Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Oto i oni. Moi koledzy z drużyny futbolu fantasy.
Nicola, badacz uniwersytecki, jedyny żonaty.
Gianni, przyszły pan młody, mój przyjaciel od dziecka.
Federico, wzięty prawnik.
Ja, młody scenarzysta. I to już przegryw.
Francesco, łysy hikikomori.
I Jacopo,
samozatrudniony wolny strzelec bez numeru VAT.
To jazda. Do dziesięciu.
- Dalej! - Do dychy!
- Do dziesięciu. - Dziesięć goli? Bądźmy poważni.
Mam córkę. Spójrzmy prawdzie w oczy.
On jutro się żeni.
- On ma rzeżączkę. - To tajemnica.
A ten to już w ogóle padaka.
On jest na emeryturze. A ty w ciąży.
Nie mamy takiej energii, co kiedyś.
To co robimy?
Jeśli dobijemy do trzech…
Jeśli dobijemy…
to byłby cud jak twoja stara z sałatką.
Nie możesz tak mówić. Nie żartuję.
Nie żartuję.
Może powinienem ci przypomnieć, że w kwietniu 2014 roku…
Pamiętasz to?
Obiecałeś nie obrażać mojej mamy dziesięć lat.
No nie? Z czego tak ryjesz?
Panie mecenasie, jednak pewne detale panu umykają.
Jaki dziś dzień? Jaki mamy rok?
Kwiecień, 20…
Nie! Wy gnoje!
Nie wierzę. Ale z was dupki!
Zaraz, żeby była jasność.
- Ustawiliście przypomnienie… - Nie.
I czekaliście na tę chwilę, żeby obrazić moją matkę?
Federico!
Czekałbym jeszcze dziesięć lat,
żeby powiedzieć, że twoja matka jest zdzirą.
Waliliśmy żarty o twojej starej przez cały kawalerski Gianniego.
Olé!
Ale… sprawy przybrały zły obrót.
DZIEŃ PÓŹNIEJ
Cześć, kochanie.
Bierzemy ślub. Kto by pomyślał?
Gianni, posprzątaliśmy dom.
W ogrodzie zostało tylko kilka rzeczy. Gdzie jesteś?
Jazda!
Szybciej!
Gianni? Gdzie jesteś?
Jedziemy do kościoła. Wszystko w porządku?
Dalej, dziewczyny!
Biegiem!
DZWONI UKOCHANA OSTATNIE POŁĄCZENIE
Napisałeś do niego?
Pan młody nie przyjechał.
Jeszcze go nie ma.
Czemu nic nie powiedział?
Co się stało?
Kochanie, nie chcę cię pospieszać,
w końcu to nie jest najważniejszy dzień w naszym życiu.
Ale może w międzyczasie łaskawie powiesz, gdzie ty, kurwa, jesteś?
Mówiłam ci.
- Mamo. - Jest już?
Gdzie jest Gianni?
- Odzywał się? - Przyjdzie.
- Wstawać. - I cicho.
Dalej, wstawać.
Ani słowa.
To boli!
- Ruszaj się! - To boli!
Federico!
- Jazda. - Dokąd ich bierzecie?
Federico!
Chłopaki!
Federì!
Co mu zrobiliście?
Simone?
PRZEKLĘTA LIGA
Dzień dobry.
- To pański prawnik? - Tak.
Federico Leone,
z kancelarii…
Leone.
Miło panią poznać.
No ładnie…
Że co ładnie?
Jestem cenionym profesjonalistą.
„Ceniony profesjonalisto”, wie pan, że ma pan penisa…
Tak.
Namalowanego na szyi?
Tak.
Duży jest?
Przeciętny.
Czemu nie mówiłeś?
Uznaliśmy, że to zbyt zabawne.
Rizzo, zaczynajmy.
Panie Pascale,
nie umknęło naszej uwadze, że pan i pańscy przyjaciele
jako ostatni widzieliście Gianniego Martiniego żywego.
- Żywego? - Żywego? Co?
W jego wieczór kawalerski.
Wczoraj.
Normalnie wstrzymalibyśmy się z rozpoczęciem śledztwa,
ale mamy powody wierzyć, że coś mu się stało.
Coś bardzo złego.
Chwila, czy to…
Krew.
Krew Gianniego Martiniego.
A pan…
jest podejrzany.
To chyba jakiś żart.
- Więc? - Co mam powiedzieć?
Nie skrzywdziłbym najlepszego kumpla.
Naprawdę?
Zabawne.
Bo na czacie grupowym waszej ligi futbolu fantasy
mamy dowód na to, że parokrotnie groził mu pan śmiercią…
Sto pięćdziesiąt dwa razy.
Dziękuję, Rizzo. Tylko w tym roku.
No nie. Pani na pewno też zdarzyło się parę razy na czacie…
Nie. To poważne przestępstwo.
Proszę mówić.
Chce pan coś opowiedzieć o wczorajszej nocy?
Lepiej, żeby pan współpracował. Proszę mu powiedzieć.
Nic nie pamiętam!
Oczywiście, że nie.
Typowe, prawda? Wchodzą i bum! Zapominają o wszystkim.
- Typowe! - Typowe? Po czyjej jesteś stronie?
- Nic nie pamiętam. - Dzięki, Morabito.
Nie ma za co.
A co z nią? Pamięta ją pan?
Co to ma wspólnego z Andreą?
Skąd się znacie?
To długa historia.
Proszę ją skrócić.
Jeśli o mnie chodzi, to winię za to Dybalę.
Dy… co?
Dybalę. Tego…
- D jak Dybala. Bala. - Dybala.
- Kto? - Dybala, piłkarz.
Był koniec sierpnia.
Byliśmy gotowi na draft futbolu fantasy.
A teraz wiadomości o transferach.
Jest z nami Riccardo Gentile. Dzień dobry.
Dzień dobry!
Riccardo, zwykle nie opowiadasz o transferach,
ale podobno masz dla nas bombę. Prawda?
Tak, ale może wam się nie spodobać.
Paulo Dybala właśnie podpisał kontrakt z Lazio.
- Co? - Co do cholery…
- Prezes Lotito go wykupił. - Nie.
- To niemożliwe. - Co, kurwa?
- Lotito zapłacił za wykupienie? - Dybala przechodzi do Lazio.
- Kurwa! - Tylko u nas.
Telefony się urywają. Co się dzieje?
- Oszalał? - Podpisał trzyletni kontrakt.
- Będzie konferencja prasowa. - Stój!
Odbędzie się na Placu Wolności.
- Ogłoszą… - Stój!
Co ogłoszą, Riccardo?
- Że to tylko żart. - Prawie dostałem zawału!
- Teraz słowo od naszego sponsora. - Uważaj! Zjeżdża!
Centrum Medyczne…
ROZDZIAŁ 1 PRZYZWOITA ÓSEMKA
To wielka strata.
- Dzięki. - Przykro mi.
- Dziękuję. - Riccardo.
Jeden kredyt za Pellegriniego.
Podbijesz stawkę za kapitana?
Ogarnia rzuty karne.
Naprawdę nie żyje.
Niewiarygodne.
Umrzeć w wieku 35 lat. Miał przed sobą całe życie.
I dziecko w drodze.
- Tydzień przed draftem… - Kochanie.
- No weź. - Co powiedziałem?
- Przykro mi. - Z dzieckiem na pogrzeb?
Tutaj jej płacz jest na miejscu. Moje kondolencje.
Nie płacze.
Bo nie znała go dobrze. Nie była z nim blisko.
Co z draftem?
- Naprawdę jest na to pora? - Zawsze.
- Serio? - Tak.
30 sierpnia. Że też akurat teraz…
Nie mogłeś umrzeć dwa miesiące temu?
- Zaplanowalibyśmy coś. - Przepraszam. Wciąż są zdenerwowani.
Nie wierzę. Tylko wyrzutki nie grają w sierpniu w lidze.
Starzy ludzie…
- Księża, kobiety, dzieci… - Słyszysz mnie? Może…
Przepraszam.
Francesco, patrz.
Złóż ostatni hołd Riccardowi.
Dybala jest mój, ty gnoju! Pokaż mi go!
To wciąż nasz przyjaciel.
- Wasz. - Teraz go już nie uratujemy.
Ale możemy ocalić naszą ligę fantasy.
Naprawdę tak powiedział?
W obecności rodziny zmarłego?
Odbiło wam.
Znalezienie przyzwoitej ósemki dla ligi fantasy jest naprawdę trudne.
Dlatego rozpoczęliśmy
największy proces selekcji w historii gry w futbol fantasy.
Krzysztof Kolumb wsławił się odkryciem Ameryki,
ale był głównie agentem…
Kto strzelił najwięcej goli w drugim sezonie Serie A…
Niepokonany rekord Serie A dla bramkarza? Dam ci podpowiedź…
Pierwszy włoski piłkarz, który otrzymał Złotą Piłkę?
Kto był lewym obrońcą Ancony w sezonie 2003-2004?
Gigi Sartor, 166 występów w Serie A.
Trzy puchary UEFA, wszystkie z włoskimi drużynami.
Dwa z nich z Interem w latach 1997-98 i z Parmą w latach 1998-99.
Tylko dwaj inni zawodnicy to osiągnęli.
Kolumbijczyk Radamel „El Tigre” Falcao i Niemiec Marko Marin,
pamiętany też dzięki pechowej sprawie w Fiorentinie.
Pechowej?
Tak.
- Dużo wiesz. - Dziękuję.
Może za dużo.
Był bramkarzem…
Wypierdalaj.
Ty gnojku.
Napastnicy Catanii w sezonie 2006-2007.
Corona, Mascara i…?
Corona, Mascara…
To łatwe.
Corona, Mascara i Martuccello!
- Lewe skrzydło. - Serio?
Dziękuję. Damy ci znać.
A wcześniej…
Martuccello!
Następny!
- Cały skład. - Nie pamiętam całego…
Ten z 2007 roku.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
W czymś pomóc?
- Spinesi. Gionatha Spinesi. Bez „N”. - Przyjmiesz dostateczny?
Odmówiłeś. Do zobaczenia na następnej sesji. Dzięki.
Pa.
Spinesi, napastnik Catanii?
Ten, który grał z Mascarą i Coroną?
Odpowiedź brzmiała Spinoza…
W swojej Etyce twierdzi, że największym dobrem jest…
Czyli chyba pomyliłam sale.
Pierwszy gol Tottiego w Serie A. To proste.
Nie wybieracie czasem ósmego członka do futbolu fantasy?
Nie.
Tak, to tutaj.
Złota zasada brzmi:
gdy kobieta pyta, czy grasz, zawsze zaprzeczaj.
Dlaczego? Lubię graczy w futbol fantasy.
Nie brakuje wam tematów do rozmów.
Prawda?
Usiądź.
Dzięki.
Nie możecie o to pytać.
- Tam? - Tak.
Co to za pytanie?
Najlepszy strzelec Interu w 2007 i 2008 roku.
Jestem Simone.
Andrea.
- Andrea, mogę cię tak nazywać? - Jasne.
Czemu chcesz grać w futbol fantasy?
Żeby związać wszystkie moje nadzieje na szczęście
z grą fantasy, nad którą nie mam kontroli?
Świetna odpowiedź.
Kto? Fortunato?
Dlaczego z obcymi? Nie masz przyjaciół?
Właśnie wróciłam do Rzymu.
Rozumiem.
Próbowałam dołączyć do starej ligi, ale mnie nie chcieli.
Co za dranie. Dlaczego?
Nie żebym się nie cieszył, ale dlaczego?
Ustawiłam grę.
O rety.
Skandal Stopagate.
Za zdjęcia stóp przeciwnik dał mi wygrać.
Byłam gotowa zrobić wszystko, ale interesowało go tylko to.
Masz haluksy.
Jemu się podobały.
Mnie też.
Wiesz, że takich rzeczy
nie należy mówić na takiej rozmowie?
Wiem, ale nie chciałam zacząć od kłamstwa.
Nie wiem, czy inni chcieliby cię w lidze.
Proszę.
To będzie nasz mały sekret.
Tęsknię za futbolem fantasy.
Za zapachem pogróżek na czacie grupowym o poranku.
Tęsknię za marzeniem w niedzielę, by mój łachmyta dostał ocenę 6,5.
- Dobra. Rozumiem. - Przepraszam.
Przepraszam.
Proszę.
Daj mi szansę.
A powinienem?
Panowie. Oto chwila prawdy.
Mamy dwóch kandydatów.
Kandydat numer jeden. Mirko.
Ogromna wiedza o futbolu. Niezawodność.
Z minusów,
publikuje niepokojące memy w mediach społecznościowych.
Jak ten.
- Nie! Wyłącz to. - Boże!
Wyobrażacie sobie takie rzeczy na czacie grupowym?
Nie wspominając, że może zabić nas we śnie.
- Nieźle wygląda. - Nie.
- To seryjny morderca. - Ale miły.
Proszę o spokój.
Kandydatka numer dwa, Andrea.
Oszalałeś?
No weź…
To kobieta.
Słuchajcie.
Bądźmy poważni.
Jestem wrażliwy na różnorodność, wiecie o tym.
Popieram parytety i inkluzywność…
- Jechałem ci za bycie homo? - Nie.
Właśnie. Ale błagam was.
- Mam w domu żonę i córkę… - Ninni?
Kochany?
Teściowa wpada trzy tygodnie w miesiącu.
- Słonko… - Nie chcę więcej kobiet. Nie w lidze.
Wiem. Chodź.
To nie moja wina, że ma żonę, córkę
i teściową trzy tygodnie w miesiącu.
- Dowaliłeś mu. - Nie martw się.
Nie.
Cómo? I ty, Simone?
Żartujesz, kurwa?
Bezcześci nasze świętości, żeby sobie zaliczyć.
Nie. Spójrzmy na to z innej perspektywy.
Stoimy przed takim dylematem jak amerykańscy wyborcy.
Wybór między psychopatą
a kobietą.
Nie chcę więcej kobiet.
Komisja wydała werdykt!
Muzyka!
Raz, dwa, trzy, cztery!
Andrea!
Tak!
Przepraszam. Nigdy nic nie wygrałam.
Gratulacje.
Dziękuję.
SZUKAMY ÓSMEGO UCZESTNIKA
PODŻEGACZ LECCE BOMBY
PAN MŁODY PARTIZAN DEGRADACJA
SCENARZYSTA KANAPA KIJÓW
ADWOKAT AVELLINO BANAFI
MĄŻ – PARIS SAINT GIENIEK HIKIKOMORI – DRUŻYNA WSTYDU
LIGA WIECZNEJ PADAKI
LIGA FUTBOLU FANTASY
ZWŁOKI – BOKS BORDEAUX – Ś.P.
KOBIETA – FART ATLANTA
Mam trzy fakultety,
a nie zrozumiałam ani jednego słowa.
Czy ktoś mi wytłumaczy co to za futbol fantasy?
Racja, pani sędzio. Kocham futbol fantasy,
ale trudno to wyjaśnić.
Właśnie.
Futbol fantasy jest jak seks.
To skomplikowane, trudne do wytłumaczenia, ale też świetna zabawa.
W grze zawodnicy tworzą ligę z ośmiu lub dziesięciu osób.
Zakładają całkowicie fikcyjne drużyny,
ale z prawdziwymi piłkarzami pierwszej ligi kupionymi na drafcie.
Zapomniałabym.
Zawodnicy mają ustaloną ilość kredytów na zakup zawodników.
I to nie koniec.
Trzeba strzelić więcej goli niż przeciwnicy.
Ale jak zdobywać gole w futbolu fantasy?
Drużyna sumuje oceny graczy,
w tym premie i potrącenia za gole, kartki, zejścia z boiska i nie tylko.
Suma określa liczbę goli na podstawie ustalonych zakresów.
Sześćdziesiąt sześć. Zapamiętajcie. Potrzebujesz 66 punktów,
by strzelić pierwszego gola, a 72 punkty…
Dość!
Czemu na pucharze są cycki?
Była dziewczyna Gianniego. Ta z liceum, nie?
Tak, ale to nie cycki.
To cycki. I to duże.
Tak, ale to raczej symbol. Mam rację?
Jasne.
To wyblakłe, zniszczone zdjęcie jest idealnym trofeum w tej grze.
To fantazja o posiadaniu drużyny piłkarskiej w wieku 18 lat.
Fantazja, by wciąż być u szczytu,
jak te cycki, kiedy były w kwiecie wieku!
Brawo.
Nie jestem pewna.
- Zaczynamy? - Zamknij się.
ROZDZIAŁ 2, DRAFT 7 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Dale, Boca!
Chłopaki!
Dale, Boca!
Draft zaczyna się o 13.41.
Zgodnie z zasadami, pierwszy wybiera frajer,
który przegrał w zeszłym sezonie.
Najpierw chciałbym poruszyć pewną kwestię.
Możemy obniżyć opłatę za udział? 200 euro to za dużo.
Mnie to mówisz? Mam córkę.
Nie mam pracy i jestem spłukany.
- Pierdol się! - Ma dziecko!
- Nic nie mogę powiedzieć! - Ty zasrańcu!
Panie Pascale, proszę. Możemy go jeszcze znaleźć.
Ma pani rację.
Ale chciała pani odkryć, co się z nim stało. Proszę słuchać.
Bo żyjemy tak, jak gramy.
Nominuję…
No gadaj.
Pavolettiego!
- Rozmowa służbowa. - Idź.
- Oczywiście.
Tak, kochanie.
Nie kupuj Pavolettiego.
Skarbie, skąd wiesz, że właśnie go nominowaliśmy?
Czytam w twoich myślach. Nie kupuj go.
Kochanie, nie doceniasz mojego doświadczenia w futbolu.
Przede wszystkim nie bierzesz pod uwagę, że to rok Pavolettiego.
Nie doceniasz go. Słuchaj…
Ojciec mojej córki nie może być przegrywem.
O co chodzi?
- Kup go, to wylatujesz z domu. - Nie.
Zasraluch!
Nicola, prezes Paris Saint Gieniek,
ma swoje przyzwyczajenia.
Od dekady kupuje tych samych zawodników, co by mu nie mówiono.
70 za Pavolettiego.
- Tak! - Tak!
Dobra robota!
80!
- Nie! - Powiedział 80!
- Powiedział! - Nie!
- Powiedziałem 80! - Powiedziałeś!
Pavoletti jest mój!
Federico, jak każdy dobry prawnik,
chce, by wszystko było zgodne z zasadami.
Z jego zasadami.
- 82! - Nie!
Nie. Chwila, złotko.
Zgodnie z klauzulą B przepisu 87 z dnia 31 grudnia 2017 roku,
stawki muszą być podniesione co najmniej 0,2 sekundy przed sprzedażą.
Zapata jest mój, srajdo!
Ty suko.
Może i jestem suką, ale Zapata jest mój. Idziemy dalej?
81!
I Francesco. Nigdy nie wychodzi z pokoju.
- Mieszka za granicą? - Co? Nie.
Mieszka 300 metrów dalej.
87.
Czemu nie przyszedł?
Bo jest hikikomori.
Siedzi w sypialni od sześciu lat.
Dla Francesca!
Tak!
Gównozjady!
Dupek!
A to kto?
Fabrizio Seghetti, mieszka w Mediolanie, ale wraca do Rzymu na draft.
Cisza na czacie, pierwsze podanie składu w środę.
Czy on odgrywa rolę w tej historii?
Nie.
- 32! - 34!
- Uderzyłaś mnie! - Przepraszam!
44!
42!
Zamknij się!
To moje!
Mówiłem, że Pavišić jest mój!
Jest też Jacopo.
Jest już po trzydziestce,
ale robi wszystko, żeby o tym nie myśleć…
a raczej, żeby w ogóle nie myśleć.
Prosto z dupy szmuglera. Chcesz?
Ryzykujesz cztery lata pudła. Bez aresztu domowego.
20 za Rincóna!
- Nie gra już w Serie A. - Kogo to obchodzi?
Mam już Ionitę. Musi stworzyć duet Rincón-Ionita!
Rincón-Ionita, jak słowo rincoglionita, czyli głupek.
Idę siku.
- Pójdę z tobą. - 20 na Rincóna.
Po raz drugi. Sprzedany.
20, Rincón.
I ja.
Prezes Kanapy Kijów,
bo spałem na kanapie przez 15 lat.
Simone, proszę. Wybierz jednego gracza. Błagam.
Muszę iść do weterynarza.
Chyba do pediatry.
A, no tak.
Licytuję 30 za Iličića!
- Cómo? - Jesteś pewien?
- Jest… - Wiem.
Ale nie mogę go opuścić w potrzebie.
Nie! Spadówa!
Gońcie się!
- 21! - 22!
- 23. - 24.
- 25! - Nie masz tyle kredytów.
Jazda.
24 po raz pierwszy, po raz drugi, sprzedany.
Jest mój.
- Brawo. - Oszustka.
- Muszę zadzwonić. - Idź.
Jest też Andrea.
Ciągle odkrywałem w niej coś nowego.
- 30 za Berardiego. - 31!
- 32! - Berardi jest mój!
I jeszcze Gianni, mój przyjaciel.
Zrobi wszystko, by wygrać.
Nadal jest 1:0.
Zbliżenie na wyróżniającego się zawodnika.
Nie tylko zdobył gola, ale daje też świetny występ,
wiodąc drużynę…
Pier, uspokój się, bo dostanie 7.
- Dostanie 7,5. - Naprawdę, 7,5?
Tak. Dołączyłem go do drużyny.
Piłka leci…
Sędzia.
To nie wszystko.
Naprawdę?
Przepraszam, ile płacę?
Nie, panie Orsato. Ja stawiam.
Daniele.
To dla mnie ważny dzień. Mam trzy punkty straty.
Piwo za żółtą kartkę dla Petagny.
Albo lepiej, czerwoną.
Chcesz mnie przekupić piwem?
Chłopaki, proszę.
To był żart.
Policja. Jeśli mogę pomóc…
Nie jestem karany…
Ile płacę?
Wygrywał sześć lat z rzędu.
22.
- 23. - 24.
- 2… - Frà, nie podbijasz? Nie.
Wygrywał sześć lat z rzędu, więc jest pan zazdrosny.
Nie. Przyjaźnimy się od dzieciństwa, a nawet mieszkaliśmy razem.
Dobra, 24 po raz drugi i sprzedany. Jest mój.
- Ninni, przestań, proszę. - Czemu zapisałeś mnie na Grindr?
- Bo to zabawne. - Wcale nie.
Skopię ci dupsko. Zejdź mi z oczu.
Pierdol się.
Nie zachowujecie się jak przyjaciele.
Paskudnie się do siebie zwracacie i robicie okropne rzeczy.
Właśnie o to chodzi.
Mamy normalne życie, normalną pracę.
Ale nie jesteśmy normalnymi ludźmi.
W futbolu fantasy mamy nadzieję na wygraną,
choć w życiu zwykle przegrywamy.
Przy okazji jeździmy sobie po matkach i dziewictwie analnym.
Z przyjaciółmi możemy być naprawdę sobą.
Okropnymi ludźmi.
Świetnie.
Andrea? Odwiozę cię do domu.
Pospiesz się.
- Pa. - Pa.
Rincón-Ionita!
Kupiłeś Pavolettiego, prawda?
Będziesz spał w aucie.
Włącz ogrzewanie. Na dworze jest zimno.
Masz rację, Assunto. Dobranoc.
Przepraszam.
Witaj, maleństwo. Tak, już jadę. Pa.
Nie ma dla ciebie miejsca na kanapie. Dobranoc.
Idziemy czy nie?
Chodzi o to,
że ludzie wygrali wielką wojnę przeciwko zombie.
I…
Myślisz, że to głupie?
- Nie. Mów dalej. - Dobra.
Dali im najnudniejsze prace,
jak na przykład kasjera.
Albo niebezpieczne, jak kaskadera.
Czemu? Bo to sprytne.
Zombie nie potrzebują związków zawodowych, lunchu, a co najważniejsze…
nie mogą umrzeć.
Czas wracać do domu.
Może przyjedziesz do mnie
na pyszną wegetariańską pizzę z mąką kamut i papryką?
Dzisiaj?
Nie.
Może lepiej nie. Nie.
W sumie… Trochę późno.
Spytałem, czy dzisiaj.
Jestem idiotą.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Powiedz, że chociaż zaliczyłeś.
Oczywiście, że nie.
Ale jeśli to cię pocieszy, chyba się zakochałem.
Więc popełniłeś dwie pomyłki w jedną noc.
Brawo ty.
Jest pan winny panu Martiniemu pieniądze?
Bo podobno spał pan na jego kanapie bez płacenia czynszu.
Nie. Jest jego przez zasiedzenie, pani sędzio.
Zapisz to, Rizzo.
Co pan robi?
Kogo kupiłem w tym roku?
Lautara Martíneza.
A w zeszłym roku?
Zawsze Lautara Martíneza.
Za rok też go kupię.
Bo choć nie mogę go znieść, warto na niego stawiać.
Nie znoszę ryzyka.
I tak…
Po tym sezonie biorę ślub.
Bierzesz ślub?
Kiedy się oświadczyłeś?
Chcesz wiedzieć?
To był impuls.
Wszystko zaczęło się niewinnym pytaniem Bianki.
Chcesz mieć dzieci?
Ze mną.
Przemyślałam to i nawet policzyłam.
Biorąc pod uwagę, ile czasu zajmie znalezienie porządnego faceta,
najlepiej z włosami, ale mogę obniżyć poprzeczkę i…
Biorąc pod uwagę, ile czasu zajmie mi
przekonanie go do przemyślenia swojej przestrzeni…
do…
Tak…
Do posiadania dzieci.
Myślę, że…
jeśli…
Tak!
Jeśli nie chcesz mieć dzieci…
no to…
powinniśmy zerwać,
ale nie…
nie teraz!
Trzeba było zerwać dwa lata temu!
Kochanie, o czym ty mówisz?
Weźmy ślub.
Zobaczymy.
Na dół i zacznij od nowa.
„Zobaczymy”? Naprawdę tak powiedziała?
- Powiedziała, że zobaczymy! - Nie!
Oczywiście, że tak powiedziała.
Powiedziała, że zobaczymy. I że się tu wprowadzi.
Nie, Gianni!
Nie ma tu miejsca. Łazienka jest za mała.
ROZDZIAŁ 3 DZIEŃ OTWARCIA SEZONU
PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ
Musiałem zebrać wszystkie rzeczy.
Nie żebym miał ich dużo.
Jakieś książki, moje zdjęcie z Giannim z Mykonos w wieku 18 lat.
Technicznie rzecz biorąc, pan Martini pana wyrzucił.
Sprzeciw. Pytanie naprowadzające.
Ujmę to inaczej.
Więc opuścił pan dom pana Martiniego z własnej woli.
Tak. To był dzień otwarcia naszej ligi.
Czuję się jak Totti na emeryturze.
Jak ten, jak mu tam?
Za stary, żeby dalej grać.
Na pewno panikował na myśl o emeryturze.
Nie!
Spalisz Benassiego.
Mój ukochany dywan Benassi.
Kiedy ostatnio go praliśmy?
A kiedyś praliśmy?
Proszę powiedzieć, pani sędzio,
bez domu i pracy,
dokąd miałem pójść, jeśli nie do mojej babci?
Czekała na mnie kolejna kanapa.
Serial La Nostra Vita…
Jak zwykle z babcią była zabawa na całego.
Ale między jednym a drugim serialem…
Cześć. Czytałam na czacie grupowym, że wszyscy są w pubie.
Jestem w pobliżu. Może dołączysz do mnie?
Czym jest miłość, pani sędzio?
Panie Pascale, proszę bez wygłupów.
Wiem, to głupie pytanie.
Nie ma dobrej definicji.
Cytując słowa z Pulp Fiction: „Wiesz, że znalazłeś kogoś wyjątkowego,
kiedy możesz zamknąć się na chwilę
i wygodnie dzielić się ciszą”.
Osobiście powiedziałbym:
„Znalazłeś kogoś wyjątkowego, kiedy oglądasz Lecce-Spezię,
jest 0:0, na boisku nie ma zawodników,
a serce ci wali”.
Ekscytujący mecz.
…w pierwszej połowie, Spezia…
Co?
Jest przerwa, Simone.
Przerwa, mamy 0:0…
Miałem na myśli pierwszą połowę.
Jak mówiliśmy,
potrzebowali więcej fizycznej pracy na środku…
Czy to nie jest najdziwniejszy dickpick świata?
O Boże.
Co to? Penis w kowbojskim kapeluszu?
Cześć wszystkim!
Parę rzeczy mu wyszło…
Cześć.
Cześć, szefie!
Cześć, skarbie!
Poproszę piwo.
- Robi się. - Albo dwa.
Moja żona niedługo przyjdzie. Do tego czasu chcę się upić!
I jeszcze jedno.
Dla niej też.
Oddasz swoje tatusiowi, prawda?
Pavoletti!
Pavoletti strzelił gola!
Dobra dziewczynka! Pavoletti strzelił gola!
Kochanie?
Kochanie.
Kupię nowy dywan. Ten, który mamy teraz, wygląda okropnie.
Benassi?
Ten zielony, tak.
Skarbie, Benassi to moja ostatnia ostoja nieuprzejmości.
W twoim domu. W naszym domu ty nią jesteś.
Ktoś powiedział „Benassi”?
Simone! Cześć. Wszystkiego najlepszego! Ile masz lat?
34.
Tylko 34?
Dobrze. Trzy razy kończyłeś 34 lata w ciągu pół roku, więc…
Nie, ale tym razem naprawdę.
- Jasne. - Właśnie.
- Białe kłamstwa. - Tak, kochanie.
Jeśli kłamiesz, by spędzać z nim czas, to twój problem, nie mój.
Dlatego ją kocham. Kocham cię.
- Ja ciebie. - Kocham.
Baw się dobrze.
- Pa. - Pa. Dzięki.
- Miłej zabawy. - Kocham cię.
- Kryj mnie. - Trzeba było napisać.
- Skąd miałem wiedzieć? - Już się uchlałeś? No pewnie!
Tatuś potrzebuje dwóch strzałów. Musisz płakać.
Posłuchaj mnie.
Płacz albo do jutra będziesz kisić się we własnym kupsku. Jasne?
No dalej, płacz!
Ukrywasz się w kiblu, zamiast spróbować ją pocałować?
Wyjdź i spróbuj.
Zapomnij. Nawet bije mnie w futbolu fantasy. To niemęskie.
Pierdzielenie…
„To niemęskie.
Bije mnie w futbolu fantasy. Mam problem z drugim aktem”.
Piszesz wymówki, a nie filmy. Co to, kurwa, jest drugi akt?
Postać staje w obliczu kryzysu. Czego ode mnie chcesz?
Zależy mi na tobie. Nie robisz tego, co byś mógł.
Jesteś jak…
Jak Cassano.
Niezrozumiany talent, który za często mówi „chapeau”?
Geniusz. Niezrozumiany? Może.
Gdyby się przyłożył, wygrałby Złotą Piłkę.
Pytam: „Antonio, dlaczego się nie starałeś?”.
To się dzieje naprawdę. Zostańcie z nami…
- Nie mogę. - Czemu nie?
Bo teraz mogę o niej dalej marzyć.
Póki nie zrobię kroku, wciąż może być tą jedyną.
A jeśli ją pocałuję i mnie odrzuci?
A jeśli za dwa lata
podczas mycia zębów powie, że już mnie nie kocha?
Kot i tak będzie martwy. To pocałunek Schrödingera.
Wysadzę to pudło w powietrze.
Nie bądź Cassano. Bądź jak Fabio Grosso w mundialu.
Co zrobiłby Fabio Grosso?
Wyszedłby i ją pocałował.
Tak. A potem świętowałby jak szalony.
Tak!
Masz rację. Zrobię to.
Leci na złamanie karku…
Pozbieramy, co się rozwali.
Pavoletti tam jest!
Gol!
Pavoletti!
Bo zawsze poganiam swoich strzelców.
Niewiarygodne!
Niesamowite zakończenie tego meczu!
Muszę ci coś powiedzieć.
…Pavoletti był gotowy…
To chaos! Jest zamieszanie…
Chyba wygrałaś w tym tygodniu. Pa.
Jedyną jasną rzeczą w tej długiej,
boleśnie szczegółowej, rozwlekłej relacji,
jest to, że desperacko zakochał się pan w pani Carrieri.
To oczywiste. Ale dotąd nie wiem jeszcze…
co…
Co Andrea ma wspólnego ze zniknięciem pana Martiniego?
- Andrea to motyw. - Motyw czego?
Zabójstwa Gianniego Martiniego.
Nie pozwolę na to. Rozmawialiśmy miło.
Załatwię to.
Nie może pani ot tak oskarżać mojego klienta. Gdzie są dowody?
Oto narzędzie zbrodni. Rozpoznaje je pan, panie Pascale?
Jedyne odciski palców znalezione na tym pucharze…
są pańskie.
Widzi pan te ślady krwi?
Według raportu policyjnego to krew Gianniego Martiniego.
A zatem?
Panie Pascale, powie nam pan, co się stało wczoraj?
Co mam powiedzieć? Nic nie pamiętam!
Pamiętałbym, gdybym zabił przyjaciela.
Przepraszam.
Federico, powiedz coś.
Federico?
To nie ja!
Zróbmy sobie przerwę. Proszę się przejść.
Może wróci panu pamięć. Morabito, wyprowadź go.
Porozmawiam z ich koleżanką.
Idziemy?
Andrea tu jest?
Chodźmy.
Wprowadź panią Carreri.
Federico, pójdziesz ze mną?
Co mu, kurwa, zrobiłeś? Gadaj, co mu zrobiłeś!
- Nic. - Uspokój się.
Bianco, oszalałaś?
Zabiję cię.
I tamtą dwójkę!
- Usiądź. - Usiądź.
Proszę usiąść.
Uspokoję się.
Pani też postanowiła zdać się na profesjonalizm mecenasa Leone?
Dobrze.
Z pani zapominalskim przyjacielem
rozmawialiśmy o 12 września 2023 roku.
O tak zwanym „dniu otwarcia sezonu”. Pamięta pani, co się stało tamtej nocy?
Tak, wysoki sądzie.
- Kurwa! - Co się stało?
Dziura?
Wypadek samochodowy?
Simone!
- Co się stało tym razem? - Spokojnie!
Napad paniki czy wypadek samochodowy?
- Jak tam twoja córka? - Dobrze.
- Jak często tu trafia? - Bardzo często.
Bo dostaje darmowe posiłki.
Idiota.
Jak długo znasz Simone’a?
Odkąd mieliśmy cztery lata.
Siedzieliśmy w jednej ławce od przedszkola do liceum.
- Nieźle. - Tak. Mega.
Nie miałam takiej przyjaciółki.
W drugiej klasie liceum głupol spalił dziennik,
żeby ze mną go oblali.
- Naprawdę? - Tak. Był najlepszy w klasie.
Bez niego byłbym zagubiony.
Jestem przerażony.
Naprawdę?
Tak.
Myślałam, że jesteś inny.
Znaczy?
Że nigdy nie przyznajesz się do swoich lęków.
- Nie mów nikomu. - Dobra.
Mam jointa w torebce.
Co ty na to?
Ale z ciebie pankówa.
Tak tylko gadamy, dawaj.
Miałam wtedy 16 lat.
W szatni po siatkówce.
- Poetycko. - Z dziewczyną z klasy.
Rany!
A ty?
Na Mykonos z Simonem.
Co? Na Mykonos?
- Nie. - Widzisz? Mówiłam ci.
- Co? - Tak. Wiedziałam.
Co wiedziałaś?
Daj spokój.
Co?
Byłem na Mykonos z Simonem. Potem poznałem dziewczynę.
Byłem z dziewczyną, która…
- Moi mili? - Tak?
Lepiej wracajcie do domu. Zatrzymają go tutaj.
Co z nim?
- Nic mu nie jest. - Dobra.
Mieszkam tutaj. Te drzwi.
Dobra.
Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Podwiózł mnie do domu, a potem się pożegnaliśmy.
To wszystko?
Tak, to wszystko.
Dlaczego o 3.47. tamtej nocy napisała pani do Gianniego Martiniego:
„Nie mówmy nikomu”?
Czego mieliście nie mówić?
Potrzebujesz dywanu?
Wygrałem go w futbolu fantasy.
Nazywa się Benassi.
Jak długo trwał pani związek z Giannim Martinim?
Aż do przerwy międzynarodowej.
A w języku laików?
Do listopada.
Wtedy są bzdurne mecze reprezentacji i liga musi zrobić przerwę.
To znaczy, że przez dwa tygodnie nie ma futbolu fantasy.
W ciągu tych 336 godzin lepiej nic nie robić.
Bo wszystko, co tylko może, pójdzie źle.
- Jasne? - Tak.
Jak nicość w Niekończącej się opowieści.
Jasne?
Listopad?
Przepraszam.
Jak widać, jest nowy. Nikt tu nie mieszkał.
Jest też świetny garaż i całodobowy monitoring.
Można nacieszyć się spokojem.
I ciszą.
Ma rację.
Naprawdę potrzebujemy spokoju?
Tak.
Prawda?
Tak.
Nieźle.
5 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Pamiętasz Ligę Mistrzów?
To były czasy Castola i Minandy.
Kim jest, kurwa, Castoro?
Castolo.
Najlepszym napastnikiem Ligi Mistrzów w grze.
Ile masz lat?
Mam 20 lat.
A ty ile masz lat?
Nie mam już 20 lat.
Mam 34 lata.
Powiesz mi, co się stało? Co się dzieje?
Nic, babciu. Przechodzę trudny okres.
O 16 robi się ciemno, mało pracuję i muszę nosić gips.
Gips?
Nie znam nikogo z 30-dniową prognozą,
kto nosił gips przez dwa miesiące.
- Co robisz? - Zdejmę go.
- Nie. - Tak.
I pójdziesz do tej pięknej dziewczyny, za którą płaczesz od dwóch miesięcy.
I zostawisz mnie w spokoju.
- Daj rękę. - Nie.
Jesteś taki depresyjny, Simone.
Jestem staruszką. Mam artrozę. Dawaj rękę.
- Nie ruszaj się. - Babciu!
Dziękuję.
Wiesz, że będę miała chłopca?
Nie.
Tak.
Przepraszam. Miałam gówniany okres.
Nie jestem sobą.
- Co się stało? - Co ci jest?
Byłam na setkach rozmów o pracę.
Zawsze to samo.
Jakiś dzieciak mówi, że dadzą znać,
czyli w grzeczny sposób każe mi spierdalać.
Tak.
Nie wiem, co jest ze mną nie tak.
Znam cztery języki. Mam duże doświadczenie.
- Nie… - Andrea?
Mogę być z tobą szczera?
Masz 35 lat i nie skończyłaś studiów.
A twoje CV jest naćkane do granic możliwości.
To dlatego.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Tak?
- Mogę jeszcze dwa? - Jasne.
- Chcecie coś? - Nie.
Jesteś w ciąży?
- Co ona mówi? - Nie, Boże.
Dzięki Bogu!
- Kiedy wrócili z wakacji? - Trzy miesiące temu.
- Trzy miesiące. - Tak.
Nie wierzę, że zabrałeś nas na kemping. W tym mrozie!
Kochanie, mówiłem ci.
Jestem pracownikiem naukowym. Krucho z kasą.
Musisz znaleźć porządną pracę.
Prawdziwy facet nie bierze rodziny na wakacje na kemping.
Poza sezonem, w listopadzie.
Masz 30 lat! Rozumiesz?
A ty jesteś upierdliwa. Rozumiesz?
I to naprawdę!
„Zrób to, zrób tamto, nie kupuj Pavolettiego!”
Jestem pracownikiem naukowym, dorosłym w czasach recesji.
Stała praca jest dla nas jak Święty Mikołaj!
Nie istnieje!
Czy to jasne?
Tak, kochanie! Święty Mikołaj nie istnieje!
Kojarzysz te rodziny, które lubią być razem?
I robić coś razem?
- Udają. - Udają…
Dlaczego nawet nie możemy udawać?
Ja udaję. Nie martw się.
Udaję.
Chodźmy.
Simone?
Cześć.
Byłem w okolicy, więc pomyślałem, że…
Baggio powiedział kiedyś:
„Nie trafić karniaka może ten, kto nie boi się kopać”.
Więc…
zjesz ze mną kolację?
Teraz?
Jesteś z kimś.
No dobrze. No to…
Miłego wieczoru. Do zobaczenia.
Wtedy zdecydowaliśmy zakończyć nasz związek.
Nawet Atreyu nie powstrzyma nicości, a co dopiero my.
Proszę posłuchać…
Czy pan Pascale dowiedział się o waszym związku?
Słucham? Tak czy nie?
Postanowiłam mu powiedzieć podczas okna transferowego.
Boże. A co to jest?
Okno transferowe to ostatnia szansa,
żeby naprawić swoje błędy.
Pomyślałam, że to dobry moment, żeby powiedzieć Simonowi prawdę.
Chodzi mi o Pascale.
3 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Gdzie się spotkamy na okno transferowe?
Jesteście zaproszeni do mojej nowej rezydencji.
- Zostawiłeś żonę, żeby mieszkać w garażu? - Tak. To była spontaniczna decyzja.
- Cześć. - Cześć.
Od dekady chciałeś ją zostawić.
- Jestem pracownikiem naukowym… - Zaczynamy?
Byłem zaprogramowany, by nie mieć planów długoterminowych.
- Gdzie Simone? - Dołączy po pracy.
Jakiej pracy?
W supermarkecie. Ma porządną pracę.
- Dość gadania. - Tak.
Draft zaczyna się o 18.24.
Przyniosłem przekąski, przyjaciele.
Świetna ta nowa praca.
Dostajemy jedzenie z krótką datą.
Co robisz? Cofnij się. Odsuńcie się.
- No weź. - Nicola!
Chwileczkę. Proszę.
- Słodkie. Chcę coś pikantnego. - A rogaliki?
Nie ma. Mój szef, Abdul, bierze rogaliki.
Jest surowy, ale inspirujący.
Słuchaj no, jakiego zawodnika chciałbyś oddać?
Po omówieniu tego z Abdulem, postanowiłem oddać…
Paula Dybalę.
Cómo?
Ten kąsek aż sam się prosi.
Simone, jeśli bierzesz narkotyki, daj mi trochę.
Nie. Nigdy nie byłem bardziej trzeźwy.
Zrozumiałem, że w życiu liczy się
unikanie upadków i stała praca.
Miałem za wielkie marzenia.
Dybala jest jak piękna kobieta, którą zawsze boli głowa.
Potrzebuję kogoś, kto zawsze gra.
Nawet jeśli musi jechać na lekach.
A potem wyciąga 6 w każdą niedzielę.
Po oddaniu Dybali dołączy do mnie…
Tony Sanabria.
Nie!
- Dawaj! - Idealnie!
- 10 za Dybalę. - 11.
- 12. - 13.
- 14. - 15.
21!
Pewnie cieszysz się, że pracujesz w ulubionym miejscu.
Jestem asystentem kierownika sklepu
na mydłach, detergentach itp.
Jeszcze nie zapamiętałem.
- 44! - 45!
- 48! - 49!
50!
Dybala jest mój, draniu!
51.
Nie mam więcej kredytów.
Posłuchaj, muszę ci coś powiedzieć.
Może nie muszę, ale to dla mnie ważne.
Dawaj.
Nawaliłeś, oddając Dybalę.
Paulo Dybala!
Wiedziałem. Gianni, przestań!
Wyjaśnijmy to sobie.
Pytałam, czy pan Pascale wiedział o pani związku z panem Martinim.
A pani…
opowiedziała mi długą historię
o kimś, kto mieszka w garażu,
tylko po to, żeby powiedzieć:
„Nie powiedziałam mu”?
Rizzo? Przyprowadź pozostałych idiotów. Chcę mieć tu ich wszystkich.
Potrzebuję szczegółowej relacji z ostatniego dnia Gianniego Martiniego.
I to teraz.
ROZDZIAŁ 6 – RUNDA FINAŁOWA LIGI DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Musiałem zdać egzamin na uniwersytecie.
Postanowiłem, że nie wiem…
Dalej!
- No weź. Ciągle mi coś dajesz. - Nadszedł ten moment.
Nie trzeba było.
Jako twój drużba zastanawiałem się nad prezentem.
I dlatego, że…
Jesteś spłukany. Puste.
Otwórz.
- Co to? Głowa Paola Montera? - Otwórz.
Nie!
Ty i ja na Mykonos.
Te wspomnienia. Spójrz na to.
Mieliśmy po 18 lat.
Byłem naprawdę przystojny.
Ty już byłeś brzydki, ale nikomu nie wisiałeś kasy.
Zrobiłem najgorszy skład, jaki mogłem, na nasz pojedynek.
Wystawiam bramkarza Empoli przeciwko Interowi.
Lookman jest ostatni na ławce. Nigdy nie wyjdzie.
W zasadzie…
Dzięki mnie wygrałeś, nawet ligę.
To znaczy, że będziesz ostatni.
Też mi nowość.
Oszukuję bez oszukiwania.
Coś wspaniałego.
Nikt nigdy nie zrobił dla mnie nic milszego.
Wiem.
Jesteś moim bratem.
Dość tych bzdur. Pospieszcie się!
Co się tak obściskujecie?
Przebiorę się i skopię ci dupsko.
- Na główkę! - Na klatę!
Tylko piłki nożnej nam brakowało.
Nie było kortu do tenisa.
Faul!
Nieźle, Nicola.
Dawaj, Simone.
Cholera!
Gol!
Piłka!
Boże!
Nie!
Boże, nie!
Gol!
Dobre!
Chłopaki? Robimy remisik?
Remis.
Jestem zajebisty!
Za Gianniego!
Teraz mamy małą niespodziankę.
Mała niespodzianka.
- Co ty na to? - Tak.
- Niespodzianka! - Chodź.
Olé!
Brawo!
Przysięgam, jeśli moja córka taka będzie…
Miejmy nadzieję.
Brawo!
Kocham cię!
Brawo!
Który to pan młody?
- Ja! - Ja!
Ja!
Wszyscy łżecie.
To ja.
- Mogę jakoś pomóc? - Oczywiście.
Boże, tak. Rób ze mną, co zechcesz.
Mój drogi panie młody.
Alexa, zatrzymaj muzykę.
Alexa?
- Jestem Nina. - Wiem. Nina Guarino.
- Kolejny stalker. - Nie.
Znam cię ze szkoły. Czwarta B w Montessori.
Francesco Formisano!
Nie ma mowy!
Byłaś najlepsza. Co się stało?
Studiowałam ochronę dziedzictwa kulturowego.
- I co z tego? - Przestań!
Tak to się kończy.
A co z tobą?
To długa historia.
Opowiedz.
- Co to za facet? - Kto wie.
- Napijemy się? - Mam nadzieję.
- Co się stało? - Nie mam pojęcia.
Jacopo.
Co się stało?
To mnie zasmuciło.
Wiem. Striptiz zawsze jest smutny.
Nigdy dotąd nie miałem drągala na smutno.
Masz erekcję?
Przestań się na mnie gapić i idź się jebać!
- Jestem panem młodym. - Dupek.
- Miło cię poznać. - Żartowałem!
Chłopaki! Moi przyjaciele!
Jacopo ma dla was małą niespodziankę!
Proszę!
Morele?
Zdurniałeś?
Przynosisz morele? Moje ciało już tego nie zniesie.
Ostatni raz były 12 lat temu na wakacjach w Amsterdamie.
Gdy widzieliśmy Jezusa w Voldenparku?
- W Vondelparku. - Byłem naćpany.
Tak, to te same.
Dwanaście lat temu. Zachowywałem je na specjalną okazję.
Czemu ich nie przyniosłeś na mój kawalerski?
Miała być specjalna okazja.
- Poszliśmy na kręgle. - To jedyny sport, w którym jestem dobry.
Kto chce?
- Ja! - Ja!
Ja, ja. A wy?
- Tak! - Tak!
Chwileczkę.
Te morele, o których mowa, to grzybki halucynki, prawda?
Nie!
To tylko boczniaki!
Rizzo, dodaj do raportu „zażywanie narkotyków”.
Ni chuja nie działają, no nie?
- Nie! - Ni chuja!
Zagramy w wyznania?
To żadna zabawa!
Bez jaj!
Zagrajmy! Błagam.
Dobra, zagrajmy.
- Zagrajmy! - Zagrajmy!
Zagrajmy!
Olé!
Zamknąłem się w domu w dniu, gdy miałem skończyć szkołę,
bo przez siedem lat poszedłem tylko na dwa egzaminy.
Olé!
A ja…
chyba przestanę brać narkotyki.
Przyniosłeś nam pół kilo grzybów.
Od jutra.
Dobra decyzja.
Olé!
Teraz ja. Dobra.
Więc…
No cóż…
Nigdy nie powiedziałem rodzicom…
Że jestem…
Nie powiedziałem rodzicom, że jestem gejem.
Teraz boję się to powiedzieć.
Mój tata ma 72 lata, ma dwa rozruszniki serca
i to może go zabić.
Powiem mu, jeśli chcesz.
Olé!
Tęsknię za żoną.
Kochany.
Tęsknię nawet za jej strasznym wzrokiem, gdy grozi, że mnie zabije.
Żartowałem!
Chuj mnie obchodzi moja żona!
Olé!
Zdradziłem Biancę.
Cómo?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Chciałem.
Nie, czekaj. Chcemy wiedzieć wszystko. Z kim, kiedy i gdzie?
Jakiś czas temu z dziewczyną. To był głupi błąd.
Czekaj.
Chcę jeszcze raz to zobaczyć…
na VAR.
Tak.
Simone?
Cześć.
Pójdziesz dziś ze mną na kolację?
Teraz?
Czemu mu nie powiedziałeś?
Chciałem.
Co on robi?
Myślę, że obserwuje swoje życie na wyimaginowanym nagraniu.
Chce to odtworzyć!
Wybaczcie, że w was wątpiłem, narkotyki!
Jestem ludzką latarnią!
- Pali się! - Jestem chińską latarnią!
Pójdziesz dziś ze mną na kolację?
Teraz?
Co wy narobiliście? No weźcie!
Dywan Benassi był u Andrei…
Dywan Benassi był u Andrei!
Halo?
Kochanie. Tak.
Tak, dobrze się bawię.
Zwykły wieczór kawalerski.
Nie ma tu dziewczyn. Już mnie denerwuje!
Zamienimy ten pieprzony dom w grilla!
Simone?
Muszę ci coś powiedzieć.
Ja też.
Ty pierwszy.
Zdradziłeś Biancę z Andreą.
Byłem gównianym przyjacielem…
Proszę, wybacz mi.
Simone, co robisz? Płaczesz?
Simone.
A potem?
Pani sędzio, mamy…
A potem złapał pan puchar.
Są na nim pańskie odciski palców.
Więc musiałem go złapać.
Simone?
Simone!
To ja.
Jesteś przegrywem.
Nigdy mnie nie wygrałeś.
Spójrzmy prawdzie w oczy, nie wygrasz.
Nie.
Nie masz oczu.
To przenośnia, Simone.
Powiedz, co się stało.
Złapał pan puchar i go uderzył?
Nie, pani sędzio…
Nie teraz, Spataro.
Wtedy go pan nienawidził.
Chciał się pan zemścić za lata porażek w futbolu fantasy.
Potem za związek z tą młodą damą. Więc go pan zabił.
Prawda?
Więc twój najlepszy przyjaciel pieprzył kobietę, którą kochasz?
Może nie jestem trofeum Ligi Mistrzów, ale znam się na rzeczy.
Nigdy nie wygrasz.
Simone?
Wszystko dobrze?
Nie.
Nic nie jest dobrze.
Lepiej się przyznaj.
Proszę się przyznać.
Poczuje się pan lepiej, Simone.
Chciałem go skrzywdzić.
Tak?
Proszę szczerze.
Straciłem dziś przyjaciela.
Zabiję cię, śmieciu!
Zamieniłem się w zwierzę, wysoki sądzie.
Zacząłem go bić najmocniej, jak mogłem, jak dzika bestia.
A potem…
Tylko ciemność.
Chyba to odciąłem. Pewnie tak się zdarza.
Jest pan gotów się przyznać?
Tak.
Zapłać.
Nie wierzę. Ale z was palanty. Naprawdę postawiłeś, że jest winny?
Ja postawiłem na Francesca.
Czemu na mnie?
Czemu nie?
Opuszczasz dom po siedmiu latach, ktoś zaginął…
To co najmniej podejrzane.
- Spokój. - To ważne, wysoki sądzie.
- O co chodzi? - Znaleźliśmy centralę.
To nagranie z monitoringu.
To ważne. Czemu nie mówiłeś wcześniej? Zobaczmy.
Straciłem dziś przyjaciela.
Zabiję cię, śmieciu!
Czekaj.
Rizzo, co powiedział wcześniej?
„Zacząłem go bić jak najmocniej”.
Nie, to drugie…
„Jak dzika bestia”.
- Tak, dzika bestia. - Co robisz?
Idiota.
To musiało boleć!
- Żyje. - Tak, żyje.
On żyje!
- Mówiłem, żebyś się nie przyznawał. - Żyje.
To nie koniec.
- Teraz się pieprzą? - Co?
W takim razie wisisz mi więcej niż 20 euro.
Kochany.
Wal się!
Nie. Chwila.
Nie!
No nie! Dlaczego tylko mi?
Bo ci się podoba.
Pisze coś?
Proszę patrzeć.
Panie Pascale, proszę powoli opróżnić tę kieszeń.
„Jak powiedział niegdyś jeden z wielkich myślicieli naszych czasów:
»silni ludzie, silne przeznaczenie«”.
Co za palant!
„Zrozumiałem, że nie powinienem się żenić,
mieć dzieci, ani mieszkać w bliźniaku, gdzie…
jest tak cicho, że sąsiedzi biorą pierda za dzwonek.
Kocham was, Gianni”.
Co za zasraniec!
- No proszę. - Ładny list.
- No nie. - Zmarnowaliśmy czas.
- Kurwa. - Dobra.
Mogliśmy szukać Gianniego. Chodźmy.
Morabito, możemy prosić nasze płaszcze?
- Rizzo, jesteś na Tinderze? - Proszę przestać.
Simone, posłuchaj. Nie tak miało być.
Możemy o tym nie rozmawiać? Może nigdy? Dzięki.
Przykro mi.
Mnie powinno być przykro. Miałem idealne życie, zanim cię poznałem.
Co? Przez 15 lat spałeś na kanapie.
Dobra. To było okropne, ale nic mi nie było.
A teraz jest okropnie przez ciebie.
- Przeze mnie? - Tak.
Naprawdę jesteś mistrzem fantastycznych dupków.
Gdybyś nie był mistrzem fantastycznych dupków,
przyszedłbyś do mnie na tę mrożoną pizzę.
Znałabym twoją minę podczas seksu.
Ale jesteś mistrzem fantastycznych dupków.
To zakumałem.
Gianni przyszedł do mnie tamtej nocy.
Miał na sobie wypisaną datę ważności, jak wiza turystyczna.
Nigdy bym się w nim nie zakochała.
Ale ty…
Pierdol się, Simone.
Nie martwicie się?
O dupka, który uciekł, cytując Spallettiego?
Serio nie martwicie się?
Zawsze ląduje na czterech łapach. Pewnie jest w Boliwii.
- Nie martwicie się? - A czym?
Tym, że Gianni jest niewiarygodny.
Jego pragnienie ucieczki jest zrozumiałe.
Wiele o tym napisano.
Pochwała ucieczki Henriego Laborita…
Cicho bądź, proszę.
Chodzi mi o to, jak, kurwa, ogarniemy ligę w przyszłym roku?
- Brakuje nam Gianniego. - Może Andrea…
Yoko Ono…
Brakuje nam dwóch.
Zabiję się.
- Trzech. - Nie da rady.
- Serio. - Tak.
Mamy problem.
Przypał!
Poproszę tequilę.
Tak, zostawił mnie przy ołtarzu.
Daj mi tequilę. No już.
Widzę was.
Jesteście żałośni.
Gdzie Simone?
- Szukałem… - Może swojej godności?
Jeśli przyszłaś mnie obrażać, umówmy się na przyszły tydzień.
Wczoraj miałem zły dzień.
Naprawdę?
A ja to miałam boski.
Było cudownie.
Nigdy cię nie lubiłam, Simone.
Nigdy.
Ciągle tylko gadasz bez sensu.
Nie przyszłam cię obrażać.
A tak to wygląda.
Gdzie on, kurwa, jest?
Bianco, posłuchaj.
Przykro mi.
Biedactwo.
„Biedactwo”? Jakie znowu biedactwo?
Chyba ty!
To mnie powinno być przykro.
Mogłam przelecieć każdego.
Zmarnowałam dziesięć lat z jebanym dupkiem.
„Biedactwo”.
Myślisz, że…
Myślicie, że nie miałam wątpliwości?
Że moim życiowym celem i największym marzeniem był ślub,
dom na zadupiu i hipoteka na 30 lat?
Co?
Spędzanie każdego weekendu u boku dupka,
który co dziesięć sekund włącza apkę, żeby sprawdzać rankingi graczy?
Nawet nie wiem dlaczego.
Powiem ci dlaczego.
To dlatego, że pół punktu więcej uwalnia endorfiny, które…
Po prostu jest dupkiem.
Ciągle udaje, że Simone ma urodziny.
Jesteście tacy mądrzy.
Sam jest biedny. Ucieka nocą jak Capello.
Rany!
- Nieźle. - Tak.
Widzicie?
Wiem, kim jest Capello po dekadzie z nim.
To dobrze.
Nieźle, co?
Gdzie on jest?
To nie futbol fantasy was łączy.
- Wszyscy jesteście… - Dezerterami.
Jesteśmy bandą dezerterów.
Ciągle uciekamy od życia i śpimy na kanapie przez 15 lat.
Bez kończenia czegokolwiek, czy to…
filmu o zombie, czy meczu piłki nożnej na plaży.
Gdzie on, kurwa, jest?
Dziękuję.
Co za dupki.
Wiem, gdzie jest.
Muszę iść do solarium,
bo żona nie uwierzy, że byłem na Mykonos.
Pada.
- Mykonos. - Poczuj sól w powietrzu.
Kamienne Mykonos.
Ma atmosferę Kopenhagi.
Już się w chuj nudzę.
Znajdźmy Gianniego.
Myślisz, że tu jest?
- Głupi jesteś? - Trzeba zamknąć cię na siedem lat.
Ja mam ubytki pamięci, ale z tobą jest gorzej…
Zostań przy iPadzie.
No już, chodźmy.
Znasz Gianniego Martiniego?
O co ich pytałeś?
To turniej Genui.
Fiorentina ma za sobą kilka meczów
przeciwko Juventusowi i Viktorii Pilzno, gdzie dominowali…
- Też przysłał swój skład? - Tak.
- Patrzcie go. - Zasraniec.
Patrz.
Myśleliśmy, że nie żyje.
…do pewnego momentu, ale nie mogą wykorzystać…
Gianni!
Chłopaki.
Jak ślub?
Świetnie. Zapomniałeś o tym, gnojku.
Jak nie chcesz jeść, możemy pogadać.
- Tak, pogadajmy. - Spokojnie.
Spokojnie. Dobra?
- Spokojnie. - Bez spiny.
- Nie. - Wyglądam na spiętego?
- Jestem całkowicie spokojny. - Porozmawiajmy o tym.
Możemy rozmawiać o wielu rzeczach!
Przejechałeś 3000 km, żeby we mnie rzucać?
Było góra 1500.
Musiałem ukraść babci kupę kasy.
Dobra. No weź. Daj mi ostatnią szansę!
Tak jak z Balotellim.
Kiedy Brescia go przejęła. Dałeś mu szansę.
Myślałem, że powrót do domu mu posłuży!
Bardzo blisko prawego słupka…
Znowu kupiłeś Iličića.
Iličića w to nie mieszaj.
- Kiedy miał depresję. - Nie waż się wspominać o Iličiću!
Możesz przestać?
Powiem tylko jedno.
Mimmo Berardi.
Daj spokój Berardiemu!
- Buffon obronił karnego… - Nie bluźnij!
Przez niego przegrałeś ligę z nieudanym rzutem karnym.
Wystarczy. Uspokój się!
…i kopie w drugą stronę!
- Umarł? - Niestety nie.
- Ten drań żyje! - Ty gnoju!
Oddaj mi zioło!
Ty śmieciu!
Zostanę tutaj.
Co?
Tak. Uciekłem.
Po co komu garnitur, duże miasto i odpowiedzialność?
Zacznę produkować ouzo. Poradzę tu sobie.
Może zamieszkasz ze mną?
Dobrze nam razem.
Czemu byliśmy tacy szczęśliwi, gdy przyjechaliśmy tu jako nastolatkowie?
Boże, Simone, tylko ty możesz odpowiedzieć na takie pytanie.
Nie wiem.
Słońce, morze, laski…
- Młodość. - Laski?
Zawsze i tak wychodziły z klubu z innymi chłopakami.
Mówiliśmy, co zrobimy, kiedy dorośniemy.
Nic z tego nie zrobiłem.
Simone?
Nie bądź Cassano. Bądź jak Fabio Grosso.
Ty też bądź jak Grosso.
3 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Pospiesz się! - Jazda!
Okej, zaczynajmy.
- Szybko. - Idź.
Więc…
Draft zaczyna się o 13.43.
Zgodnie z zasadami, przegrany frajer wybiera jako pierwszy…
Iannis!
Z karą 50 punktów wylądował na ostatnim miejscu.
Frajer!
Proszę o muzykę!
Raz, dwa, trzy, cztery…
Cholera!
Kochanie! Śmiało.
Nie, konferencja właśnie się skończyła…
Przepraszam, kochanie.
Popełniłem błąd.
Pozwolę ci wybrać skład drużyny fantasy…
Akurat!
Kochanie, przepraszam. Jestem dupkiem.
To jej się spodoba.
- Przepraszam. - Boże!
- Kto to, kochanie? - Proszę…
Pavoletti.
Przepraszam.
Dziękuję.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Dotknąłem Pavolettiego!
Mamo, tato,
jestem homoseksualistą.
Naprawdę?
Witamy w klubie!
- Kochanie! - Mamo.
Wezwę karetkę.
- 10 za Pavolettiego. - 12!
Rizzo, każę ci przyklejać zdjęcia na paszportach.
Jasne, 12!
Pavoletti jest mój!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz