Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sabes o segredo para que unha estafa saia ben?
O estafador sabe exactamente que é o que máis desexas.
E, no momento preciso…
entrégacho.
Estou de acordo.
Foi unha boa decisión ir a París, sentar e aclarar as cousas en persoa.
Non debían meter tanta presión. Quero que se faga ben.
Pois así che é. Haberá outra auditoría tributaria.
- Ola. - Ola.
Na casa de miña irmá. Veu vivir para aquí.
- Felices vacacións. - Grazas.
DÁMOSLLE A BENVIDA
Lilli!
Ai, Vale!
Moito te estrañei.
Eu tamén a ti.
Ven.
O coche é teu?
Si.
- Ala. De onde o sacaches? - Xa o verás.
Que ben estar aquí outra vez.
Xa cho dixera eu.
E, mi madriña, teño moitísimo que contarche.
Por certo, que tal todo con Max?
Acabouse.
Pobre Max.
- Que? - Era moi simpático.
Simpático?
Vale, "simpático" non abonda.
Pon iso no perfil de Tinder.
Que dicía mamá? Non podes tirar para adiante se miras…
…para atrás.
Tiña razón.
Estás aquí!
Vale, as chaves.
Que pasada de propiedade. De quen é?
Es igualiña a mamá.
Xa. Ela tamén había preguntar.
Incrible!
Xa estás de volta?
Confesa: a que velocidade viñeches, mi amor?
A túa irmá non lle interesan as normas.
E menos aínda as de tráfico.
Ola. Son Manu.
Manu?
- Esta é Lilli. - Moito me alegro de coñecerte por fin.
Ai, perdoa.
Meu tío di que lle apañemos as últimas laranxas.
El está en Marsella.
Queres zume?
Prepárocho mentres Valeria che ensina a túa casa.
Que…?
A miña casa?
Si. Nós os dous vivimos en Palma.
Entón non imos estar xuntas?
Queriámosche dar unha experiencia especial.
Aquí serviremos o almorzo. Medímolo e dá para dez hóspedes.
Á tardiña poden sentar fóra a mirar o solpor.
Que hóspedes?
Imos abrir un Bed & Breakfast.
Ides?
Ti queres abrir un Bed & Breakfast con…?
Manu.
Iso. É moi simpático.
Simpático? É fantástico.
Imos casar.
Non é bonito?
Eu cría que o sabía todo sobre relacións,
pero Manu é outra cousa.
Acordácheste.
- Canto hai que vos coñecedes? - Catro meses e medio.
E como vos coñecestes?
Por mensaxes. Logo tomamos un café na zona vella.
É todo un cabaleiro. Logo fomos á praia así sen contar.
Non tiña bikini, así que me puxen en tetas…
Vale, vale. Xa vexo que perdín algún capítulo.
Non che contei nada porque me ías chamar tola.
Vale, ti…
tendes a namorarte moi rápido.
Ese non mo vas roubar.
Pois cámbiocho. Devólvoche o teu.
- Pódelo poñer hoxe á noite. - Queres ir bailar?
Aínda non creo que esteas aquí.
Eu tamén me alegro.
Entón, Manu…
- Dime. - A que te dedicas?
Leva un hotel de tres estrelas.
Si. Grazas.
Por iso falo alemán. Coñeces o Mirabelle?
- Non? - Non.
E a túa familia?
Teño unha irmá. Vive nos Estados Unidos.
En Wisconsin.
E teus pais?
Morreron demasiado novos.
- Síntoo. - Nada.
Vale e eu tamén estamos soas as dúas.
Pronto seremos tres.
Ola, Manu.
Que? Como que "tres"?
Non, digo nós os tres.
Non, iso aínda non.
- Vale. - Lilli,
parecémosche novos e inxenuos de máis só porque queremos casar xa?
Un pouco, pode ser.
Pero só un pouco.
Auga?
Vin tomar cócteles, non auga.
Necesitas auga. Vai calor, e máis con ese xersei.
Erik, levas máis auga arriba? Guai, grazas.
Es alemán?
Si. Coma moitos aquí.
Pero eles están de vacacións.
E ti? Acabas de chegar?
Dous de lavanda?
E ti como sabes o que quero?
- O meu traballo é saber o que queres. - Xa…
Pero…
todo o mundo está bebendo cóctel de lavanda.
Ai, si?
E lin sobre iso na revista do avión.
Interesante.
Verei o teu xersei na pista de baile?
Pensabas pagar?
Tranquila, tómoche nota. Como te chamas?
Lilli.
- Ola. - Ola.
- Un vodka e auga, por favor. - Vodka e auga. Vale.
Moi frío… fría.
Será que che gusta que te miren?
E a ti gústache mirar?
Entre outras cousas.
Que vén despois da auga?
Picoume a curiosidade.
Se te atreves.
Ei.
Onde andabas?
- No baño. - Estívente buscando.
- Ai, si? - Si.
- Moi ben che queda o vestido. En serio. - Grazas.
Manu tivo que marchar. Imos indo?
Invitamos nós.
- Manu? - Xa vou eu.
Si. Imos agora.
Quería pagar.
Vale.
Síntoo.
Non pode ser. Volve probar.
Podo probar toda a noite.
Eu encantado de que quedes aquí.
Terás o seu número.
Que?
Tom Sommer, o encargado da discoteca. O de detrás da barra.
A ver, que vin como vos mirabades.
Por que non funcionou a túa tarxeta?
E por que a levaches? Deicha para urxencias.
Igual non ía a máquina. Ás veces non hai rede.
Ou igual Tom Sommer quería meterse contigo.
Ai, Vale.
Cheiras a alcohol que tiras para atrás.
Galo ou galiña?
Galiña.
Galo.
Hai algún problema que non me contases?
A que te refires?
Mirei o extracto da túa tarxeta.
Estás de vacacións ou viñeches para espiarme?
Vale, tes dez mil euros en vermello.
Xa. As tarxetas son para usalas.
Deicha para urxencias.
Manu e eu ímoslle comprar a propiedade a seu tío.
Pagámoslle un adianto. Os dous. A metade cada un.
- E o coche? - O tío véndeo coa casa.
Pero un adianto sería moito máis ca iso.
Si. Cos 40 000 de mamá.
A ver. E só sei isto porque a puta tarxeta non ía?
Uso os meus cartos como quero.
Estás a malgastar a herdanza. Sabes o que lle custou a mamá?
Era para a universidade.
Nunca quixen ir á universidade! Por que teño que facelo todo ao teu xeito?
Lilli, xa non son responsabilidade túa.
Vale.
Ei.
Para aí.
Con tanta maleza, a casa acabará sendo unha árbore.
Porque está abandonada.
Non está abandonada. Está tranquila.
Xa sabes, de xeración…
…en xeración.
Encántame.
Eu creo que debiamos vender a propiedade.
Repartimos os cartos e cada unha vive como queira.
É xusto o que querería mamá.
- Mamá querería que buscases traballo. - O do B&B é traballo!
Cando vas entender o que quero construír?
Cre en min.
Por iso querías que viñese, non?
Para vender a casa de mamá.
Lilli, é a nosa casa.
- É o único que nos queda! - Os recordos están no teu corazón!
Por Deus!
Pero se non vés nunca. Esta terra non é a tumba de mamá!
E que? Para min aínda significa algo.
A metade é miña. Podo facer o que queira. Tamén vendela.
E ti, Lilli? Sempre quixeras ser asesora tributaria?
Auditora.
Cal é a diferenza?
Traballo con grandes negocios, como bancos.
Xa.
No do Bed & Breakfast, ti que farías?
Ocuparíame dos negocios. Estudei para iso.
E Valeria ocuparíase da decoración.
Si? Vai estar moi ben.
E a cama fana os hóspedes ou tamén a sabes facer ti?
Lilli!
¿Vostede é a irmá desta mociña tan encantadora…
que decidiu vir vivir ao paraíso?
Nick Unterwalt.
Funke. Ola.
Sabedes o que? As casas…
teñen alma de verdade.
Non todas as casas son fogares.
Eu dedícome a buscarlles ás casas o dono perfecto.
É coma nunha axencia de citas.
Hai que buscar o match perfecto.
E eu xa teño comprador para a vosa propiedade.
Novecentos mil. Moi bo prezo, tendo en conta que non hai infraestrutura.
O que?
- Nick veu para falar do tema. - Para…
Dixeron que o tempo é ouro e que teñen a axenda a tope.
Así que, polo si ou polo non, trouxen un contrato de compravenda.
Aquí tedes.
Xa. Eu…
Eu quero pensalo.
Isto vai algo rápido de máis.
O que necesite. Aquí estou.
E tranquila, fareino o máis claro e simple posible.
Moi ben.
Bon dia!
Ola.
Que foi? Xa está o meu home cos chistes malos?
Girasol. A miña muller.
- Lilli Funke. - Encantada, Lilli.
Ola.
Estades nas mellores mans co meu home.
Sabe facer tres cousas: vender propiedades, cociñar e…
…contar chistes.
Ei, que tal?
Ben.
- Veña, dálle. Vamos. - Veña, inténtoo.
Claro que si.
Vaia ambientazo. Tesme impresionado.
Aquí vai. De nada. Vale.
Se os camareiros cumprisen coas quendas, estaría ben.
Ás veces ao xefe tócalle o traballo sucio. Iso é liderar.
E, xa que estamos, teño outro choio para ti.
Iso non estaba no trato. Eu paso. Xa non me dedico a iso.
Temos outros rapaces moi bos.
Non. Quero que o fagas ti.
Só o podes facer ti.
O que montaches aquí ten moito mérito.
Para non teres estudos.
Pero os encargados saen de debaixo das pedras. E dos bos.
Arrincarían un brazo por viren traballar para min.
Isto gústache, non?
Non vai quedar moito. Tes que apurar.
Ola! Hai alguén na casa?
Ola!
O carallo.
Ti.
Vives aquí?
Esperteite?
Vivo aí ao lado. Vaia, eu non, a miña… En fin, tanto ten.
Casualidades.
Xa.
Aquí non vive ninguén máis.
Pois necesito a túa axuda.
Quéreste vestir?
Non fixen nada. Foi…
Se a corto, vas quedar sen auga.
- Vai ter que vir alguén? - Si. E van tardar.
Ah, aí abaixo!
Grazas.
Pódeste duchar na miña casa, se queres.
A menos que non me queiras ver máis.
Aínda che debo cartos.
- Invita a casa. - Non son de deixar contas pendentes.
Son auditora.
Auditora?
Que ben.
Pois, se necesitas auga…
xa sabes onde vivo.
Abur!
Deica.
Si, necesito que me atendan urxentemente.
Como se pode vivir sen auga?
Lilli Funke.
Si, un momento.
Carrer César Díaz, 60.
Si.
Grazas.
Por fin Manu está namorado.
Hai moito que vos coñecedes?
Conseguiulle Nick o do Mirabelle.
- Nick e ti tamén traballades xuntos? - Non, ho.
Coa casa xa teño dabondo.
Tes que vir de visita.
E así ves por que non me queda tempo.
Onde vivides?
Para arriba. Carrer de Valldemossa.
Ah, nas montañas.
Coñeces a illa?
Miña nai é de aquí.
Polas túas veas corre sangue mallorquino.
Que ben.
Onde vive?
Morreu cando eu tiña dezaoito anos e Valeria dez.
Síntoo.
E teu pai?
O meu non estaba moi presente. O de Valeria menos.
Ela tívome a min.
Admírote.
Criar unha nena con só 18 anos…
Polo menos nunca me chamou "mamá".
Que fácil. Mira.
Vou.
Mi amor.
Por fin.
Ola.
Como é que non sei nada de ti? Fun ao hotel e non estabas.
Estaba preocupada. Todo ben?
- Moi ben. Moito choio. - Estás pálido.
- Si, pero estou ben. - Tranquilo.
- Ola. - Ola.
Reservei un cuarto no Mirabelle.
Estasme ignorando?
Acabouse, Bea.
Que? Que lle vou facer?
Que lle vas facer?
Bea, por favor. Para de vir por aquí seguido.
Ou queres que chame a policía?
Como? Era a muller dos teus soños e agora quéresme denunciar?
Non. Vamos.
- É a muller coa que saías? - Coa que sae.
A puta acosadora da que che falei.
Que acabas de dicir?
- Acosadora. - Que acabas…?
- Que estás facendo? - Contrólate!
Merda. Non pode ser.
- Manu… - Non pasa nada.
Perdón.
- O mercado en Palma. - Grazas, Lilli.
Lembras? Compráchesmos ti. Eramos felices.
Dás vergonza.
Vaite!
Quen é?
- Vale, quen é esa muller? - Unha ex. Todos temos algún.
Ala.
Isto tamén é do tío de Manu?
Non. É de alugueiro.
Ah. E canto pagades ao mes?
Tes a neveira chea, se tes fame.
Necesitas roupa?
Vaia selección.
Escolle. Branco ou negro.
É moi minimalista.
Coma un cuarto de hotel.
É o que pasa cando tes un pai meticuloso.
Tom.
Case me perdo.
Estaba bo?
- Non cociño moito. - Eu tamén pido por teléfono.
Gústache isto?
Si, é bonito.
"Bonito." Hai quen daría moito por vivir nunha propiedade coma esa.
Ese é o soño de miña irmá. Quere comprala.
Pero eu non me vexo vivindo aquí a longo prazo.
Os veciños estarían encantados.
Ai, si? Que veciños?
Eu. Só estou eu.
Grazas.
Como acaba aquí un rapaz alemán?
Como acaba un rapaz alemán en Mallorca?
Meu pai traballaba aquí. Un día volvemos para Alemaña.
Meu pai afundiuse e arrastrou a toda a familia con el.
Por iso marchei da casa moi novo, con… 16.
Non aturaba os seus cambios de humor.
Se quedas atrapado no pasado,
se te agarras demasiado forte a el,
pode ser moi perigoso.
Eu son máis de romper con todo. Empezar de cero nun lugar novo.
Pero volviches.
É un interrogatorio?
Gústame saber con quen ando.
Non é moito máis interesante non sabelo?
Tamén é máis perigoso.
Quedaramos para hoxe?
Bo día.
Como vai a cousa? Vai ou non vai?
Ou non dás feito?
Fago o que teño que facer.
Hoxe quedei cos investidores.
Queren a compravenda asinada. Pero iso xa o sabes.
Está claro que estás traballando moi duro.
Cada muller é diferente.
Se o dás feito máis rápido, faino ti.
Moi chistoso.
Se non vexo resultados pronto, mando alguén con menos chispa.
O almorzo! Aquí están as vosas ensaimadas favoritas.
Interrompo?
Só lle estou lembrando a Tom por que ten este traballo.
Vale. E…?
Sábelo?
Nick…
Debías confiar en min.
Si?
Si. Quería saber cal é o valor catastral do terreo.
Si, claro que lle envío unha copia do meu DNI.
Gustaríame sabelo o antes posible.
Si, claro.
Vale. Grazas.
- A onde? - Veña, é unha sorpresa.
- Non! Non se pode! - Por?
Cóllea!
Ollo, que queima.
Grazas.
Preocúpate algo.
Unha propiedade.
Miña irmá e eu herdamos unha propiedade e ela quere vendela.
Pero ti non.
Complicado.
Pero é bo momento para vender.
Túa irmá parece que ten bo ollo.
Miña irmá está namorada, máis nada.
Iso ten algo de malo?
Non.
Pero non o coñezo.
Pide unha oferta non vinculante.
Eu coñezo alguén. Pódovos poñer en contacto.
Si. Xa che direi algo.
Acabo de ver alguén coa que teño que falar.
Chámote.
Ata logo.
Tola!
- Ola. - Ola.
Estou buscando a Manu Chassée.
Pasaba por aquí e quería saudalo.
Non o coñezo.
O xerente do hotel.
Síntoo, pero a nosa xerente é Laura Esteban.
Vale. Grazas.
Que sabes realmente de Manu?
Descubrín que non traballa no Hotel Mirabelle.
Nin sabían o seu nome.
Vin a muller aquela. Bea.
Foi casualidade total. Estaba eu…
Vale, e se el non vai tan en serio coma ti?
A ti que che pasa?
Preocúpame que te estea usando.
- Estás celosa? - O que?
Non… Preocúpame…
Polas túas relacións desastrosas?
É mal momento?
Ao contrario.
Moi ben. O que quería dicir hoxe á mañá, antes de que…
nos interrompesen…
é que vos quería invitar á noite.
Alí estaremos.
Moi ben. Alégrome.
- A onde vas? - Ao baño.
Entón que, Lilli?
É certo que te atopaches con Bea no centro?
Pois si. E sabes o que?
Impórtame unha merda a túa vida amorosa, pero miña irmá é cousa miña.
Bea e eu saímos xuntos, si, pero antes de eu coñecer a Valeria.
Foi algo breve.
E o teu traballo?
- Xa sei. - Eu tamén.
Estiven no hotel e nin oíran falar de ti.
Despedíronme.
Entrou un investidor novo e o primeiro sempre é recortar custos.
Xa sabes como vai, non?
E non, non llo dixen a Valeria, para que non se preocupase, e…
Entendes?
Entón estás sen traballo?
É temporada alta en Palma, carallo.
Boto unha man onde me necesitan. Ola.
- Ei. Seica imos ser veciños pronto. - Si. Manu.
- Tom. Encantado. - Igualmente.
É incrible o que fixeches aquí en tan pouco tempo.
- Moitas grazas. - En serio.
Grazas.
Polos amigos novos.
Hostia, o bolso!
Parádeo!
O meu bolso!
Ei, para!
Para!
Que pasa?
- Fuxiu. - Merda.
- Estás ferido? - Estás ben?
Chamo un médico. Lilli.
- Todo ben. - Grazas.
Todo ben.
- Manu está ben. Vaille curar rápido. - Vale.
Grazas.
Por traernos no coche, polo teu médico e por todo.
Eu non me preocuparía por eses dous.
E estás tan seguro porque…
Quérense.
E ás veces vale a pena arriscarse por alguén.
Ei.
Mi ma. Doe moito?
- Non, todo ben. Non é nada. - Ven.
Síntoo, pero teño que volver. Adeus.
Queriamos estar sós, Lilli.
Vale.
- Que te poñas ben. - Grazas.
- E grazas outra vez pola axuda. - Non foi nada.
Chegaches.
É que…
quería verte e vin ata aquí e logo…
Estaba pensando…
Agora non.
Agora?
A taxadora que me comentaras podería vir ver a propiedade de miña nai?
Grazas.
A ver. A ruína é un edificio protexido e non pode demolerse.
Iso desvaloriza moito a propiedade.
Pero precisamente por iso ten o seu encanto.
Pero non se pode facer moito coa caseta. Sen auga, sen electricidade…
É practicamente imposible construír aquí.
- Que lle ofreceu o señor Unterwalt? - 900 000.
Un bo prezo! Pero neste caso equivocouse.
Eu calculo que, con todo… uns 700 000.
Síntollo.
Vale.
Envíame a factura?
Todo ben, non te preocupes. Débolle unha.
- Grazas. - De nada. Adeus.
Adeus.
Un golpe de realidade.
Pois si.
Ti que cres?
É precioso.
Xa.
Pero Penélope ten razón. A propiedade é difícil de vender.
Coa boa oferta que tedes, eu non o dubidaría.
E tampouco lle dades uso.
Con esa enerxía, Valeria constrúe algo en nada.
Con ou sen Manu.
Coma ti.
Meus pais non tiñan un bosque á beira do mar.
Ven. Quéroche ensinar unha cousa.
Lilli!
Ai, carallo.
- Ola. - Ola. Que tal todo? Como está Manu?
Todo ben?
Non… todo ben, si. Xa volve haber auga.
Estiven… pensando.
Quero que ti sexas feliz e eu estou lista para volver empezar.
Veña, vendemos.
Ben! Non te vas arrepentir. Xúrocho, Lilli. Grazas.
- Témolo que celebrar, si? - Si!
- Manu! - Que foi?
Manu… Vendemos!
Ben!
Esta rosca está máis dura que a miña.
Bos días. Arranxaron a tubaxe?
Si, claro, señora.
Ah, estupendo!
Que pasou?
Non sei.
A tubaxe non está corroída.
Parece que foi manipulada.
Manipulada?
Vale.
Como vos coñecestes?
Por unha app, o ano pasado.
Eu tampouco cría niso,
pero unha amiga díxome que agora a xente se coñece así.
Non mo tomes a mal, pero…
pensabas que Manu te quería?
Non o estou a imaxinar.
Mira. Eramos felices.
- Iamos comprar unha propiedade. - Unha propiedade?
Tommy!
Está feito! Van vender!
Que che dicía eu? Van vender! Somos a hostia!
Xa. Como ti es un negado, tócame a min meterme na merda.
É de tolos. É coma ser actor.
Pero con máis sexo.
A tía Albertina sempre me chamaba "o meu pequeno Antonio Banderas".
- Ola! - Si, es cuspidiño. Vaite foder.
"Mírame, bomba."
Estás mal da cabeza, macho?
Que?
Nick está ben nervioso, non?
Se queres ser bo de verdade, "Antonio",
terás que actuar con máis cabeza.
E a cabeza só funciona se non te namoras.
Non hai perigo ningún, Tom.
Encantado de librarme de Valeria. O único bo dela eran as tetas.
Queres calar a puta boca?
Hostia! Ti toleaches?
Non me volvas tocar!
Lilli, non sei se entendes o contenta que estou con isto.
E onde vai Tom?
Seguro que non tarda.
- Ai, mi amor. Coidado, por favor… - Perdón.
Coidado co brazo.
- Saúde. - Saúde.
Saúde.
Lilli, que fai ela aquí?
Que foi dos cartos que lle deches a Manu?
Xa o sabes, Lilli. Foi o depósito para a casa.
Os cartos lévalos ti, non?
Houbo que mandarlle algo á irmá. Para operarse.
Valeria, España ten un sistema sanitario público moi bo.
- Pero vive nos EUA. - Xa, en Wisconsin.
Wisconsin, si. A min díxome o mesmo.
Necesitaba cartos por complicacións no hospital.
- Esa irmá existe? - Estás…?
"Estás celosa?"
Valeria, non te quere.
Ten cinco ou seis mulleres máis.
É un puto estafador de Tinder.
Bravo, carallo. Vaia imaxinación!
Sabes o que? Dásme pena, de verdade.
Pero non podes vir aquí a contar mentiras do meu prometido
e a reunirte en segredo con miña irmá. Que será o próximo?
Vaite e deixa a miña familia en paz!
Escribiume isto hai dous meses. Xa estabades xuntos, non?
"Mi sexy niña, moito estraño as nosas noites picantes."
"Non podo vivir sen ti."
"E estouche agradecido por axudares a nosa familia."
Gastei a miña póliza do seguro de vida en ti.
E que recibín a cambio?
Esta ferralla?
Por favor, non.
Arre demo.
Quérote.
Quérote, mi amor.
Bea…
o amor non se pode forzar.
Ven, mi amor.
En serio?
Non vaias con el, Valeria.
Tranquila.
Enténdoa.
Eu non o entendo.
Xa. Pensas: "Isto a min non me pasaba."
Vale, pero algo hai que facer. Denunciámolo. Imos á policía.
Por que non?
Xa o intentei, pero querían saber…
que e como e cando e onde e…
A dor non se pode demostrar.
Avisábanme todos.
"Es unha inxenua. Ten 12 anos menos ca ti. Es moito máis vella."
Que vergonza.
Que parva.
Que vas facer agora?
INMOBILIARIA DE MALLORCA
Ola.
Necesita axuda?
Quería falar con Nick Unterwalt.
Desculpe, está nun evento familiar importante.
Ah, xa, eu tamén vou ir despois.
Non quería molestalo alí con negocios.
Viña para que me ensinase algunha propiedade.
- En fin… - Seguro que podo axudar eu.
- Ai, si? - Si.
Este é o primeiro bloque.
Pode miralo con calma.
Grazas.
Ah, mira. Nesta estou vivindo eu. Miña irmá está pensando en comprala.
Esas normalmente alúganse para grandes eventos.
Pero non están á venda.
É dun home maior francés?
Non. Dun empresario e do seu marido.
Son de Stuttgart.
- Desculpe. - Claro, sen problema.
Nick Unterwalt, inmobiliaria.
Grazas, adeus.
Que necesitaba?
Ás 10:00 vaille ben?
Perfecto. Ata esa hora. Adeus.
A que é unha preciosidade?
Si. Cando…? Cando o van construír?
Pronto. Os investidores xa deron luz verde.
Viu algo do seu gusto?
Non. Creo que terei que volver falar con Nick en persoa.
Escolleron un sitio fantástico, en Valldemossa.
- O máis bonito da illa. - Ben seguro.
Axúdeme a refrescar a memoria.
Son malísima cos números e as rúas.
Carrer Valldemossa, 12.
Iso.
Moitas grazas.
Alguén quere xogar á piñata?
Vamos!
Ola! Traio flores para a festa.
- Bos días. - Bos días.
O bolso, por favor.
Si.
Teño que cacheala.
Vale, pode pasar. Grazas.
Grazas.
Onde van os demais?
Ten invitación?
- E ti es…? - Un xinete salvaxe!
Si.
Hoxe a miña filla fai oito anos. Pídolle que…
Non pode investir no que non é seu.
Lilli! Que sorpresa!
Que amable pasar a saudar.
E que considerada, pensar na nai no aniversario da filla.
Perdón por aparecer así…
Cariño, vas mirar que fan meus pais?
Claro.
Ti, Óscar, vai buscar a túa irmá.
Ven.
Imos por Valeria. Xa chegou.
- Ai, si? - Si.
Teño que controlalo todo.
Xa dubido quen está de aniversario: Soledad ou o meu home.
Ola.
Acabo de ofrecerlles a Manu e Valeria que fagan a voda aquí.
O xardín é perfecto para iso. Manu é practicamente da familia.
E agora Valeria tamén.
Ai!
Hora da torta! Desculpádeme.
Escoitaches as mensaxes?
Non. Nin as vou escoitar agora.
Vale, mírame! Non me ignores!
Ei, Lilli, cando vas marchar da illa?
Queres que marche?
Vale.
- Parabéns para ti. - Chachachá!
Parabéns para ti.
Parabéns, Soledad.
Parabéns para ti.
Moitos parabéns.
Grazas, Tom!
Que?
Grazas, Tom.
Cariño, bótaslle un ollo á grella?
Claro.
Que fas aquí?
Marcha xa, por favor.
Si? Por que? Non quero perder esta festaza familiar.
E contigo de padriño!
Que é iso do resort de benestar na nosa propiedade?
Non é gran cousa. Esa matogueira non se vendería nin como xardín das fadas.
Como auditora, debías sabelo.
Ese terreo vale moito máis que os teus 900 000.
Pero nin iso pensabas pagar, non?
Igual metendo no paquete a praia privada.
Seica se pasa moi ben alí.
Non podes facer plans sobre unha propiedade que non é túa.
Calma. Xa teño unha sinatura.
Voute denunciar!
- Oe, eu quero unha. - Vamos!
- Grazas. - Grazas.
Veña, grazas.
O principio vai ben, pero logo hai que cambiar todo.
Mira o que escribe. Mira.
- Que pasa? - Unha carreira.
Un, dous, tres!
Sodes demasiado rápidos para min!
Onde…? O do principio significa… Non, non. "Só penso niso."
"Só penso nas nosas noites picantes."
Telo que escribir aquí. Non é tan difícil.
- "Mein Liebling." Sabes o que é? - Non.
Pois é "a miña favorita".
Ola, amor. Todo ben?
Vou.
Non, para.
CONTACTOS PRIVADOS
Lilli!
Durmiches algunha vez nesa cama? Probablemente non.
- Puxécheste cómoda. - Na discoteca, a primeira noite.
Sabías quen era.
O do balcón foi unha boa xogada. Iso onde se aprende?
E isto. Un expediente completo. Lilli Funke, ben investigada.
E eu…
caín na trampa.
Non era todo mentira.
Non tes nada máis que dicir?
Veña, quero que me ensines.
Facédelo así, non?
Agora poste tímido?
Fodiches en quen non debías.
Lilli…
Eu tómoo só.
Típico dos homes. Dar un cadeliño de regalo.
E quen acaba cargando con el?
A nai.
Senta.
Por favor.
Nin che pasara pola cabeza.
Axuda que o teu home sexa un axente inmobiliario influente.
É asombroso
cantas mulleres apagan o cerebro cando un home as seduce.
Non?
Asina o contrato.
Xa. E logo ti e túa irmá liscades da miña illa.
"Mi sexy niña, moito estraño as nosas noites picantes."
"Meu amor, non podo vivir sen ti."
"Grazas por axudares a nosa familia."
Manu aínda é un principiante.
Pensaba formalo máis, pero túa irmá non tiña ciencia ningunha.
Non che vai saír ben.
Valeria é moi testana. Non a dou apartado de Manu.
Ti tranquila. Unha chamada e Manu desaparece.
Que foi dos cartos que lle deu a Manu?
Esfumáronse.
Ela investiu nun soño.
Un soño dos caros.
A decisión é túa.
Bea?
Perdoa por entrar así. A porta estaba aberta.
Bea?
Nunca atopo as chaves do coche.
Ah, si.
Cando Tom chegou á illa, vivía no seu coche
soñando cunha vida mellor.
O Tom que ti coñeces…
creeino eu.
Lilli…
non me subestimes.
Ei, que pasou?
- Perdoa, Lilli. - Non pasa nada. Estou aquí.
Que vas facer?
Estamos investigando un suicidio.
Non está.
O número marcado non está dispoñible.
- Hostia xa! - Valeria,
xa non queda nada. Imos coller un avión á casa.
Manu esfumouse.
El esfumaríase, pero…
Non.
Si.
Onde vai o meu prometido?
Que fas aquí?
Que pasou?
Bea está morta.
Valeria atopouna na bañeira.
A policía di que foi un suicidio.
- Síntoo. - Lévanos onda Manu agora mesmo.
Aínda non o entendestes? Tedes que marchar.
Destruídes as mulleres coa vosa avaricia.
Cando lle dixen de ir á policía, dixo: "Ninguén me vai crer."
"A dor non se pode demostrar."
Non se vai librar tan facilmente.
Sei onde vai estar Manu mañá.
Lévovos eu.
Pero por agora quedade aquí. Valeria está en choque.
Como me atopaches?
Ah, xa.
É teu?
Non. É abandonado.
Este é o que vén máis a miúdo.
Chegou por hoxe.
Tedes todos unha casa ideal? É o trato con Nick e Girasol?
Un anaco de paraíso a cambio da vosa alma?
Non te quería volver ver.
- Pero agora que te teño diante… - Pregunta.
A tubaxe rebentada do xardín?
- Fun eu. - O roubo do bolso?
Tamén.
Girasol ten razón. Si que es bo.
Perdóame.
Vamos, rapaces, rápido. Os sofás, todo. Pero que é isto?
Non quero nin unha mancha no cristal, entendes?
Pero… por favor.
- Como está? - Como está, señor?
Girasol!
Lémbroche que teño unha reunión cos investidores e necesito a sinatura?
Mi amor.
Tiñas que facer unha cousa. Só unha.
- A túa parte descontrolouse. - Que?
Xa non confías en min? Reláxate.
Papá, mira!
Vou levar os nenos para a casa. E ti vas conseguir a firma.
Aí está.
Espera.
Que rápida!
- Vivo aquí ao lado. - Si?
Non cambiamos?
- Non, vai ben. - Non? Vale.
Acabouse. Non, teño que facelo eu soa.
Vale.
Non pasa nada, só digo…
Impórtame unha puta merda!
A primeira vez que nos vimos…
foi de verdade.
- Non era parte do traballo. - Estafar mulleres non é un "traballo".
Onde está?
Vale?
Valeria!
NOTIFICACIÓN
Hostia.
- Que fas? - Sei onde están. Monta.
- Onde vai Valeria? - Que montes! Xa!
Tom.
Hostia!
Ei!
- Non! - Toleastes todos ou que?
Moito ten que aprender de ti.
Sei que é un chisco…
dramático pedirche que veñas ata aquí.
Pero contigo teño que excederme para que entendas.
Por fin fixeches algo ti soíño.
A golpe de pistola, coma un chulo adolescente.
Girasol prometeume unha casa.
Xa.
A min tamén.
Sabes o segredo para que unha estafa saia ben?
Un bo estafador…
sabe que é o que máis desexas.
E, no momento preciso…
entrégacho.
Vale! Corre!
Chamáchelos ti?
A pistola. Perdín a pistola.
Quieta! Acabouse!
Mans en alto!
Un secuestro si que o toman en serio.
Necesitan unha testemuña.
Voume entregar.
UN ANO MÁIS TARDE
Grazas.
Desculpe, de que hora a que hora serven o almorzo?
Lilli, teño todo ocupado para tres meses. É unha pasada!
Ola.
Grazas.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández