Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jedyną prawdziwą podróżą odkrywczą
nie jest odwiedzanie obcych krain,
ale patrzeć oczami kogoś innego.
Marcela Prousta
To jeden z najstarszych przykładów sztuki
których istnieją zapisy.
Na tych magiczno-religijnych malowidłach jaskiniowych
nasi przodkowie pragnęli pozostawić po sobie ślad najbardziej
charakterystyczne wydarzenia z ich życia:
polowanie, śmierć, seks.
Często znajdziemy też ich odciski dłoni,
swego rodzaju „byłem tu” tamtych czasów.
Ci mężczyźni i kobiety byli nomadami,
malowidła jaskiniowe są sposobem na opowiedzenie ich historii
i pozostaną wieczne aż do dnia dzisiejszego.
Zawsze byłem bardzo ciekawy świata.
Ta ciekawość sprawiła, że ​​stałem się nonkonformistą.
Kiedy nie potrafisz dostosować się do rzeczywistości,
walczysz, żeby rzeczywistość dostosowała się do Ciebie.
Dlatego kręcenie filmów jest dla mnie ekscytujące.
Naciśnięcie przycisku nagrywania, czy to w profesjonalnym aparacie, czy w telefonie komórkowym,
jest trudny do pokonania.
Życie to kino, które tylko czeka, aż ktoś je uchwyci.
Filmowanie, a potem zabawa tymi obrazami
jak dziecko bawiące się klockami Lego,
zbudować coś nowego z tych samych elementów,
jest powodem mojego istnienia.
Przeniosłem się do Madrytu dwa lata temu, aby spełnić swoje marzenia
moje marzenie o zostaniu reżyserem filmowym.
Wraz z moim kolegą Edu,
Dni spędzam pisząc nasze filmy i seriale
ze ślepą wiarą, że zostaną wyprodukowane.
Czasami może to być bardzo frustrujące.
Czuję się trochę zagubiony.
Często zastanawiam się, czy cały ten wysiłek jest tego wart,
lub czy powinienem zrobić coś, co mogłoby pomóc ludziom.
Porównuję się z rówieśnikami.
Większość ma stabilną pracę, kredyty hipoteczne.
Niektórzy mają już dzieci. To jest film.
Radzę sobie z podstawami.
Mam to, czego potrzebuję, aby stworzyć.
Dach nad głową, jedzenie, pieniądze na wyjścia od czasu do czasu,
iść do kina lub kupić książkę.
Ci z mojego pokolenia, którzy prowadzą spokojne życie
może cieszyć się umiarkowanym szczęściem.
Zazdroszczę tej umiejętności adaptacji,
ale nie mogłem wstawać każdego ranka ze świadomością
mój dzień będzie taki sam jak wczoraj i pojutrze.
Przypomniało mi to mojego dziadka Antonio,
uliczny urwis i bezdomny, dopóki się nie ożenił.
Nie mogę wyrzucić go z głowy.
Kiedy byłem jeszcze dzieckiem,
aby przetrwać, przeszedł z ojcem setki mil przez Hiszpanię.
Trasa, która najbardziej go oznaczyła
był od Walencji po Pireneje w Aragonii.
Dziadek spędził kilka lat na pisaniu swoich wspomnień,
ale zrezygnował, bo wspomnienia go zdenerwowały
i nigdy nie był w stanie kontynuować.
Zadzwoniłem do niego i zaproponowałem, że możemy się zabrać
tą samą drogą do Pirenejów,
ale 75 lat później.
Mam nadzieję odzyskać wspomnienia uwięzione w jego umyśle
i może pomóc mu dokończyć pisanie książki.
Chcę ponownie uchwycić dreszczyk emocji związany z braniem aparatu
i filmowanie spontanicznie, z tymi samymi emocjami
Poczułem się jak byłem mały i wyszedłem
z kamerą wideo mojego taty.
Nawiasem mówiąc, to ta sama kamera filmuje mnie teraz.
Mój dziadek jest zachwycony tym pomysłem. Jest naprawdę podekscytowany.
Poprosiłem Edu i moją siostrę Carlę, aby do mnie dołączyli.
OKOLICA ROCA
I... akcja!
W dniu 8 marca 1940
r. przy ulicy El Cid 51,
w Albacete,
Sebastiana rodzi chłopczyka.
Jestem tym chłopczykiem: Antonio Castaño Balboa, syn
Manuela i Sebastiany. Ten, który pisze tę historię.
- Gotowy na podróż? - Tak, proszę pana.
Całkowicie gotowy.
Niedługo po zakończeniu wojny,
wszędzie było tylko nieszczęście
dla tych, którzy nie mają nic.
Nie było jednak innego wyjścia, jak tylko jakoś kontynuować.
Moi rodzice opuścili Albacete, bo nie mieli tam nic.
Powiedziano im, że będzie im lepiej w Walencji.
Możesz sobie wyobrazić, jak trudno musi być się poruszać
do miejsca, w którym nikogo nie znasz i nie masz gdzie się zatrzymać.
W tym czasie koryto rzeki Turia
było pełne rodzin mieszkających w pobliżu brzegów
i pod mostami.
Nie mieli gdzie prać ubrań
lub zajmij się swoimi podstawowymi potrzebami.
Przeprowadziliśmy się tam i mój ojciec zarabiał na życie
szukam złomu.
Tymczasem praca mojej matki opiekowała się mną.
Trudności było coraz więcej
a moi rodzice zaczęli wiosłować,
aż pewnego dnia moja matka odeszła, gdy miałem zaledwie dwa lata.
Na mocy postanowienia sądu musiałam mieszkać z ojcem.
Nigdy nie spotkałem nikogo z moich bliskich krewnych.
Moją jedyną rodziną był zawsze mój ojciec.
Kontynuowaliśmy nasze życie, tylko we dwoje.
Wszędzie zabierał mnie ze sobą na piechotę.
Gdy tylko zarobił trochę pieniędzy,
pierwszą rzeczą, którą zrobił, było kupienie mi czegoś do jedzenia.
Czasem był głodny, ale ja zawsze miałam jedzenie.
Mój ojciec podzielił Walencję na obszary i dni
do zbierania złomu,
które następnie sprzedał.
Trasy trwały od jednego dnia do tygodnia
kiedy przeszliśmy ponad 50 mil.
Mój ojciec starał się zarabiać na życie jak tylko mógł,
robić nic innego niż kraść.
Ale i tak trzeba było uważać na Gwardię Cywilną.
Widziałem, jak bili mojego ojca za żebranie na ulicy.
Można było powiedzieć, że sprawiało im to przyjemność.
Popołudniami bawiłem się z innymi dziećmi.
Kiedy nadszedł czas posiłku, wyszli ze swoimi rodzinami
i poszedłem spać do mojego ojca, gdziekolwiek mieliśmy schronienie tej nocy.
- Nie, nie ten. - NIE?
- Nie jest aż tak zimno. - Tak, ale...
- Nie jest zimno. - To nie ma rękawów.
- To nie ma znaczenia. - Cokolwiek pani chce.
Na uboczu.
Co to jest?
- Skończą całe pogniecione. - OK.
Tędy...
Zrobię to w końcu.
- To też nie w ten sposób. - Pozwól mi.
- To jest sposób. - Zrobione.
Do cholery!
Zrobione i odkurzone.
Hej! Co się dzieje?
- Wszystko w porządku? - Idziemy?
- Zaraz jedziemy. - Wszystko w porządku?
- Cienki. - Nerwowy?
Kiedy skończyłem osiem lat,
wszyscy moi znajomi przyjęli pierwszą komunię.
Ale nie ja, nie miałem pieniędzy,
nawet po to, żeby kupić garnitur.
Po pewnym czasie, ponieważ mój ojciec nigdy się nigdzie nie osiedlił
i nie lubiłem przebywać zbyt długo w jednym miejscu,
zdecydował, że pojedziemy szukać pracy w Pampelunie.
Nie, oczywiście, że nie!
To, czego wtedy nie wiedzieliśmy, było takie samo, jak za czasów Kolumba
wyruszył na poszukiwanie Indii Wschodnich i odkrył Amerykę,
wylądowalibyśmy w zupełnie innym miejscu.
SZTUKA ANALITERÓW
- Teraz? - Ale spójrz na mnie, powiedz mi to.
Tak czy inaczej, mój ojciec zdecydował się pojechać do Tortosy,
a że ja zawsze jechałem tam gdzie on, to do
Tortosy pojechaliśmy pociągiem towarowym.
Jak tylko...
- Jako pasażerowie na gapę? - Jako pasażerowie na gapę.
Gdy tylko weszliśmy na pokład,
wzięliśmy ostatni wagon, w którym stała budka wartownicza,
i tam się ukrywaliśmy tak, żeby nikt nas nie widział.
W ten sposób dotarliśmy do Tortosy.
Pojechaliśmy pociągiem z Walencji i dotarliśmy do Tortosa
o dziewiątej wieczorem.
Przybyliśmy tutaj,
słychać było odgłosy uroczystości:
strzelnice, karuzele, tombole,
był taniec i w ogóle.
Nie chciałeś się przejechać?
Ja?
Jak mógłbym pojechać na przejażdżkę,
skoro nie mamy na to pieniędzy?
W tej części swojej książki opowiada, jak spali
na kamiennej ławce w parku podczas słuchania
do piosenek pochodzących z jarmarku.
Szczególnie zapamiętał jedną piosenkę: Sombrero en mano.
Myślę, że znaleźliśmy w Internecie tę samą kamienną ławkę
i piosenka.
A mój ojciec powiedział: „Będziemy tu spać”.
Na tej właśnie ławce.
Usiadł tak jak ja teraz, a ja
położyłem się po jego prawej stronie.
Jak spałeś na ławce?
- Ja? Tutaj. - Pokaż mi. Jak?
Tak. Położyłem się tak.
Tędy.
- Czy jest tak samo wygodnie? - Ten sam.
Ma te same sprężyny i wszystko.
I materac wiskoelastyczny.
Boże. Czy uwierzyłbyś w to?
Słuchaj, muzyka.
Wyobraź sobie to!
Mamy nawet muzykę.
Robią to celowo.
Zobaczyli mnie.
- Co to jest? - Jak oni to zrobili?
Założyłeś to?
To jest piosenka, którą śpiewali tutaj, na jarmarku.
Kiedy opuściliśmy Tortosa, zaczęliśmy iść
w kierunku Pampeluny, przecinając ścieżki i drogi
i co było konieczne.
Przyzwyczailiśmy się do chodzenia przez wiele dni na raz,
ale nigdy nie przebyliśmy tak dużej odległości.
Drogi, którymi teraz podróżowaliśmy, były dla nas nowe.
Krajobrazy, inne.
Ludzie, inni.
Świat stał się dla mnie o wiele większym miejscem.
Musieliśmy tak chodzić przez jakiś miesiąc.
DWORZEC AUTOBUSOWY
Przyjechaliśmy w nocy.
Ponieważ dworzec autobusowy nie miał wówczas bramek,
weszliśmy i usiedliśmy na noc.
- Gdzie spałeś? - Po tej stronie.
OK, opowiedz mi historię, dziadku. Spójrz na mnie.
Patrzę na ciebie?
To jest to. Tylko sekundę.
Więc opowiedz mi historię.
Jakbyś to komuś opowiadał.
„Obudziliśmy się w Barbastro”. Zacząć robić. Kiedy tylko będziesz gotowy.
Mój ojciec i ja obudziliśmy się w Barbastro
i poszedłem ulicą
podczas gdy mój ojciec zatrzymywał się i pytał ludzi.
Powiedzieli mu, że w Alquézar może być praca.
Pojechaliśmy więc do Alquézar.
Ponieważ nie mieliśmy konkretnego miejsca, do którego moglibyśmy się udać,
włóczyliśmy się.
Idąc przez życie, szukając pożywienia.
Kiedy dotarliśmy do Alquézar, zapukaliśmy do kilku drzwi
aby zobaczyć, czy ktoś mógłby nam pomóc.
Powiedzieli nam, że możemy znaleźć pracę
w niektórych dalej położonych wioskach.
Nie wiem, czy to z powodu naszego wyglądu,
ale dziwne, że w każdej wiosce
zawsze nam mówili to samo: nie było pracy,
ale znaleźliśmy trochę w następnej wiosce.
Później jednak
dotarliśmy do innej wioski i oni powiedzieli to samo.
Spakowaliśmy coś w rodzaju plecaka, każdy z nas miał worek przewiązany sznurkiem
nosić w nim trochę ubrań
i zapasy do przygotowania posiłku,
ale to było wszystko.
Posiadamy kilka futerałów z ubraniami, aparatem, obiektywami, statywem,
mikrofony radiowe, lekarstwa, trochę jedzenia, taczka,
komputer, dyski twarde,
stół i krzesła, brolly,
gaśnica i dużo wody.
Zapomniałem spakować wodoodpornej odzieży.
Mój ojciec nosił grzebień, brzytwę,
krem do golenia, pędzel do golenia...
Umylibyśmy się
gdzie w wąwozie była woda.
Nie myliśmy się za dużo, żeby się nie przeziębić.
Gdybyśmy szli tą trasą i zapadła noc,
spaliśmy pod drzewem, zakrywając się.
Czasami, jeśli nie było to pod drzewem, znajdowaliśmy zbocze
i przykryj zbocze w ten sposób gałęziami.
I tak spaliśmy pod gałęziami.
- Jak Indianie? - Dokładnie jak Indianie.
Chodzenie niesie ze sobą problemy i chwile radości.
Możesz natknąć się na coś i powiedzieć: „Wow, jakie to miłe”.
Rzeczy przytrafiają się osobie, która idzie przez życie.
Osobie, która tego nie robi, nic się nie dzieje.
Po przejściu z Alquézar dotarliśmy do Colungo.
To skomplikowane.
Bożeż ty mój.
To jest trudne.
Jak dziadkowi Manolo i mnie udało się tam dotrzeć?
Dziadek Manolo poruszył się jak...
Poruszał się jak...
te sępy, które widzisz krążące nad głową.
Nie wiedzą, czy wylądować tu, czy tam.
Spójrz, jak wysoko latają sępy. Spójrz, dokładnie tam.
Krążą wokół, żeby sprawdzić, czy uda im się dostrzec kurczaka.
Gdzie jesteście, sępy?
Nie było celu. Nawet on o tym nie wiedział.
Wiedział tylko, że musimy „utrzymywać przewagę bez względu na wszystko”.
Zobaczmy, czy znajdziemy coś tutaj, zobaczmy, czy coś znajdziemy tam.
I z pewnością zawsze coś znaleźliśmy, drogi Panie.
To coś, co należało zaplanować w Walencji.
- Czy nakręciłby film? - Zakładasz.
Ile milionów?
Ile?
Ile pieniędzy na realizację filmu?
- Co najmniej dwa. - Dwa miliony euro?
Cóż, rozumiemy to. Rozumiemy to i tyle.
Dostajemy pieniądze, gdziekolwiek się znajdują.
Jeśli będzie trzeba, obrabujemy bank.
Ale nosić maskę czy nie? Bezbronny?
Bezbronny. Przynajmniej w ten sposób staniemy się sławni.
Jasne. Mówisz: „Jak myślisz, kim jesteś?
No dalej, oddaj gotówkę.”
A potem będziemy mogli z tego zrobić porządny film.
Wernera Herzoga.
Jak nazywa się książka?
O chodzeniu po lodzie.
- Wiesz o co chodzi? - Nie, nie mam.
Ten facet jest reżyserem filmowym, którego lubię
który przeszedł pieszo z Monachium w Niemczech do Paryża.
- To dużo mil. - Jasne.
I napisał książkę o przechodzeniu przez
góry, tak samo jak ty z ojcem, ale był sam.
To było w '74.
Wydał tę książkę.
Opowiadam mu podobny przypadek do jego, aby zachęcić go do dalszego pisania.
Spójrz na niego.
Wygląda na wpół szalonego.
Jak myślisz, po co jest kino?
- Po co to jest? - Jak myślisz, po co to jest?
Do czego to zawsze służyło: żeby ludzie szli dalej,
bawią się, czegoś uczą.
Na ekranie pojawia się wiele rzeczy, z
których możesz się uczyć i które pomagają
nauczyć Cię ich znaczenia.
Kino nie jest jak woskowy manekin.
Kiedy oboje podróżowaliście, nie pomyśleliście,
że było to podobne do czegoś z filmu?
Nie, bo nie było filmów, które
odzwierciedlałyby to, co robiliśmy.
Jaki był twój typ filmu?
Wiesz, nasz film...
chodziło o parę osób kręcących się po okolicy.
Jakiego gatunku był twój film? Działanie?
Nasz?
Chodziło raczej o głód
niż o działaniu!
O byciu głodnym!
Naprawdę, naprawdę wygłodniały.
Dzisiaj jest bardzo ważny, w końcu dochodzimy do celu
jedna z najbardziej ekscytujących części wspomnień mojego dziadka.
Jeden trudny aspekt tworzenia tego filmu dokumentalnego
jest to, że nie ma zdjęć z tamtych czasów.
Czuję się więc odpowiedzialny za bycie pierwszym
aby opisać tę podróż.
Czy odbiornik mikrofonu radiowego jest włączony?
- Tak. - OK.
Znaleźliśmy miejsce z jednymi z najlepszych widoków
Betorza w górach,
miastem, z którym mój dziadek ma najwięcej i najmilsze wspomnienia.
Zobaczmy but, Kevin.
Bałagan.
To część przygody.
Jestem teraz zdumiony.
Nie mogę przestać myśleć
że zupełnie oszaleliśmy
podróżować tymi drogami w góry.
Ponieważ to jest niesamowite.
Jeśli komuś powiesz
że to zrobiliśmy, nie uwierzą wam.
Ale to prawda.
Nie mogłam sobie tego nawet wyobrazić, a teraz...
Zdaję sobie sprawę, że to kompletne szaleństwo.
Całkowicie szalony.
Ale spójrz, tak właśnie było.
Nigdy nie uda mi się wymazać tego wspomnienia.
Wspomnienie tej podróży, albo tej.
Film nigdy nie jest taki sam, kiedy oglądasz go ponownie.
To samo co miejsce, kiedy ponownie je odwiedzisz,
ponieważ za każdym razem, gdy to robisz, jesteś inną osobą.
Nigdy nie uda nam się odbyć tej samej podróży co on,
ale pogodzę się z tym, że będzie mógł przeżyć tę historię jeszcze raz,
choćby tylko ten jeden raz.
Wybraliśmy ścieżkę z Colungo.
Nie pamiętam, czy trwało to kilka godzin, czy kilka dni.
Właściwie nie obchodziło nas to, bo się nie spieszyliśmy.
Szliśmy tak długo, aż uznaliśmy to za stosowne.
Był grudzień 1949 r., szliśmy już dwa miesiące.
Szliśmy ścieżką, aż zobaczyliśmy tam kilka domów
i postanowiłem rzucić okiem.
Kobieta patrzyła w dal,
jedną ręką zasłaniając słońce.
Kiedy zobaczyła, że ​​nadchodzimy, była zaskoczona.
Zaczęła rozmawiać z moim ojcem i patrząc na mnie powiedziała:
„Przydałby nam się taki mały pasterz jak on
opiekować się barankami.”
Kiedyś pokazała mi wszystkie baranki, koźlęta,
i małe zwierzęta, powiedziałem mojemu ojcu:
Zostaję tutaj.
Zasugerowali więc mojemu ojcu, że powinienem tam zostać
i mógł wyjechać i pracować u krewnych w innej wiosce.
Po całym wysiłku, jaki nas to kosztowało,
ojciec się nad tym zastanowił i zdecydował się pozwolić mi zostać w Betorzu.
I tak rozstaliśmy się po raz pierwszy w życiu.
Mercedes była jedną z córek tej rodziny.
Skontaktowaliśmy się z jej synem, Jesúsem,
który nadal jest właścicielem domu, w którym został przyjęty.
- Jezus! - Witam, jak się masz?
Wyglądasz świetnie.
Jak przebiega podróż?
- Cienki. - Cienki? To dobrze.
- W końcu tu jesteśmy. - Świetnie.
- Czy pamiętałeś okolicę...? - Dobrze...
Więcej niż to, co jadłem na śniadanie!
Cóż, oto jesteśmy.
Czekałem na ciebie.
Mówiłem, że dotrzemy tu wcześniej, ale...
Bez obaw.
Nocowaliśmy w Colungo...
- Och, zostałeś w Colungo? - Tak.
Codziennie jeździmy z jednego miejsca na drugie.
Chcesz iść drogą czy ścieżką? Możemy zrobić jedno i drugie.
Cokolwiek chcesz.
- To nie ma znaczenia. - Jak chcesz.
Jesteś tutaj przewodnikiem.
Była tu fontanna.
Tak, na tej ścieżce była taka,
gdzie zbierali wodę do dzbana.
Teraz jest sucho, w tym roku nie padało dużo.
Było tam miejsce do mycia, poidło.
Woda wypłynęła...
To tutaj jest szkoła.
Oczywiście szkoła.
Wyobrażam sobie nauczyciela po tej stronie.
To tak, jakbym ją widział. Tak, proszę pana.
Czego się tutaj nauczyłeś?
Czego się nauczyłem? Katechizm...
bardziej niż cokolwiek innego.
Nadal nie mogłem dużo czytać i pisać.
Miałem osiem lat, kiedy zacząłem i
praktycznie nie chodziłem do szkoły.
Niewiele się nauczyłem, ale tutaj.
Kościół.
Wciąż pamiętam
melodię pieśni, którą śpiewała Twoja mama w dniu komunii.
Tam. Ona była tam, my byliśmy tutaj.
Skończyło się powoli, ot tak.
Przyjechała twoja matka, przyszedł twój ojciec...
Przyjechała cała rodzina.
Podobnie jak inne rodziny.
Zebraliśmy się i we trójkę przyjęliśmy komunię św.:
Antonio, Juan Antonio i Laurea.
Nie było innych dzieci, które mogłyby przystąpić do komunii świętej.
Dlaczego nie wziąłeś tego w Walencji?
Ponieważ mój ojciec nie miał pieniędzy, żeby kupić mi garnitur.
Bo nie miał ani grosza...
Zabrałem to do wioski...
ale ponieważ ja nie miałem garnituru... On nie miał nic.
Więc nie wziąłem tego w Walencji.
Te wspomnienia z dzieciństwa są wyraźniejsze
niż rzeczy, które robiłeś jako dorosły.
Pamięć może mnie zawodzić...
ale pamiętam to wyraźnie.
Coś jeszcze?
To jest to.
Zebrały się tu trzy rodziny.
Mój ojciec, który był w jakiejś tawernie,
przyniósł mi małą butelkę anyżu,
taki, który zawiera zioło,
i banknot 25 peset.
To był jego prezent dla mnie tego dnia.
Potem poszliśmy zjeść u ciebie.
To samo, cała rodzina.
Byli rodziną i koniec historii.
Świętowaliśmy jak wszyscy.
Cudowny.
Oczekujesz, że tego nie zapamiętam?
To było pierwsze miejsce, w którym spałem, kiedy tu przyjechałem.
Był tam żłób, strych
ze słomy i tam spałem.
Było mi miło i ciepło dzięki dwóm bykom, które tu były.
Podobnie jak Dzieciątko Jezus?
Dokładnie. Całkiem sporo.
Byłem bardzo szczęśliwy, że tam
byłem, to było łóżko, takie samo jak łóżko.
Położyłbym gramofon...
Kiedyś to tu kładłem.
Nakręciłbym klamkę.
Przyjechali tu potańczyć w niedzielę.
W następną niedzielę gramofon pojechał do innego domu.
Czy dobrze się bawiłeś?
Świetnie się bawiłem. Nigdy tak dobrze się nie bawiłem.
Zawsze myślałem, że twoja matka była prawdziwą świętą.
Tak dobrze.
Wystarczy na nią spojrzeć. Spójrz na jej twarz.
Mówią, że jesteśmy podobni.
Twarz, wygląd, nie cała reszta.
Cokolwiek powiesz, ale myślę, że jesteś podobny.
Tym bardziej, gdy była trochę młodsza.
Polubiłem tę rodzinę jak własną,
i odwrotnie.
Mercedes zaopiekował się mną najbardziej.
Stała się dla mnie czymś w rodzaju matki.
Nie możesz sobie wyobrazić, jak wspaniale się czułem, będąc w rodzinie,
bez konieczności błądzenia bez celu.
Wiedząc, że każdego dnia, gdy zapada noc,
Miałem łóżko do spania, jedzenie...
Dla mnie to była wielka radość.
Chodziłem rano do szkoły, potem opiekowałem się zwierzętami,
a potem bawiłem się z innymi dziećmi.
Pamiętam, że niedługo po przybyciu tutaj,
babcia usłyszała, że ​​jestem pokryty pchłami,
więc zabrała mnie do kuchni i pomiędzy nią a Isabel
wyszorowali mnie tak dobrze, że moja skóra lśniła.
Podziękowałem im ze łzami w oczach.
Od tego momentu poczułem, że moje dni nędzy i nędzy dobiegły końca.
- Cześć. - Co to jest? Co się dzieje?
- Jak podróż? - Przygotuj obiad, idę.
- Jesz kolację? - Nie.
Jak podróż?
Super, jak dotąd nie mam żadnych zastrzeżeń.
Równie dobrze. A co z filmowaniem?
- Idzie dobrze. - Czy to prawda?
- Idzie dobrze. - Dobrze.
Jak Kevin sobie z tym radzi?
- Cholernie świetnie. - Czy on jest?
Zobaczymy później... Jak dotąd było wspaniale.
Potem będą musieli później zmontować film.
Jasne. Więc wszyscy trzymacie się dobrze?
- A ty? - Jestem dobry.
W porządku.
Myślę, że wracamy we wtorek.
W porządku.
- W porządku. - Dużo miłości!
Podobnie.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Mieszkałam w Betorzu prawie rok
kiedy mój ojciec pojawił się we wsi z taczką.
Skończył naprawiać drogę
i przyszedł mnie szukać, żebyśmy mogli wyruszyć w drogę.
Kiedy zobaczyłem taczkę, ścisnęło mnie w żołądku.
Pamiętam spanie na świeżym powietrzu,
trudy, jakich doświadczyliśmy na drodze.
Nie ma mowy, żebym chciał odejść,
więc rodzina ukryła mnie w jednym z pokoi.
Słyszałem, jak rozmawiali o tym na dole.
Mój ojciec rozumiał, że mnie kochają, ale on też,
i był moim ojcem i nie odszedłby beze mnie.
Teraz udajemy, że próbujesz wybrać pomiędzy
zostać tutaj lub odwrócić się i spojrzeć
tam, ponownie wyruszyć w drogę.
Nie patrząc na kamerę ani na nas, chcemy, żebyś
z wahaniem popatrzył na dom, a potem na taczkę.
Spoglądasz wstecz na dom. Potem taczka.
- Chcemy, żebyś to zrobił. - OK.
Cienki.
OK, spójrz na dom.
Teraz zwróć się do taczki.
Teraz spójrz jeszcze raz na dom.
Ponownie. A teraz taczka.
Podejdź do taczki,
weź ją i zejdź na dół.
W końcu udało mu się ich przekonać.
Pożegnałem Campos,
dziesięć innych rodzin mieszkających w Betorzu i nauczyciel.
Wszyscy wypłakaliśmy sobie oczy.
Wtedy nikt nie miał telefonów, więc kiedy się żegnałeś
to było na zawsze.
Kiedy opuściłem Betorz,
Nigdzie nie czułem się dobrze.
Bez względu na wszystko chciałem pojechać do Walencji.
A nie mogłabym iść sama, bo inaczej bym to zrobiła.
Mój ojciec i ja dotarliśmy do Sarratillo,
gdzie oboje dostaliśmy pracę na farmie.
Okazuje się, że właściciel domu
była bardzo skąpa, zawsze racjonowała jedzenie
bo mówiła:
„Dzięki czerstwemu chlebowi i kwaśnemu octowi utrzymasz dom w ruchu”.
A ja powiedziałem: „Racjacjonuj to, ale ja dopilnuję, abym dostał więcej”.
Poszedłem za przykładem kota.
Moggy nauczył się otwierać szafę,
weź kawałek boczku,
i zbiegnij po schodach.
I pomyślałem:
„Zobaczmy, co dzisiaj zrobi kot”.
Skorzystałem więc z okazji i
otworzyłem drzwiczki szafki niczym kot,
wziąłem dobry kawałek bekonu
i zaczął krzyczeć: „Kot! Kot!”
I od tego momentu kot i ja na zmianę kradliśmy trochę.
Po kilku miesiącach przestaliśmy służyć w tym domu
i pojechałem w inne miejsce.
Znowu wracam do chodzenia. Zawsze chodzę.
Zacząłem myśleć
że mój ojciec nie wiedział, dokąd zmierzamy
a nazwa Pampeluna nigdy nie pojawiła się na znakach.
Zaparkujemy w San Hipólito, a
następnie pójdziemy aż do Alastrué.
- Czy będą tam na nas czekać? - Tak.
Z orkiestrą dętą.
Mój ojciec dostał pracę jako pasterz w Ballabriga
i zabrali mnie do Alastrué.
- Alastrue. - Tam byłem.
- Na północy. - Nie mam pojęcia jak długo.
- Przez pięć, sześć miesięcy... - Wow, niesamowite.
- Sezon. - Musisz to powiedzieć, żeby w to uwierzyć.
- Tam są dwa domy. - Dwa, prawda.
- To wszystko. - Jedno jest...
Casa Bayle.
- To jest nasze, gdzie mieszkaliśmy. - Naprawdę?
Moja mama przyjechała i zamieszkała w tym domu.
Co za zbieg okoliczności.
Nie możemy dojechać tam vanem?
Nie, to droga gruntowa z dużą ilością dziur.
A jak najbliżej możemy dojechać do tego obszaru?
Tą drogą, przez las.
Na rzece jest bariera, za nią trzeba iść pieszo.
Jak długo pieszo?
Ponad półtorej godziny, jeszcze dłużej do Alastrué.
- Tak? - Dwie godziny na dotarcie tam.
Boże.
OK, dzieci.
Mógłbym cię tam podwieźć innym razem.
Ten biedny facet, Alejandro, nie zna tych filmowców
zawsze zgodzi się, gdy ktoś zaoferuje pomoc.
Miesiąc później znów pojawiliśmy się na przejażdżce
do Alastrué w swoim SUV-ie.
Alejandro miał rację, mówiąc:
„Nigdy nie przejedziesz tą furgonetką”.
Uwaga, strumień.
Myślę, że mały chłopiec mieszkający w Alastrué jest jak...
jakbyś go złapał
i uderzył go w głowę. Koniec historii.
To tak, jakby go nie było.
Życie tam
był podstawowy, a potem trochę.
Nawet sępy tam nie poleciały, a byłem tam ja
odkrywanie nowych granic!
Byłem małym chłopcem
który dostosował się do miejsca, w którym się znajdowałem.
Nie miałam przyjaciół, nie miałam...
Nie miałem gdzie z kimkolwiek pograć.
Byłem sam.
Jaka szkoda.
Tak czy inaczej... takie jest życie.
Życie toczy się dalej.
Ale życie tutaj się skończyło, w tym...
w tym miejscu.
Któregoś dnia mój ojciec przyjechał do Alastrué, żebyśmy mogli pojechać
z szefem, żeby zabrać kilka świń do Aínsa.
Załadowaliśmy się i wyruszyliśmy.
Gdyby twój ojciec nagle znalazł
się tu z nami, co byś powiedział?
Powiedziałbym mojemu ojcu:
O czym myślałeś, przyjeżdżając do tych miejsc?
Jakbyś był bez mózgu.
A on odpowiadał: „No cóż, w tamtych czasach
trzeba było zarabiać na życie,
więc przyjechaliśmy tutaj.”
To wszystko, co by powiedział.
Kolejny szalony odcinek.
Rozpoczął się w Betorz i zakończył w Alastrué.
Jedna z wielu szalonych rzeczy, które mój ojciec zrobił podczas tej podróży.
Myślisz, że twój ojciec był szalony?
Nie, mój ojciec nie był zły.
Wolałabym, żeby był zły,
bo wtedy po prostu zamknęłabym go w ośrodku psychiatrycznym.
Brakowało mu czułości.
Gdyby był zły, cierpiałby mniej.
Pod koniec dnia,
Wcale nie cierpiałam u jego boku.
Zawsze się o mnie troszczył.
Idąc, mówił:
„Uważaj na ten kamień, podejdź tu bliżej,
podaj mi rękę…”.
Gdyby wszyscy byli tak wściekli jak on,
mogło być inaczej.
Wcale nie był złym człowiekiem.
Każdy robi, co może.
Jasne. Zrobił co mógł.
To ostatnie ujęcie na taśmie kamery wideo.
Przyprowadziłem go na tę obserwację
z niesamowitym widokiem na rzekę Cinca
i góry widziane z Aínsa.
To była ostatnia rzecz, jaką widział jako dziecko,
najdalszy punkt, do którego dotarli po wyjściu z Walencji na piechotę.
Była to jednocześnie ostatnia rzecz, jaką zapisał w swoich pamiętnikach.
Nie ma więcej stron.
Kiedy dotarliśmy do Aínsa i zobaczyliśmy te góry,
Zobaczyłem, że jestem dalej od domu niż kiedykolwiek.
Wydawał się masywny, jak ogromny kamienny mur,
i pomyślałem, że dalej nie możemy iść.
Nie mogłem przestać myśleć o powrocie do Walencji
i mówiłem do ojca:
„Jedźmy do Walencji, jedźmy do Walencji”.
W końcu poddał się i powiedział:
„W porządku, w takim razie jedźmy do Walencji”.
I wróciliśmy do Walencji.
Wtedy zrozumiałem, że to mój ojciec
pozwolił mi po raz pierwszy w życiu podjąć decyzję.
Nie wiem jak film powinien wyglądać dalej,
więc na razie zdecydowałem się przejść na czerń.
Bardzo chciałbym, żeby mój dziadek opisał to w swoich pamiętnikach
że nakręciliśmy ten dokument.
Nie wiem, czy pewnego dnia je dokończy.
To już nie jest dla mnie ważne.
Po tej podróży,
Chcę zrozumieć, co się stało
pomiędzy tym chłopcem
włóczy się ze swoim ojcem i mną,
osoba, która teraz kręci film.
Próbowałem uporządkować setki
rodzinnych zdjęć i filmów.
To pierwsze w życiu zdjęcie mojego dziadka.
Ma 13 lat.
Wygląda na szczęśliwego, zadowolonego.
Jak miniaturowa wersja mężczyzny, podczas gdy teraz
jest jak duży dzieciak.
Był już wtedy brygadzistą,
wkrótce to on dał pracę ojcu.
Odbywa służbę wojskową.
Dzień ślubu moich dziadków.
Kiedy urodził się mój wujek Antonio.
Kiedy urodziła się moja mama.
Mój wujek Raúl...
Jego święta komunia.
Ślub mojej cioci i wujka.
Ślub moich rodziców.
- Gdzie chcesz iść? - Do kina.
Czekaj, chcę filmować.
Kontynuować.
Kontynuować! Kontynuować! Kontynuować!
Chodź, tato, chcę sfilmować dziecko.
Filmowałem ją już wcześniej.
Na początku zapytałem
jeśli kino czemuś służy.
Wyruszając w tę podróż, montując ten film,
Zdałem sobie sprawę, że to mój dziadek zaszczepił we mnie tę pasję
Zawsze miałem w sobie,
ten wytrwały duch pchania taczki,
iść dalej, nie wiedząc dokąd.
Odkrywa tę siłę, chodząc.
Robię to poprzez filmowanie.
Werner Herzog powiedział, że kino to sztuka analfabetów.
Nie wszyscy umieją czytać i pisać,
ale każdy może obejrzeć film,
bez względu na klasę i miejsce na świecie, w którym się znajdują.
W kinie czas i przestrzeń ulegają rozmyciu
i mogą współistnieć w innej rzeczywistości.
I właśnie w tej rzeczywistości możemy zrozumieć
co dzieje się z nami jako ludźmi.
Dla mnie mój dziadek pochodzi z przeszłości.
I dla niego pochodzę z przyszłości.
Znaleźliśmy w kinie wspólną przestrzeń, w której możemy opowiedzieć naszą historię.
Kino jest lustrem, które może odbijać
naszą przeszłość i naszą teraźniejszość.
Czujemy się mniej samotni, wiedząc, że są inni
zadając sobie te same pytania.
To sztuka rzeźbienia w czasie.
Oddaje teraźniejszość, ale jest wieczna.
Podobnie jak życie nomadów malowane na ścianach jaskiń
aby pozostali tam na zawsze, a po latach,
znaleźć się u nas.
SZTUKA ANALITERÓW
Czy to miłe?
MÓJ DZIADEK I JEGO OJCIEC W dalszym ciągu mieszkali razem
PONOWNIE POŁĄCZYŁ SIĘ Z MATKĄ W 24. roku życia i już nigdy więcej się nie rozstali
To z pewnością jakiś pocałunek!
DEDYKOWANE DLA MANUELA CASTAÑO
ZA Pchanie taczki, która nas tu przywiozła
Kontynuuj, bez względu na wszystko.
Żegluję dalej
Z tą radosną melodią
Gdybym wiedział dokąd idę
Nie opuściłbym dzielnicy Roca
Ale mój tata nalegał
W drodze do Pampeluny
A kilka godzin później zgubiliśmy się w tym rejonie.
SZTUKA ANALITERÓW
[PODTYTUŁ M]