Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sprawdź to.
Kolego!
- Sekundę. - Kelner!
- Już idę. - Kelner!
Zaraz przyjdę.
Witam, jak się państwo mają?
Poproszę gulasz feijoada.
Oczywiście. To nasza specjalność.
Tylko bez plasterków pomarańczy.
Nie pasują do feijoady.
Pasują. Zawsze się je dodaje. Ale możemy nie dodać.
- I bez paio. - Feijoada bez paio?
I świńskich uszu też proszę nie dodawać.
Dobrze, tyle że nie będzie to już feijoada,
tylko zwykła zupa fasolowa. Ale jasne, żaden problem.
- Dziękuję. I proszę się uwinąć. - Sorriso!
Pomóż mi.
Trzykrotny pracownik miesiąca, a tak mnie zostawia?
Wygrałem, bo jestem jedynym pracownikiem.
A Mariana?
Gdzie ona w ogóle jest?
Ma przerwę obiadową.
Mariana ma przerwę obiadową, szefie.
Właśnie to powiedziała. Nie jestem głuchy.
Tata?
Cześć, skarbie.
Patrzyłem, jak grasz, jak trzymasz smyczek,
jak przechylasz główkę…
Przypominasz mamę.
Kiedy gram, mniej za nią tęsknię.
Jesteś tak zdolna jak ona.
Dziękuję.
Ale musisz zejść. W barze jest tłum.
Uczę się do egzaminu do Konserwatorium Paryskiego.
Przerwa obiadowa minęła, skarbie.
- Jadłaś? - Tak.
To chodźmy.
Najpierw praca, potem zabawa.
Muzyka będzie moją pracą.
Oczywiście.
Ale teraz musimy iść na dół.
Chodźmy.
- A to? - Prawie zapomniałam.
Dajesz!
- Dawaj, młody! - Patrz!
Rewelka!
Ekstra.
Jest i Mariana.
- Cześć, Joana. - Co tam?
Jadłaś?
Idę po rachunek z dwójki.
- Dawaj! - Super!
Podjadaj, jak będziesz pracować.
Dzięki.
Tato?
Tak, skarbie?
Czemu Felipinho nie pracuje?
Ćwiczy jakieś układy taneczne.
Chce zarobić na tym TokToku czy TukTuku.
Ty chcesz grać, a on tańczyć.
Czyli on może robić to, co fajne.
Pogadaj z jego matką. Ja nie uważam, że to coś fajnego.
Pewnego dnia będzie musiał znaleźć prawdziwą pracę.
TAK JAKBY RODZINA
Vinícius, twoja drużyna spadnie z ligi.
Dzień dobry.
Nigdy nie widziałem Mariany tak zadowolonej w pracy.
Jestem szczęśliwa.
I zestresowana. Muszę zdać ten egzamin.
- Kiedy? - W piątek.
Gram przed komisją i przed publicznością. Chcę, żebyś był. Z pewnego powodu.
Z jakiego?
Niespodzianka. Zobaczysz na miejscu.
Ale to bardzo ważne, żebyś przyszedł.
Obiecuję.
Dziękuję.
Gdzie Otávio? Nigdzie go nie widzę.
Brawo, Mariana!
Doskonale!
Brawo!
Próbowałem, ale w barze były tłumy.
Przestań przepraszać. Idź już.
Najważniejsze, że masz, co chciałaś.
Czy to ważne? Nie było cię przy mnie.
Zawsze jestem przy tobie.
To trzeba było przyjść.
Próbowałem.
Wystarczy, tato!
Wystarczy.
Wiem, próbowałeś.
Ważne, że się dostałam.
Musisz poszukać kogoś na moje miejsce. Wyjeżdżam do Paryża.
Tak po prostu?
Wyjeżdżasz do Paryża i zostawiasz wszystko, co tu stworzyliśmy?
- Tak łatwo ci to przychodzi? - Spełniam marzenie.
Mogłaś marzyć, bo miałaś dach nad głową,
jedzenie na stole, szkołę…
A dał ci to ten bar.
Bar, który miałaś odziedziczyć,
który mogłaś przekształcić we franczyzę,
ale ty postanowiłaś to wszystko odrzucić.
- Nieprawda. - Prawda.
Niczego nie odrzucam. Bar to twoje marzenie.
Ja mam swoje.
Kocham muzykę. Zostałam przyjęta do jednej z najlepszych szkół na świecie.
Dobra. Muszę się pakować. Wyjeżdżam za dwa tygodnie.
Wyjeżdżasz za dwa tygodnie?
Tak.
Mariana.
Spełniaj swoje marzenia.
Super.
Ale coś ci powiem.
Jeśli ci nie wyjdzie,
nie dzwoń do mnie.
Dobrze, tato.
- Cześć. Baw się dobrze. - Pewnie.
Powodzenia.
Cześć, Joana.
Skarbie…
Będziemy w kontakcie.
Kocham cię, tato.
Kochanie.
3 LATA PÓŹNIEJ
Joana!
Mari!
- Co? - Przyjeżdża.
Mari przyjeżdża!
Wspaniale!
Może znowu się do siebie zbliżycie.
Może tym razem zostanie.
Myślisz, że chce?
Pewnie za nami tęskni.
- Na pewno tęskni za moją feijoadą. - Jasne.
Ale myśl o jej marzeniach. Nie o tym, co ty jej wymarzyłeś.
Teraz będę ją wspierał we wszystkim, czego zapragnie.
- Tak. - Zrobię wszystko, żeby została.
Dziękuję, kochanie.
Kochanie.
- Ślicznie wyglądasz. - Dzięki.
- Mari! - Joana!
- Tak tęskniłam. Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
Cześć!
Spójrz na bar.
Pokaż jej szyld.
Piękny. Zmieniłeś nazwę?
- Na rodzinną. - Mamy dekoracje.
WITAJ, MARI
Co słychać?
Spójrz, jaki masz cudowny bar, Mari.
Piękny, prawda? Wyremontowany.
To twój bar, nie mój.
Nasz, skarbie.
Mamy małą scenę.
Gdy podczas pracy zachce ci się grać,
łap za skrzypce i…
Przede wszystkim muszę wam coś powiedzieć.
Tata nie może się doczekać.
Będę cię wspierał we wszystkim, cokolwiek to jest.
We wszystkim.
W Paryżu…
Zakochałam się.
I biorę ślub.
Ma na imię Miguel.
Miguel po francuski to „Migu”?
Nie jest Francuzem.
To Argentyńczyk.
O fuj.
Gratuluję!
Grajcie!
Czy ja dobrze zrozumiałem?
Wychodzisz za Argentyńczyka o imieniu Miguel?
- Tak. - I zostajecie w Europie?
Najpierw jedziemy na rodzinną wycieczkę. Rodzice Miguela mają hotel w Bariloche.
O rany.
Zaprosili nas, żeby rodziny się poznały.
To piękne argentyńskie miasto.
Zjecie pyszne jedzenie i zobaczycie śnieg.
- Śnieg mam w lodówce. - To dla mnie ważne.
Szefie?
Barem ja się zajmę.
Znają mnie.
Czemu grają tango? Kto im kazał?
- Źle się… - Uczcijmy to. Zjedzmy feijoadę.
Tak dawno tego nie jadłam.
- Gdzie talerze? - Tutaj.
- Nie mogę… - Przyniosę talerze.
Sorriso, gdzie talerze?
- Już przynoszę. - Tato, serio?
Ja tylko sprawdzam, czy jest czysto.
Weź się w garść, Otávio.
Nie pojadę do żadnej Argentyny. Dość mamy Argentyńczyków w Búzios.
Kupiliśmy bilety za mile.
Słuchaj Joany, tato. Podróż do Bariloche wyjdzie taniej niż do Búzios.
Nigdzie nie lecę.
Odmawiam udziału w tej wycieczce.
Wciąż nie wiem, jak ci się udało zaciągnąć mnie na pokład.
Nie jedzcie tego.
To szynka czy celofan? Na litość boską.
- Tato. - Mówiłaś, że jedzenie mają dobre.
Nieźle się zaczyna.
Myślicie, że znajdę tam pingwina i będę mógł go sfilmować?
- Może być z tego viral. - Tak, synku.
Pomieszało mu się od wysokości.
Powiem ci coś, skarbie.
Ja wciąż…
Wciąż nie mogę uwierzyć, że wychodzisz za mąż. Naprawdę.
Ale jak obiecałem, będę wspierał każdą twoją decyzję.
Dziękuję.
Zrobię wszystko, co tylko zechcesz.
Po prostu bądź moim tatą.
Nic więcej.
Twój tata musi się nauczyć pakować. Nie zabrał kurtki.
Spójrz na niego.
Ja nie marznę.
Jestem z wietrznego Niterói.
Kochanie, naprawdę,
to zimno zwyczajnie dowodzi,
że kryzys klimatyczny to nie bujda.
W Argentynie wciąż szaleje El Niño. Lub La Niña. Nie pamiętam.
Niño czy Niña, jakie znaczenie ma rodzaj,
kiedy odmrażam sobie pośladki?
Przestaniesz być taki uparty. Nie martw. Dam ci coś.
Miguel!
Kochanie!
Dobrze cię widzieć.
- Jak minęła podróż? - Dobrze.
Moi rodzice. Héctor i Norma.
- Miło mi. - Mnie również.
Dzień dobry.
- Norma. - Mariana.
Twój teść to Argentyńczyk. Nikt nie jest doskonały.
Miło was poznać. A to moja rodzina.
Joana, żona mojego taty.
Felipinho, przybrany brat.
A to…
jest…
To mój tata.
- Otávio. - Huj ho!
Otávio. Przyjemnie mi.
Mucho gusto was poznać.
Nie wiedziałam, że mój mąż to taki poliglota.
Możemy mówić po portugalsku.
Nie ma problemu.
Tutaj na każdym kroku człowiek wpada na Brazylijczyków.
Mówi po portugalsku jak ja po hiszpańsku.
W Bariloche jest tylu Brazylijczyków,
że portugalski sam wchodzi do głowy.
Ja z kolei też trochę znam Argentyńczyków, bo jestem surferem.
Kiedy jeździłem do Florianópolis,
w wodzie było wielu Argentyńczyków
i musieliśmy surfować po nich.
Pływało tam tak dużo argentyńskich głów, że aż…
podskakiwaliśmy jak na kocich łbach.
Lubię twoje poczucie humoru, otário.
- Co? - Nie.
Ma na imię Otávio.
Przez „V”. Pamiętasz?
- Otávio. - Właśnie.
Czemu jest niemiły?
Oni często mylą V i B.
Nie zamienił B na V ani V na B, tylko V na R.
- „Otário” znaczy głupi. - Wybacz, otário.
Otávio.
Znowu to zrobił.
No to chłodźmy.
Chłodźmy?
- Powiem ci coś… - Przynajmniej jest ci ciepło.
Już go nie lubię.
Uwaga!
To centrum rozrywkowe.
Architektoniczny kompleks. Budynki otaczają plac.
Jak Petrópolis.
Tam czarujący widok na jezioro Nahuel Huapi.
Przypomina rzekę Piraí.
Mówiłeś, że jest pięknie, ale nie sądziłam, że aż tak!
Wiesz, czemu śnieg jest wyjątkowy, Mariano?
Czemu?
Bo to doskonała metafora człowieka.
Każdy człowiek,
tak jak każdy płatek śniegu, jest inny od pozostałych.
Poeta?
Poezja?
Piękne. Bardzo mi się podobało.
Mieliśmy najgorsze miejsca.
Witamy w hotelu rodziny Martín.
Pięknie tu jest.
Pozwólcie, że wam przedstawię Pablita.
Pablinho.
To nasz konsjerż.
Pablito!
Nie wziąłeś mojego bagażu.
Za chwilkę.
Jedną rękę ma wolną, mógłby…
Podoba ci się hotel?
Zbudował go mój dziadek.
Piękna historia.
Wejdziemy do środka? Tu jest trochę zimno.
Pogadamy o tym później.
Będę w środku.
Otávio!
Kochanie, włączę grzejnik, skoro już się przekonałeś, że jest zimno.
Dziękuję.
Sądziłem, że Argentyńczycy podbiją Búzios i Santa Catarinę.
Nie sądziłem, że ukradną mi córkę.
Nie wierzę, że zebraliśmy razem nasze rodziny.
Kochanie.
Jeszcze nie ogłaszajmy sukcesu.
Mój tata jest trudny.
Nie mów tak.
Lubię go.
Ja lubię twojego. Mogę z nim o wszystkim pogadać.
Ze swoim tak bym nie mogła.
Z moim tatą można pogadać o wszystkim, o ile mówi głównie on.
Co za dramat. Ten hotelarz gada non stop i się wymądrza na temat historii!
Przynajmniej się czegoś dowiemy.
A ty jesteś nieznośny.
- Hej! - Co?
Trzymasz z nimi.
Zostałem sam.
Co zrobiłem w poprzednim wcieleniu, że na to zasłużyłem?
Popełniłeś wiele błędów.
Teraz jesteś tu dla Mari.
Zadbajmy, żeby była szczęśliwa.
Masz rację.
Ten grzejnik jest chyba popsuty.
Już się pocę. Jest za gorąco.
Pot mi cieknie po plecach i spływa do tyłka.
- Otávio? - Wydaje mi się, że go zepsułaś.
Było ci zimno, to włączyłam. Radź sobie.
Dzieńdoberek.
Mówi Otávio.
Mam kłopot w pokoju.
Grzejnik się popsuł.
Za chwilkę.
I co?
Powiedział „za chwilkę” i się rozłączył.
Ale fajnie.
Chcę poznać swoją synową.
Mariana, opowiedz o sobie.
Chcę się dowiedzieć, jak się poznaliście z Miguelem.
Ja też.
Na Tinderze?
Nie.
Poznaliśmy się w konserwatorium. Graliśmy razem.
To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Gdy usłyszałem, jak gra, z miejsca się zakochałem.
Przejdźmy od razu do sedna.
Gdzie będziecie mieszkać?
Też miałem o to spytać.
Gdzie zamieszkacie?
W Europie.
Tam jest zimno.
Tutaj też.
Czy mówiłem, że jak jest zimno, to jest fajnie? Nie.
- Tato. - W Brazylii jest ciepło cały rok.
Wybacz, Otávio,
ale Argentyna ma znacznie łagodniejszy klimat.
Mamy wino malbec, Messiego, Bombonerę, steki chorizo,
dulce de leche, a Miguel musi się zająć tym hotelem.
To logiczne.
Powiem ci coś.
Dobrze zacząłeś tę rozmowę.
Argentyna istotnie ma słaby klimat.
Brazylia ma dulce de leche dzięki Minas Gerais.
A malbeca kupujemy w supermarkecie.
Nasze są plaże, karnawał, futbol, Pelé. Brazylia jest lepsza.
Mariana odziedziczy gastronomiczne imperium,
które jej zostawię.
Nie zamieszkamy w Argentynie ani w Brazylii.
W Europie jest więcej możliwości.
Bez względu na to, gdzie zamieszkacie,
obie rodzinny powinny
uczcić wasz związek.
Widzę, że z drugą teściową myślimy podobnie.
Oczywiście. Powinniśmy to uczcić.
Otávio,
one mają rację.
Urządźmy uroczystą kolację.
Znów? Za dużo jedzą.
- W specjalnym miejscu. - Cześć.
Pozwólcie, że wam przedstawię Carol.
Cześć!
Jest odpowiedzialna za naszą wspaniałą kartę win.
Dziękuję.
Serdecznie was witam w hotelu.
Mam nadzieję, że przypadną wam do gustu nasze fantastyczne wina.
- Ty jesteś fantastyczna. - Dzięki.
Chłopcze, dzieli cię od niej długa droga. I to zaśnieżona droga.
Skoro tobie udało się uwieść moją mamę…
Znam Carol od dziecka.
Tak.
Z Miguelem byli kiedyś parą.
Tak. Miguel!
Co słychać?
- Cześć. - Cześć.
Mariana, Carol.
Bardzo chciałam cię poznać.
Zwłaszcza kiedy dowiedziałam się, że jesteś muzyką i Brazylijką.
Rzeczywiście. Jestem i tym, i tym.
Brazylijką i muzyczką.
Niezręcznie się zrobiło.
Jakby ktoś się spierdział w kościele.
Umówiłem się, że przedstawię Marianie swoich znajomych.
Idziecie na imprezę?
Tak.
- To chodźmy. - Jasne.
Nie mówiłeś, że twoja była pracuje u twoich rodziców
i jest tak ładna.
Ty jesteś ładna.
To moja przeszłość.
Mam nadzieję.
Nasze życie jest teraz. Stworzymy je razem.
- Zatańczymy? - Tak.
Co słychać?
Mogę cię prosić?
Poproszę mleko odtłuszczone.
Za chwilkę.
Okej.
Nie przyniesie tego mleka.
Usiądę.
Mleko pomaga z rana. Działa jak probiotyk.
- Co dziś mamy w programie? - Ktoś tu się cieszy.
Na wycieczce lepiej się cieszyć, niż narzekać.
Pojedziemy na Cerro Catedral.
Rozumiem.
Nie leciałem taki kawał, żeby oglądać kościół.
Cerro Catedral to ośrodek narciarski.
Jeździsz na nartach?
- Nie. - Surfuję.
A kto surfuje, da radę jeździć na wszystkim.
To nieprawda.
- Prawda. - Jasne.
Otávio, muszę skoczyć do miasta. Chcesz jechać ze mną?
Pomogę ci kupić zimowe ubrania.
A z tymi coś jest nie tak?
Ubrania Joany są bardzo ładne.
Wiem. Żartuję.
Ale dopiero przyjechałem. Nie mam ochoty na zakupy.
To może opowiem o historii hotelu?
Chodźmy na zakupy!
- Na zakupy. - Dobra.
Słuchaj, Miguel.
Wiesz, że Brazylijczykowi trudno jest zaufać Argentyńczykom.
- Zwłaszcza brazylijskiemu ojcu. - Wiem. Ale mnie możesz zaufać.
To mój teść.
Z Brazylii.
- Teść? - Tak.
Grubo.
Co za cham! Wyzywa mnie od grubasów!
- Tak bez powodu? - „Grubo” to „fajnie”.
- Fajnie? - Tak.
Caipirinha!
Przepraszam, to pańska kurtka?
A temu co?
Chyba nie myśli, że ją ukradłem?
Nie rozumiem, czego chce.
Tylko zapytał.
- Zaraz przyniosę inną. - Nie prosiłem o pomoc!
Chciał być miły.
Jak dla mnie to raczej nachalny.
CAROL NOWA WIADOMOŚĆ
A skoro o zamieszaniu mowa, ty i ta dziewczyna z hotelu…
Bardzo ładna kobieta, tak na marginesie.
Ty i ta Carol mieliście romans, tak?
To moja przyjaciółka.
Pomaga mi w niektórych sprawach.
Pomaga w niektórych sprawach…
Rozumiem.
Przepraszam.
Spodoba się panu.
Pomogę.
Trochę…
Spokojnie, zaraz pana zapnę.
Słyszałeś? Dzwoń po policję! Sam się przyznał. To zboczeniec!
Nie, chciał pomóc z kurtką.
Przepraszam.
Przyniosę inną kurtkę...
- Nie chcę! - W sam raz na zimę!
- Nic nie chcę. - Zmarznie…
Miguel, na litość boską!
W tej sali grała Orkiestra Symfoniczna Bariloche.
Od wielu lat jestem patronem tej orkiestry.
Niesamowite.
Skąd wzięło się twoje zamiłowanie do muzyki?
To po mamie. Była skrzypaczką. Zaczęłam grać dzięki niej.
Pewnie dumnie kontynuujesz tradycję.
Tak.
Wspaniale, że twój ojciec opłacił ci lekcje w Europie.
Tata nie musiał płacić.
Dostałam stypendium.
Ale teraz może cię wspierać finansowo.
Jest przedsiębiorcą.
Jego firma gastronomiczna dobrze funkcjonuje, tak?
Tak naprawdę ma tylko bar.
Ale dba, by niczego nam nie brakowało.
Zróbmy pierwsze zdjęcie rodzin Soares-Martín w Bariloche.
Otávio! Czekamy na ciebie.
Idę.
Nie uwierzycie. Tu, w Patagonii, piwo jest ciepłe.
Naprawdę?
Nie miałem pojęcia. Czekajcie.
Mieszkałem w Saquarema. Znam sposoby.
Lodowate. Jak pupa foki.
Jesteśmy w Cerro Catedral. To największy ośrodek narciarski w Ameryce Południowej.
Ma 32 wyciągi
i ponad 70 tras.
Hotelarz z zawodu, a z zamiłowania nauczyciel.
Gotowi na najpiękniejszy szczyt Argentyny?
- Ale się cieszę! - O co chodzi?
Skarbie, podejdź na chwilę.
Przyjechaliśmy, żeby znów oglądać śnieg?
- Chodź. - Zaraz przyjdę.
Pan profesor próbuje nauczać moją córkę.
Chce mi ją ukraść.
Nie narzekaj. Zięć jest twoim fanem.
Mam na niego oko.
Coś kombinuje. Ale mnie nie oszuka.
To jest stok o średnim stopniu trudności.
Idealny na narty i snowboard.
Ja zjadę na nartach. Później się spotkamy.
Kto jedzie ze mną?
Ja. Ale na snowboardzie.
Ale super, Otávio.
- Umiesz jeździć? - Nie umie.
- Nie zjeżdżaj, tato. - Dajcie spokój.
Snowboard to to samo co deska surfingowa.
Daj mu się zabawić.
Dzięki, zięciu.
Posłuchajcie.
Powiem tylko jedno. Saquarema, 1993 rok.
Byłem najlepszy.
Nie wiem, co gorsze. Dyscyplina sportu czy rok.
- To było 30 lat temu. - Jestem w tunelu.
Coś wam powiem.
Jazda po lodzie, wodzie, śniegu… Jedno i to samo.
Czym jest śnieg?
To tylko zamarznięta woda. Racja, Norma?
Uwaga!
Teść brazylijski i teść argentyński
idą razem na stok.
Spotkamy się na dole.
Chodźmy.
Zjeżdżamy?
A może kawa?
Tak! Nie mówcie Otávio, ale ta teściowa zamarza.
A gdzie Felipinho?
Chyba dobrze się bawi.
Chodźmy.
Zobaczmy, jak surfuje brazylijski teść.
Pelé się boi,
bo wie, że Maradona wygra?
A może argentyński teść już wygrał,
a Mariana i Miguel po ślubie zamieszkają w Bariloche?
W Bariloche? Nigdy!
O ja pierdzielę!
I jak, Otávio?
Głupie argentyńskie ciuchy!
Chyba nie chodzi o ciuchy.
Jest jak na surfingu?
Prawie!
Dobrze się bawisz?
Jak to zatrzymać?
Przepraszam!
Cześć!
Wszystko gra?
Tak.
Jesteś jak Pelé snowboardingu.
Frajerze.
Zobaczymy, kto jest frajerem.
Jak to zatrzymać?
- Tak. - Boję się.
Mam apartament przy plaży w Rio.
Rano się budzę, patrzę na słońce, na ocean i ćwiczę.
Fajne to rodzinne spotkanie.
Byłoby fajniej, gdyby mój ojciec tak dobrze się nie bawił.
Gdy jesteśmy tu wszyscy razem,
widzę, jak tęskniłem za Argentyną.
Cieszę się, że ci się podoba.
Ale nie chcesz się tu przeprowadzić, prawda?
Nie.
Tylko tak pomyślałem.
Jedźmy.
To dobrze, bo ustaliliśmy, że zamieszkamy w Europie.
Tam łatwiej znaleźć pracę.
Tak, kochanie.
Umowa to umowa.
Tak.
Ale jeśli zmieniłeś zdanie, powiedz od razu.
Jeżeli to zrobiłeś,
wylatuję pierwszym samolotem.
- Mari, chodź. - Czekam na taksówkę.
Zaczekaj, glaco.
Lepiej ci idzie?
Saquarema, 1993!
Chwila prawdy.
Jasny gwint!
Pomocy!
Ruchy! Szybko.
Nic mi nie jest.
Ale musicie naprawić ten stok. Nierówno jest.
Jak w moim małżeństwie.
Dobry początek, a potem klapa.
Wszystko gra?
Nie powiedziałbym, że wszystko.
To też twoja wina. Nie możesz we wszystkim wierzyć mojemu ojcu.
Bardzo dziękuję.
Może to i zamarznięta woda,
ale dziś nauczyliśmy się, jaka jest różnica
między śniegiem a morzem.
Powiem ci coś.
Główna różnica polega na tym, że w morzu nie ma drzew.
Dlatego się zaplątałem.
To był wspaniały dzień
jedności, współzawodnictwa i przyjaźni
między Brazylią a Argentyną.
Zakończmy go w naszym stylu:
pijąc wino!
Doskonale.
Ja dzisiaj nie piję.
Nie załapali żartu, ale się śmieją.
To wyjątkowe wino.
Winogrona zebrano w sekretnym miejscu,
a winnica produkuje tylko 100 takich butelek rocznie.
Ciekawe.
Super.
Doleję sobie.
Teraz zostało 99 butelek.
Nie szkodzi.
Nic się nie stało.
- Nie szkodzi. - Nic się nie stało. Nie szkodzi.
Spróbuj tego drugiego.
Nalej.
Nie zabieraj.
Lej dalej.
W Brazylii nalewamy do pełna.
Pierwszy łyk pijemy jak koktajl z jagód açaí.
To wspaniały argentyński malbec,
który charakteryzuje się wyraźnym smakiem i bukietem.
Jest jak jedwabna rękawiczka.
Héctor, nie obraź się,
to dobrze, że czujesz dumę.
Pewnie przeszedłeś terapię
i masz wysokie mniemanie o sobie.
Ale mocna to może być brazylijska cachaça.
Uderza do głowy i wali prosto w zęby.
- Ostrożnie. - Co?
Jestem zawodowcem. Nie rozleję.
Ponadto wino to wyróżnia
głęboki czerwony kolor, niemal fioletowy,
połączony z ciemnoniebieskim.
Moje nie jest niebieskie.
Twoje jest?
W Brazylii wszystko to, co powiedziałeś, wyrażamy jednym kolorem.
Nazywa się wino.
Kolor wina. I już.
Ale główną cechą tego wina…
- Ta wyliczanka nigdy się nie skończy. - …jest jego zapach.
Pieprz.
Ja nie mogę jeść pieprzu.
Pieczone migdały.
Macie migdały? W moim nie ma.
Płucze sobie gardło.
Czy mam… Dobra.
Nieprzyjemne to było. Wypluł.
Wyczuwalne są też nuty wiśni.
- Wiśnie! - I dzikie jeżyny.
Nie czuję żadnych wiśni czy jeżyn.
Dla mnie smakuje jak…
- winogrona. - Wiśnie.
- Zdrowie! - Zdrowie.
- Witam.
Spójrzcie, to ta plugawa żmija.
- Słucham? - U nas to znaczy „piękność”.
Dziękuję.
Wspaniale widzieć was razem.
Dobrze się bawicie?
Dotąd było bardzo miło.
Héctor, wychodzę.
- Potrzebujecie czegoś? - Nie.
Napij się z nami wina.
- Świetny pomysł. Siadaj. - Usiądę.
- Dziękuję. - Proszę.
Carol, zgadniesz, co to za wino?
Zobaczymy.
Carrera, malbec, rocznik 2011.
Niebywałe.
- Nieźle. - Brawo.
Dziękuję.
Zainteresowałam się winem, gdy byłam z Miguelem.
Dużo podróżowaliśmy z Normą i Héctorem.
- Kiedy byliśmy parą. - Zrozumiałam.
Tak. To był mój debiut jako sommelier.
Imponujące.
Powiem ci coś, Carol. Wiesz, że ja też jestem sommelierem?
Naprawdę?
Od cachaça.
Po zapachu wiem, jakiego kaca człowiek będzie miał następnego dnia.
I umiem wyczuć coś jeszcze.
Podejrzane układy.
Dobrze.
Muszę iść.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Dzięki. - Chłopaku, opanuj się.
Nie masz szans.
Jesteś specjalistą od czegoś jeszcze?
Może od gry w piłkarzyki? My je nazywamy metegol.
Totó?
Héctor, to twój portret?
Nie. To mój pradziadek.
- Pierwszy Martín. - Bandyta.
Podobno jest sporo wart,
bo malarz był kubistą z kręgu Picassa.
O rany!
Ale nie sprzedam go za żadne pieniądze.
- Kto by kupił? - To jedyny wizerunek.
Wtedy nie było aparatów fotograficznych.
Gdzie Miguel?
Pewnie w łazience.
Pójdę po niego.
Zagra w piłkarzyki. Potrzebujemy zawodników.
- Przyprowadzę go. - Otávio.
Podoba ci się?
Tak, bardzo.
Miguel, proszę.
- Będziesz pelado. - Już?
Będzie goły?
- Pomożesz mi? - Jasne.
Co jest?
Co się stało?
Szukałem cię. Co za przypadek.
Szukałeś mnie?
Szukałem cię, żebyś grał…
W piłkarzyki?
Żebyś grał w piłkarzyki.
Metegol.
- Chodźmy. - Tak.
Zaczynamy mecz Argentyny z Brazylią.
Héctor!
Diego Maradona przejmuje piłkę.
Podaje do Caniggii.
Gol!
Nie podnoś bramkarza. Tylko przesuwaj na boki.
Jak na mistrzostwach w 1990 roku!
- Teraz Brazylia. - Gramy.
Wrzucaj piłkę.
- Jedziemy. - Musimy strzelić.
Kaká przy piłce.
Podaje do środka do Adriano Imperatora.
Mamy 48. minutę drugiej połowy. Adriano strzela!
Gol!
Brazylia!
- Brazylia! - Imperator!
Jest 48. minuta drugiej połowy. Brazylia wygrywa Copa América 2004!
A Copa América 2021 na Maracanie?
O tym nie mówisz.
Ile mundiali wygrała Argentyna?
- Chyba tylko trzy. - A Brazylia…
Ostatnio?
Grajmy.
Gramy.
Grajmy.
Dużo gadasz, a mało grasz.
Gramy.
Dalej!
Strzelaj!
Pokaż, co potrafisz.
No i co?
Graj.
Patrz! Gol.
Gol!
Brazylia!
Pięciokrotni mistrzowie!
Śpisz?
Kochanie.
Widziałaś Miguela z tamtą dziewczyną,
Carol?
Śmieją się i w ogóle.
Kiedyś coś ich łączyło.
Przejrzałem tych Argentyńczyków.
Wiem, w co grają.
Otávio.
Jesteś zazdrosny.
Przez trzy lata prawie jej nie widziałeś. Chcesz, żeby uciekła na zawsze?
Po prostu uważam, że Miguel nie jest dla niej odpowiednim facetem.
Czy gdzieś we wszechświecie taki jest?
We wszechświecie musi być
ktoś dobry dla mojej córki, która zasługuje na wszystko, co najlepsze.
Byle nie był z Argentyny.
Chodźmy już spać.
- Będziesz spała? - Tak.
- Mam ochotę na… - Musimy wcześnie wstać.
Będzie ta wycieczka i uroczysta kolacja.
- I lekcje historii. - Obiecaj mi coś.
Nie zepsuj wszystkiego.
Niech to będzie miła rodzinna wyprawa.
Obiecuję.
Wiesz, co na pewno jutro zobaczymy?
- Co? - Śnieg.
Spójrz, kochanie.
Myliłem się.
Pięknie tu.
- Warto było wchodzić… - Coś ci powiem.
Powiedziałem, że się myliłem. Ale nie przesadzajmy, że było warto.
WYPOŻYCZALNIA SANEK
Miguel, nie rób niczego szalonego. Dosyć już było wypadków.
To się nie może nie udać.
To sanki.
Uwielbiam wasz argentyński optymizm.
To wy jesteście optymistami. Rok zaczynacie dopiero po karnawale.
Bo tak trzeba.
Mój syn ma rację.
Sanki to fantastyczna zabawa.
Mówiłem.
I całkowicie bezpieczna.
Nic nie grozi takiemu kanapowcowi jak ty.
To też jest podobne do surfowania.
Tym razem nie ja zacząłem.
Pokażę tej glacy, kto jest kanapowcem.
Stoisz przed atletą.
Kilka faktów. Rok 1979, ulica Dendê.
Ja, Kulawy Tom, Marcinha. Wyścigi drewnianych gokartów.
Byłem niepokonany.
Obserwuję cię.
Dalej, kochanie!
To szybsze niż gokarty.
Znowu przegrasz?
Przepraszam, otário.
- Tracę cierpliwość! - Córkę też tracisz.
Tylko nie córkę!
Pokażę temu Argentyńczykowi.
Prowokujesz mnie.
A masz!
Obydwaj macie przestać!
Nie prowokuj mnie.
Co się dzieje?
Przestańcie!
- Otário! - Łysa glaca!
Argentyńczyk. I wszystko jasne.
Brazylijczyk. I wszystko jasne.
- To twoja wina. - Moja?
Moja?
Tak, twoja!
Wiem, że bez nich byłoby nam łatwiej,
ale może im się stało coś złego.
Boję się, że mogli spotkać jakieś dzikie zwierzęta.
Jak ich znam, to zwierzęta powinny się bać, nie oni.
To jakaś kpina. Coś ci powiem.
Przez ciebie wylądujemy w programie ze śmiesznymi filmikami.
To twoja wina.
Jesteś zazdrosny, że twoja córka
lubi mnie bardziej niż ciebie.
Teraz przegiąłeś.
To jest jakaś błazenada.
Dalej, rzucaj.
Przestań! Musimy się trzymać razem, jeśli chcemy się stąd wydostać.
Błazen.
Nie czas pokazywać swoje ego.
Chcesz rozmawiać o ego?
Wiesz, czym jest ego?
To maleńki Argentyńczyk, który żyje w nas.
A wiesz, dlaczego po śmierci Brazylijczyka
muszą go pochować w bardzo głębokim grobie?
Nie wiem.
Bo tak w głębi duszy to mili ludzie.
Dobre.
Nie znałem.
Zabawny jesteś.
To oczywiste.
Jestem Brazylijczykiem. Jesteśmy zabawniejsi od Argentyńczyków.
Tak sobie myślałem.
Jesteśmy do siebie podobniejsi, niż nam się zdaje.
Tak.
Otário.
Nie przestaniesz mnie tak nazywać?
Co to było?
Puma.
Jezu Chryste. Uciekamy.
Héctor,
chcę porozmawiać z tobą o delikatnej sprawie.
I tak umrzemy, więc to powiem.
Wiesz, że Miguel ma romans z Carol?
Wczoraj wieczorem przyłapałem ich na dziwnej rozmowie.
Nie chcę, żeby Mariana cierpiała.
Wiem, że kiedyś Miguel i Carol byli w sobie bardzo zakochani.
Więc zgodzisz się, że jeżeli coś jest na rzeczy,
musimy działać.
Nie powinniśmy, ale…
Nie podoba mi się, że nasze dzieci biorą ślub.
W sumie…
mnie też nie.
Musimy przeżyć, żeby uratować nasze dzieci.
- Pokonamy pumę. - Pokonamy.
Tak!
Spokojnie.
W okolicy szaleje puma. Zjada ludzi. Jest bardzo niebezpieczna.
Bez obaw, to nie puma.
To ten kociak. Wabi się Félix.
Kot?
Nie!
I wtedy usłyszeliśmy pumę.
Przerażający ryk.
Ale nie pumę czystej krwi.
To była krzyżówka pumy, jaguara,
lamparta…
Ale ten potwór nie chciał walczyć.
Chciał bronić…
To było urocze.
Sekundę.
- Próbował bronić młodych. - Swoich młodych.
To jest…
Ale się wzruszyłem, łzy same ciekną.
Próbował bronić swoich młodych. Jak ojciec.
Ojciec, który kocha.
- Może i popełnia błędy, ale zawsze… - Zawsze.
Zawsze dla dobra swoich młodych.
Tak.
- Przeżyliśmy. - Tak.
Wspaniale, że po tej przygodzie teściowie zostali przyjaciółmi,
ale skupmy się na głównych bohaterach, Mari i Miguelu.
A nasza historia?
Chodźmy do pokoi i przygotujmy się,
bo dzisiejszy wieczór zapowiada się wyjątkowo.
Kiedy nie miałam nic, tęskniłam
Gdy czułam pustkę, czekałam
Kiedy marzłam, drżałam
Kiedy poczułam odwagę, zawołałam
Gdy przyszedł list, otworzyłem
Gdy słuchałem Prince’a, tańczyłem
Gdy w oku pojawił się błysk, zrozumiałem
Gdy wyrosły mi skrzydła, poleciałem
Gdy zawołałeś, przyszłam
Gdy się spostrzegłam, już tu byłam
Gdy znalazłam ciebie, zgubiłam siebie
Gdy cię zobaczyłem, zakochałem się
Fajnie, że nasi ojcowie w końcu się zaprzyjaźnili.
Nie sądziłam, że to się uda.
Mówiłem ci, że będzie miło.
To prawda.
Zaakceptuj swojego tatę takim, jakim jest.
To nadzwyczajny ojciec.
Tyle że trochę stuknięty.
Czuję się bardzo szczęśliwa.
Ja też.
TATA SZUKAJĄ MUZYKÓW…
Kochanie.
Właśnie się dowiedziałem, że Orkiestra Symfoniczna Bariloche
robi przesłuchania dla nowych muzyków.
Już o tym rozmawialiśmy. Wracamy do Europy.
Tak, ale…
Żadnych „ale”.
Nie myślmy o przyszłości, tylko o tym, co teraz.
Będziemy świętować z rodzinami.
Cieszmy się, że nasi ojcowie już się nie kłócą i nas wspierają.
- Dobrze? - Dobrze.
Chodź.
Joana.
Wiem, że idziemy na tę kolację,
ale to może być śliska sprawa.
O czym mówisz?
Héctora też dziwi, że Miguel i Carol są w tak bliskich stosunkach.
Teraz jesteśmy dwoma podejrzliwymi teściami.
Wiedziałam, że ta wasza przyjaźń oznacza większe kłopoty.
- Spisek dwóch zazdrosnych ojców. - To nie tak.
Walczę o szczęście swojej córki.
Kochanie.
Felipinho to najlepsze, co mnie w życiu spotkało,
ale byłam bardzo młoda.
Jego ojciec zwiał, mój tata mi nie pomagał.
Jako rodzice uczymy się,
że jesteśmy jak pasterze owiec.
Nie nadążam za tą metaforą.
- Otávio. - Żartuję.
Mówię serio.
Musisz się pogodzić z tym, że wszystko jest dobrze.
No właśnie.
Nie sądzę, że wszystko jest dobrze.
Mówię poważnie. Posłuchaj.
Zabraniam ci psuć tego święta.
Zabraniam ci mówić Mari czegoś nieprzyjemnego
aż do końca kolacji.
Nieważny, czy masz rację czy nie.
To jej wybór.
Rozumiem.
Obiecuję.
Super.
To dobrze.
- Kochanie. - Tak?
Wychodzę. Niedługo wrócę.
Dobra.
- Tato? - Córeczko.
- Co się stało? - Cóż…
Tato?
Co się stało?
Muszę…
z tobą o czymś porozmawiać.
O czym?
Jesteś…
taka ładna jak mama.
Ona była ładniejsza.
- Nieprawda. - Była ładniejsza.
- Jesteś śliczna. - Dziękuję.
Słuchaj.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie też bardzo kocham.
Mogę iść?
Oczywiście. Idź.
- Ale… - Cześć.
Cześć.
W tym miejscu ojciec powiedział mi, że hotel będzie mój.
To samo chciałem zrobić z tobą.
A ty powiedziałeś, że chcesz być artystą.
To był piękny dzień.
Bałem się, że nie zaakceptujesz mojej decyzji.
Ale ją zaakceptowałem.
Tak sobie myślałem.
Rozumiem miłość.
Oczywiście, że rozumiem.
Ale to nie jest łatwe.
Zwłaszcza dla tak młodych ludzi.
Którzy mieszkają gdzieś w Europie.
Bez wsparcia. Jako artyści.
Pomyślałem o rozwiązaniu.
Mamy w Bariloche mieszkanie. Oddaję je tobie.
Jestem patronem Orkiestry Bariloche.
Przyjaźnię się z dyrektorem.
Dzięki wpływom mogę załatwić Marianie miejsce.
Co myślisz?
Dobry plan.
Pewnie, że dobry.
Moglibyście dalej wieść życie artystów.
Dostaniecie mieszkanie. Nie musicie za nic płacić.
Będziecie mogli dalej być artystami,
ale trochę bliżej nas.
Dziękuję.
Carol?
- Nie jadłeś obiadu, Otávio? - To, co ma kości, je się rękami.
Dajcie mu spokój. Taki był dzisiaj grzeczny.
Hej, teściu!
W końcu wiem, skąd zamiłowanie do argentyńskich potraw.
- Mówiłam. - Jak to się nazywa?
Patagońska jagnięcina.
Dziękuję, chłopcze.
Ta patagońska jagnięcina jest prze-patagońska. Palce lizać.
Cieszę się, że ci smakuje.
Pycha.
Teściu!
Zaprzyjaźniliśmy się.
Pan ekspert od cachaça.
Co sądzisz o tym winie?
Nauczyłem się od ciebie.
Najpierw kręcimy.
Teraz wąchamy.
Dzikie jeżyny.
- Brawo! - Brawo!
Brazylijski teść jest już znawcą argentyńskiego malbeca.
Muszę wyjść.
Zaraz wracam.
- Zaraz wrócę. - Dobra.
Pyszne.
Tanina w tym winie jest tak mocna,
że już się przedostała tam na dół.
Muszę na chwilę skoczyć do łazienki.
- Dokąd idziesz? - Przecież mówię.
Umówiliśmy się.
Przepraszam. Sytuacja jest poważna.
- Nie umiem. - Po prostu kręć dalej.
Powoli.
Przepraszam!
Halo!
Posłuchajcie. Wiem, że jest uroczystość.
Ale muszę wam wszystkim powiedzieć coś ważnego.
Tak ci dobrze szło. Na pewno chcesz to zaczynać?
Wiem, że nie raz się zbłaźniłem.
Masz mnie za najgorszego ojca na świecie.
Dziś udowodnię, że jestem najlepszy.
Kiedy ci powiem, mogę wydać się jeszcze gorszy. Ale potem będę najlepszy.
Bo tak jak podejrzewałem,
jest bardzo źle.
Ale powinnaś poznać prawdę.
Nic z tego nie rozumiem.
Miguel ma romans z Carol!
Co?
Spokojnie. To tylko atak paranoi zazdrosnego ojca.
Zauważyłem coś podczas kolacji z winem i tym całym pluciem.
Już wtedy miałem podejrzenia.
Dzisiaj wszystko się potwierdziło.
Co się potwierdziło?
Miguel zabawiał się z Carol w łazience.
Tak!
Wznosimy toast?
- Co jest? - Przyszedłeś stamtąd?
Co tam robiłeś?
Tata mówi, że byłeś z Carol.
Tak.
To prawda.
Córeczko, mówię to z przykrością,
ale oni…
Robili to na całego.
- Nie. - Szaleli tam.
Aż kabiny się trzęsły.
- Przepraszam. - Robi się coraz ciekawiej.
Coś przegapiliśmy?
To ty byłeś w łazience z Carol?
Nie Miguel?
- Miguel? - Miguel?
Nie?
- Ja i Miguel? - Tak.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Z Miguelem zerwaliśmy dawno temu. Między nami nic nie ma.
- Nic. - Na szczęście.
Ale podczas kolacji z winem widziałem cię z Carol.
Chyba słyszałem jak mówiła, że jest napalona.
Nie rozumiesz hiszpańskiego.
Niby taki podobny do portugalskiego, a całkiem inny.
To całe zamieszanie wzięło się…
Planowałem to z Carol, żeby nie popsuć niespodzianki.
O co chodzi?
- Czy to stradivarius? - Tak.
Nie dotknę ich teraz.
To za dużo.
To za dużo, prawda, tato?
Przepraszam, córeczko.
To miał być miły wieczór.
I jest. Spójrz.
Zmieniłeś go w chaos.
To było idiotyczne.
Spokojnie.
Co było, to było.
To nie wina twojego ojca.
Zawsze robi to samo.
A właściwie zawsze czegoś nie robi.
Znowu nie dotrzymałeś obietnicy.
Nie wiem, czemu jeszcze się staram. Mogłam przewidzieć, że to słowa na wiatr.
Spokojnie. Nie myśl o tym. Nie cieszysz się z niespodzianki?
To za dużo informacji.
Mam jeszcze jedną niespodziankę.
Załatwimy ci miejsce w Orkiestrze Symfonicznej Bariloche.
Co?
Mój ojciec zaproponował nam mieszkanie. Moglibyśmy tu mieszkać za darmo.
To początek naszego życia.
Byłoby zupełnie inaczej.
Nie wierzę, że to robisz.
O co ci chodzi?
Mielibyśmy mieszkanie i pracę.
To więcej, niż mielibyśmy w Europie.
Fajnie, że wszystko zaplanowałeś. Właściwie twój tata zaplanował.
A czy pomyślałeś o mnie?
Zawsze mówiłaś, że tego właśnie chcesz.
I to próbuję ci dać.
Podejmowanie decyzji za moimi plecami nie ma nic wspólnego z tym, czego chcę.
Zawsze kochałam muzykę.
Tata mnie nie wspierał i próbował zniechęcić. Nie udało mu się.
Pojechałam do Europy, poznałam ciebie, a on nie akceptował moich wyborów.
Ja zawsze cię akceptowałem.
Nie! Jesteście tacy sami.
Dwa samoluby, co nie chcą samodzielnych dzieci.
W Rio de Janeiro czy Bariloche. Bez różnicy.
A najgorsze jest to,
że pozwalasz ojcu decydować o naszej przyszłości.
Sami wybieramy naszą przyszłość.
Jesteś pewien?
Naprawdę?
Bo nie rozmawiałeś ze mną przed podjęciem decyzji.
To miała być niespodzianka.
Wolałabym podjąć decyzję razem.
- Ja się wypisuję. - Mari.
Mari. Córeczko.
Miguel,
nie uszanowałeś swojej przyszłej żony i tego, czego ona chce.
Masz rację.
Wszystko razem zaplanowaliśmy.
Ale tata namieszał mi w głowie pomysłem wygodnego życia,
żeby mieć mnie blisko.
Ale ona jeszcze zmieni zdanie.
Wie, kim naprawdę jestem.
Więc pokaż, że rzeczywiście jesteś tym mężczyzną.
Co tu jeszcze robisz? Goń ją.
Idź, synu!
Idź!
Otávio, zadowolony?
Mogę spytać o to samo, Héctorze.
Walczyłem o naszego syna.
Wstyd mi za ciebie.
Ja walczyłem o szczęście córki.
Drogi teściu, trzeba działać.
Jedźmy za nimi.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
- Nie, kochanie… - Kochanie…
Idziemy.
Chodź, Otávio.
Idziemy, Felipe.
Na miłość boską!
Wszyscy do samochodu.
Pojechali do hotelu.
Jedziemy.
Dalej.
Szybko!
Chcę znaleźć córkę!
Powiedz mi coś, kochany.
- Widziałeś moją córkę? - Tak.
Była tu, ale wyszła w pośpiechu.
- Nie rozumiem, co mówi. - Była tu, ale wyszła.
- Same problemy! - Tak.
Myślisz o tym, co ja?
Chodźmy.
Dokąd idziecie?
Na lotnisko. Prisa!
Szybko!
ODLOTY
Wiedziałem, że tu będziesz.
Tak dobrze cię znam.
Wiem, że zasłużyłem sobie, abyś wsiadła do samolotu
i zostawiła mnie w Bariloche.
Ale ty też dobrze mnie znasz.
I wiesz, że facet, który zdradził to, co planowaliśmy,
to nie ten, którego kochasz.
Już nie wiem, kim jesteś.
Odbiło mi.
Tak się zachowywałem kiedyś.
Zanim poznałem ciebie.
Chcę być Miguelem, którego pokochałaś.
Tym, za którego chciałaś wyjść.
Proszę.
Myślisz, że ci przebaczę,
bo dasz mi skrzypce?
Nie. Wiem, że nie można cię kupić.
Ale proszę, otwórz futerał.
Co to znaczy?
Skrzypce były prezentem, który chciałem ci dać.
Ale teraz rozumiem, że najważniejszy jest futerał.
Pusty.
Przestrzeń, w której wszystko zbudujemy razem.
Życie, które będziemy dzielić.
Wspólnie.
„Wspólnie”.
To najgorsze przeprosiny, jakie w życiu słyszałam.
Poza tym czy nasze życie zmieści się w takim futerale?
Oczywiście, że nie.
Nie dałoby się znaleźć futerału
tak dużego, że pomieściłby wszystko, co razem przeżyjemy.
Przebaczysz mi?
Tak.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Bardzo, boludo.
- Boludo? - Tak.
Parkuj.
Leć, Felipinho. Zatrzymaj ich.
Zrób scenę albo coś.
Nie zatrzymuj się. Szybko.
Muszą tu gdzieś być.
Ostatnie wezwanie dla pasażerów lotu 2012 do Rio de Janeiro.
Tędy!
Chodźcie.
Szybko.
Biegniemy.
Przykro mi, ale…
Dzień dobry. Co słychać?
- Tu nie wolno wchodzić. - Może mnie znasz. Héctor Martín.
Co u ciebie?
Uwaga!
Drodzy pasażerowie!
Alarm bombowy!
Uwaga! Uciekajcie!
Nie mogą uciekać. Mają zostać.
Zostańcie tam, gdzie jesteście!
- Nie ruszajcie się! Zostańcie na miejscu. - Czy to mój tata?
Chyba tak.
Wyjdźcie!
Dziękuję!
Drodzy pasażerowie, wszystko jest pod kontrolą.
Mari.
Zanim coś powiesz, pozwól, że ja coś powiem.
W drodze do Bariloche
poprosiłaś, żebym był
twoim tatą.
A ja wszystko popsułem.
Byłem najgorszym ojcem na świecie.
Samolubnym, zazdrosnym, zaborczym.
Znowu nie dotrzymałem obietnic.
Ale wiem, czemu taki się stałem po śmierci twojej mamy.
Wiesz dlaczego?
Chciałem, żeby wszystko było tak, jak ja chcę, nie ty.
Bałem się.
Po prostu jestem tchórzem.
Bałem się, że cię stracę. I przez to cię straciłem.
To jasne.
Ale ta kobieta, którą się stałaś, nauczyła mnie…
co to znaczy kochać
i przede wszystkim szanować zdanie innych.
Przepraszam, skarbie.
Bardzo cię przepraszam.
Przepraszam.
Już dobrze.
Tak cię kocham.
Synu, wybacz mi.
Myślałem tylko o sobie i nie słuchałem ciebie.
Nigdy więcej tego nie zrobię. Obiecuję.
Bądźcie szczęśliwi.
Otávio i ja byliśmy najgorszymi teściami w Ameryce Południowej.
To prawda.
Przepraszam, że cię podejrzewałem.
I że wbiłem ci tyle goli w piłkarzyki.
Brazylia!
Posłuchajcie!
Skoro zakochani są znów razem,
a teściowie dinozaury
nauczyli się, że muszą wspierać swoje dzieci,
Joana i ja mamy pewien pomysł.
Może załatwimy miejsce, w którym Miguel i Mari wezmą ślub?
Miejsce, które Argentyńczycy…
- Kochają! - Kochają!
BÚZIOS, ROK PÓŹNIEJ
- Nie? - Zacznijcie już grać.
Dalej.
Sześć, siedem, osiem…
- Wygląda pięknie. - Ślicznie.
Carol, czy bierzesz obecnego tu Felipe za męża?
- Tak. - Felipe?
Oczywiście.
Cudownie!
Tato?
Córeczko. Cześć, Miguel.
Miguel będzie grał w Berlińskiej Orkiestrze Symfonicznej.
To zespół światowej klasy.
Gratuluję. To musi być zaszczyt. Jak gra na mundialu.
Oczywiście w drużynie Brazylii.
Tato, to dla ciebie.
Co to?
Bilet do Wenecji.
Gram Cztery pory roku Vivaldiego. Tam, gdzie się urodził i to napisał.
Musisz przyjechać, bo…
Twoja mama to grała.
Właśnie.
Przyjadę na pewno.
Oto i one.
Cześć.
Skoro są tu obydwie rodziny,
mamy dla was niespodziankę.
Wiem!
W końcu bierzecie ślub? Wyprawiacie przyjęcie?
To nie to.
Ja wiem.
Między koncertami przylecicie do Brazylii.
Nie, to nie to.
- Wakacje tylko w Argentynie, prawda? - Pudło.
To duże wyzwanie.
Tak dla teściów, jak i teściowych.
Będziecie dziadkami!
Boże.
Brawo!
- Miguel. - Otávio.
Będziesz świetnym tatą.
- Naprawdę. - Dzięki.
- Gdzie urodzi się mój wnuk? - Gdzie urodzi się mój wnuk?
W Brazylii.
- Nie ma mowy. - Na pewno nie w Argentynie.
Tu jest świetny klimat.
Słońce, plaża, jod. To dobrze robi dzieciom.
Za dużo słońca dzieciom szkodzi.
Tobie na pewno.
Jeśli się opalisz, będziesz wyglądać jak krewetka.
Mój wnuk będzie surferem jak jego dziadek.
Rodzimy się z ochroną przeciwsłoneczną.