.
Ama insanlar güldüklerini saklarken daha da zor.
Sanki "Göstermeyeceğim. Neyse ne" der gibi.
Şu anda benim gördüğüm… Mesela buradaki kız.
Tek gördüğüm şey gözleri ve…
"Neyse" der gibi.
Çok ürkütücü.
Bu yüzden lütfen bir şey sorduğumda tepki verin.
Birazcık.
Ayak uydurun. Böylece espriyi anladığınızı bileceğim.
İşte bundan bahsediyorum.
Çok naziksiniz. Çok teşekkür ediyorum.
Şimdi daha iyi oldu.
Doktor yatıp kollarımı böyle dizlerime sarmamı istedi.
Pantolonsuz olduğumu hayal edin. Kıç deliğim tam burada.
O şekilde yatıyordum.
Kıçıma bir şey gireceği için gergindim.
Sonra lateks eldivenlerin sesini duydum.
"Şak, şak."
O noktada,
doktorun vazelin de sürdüğünü düşündüm.
Sonra fark ettim ki
oda son derece sessizdi.
Ama o odada sadece benim ve doktorun olmadığını fark ettim.
Bir enerjinin, güçlü bir enerjinin
varlığını hissedebiliyordum.
Odada sadece doktorun olmadığını hissederken böyleyim.
Şuradan bir şey çok güçlü bir enerji yayıyor.
Kafamı kaldırıp bir baktım.
Hayranım oradaydı.
Hayranım olan kız kıç deliğimden pek de uzakta değildi.
Bir kol boyu uzaklıktaydı.
Yüzünü gördüm, hayran hayran bakıyordu!
Hayal edebiliyor musunuz?
Böyle olmamalıydı.
Bu yüzden kıçımı kapattım.
"Doktor, durun" dedim.
"Ne oldu?" diye sordu.
"Bu hiç münasip değil" dedim.
"Ne değil?" diye sordu.
"Şuradaki hemşire" dedim.
"Abartma ya. O senin hayranın. Bırak izlesin" dedi.
Bir hayranın böyle bir şeyi görmemesi gerekir, değil mi?
Yani,
kıç değilim göz olsaydı
doğrudan göz teması kuracaktık.
Bir hayran böyle bir şeyi görmemeli.
Bundan önce benimle ilgili izlenimi neydi, bilmiyorum.
Beni neremden tanıyordu.
Ama bir hayran kıç deliğinizi gördüyse,
kıllı kıç deliğinizi…
Şunu hayal edin.
Diyelim ki Nont Tanont'un,
ya da Tik Jetsadaporn'un
veya belki Nadech'in hayranısınız.
Ve siz
bir hemşiresiniz
ve Nont Tanont'un kıç deliği tam burada.
Bu tür bir görüntü bir kez görüldüğünde
beyne kazınır.
Bir sonraki konserine gittiğinizde
ya da alışveriş merkezinde yanından geçtiğinizde
sadece Nont Tanont'u değil,
Nont Tanont'la birlikte
kıllı kıç deliğini de görürsünüz.
Şarkıları size bir daha aynı gelmez.
Doktora dedim ki "Hayır doktor. Bu olamaz.
Gitmesini rica edebilir misiniz?"
"O zaman bunu nasıl yapacağız? Vazelini birinin tutması gerekiyor" dedi.
"İkimiz yapabiliriz" dedim.
"Alın. Elinizi daldırın. Burada."
Hemşire dışarı çıkarken kıkırdayıp duruyordu.
Bütün olayı videoya çekti mi bilmiyorum.
Biraz yağlandıktan sonra
Dr. Arkanay
parmağını kıçımın deliğine soktu.
Aman tanrım.
Bu delik hep çıkış kapısı oldu.
Tek yönlü cadde gibi.
Ters yöne doğru hiçbir şey girmedi.
Of ya. Sokmaya başladığında "Ay!" dedim.
O kadar rahatsız ediciydi ki.
Kolay değildi, hem de hiç.
Soktuktan sonra
"Rahatlayın" dedi.
"Yavaşça nefesinizi verin. İlk seferi her zaman en zorudur."
Sonra böyle içeri itti, en dibe kadar.
Aman tanrım! Gözlerimden yaşlar geliyordu.
Parmağını içeri itti.
Hepsi bu değil. Parmağını dolaştırmaya başladı.
Prostat kajuya benzer.
İki tanedir.
Doktor yumruları hissetmeye çalışır.
Yumru varsa kanser ihtimali vardır.
Ameliyat olmanız gerekebilir.
Doktor oralarda parmağıyla yokladı. Çok rahatsız edici ve acı vericiydi.
Daha da önemlisi hassas bir olaydı.
Gözyaşlarım akıyordu ama mutluluk gözyaşlarıydı.
İtiraf etmeliyim ki eşcinsel tarafımı uyandırdı.
Prostatımı kontrol etmeye devam etmesini istedim.
Şimdi dürüst olayım.
Doktor parmağını dolaştırmaya,
bir takım İngilizce kelimeler söylemeye devam etti.
Bitmesini istemiyordum.
Bilinçaltım ortaya çıktı.
Elini çekmeye başlayınca farkında olmadan,
durdurmak için bileğini tuttum.
TikTok'taki o şarkıyı duyabiliyordum.
Tamam. Hastalıkla ilgili konuştuk.
Sırada ölüm var. Zamanı geldi.
Kendime şunu sordum:
"Hayatından tam anlamıyla tatmin olman için
ne kadar uzun yaşamalısın?"
Bunu derinlemesine düşündüm. Bir parça kâğıda karaladım.
Tamam, benim için 65 iyi bir yaş.
65 yaşın saygınlıkla ölünebilecek bir yaş olduğunu düşünüyorum.
Hâlâ yürüyebiliyorsundur, hafızan hâlâ iyidir.
Seni döndürmek, yıkamak ve beslemek için kimseye ihtiyacın yoktur.
Her tarafında borular falan yoktur.
Ne kadar uzun yaşadığım hiç umurumda değil.
Sanırım 130'a ulaştığımda plaket alırım.
O yaşta plaketi ne yapacağımı bilemez durumda olacağım.
Ne kadar uzun yaşadığım önemli değil.
Ne kadar kaliteli bir hayat yaşadığım önemli.
Neredeyse 80 yaşına kadar yaşayan
o yaşlı adam olmak istemiyorum.
Anlıyor musunuz? Bir yere gittiğinde yalnız yürüyemeyen,
sağında ve solunda insanlar duran o adam.
Oy kullanmaya gittiğinizde
zorlukla yürürsünüz.
Bir şeylere takılırsınız.
Ya da bir toplantıyı yönetirken
her oturduğunuzda uyuyakalırsınız.
Mecliste bir tartışma vardır,
insanlar bütçeye verdiğiniz onayla ilgili
açıklama yapmanızı ister.
Tartışma gün batımından şafağa dek sürer.
Cevap verme sırası size geldiğinde
biri sizi dürter. Siz de…
…"Bu doğru değil" dersiniz.
Sonra sahneden inersiniz.
Gerçekten mi?
Dünyanın başka bir yerinde de oluyor mu bu?
İnsanlar cevap bulmak için tartışıyordu.
Ve senin ettiğin tek laf "Bu doğru değil" mi?
Yaşlanmak böyle bir şeyse ben almayayım.
Bu yüzden, 65 yaşında ölmek benim için hiç sorun olmaz.
Bu da demek oluyor ki sadece 11 yılım kaldı.
Şu an 54 yaşındayım.
Dünya üzerinde sadece 11 yılım kaldı.
Bu 11 yılın bir yılını daha baştan atalım.
Bu bir yılı harcanmış sayalım.
Anlamsızca hem de.
Sanırım bunu herkes yapıyor.
Anlamsız saçmalıklara zaman harcıyor.
Örneğin,
Netflix'te gezinerek harcanan zaman.
Yatmadan önce, saat dokuz civarında kendimize şunu deriz:
"Hadi bir film izleyelim.
Sadece bir tane, yoksa işe geç kalırız."
İlk gördüğümüz şey "Top 10" listesidir.
"Hepsini seyrettim.
Gangubai, seyredildi.
Bunu ve bunu da seyrettim" deriz. Aramaya devam ederiz.
Henüz bulamadık. Tamam.
"Popüler." Bugünlerde neler popülermiş? Bir bakalım.
Bu bana göre değil.
Bu çok heyecanlı. Sonra uyku tutmayabilir.
Korku filmi olmaz. Bu oyuncuyu sevmem.
Aramaya devam ederiz.
Şimdi Oscar bölümü.
Hepsi eski filmler. Yıllar içinde Oscar kazanan filmler.
Bakmaya devam ederiz.
Henüz birinde karar kılmadık.
Kore dramalarına bakalım.
Başroldekiler güzel. Tamam, "Kore dramaları."
Güzel görünüyorlar ama çok uzunlar.
Çoğu da dizi.
Seyretmeye başlayıp takılırsak
başımız büyük dertte demektir.
Muhtemelen yarın işe öğlen gideriz.
Bunları uzun hafta sonlarına saklayalım.
Bakmaya devam ederiz. Hâlâ karar verememişizdir.
Ardından son çaremize başvururuz.
"Listem."
Bir bakarız. Tanrım. Ne çok kaydetmişim.
Bakalım nelerimiz varmış.
Bunu mu seyretsem?
Hâlâ karar veremedik.
Sonunda "tamam" deriz.
"İzlemeye devam et."
Kaldığımız yerden devam edelim.
Kararımızı verdiğimize göre
oynat tuşuna basarız ve seyretmeye başlarız.
Neler olduğuna dair hiçbir fikrimiz yok.
Nerede kaldığımızı tam bilmiyoruz. O kadar çok şey seyretmişiz ki.
Bu sahneden önce ne olduğunu hatırlamayız.
Peki. Baştan başlayalım.
İlk bölüme geri döneriz.
Seyretmeye başladığımıza göre…
Elimizde kumanda, uyuyakalırız.
İşte bu, anlamsızca harcanan zamandır.
Daha da anlamsızca harcanan zaman ise
merakla telefonda gezinmektir.
Hadi bakalım.
Çok fazla zaman. Her gün çok fazla zaman.
TikTok'u falan boş verin.
Sırf Engfa'ya ve böyle dans eden diğerlerine
harcadığınız zamanı düşünün.
Elinizden bırakamazsınız.
Özellikle Instagram'da.
Instagram'da ünlüler
bugün kimin hayatını gözetleyeceğinizi seçmeniz için bir bir belirir.
Tamam, bu. Ne?
Hamile mi? Babası kim?
Ha, nişanlanmışlar.
Vay be, kocası amma zengin. Kim ki? Bir bakayım.
Bu adammış.
Tamam, geri dönelim. Nerede nişanlanmışlar?
Vay be, balayı için şu tatil köyüne gitmişler.
Kaydedeyim de bir ara ben de giderim.
Pastayı şuradan almışlar. Çok şık.
Ne giyiyor? Ben de o kıyafeti sipariş edeyim.
Ya ayakkabıları? Amina Muaddi.
Amina Muaddi mi? Hangi marka bu?
Sanki tavuk büryan satan
bir yer ismi gibi.
Amina Muaddi mi? Bu bir marka mı?
Sonra Google'dan bakar ve bulursunuz.
Amina Muaddi.
Google'dan baktığınızda reklamlar da çıkmaya başlar.
Lazada'da fiyatı 1.850 baht.
Shopee'de 815 baht. Fena değil.
Devam edersiniz. Shopee'yi açarsınız, işte orada.
Amina Muaddi çıkar.
Ama ayakkabıların altında "İlgili Ürünler"i görürsünüz.
Hiç zaman kaybetmezsiniz. Tavsiyelere bakıp
sinek raketlerini görürsünüz.
Bunların ne ilgisi var?
Sonra hatırlarsınız ki
geçen hafta sinek raketi almak için bakmıştınız.
Tam çıkıyorsunuzdur.
Ama o da ne? Sadece 199 baht.
Ve yeni bir modeldir, şarj standına takınca
mor ışık yanıyordur.
Yani şarj ederken aynı zamanda sivrisinekleri de çekiyor.
Tam şarj olduğunda kaldırıp sallıyorsunuz. Her şeyi öldürüyor.
Bu kesin alınmalı.
Böylece sepete atarsınız.
Artık mutlusunuzdur. Sonra der ki "İki tane al, %15 indirimli öde".
Bu teklif görmezden gelinemez.
İndirim gözünüzün önündedir.
Tamam, bir bakayım.
Aynı mağaza. Bakalım. "İlgili ürünler."
Sinek bandı.
Sinek bandı,
100 yaprağı 150 baht.
Parça başına bir baht'tan biraz fazla.
Neden 11.11.11 kampanyasını bekleyeyim ki?
Şimdi alıp indirimden faydalanabilirim.
Sepete eklersin. Artık iki ürünün vardır.
Sonra "Üç ürün alırsan teslimat bedava" der.
Yine, ne bekliyoruz ki? Alışverişe devam edersin.
Sıradaki ürün istediğin bir şey olmaz.
Sadece içindeki boşluğu doldurmaya yarar.
Kaydırmaya devam edersin.
Siyah nokta temizleyicisi görürsün. Siyah nokta temizleyicisi.
Delirdiniz mi? Yanında şarj kablosu da var
ve fiyatı 99 baht.
Çılgınca. Normalde fiyatı 1.000 baht. Ya da en azından 500 ya da 300.
Bu 99 baht. Aniden siyah noktalarının çıktığını hissedersin.
Sepete eklersin. İşte, üç ürün oldu. Artık mutlusun.
Bir kadının hayatı böyle. Artık huzur içinde uyuyabilirsin.
Daha ayakkabıları almadın mı?
Kadınların olayı şu: Bir şey isteyip sahip olmadıklarında
kalplerinde bir delik oluşur.
Ayaklarında bir şeyin eksik olduğunu hissederler.
İş yerinde bir şey eksik gibi hisseder ama ne olduğunu bilemezler.
Bazı isimler belirir. Bir arkadaşa sorarlar:
"Amina bilmem ne diye bir şey biliyor musun? Bilgin var mı?"
Arkadaşı da "Bilmeyen mi var?" der.
"Al, bak. Bu Mo Amena."
"Aşırı ünlü biri. İki kez evlendi.
Önce bir adamla, sonra bir lezbiyenle.
Lezbiyen daha iyiymiş." der. "Nasıl daha iyiymiş? İnceleyelim."
Ve böyle devam eder.
Peki, ayakkabılar?
Bu, anlamsızca harcanan zamandır.
En anlamsız zaman harcama etkinliği, bence bir numara olan etkinlik,
sivilce sıkma videolarıdır.
"Favorilerim."
O yola hiç girme. İnan bana.
Geri dönüşü yok.
Bilmeyenler için söyleyeyim, bunlar
pastel renklerde güllerle çerçevelenmiş kliplerdir.
Neden gül? Belki içerikteki şiddeti yumuşatmak,
saldırganlığı yumuşatmak içindir.
Bunlar pervasızca
ve hunharca sivilce sıkan insanların klipleri.
Yüzdeki, burundaki, çenedeki sivilcelerin sıkılmasının yakın plan çekimleri.
Sivilcelere zum yapılmıştır.
Üç boyutlu bir görüntü.
Ve her türlü sivilce başı var.
Siyah noktalar olsun… Sıradan siyah noktalar değil, uyarıyorum.
Bunlar gerçekten kopkoyu.
Siyah dikenleri çatır çutur ezilen bir jackfruit meyvesini düşünün.
"Bu gerçek olamaz. Hayır, bu gerçek değil" dersiniz.
Sivilcelerin başlarını iğneyle delerek yolu açarlar.
Sonra el veya alet yardımıyla sivilceyi sıkarlar.
Sivilceyi sıktıkça
içindekilerin onlarca kurtçuk gibi dışarı sızdığını görürsünüz.
Büyük olanları da vardır.
Normal bir büyüklük değil.
Çok fena.
Ayak bileğiniz kadar büyükler. Kocamanlar.
Deriyi kesmek için neşter kullanır ve sivilceyi sıkarlar.
Sonra sivilce rafadan yumurta gibi patlar.
Yavaşça aktığını gördüğünüzde kusmak istersiniz. Anlıyor musunuz?
Çalışanlarım bunları seyrediyor, onlara ucube diyorum.
"Ucubesiniz. Hepiniz ucubesiniz" diyorum.
Onları azarlarken insanların bunları neden izlediğini araştırdım.
Her şeyin nasıl başladığını.
Öyle nedensizce azarlayamazdım.
Öğrendim ki bu olay ABD'de apseleri alan
bir kadın doktorla başlamış.
Diğer ülkelerde bu estetik işlemleri
genel sağlık sigortası karşılamıyor.
Anlıyor musunuz?
Evsiz ya da düşük gelirli insanların
bu hizmetlere ulaşmak için kaynağı yok.
Doktor da onlara ücretsiz hizmet veriyormuş.
Karşılığında bunları kaydediyor ve internete koyuyor.
Peki, doktor ne kazanıyor?
İzlenme rakamları.
Bir röportajda söylediğine göre,
bir klip yayınladığı anda 100.000'den fazla yorum alıyormuş.
Birkaç gün içinde bir milyona ulaşıyormuş.
Yaklaşık beş ya da altı milyon takipçisi var.
Yani sanırım buradaki tek ucubeler biz değiliz.
Sonra kendime şunu sordum:
Seyrettiğimde ben ne hissediyorum?
Neden seyrediyorum?
Galiba kavrulmuş Babil salyangozu yerken hissettiğim şeyle aynı.
Kavrulmuş Babil salyangozunda bir kürdan alırız,
kabuğun içine sokarız
ve etini bütün hâlinde çıkarmayı deneriz.
Hepsini. Ucundaki siyah pisliği de.
Pisliğini yemeseniz bile
hepsini mükemmel şekilde çıkarmalısınız.
Tıpkı sivilce sıkarken başı yarıya kadar çıktığında olduğu gibi.
"Gelecek sefer daha iyisini yapmalısın."
Sizi diken üstünde tutuyor
ve duramıyorsunuz.
Bir bakmışsınız, bir saat geçmiş.
Tavşan deliğine girince en zorlu kısımlara geldim.
Batık ayak tırnağı çıkarmak mesela.
Oraya girmeyenleriniz muhtemelen iğrenirsiniz.
Ama inanın bana. Buradan çıkıp telefonunuza döndüğünüzde
hapı yuttunuz.
Yine anlamsızca harcanan bir zaman.
Bir yılı attım, yani şimdi 10 yılım kaldı.
Gün bazında söylersek
3.650 gün.
Hadi bunun %30'unu uyuyarak geçiriyoruz diyelim.
Geriye sadece 2.555 gün kalır.
Dünya üzerinde sadece bu kadar zamanımın kaldığını
idrak etmek beni çok sarstı.
Bu zamanı nasıl geçireceğim?
Yapmak istediğim şeylerin listesini yapmaya başladım.
Bu bir tarafta dursun.
Bir de istemediğim, zaman kaybı olarak gördüklerimin listesi.
Artık yapmayacağım şeyler. Nedir bunlar?
Artık doğum günü partilerine gitmeyeceğim.
Onlardan çok sıkıldım.
54 yıldır bu hayattayım.
Çocukluğumdan beri hiç doğum günü partisi vermedim. Bir kez bile.
Çocukken belki yoksul olduğumuz içindi.
Büyüdükçe de diğer insanlar benim için parti düzenledi.
Pastayı getirip dilek tutmamı istemelerinden hiç zevk almadım.
Her seferinde bana sürpriz doğum günü yapmaktan vazgeçmelerini diledim.
Artık hiçbir şey beni şaşırtmıyor.
Her yıl doğum günüm yaklaşırken
birinin beni akşam yemeğine çağırmasına
nasıl şaşırabilirim ki?
Masa alışılmadık şekilde büyüktür. Normalden daha fazla insan gelir.
Ve yemek yerken ışıklar söner.
Pastayı getirirler ve şarkı söylerler. İyi ki doğdun…
Hiçbir zaman güzel olmaz.
Hiçbir zaman aynı perdeden ve uyumlu söylenmez.
Sarhoşlar şöyledir…
Çok gürültülüdür.
Pastayı önüme koyarlar, hadi bakalım.
Vantilatör çalışmaktadır.
Mumlar söner.
Onlar mumları tekrar yakarken ben durup sürprizi beklerim.
"Kimde çakmak var? Gelsin" denir.
Bu mumu yakarken diğeri söner.
Çok sinir bozucudur.
Sonra mumları üflerim.
Bence hiç heyecan verici değil.
Şu büyük restoranlardan birindeyseniz ve başkalarının da doğum günü varsa
daha da beter.
Bunu utanç verici buluyorum. Bu masa "İyi ki doğdun" diye başlar
ve müzik grubunun doğum günü şarkısını çalması gerekir.
Kısa bir süre sonra diğer masa "İyi ki doğdun" diye başlar.
Ardından bir başkası. İyi ki doğdun…
Beş doğum günü masası. Anlamıyorum.
O lanet şarkıyı
defalarca çalmak zorunda kalan gruba üzülmüyor musunuz?
Sizce bıkmamışlar mıdır? Neden bir kez daha isteyelim?
Bir sefer yeterli değil miydi sizi aptallar?
Doğum günleri yetti artık.
Şimdi düğünleri konuşalım.
Onlara da artık gitmeyeceğim.
Davetiye göndermeye zahmet etmeyin.
Çalışanlarım düğünlerine katılmayacağımı gayet iyi bilir.
Ama onun yerine onlara
parasal değeri olan hediyeler yollayacağım.
Yani,
dürüst olayım.
Yeni evliler için hiç sevinmemişimdir.
Onları kıskanırım.
Yani, istediğinizi elde ettiniz.
Hayatınızdan memnunsunuz.
Ruh eşinizi buldunuz.
Ya ben?
Düğününüze geliyorum, size para veriyorum.
O yüzden düğün davetinizde
kendimi kötü hissedebilirim.
Hiç mantıklı değil. Düğün yeminlerinizi, nasıl tanıştığınızı,
âşık olduğunuzu, bütün hikâyeyi anlatmanızı seyretmek zorundayım.
Sonra Eyfel Kulesi önünde nişanlanmışsınız.
Videolarda kadının olacaklardan hiç haberi yok.
Nah yok! O uzun kuyruklu elbise ne oluyor?
Anlıyor musunuz?
Bundan öyle bıktım ki.
Son katıldığım düğün, ki muhtemelen sonuncusu olacak,
Toon ile Koi'nin düğünüydü.
Onları sevdiğim için gittim.
Onları koşulsuz seviyorum.
Sahneyi yönetmek gibi işlerle
görevlendirildim ve sunucu olarak rol aldım.
Sonra,
öğleden sonra,
gelin ve damadı kutsamak için su dökme töreni vardı.
Birçok misafir vardı.
Saygın kişiler ve yakın arkadaşlar.
Buradaki kadar insan vardı.
Şuradaki grup kadar.
Tıpkı böyle oturuyorlardı.
İsimler söyleniyordu ve ünlü insanlardı.
Müzik sektöründen kişiler,
siyasetçiler, hatta ünlü sanatçılar.
"Bay Aed Carabao, su dökmek
ve yeni evlilere nasihat vermek için lütfen sahneye buyurun."
Anladınız mı? Beni çağıracaklarını düşünmedim
çünkü listede yoktum.
Sahnenin yanında durup işimi yapıyordum.
"Udom Taephanich, lütfen su dökmek ve nasihat vermek için sahneye buyurun."
"Hayır" dedim.
"Hayır, böyle iyi. Sorun yok."
Sizde olmayanı başkalarına vermemeniz gerektiğine dair sıkı bir inancım var.
Ne nasihati verecektim ki? Hiç.
Bu yüzden "Yok, sorun değil," dedim.
"Bay Udom Taephanich, lütfen sahneye buyurun."
Sonra törende bir sessizlik oldu.
"Diğer insanlara geçin" dedim.
Hiçbir şey olmamış gibi davrandım.
"Bay Udom Taephanich, lütfen sahneye buyurun."
Toon ve Koi buradaydı.
Şurada da kollarını desteklemek için yastıklar.
İnsanlar su döksünler diye
ellerini buraya koymuşlardı.
Elleri, sanki tırnakları düşecekmiş gibi solgundu.
"Kahretsin." dedim ve gittim.
İnsanlar tıpkı şimdi sizin yaptığınız gibi, beni seyrediyordu.
Ben de
"Toon" dedim.
Toon bilgece sözler bekliyordu. İkisi de bekliyordu.
"Toon. Sana verebileceğim bir bilgeliğim yok" dedim.
"İşin aslı,
size mutluluk dilemek istedim
ama siz zaten mutlusunuz.
Birlikte mükemmelsiniz.
İyi ve güzel bir karın var.
Uyumlusunuz.
İkinizin de statüsü, şöhreti, prestiji, bilgeliği var.
Birbirinizden keyif alıyorsunuz.
İkiniz de güzelsiniz. Mükemmel eş olmuşsunuz.
Ya ben? Şu hâlime bakın.
Toon, bence bizde olmayanı başkalarına vermemeliyiz.
Yoksa bu, şişman bir kişinin diğer bir kişiye
zayıflamayı öğretmesi gibi olur.
Demek istediğimi anlıyor musun?"
Toon da
"Peki, şimdi ne yapalım?" dedi.
"Tamam, bir fikrim var" dedim.
"Sen bana bilgece sözler söylesen nasıl olur?"
Fotoğrafçı anı yakalamayı başarmış.
Bunu kesinlikle planlamadık. Gerçekten böyle oldu.
Toon başta biraz rahatsız hissetti ama sonunda şöyle dedi:
"Note, umarım bir gün
doğru insanı bulursun."
Hepimizin kafası karıştı.
İşte.
Bir yudum su aldığınızda bile insanlar size bakmayı bırakmıyor.
Verdiğiniz her kuruşun hakkını alıyorsunuz, değil mi?
O oyuncağı sen mi aldın?
Sevimliymiş. Bakabilir miyim?
Çok sevimli. Baksanıza.
Bana mı? Teşekkür ederim.
Ben de istiyorum.
Daha şimdi, konuşurken…
Sahnedeyken tanıdık birini gördüğümde
dikkatim dağılıyor,
odağımı kaybediyorum ve ne diyeceğimi unutuyorum.
Daha şimdi buralarda bir yerde Tony Jaa'yı gördüm.
Burada, değil mi? Tony Jaa nerede?
İşte. Tony Jaa. Merhaba. Özledim seni.
Geldiğin için teşekkürler. En sevdiğim adama bir alkış.
Bir tanedir o.
Tony Jaa'yı evinde ziyaret ettim.
Ne kadar zaman önce gelmiştim?
Bu çok uzun bir hikâye olacak.
Hepiniz eve geç gideceksiniz.
Hiç unutmayacağım bir şey.
-Şey… -Hikâyeyi anlat.
O kadar komik değil. Biraz kişisel bir hikâye.
Pekâlâ. Size kısaca anlatacağım.
Tony Jaa beni akşam yemeğine davet etti ve nerede yaşadığını görmek istedim.
Evinin nasıl olduğunu görmek istedim. Bu yüzden akşam yemeği ayarladık.
Singto Numchok ve Kong Huayrai'yi davet ettik.
Üçümüz Tony Jaa'nın evinde yemek yiyecektik.
Bunu iple çekiyorduk.
Hayatımın o döneminde
gerçekten bir kız arkadaşım olsun istiyordum.
Anlıyor musunuz?
O kadar çok istiyordum ki bunun nasıl olabileceğiyle ilgili
çalışanlarım bir toplantı yaptı.
Toplantıda aşağı yukarı 15 kişi vardı.
"Tinder'ı dene" dediler.
"Sola ve sağa kaydır." Nasıl yapacağımı bile öğrettiler.
"Gel, sana bir hesap açayım. Premium hesaba geç."
Bu uygulamalardan hiçbirini kullanmamıştım. TikTok'um bile yoktu.
Sahip olduğum tüm hesapları çalışanlarım açtı.
"Devam et, profil oluştur" dediler.
"Ne yükleyeyim?" diye sordum.
"Üç fotoğraf. İyi olanlarını biz seçeriz."
Çektirdiğim birkaç havalı fotoğrafı seçtiler.
"Tamam, tabii ki" dedim.
Sonra "Farklı yaş aralıkları var" dediler.
"Hangi aralıkta olduğuma bakayım" dedim.
Gösterdiler. "50'li yaşlardasın" dediler.
Profilleri gezdim ve "Hadi ya" dedim.
Bu yaş aralığında, huzurevindeki insanlarla eşleşiyorum.
Çok kötüydü. "Böyle olmaz" dedim.
"Bu idare eder" dediler.
-"İdare eder" ne demek? -İdare etmez demek.
Yaşlı ve beyaz bir kadın olsaydı fena olmayabilirdi.
"Burada nasıl birini bulacağım ki?" dedim.
"Premium'a yükseltirsek önce profilleri görebiliriz" dediler.
O zaman onları beğenip beğenmediğini anlarsın.
Beğenirsen kaydırıp eşleşirsin."
Tam başlıyordum ki başka bir çalışan karşı çıktı.
"Hayır. Patron o yola girmesin.
Kızın gerçekten iyi olduğunu nereden bilebiliriz?
Mesela, genç görünebilir…
30'dan biraz büyük diyelim.
Ama konuşmaya başlayınca oluşabilecek birinci senaryo şu:
Ya senin sen olduğuna inanmazsa?"
"Doğru" dedim.
Kendinizi onun yerine koyun.
Kaydırıyorsunuz ve karın kaslarıyla Note Udom'u görünüyorsunuz.
Diyelim ki Note Udom'la eşleştiniz
ve bir sohbet başlattı.
"Merhaba." "Kimsiniz?"
"Ben Note Udom." "Hadi oradan."
"Dalga geçmeyi kes. Note böyle yerlerde takılmaz.
Dolandırıcı mısın yoksa?"
Anlıyor musunuz? Böyle olur.
Ben de "Görüntülü görüşme yapabiliriz, böylece beni görebilir.
Yani, inanmazlarsa onları arayabiliriz" dedim.
Çalışanlarım "Ama bilmiyoruz ki… Ya sen bir şey dersen…
Ya görüşmeyi kaydederlerse
ve internete koyarlarsa ya da sana şantaj yapmak için kullanırlarsa?" dedi.
"Ben korkmuyorum" dedim. "Belli olmaz" dediler,
"Ya yanlışlıkla onlara penisinin fotoğrafını gönderirsen?"
Kim? Ben mi?
O kesin zaten.
Ciddiyim. Asıl numaram orası.
Çalışanlar ısrar etti, "Hayır, bunu yapamazsın" dediler.
"Uygulama olmaz. Daha tehlikesiz bir şey deneyelim."
Sonra bana şu sayfayı gösterdiler:
"PlayQpid".
Muhtemelen duymuşsunuzdur.
Aşkı arayanlar için
sade bir çöpçatanlık sayfası.
Herkesin bir paylaşımı var.
Tercihleri, nelerden hoşlandıkları falan ayrıntılı şekilde yazıyor.
Ekibim insanları taramaya başladı.
"Buna bak. 30'larının başlarında.
Buradaki.
Uygun biri gibi patron.
Espri yeteneği olanlardan hoşlanıyor."
Bilirsiniz. "Olgun ve ilgili".
Tam benim gibi.
Ayrıca "Boyu 175 santimden uzun birini tercih ediyor" da yazıyor.
Önemli değil. Bir deneyebiliriz.
Ayakkabılarımın içine bir şeyler koyarım ya da böyle parmak uçlarımda dururum.
Çalışanlarıma dedim ki
"Hadi. Ona bir mesaj gönderin".
Çalışanlarımdan Nell mesaj gönderdi.
"Merhaba. Paylaşımını gördüm."
Falan filan.
"Birini aradığını görüyorum. Biri var.
Abim gibidir.
Seni tanımayı gerçekten istiyor
ve aradığın kişinin kendisi olduğunu düşünüyor.
İlgini çeker mi?"
Böyle şeyler yazdı.
Kız cevap verdi ve kim olduğumu sordu.
Nell de ona o kişinin Note, Udom Taephanich olduğunu söyledi.
Kız inanmadı.
"Lütfen benimle dalga geçme" dedi.
Nell de
"Patron, onu görüntülü arayalım" dedi.
Kız telefonu açtı
ve ekranda yüzümü gördü.
Keşke tepkisini bir görseydiniz.
"Nasıl yardımcı olabilirim?" dedi.
"Hayır, sadece seni tanımak istiyorum. Paylaşımını gördüm" dedim.
"İyi de
neden?"
Erkek arkadaşı olmak istediğimi öylece söyleyemezdim. Çok hızlı olurdu.
O yüzden "Birbirimizi arkadaş olarak tanıyabiliriz" dedim.
"Tamam" dedi.
Şoktaydı
ve kekeliyordu.
Ona dedim ki
"Müsaitsen seni akşam yemeğine götürmek isterim.
Birbirimizi tanımak için. Ne zaman müsaitsin?"
Seçmesine izin verdim.
Belki de hâlâ şoktaydı çünkü "Bu akşam müsaitim" dedi.
Harika. O da hazırdı.
Artık hayır diyemez ve kendimi ağırdan satamazdım.
"Muhteşem. Bu akşam buluşalım. Müsaitim" dedim.
"Seni alayım mı, yoksa…"
"Kendim gelirim" dedi.
O konuşmada o kadar tereddüt içindeydi ki.
Ama sorun değil.
Ofisimin önünde buluşmak için sözleştik.
Onunla buluşmayı kabul ettiğimde
o gece olan
bir başka randevumu
tamamen unutmuştum.
Tony Jaa'yla olan akşam yemeğini.
Anlıyor musunuz?
Tony Jaa'yla akşam yemeği ayarlamak çok zordur.
Hepimiz meşgulüz ve Tony Jaa hep yurt dışında oluyor.
Başka vesilelerle birkaç kez bir araya geldik. Ama o gece
eşi ve kayınvalidesi bize kuzeydoğu yemeği pişirmek istemişti.
Surin'li olduğumu biliyorlar. Aynı eyaletteniz.
Bu aklıma gelince,
kapatmadan önce kıza "Bir sorum var." dedim.
"Acaba bu akşamki yemek için
arkadaşlarımın da orada olmasının
bir sakıncası var mı?
Ciddi bir ortam değil. Sadece takılacağız."
İyi bir fikir gibi geldi. Çok romantik değildi.
Arkadaşlarımla tanışabilirdi.
Kabul etti.
"Tabii. Sorun değil" dedi.
Ama arkadaşlar kimdi, bilmiyordu.
Ofisimin önünde buluşacaktık. Onu aradım.
"Ağacın altına park edebilirsin" dedim. Yolun karşısına geçtim.
Kapısını açtım
ve arabadan inerken şöyle dedi:
"Evet,
kameralar nerede?"
"Kamera yok. Hiçbir şey yok. İnan bana.
Gerçekten seni tanımak istiyorum."
"Tamam" dedi,
"Bana şaka yapmıyorsun, değil mi?
Ciddi misin?"
Sonra arabayı kilitledi ve yolun karşısına geçerek
ofisimin önüne geldi.
Dedim ki "Burada yaşıyorum. Burası üç katlı.
En üst katta yaşıyorum. İkinci kat ofis.
Toplantı odası birinci katta. Annem de aynı mülkte yaşıyor.
Annemin evi burası."
Kendini rahat hissetmesini istedim.
Sonra "Arkadaşlarımı bekleyelim. Bizimle gelecekler" dedim.
İkimiz de öylece dikiliyorduk, durum tuhaftı.
Muhabbet açmaya çalışıyor, ona sorular soruyordum.
Ben konuşurken henüz şoku tamamen atlatamamıştı.
O sırada Kong Huayrai geldi.
Arabasından indi.
"Selam millet" dedi.
"Hey, Note. Bu kim?
Demek bu kızı tavlamaya çalışıyorsun.
Süpermiş.
Harika.
Hayallerindeki kız."
İşte o an işler karıştı.
Kong Huayrai'yle karşılaşmak yeterince sürpriz değilmiş gibi,
Singto Numchok da geldi.
"Merhaba Note. Vay canına.
Peki, bir şey demeyeceğim. Tek kelime etmem. Terbiyeliyimdir."
Kendinizi o kızın yerine koyun. Nasıl hissederdiniz?
Neler oluyordu? Muhtemelen aklı karışmıştır.
Kıza şöyle dedim: "Başka bir arkadaşın evine gidiyoruz,
evi buradan biraz uzakta.
Oraya gitmek çok zahmetli olduğu için hepimiz minibüsle gideceğiz".
Ben burada oturuyorum. O şurada oturuyor.
Arkada da Singto ve Kong var.
Yolu bilen başka biri de aracı kullanıyor.
Yolda kız son derece gergindi.
O…
Kendinizi onun yerine koyun.
Biz şey olduğumuzu düşünmüyorduk…
Hepimiz insanız.
Onu tanımak istiyordum. Özel olduğumu düşünmüyordum.
Yol boyunca sohbet etmeye çalıştım.
Ona bir şey sorduğumda sadece kısa bir cevap veriyordu.
Tony Jaa'nın evi çok uzaktaydı.
Şehirden çıkıyorduk.
Ana yoldan onun evine giden yol çok dardı.
Terk edilmiş binaları ve bir muz plantasyonunu geçtik.
Kız herhâlde şöyle bir şey düşünüyordu:
"Üç DTK şerefsizi
bir muz plantasyonunda toplu tecavüze girişecek".
Ama onu rahatlatmaya çalışıyorduk.
Espriler yapıyorduk.
Kong henüz piyasa çıkmamış bir şarkısını söylüyordu.
Singto mırıldanıyordu. Çok eğleniyorduk.
Ama kız kaskatı kesilmişti.
Ne yapacağımı bilmiyordum. Sanırım bir yolu yoktu.
Evet, oraya doğru gidiyorduk. Tony'yi aradım.
"Neredesiniz? Şu an neredesiniz?" diye sordu.
Evine giden yolun biraz zor olduğunu söyledi.
Çalıların içinden geçmeliydik.
Evinin olduğunu söylediği yere park ettik.
Şöyle anlatayım.
Tony Jaa'nın evi bir ev değil.
Bir apartman almış.
Bütün binayı.
Kaç odası olduğunu bilmiyorum. Bütün bir bina.
Apartman gibi,
eski bir yurt binası, duvarlardaki boyalar dökülüyor.
Tıpkı Buppah Rahtree'deki gibi.
Tony Jaa o tür şeyleri sever.
Orayı almış.
Sonradan ona neden orayı aldığını sordum.
Binanın göl kenarında olduğunu söyledi.
Yukarıdan göle bakmayı seviyormuş.
Ve gerçek bir savaşçı gibi, gizemli bir hayat yaşamayı seviyor.
Orası bir ev değildi. Bir sığınağa çevirmiş orayı.
Gizli buluşma yeri gibi bir yer.
Hani kahramanların toplandığı
ya da CIA ajanlarını, James Bond'u filan bulacağınız bir yer.
Aslında yurtmuş. Bir sürü odası var.
Tony bütün duvarları yıktırmış.
Bu yüzden evin her yerinde kolonlar var.
Hatırlayın, çocukken
okul kantinleri olurdu ya?
Hani geniş bir alanda kocaman kolonlar olurdu.
Yatak odalarının duvarlarını yıktırmamış.
Banyo dışında diğer tüm odaların duvarlarını yıktırmış.
Yani bir oda, bir açık alan, bir oda, daha fazla açık alan.
Hayatımda hiç öyle bir ev görmedim.
Park ederken kız buranın ne olduğunu bilmiyordu.
Aracı park ettik. Bizimle buluştuğu için kız hâlâ şoktaydı.
Kapı açıldı ve bam!
Tony Jaa durmuş şöyle yapıyordu…
Kız…
Herhâlde "Bu ne ya?" diye düşünmüştür.
Tony Jaa öyle kolay kolay tanışabileceğin biri değildir.
Kız onu gördü ve "Bu ne ya?" dedi.
Sonra Tony Jaa şöyle yaptı…
Singto'yla konuştu. Kmerce konuşuyorlardı. Şakalaşıyorlardı.
Asansör olmadığı için merdivenlerden çıktık.
Yurt merdivenleri gibiydi.
Bina son derece eski.
İkinci kata geldiğimizde
geniş bir alanda bir sürü kolon vardı.
Ve spor salonu vardı,
yerde takla atmak için minderler duruyordu.
Aynalar, dövüş gereçleri,
kılıçlar ve mızraklar.
Burası bir ev değildi. Hem de hiç. Spor salonu gibiydi.
Spor salonunun yanında dua odası vardı.
İçinde
yaklaşık 15 metre uzunluğunda bir sunak vardı.
Sanki iki oda birleştirilmişti.
Sunağın üzerinde Kutsal Keşiş'in, Efendi Naga'nın heykelleri,
çeşitli Buda heykelleri vardı ama Ong-Bak yoktu.
Bu heykeller birbiri ardına dizilmişti.
Bolca tütsü dumanı da vardı.
Tuvalete gitmek için ta arkaya, evin diğer ucuna gitmeniz gerekiyordu.
Evin her kısmı diğerlerinden uzaktaydı.
İç tasarımına bakacak olursak, sanırım Tony
birçok ülkede yaşamış
ve neyi isterse onu almış.
Yani Çin, Avrupa ve Kamboçya esintileri taşıyan bir çatı katı gibiydi.
Angkor Wat, Angkor Thom.
Birazcık da Fransız.
Karmakarışıktı.
Ama kim ne diyebilirdi ki? Tony Jaa bu.
Ondan sonra
kıza kendi evindeymiş gibi davranmasını söyledik
ama bu mümkün değildi.
Dimdik oturuyordu.
Ben de aynı durumda olurdum. Ama o sırada bunu fark etmedim.
Tony'nin eşi yemekleri ikram etti. Kayınvalidesi de bize katıldı.
Ardından Tony Jaa bir karaoke makinesi çıkardı.
Televizyon da vardı ve şarkı söylemeye başladık.
Dostlar arasında içimizden geldiği gibi davranırız.
Umursamadan şarkı söylüyorduk. Kong çakırkeyif olmuştu.
Singto da öyleydi.
Tony Jaa, Kmerce şarkı söyleyip rap yapmaya başladı.
Ve Michael Jackson dansı yapmakta çok iyiydi.
Görseniz şaşardınız. Evin her yerinde ay yürüyüşü yapıyordu.
İnanılmazdı. Kız hâlâ heykel gibi duruyordu.
Muhtemelen dili tutulmuştu.
Orada ne işi olduğunu merak ediyordu.
İlk buluşmada sarhoş olacağını düşünmemiştim
ama sürekli içiyordu.
"Rüyada mıyım? Bu gerçek mi?
Note Udom bana akşam yemeğine çıkmayı teklif etti.
Sonra Singto ve Kong'la tanıştım."
Şarkı söylüyorduk
ve söylerken, eğlenirken bir kural uydurduk:
Ne dersek diyelim rap yaparak söyleyecektik.
YouTube'da ücretsiz olanlardan bir ritim açtık.
Bu bayan burada ne yapıyor?
Kimseyle konuşmadan oturuyor
Mikrofon şimdi Singto'yla Kong'da
Kız sarhoş oldu. Olan bitenden uzaklaşmaya çalışıyordu.
Randevuya süslenip gelmişti. Ama artık saçı dağılmış, yüzü yağlanmıştı
ve sanki sokak yemekçisinde oturmuş, "Kahretsin, bu gerçek hayat mı?" diyordu.
Ama onunla hep ilgilendik.
Ben hep sohbet ettim.
Ama sanırım o gece ilk buluşma için çok abartıydı.
Çok eğleniyorduk. Tony, harika bir geceydi.
Saat kaça kadar orada kaldık bilmiyorum.
Sonra çıktık.
Kızı aynı noktaya bıraktık.
Singto ve Kong gitti.
Ben kızı arabasına götürdüm.
Kapısını kapatırken dedim ki "Bu gece geldiğin için teşekkürler.
Çok eğlenceliydi".
Yüzündeki ifadeyi görecektiniz.
"Sen buna eğlence mi diyorsun?" der gibiydi.
Yola çıkınca ona bir centilmen gibi mesaj gönderdim.
"Eve sağ salim var" yazdım.
Rama II civarında oturuyor. Bastı gitti.
Tekrar mesaj gönderdim:
"Dikkatli sür. Rama II civarında trafik kötü mü?"
Bunun gibi bir şey yazdım.
O gece evine gitti.
Saat 10'da, 11'de… Muhtemelen gece yarısı. Uyumadan önce iyi geceler mesajı attım.
Cevap vermedi.
Belki yorgundu.
Ertesi sabah saat sekiz gibi uyandım.
"Günaydın" yazdım. Bazı esprilerle şirin çıkartmalar gönderdim.
Yine cevap yok.
Sonra öğlen ve akşam tekrar mesaj gönderdim.
O zaman beni engelledi.
Ünlü olmak işe yaramıyor.
Rezalet bir durumdu.
O olaydan sonra bir şirket toplantısı düzenledim.
"Bakın. Bu ne demek oluyor? Söyleyin bana" dedim.
"Ne oldu şimdi?" diye sordum. Herkes şöyle dedi:
"Patron.
Belki…
Belki seni ve arkadaşlarını öyle davranırken göreceğini
hiç düşünmemişti.
Belki çok ani oldu. Çok hızlıydı. Çok erkendi.
Muhtemelen şoka girdi." İyi de…
Bir hafta oldu. Şoku hâlâ atlatamadı mı?
"Ya da belki onun tipi değilsin
ama sana söylemek istemiyor."
Belki benimle buluştuğunda beklediğinden daha yaşlı göründüm.
Ya da belki o kadar yakışıklı değilim.
Yürümedi diyelim.
Şöhret işe yaramadı.
Toon'un hayır duası da beni bu işten kurtaramadı.
Dediğim gibi, artık düğünlere gitmeyeceğim.
Bir de cenazeler. Cenazelere de gitmeyeceğim. Buradan söyleyeyim.
Cenazelerden bıktım. Artık gitmeyeceğim.
Bazen kendi cenazemi düşünüyorum, ona bile gitmeyebilirim.
Cenazelere gitmek çok zahmetli oluyor.
Park yeri bulmak çok zor.
Özellikle de Wat That Thong tapınağında.
Siam Paragon'a kıyasla daha zor yer bulunuyor.
Bir gün yer bulabilmek için dönüp duruyorum.
Bir rahibin konutunun yanına park edeyim dedim.
Zor bela girdim. Ardından cenaze çardağını bulmalıydım.
Hangisi? Olamaz. Üzerimde takım elbise vardı.
Saygılı davranmam gerekiyordu.
Bir ünlü olarak, öyle olmalıydım.
Atlet giyiyor olmayı tercih ederdim.
Üzerimde takım, cenaze çardağını arıyordum.
Terliyordum. Koltuk altlarım sırılsıklamdı.
Ve cenaze çardaklarının hepsi farklıydı.
Farklı boyuttaydılar, sıralı değildiler.
Birinci Çardak buradaydı, Dördüncü orada, Sekizinci ta uzakta.
Aynı anda inşa edilmemişler. Doğru çardağı bulamıyordum.
Çardakların önünde LED tabela
veya merhumun fotoğrafı yoktu.
"Buradayım" der gibi.
Neye bakmak gerektiğini hiç bilmiyordum.
İçeri girdiğimde
insanlar beni tanıdı.
Çardağa girince benimle selamlaşmaya geldiler:
"Bay Note, geldiğiniz için teşekkürler. Bu taraftan lütfen".
Beni oturttular ve o sırada fotoğrafı gördüm.
Kahretsin. Yanlış mevta.
Şimdi buradan nasıl çıkacağım?
Beni ön sıraya oturttular.
Herkes beni gördü. Orada oturanın ben olduğumu biliyorlar.
Kahretsin. Bir şekilde gitmeliyim.
Sonra bana su ve çerez ikram ettiler.
Kahretsin ya. Onlara nasıl söyleyeceğim?
Ailenin bana bakarkenki ifadesi şöyleydi:
"Onu ne zamandır tanıyoruz?"
"Biri arıyor" dedim.
Dışarı çıktım ve oradan ayrıldım.
Cenazelerde…
Yaşlandıkça, sizi
en öne oturtuyorlar.
Yaşlı misafirler için öne şu aslan ayaklı koltuklardan koyarlar
ya da birkaç kanepe olur.
Diyelim ki cenazede misafirsiniz.
Öne sürüklenince "Sorun değil" derim. "Lütfen" derler. "Peki" derim.
Otururum.
Ön sırada otururken ayağa kalkamazsınız.
Telefonunuza bakmanız hoş görünmez.
Rahiplerin ilahilerini anlamazsınız.
Ne diyorlar? Hiçbir fikriniz yoktur.
Neden basit bir vaaz vermezler ki?
Orada öylece, sersemce oturursunuz.
Çok sıkıcı.
Telefonunuzu çıkarıp sivilce sıkma videosu izlemek istersiniz.
O da çok acıklı sonuçta.
Ama olmaz, yapamazsınız. Ne yapacaksınız peki?
Başka bir cenazede
ismimi anons ederek "Bay Note Udom,
Üç Cevher'e saygı için sahneye gelip mumu yakar mısınız?" dediler.
Ben mi?
Gerçekten mi?
Bir cenazede esas misafir olamam.
Bana söyleselerdi gelmezdim.
Şunu hayal edin.
Cenazedesiniz.
Sizi anons ediyorlar.
"Bay Note Udom,
sahneye gelip
Üç Cevher'e saygı için mumu yakar mısınız?"
Gidiyorum.
Cenazede nasıl davranacağımı bilirim.
Siyah Giyen Adamlar gibiyim.
Üzgün bir ortam olduğunu biliyorum.
Neyse, gittim.
Tıpkı şimdi sizin yaptığınız gibi gülüyorlardı.
Neyi yanlış yaptığımı bilmiyordum.
Fermuarım kapalıydı. Muhafazakâr şekilde giyinmiştim.
Tam bir gizemdi.
Esas Buda resminin önünde mal gibi durdum.
Kahverengiler içindeki cenazeci mikrofondan bana
"Bay Note Udom, mumu yakabilirsiniz" dedi.
Ona "Mum nerede?" diye fısıldadım,
"Nerede?"
Doğrudan mikrofona "Elektrik düğmesi var" dedi.
Düğmeye işaret etti.
Tuvaletlerin dışında olan türden. Düğmeyi kaldırdım.
Tütsü çubukları, mum, hepsi elektrikliydi.
Hepsi yandı.
Tek seferde.
Benim yapmam şart mıydı?
Yetişebileceğin mesafedeler, aptal.
Utanç verici miydi? Kesinlikle. Oradayken
mumu bulamayınca insanların kıkırdadığını duydum.
Rahipler bile gülmemek için kendilerini tutuyor,
yelpazeleriyle yüzlerini kapatıyordu.
Bu hüzünlü ortamlara ait değilim ben.
Anlamadığım şey şu.
Cenazede sizden mevtayı görmenizi istiyorlar.
"Gelin lütfen. Bu taraftan. Mevtayı göstereyim."
Sebep?
"Başka kimse göremiyor."
Peki, benim neden görmem gerekiyor?
Pop Areeya'nın annesi beni yanına çağırdı. "Gel, bak.
Annemin yüzüne bak. Hâlâ pembe" dedi.
Tabutu açtı. "Hayır, yapma" dedim.
Ben onları
canlı hâlleriyle hatırlamak istiyorum.
Gece eve gittiğimde aklımdan çıkmayacak bir ceset olarak değil.
Ne gereği var, anlamıyorum.
Bunun nesi çekici?
Pamuk tıkılmış ölü bir beden…
Ve makyajları da…
Özellikle yarası olanlar. Çok azına uygun fondöten uygulanıyor.
Yani, ölen kişinin
hiç söz hakkı yok.
Bu yüzden bir uzmana sordum.
"Ne anlamı var? Ne zaman başlamış?" dedim.
"Bu öteden beri süregelen bir gelenek. Böylece insanlar ölümü kavrıyor.
Ölümün nasıl olduğunu görebiliyorlar" dedi.
Ölümü kavramayı anlıyorum
ama ölen insanlara diğerleri tarafından böyle görülmeyi
isteyip istemediğini hiç sordunuz mu?
Şunu hayal edin. Ölü olmanıza gerek yok.
Bu salondaki bütün kadınlar,
makyajsız uyuduğunuzu hayal edin.
Saat sabahın beş buçuğu, evinize insanlar geliyor.
Battaniyeyi kafanıza kadar çekmişsiniz.
İnsanlar içeri geliyor. Battaniyeyi kaldırıyor,
"Ölümü kavrayayım" diyor.
Hoşunuza gider miydi?
Gitmezse bunu başkalarına da yapmayın.
Cenazeler tuhaf anlarla doludur.
Bir seferinde, Toni Rakkaen'in babasının cenazesindeydim.
Kandy Rakkaen de oradaydı.
Tanışıyorduk.
Anneleri, ulusal sanatçı Banyen Rakkaen'e saygım sonsuzdur.
Cenaze töreni Wat That Thong'daydı.
Oraya vardığımda
nasıl davranacağımı biliyordum.
Gittim ve onlara başsağlığı diledim.
Sonra tören alanına geçtim.
Hâlihazırda insanlar vardı.
Fotoğrafımı çekiyorlar,
TikTok'a falan koyuyorlardı.
Sonra cesur bir kız bana doğru gelip
"Note, selfie çekebilir miyim?" dedi.
Cenazedeyiz. Tamam. Peki.
Kendimi tutmaya çalışıyordum.
Selfie çektik. Sonra bir başkası geldi.
Klik. Sonra yine başkası geldi. "Fotoğraf makinesini tutar mısın?
Kollarım kalın çıkıyor da" dedi.
Daha fazla insan geldi. Kalabalık arttı.
Kendi kendime "Gülümseme. Cenazedeyiz" dedim.
Bu daha da hoşlarına gitti. Daha çok kişi geldi.
Ciddi duran fotoğrafımı istiyorlardı.
Sonra biri "Şuraya gidelim. Burası kalabalık oldu" dedi.
"Buraya gel. Burası açık alan. Daha rahat".
Orası neresiydi? Tabutun önü.
Çiçeklerle süslenmiş tabut şuradaydı.
Ölen babasının portresi buradaydı.
Burada fotoğraf çektirmek istiyorlardı.
Ne yapacağımı bilmiyordum. Gerçekten.
"Gelin buraya, gelin".
Şehir dışından gelen ailelerini çağırıyorlardı.
"Acele edin. Note burada. Onu bir daha ne zaman göreceğiz?"
Dört beş kişi toplandı.
"Hey.
Kandy, buraya gel. Toni, buraya gel. Toni'yi bekleyelim.
Bu fotoğraf makinesini de al. Bunu da".
Adamın elinde bir sürü fotoğraf makinesi vardı.
Sohbet grupları yok mu bunların?
Aynı fotoğraf işte.
"Tamam. Hazır mısınız?
Bir, iki, minik kalpler."
Minik kalpler mi?
Babanıza karşı hepinizden daha saygılıydım.
Minik kalbim ne büyüklükte olmalı?
Cenazede kalp ne büyüklükte olmalı?
Delirdiniz mi?
Bana göre değil bu iş.
Hiç bana göre değil.
Cenazeler bana göre değil.
Ve bir sürü çelengin olduğu cenazeleri doğru bulmuyorum.
Çelenkler çok pahalı.
Saygın kişilere ya da dostum olan ünlülere aldığım çelenkler
bana 10.000 baht'a patladı.
Taze çiçeklerden bir çelenk için 10.000.
Napasorn'daki Pak Khlong Talat'tan sipariş ederdim.
Daha ucuzlarını alamam. Neden? Çünkü üstünde ismim yazıyor.
Utanç verici olur.
Adımı yazmama şansım olsa ipekten aptal tavus kuşlarının olduğu
380 bahtlık bir çelenk sipariş edebilirdim.
Ama üstünde ismim var.
İmkânım olsa
spot ışık tutmalarını sağlar, fiyatı da gösterirdim.
On bin diyorum dostum.
Ünlü bir arkadaşımın cenazesine gittim.
Tanırsınız.
O kadar çok çelenk vardı ki.
Yer kalmamıştı. Tavandan yere kadar.
Bütün bu çelenkleri asmak için bir çardak daha kiralamaları gerekti.
Yeterli gelmedi. Dört çardak kiraladılar. Dört çardak. Böyle kaldım…
İsimler hep ünlü kişilere aitti.
O gün tören bitene kadar kaldım.
Bu çelenkleri ne yapacaklarını öğrenmek istiyordum.
Videoya çekiyordum ama belgesel yapmak için değil.
Gerçekten öğrenmek istiyordum. Bu yüzden bekledim.
Sonunda herkes gidince tapınakta görevli çocuklar geldi.
Üç veya dört triportörleri vardı.
Bazıları motorlu ve kocamandı.
Çelenkler indirildi ve triportörlere atıldı.
Bazı yıldızların isimlerini filme çektim.
Bütün çelenkleri toplayınca
onları belediyenin şu büyük ve sarı çöp kutularına attılar.
Ve şöyle fırlatıyorlardı.
Hesapladım.
Gitti 10.000, 20.000, 30.000, 40.000…
Çelenklerin toplam tutarı dört milyon baht etti.
Boşu boşuna.
Wat Cholpratarn Rangsarit'teki uygulamayı seviyorum.
Çelenk kabul etmiyorlar.
Sadece vantilatör alıyorlar.
Oraya da gittim.
Çardağın her yerinde vantilatör vardı.
Muhtemelen mağazalardakinden fazla.
Hepsi çalıştırılsa peruğunuz uçardı.
Bu kadar cenaze yeter.
Mezar Süpürme Günü. Ona da gitmeyeceğim.
Son gittiğimizde anneme
Udom Taephanich'ın bir daha gitmeyeceğini söyledim.
Bana göre Mezar Süpürme Günü
birbirine tahammül edemeyen aile bireylerinin
korkunç bir yerde,
kavurucu sıcakta,
iğrenç yemekler yiyerek
bir arada olmaya mecbur olduğu gündür.
Mezara giden yol yeterince kötü.
Babam ben altı yaşındayken öldü.
Şeker kamışı çiftliğinden geçerek mezarına gidiyoruz.
Şık bir mezar değil.
Çok paramız yoktu.
O yüzden mezarı Ban Bueng, Chonburi'de bir şeker kamışı çiftliğinin arkasında.
Oraya gitmek yorucu. Bangkok'un dışındaki trafik kötü.
Sonra şeker kamışlarının arasından gitmek zorundayız. Çok tozlu.
Zenginlerin mezarları lüks yerlerde olur.
Su kenarında, dağlara yakın, şu büyük kubbeli mezarlarda.
Bazıları bu sahne kadar büyüktür.
Babamınki küçücük bir mezar.
Yolu çok tozlu.
Park etmek de zor. Başkasının mezarına park etme riski var.
Hepsi birbirine o kadar yakın ki
bir yerde kaldırıma park edip güneşin altında yürümeniz gerekiyor.
Gölge yok.
Tek bir ağaç yok. Dışarısı yanıyor. Bir çardak bulmamız gerek.
Biraz gölge olsun diye kiraladığımız çardağı kuruyoruz.
Ama çardak çok büyük olamaz,
yoksa diğer mezarlara gölgesi düşer.
Kızabilirler.
Bu yüzden bütün aile
o sıcakta, küçücük çardağa sığışır.
Ona çok iyi bakıyormuş gibi görünelim diye yapılan mezar da orada.
Sadece birkaç gün önce sihirli şekilde çimenler çıkmış.
İşin aslı, çimenleri oraya biz koyarız.
Çok kısa bir süre önce.
Ayrıca yine kısa süre önce mezarı boyadık ki,
onunla ilgileniyor görünelim.
Hâlbuki yılın geri kalanında
babam orada, güneşin altındadır.
Muhtemelen şu an tamamen bronzlaşmıştır.
Hiç çimen yok,
tek bir deniz kabuğu bile yok.
Mezarlara deniz kabukları filan serpmek geleneksel bir şeydir.
Sadede geleyim, çok sıcak bir gün.
Deli gibi sıcak. Burada ne işim var?
Ve birbirinden nefret eden, pek sık görüşmeyen insanlar var.
O sıcakta çardağı paylaşmak zorundalar,
arkadan da patlayan maytapların sesi geliyor.
Birbirinden nefret eden aile bireyleri belirli bir tonda konuşmaya başlıyor.
Bir nevi pasif agresif tarzda…
"Çocuğun daha iş bulamadı mı?"
"Çocuğum yurt dışında çok iyi durumda".
"Maaşın ne kadar?" "Arabanın markası ne?"
"Japon arabası mı? Bendeki Avrupa arabası. Kapıları çok ağır".
İşler kızışıyor ve patlamak üzere.
Mezar Süpürme Günü'nde
nefret ettiğin biriyle aynı çardakta olmak
çok rahatsız edicidir. Ne yaparsın?
Maytap yakarsın.
Mezar Süpürme Günü'nde maytap yakarsın.
Maytap yakmak öyle bir iş ki
kimsenin maytapları rahat bir tavırla yaktığını görmedim.
Şöyle olmaz mesela…
Bunu yapan kişi şöyledir…
"Hayır, sen yap".
Maytap yakmayı kimse sevmez.
Yaktığınızda da kaçmalı,
kulakları kapatmalısınız.
Çok ses çıkarmasını istersiniz ama sonra kulaklarınızı kapatırsınız.
Hava sülfür ve kâğıt parçalarıyla dolar.
Herkesin burnu yanar. Bu ne ya? Bunun amacı ne?
Böyle yapılır.
Maytap üreticileri, onun yerine
kumanda cihazı yapamaz mısınız?
Dünya daha iyi bir yer hâline gelir.
Peki neden büyük rulo kullanmak zorundayız?
İnsanlara diyorum ki "Küçük rulo alalım. 100'lük bir rulo".
Hemen bitsin.
"Onlarla şanslı sayıyı bulamazsın" diyorlar.
"Piyangoda şanslı sayıyı bulmak için en az 500'lük almalıyız."
Annem artık normal tütsü çubuklarından kullanmıyor.
Hani şu yaktığınızda şanslı sayıların göründüğü var ya,
onlardan kullanıyor.
Piyango bileti almak için kullanıyor.
"Maytapların amacı ne?" diye sordum.
"Böylece baban burada olduğumuzu anlıyor" dedi.
"Ama babam bir hayalet.
Geldiğimizi nasıl anlamaz? Hem artık baba oğul muyuz ki?"
"Deme öyle.
Maytapların amacı,
onu, buraya
yemek yemeye çağırmak."
"Babamın yediğini nereden biliyorsun?
Kimsenin ziyaret etmediği şu mezarları görüyor musun?
Ya onlar gelip yiyecekleri yiyorsa?
Ayrıca babam güzel yemekler ve içki severdi.
Muhtemelen şuradaki büyük mezarda yemeğini yiyordur.
Zevk sahibiydi.
Burada çömelip bu kurumuş tavuğu yemez o.
Ben neden gelmek zorundayım?"
"Çünkü sende Çinli kanı var. İsmin Taephanich.
Taephanich'lerin hepsinin Çinli isimleri var.
Baban Toh Kim.
Amcan Toh Kai.
Toh Leng var, Toh Son var, Toh bilmem ne var, aklına ne gelirse".
"Peki benim adım?" diye sordum.
"Sen Toh Tuek Tuek'sın" dedi.
Cenazelerle işim bitti.
Mezar Süpürme Günü'yle de bitti. Şefin masası olayı var ya,
onu da artık yapmayacağım.
Şefin masası, omakase gibidir.
Omakase, şefe duyduğun güven demektir.
Yani, her şey onların elinde.
Omakase'de yemeği onlara seçtirirsin
çünkü sen seçmek istemezsin.
Ne yiyeceğine karar vermek partnerinle kavgaya yol açabilir.
Partneri olanlar bilir.
"Ne yesek?" dersin.
Kız "Fark etmez" der.
Bunu daha önce de anlatmıştım. "Fark etmez" lafı savaş çıkarabilir.
Omakase'de seçmenize gerek kalmaz.
Seçimi şefe bırakırsınız.
Bu "fark etmez" sorununu çözmek için bir zamanlar aklıma bir fikir geldi.
7-Eleven, üzerinde etiket olmayan hazır yemekler satsa
harika olurdu.
İçinde ne olduğunu bilmeyeceksiniz.
Kutuda gizemli yemekler.
İçini göremiyorsunuz.
Sevgiliniz "fark etmez" dediğinde bir kutu alırsınız,
onlar da yemek zorunda kalır.
Tamam, omakase'de yemeği şeflerin seçmesine izin verirsiniz.
Ancak günümüzde şefler yemek yapmak istemiyor.
Ted Konuşması yapmak istiyorlar.
Hikâye anlatmayı seviyorlar.
Bir sürü hikâye.
Paylaşacak çok şeyleri var.
Dışarıda yediğimde yemeği bitirip kurtulmak isterim.
Ama omakase'ye gittiğimde uzun süre beklemek zorundayım.
Tamam mı? Her şeyi açıklıyorlar.
Bir sürü masa var ama sadece bana odaklanıyorlar.
Bir gün şef
"Bay Note,
bu, İberya domuzu" dedi.
Aptal hissettim. Neymiş diye baktım.
İberya domuzu da ne ya?
Aborjinlerden mi geliyor?
Alakası yokmuş. Sadece pahalı domuz eti.
"İberya domuzlarının yetiştirilmesi zordur, çok pahalıdırlar.
Bu bacağı kurutmamız bir yıldan uzun sürdü.
Bay Note, lütfen keyfini çıkarın.
Yağ konusunda endişelenmenize gerek yok
çünkü domuzlar İngiltere'nin kırsal bölgesindeki
çiftliğimizden getirildi. Domuzlarımız yüksek kalite buğday kepeği yer.
Daha da önemlisi, kepeğe tuz karıştırırız. Himalaya tuzu.
Çok yüksek kalitedir. Karıştırıp domuzlara veririz."
"Neden tuz koymanız gerekiyor?"
"Domuzlar tuzun tadını alabilir.
Yemlerini yediklerinde susarlar."
"Yani?"
"Bir tepeye bir gölet yaptık.
Bir kilometre kadar
tırmanmak zorundasınız.
Biz de domuzları, yemlerini yedikten sonra
tepeye çıkmaları için eğittik ki
ki göletten su içsinle.
"Yani?"
"Su içtikten sonra acıkıyorlar
ve yemek için aşağı doğru bir kilometre daha yürümek zorundalar.
Sonra tekrar çıkarak bir kilometre daha yapıyorlar.
Yani domuzlarımız, tıpkı buradaki gibi,
yağlı değildir çünkü sürekli egzersiz yaparlar".
Bana bunu neden anlatıyorsun?
Daha mı çok keyif alacağımı sanıyorsun?
Günah işliyorsun seni moron.
Karma senin canına okuyacak.
Bir saha PTT benzin istasyonunda sıçarken
bide, taharet musluğu ve tuvalet kâğıdı Bangchak benzin istasyonunda olacak.
Başka bir şefin masasında, son derece ünlü var şef var.
Workpoint kanalında çalışıyor.
"Bay Note, bu volkanik levrek.
Ve ben Tayland'da bu balığın tek marka elçisiyim.
Size şunu söylemeliyim ki
bunlar bizim kaliteli çiftliğimizden."
Yine kendi çiftlikleri.
"Balıkları Endonezya'da bir volkan kraterinde yetiştiriyoruz."
Dalga geçmek için değildi ama şunu sordum:
"Neden ta orada?"
"Bay Note, orası tehlikeli değil çünkü sönmüş bir volkan.
Kraterde yağmur sularının oluşturduğu bir göl var.
Volkanın etrafında çok miktarda mineral var.
Böylece levreklerimiz
mineral dolu bir suda yetiştiriliyor."
"Yem olarak ne veriyorsunuz?"
"Kurutulup toz hâline getirilmiş
ölü volkanik levrekle besleniyorlar.
Yani oradaki ekosistem mineral dolu.
Dolayısıyla bu balık da mineral dolu.
Afiyet olsun. Yağsızdır."
Yemeğimi yerken Jo, yani Thana Thienachariya mesaj gönderdi.
"Ne haber? Yemek yiyelim mi?" diyordu.
Ben de ona fotoğraf gönderdim. Şefin masasında,
Tayland'da volkanik levrek bulunan tek yerde olduğumu söyledim.
"Bana katılmak ister misin? Bugün ne yiyorsun?" diye sordum.
Lhao Lhao'da olduğunu söyledi ve bana yemeğinin fotoğrafını gönderdi.
Volkanik levrek.
Bir başka şef ise tek Michelin yıldızlı, New York'lu bir şefti.
"Madem Tayland'a döndüm, Tayland halkını hayrete düşürmek için
yemek sektöründe sansasyon yaratacağım.
Kavrulmuş ve kızarmış tavuk yapacağım."
"Bunun nesi yeni? Onlardan burada da var."
"Tavuğum çok özeldir. Kendi çiftliğimden."
Yine mi?
"Tavuklarım Chiang Rai'deki bir dere kenarında yetiştiriliyor.
Çok saf suyu olan bir dereden su içiyorlar.
Longan çiftliğinde yetiştiriliyorlar. Kendi longan çiftliğimde.
Böylece tavuklar longanları yiyor. Etleri daha yumuşak hâle geliyor.
Longanın dizlere de iyi geldiğini biliyor muydun?
Diz yağı yapmak için longan özü kullanıyorlar.
Satış noktamız bu olacak."
Kendi kendime düşündüm, bende gut hastalığı var.
Tavuklar kuştur.
Onları neyle beslerseniz besleyin,
yine de gut atağı geçireceğim.
Geçenlerde Ratchaphruek'te bir mekâna gittim.
Ratchaphruek parkında. Şık bir omakase'ydi.
Aroi Lert'ten Reed
ve Sorayuth'la birlikte gittim.
Çok pahalı bir restorandı. Ama umurumda mıydı?
Hayır çünkü onlar ödüyordu.
Bambaşka seviyede, lüks bir Japon restoranıydı.
Şef sadece beyaz üniforma giymiyor, beyaz şapka takmıyordu.
Masanın önünde devasa bir tahta vardı.
Ve şefin üniforması
bir Japon savaşçınınki gibi iplerle falan bezenmişti.
Sırf üniforması bile görülmeye değerdi yani.
Balığı fileto hâlinde kesti ve bana servis etti.
Konuşması Japon gibiydi ama yüzü kuzeydoğu Taylandlı olduğunu söylüyordu.
"Bay Note,
buradaki balıklar çok nadir bulunur.
Mevsim balığıdır ve bulması çok zordur.
Bu partinin son balığı bu.
Adı ise…"
Balığın adını söyledi. Ne olduğunu hatırlamıyorum.
Shogi Mitsu Monogatari diyelim.
"Shogi Mitsu Monogatari'yi doğal yollarla yakalamalısınız.
Yani, akarsudaki bir kayalığın altından.
Çiftler hâlinde yaşarlar.
Öküzburnu kuşu gibidirler.
Hayatlarında sadece tek eşleri olur.
Kış uykusu sırasında onları yakalarız
çünkü en yağlı oldukları dönem o zamandır.
Yağları iyidir. Dişileri almayız çünkü çok yağlıdırlar.
Vıcık vıcık olabilirler.
Erkeklerin doğru miktarda yağı ve dokusu vardır.
Otoro bile bununla yarışamaz."
Sonra benim önüme koydu.
Kendi kendime şunu düşündüm:
Bana nasıl afiyet olabilirdi ki?
Tek eşli olduklarını anlattın.
Hayatta tek eşleri var. Ve sen onları ayırmışsın.
Şimdi dul bir Shogi Mitsu Monogatari
kayalıkların altında tek başına yaşıyor.
Bunu nasıl yiyebilirim ki?
Şu şefler var ya… Bazen hepsini bağlayıp onlara
kendi yaptığım yemekleri yedirmek istiyorum.
"Hey şefler, bakın. Bu, kedi balığı.
Bu kedi balığı
Wat Tha Makham'daki
bir balık kafesinde yetiştirildi.
Orası bir hayvan barınağı.
Balık yemiyle beslendiler,
yemleri onlara erdemli tapınak ziyaretçileri veriyor.
Balıklar günde iki kez vaaz dinliyor.
Onları en iyi zamanda, başrahip bakmadığı zaman yakalıyoruz.
Onları herhangi bir şekilde zorlamadık. Hepsi gönüllü olarak öldü.
Çünkü şöyle dua ettik: 'Sevgili balık,
vaden dolduysa
su yüzeyine doğru çıkıver.'
Sonra 200 volt elektriği aldık,
suya verdik,
onlar da doğal olarak yüzeye çıktı.
Onları sabit bir sıcaklıkta pişirdik.
Tapınağın krematoryumunda."
Bunları duymanın yemeğin lezzetini arttıracağını mı sanıyorsunuz?
Bence balık Ay'dan gelse bile önemli değil.
Onu iyi pişirip pişirmediğiniz önemli.
Bence şefin masasında
çok az miktarda servis ediyorlar, uzun sürüyor ve çok konuşuyorlar.
Daha fazla tahammül edemediğim bir başka şey ise
alaturka tuvaletler.
Aranızda henüz genç olanlar,
şişman olmayanlar, diz sorunları bulunmayanlar anlamayacaktır.
Sizin yaşınızdayken
alaturka tuvaletleri hiç sorunlu bulmazdım.
Ama yaşlandıkça
bu kısımlar sertleşiyor.
Ya da şişmansanız diz ağrısı ya da bacak ağrısı oluyor.
Benim durumum daha kötü çünkü ön çapraz bağ ameliyatı geçirdim.
yırtılmış bir bağ dokuyu, bir tendon parçasını
iki vidayla tutturarak değiştirdiler, o yüzden dizimi bu kadar bükebiliyorum.
Biraz daha zorlarsam bacağım kopacakmış gibi oluyor.
Rahipken
diğer rahiplerin bağdaş kurmakta sorun yaşamadığını gördüm.
Ama ben şöyle oturmak zorundaydım.
Bu şekilde dua edip ilahi okuyordum.
Bu yüzden tapınakta ilgi odağıydım.
Ama hareket sorunum var.
Çömelemiyorum. Dizimi bükemiyorum.
Bu nedenle, alaturka tuvalet kullanmam gerektiğinde hayat zorlaşıyor.
Cehennem azabı gibi.
Bangkok'taki benzin istasyonlarının hepsinde klozet var.
Ama Bangkok dışında bunu ancak engelli tuvaletlerinde buluyorsunuz.
Diğerleri alaturka tuvalet.
İtiraf etmeliyim ki
her zaman gizlice engelli tuvaletine giriyorum.
Düşündüm de
yakalanacak olursam
onlara zihinsel engelli olduğumu söylerim.
Tek yolu bu.
Diğer durumlarda ne yapıyorum?
Sokak yemeklerini severim.
Videolarımda görebileceğiniz gibi, farklı yerleri denemeyi severim.
Walking Street'e giderim.
Bir seferinde kalamar şiş söyledim.
Yemeği yerken geldiğini hissettim.
Bölgeyi çok iyi bilmiyordum.
Ve tanınan bir yüzle,
bir ünlü olarak,
ishalin geldiğini hissettiğinizde
olabildiğince çabuk bir tuvalet bulmanız gerekir.
Aksi takdirde, sizi fark ederlerse
insanlar fotoğraf çekmek ister ve o işin sonu gelmez.
İnsanlar gelmeye devam eder.
Selfie'ler, grup fotoğrafları,
tekrar çekilen fotoğraflar, falan filan.
Ayarlamalar. TikTok'a koymalar.
Ve bokunuzun bacaklarınızdan akmasına da izin veremezsiniz.
Bu yüzden acilen herhangi bir yere girmeniz gerekir.
Herhangi bir umumi tuvalet bulmalıydım. Hepsi olurdu.
O noktada seçici olamazdım.
Bu yüzden kendimi
umumi tuvalete attım.
Hani şu, kilidi varsa şanslı hissedeceğiniz türden bir tuvalet.
Genellikle kapıyı kapatmak için teller falan olur.
İçeri girdim.
Eyvahlar olsun.
O sarımsı alaturka tuvaleti görünce
sakinleşmem gerekti.
Şunu hayal edin.
Ufak bir su küveti,
kare olanlardan,
içinde azıcık su var.
Azıcık.
Üstünde çatlaklar olan eski bir tas var,
o da paslı.
Küvetin üst kısmında sızdıran bir musluk,
sızıntıyı engellemek için bir naylon iple sarılmış.
Çöp kovası, kullanılmış tuvalet kâğıdıyla dolup taşmış.
Sanki o gün oraya 300 kişi girmiş.
Yerler ıslak ve çamurlu.
Çiş mi, değil mi, belli değil.
Zemin düz değil.
Yerde su birikintileri var.
Bütün o manzara çok şüphe uyandırıcı görünüyor.
Eşyalarınızı asmanız için duvarda hiç kanca yok.
Sadece çıplak bir duvar. Kahretsin.
Ve çok sıcak.
Ama başka bir tuvalet aramaya gidemezsiniz.
Yapamazsınız
çünkü o zaman bunu başkası kapar.
Bunula yüzleşmelisiniz.
Ben de şöyle yaptım.
Önce, bununla nasıl başa çıkacağımın
stratejisini kurdum.
Pekâlâ. Pantolonumu indireceğim.
Ayak bileklerime kadar indireceğim.
Ama böyle olmaz.
Çünkü o zaman kakam
pantolonuma düşer.
Lanet olsun.
Pantolonu tamamen çıkarsam?
Asacak yer yok. Belki de kapının üstüne asabilirim.
Ama telefonum ve cüzdanım içinde.
Bir videoda görmüştüm.
Pantolonunuzu kapıp gidiverebilirler.
Note Udom gibi biri ortalıkta dolaşıp
"Pantolonumu gördünüz mü?" diye soramaz.
Olmaz öyle şey. Ne yapacağım?
Kahretsin. Geldiğini hissediyorum.
Artık tutamayacağım. Ne yapacağım?
Pekâlâ. Sakinleş.
Buldum. Pantolonu çıkarıp koluma saracağım.
Anladınız mı?
Anlamadınız mı?
Hatta, iç çamaşırımı da çıkardım.
Onu da göstereyim mi?
Hayal gücünüzü kullanın.
İç çamaşırım burada.
Zum yapmak ister misiniz?
Bunu denemek isteyenleriniz varsa
sizi uyarayım.
Kıç deliğiniz, tuvalet taşındaki o kavise denk gelmesin.
Çünkü kakanızı yapınca
etki yasası
kakanızın sıçramasına yol açar.
Bu da bacaklarınızı ve favori spor ayakkabılarınızı batırır.
Anlıyor musunuz? Bir adım ilerleyin.
Güzel bir konumda olduğunuza göre kakanız engelsiz düşecek.
Sonra çömelin.
Devam edin. Sabit durun.
Hadi. Devam edin.
Devam edin. Durmayın.
Öte yandan,
bacak ve diz sorunu olanlar uzun süre böyle duramaz.
Çünkü çömelmeye devam ettikçe
daha da çökmeye başlarsınız.
Kötü koku ve sıcaktan bahsetmiyorum bile. Islak zemin de durumu kötüleştiriyor.
Tam o sırada ihtiyacım olan şey…
Çömelmeye devam ettim ama işim henüz bitmedi.
Sadece…
Tutunacak bir şeye ihtiyacım vardı.
Tam o sırada ihtiyacım olan şey,
eskiden kadınların doğum yaparken kullandığı ipti.
Tanrım, bana yardım et. Tutunacak hiçbir şey yoktu.
Dürüst olayım. Hem sıçıyor hem ağlıyordum.
Gözyaşlarım yüzümden süzülüyordu. Kahretsin.
Böyle bir şeyi hak edecek ne yaptım?
Gözyaşlarım yüzümden süzülüyor, aynı zamanda içimden de kaka çıkıyordu.
Sonunda daha fazla dayanamadım.
Yerler o kadar ıslaktı ki.
"Hayır. Kahretsin, olamaz. Dayanamıyorum. Yapamıyorum."
Parmaklarımı yere koydum.
Gole doğru giden Amerikan Futbolu oyuncusu pozuyla
sıçacağım hiç aklıma gelmemişti.
İğrençti. "Elim" diye düşündüm.
Ama mecburdum çünkü dizim kırılacak gibi acıyordu.
Ağlıyor ve sıçıyor, "Kahretsin" diyordum.
Devam ettim.
Sonra ağırlığıma dayanamadım.
Elim kasılacak gibi titriyordu.
Devam edemiyordum, bu yüzden bütün elimi kullandım.
Sıçma pozum
Yenilmezler kahramanlarından biri gibiydi.
En sonunda,
"Kahretsin" dedim.
Elimi kesip atabilir miyim?
Bu benim elim değil.
Artık değil.
Ne yapacağım? Kim bilir ne tür bir pisliğe dokundu?
Bunu ne yapacağım?
Kötü bir fikre kapıldım.
Orada bir küvet vardı.
Böyle yapsam ne olurdu?
Ama içten içe suçluluk hissettim.
Az da olsa ahlak sahibiydim hâlâ.
Başka insanlar da bunu kullanacak.
Tamam.
Ne yapsam?
Buldum. Şöyle yapayım.
Kap nerede?
Tası aldım, biraz suyla doldurdum.
Çatlakları olduğu için sular damlıyordu.
Elimi böyle yıkıyordum.
Devam ettim, elim yeterince temizlenene kadar
yavaş yavaş temizledim.
Şimdi ne olacak?
Tuvalet kâğıdı yok. Yanımda kâğıt mendil de taşımam. Kadın değilim.
Tamam. Pantolonu giyeyim.
Çık git. Kimsenin bilmesine gerek yok.
Ama ya hayranlarım beni görürse?
Arkadan çekilen fotoğrafla popomdaki lekeler görünür.
İtibarım mahvolur.
Şimdi kıçımı nasıl temizleyeceğim? Yine tası kullanayım.
Biraz su aldım. Su damlıyordu.
Şimdi ne olacak? Her şey batacak. Buradan yapsam?
Jackie Chan değilim. Bacağımı duvara dayayıp
kıçımın her yerini yıkayamam.
Kahretsin! Buradan nasıl çıkacağım?
Düşün. Düşünmeliyim.
Dur biraz. Bu var.
Size şunu söyleyeyim. Gerçekten işe yaradı.
Çok kolay oldu.
Böyle katladım.
Ve bitti.
Bu…
Eğlenmeniz için.
Biliyorsunuz, K-pop konserlerinde
Koreli sanatçılar
sahnedeyken yüzlerini
mendille falan silince hayranları delirir.
Onu almak için kavga ederler.
"O benim!" diye bağırırlar.
Burada kavga etmeyin.
Bunu size atacağım.
İstemiyor musunuz?
-İstiyor musun? Dalga geçme. -İstiyorum. Diğerini de.
Bir tane iyidir.
Çorap çift hâlindedir ya.
Biri sende, diğeri bende.
O olay…
Tuvaletler konusunda karmamın kötü olduğunu
fark etmemi sağladı.
Ondan sonra okullarda, tapınaklarda tuvalet yapılması için bağışta bulundum.
Genellikle insanlar iyilik yaptığında uzun bir hayat,
mutluluk, sağlık, cennete gitmek filan gibi
şeyler için dua ederler.
Ama ben öyle dua etmem.
"İshal olduğumda
yakınlarda tuvalet olsun" diye dua ederim.
"Işığı, temiz suyu, tası, tuvalet kâğıdı
ve kapısında kilidi olan düzgün bir tuvalet olsun.
Yılanlar, kurbağalar, kertenkeleler gibi canlılar olmasın.
Benim için hep güzel bir tuvalet olsun.
Amin."
Buna daha fazla hoşgörü göstermeyeceğim.
Artık hoşgörü göstermeyeceğim bir şey daha var.
Bir nesne değil, insan değil.
O…
Evimde yaşayan bir hayalet.
Geçen sefer bu hayaleti anlatmıştım.
Hâlâ orada.
Onunla ne yapacağımı bilmiyorum.
Bu yüzden evime Altıncı His'teki Oum Oim'i getirdim.
Bildiğiniz gibi, evim üç katlı bir bina.
En üst katta oturuyorum.
İkinci kat ofis. Birinci kat ise toplantılar için.
Oum Oim evime geldi
ve üçüncü kata çıkmak için asansörü kullandı.
Oturma odasına doğru ilerledi,
ki burası 12 ila 15 metre uzunluğunda.
Açık bir alan.
Asansör burada diyelim.
Burası da
yatak odasına geçmeden önceki duvar.
Bu, yatak odasının kapısı.
Burası duvar.
Yatak odası burada.
Asansörden indik.
Oum Oim altıncı hissini kullanarak etrafta dolaşıyordu.
Hemen arkasındaydım. "Hâlâ burada mı?" diye sordum.
Som, getirdiğim ilk kişi,
bana onun burada oturduğunu söyledi.
Sürekli orada oturduğunu söylemişti.
Oum Oim yaklaştı ve baktı.
"Hayır. Burada değil. Yatak odana girebilir miyim?" dedi.
Böylece yatak odasına girdik.
"Orada, yatağının baş ucunda."
Kahretsin. Bunca zaman dışarıda olduğunu sanıyordum.
"Buraya nasıl girdi? Bizi mi takip etti?" "Hayır, burası onun yeri".
Ne? "Neden burada?"
"Her gece uyurken seni seyrediyor."
Kahretsin.
"Nasıl seyrediyor? Nasıl, Oum Oim?"
"İşte. Şu şekilde. Sen burada uyuyorsun.
O da burada böyle duruyor."
Bu ne lan?
"Rutinini görüyorum. Ya yatağın baş ucunda
ya da ayak ucunda.
Burası onun bölgesi. Burada yaşıyor."
Ne?
"Ona söyleyecek bir şeyin var mı?"
Şöyleydi. Oum Oim burada duruyordu.
Tam burada.
Hayaletin şurada olduğunu söyledi.
Ben de buradaydım.
"Ona söyleyeceğin bir şey var mı?" dedi.
Sanki çevirmenim varmış gibiydi.
"Sor ona,
nereliymiş ve burada ne yapıyormuş?"
"Sen taşınmadan çok daha önce
burada yaşayan ve ölen Taylandlı bir erkekmiş.
O zamanlar burası kargo gemileri için bir kanalmış.
Burada ölmüş."
"Neye benziyor?"
"Esmer, uzun boylu ve kocaman.
Üzerinde peştamal var."
"Neden burada kalıyor?"
"Burayı sevdiğini söyledi."
"Bunca yer varken mi?
Başkasının evine git. Onların evi çok daha güzel."
"Burada bol miktarda iyilik sunulduğunu söylüyor. Diğer evlerde bu kadar yokmuş.
Burada çok fazla iyilik ve adanmışlık varmış.
Burada iyilik yapılıyormuş."
Annemin eviyle benimki arasında,
devasa gövdesi olan bir demirhindi ağacı var.
Kocaman bir ağaç. Bu sahneden daha uzun.
"Oum Oim, burası yerine demirhindi ağacına gitmesini söyler misin?
Burada sıkıntı çeker. Ağaca gitsin."
"Burasının çok kalabalık olduğunu söylüyor."
"Neden sürekli yatağın başına vurup ses çıkardığını sorabilir misin?
Canımı sıkıyor."
Şöyle bir ses. Her gece aynı saatte.
Her yerde.
"Sen ona kaba davrandığın içinmiş."
Bu doğru.
Dünya üzerinde,
bunu yaptığımı bilen benden başka biri yok.
Yalnız yaşıyorum.
Asansör açıldığında oda karanlık oluyor,
ve yatak odasına yürürken yanından geçiyorsunuz.
Ben…
Oradan ne zaman geçsem ürperiyordum.
İnsanlar korktuğunda bunu genellikle saldırgan şekillerde ifade eder.
Bu, korkumuzla başa çıkmamızı sağlar.
Asansör açıldığında da çok emindim.
Orada oturduğunu hissedebiliyordum.
Bu yüzden Rattana teyzenin taklidini yaptım.
"Şerefsiz!
"Sakın ha, seni şerefsiz!
Yaklaşma.
Hayaletlerle insanlar bir arada olamaz. Beni korkutmayı aklından bile geçirme.
Karma seni fena cezalandırır. Şerefsiz!"
Sonra kapıyı kapattım.
Bunun onu uzak tutacağını sandım.
Şimdi ise her gece beni seyrettiğini öğreniyorum.
Kendi kendime "Oğlum ya!" dedim.
Zaten korkmuşum. Ne dememi bekliyorsun ki?
"Oum Oim, bir sorum var. Ona ne diyeyim? Yani, ne?"
İşten eve geliyorum. Asansörden iniyorum.
"Beni özledin mi?
İyilik mi istiyorsun?
İyilik ister misin? Sana göndereyim.
Süt, Nutella, Kitkat çeşitleri var. Lezzetli şeyler.
Oum Oim, benim için sorar mısın?
Gitmesi için ne gerekiyormuş?"
"Onun için bir ruh evi yapmanı istiyor."
"Pek, şuna ne dersin? Ufak bir ruh evi olur mu?"
Şu modern ruh evlerinden düşünüyordum.
Evin dekorasyonuna uyacak ufak bir ruh evi olabilirdi.
Küçük bir tane alabileceğimi söyledim.
Alt katta banyonun yanında dursa? Alt katta bir banyo var.
"İtibarlı olmadığını söylüyor."
Hayaletlerin itibarı mı var?
Hayaletler arasında hiyerarşi, kıdem falan olduğunu söyledi.
Neyse işte, kabul etmedi.
"Yapacak mısın?" "Yapmayacağım".
Oum Oim "Yapmazsan ona karşı gelmiş olursun" dedi.
Sözleri tam olarak şöyleydi: "Karşı gelmiş olursun."
"Oum Oim, yani? Bir ritüel gerçekleştirirsin,
onu bir çömleğe tıkarsın ve nehirde boğarsın."
Oum Oim "Hayaletleri görebilirim ama onları defedemem" diye cevapladı.
Şimdi ne olacaktı? "Bilmiyorum. Ona karşı geldin.
Saat gece 11 oldu. Bir program sunmaya gitmem gerek."
Ne mi olacaktı? "Gitmeliyim" dedi.
"Ama seni uyarmalıyım. Bu gece uyumakta zorlanabilirsin."
Ve evden çıktı. Gitti.
Başımın çaresine bakmalıydım.
Canım sıkıldı çünkü kafam karışmıştı. Oum Oim'i aradım.
"Onu savuşturmak için koruyucu bir mantran falan yok mu?" dedim.
Oum Oim "Var" dedi. "Bana gönderebilir misin?"
"Google'dan indirebilirsin."
"Hangi mantra?" "Hepsi işe yarar." Oum Oim bu kadarını söyledi.
Odama geri çıktım. Nasıl uyuyayım ki?
Oum Oim hayaletin artık kızdığını söyledi.
Yanmıştım ben.
Yanımda olsunlar diye birilerini aradım. Kong Huayrai ile Bell Kanittha'yı.
Yakında oturuyorlar.
Geldiklerinde Kong "Ben geldim" dedi.
"Onunla ben ilgilenirim."
Ona yatağımı teklif ettim. "Biz eşimle yerde yatarız" dedi.
Onlara yer yatağı hazırladım.
Burası yatağın baş ucu. Burada uyuyorum.
Bacaklarım o tarafa doğru. Kafam burada. Kong ve eşi yerde yatıyor.
Uyumam için odanın zifiri karanlık olması gerek. Ancak öyle uyuyabilirim.
Ama gözümün ucuyla bir ışık olduğunu hissettim.
Yaklaşık gece yarısı olmuştu. Bakmak için gözümü açtım.
Kong ve eşi telefonlarına bakıyorlardı.
Tamamen karanlıktı. Ekran ışıkları çenelerini aydınlatıyordu.
Sanki odamda iki kadavra vardı.
Daha da korkmuştum.
"Kong! Bu saatte ne yapıyorsun?"
"Dur, daha ölmedim. Bir saniye".
Sonunda oyunlarını bitirdiler ve uyudular.
Saat iki buçukta bir şeyin yatağımı çektiğini hissettim.
Deprem gibiydi. Vücudum sarsıldı.
Sanki antik Taylandlı bir erkek, koca eliyle yapıyordu
Neler oluyor?
Sonra ağır bir şey yatağa bastırdı.
Yatak çöktü. Çöktü.
Korkudan sıçmaya hazırdım zaten.
Bekliyordum.
O sırada "Kong, yardım et!" diye bağırdım.
Kong hemen cevap verdi. Yatağımın yanındaydı. "Buradayım" dedi.
"Kong, bir hayalet yatağımı çekiyor!"
"Aslında yatağına ben çarptım."
"Neden yaptın ki?"
"Tuvalete kalktım ve yolu karıştırdım."
Kendini odasında, yatağı da bu tarafta sanmış.
"Hayır, bir şey üzerime eğilip sanki beni boğmak üzereydi.
Yatağa bastırdı."
"Bacağımı çarpınca yatağa yüzüstü düştüm" dedi.
Oum Oim hayalet konusunda bana yardımcı olamadı.
Bu yüzden başka biriyle, Hayalet Elçisi Bee ile iletişime geçtim.
Bee geldi.
Bee çok eğitimli bir hayalet avcısına benziyor.
Eve geldi. Aynı şeyler. Asansör açıldı.
"Bir bakayım" dedi.
"Burada bir şey yok. Burada değil. Yatak odana girebilir miyim?
Şurada duruyor."
Aynı yerde. "Şurada."
"Nasıl bir şey? Görüntüsü nasıl?"
"Şöyle ki, o bir hayalet değil.
O bir iblis."
Hayalet zaten yeterince kötüydü.
İblis de ne ya?
"Bunlar…
Bunlar çok daha ürkütücüdür.
Aynı zamanda…"
"Neye benziyor?"
"Anlattığın gibi, biraz Gollum'a benziyor ama daha tüyler ürpertici.
Ve daha büyük."
"Şimdi ne olacak?"
"İyilik de istemiyor."
"Buraya nasıl girmiş?"
"Galiba biri seni lanetlemiş."
İşler kızışıyordu.
"Lanet mi? Peki ne yapmalıyım?"
"Bana biraz zaman ver. Meditasyon yapayım. Git dışarıda bekle."
Bee şu şekilde meditasyon yaptı.
Biraz sonra beni içeri çağırdı.
"Odanda lanetli bir eşya var.
Kırmızı bir yazı gördüm."
Olamaz. Odamda yatak, komodin ve düz ekran bir televizyon var.
Başka bir dekor yok. Çok sade.
"Nerede?" diye sordum. "Yatağı ters çevirelim" dedi.
Yatağı çevirdik ve Kmerce kırmızı bir yazı bulduk.
Kmer dilinde bir yazıydı. "Gerçekten mi?" dedim.
Bee "Dur. Bir tane daha gördüm" dedi.
Yatağı tekrar ters çevirdik. Yatağın altındaydı.
İkisi de yatağın altındaydı. Şok oldum.
Kahretsin. Bu doğru olabilir miydi?
Bee "Acele etme. Bir tane daha var" dedi.
Ne? Odamda bir şey kalmadı ki.
Komodinin altında da bir tane vardı.
Aynı el yazısı. O da kırmızı.
"Bu ne?" diye sordum.
İnanmadım.
Bunu marangozlardan biri yapmıştır diye düşündüm.
Belki de grafiti yapmayı seven
Kamboçyalı bir marangozdur.
Etrafa gravür bırakmayı seviyordur belki.
Ama yatak ve komodin
ayrı ayrı satın alındı.
İkisinde birden nasıl aynı yazı olabilir?
Bee dedi ki "Biri seni lanetlemiş. Bunu yazmış
ve iblisi de o çağırmış.
İblise, sana musallat olması söylenmiş".
Bu ne ya? Ne yapacağım peki?
"Ben sadece görebiliyorum. Sorunları çözemiyorum."
Siz olsaydınız, biri size lanetlendiğinizi söyleseydi ne yapardınız?
Etrafta "Kmerce lanet giderme hizmetleri" arayacak hâlim yok.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Hâlâ onunla birlikte yaşıyorum.
Bee kahve dükkânını işletmeye geri döndü.
Bense iblisle baş başa kaldım.
Sıçayım. Şimdi ne yapacağım?
Bir iblisle birlikte yaşıyorum.
Bugün hâlâ onunla yaşıyorum.
Buna katlanamıyorum ama mecburum
çünkü ne yapacağımı bilmiyorum.
Arabasına binmeden önce Bee'ye sordum.
"Bunu düzeltmenin bir yolu yok mu?" dedim.
"Hatırlamaya çalış" dedi.
"Bir tarih gördüm, yedinci. Yedi yıl önce Eylül ayında.
O kişi seni lanetlemiş."
Yedi yıl önce mi?
Ben daha yedi saat önce olanları hatırlayamıyorum.
Neyse, hâlâ onunla birlikte yaşıyorum.
Bunu nasıl mı yapıyorum?
Rahiplik deneyimimden diyebilirim.
Rahip olduktan sonra… Zihinlerimiz kas gibi çalışır.
Pratik yaptıkça güçlenir.
Rahip unvanını aldıktan sonra, şöyle söyleyebilirim ki
çok daha kötüsünü gördüm.
Rahip unvanını aldığım tapınak Phan bölgesinde.
Bir ormanın ortasında ufak bir tepede.
Ve…
Tecrit edilmiştim.
Kaldığım yer diğer rahiplerin kaldığı yerden 500 metre uzaktaydı.
Acaba yapabilir miyim diye merak edip
pek fazla elektrik olmadan, tek başıma, mütevazı bir şekilde yaşamak istedim.
Başlarda zordu.
Tapınakta altı köpek vardı.
Kaldığım yerin yanında uluyup duruyorlardı.
Akşam saat 7.30 veya 8.00 gibi ulurlardı.
O saatte başlıyorlardı.
Korku filmi gibiydi.
Korku filminden çıkmış gibiydi.
Tek bir köpek de değildi.
Koro hâlindeydiler.
Büyük bir orkestra.
Dehşete kapılırdım.
Çiftleşme mevsimi falan da değildi.
Ulumalar beni korkutuyordu.
Tek başına yaşadığım ilk gecelerden birinde
neden uluduklarını sormak için kıdemli bir rahibe gittim.
Rahip korkularımı giderdi. Muhtemelen hayalet gördüklerini söyledi.
Uzun bir iblis iyilik istiyor olabilirmiş.
Başka bir rahibe sormaya karar verdim. Şöyle dedi:
"Evet, tam şurada, aşağıdaki köyde
biri kendini astı.
Uzun iblis o olabilir, yeni atanmış bir rahipten
iyilik istiyordur.
Gayet mümkün."
Bunu düşündüm.
Elbette uzun bir iblis olabilirdi. Çünkü normal bir hayalet olsaydı
o kadar gür bir sesi olmazdı.
Uzun iblisler uzun boyludur, değil mi?
Köpekler muhtemelen şöyle diyordu:
"Onu görüyor musun?
Ben de görüyorum.
Sekiz katlı bir bina yüksekliğinde."
Günler ve aylar geçti.
Zihnim güçlendi. Şunu etraflıca bir konuşayım dedim.
Konuşayım çünkü sabah ayininden sonra meditasyon yapmalıydım.
Ses beni gerçekten rahatsız ediyordu.
Çok yakından geliyordu.
Ben de meditasyon yaptım ve zihnimde iblisle anlaştım.
"Pekâlâ. Uzun İblis.
Birbirimizi tanımıyoruz Uzun İblis.
Varlığından onur duyuyorum.
İyilik istiyorsun, değil mi?
Sana iyilik yapacağım ve böylece huzur bulacaksın.
İyiliği alınca lütfen sakinleş."
İnanır mısınız, hepsi zihnimdeydi.
"Lütfen sakinleş" diye düşünmem biter bitmez
şöyle uluyan köpekler…
Sanki fişleri çekilmiş gibi ulumayı yarıda kestiler.
Bu da durumu onayladı. "Vay be, gerçekten iblismişsin" dedim.
Ondan sonra iblis şımardı.
Her akşam saat 7.30'da veya 8.00'de
kaldığım yerin yanında
ona iyilik yapmak zorunda kaldım.
Bir şeyi tekrar tekrar yaptığımızda zihnimiz buna alışır.
Bu bakımdan evimdeki iblis o kadar kötü değil.
Çok daha kötüsünü gördüm.
Tapınaktan ayrılıp eve dönünce
iblisimle konuştum.
Ya da şu antik Taylandlı erkekle. Neyse.
Kapıyı kapattım, ışıkları söndürdüm ve meditasyon yaptım.
Sohbeti başlattım.
Muhtemelen oralardadır diye düşünüyordum.
"Seni buraya biri göndermiş olabilir.
Yapmak için gönderildiğin şey her ne ise yap onu.
Belki beni boğmaktır.
Belki bana görünmektir. Yap hadi.
Tam burada bekliyorum."
Meditasyona devam ettim, gelmesini bekledim.
Beni boğmasını bekledim.
Gerçek hikâye. Neyse ne dedim.
Bir hayalet tarafından boğulacaksam ölmekte sorun yok.
Hayatı dolu dolu yaşadım.
Artık hep aynı şeyleri yapıyorum. Ölmekte sakınca yok.
Ayrıca, bir hayalet tarafından boğularak öldürülmek son derece klasiktir.
Daha önce hiç olmadı.
Bir saat geçti. Gelmedi.
İki saat geçti. Gelmedi.
İki saatten fazla zaman geçti, yine gelmedi.
Meditasyonumu bitirdim.
Sonra kafama dank etti.
Tek yapabildiğin o sesleri çıkarmak.
Beni öldüremezsin.
Bu durumda uyumluyuz.
Çok kötü değil.
Sen vurup dur. Ben hayatımı yaşayacağım.
Beni uyurken seyredebilirsin.
Çok kötü değil.
Yatağımın baş ucunda bir lamba var. Kavisli olanlardan.
Bir tane daha olmasının zararı yok.
Bugün hâlâ birlikte yaşıyoruz.
Onunla yaşarım, sorun değil. Hiç sorun değil.
Hatta zihnimde onu küçümsüyorum.
Tek yapabildiğin bu mu?
Çünkü ben hayalet olsaydım
musallat olmak istediklerime karşı
sadece ses çıkarmakla kalmazdım.
Cenazemde tabutumu rızam olmadan kim açarsa
ona musallat olacağım.
Hayaletlerin olayı, güçlerinin olması.
Hayaletlerin temel özelliklerine bakalım.
İnanmayanlar bunu eğlenceli bir hikâye olarak görebilir.
Hayaletlerin farklı derecelerde güçleri var.
Bizim eşit olmayan şekilde para kazanmamız gibi.
Farklı seviyelerde alım gücümüz var.
Örneğin bir köy muhtarı sadece kendi köyünde güçlüdür.
Valilerin daha fazla gücü olabilir.
Başbakanların ise güçleri çok fazladır.
Bütün ülkeyi yönetecek güçleri vardır.
Ama bu gücü suistimal ederlerse ülke bugünkü durumunda olur.
Hayaletlerin de birçok gücü olabilir.
Sizi etkileyebilir ya da ele geçirebilirler.
Sizi kör edebilir, kulaklarınızı tıkayabilirler. Böyle hikâyeler duyduk.
Ücra bir otele gittiğimizde musluk kendi kendine açılır.
Hayaletler bunu yapabilir. Su akmaya başlar. Işıklar söner.
Televizyon kendiliğinden açılır. Bütün binada ışıklar söner.
Güçleri ve muziplikleri çeşitlidir.
Yanınızda belirebilirler. Bacaklarını gösterebilirler.
Bazıları içlerini gösterir. Rüyanızda sizi felç edebilirler.
Hayaletlerin güçleri var.
O yüzden, öldüğümde
güçlerim son derece dışı olacak bence.
Tuvaletin sifonuna bastığınızda suyu taşıracağım.
Siz bastıkça taşıracağım.
O tuvalet kabininden çıkmaya çalışırken içeri giren kişinin yanından geçeceksiniz.
Çok kötü görüneceksiniz. O kişi siz olacaksınız.
Ufak, acı verici şekillerde size musallat olacağım.
Bide sorunsuz mu çalışıyor?
Onu öyle bir sıkacağım ki su yavaş yavaş damlayacak,
siz de suyu avucunuzla almak zorunda kalacaksınız.
Ya da tazyiki öyle arttıracağım ki
su, hemoroidinizi yarıp geçecek.
Alışveriş merkezlerinde onlarca tuvalet kabini var.
Bütün klozet kapaklarını indiren o kişi ben olacağım.
Japonya'da genelde
klozet kapağı kapalı bir kabine girerseniz
bu, tuvaletin yeni temizlendiği anlamına gelir.
İlk siz kullanacaksınız demektir. Japonlar birbirine çok güvenir.
Ama ülkemizde
kapalı bir klozet kapağı görürseniz
size bir mesaj veriyordur.
Hepsini kapatacağım.
Neden mi? Böylece servet avcılığının heyecanını hissedebilirsiniz.
Bakalım karşınıza
altın parçaları mı,
altın külçeleri mi,
yoksa altın süslemeler mi çıkacak?
Antijen testine ihtiyacınız olursa
hastaneye musallat olacağım ya da hemşirenizi ele geçireceğim.
Böylece çubuğun ters tarafını kullanacak.
Arabaya servis yapan bir COVID test alanına gitmiştim.
Pandeminin ilk dönemleriydi.
Sizi arabadan indirmiyorlardı.
Sonra tepeden tırnağa kapalı bir hemşire çubukla sizden numune alıyordu.
Şu çubukla numune alanlar var ya.
Bence hemşire olmadan önce eskrimciydiler.
Eğitimden bile geçmiş olabilirler.
O şeyi batırdılar, kafamı çektim. Kim olsa çekerdi. Ben de çektim.
Dedi ki "Çekme. Sakın".
Nasıl çekmeyeyim? Resmen saldırdın.
Ve peşinizden geliyorlardı. Yakalayıp çubukla numune alıyorlardı.
Onları iterek uzaklaştırmak istedim.
Beynime girmene bir santim kaldı.
Aslında o kadar zor değil.
Çubuk testini kendiniz yaptıysanız bilirsiniz.
Ne kadar sokacağınızı bilirsiniz. Bu şekilde girer.
İki kısmı vardır: ilk kısım girince kafanızı geriye atarsınız.
O gizemli bölgeden geçecektir.
Oraya gelince üst yutağa çok yakınsınızdır.
Çubuk oraya değdiğinde anlarsınız.
Çubuğu yavaşça döndürebilirsiniz.
O sırada göz yaşlarınız akar.
Saf bir mutluluktur. Gerçekten.
Ben cinsel olarak aktif olmayan yaşlı bir adamım.
Böyle zevk alıyorum.
Günde üç dört kez burnuma çubuk sokmak istiyorum.
Tasarım çanta seviyorsanız çocuğunuzu ve yeğenlerinizi ele geçireceğim.
Hani şu timsah derisinden falan sınırlı sayıda üretilen çantalar var ya?
Çocuğunuzun kalemle çantalarınızı çizmesini sağlayacağım.
Gördüğünüzde "Olamaz" diyeceksiniz.
Kalem izleri çok ince olacak.
Özellikle de şu Horse marka kalemler. Mahvolacaksınız.
Siz bayanlar, bu kadar küçük bir çizik görünce bile uykularınız kaçıyor.
Başka kimse görmese bile. Tek gören sizsiniz.
Dışarı çıktığınızda o tarafı saklarsınız.
Dolaba kaldırırken hâlâ Paris'te tamir ettirmeyi düşünürsünüz.
Kalbinize batmış bir diken gibidir.
Bu tür musallatlıklar acı verir.
Alışveriş merkezine gittiğinizde
park yeri darsa ve geri geri park ediyorsanız
sizi telefona cevap vermek zorunda bırakacağım.
Park ettiniz. Çıkıyorsunuz.
Alışverişten sonra geri dönüyorsunuz.
"Nereye park ettim ya?"
Ve park yerinden çıkarken kartı unutursunuz.
Kartı bulamazsınız. Eve gelirsiniz. Kart cüzdanınızdadır.
Böyle olacak işte.
Kocanız prim alırsa
sizi şehir dışında bir yere, belki de Maldivler'e falan
tatile götüreceğini sanırsınız.
O parayla büyük bir motosiklet alması için düşüncelerini etkileyeceğim.
Tek aldığınız şey aptal bir kask
ve hiç giymeyeceğiniz deri bir kıyafet olacak.
Kocanız büyük motosikletiyle Andy Lau gibi havalı hissedecek.
Sizse can havliyle sıkıca tutunacaksınız.
Havalı hisseden kişi kocanız. Sizse idare etmelisiniz.
Peşine takılmazsanız nereye gideceğini bilemez.
Sıcak ve terletici. Onunla gideceksiniz. Sonra uzun yolculuklara çıkmak isteyecek.
Belki Bangkok'tan Chiang Rai'ye.
Sizse tutunmaya devam edeceksiniz, her frende kasklar birbirine çarpacak.
Uykusuzluğunuz varsa ya da uykunuz hafifse böyle gelmeyeceğim.
Sivrisinek olacağım. Tek bir tane.
Işıklar sönünce çıkacağım.
Size ışıkları açtırıp kendimi arattıracağım.
Bu konuda iyi şanslar.
Bulduğunuzu sanırsınız. Baktığınızda orada değilimdir.
O sivrisinek olacağım.
Kertenkeleden korkuyorsanız
bir kertenkele alıp
araba camına yapıştıracağım.
Paralı yola girdiğinizde beni tam burada göreceksiniz.
Kırmızılı yeşilli karnımı göreceksiniz.
Tam da paralı yolda. Kaçış da yok.
Cam suyunu püskürtmeye çalışacaksınız.
Al bakalım. Hâlâ orada mı?
Bunu al o zaman, silecekler!
Eceline gelmişsin kertenkele. Ne? Hâlâ orada mı?
Şimdi şoför tarafındaki camda.
Öncekinden daha bile yakında.
Tam burada. Camı indireceksiniz ki
paralı yola düşüp ölsün.
İşte oldu ama bu sefer içeri girecek.
Çoraplarınızı yıkarken
tekini hep kaybedeceksiniz.
Özellikle de çamaşır makinesinde.
Özellikle de sevdiğiniz, çizgi film baskılı olanları.
Çamaşır yıkarsınız ve makineyi boşaltırken bir çorap ortadan kaybolur.
Sonra bir tane daha, bir tane daha.
Artık hiçbir çorabınızın teki yoktur.
Birbirine uymayan çoraplarla deli gibi görüneceksiniz.
Kalan teklerden oluşan yığını saklayacaksınız.
Altı ay sonra diğer tekleri hâlâ bulamamış olacaksınız.
Umudunuzu kaybedip onları atacaksınız.
Orada yine kendimi gösterip kayıp çorapları tek tek geri vereceğim.
Ay sonuna doğru süpermarkette alışveriş yaparken,
mesela Big C ya da Tesco Lotus'ta,
size sorun çıkaracağım.
Kasada önünüzde şu teyzeye denk geleceksiniz.
Kasiyer diyecek ki "Bayan?
Bu mango tartılmamış. Barkodu yok".
Olamaz. İlelebet bekleyeceksiniz. Kadın tarttırmak istemeyecek.
Kasiyer meşgul. Etrafta görevli yok.
"Boş versene" diyene kadar orada çakılıp kalacaksınız.
Başka bir sıraya geçeceksiniz. Sıranız gelene kadar bekleyeceksiniz.
Sonunda.
"Sevgili müşterimiz,
aldığınız deterjanın şu anda promosyonu var.
Bir alana bir bedava."
Yani? "İsterseniz gidip bir tane daha almalısınız."
Aceleniz vardır.
Ve açgözlüsünüzdür.
Açgözlülük kazanır. Sıradan çıkacaksınız.
Döndüğünüzde
bütün sıralar uzamış olacak.
En kısa sırada bir teyze göreceksiniz. Arkasına geçeceksiniz.
Ama arabası ürünlerle dolu olacak.
Teyze "indirim kuponu" adı verilen bir şeyle ödeme yapacak.
Neden bahsettiğimi bayanlar bilir.
800 baht harcarsınız, 40 baht geri alırsınız.
Olamaz. Hazırlıklı olun.
Kasiyer şimdi bir şeyler yazıp silmeye başlayacak
çünkü ürünleri 800 baht tutacak şekilde gruplandırmalılar.
"650 baht… 680…
Şu lahanayı uzatın.
Lahanayla 900 etti. Çıkaralım. Yerine bunu alalım.
Çayı değiştirelim. Çay bekleyebilir.
Şimdi çamaşır deterjanını verin."
Yaz. Sil. Yaz. Sil.
"Tanrım. Buradan çıkmak istiyorum." diyeceksiniz.
İlk 800 bitti.
Daha bir sürü 800 bekliyor.
Sonra kadın daha fazla indirim kuponu kazanacak. İndirim döngüsü sürecek.
Fiş üstüne fiş. Ardı arkası kesilmez.
Sonunda son gruba gelecekler. Neredeyse bitiyor.
"Toplam 650 baht.
800'e ulaşmak için daha fazla ürün almalısınız."
Eyvah. Bekleyiş devam edecek.
Sıranız gelene kadar bekleyeceksiniz.
Sonunda oradan gideceksiniz. İlerleyeceksiniz.
Kasiyer üçgen tahtayı koyacak.
"Üzgünüm, mesaim bitti. Lütfen yandaki sıraya geçin."
Yapmak istemediğim şeylerden kaçınırım.
Ama yapmadıklarımı da denemek için hep bir yol bulurum.
Şahsen,
kalan hayatımı dünyayı dolaşarak ya da bir helikopterden yapacağım
bungee atlayışıyla geçirmek istemiyorum.
Benim olayım bunlar değil. Ben daha çok gizemli şeylere meraklıyım.
Doğru olup olmadığını merak ettiğiniz gizemli şeylere karşı ilgim var.
Örneğin Naga'lar.
Naga'lar gerçek mi?
Chiang Rai'ye iyilik yapmaya gittim.
Kong Huayrai ve eşiyle gittim.
Büyük Buda resmine sponsor olmak için Palmy ve partneriyle Jae Nam da geldi.
Biz oradayken Nan eyaletindeki bir manastırın başrahibi
bağış yapmamızı rica etti, ben de katkıda bulundum.
"Keşişlerimiz için kalacak yer yapımına yardım ettiğiniz için teşekkürler" dedi.
"Sizi manastıra davet etmek isterim.
Tanrı Naga'nın size bir hediyesi var."
"Tanrı Naga mı? Tanrı Naga'dan bir hediye mi?
Evet. Hediyeyi Tanrı Naga'nın kendisinden isteyeceğim."
"Vay be" dedim.
Palmy'ye sordum.
"Palmy, Tanrı Naga'dan bir hediye almaya gidelim mi?"
"O gerçek mi ki?" dedi.
"Gerçekse denemeye değer."
"Gidelim mi?" dedim. Böylece gittik.
Bir minibüse doluşup Chiang Rai'den Nan'a gittik.
Dört saatten fazla sürdü.
Nan'a varınca gördük ki manastır ormanın içinde.
Saat akşam altı civarıydı. Güneş batıyordu.
Manastır ormanla çevriliydi ve inşaat hâlindeydi.
Çok yakın zamanda yapılmıştı.
Bina yarı beton yarı ahşaptı.
Yaklaşık bu büyüklükteydi. Yaklaşık sahnenin uzunluğu kadar.
Keşişlerin kaldığı yerin yanındaki alanda
bağış yaptığımız çardağın inşaatı vardı.
10 metre ötede içinde nilüfer kalmamış bir nilüfer göleti vardı.
Basketbol sahası boyutlarında eski bir nilüfer göletiydi.
Keşişlerin kaldığı alanın önünde bir masa vardı.
Naga şeklinde muz yapraklarına sarılı pilav ikramı vardı.
Ayrıca şu tabure yüksekliğinde, üzerinde mikrofon olan bir hoparlör vardı.
Ormanın içinde başrahip kaybolmasın diye
kırmızı ve turuncu yönlendirici ışıklar vardı,
Vardığımızda "Ne ıssız bir yer" diye düşündük.
Güneş batıyordu. Hava kararıyordu.
İki keşiş vardı, başrahip ve başrahip yardımcısı.
Töreni yöneten, başrahip yardımcısıydı.
Başrahip oturmamızı istedi.
Havadan sudan konuştuk. Bize su ikram ettiler.
Başrahip yardımcısı haber verdi:
"Tanrı Naga hediyesini bu gece saat dokuzda getiriyor."
Laklak ettik. Yemek yiyecek bir yer yoktu.
Her yer ormandı.
Sohbet ettik.
Saat dokuza kadar etrafta dolaştık.
Başrahip geldi ve "Tanrı Naga akşam 10.00'a ertelemek istedi" dedi.
"Neden ki?" diye sorduk.
"Tanrı Naga, bu gruptan birinin saygısızlık yaptığını söylüyor.
Saygısızlık yaparsanız size hediye vermeyecek."
Saygısızın kim olduğunu bilmiyordum.
"Saygısızlık yapan sen misin?" diye de soramam.
İmkânsız. O yüzden saatin akşam 10.00 olmasını bekledik.
Zaman öldürmek için keşişlerle konuştuk.
Başrahip burada oturuyor,
Kong Huayrai burada,
Jae Nam burada, ben de buradayım.
Palmy ise ne içeride ne dışarıda, kapı ağzında duruyor.
Böyle dikiliyor.
Kong başrahibe sordu:
"Peder, neden bilmiyorum
ama Mekong Nehri'nin yanına gittiğimde kalp atışlarım düzensizleşiyor.
Bayılacak gibi oluyorum.
İyi yüzerim ama suya girmeye korkuyorum."
Başrahip de "Önceki hayatında bir naga'ydın. Farkında mısın?" dedi.
"Gerçekten mi?"
"Naga'larla ilgili her ne yapıyorsan çok iyi yapacaksın.
Yazdığın şarkılar gibi."
"Doğru. Şarkı yazarken kolayca aklıma gelir.
Uyanırım, şarkı sözleri dökülüverir.
Bundanmış demek ki."
"Naga eşin sana ilham veriyor.
Eskiden bir naga eşin varmış.
Yeni hayatında insan olarak doğmuşsun.
Eşin hâlâ seni bekliyor."
Kong "Şimdi anlaşıldı. Kiminle çıksam ayrılıyoruz" diye cevap verdi.
"Evet, eşin işleri zorlaştırıyor."
Kendi kendime "Çapkın olduğun için" diye düşündüm.
Kong "Şimdi de karımla
ayrılacağımızdan korkuyorum" dedi.
"Bunu önlemek için bir şey yapabilir miyim?"
Başrahip "Şuna ne dersin?" dedi.
"Naga için git şarkı söyle.
Yazdığın o şarkıyı söyle.
Şu 'Khu Khong' şarkısını.
Onu naga için söyle."
"Peki, nerede o?"
"Tam şurada.
Nilüfer göleti Tanrı Naga'nın sarayıdır.
Ona orada şarkı söyleyebilirsin.
Şarkıyı kabul edecek ve her şey yoluna girecek."
Kong başrahibe inandı ve çıktı.
Mikrofon oradaydı,
hoparlörün üstünde.
Ve orman karanlıktı.
Tapınakta pek ışık yoktu. Neredeyse hiç yoktu.
Kong şarkı söylemeye başladı.
Yarım yamalak da söylemiyordu. Var gücüyle söylüyordu.
Aşk nerede bulunursa bulunsun…
Sanki eşi dinliyor gibiydi. Naga eşi.
Esas eşi içerideydi.
Kim olduğunun önemi yok
Hep orada olacak, kaybolmayacak…
Zaman geçtikçe
Ağladı. Sahiden ağladı.
Gerçeküstüydü. Şarkı söylerken ağladı.
O söylerken sesi içeride yankılanıyordu.
Jae Nam başrahibin önünde oturuyordu.
Başrahibin koltuğu yüksekçeydi.
İçinde kutsal su olan bir sadaka çanağı
ve bir demet bambu çubuğu vardı.
Bir manastırda bulabileceğiniz klasik nesneler.
Jae Nam bir anda içine bir şey girmiş gibi doğruldu.
Her yerinde yantra dövmesi var.
Kara büyü, yağlı dövmeler ve kutsal sulara ilgisi var.
Kutsal şeylere tapar. Ayrıca sırtında kaplan dövmesi var.
Jae Nam zıpladı. Kendinde değildi.
Bir kaplan olmuştu.
Kaplan olmuştu. Çok fena.
Başlatma ritüelleriyle ilgili videolardaki gibi
havaya zıpladı.
Jae Nam lanet bir kaplan olmuştu.
Neydi o öyle? Uzaklaştım.
Sırtımı duvara yaslamıştım.
Herkes geriye çekildi.
Dışarıda…
Orada olacak
İçeride saldıran kaplandan tamamen habersizdi.
Zemin sallanıyordu.
"Peder, bize yardım et!" dedim.
Başrahibin kutsal su dolu çanağı vardı. Bir deste bambu aldı ve ilahiye başladı…
Jae Nam'a kutsal su serpti ama Jae Nam sakinleşmedi.
Ateşe benzin dökmek gibiydi.
Jae Nam daha da acayipleşti.
Artık kimse onu durdurmaya cesaret edemiyordu. "Jae Nam, neyin var?"
Dışarıda ise…
Jae Nam hâlâ bir kaplandı.
"Peder, lütfen! Lütfen yardım edin!" dedim.
Jae Nam'a zaten kutsal su serpmişti. İşe yaramamıştı.
Başka bir fikri yoktu.
Etrafındaki eşyaları karıştırdı
ve bir deniz kabuğu buldu.
Hani şu Bang Saen ya da Rayong'daki sahillerde gördüklerinizden.
Otuz santim kadardı.
Ne yapacağını bilmiyordu. Sanırım ödü kopmuştu.
Deniz kabuğunu Jae Nam'a attı.
Onu attı. Kabuk Jae Nam'a çarptı ve dönmeye devam etti.
Ve biliyor musunuz? Kaplan gidip deniz kabuğunu aldı.
Neden diye mi soruyorsunuz? Üflemek için.
Nasıl ya?
Melodi yoktu. Sadece hava üflüyordu.
Bir kaplan bir deniz kabuğu üflüyordu.
Dışarıda ise
şarkıcı, naga eşine ağlıyordu.
Ne olursa olsun güçlü duracağız
Palmy kapıdaydı.
Her iki olayı da izliyordu. Bütün olanları gördü.
Karanlıkta haykırdı:
"Bu ne lan?
Aşırı dinî oldu.
Neden buradayız Note?"
Ben de bilmiyorum! İşlerin rayından çıkacağını düşünmemiştim.
Jae Nam hâlâ üflüyordu…
Ta ki nefesi kesilip matın üstüne bayılıncaya dek.
"Ne tür bir çoklu evrendeyiz?" dedim.
"Burada ne işim var? Kafam çok karışık."
Jae Nam bayılır bayılmaz
herkes sakinleşmeye başladı.
Ona su getirdiler.
Zamanlama mükemmeldi. Kong şarkısını bitirdi, içeri gelip gözyaşlarını sildi.
İçeri girdi ve "Jae Nam'ın neyi var?" diye sordu.
Sen kendine bak! Senin neyin var lan?
Sonra, başrahip yardımcısı keşişlerin yerindeki töreni bitirip çıktı.
Mükemmel zamanlama.
"Pekâlâ millet.
Tanrı Naga hazır.
Gidip hediyenizi alabilirsiniz."
"Nerede, peder?"
"Sen, genç adam, nilüfer göletine gir."
"Ha? Neden girmem gerekiyor?"
"Orası Tanrı Naga'nın sarayı. Onun evi."
"Biz mi?
Evine girmemizi mi istiyorsunuz?
Akşam yemeği mi olalım?"
Zifiri karanlıktı. Kapkaranlık. Hiç ışık yoktu.
Sadece tapınağın el feneri ve telefonlarımızın feneri vardı.
Epey sersemlemiştik, başrahibi takip ettik.
Sonra başrahip "Kadınlar giremez" dedi.
"Onun güçlerine ters düşer.
Kadınların âdet döngüsü var. Onun güçlerini olumsuz etkiler."
Tamam, kızlar girmesin, dedik. Palmy, sen giremezsin.
Biz bunu halletmeye çalışırken Jae Nam gölete girmişti bile.
Jae Nam insan olduğunu düşünmüyordu.
O bir kaplandı.
Isırır korkusuyla kimse onu durdurmaya cesaret edemiyordu.
"Peder, gölete girdi bile."
"Bilmiyorum ki…
Pekâlâ."
Basketbol sahası büyüklüğündeki o nilüfer göletinde
başrahip el ele tutuşmamızı söyledi.
El ele tutuştuk ve bir uçtan bir uca yürüdük.
Bir şey bulursak onu almalıydık. O, naga'nın hediyesi olacaktı.
"Tamam" dedi başrahip. "Bundan sonra töreni ben yapacağım."
Bir mum yaktı.
Ortamda esintinin ıslığı,
cırcır böceklerinin sesleri, karanlık
ve korkumuzun huzursuzluğu vardı.
Ben girdiğimde su burama geliyordu.
Alt kısmı çamurdu. İçinde yürüdük.
Nilüfer göletiydi ya da eski bir nilüfer göletiydi.
Hiç yeni nilüfer yoktu. Sadece kurumuş sapları vardı.
Üzerlerine bastıkça ayaklarımızı rahatsız ediyordu.
Yürürken her adımda ufak baloncuklar çıkıyordu.
Keskin bir koku vardı. Ama biz…
Açıkçası, neden yaptık bilmiyorum ama oraya kadar gelmiştik artık.
Başrahip "Pekâlâ" dedi.
Kısık bir sesle söyledi ama karanlıkta net şekilde duyabiliyordunuz.
"Bir şey bulursanız bağırmayın.
Şamata yapmayın. Olayı önemli bir meseleye çevirmeyin."
Ha?
Bir göletteyim. Bir naga gelirse,
vücuduyla bana dolanırsa, bacağımı kaparsa
gerçekten sessiz mi kalmalıyım?
Öylece dibe çekilmeme izin mi vereyim?
Sahi mi?
Kafam çok karışmıştı. Herkes korkmuştu. Ben, Palmy'nin partneri,
şoför, bütün erkekler, anladınız mı?
Hepimiz korkuyorduk. Sadece birimiz neşeliydi.
Eski naga.
Kong Huayrai. Yüzüyor, dalıp çıkıyordu.
Kelebek stilde yüzüyordu. Çünkü naga'lar böyle yüzer.
Yüzüp gidiyor, anın keyfini çıkarıyordu.
Eve gidiyordu, eşini görecekti.
Şapır şupur ayak seslerimiz sessizliği bozuyordu.
O sırada başrahip mantra söylüyordu.
Yarısına gelince şöyle dedi:
"Kıyıda duran hanımefendi,
lütfen benimle birlikte söyleyin.
'Itipiso' ilahisi.
Benimle birlikte söyleyin."
Kenardaki kadın
Eve Pancharoen'den
yani sevgili Palmy'mizden
başkası değildi.
Ormanın zifirî karanlığında
benzersiz bir
şarkı söyleyen Palmy'nin sesini
duyuyordunuz.
Biz faşır fuşur yürürken…
Itipiso bhagava araham
Samma sambuddho
Vijjacaranasampanno
Sugato lokavidu
Anuttaro…
Acayip gerçeküstüydü.
Rüya görüyorum sandım.
Biz naga'nın sarayında faşır fuşur yürürken
Palmy, "Itipiso"yu söylüyordu.
Bu nasıl bir delilikti?
Faşır fuşur yürüyorduk ve bakınıyorduk.
Karanlıkta Kong, "Note!" diye seslendi.
"Ne? Ne var? Ne?"
"Bacaklarımın arasında geçti!"
"Ne?" "Bacaklarımın arasından geçti."
O ne ya?
"O gerçek. Yüzerek geçti."
Yani bir naga, bacaklarının arasından yüzerek geçmiş.
Sahi mi? Sorguçları taşaklarını doğramadı mı?
Hiç içimi rahatlatmamıştı bu.
Dehşete düştüm. Ellerimizi daha da sıktık.
Sakın altımdan geçeyim deme!
Alttan geçmek yok! Beni boğma!
Diğer uca yürümeye devam ettik. Birkaç dakikamızı aldı.
Kıyıya varmadan önce
her yer bir sessizleşti.
Başrahip dedi ki,
"Durma.
İlahi söylemeye devam et."
Muhtemelen Palmy'yle konuşuyordu.
"Söylemekten boğazım kurudu.
Küstüm çiçeklerinin üzerinde oturuyorum.
Popom acıyor."
Itipiso…
Sonuna kadar gittik.
Hiçbir şey bulamadık! Etrafı karıştırdık ama bulamadık.
Cesaretim kırılmıştı.
Göletin kenarına kadar süründüm. Kenarı bir buçuk metre kadar yüksekti.
Başrahibe "Peder, hiçbir şey bulmadık" dedim.
Şöyle bir düşündü…
"Daha önce hiç böyle olmamıştı.
Bir şeyler ters gitmiş olmalı.
Tanrı Naga ona saygısızlık yaptığımızı söyledi.
Biri saygısızca davranmış olmalı" dedi.
Kim?
Ben değildim.
Ben gözlemlemeye geldim.
Sonra…
"Kendim gireceğim" dedi başrahip.
Kıyafetini çıkardı, sadece omuz atkısı ve iç giysisiyle
gölete girdi.
Ama ikinci kez girmek istemiyorduk.
Zaten çamura bulanmıştık, neredeyse gece yarısı olmuştu.
Başrahiple birlikte kim mi girdi? Doğru tahmin ettiniz. O adam.
Suya dalıp çıkıyordu.
Etrafa baktılar.
Ta uca kadar gittiler. Ve buldular.
Gerçekten.
Kristal bir küre.
Başrahip, Tanrı Naga'nın olduğunu söyledi. Bu büyüklükte…
60 kilo kadar vardı.
Berraktı. Çekip çıkardılar, kaydı gitti.
"Durmuyor" dedi Kong.
Ellerinden kaymaya devam etti.
Çamurlu olduğu için kristal küre kayıyordu.
Sonunda küreyi tutmak için şoförden bez getirmesini istediler.
Taşıdılar. Altı kişi ancak taşıdı. Ağırdı.
Yıkadık ve ayaklı tepsiyle keşişlerin bölümüne getirdik.
Hayretle bakıyorduk.
Kong çok sevinçliydi.
Saygılarını sundu, onu yıkadı ve kuruladı.
Sürekli konuşuyordu.
Ne düşüneceğimi bilmiyordum. Çok berrak ve güzeldi.
Palmy bakmaya geldi.
"Görebilir miyim?
Peder, ona dokunabilir miyim?" "Tabii ki." Palmy araya sığıştı.
"Bunca zamandır ilahiyi bunun için mi söyledik?
Tha Phra Chan'da bunlardan bir sürü bulabilirsiniz."
Sonuçta onu uçakla getiremezdim çünkü çok ağırdı.
Nan'dan Bangkok'a getirmek için minibüs kiralamak zorunda kaldık.
Sonunda kristal küreyi Kong Huayrai'ye verdik.
Aşırı heyecanlandı.
Gösterimin bitmesi gerekiyor. Tam bu aralarda.
Ama henüz bitmesini istemiyorum. Biraz daha kalabilir miyim?
Çünkü size
artık hoşgörü göstermeyeceğim bir insandan bahsetmedim.
Ona sekiz sene katlandım.
Nedir bu? Siz de mi?
Şaka yapıyorsunuz.
O biraz…
Gitmek istemedi diyelim.
Psikolojik açıdan bakarsak, tutkuyla kalmak istedi.
"İnsanlar ne isterse o olur" şeklinde
davranıyor olabilir
Ama gördüğümüz kadarıyla ailesini onurlandırmak için
APEC toplantısına dek kalacak.
Belki de dört yıl daha gitmek istemiyor.
Bir tür rekor kırmak için 12 yılı tamamlamak istiyor.
Ama madem ki gitmeyecek
hayallerini gerçekleştirmeyi öneriyorum.
Yaşlı bir adamın hayallerini gerçekleştirelim.
Böylece, gittiğinde içinde ukde kalmaz.
İçten içe, ekibine katılmayı,
bir sonraki seçimlerde aday olmasına yardım etmeyi istiyorum.
Çünkü biliyorum, bunu kendi başına yaparsa kaybedecek.
Eskisi gibi reklam ve kampanya yapmak
çoktan eski moda oldu.
Bunlara "boş vaatler" deniyor.
Onu bunu yapmaya söz vermek.
Asgari ücreti 400 baht'a çıkarmaya söz vermek filan.
Bunlar yerine getirilmediğinde tartışma forumunu siliyorlar.
Bundan bıktık. Günümüzde gerçekten kim olduğunuz önemli.
Sadece kendiniz olun. İnsanlar sadece sizi sevdikleri için oy veriyorlar.
Anlıyor musunuz? Ben bu tür bir pazarlamaya
"iyi adam pazarlaması" diyorum.
Dünyaya kim olduğunuzu söyleyin.
Tuu Amca için aklıma gelen fikirde
Bangkok vali seçimlerinden esinlendim.
Tanıdık melodiler ve uyarlanmış sözleriyle
Tayland halk müziği çalan arabalar kullanıyorlar.
Müzik çok akılda kalıcı. Sonra da
niteliklerinizi gerçekçi bir şekilde duyuracaksınız.
Duyduğum şey şöyleydi.
Yankılı olacak.
Taşralı havası vermek için.
Yankıyı arttırın lütfen.
Evinizin önünden geçiyor.
Mest eden bir büyü yapacak
Kalbine eski aşkını seçmesini söyleyerek
Aynı başbakan
Hadi toplanalım
Oylarımızı dile getirelim
Ve yaşlı Tuu Amca'yı seçelim
Ardından, niteliklerinizi açıklayın.
Arsız.
Güvenilmez.
Kendi başımızın çaresine bakmak zorunda kaldık.
Arsız.
Güvenilmez.
Mevcut sorunların sürdürücüsü.
Yeni sorunların yaratıcısı.
İnsanlara ne bekleyeceklerini söylemelisiniz, değil mi?
Mevcut sorunların sürdürücüsü. Yenilerinin yaratıcısı.
Şeffaflığın garantörü.
Ama yetişkinlere izin yok.
Sahip olduğu zekâsıyla
ve 84.000 beyin hücresiyle
bütün sorunlara göğüs germeye hazır.
En güçlü yanı… Kafası.
En güçlü yanı kafası.
En zayıf yanı ise kafasının içindekiler.
Kelimeleri zekice.
Ama konuşmasa daha zeki sanılır.
Ülke sorunlarını şarkı yazarak çözen bir başbakan.
O kadar çok yeni şarkısı var ki. Neden albüm yapmıyor?
Ülke sorunlarını şarkı yazarak çözüyor.
Kendi sorunlarını agresif davranarak çözüyor.
Cevaplayamayacağı bir soru olursa öfkeyle üzerini kapatıyor.
Ulusa vaatlerde bulunmuş bir adam.
Ve tek bir ulusa da değil.
Birçok ulusa vaatlerde bulundu.
Son vaadi Japonya'dan borç alma konusundaydı.
Şu anda borcumuz on milyonlarca baht.
Sakin olalım ve borçlarımızı birlikte ödeyelim.
Borçlarımız çocuklarımıza da kalsın.
Neden mi?
Bizim neslimiz bitiremez de ondan.
Biz kimsenin politikasını taklit etmiyoruz.
Chadchart'a oy verirseniz işiniz olacak.
Ama Tuu Amca'ya oy verirseniz dua etmek zorunda kalacaksınız.
Ve siniriniz bozulacak.
Kampanyaya biraz ara verelim.
Sokaklarda dedikodu yapan insanlara dönelim.
Mesele şu ki
bu ülkede, her konuştuğunda
beni sinirlendiren
iki kişi var.
Bu kişiler Tuu Amca ve Kratik.
Şey gibi…
"Efendim,
trafik sıkışıklığını nasıl çözebiliriz?"
"Trafik iyidir. Kazaları önler."
Geçen gün baş konuktu. Tuu Amca, Tayland 5G Zirvesi'nde
baş konuktu.
Teknoloji konferansıydı.
Teknolojiyle ilgili bir toplantıya başkanlık yaptı.
Günün altın niteliğindeki sözü şuydu:
"O kadar işim var ki
bilgisayar olsaydım, bu koşullar altında çoktan çökmüştüm."
Efendim, derin bir nefes alın ve uyanın.
Siz bilgisayar değilsiniz.
Bilgisayarların işlemcileri olur.
Bir de hafızaları olur.
Sizde ikisi de yok.
Siz ancak klavye olursunuz.
Tamam mı? Ekran bile olamazsın.
Gösterecek hiçbir çalışmanız yok.
Bazıları size daktilo bile diyebilir. Eski bir daktilo.
Sinir bozucu mu?
Evet.
Size basit bir sorum var. Diyelim ki bir iş yeriniz var.
Muhtemelen hepinizin böyle yerleri vardır.
Ve diyelim ki biri şu tavırla
iş başvurusunda bulunuyor:
"Sizce bunu yapmak istiyor muyum?
Denemek ister misiniz?"
Bunun bir çalışan adayı olduğunu düşünün. İşe başvurmuş.
Onu işe alır mıydınız?
Kolay bir soru.
Şu anda bu tür bir insan bizim için çalışıyor.
Burada bir gelecek var mı sizce?
Tayland'ın nüfusu kaç?
Altmış yedi milyon mu, 76 milyon mu?
O civarlarda bir şey. On milyonlarca insan.
Hepimizi aynı uçakta hayal edin.
Kocaman bir uçaktayız. Bu uçağa Tayland deniyor.
Normalde uçaklar deneyimli bir pilot tarafından uçurulur.
Değil mi? Uçağı bir pilot uçurur.
Ama şu anda kontrol, bilgili ve yetenekli pilotlarda değil.
Kokpitte kim var? Bir güvenlik görevlisi.
Öncelikle şu noktada anlaşalım. Güvenlik görevlilerini aşağılamıyorum.
İnsanlar farklı tercihlerle doğar.
Sayıları mı seviyorsun? Muhasebeci ol.
Huzuru ve bağlanmamayı mı seviyorsun? Keşiş ol.
Kavgayı mı seviyorsun? Boksör ol. Yemek yapmayı mı seviyorsun? Şef ol.
Herkesin kendi yeteneği var.
Makam ve rütbe mi seviyorsun? Disiplin mi seviyorsun? Asker ol.
Düzeni ve güvenliği sağlamayı mı seviyorsun?
Güvenlik görevlisi ol.
Dünyanın herkese ihtiyacı var.
Ama bu demek değil ki
bir güvenlik görevlisi
uçak uçurmakta iyidir.
Derin bir nefes alalım.
Şu anda ulusumuzu bir güvenlik görevlisi uçuruyor.
Tuu Amca hayranları, söyleyeceklerimi dinleyin.
Kötü bir adam olduğunu söylemiyorum. Ama söyleyeceklerimi dinleyin.
Ben de eskiden onu severdim.
Kötü bir insan olduğunu söylemiyorum.
Uçak uçurabilmek başka, iyi bir insan olmak başka.
Bir keşişle tanıştık diyelim.
İyi şeyler yapıyor ve 227 kuralı gözetiyor.
Ondan bir uçağı uçurmasını ister misiniz? Hayır.
Erdem ve iyilik, 200 tonluk bir Boeing'i
havaya kaldıramaz.
Bunu netleştirelim. Olay uzmanlıktır.
Pilot olmayan biri ulusumuza pilotluk yapıyor.
Nasıl yapacağını bilmediği için de…
İnsanlar bir işi nasıl yapacaklarını bilmediğinde
tek yapabildikleri rol yapmaktır.
Diyelim ki aşçıbaşı oldunuz.
Yemek yapamıyorsunuz ama aşçıbaşı olmuşsunuz. Ne yaparsınız?
Önlüğünüzü takıp rolünüzü oynarsınız.
Size tarifleri sorduklarında delirirsiniz.
Bağırarak onları kovarsınız. Hayatta kalma mekanizmasıdır bu.
Diyelim ki futbol antrenörüsünüz. Nasıl oynandığını bilmiyorsunuz.
Ne yapabilirsiniz? Rol yaparsınız.
Antrenör gibi giyinip şöyle davranmak acınası bir görüntüdür:
"Hey! İlerle! Hadi! Koş!"
Ama oynamayı biliyor musun ki?
Onun gibi. Uçağı öyle uçuruyor.
Uçaktaki insanlar bunu hissediyor. Kötü bir insan olduğunu düşünmüyorlar.
Sadece onları nereye götürdüğünü merak ediyorlar.
Nereye gittiğimizi sorgulamakla hata mı ediyoruz?
Yolcular olarak nereye ineceğimizi bilmemiz gerek.
Konuyu açınca bize bağırıyor.
"Bu, 20 yıllık bir yol."
İyi de bu 20 yıllık yolda hangi duraklar var?
Ve uçakta hava basıncı, yemeğin bitmesi
veya tuvaletin tıkanması gibi bir sorun olduğunda,
ona sorunca hiçbir şey bilmiyor.
Pilotluk yapmayı bilmeyenler için pilot el kitabı vardır.
Maalesef işe yaramaz çünkü İngilizcedir.
Benim de İngilizcem o kadar iyi değil.
Ama kitabı okuyabilenlerin işi yapmasına izin vermek daha iyi olmaz mı?
Bunun yerine Better Homes and Gardens dergisi okumak çözüm değil.
Uçağı dekore etme zamanı değil.
Ona güvenemeyiz. Cevap onda değil. Bu yüzden yardımcı pilota soruyoruz.
Daha kıdemli ve deneyimli.
Yardımcı pilotu dürtüyoruz, ama o da ne? Derin uykuda.
Dürtüp soruyoruz.
"Hiçbir fikrim yok" diyor.
Gideceğin yeri bilmeden
bir yere uçmak…
20 yıllık plandan bahsetmeyin bile.
Sizin planınız için 20 dakika bile çok uzun.
Ulusumuzun düşüncesi budur.
Nereye gittiğimizi bilmiyoruz.
Söylediğiniz gibi, insanları seviyorsanız ikiniz de,
hem pilot hem yardımcı pilot,
lütfen kendinizi uçaktan fırlatın.
Yere çakılacağımızdan korkmayın. Otomatik pilota geçin.
Yolcular uygun bir pilot bulur.
Bu işi yapmasını bilen birçok insan var. Bırakın çözümü insanlar bulsun.
"Hayır! Birisini biz seçeceğiz" demeyin.
250 senatöre bizim adımıza seçim yaptırmayın.
Bir saniye.
Şu ışığı verebilir misiniz?
Sen, siyah gömlekli. Asker değilsin, değil mi?
Ona bir açıklık getirelim. Sen hariç herkes alkışlıyor.
Durum şu ki…
Bu sözlerin bana ait olmadığını bilmelisin.
Ben lanetlendim, hatırladın mı?
Hiçbir şey onu alıp götüremeyecek
Itipiso bhagava araham…
Kendimde değilim.
Beni ihbar etme, tamam mı?
Durum şu ki
hayatım boyunca
hiç böyle bir dayanışma gösterisi görmemiştim.
Şunu bir düşünün. Tuu Amca'nın doğum günü
Workpoint haberlerine çıkar, Facebook'ta yer alır.
Yorumlar dayanışma içindedir.
Ben her yönetimle dalga geçerim.
Yingluck olsun, Abhisit olsun, Taksin olsun, hepsiyle dalga geçerim.
Ama hiç böyle bir dayanışma görmemiştim.
Doğum günü postunun altındaki bütün yorumlar aynıydı: SG.
Daha önce bunu hiç görmemiştim.
-Değil mi? -Evet.
Herkes ona "Sez ve gözlemle,
sez ve gözlemle" diyordu.
Öyle bir dayanışma.
Yani, bu gösteriden sonra
gazetelerden, basından ve haberlerden kaybolursam
bilin ki keşişlik yapmıyorum.
Udom keşiş olarak yalnız bir hayat sürmeye karar vermiş diye düşünmeyin.
Bence beni kaçıracak kişi sensin.
Kampanyaya geri dönelim.
İnsanlardan, deli insanlardan, naga'lardan ve dedikodudan bıktık.
Uydurma şeyler bunlar.
Kampanyaya devam edelim.
Araba gidiyor.
Bu, bütün Tayland vatandaşlarına bir davettir.
Birlikte bu ülkeyi
ilerlemekten koruyalım.
Tuu Amca'yı seçerek bu ülkeyi
ilerlemekten koruyalım.
Tuu Amca, seçimi olmayanlar için
en iyi seçimdir.
Herkese iyi geceler. Geldiğiniz için teşekkürler. Hepinizi seviyorum.
Hepinizi seviyorum. Teşekkürler. Hepinize teşekkürler.
Eve gitmiyor musunuz?
Hayır!
Şaka yapıyorsunuz, değil mi?
Daha fazlasını istiyoruz!
Neler oluyor?
Daha fazlasını istiyoruz!
Peki. Birazcık daha.
Çıkar kıyafetleri!
Sabaha kadar kalalım!
Bay asker, efendim,
siz birlikleri hazırlamaya gidebilirsiniz.
Zaten tek bir çıkış var. Kurtulabileceğimi sanmıyorum.
Bir stand-up gösterisi, gördüğünüz gibi,
genellikle kahkahayla biter.
Ama bu kez farklı şekilde bitirecek kadar yaşlı olduğumu düşünüyorum.
Hayatıma son vermekten bahsetmiyorum.
Sizinle paylaşmak istediğim, aldığım bir ders var.
Dünya üzerinde pek vaktimin kalmadığını
fark ettiğimden beri
hayatı yaşamak daha kolaylaştı.
Başkalarının işine daha az karışıyorum.
Kendi işime bakmak için daha fazla zamanım var.
Bu da aslında ne yapmak istediğimi
ya da başkalarının beni
ne yaparken, ne olurken görmelerini istediğimi
fark etmemi sağladı.
"Bana uyar" lafı çok işime yaradı.
Bana uyar.
İçeride veya dışarıda, yeni veya eski, açık veya kapalı,
burada veya orada, havalı veya lüks her ne varsa hiç umurumda değil.
Başkaları için süper olabilir ama bana uymaz.
Kapıları yukarı doğru açılan şu süper arabaları düşünelim.
Başkaları için havalılar ama bana uymaz.
Annemin binmesi zor. Benim binmem zor.
Eşim ve çocuklarım kullanamaz.
Pazara gidince nereye park ederim?
Kapılar, pazarcıların tentelerine çarpar.
Bana uymaz işte.
Ya da annelerine minnettarlıklarını göstermek için
önlerine bir tomar para fırlatan ve buna minnettarlık diyenler.
Hoş bir şeydir ama bana uymaz. EFT yapmayı tercih ederim.
Ya da paramız yoksa annemize ayak masajı yapabiliriz
ve o da Mic On Debt Off'u seyreder.
Hani Ryan'ın sonsuza dek şampiyon olduğu bölüm.
Uygunluk, mutluluk ve başarı konusunda
herkesin kendi algısı var.
Hayatlarına uyum sağlayan algılar.
Başka insanların kıyafetlerini ödünç alıp giyemeyiz.
Ice Apitsada'nın kıyafetlerini ödünç aldığımızı düşünsenize.
Giymeden önce yağlanmanız gereken dar bir kıyafet.
Onda güzel duruyor ama siz giymeyi deneseniz olmaz, değil mi?
Bize uymaz. Uymaz. Bize uyan başka şeylerimiz var.
Günümüzde çoğu insanın sorunu
başka insanların başarısını, mutluluğunu ve uygunluğunu benimsiyor olması.
Herkes iyi bir hayat istiyor. Herkes bir gecede süper zengin
ya da milyarder olmak istiyor. Tıpkı kişisel gelişim kitaplarının dediği,
yaşam koçlarının öğrettiği, podcast'lerin söylediği,
YouTuber'ların yaşadığı gibi.
Zengin olmamızı istiyorlar, aşırı zengin. Evrenle bağlantı kur.
Zihninin kilidini aç. Para enerjisi gönder.
Evrenden 72 saat içinde sana bir servet göndermesini iste.
Evren o kadar yumuşak başlı mı?
Evren önce sevgilinin oyun bağımlılığını iyileştirsin o hâlde.
Önce çocuklarınıza eşyalarını toplamayı öğretsin.
O kadar kolay olsaydı herkes zengin olurdu. Sınıflar olmazdı.
Taksileri kim sürecek? Hava trenlerimizi kim kullanacak?
Kim bize yemek yapıp servis edecek?
Dünya her durumdaki insana göre yapılmış.
Uyanın.
Dünyadaki insanların yüzde biri,
bu ülkedeki insanların sadece yüzde biri aşırı zengin.
Hayat maraton gibidir.
10.000 kişi içinden ancak biri bitiş çizgisine ulaşır.
Bir maratonda hiçbir zaman
on bin kişinin çizgiyi birlikte geçtiğini görmezsiniz.
Uyanın. Bunlar gerçek değil.
Sadece yüzde bir.
İyi hayatları olan,
Instagram'a fotoğraf koyan şu aşırı zenginler var ya?
Bırakın zengin olsunlar. Onlar adına mutlu olun.
Onların kıyafetlerini giymemize gerek yok.
Ne var yani, aşırı zenginlerse?
O kadar zengin olmayabiliriz ama kendi çapımızda mutluyuz.
Dostluk açısından, sağlık açısından, kahkaha açısından zenginiz.
Zengin olmanın başka yolları var.
Ama o kıskandığımız zengin yüzde birin
ya arkadaşları yoksa, ya sağlıkları yerinde değilse,
kahkahaları yoksa, dostlukları yoksa, sevenleri yoksa?
Ben buna yoksulluk derim.
Biz daha zenginiz.
Ölüm korkutucu değil. Hem de hiç değil.
Asıl korkutucu olan yaşayıp mutlu olamamak.
Size uygun olanı yapmamak. Size uyanı yapmamak.
Sevmediğiniz bir şeyi yapmaya takılıp kalmak.
Eğer kendiniz gibi olamıyorsanız
yaşayan bir ölüden farkınız yoktur.
Bunu unutmayın.
Bu bana uyar.
Hayatı size uyan şekliyle yaşayın. Herkese iyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay