Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Minimalizm jest jak...
buddyjska filozofia.
Tak.
Chodzi o to, żeby odpuścić.
Rozumiem.
Kiedy pracowałam w Szwecji, bardzo spodobał mi się ten styl.
Po powrocie chciałam zastosować go tutaj.
Do czego wcześniej służyło to miejsce?
- To było dom. - Rozumiem.
Moja mama i brat mieszkają na górze.
- Na dole stworzyłam biuro. - Rozumiem.
Tak.
Co zrobiłaś ze swoimi rzeczami?
Wyrzuciłam.
- Wszystko? - Tak.
Nie byłaś do nich przywiązana?
Uważam, że rzeczy, których nie używamy, nie są niezbędne.
Powinniśmy je wyrzucać.
Rzeczy w dobrym stanie, których używam,
zostaną tutaj, nie pozbędę się ich.
Rozumiem.
A więc...
Udzielisz mi kilku wskazówek, jak pozbyć się rzeczy?
Przepraszam.
Chodź, sknero.
Ty tak na serio?
Potrzebuję tylko trzech stron. Sprzedadzą mi tyle?
To nie biblioteka.
Nie bądź taka skąpa.
Projektuję minimalistyczny dom.
Nie muszę kupować książek o minimalizmie.
Żyjemy w erze danych online.
Nie musisz oszczędzać na minimalistycznym domu.
Chodźmy.
Nie łatwiej byłoby wynająć biuro?
A masz na to pieniądze?
To ładna okolica.
Jak ci się spieszy, możesz złapać Skytrain.
To prawda.
Klienci przyjeżdżający na spotkania w ciągu dnia
mieliby gdzie zaparkować.
Sporo tu miejsca.
- Mogliby parkować przy tej uliczce. - Tak.
Jesteśmy. To mój dom.
Myślę, że da się go przerobić na biuro.
- Zdecydowanie. - Na pewno.
Chodźmy.
Oprowadzę cię.
SZKOŁA MUZYCZNA I NAPRAWA INSTRUMENTÓW
Zamknij drzwi.
Wcześniej był tu warsztat naprawy instrumentów.
Mój tata prowadził też szkołę muzyczną.
Mamo, to moja koleżanka.
Mamo.
Dzień dobry.
Możesz to wyłączyć? Mamy tu spotkanie.
Dobra.
Myślę, że pozbędę się wszystkiego na dole
i urządzę tu główne biuro.
Spójrz.
Jest tu dużo światła, ale blokują je ściany.
Za dużo tu drewna.
Chcę, żeby było bardziej minimalistycznie.
Po co ci ten zderzak?
Zapytaj mojej mamy.
Przestań robić zdjęcia.
Myślę, że trzeba zburzyć kilka ścian.
To mój brat Jay.
- To Pink. - Cześć.
Cześć.
Tak.
Zamienię ten pokój na domowe studio.
Jakie studio?
Twoje studio.
Moje domowe studio?
Twoja mama śpiewa cały dzień jedną piosenkę?
Potrzebne będą dźwiękoszczelne ściany.
Chcesz osiągnąć minimalizm,
a ten bałagan to zupełne przeciwieństwo.
Dasz radę to zrobić?
Wyremontuję dom.
Ale sama musisz porozmawiać ze swoją rodziną.
- Twój brat nie wie nawet... - Wiem.
- ...że straci swój pokój. - Wiem.
Powiedziałaś już mamie?
Powiem.
Lepiej się pospiesz.
Widziałam już takie przypadki.
Rozbita rodzina, a dopiero potem nowy dom.
Pozbędziesz się swojej przeszłości.
Minimalizm w sztokholmskim stylu.
Pytałaś o zdanie rodzinę?
Nie wróciłabym tu, gdybym miała wybór.
Nieważne. Po prostu bądź miła.
Według planu, który mi wysłałaś,
musisz mi wysłać materiały i zrobić tu porządek przed Nowym Rokiem.
Możemy zacząć pracę po świętach.
25 LISTOPADA 2019
Dobra.
Minimalizm jest jak buddyjska filozofia.
Chodzi o to, żeby odpuścić.
Oszalałaś? Chcesz mieć pusty dom?
Będzie lepiej zorganizowany.
Zacznijmy od początku.
Na przykład od tego pokoju.
Jest zagracony, prawda?
Pozbędziemy się niepotrzebnych rzeczy i zyskamy przestrzeń.
Nasze życie znacznie się polepszy.
Wszystko...
będzie wyglądać
- o niebo lepiej... - Gdzie będzie salon?
Na piętrze.
Będziesz mogła śpiewać do woli.
- Zamienię go na salę karaoke. - Nie na piętrze.
- Dlaczego? - Nie zgadzam się.
Na parterze będzie biuro. Przeniesiesz się.
Nie chcę.
- Tu jest bałagan. - Nie.
- To moje miejsce. - Posłuchaj.
Dostaniesz własny pokój.
Jaki tylko chcesz.
- Serio. - Przenieś się. Ja zostaję.
Będziesz spała na krześle?
Nie możesz. To dziwne.
Niby dlaczego?
Zawsze tu śpię.
- Nie możesz. - Dlaczego?
Śpię tak od lat.
Nie bolą cię od tego plecy? Nie możesz tu spać.
To przez moje buty.
A co one mają do tego?
Nie słuchasz mnie.
Rób, co chcesz, ale ten pokój zostaje.
Nie. Nie jest minimalistyczny.
Mini co? To mój dom.
Jean, nie rób tego.
- Czego? - To same problemy.
Jay, mieszkamy tu od dziesiątego roku życia.
Mamy już prawie po 30 lat. Wszystko jest za małe.
Co z twoim internetowym sklepem z odzieżą?
Nie chcesz więcej miejsca na swoje ubrania?
Cholera.
Odkąd to powiedziałaś, zrobiło się jakoś ciaśniej.
Wcześniej było w porządku.
Rozejrzyj się dookoła.
To rzeczy poprzedniej generacji.
Wszystko jest przestarzałe.
Czemu starsi boją się zmian?
Nie rozumiem tego.
To nasz czas.
Tak, coś w tym jest.
Plan piętra jest ustalony.
Nie możemy niczego zmienić.
Przyzwyczailiśmy się i w ogóle o tym nie myślimy.
O tym właśnie mówię.
To nasz czas.
Czas naszego pokolenia.
ODGRACANIE KROK PIERWSZY
USTAL CELE I ZNAJDŹ INSPIRACJĘ
Wspaniałe biuro.
Dziękuję.
Pytaj śmiało, o co tylko chcesz.
Jasne. Podobają mi się twoje prace.
Łączysz minimalizm i funkcjonalność.
Dziękuję.
Mogłabyś zacząć po Nowym Roku?
Tak, mogę.
Dobrze. Jeszcze jedno.
Masz własne biuro?
Mnie to obojętne, ale nasz globalny zespół na pewno chciałby je odwiedzić.
Jest w trakcie budowy.
Super. Na pewno będzie wyglądało świetnie.
Mam nadzieję, że za miesiąc będzie gotowe.
Wygląda na to, że musi być.
Cóż...
Mam nadzieję, że będziemy współpracować.
WORKI NA ŚMIECI
Przepraszam.
Macie więcej worków na śmieci?
Na półkach już nie ma.
Jeśli nie ma na półkach, to nie.
Tyle nie wystarczy?
Cały świat walczy z plastikiem.
Zaufaj mi. Gra warta świeczki.
Co kupujesz?
To do sprzątania.
Co to za książka?
Nie wiem. Z Japonii. Jest zabawna.
Autorka twierdzi, że porządek w domu wyzwala.
To bestseller. Może się przyda.
Ściągnij PDF-a. Książki zajmują miejsce.
Od czytania PDF-ów bolą mnie oczy.
Chodźmy.
Dobrze.
Czekałam na to.
ODGRACANIE KROK DRUGI
NIE ROZMYŚLAJ NAD PRZESZŁOŚCIĄ
Gazety to przeżytek.
To czasy Apple Music i Spotify.
Boże! To jeszcze sprzed czasów komórek.
Przewijarka kaset VHS.
Już dawno nie słyszałam tego słowa.
Chcesz ten piórnik?
Wyrzuć go.
Cholera. Stare dobre czasy.
Ukradłeś to ze świątyni?
Ty to ukradłaś. Nie zrzucaj tego na mnie.
To wynalazek dynastii Shang.
Wyrzucasz rzeczy bez zastanowienia.
Nie wyrzucaj ważnych dokumentów.
SŁOWNIK TAJSKO-CHIŃSKI TAJSKI DLA POCZĄTKUJĄCYCH
ŚWIADECTWO
MIMO ŻE JEAN JEST BARDZO UPARTA,
JEST MIŁA I KOCHA DRZEWA.
II SEMESTR, JEAN WIĘCEJ CZYTA
RODZIC - ERIC LIU
Czemu tak szybko wszystko wyrzucasz?
Wyrzuciłaś swoje świadectwo?
To smutne.
Do tego służą worki na śmieci.
Zastanów się.
Pamiętasz, co w nie wsadziłeś?
Te worki są jak czarne dziury.
Rzeczy znikają w nich po wyrzuceniu.
Co z oczu, to z serca.
To proste.
I po sprawie.
Jak zmieścisz do worka fortepian?
Na pewno chcesz się go pozbyć?
Tak. Zajmuje tylko miejsce.
Wcale nie.
Tak, mamo.
Nikt już na nim nie gra.
Ja gram.
Nie jest twój.
Zrozumiano?
Nie rozporządzaj rzeczami innych.
Taty już tu nie ma. Do nikogo nie należy.
Spokojnie, Jean.
Zacznijmy od naszych pokoi.
Łatwo wyrzucić rzeczy codziennego użytku. Gorzej z rzeczami osobistymi.
Pomogę.
Jesteście zbyt emocjonalni.
Jej sposób sprzątania domu jest praktykowany na całym świecie.
Zaczęło się w Japonii w 2010 roku.
Zasada jest prosta.
Jeśli masz coś, co nie wywołuje radości,
powiedz „dziękuję” i wyrzuć to do kosza.
To buty z mojego dzieciństwa.
TORONTO, KANADA
Nie wywołują radości.
Więc...
Dziękuję.
Co oglądasz?
To ta babka, która pisze o sprzątaniu.
Chcę zobaczyć, jak wygląda.
To diablica w przebraniu anioła.
Ma rację.
Dobrze, że to oglądasz.
Sam nie wiem.
Wszystko, czego dotknę wywołuje radość.
Próbowałem.
Potrzebujesz pomocy?
Pstryknę palcami i wszystko zniknie.
Jak Thanos? Nie, dzięki.
Spójrz.
Nie mogę tego wyrzucić.
Te pamiątki są takie tandetne,
zrobione pod turystów,
ale chodzi o wspomnienia.
Po prostu je wyrzuć.
Kierowanie się emocjami oznacza kłopoty.
GRATULACJE Z OKAZJI UKOŃCZENIA SZKOŁY. DBAJ O NIEGO. - CHERRIE
ODGRACANIE KROK TRZECI
NIE PODDAWAJ SIĘ EMOCJOM
GRATULACJE Z OKAZJI UKOŃCZENIA SZKOŁY. DBAJ O NIEGO. - CHERRIE
Wyrzucić kartony po komputerach z twojego pokoju?
Tak.
PUSTE ALBUMY - ŚMIECI
To twoje?
Cholera.
Naprawdę wszystko wyrzucasz?
Jesteś fanką tej maniaczki od sprzątania?
To kolekcja z dotychczasowego życia. Pełna zarazków.
To nie wszystko. Jest tego więcej.
Spójrz.
Cholera, to przerażające.
Trzymaj, przyniosłam ci materiały.
Zaznaczyłam to, co powinno ci się spodobać.
Wielkie dzięki.
Ale bajzel.
Masz rację.
Chcesz to wszystko wyrzucić?
To rzeczy w dobrym stanie.
Zobacz, jaki ładny wazon.
Możesz go komuś oddać albo sprzedać.
Zarobić na swojej przeszłości.
Nie. Jestem zmęczona.
Wyrzucę to dziś i będzie po wszystkim.
Taka szkoda.
Pink.
Tak?
Możesz dla mnie znaleźć więcej materiałów?
To prawie to.
Ale gdzieś już widziałam dokładnie to, czego chcę.
Nie pamiętam gdzie.
To też wyrzucasz?
Już nikt nie używa płyt CD.
Weź ją sobie, jest bezużyteczna.
Co?
DLA JEAN, WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
CHCIAŁAŚ TĘ PŁYTĘ, WIĘC CI JĄ KUPIŁAM - PINK
Prezent ode mnie nie wywołuje już radości?
Chwila. Czekaj.
Widzisz, jak bardzo zagracony jest mój dom.
Nie mogę zatrzymać więcej rzeczy. Muszę się ich pozbyć.
Nie da się zachować wszystkich prezentów.
W końcu trzeba je wyrzucić, Pink.
Masz rację.
Masz zupełną rację.
To moja wina. Podchodzę do tego zbyt emocjonalnie.
Rozumiesz mnie?
O co ci chodzi?
Nie chcesz już jej
i masz odwagę mi ją oddać.
Po prostu mi smutno.
Nie gniewam się.
Dobra. Co ty na to?
Jeśli kiedyś będziesz robić czystkę i znajdziesz coś ode mnie,
to możesz to wyrzucić. Nie będę zła.
Nie będziesz, bo o to nie dbasz.
Jak nie chcesz tej płyty, to ją wezmę.
Odbieram ci ją.
Pink.
PODWÓRKO
Cześć, Pink.
Masz jutro czas?
Chcesz iść coś zjeść?
Wiesz, że w ogóle się nie zmieniłaś?
Udajesz, że nic się nie stało.
Pytałaś innych, czy potrafią odpuścić tak jak ty?
Co mam zrobić?
Wiesz, co powiedzieć,
ale tego nie powiesz.
Może naucz się okazywać współczucie?
Powiedz to, do cholery!
Dobra. Przepraszam.
Dobrze. To tyle.
Niektóre sprawy nie znikną tylko dlatego, że udajesz, że o nich zapomniałaś.
Obie strony muszą dojść do porozumienia.
ODGRACANIE KROK CZWARTY
NIE WAHAJ SIĘ. NIE MIEJ SUMIENIA.
Przemyśl to, co powiedziałam.
Na razie.
Jasne. Dobra.
Dam ci za to 200 bahtów.
Chyba jest tego więcej.
Po resztę wrócę później.
Proszę pana!
Stop!
Cholera, Jean. Co z tobą? Po co to znowu przyniosłaś?
Nie wiem.
Nagle poczułam się winna.
Wydaję mi się, że za dużo wyrzucam.
Co, do cholery?
Thanos zdjął rękawicę.
Co cię napadło?
Przepraszam.
Cholera.
A jednak mnie to boli.
Podziękowałem, zanim to wyrzuciłem.
Tylko tobie nie podziękowałem za to, że ją dla mnie zrobiłaś.
W porządku.
Dziękuję. Dzięki tobie to zrozumiałam.
Cześć.
Masz numer do Pin, Toeya i Bam?
Chcę im oddać kilka rzeczy.
GENG, SUN, JOMJAM, PLOY
TOEY, TEN, PIN, AOM
Cholera jasna.
To chciałaś mi oddać?
Są moje?
Tak.
Zupełnie o nich zapomniałam.
Nie musiałaś ich oddawać. To nic takiego.
Znalazłam je podczas sprzątania.
Pamiętałam, że są twoje.
Chciałam oddać to, co pożyczyłam.
Jak ty to sobie przypomniałaś?
Dzięki.
Dobra z ciebie osoba.
DOBRYM LUDZIOM BĘDZIE WYBACZONE
Jean!
To twoje, Toey.
Cholera jasna.
Miałaś mi ją przywieźć z Japonii.
Powiedziałaś, że są wyprzedane. Pamiętasz?
Tak. Dlatego ci ją teraz daję.
Wszędzie jej szukałem i nic.
BAM
Czego chcesz?
Niczego.
Chcę tylko oddać twój kontrabas.
Miałam go naprawić...
Nie musisz go oddawać.
Po prostu go wyrzuć.
Nie poczekałaś na mnie tamtego dnia.
Nie masz pojęcia, przez co przeszłam.
Zostaw go tutaj i idź sobie.
THAVEECHAI POCHANA
Klient numer 175
proszony do okienka numer pięć.
REJESTROWANE PRZESYŁKI EKSPRESOWE
AIM
Proszę to wysłać.
To adres tuż obok.
Możesz tam iść.
Proszę to nadać.
Nadać?
Tak.
Na pewno?
Przepraszam.
To twój samochód?
Tak. Zastawiłam cię?
Czy te rzeczy w środku należą do ciebie?
Dlaczego pytasz?
Mam na imię Noon.
Jestem kolekcjonerem i nabywcą antyków, nie jestem handlarzem.
Chciałabyś mi sprzedać te rzeczy?
Zamierzałam je zwrócić.
Nie są na sprzedaż. Oddaję te rzeczy znajomym.
Szkoda.
Dam ci moją wizytówkę.
Co ty na to?
Zadzwoń, gdybyś zmieniła zdanie.
Nieczęsto trafiam na dobre rzeczy.
Cenę ustalimy.
Jestem skłonny do negocjacji.
Dobrze. Dziękuję.
Zadzwonię, gdybym zmieniła zdanie.
- Dobrze. Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Gdzie byłaś?
Spełniałam dobre uczynki.
PACZKA ODRZUCONA PRZEZ ODBIORCĘ
To ten ważniak?
Jestem wykończona, Pink.
Powiedziałaś, że zwrócenie rzeczy pomoże.
Kiedy ostatnio z nim rozmawiałaś?
Trzy lata temu, przed wylotem do Szwecji.
Powiedziałam mu...
że niedługo się spotkamy
i zerwałam z nim kontakt.
Tak go zostawiłam. Jakbym wyrzucała śmieci.
Jean.
Zrywanie z kimś jest jak wyrzucanie rzeczy.
Jeśli to teraz wyrzucę, będzie po wszystkim.
Nie mam powodu, żeby się z nim spotykać.
Po co przysparzać sobie problemów?
Zacznijmy remont domu i biura.
I tyle.
Nie muszę się niczym przejmować.
Gdybyś się nie przejmowała,
nie byłabyś w tej sytuacji.
Twoje rzeczy zabrałby śmieciarz.
AIM
Cholera.
Jean.
Byłam w okolicy.
Chciałam ci oddać aparat.
Chciałam ci tylko powiedzieć,
że przepraszam, że mnie nie było.
Nie musisz.
- Pozwól mi dokończyć. - Nie musisz.
- W porządku. - Długo czekałam na tę okazję.
Pozwól mi dokończyć.
Przepraszam, że zniknęłam po mojej przeprowadzce.
Kiedy wysłałeś mi maila,
przeczytałam go, ale...
nie chciałam odpisać.
Nie chciałam wiedzieć, co będzie dalej.
Zablokowałam cię i usunęłam ze znajomych.
Ja...
Wtedy myślałam...
że skoro nie jesteś tym jedynym,
to twoja wina.
To nie był mój problem.
Czemu miałabym być odpowiedzialna za uczucia innych?
Ja po prostu...
wybrałam to, co było dla mnie najlepsze.
Ale wiesz co?
Kiedy wyjeżdżałam, poprosiłeś mnie,
żebym robiła zdjęcia twoim aparatem.
Czułam się winna.
Nawet go ze sobą nie wzięłam.
Schowałam go w domu, w pudełku.
Miałam nadzieję, że ktoś go wyrzuci, sprzątając mój pokój.
Przyszłam tu, żeby powiedzieć ci,
że przepraszam, że się nie pożegnałam.
Przepraszam, że się z tobą nie kontaktowałam.
Że nigdy nie zapytałam, co u ciebie.
Przepraszam, że taka jestem.
Przepraszam, że nigdy nie przeprosiłam.
Możesz na mnie nakrzyczeć?
Czuję się gorzej, kiedy milczysz.
Czemu miałbym na ciebie krzyczeć? Cieszę się, że cię widzę.
Może ugotujesz mi zupę z kukurydzy?
Dawno jej nie jadłem. Brakuje mi tego.
Rozgość się.
Przygotuję składniki.
Twoja mama jest w domu?
Nie.
A twoja ciocia? Jest tutaj?
W zeszłym roku przeprowadziła się na południe do swojego dziecka.
Po co robisz zdjęcia?
Nie mogę?
To dom, nie muzeum.
NR 89 MAJ 2014
CORAZ MNIEJ
ZAGUBIONE W PRZESTRZENI 12 MINIMALISTYCZNYCH PROJEKTÓW BIUR
Uwielbiam przeglądać to czasopismo.
Jean, to Mi.
Miło cię poznać.
Aim cały czas o tobie mówi.
To jak spotkanie z postacią historyczną.
Rozumiem.
Pewnie z jego mrocznych czasów.
Robię zupę.
Dołącz do nas.
Jasne.
Dzięki.
Dobra.
Nigdzie indziej takiej nie znajdziesz.
Przesadzasz.
Dzięki, że zająłeś się moim bonsai.
Jest ładne. Nie chodziło o ciebie.
Mimo wszystko, dziękuję.
Ulżyło ci?
Nie bądź takim mądralą.
Muszę iść.
Dobrze.
Powodzenia.
Spotkajmy się niedługo.
Jak było?
Ulżyło mi. To koniec.
On żyje własnym życiem.
Ale...
kiedy tam tak stałam,
nie mogłam przestać się obwiniać.
Cześć.
Nie jestem już bez serca?
To dlatego tak się czuję.
Te wszystkie uczucia są męczące.
Daj spokój. Wszystko oddałaś.
To już koniec.
Powinno ci ulżyć.
Masz rację.
Ale raczej nie będę utrzymywać z nim kontaktów.
Coś mu ukradłam.
Co?
Co ukradłaś?
ŁADNE, PODOBA MI SIĘ.
Materiały, które tak mi się podobały.
Co?
To z czasopisma, które czytałam w jego domu.
Cholera. To jak w Incepcji.
Podrzucił ci tę myśl.
Nie wiem. Wydaje mi się,
że dużo rzeczy, które lubię, pochodzi od niego.
Warto było się z nim spotkać.
Teraz mogę wrócić do pracy.
Pospiesz się i oddaj resztę rzeczy.
Będziesz mogła działać dalej.
To było najtrudniejsze spotkanie.
Dobrze, że już po wszystkim.
Teraz powinno być łatwiej.
Halo?
Jean, tu Korn.
Korn?
O co chodzi?
Słyszałem, że wróciłaś.
Biorę ślub.
Z Yok.
Małą Yok?
Wróciliście do siebie?
Tak.
Widziałem post Toeya.
O tym, że oddajesz innym stare rzeczy.
Przypomniałem sobie, że nadal masz moje zdjęcie.
Jestem na nim z Yok.
Zdjęcie?
Które?
Ja je zrobiłam?
Tak, ty. Pamiętam.
To nasze pierwsze wspólne zdjęcie.
Chciałbym je mieć na ślub.
Cholera.
Minęło dziesięć lat.
Nie wiem, czy nadal je mam.
Mogłabyś go dla mnie poszukać?
Spróbuję.
SZUKAŁAM WSZĘDZIE. WSZYSTKO WYRZUCIŁAM.
PRZEPRASZAM, KORN.
ZDJĘCIA - MARZEC 2013 KWIECIEŃ 2013
LISTOPAD 2013 GRUDZIEŃ 2013
STYCZEŃ 2013
AIM
Cześć, Jean. Mówi Aim.
Cześć.
Masz jutro czas? Zjedzmy razem kolację.
Mi też z nami pójdzie.
Mam czas.
Dobrze.
Cześć.
Dawno tu nie byłam.
Nic się tu nie zmieniło.
Tak, zupełnie nic.
Co to?
Rzeczy, które zostawiłaś w moim domu.
Chciałem ci je oddać.
Są tu twoje ubrania.
I inne rzeczy osobiste. Posegregowane.
ODGRACANIE KROK PIĄTY
NIE PRZYNOŚ WIĘCEJ RZECZY
Dzięki.
Nie gniewasz się, prawda?
Ależ skąd. Rozumiem.
Ja też robię porządek w domu.
Powinniśmy pozbywać się niepotrzebnych przedmiotów.
Musimy nauczyć się wyrzucać rzeczy
i zatrzymywać tylko to, co ważne.
Napij się.
Zjedliśmy wszystkie przekąski.
Jakbyśmy przyszli tu tylko napić się wody.
Tutaj zawsze tak jest.
Zawsze czekamy godzinę.
Nie wiem, czemu to znosimy.
Też tak pomyślałem, kiedy mnie tu przyprowadziłaś.
Ale warto czekać.
Uwielbiam ich duszoną wołowinę.
Aim ciągle mnie tu zaprasza.
Narzekasz na ten bałagan i przynosisz więcej rzeczy.
Wiem. Wyrzucę to.
Akurat. To po co to tu przyniosłaś?
Wyrzuć to. Nie otwieraj.
BONSAI DLA POCZĄTKUJĄCYCH
PLAYLISTA JEAN DLA AIMA
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU
DBAJ O SIEBIE, KOCHANIE.
WRÓĆ SZYBKO I ZNOWU SIĘ SPOTKAMY.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 2017 - MAMA
Zastałam twoja mamę, Aim?
Mogę z nią porozmawiać?
Chciałam jej podziękować za kartkę.
Jean...
Moja mama zmarła w zeszłym roku.
Czemu mi nie powiedziałeś?
ROK 2017 - MAMA
Zabierz mnie do niej.
P. NITRA THAMRONGKUL ZMARŁA 20 CZERWCA 2018
Opowiedz mi o jej ostatnim dniu.
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Nie musisz.
Opowiedz mi.
Dobrze.
Wiedziałem, że to jej ostatni dzień.
Byłem przy niej w szpitalu od samego rana.
Przynosiłem jej wszystko, co chciała zjeść lub mieć.
Na sam koniec chciała zjeść...
twoją zupę.
Była już późna noc,
kiedy zmarła.
To tyle.
Czemu do mnie nie zadzwoniłeś?
Musiałem żyć swoim życiem.
Musiałem sam sobie radzić.
Nie mogłem do ciebie dzwonić.
Kiedy działo się coś dobrego,
chciałem z tobą pogadać, ale nie mogłem.
Kiedy działo się coś złego i nie miałem nikogo...
też nie mogłem zadzwonić.
Kartka, którą napisała dla ciebie mama...
Nie mogłem jej wysłać ani wyrzucić.
Trzymałem ją w szufladzie.
Czułem się bardzo samotny.
Myślałem tylko o tym, by zacząć od nowa.
Musiałem to zrobić sam.
Już po wszystkim.
Naprawdę mi przykro.
Jeśli kiedykolwiek
będziesz potrzebował pomocy...
zawsze możesz do mnie zadzwonić.
Teraz tu jestem.
Zaraz wrócę.
Mi, to nie tak, jak myślisz.
Nie chcę, żebyś...
Rozumiem.
Nie przejmuj się.
Ale...
mam wrażenie, że go nie znam.
Nie wiedziałam o wszystkim, o czym rozmawialiście.
Kiedy powiedział, że czuł się samotny,
odniosłam wrażenie,
że nie jestem w stanie mu pomóc.
Ale rozumiem.
Każdy ma przeszłość.
On ją ma.
Ja ją mam.
I ty też.
Halo, Korn?
Cześć, Jean.
Znalazłaś to zdjęcie?
Przejrzałam połowę.
Musisz jeszcze poczekać.
Potrzebne ci na przyszłą sobotę?
Na tę sobotę.
Już kiedyś cię o nie poprosiłem,
ale nigdy mi go nie dałaś.
Błagam cię.
Jest mi potrzebne. Znajdź je dla mnie, proszę.
Powinno tu być.
Jeśli ja nie mam tych zdjęć, to ty je musisz mieć.
- Mogę? - Jasne.
To jak podróż w czasie.
Nigdy wcześniej ich nie widziałam.
Później je przejrzę.
Żartuję. Nie spiesz się.
Znajdę je i zaraz sobie pójdę.
Zostawię was samych.
W zasadzie...
skopiuj, co tylko chcesz.
Niedługo wyprowadzam się do Singapuru.
Wyprowadzasz się...
na stałe?
Tak.
Dlaczego?
To nic takiego.
Brian mnie do tego namawiał.
Wszystko zgrało się w czasie, więc się zgodziłem.
A co z Mi?
Jedzie ze mną.
Znalazłam.
Rozstawali się wtedy tyle razy.
Nigdy nie pomyślałabym, że wezmą ślub.
Niezła niespodzianka.
Wygląda jak zwykłe zdjęcie.
A teraz jest bezcenne.
Dobrze, że je zatrzymałem.
Skończyłam. Dzięki.
Nie weźmiesz ich wszystkich?
Nie.
Kiedy indziej. Ty je na razie zachowaj.
Jesteś w tym dobry.
Dobrze.
Mi.
Mi!
Na razie.
Dzięki.
Nie ma za co.
Dzięki, że zachowałaś to zdjęcie.
Nigdy nie myślałem, że się nam przyda.
Dziękuję, że je dla nas znalazłaś.
Dobrze, że jesteście szczęśliwi.
Mnie też to cieszy.
Gratulacje.
Jeśli to wszystko, to lecę.
Muszę wracać do pracy.
- Do zobaczenia na ślubie. - Jasne.
- Cześć. - Na razie.
Wszystkie wspomnienia są dla mnie ważne.
NINA IVANOW MOSKWA, ROSJA
Przeszłość to nasz wróg. Ciężko o niej zapomnieć.
Radziłabym ci,
byś o tym zapomniała, jeśli nie masz już z tego użytku.
Przestań gadać.
Tu mamy dużo większe domy niż w Japonii.
Nie mamy trzęsień ziemi.
Nie musimy wszystkiego wyrzucać. Możemy coś zachować.
Ona tak tylko mówi na potrzeby programu.
Zdrajca z ciebie.
- Kiedy tak się zmieniłaś? - Co?
Kurwa.
- Co? - Byłaś taką fanką.
A teraz jej nienawidzisz.
I co z tego? Chcę być lepsza.
Nie mogę się zmienić?
Twierdzisz, że jesteś dobra?
Stary...
Znalazłem to zdjęcie za szafką.
Wywołuje radość.
Zatrzymam je. Nie zajmuje dużo miejsca.
Kiedy je zrobiono?
Nie pamiętasz?
Ja nadal pamiętam ten dzień.
To było w twoje urodziny.
Tata grał „Happy Birthday” a ty śpiewałaś.
Ciocia zrobiła zdjęcie.
Byliśmy taką kochającą się rodziną?
Już o tym zapomniałam.
Daj spokój.
To dobre wspomnienie.
Pewnie gdybyśmy o tym pamiętali,
kiedy się kłóciliśmy,
może kłócilibyśmy się trochę mniej.
Kiedy patrzę na to zdjęcie, myślę...
że tata nie był taki zły.
Po prostu o tym zapomnieliśmy.
Czasami siedzę i gapię się na fortepian.
Myślę, że za nim tęsknię.
Naprawdę pozbędziesz się fortepianu?
ODGRACANIE KROK SZÓSTY
NIE OGLĄDAJ SIĘ ZA SIEBIE
Jeśli go zostawimy, będzie wyglądało tak.
Niezbyt pasuje.
Cholera. Nie wygląda ładnie.
Zajmie cały pokój.
Co mam zrobić?
Cóż...
to zależy od ciebie.
W każdym razie...
myślę, że musisz trochę zmienić projekt.
Twoje wydatki są za duże.
Starałam się nie przekraczać budżetu.
Pink.
Nie oszczędzaj na domu.
To ważne. Musimy iść na całość.
Zajmę się pieniędzmi.
Twój tata ma dobry gust.
Piękne rzeczy.
To też wezmę.
Zrobiłem ci przelew.
TRANSAKCJA ZAKOŃCZONA 150 000 BAHTÓW
Przepraszam.
Czy to jest na sprzedaż?
Chyba go nie sprzedam.
Na razie go zatrzymam.
Nadal grasz?
Nie, należy do mojego taty.
Rozumiem...
Bardzo mi się podoba.
Daj mi znać, jeśli zmienisz zdanie.
Należy do twojego taty, więc zaproponuję dobrą cenę.
Dobrze.
Dziękuję.
TRANSAKCJA ZAKOŃCZONA 150 000 BAHTÓW
Mam do niego zadzwonić?
Nie, ja powinnam to zrobić.
Inaczej nie przestanę uciekać.
Halo?
Mówi Jean.
Dzwonię, by spytać, czy nadal chcesz swój fortepian.
Jeśli nie, to go sprzedam.
Do widzenia.
Zostawił nas.
Odszedł bez zastanowienia.
Jeśli sprzedałabym ten cholerny fortepian,
to teraz by to tak nie bolało.
Wczoraj zadzwoniłam do taty.
Przestań mówić.
- Nie rozpoznał mojego głosu. - Przestań.
Przestań mówić, Jean.
- Powiedział, że fortepian... - Jean!
Powiedział, że możemy go sprzedać.
- On już nie wróci. - Bądź cicho.
- Wyrzuć go. - Uważaj sobie!
Po co chcesz go zatrzymać? Nikt na nim nie gra.
- Tata już nie wróci. - Nie mów tak.
- On już nie wróci! - Zamknij się!
- Słyszysz? - Sprzedaj to cholerstwo!
On już nie wróci!
Po co ci on? Nikt na nim nie gra!
Ja na nim gram!
Ja!
Gram...
Wszystko było w porządku.
Musiałaś to zacząć?
Co jeśli o nim zapomnę?
Będziesz za to odpowiedzialna?
Nie chcę patrzeć, jak kręcisz się w kółko.
Mamo.
Jeśli nie spróbujemy zapomnieć,
nigdy nam się to nie uda.
Przestań być samolubna.
Chcesz zapomnieć, proszę bardzo.
Czemu i mnie do tego zmuszasz?
Wiesz, że ty jesteś samolubna?
Jeśli chcesz pamiętać, rób to sama.
My nie chcemy pamiętać.
Przestań rządzić innymi.
Halo?
Halo, Jean? Mówi Nao.
Właśnie widziałam się z Kornem.
Mówił, że znalazłaś jego zdjęcie.
Przypomniałam sobie, że nadal masz mój pasek.
Naprawdę?
Jaki?
Co ty tu robisz, Mi?
Coś się stało?
Możemy już się więcej nie zobaczyć.
Chciałam ci to oddać.
Widziałam zdjęcia zapisane na dysku.
Nie wiedziałam, że to twoja koszulka.
Pomyślałam, że powinnam ją oddać.
Aim nigdy mi nie powiedział.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Wiedziałaś...
od naszego pierwszego spotkania, prawda?
Rozumiem.
Na pewno ciężko to powiedzieć.
Przepraszam.
Daj spokój.
Singapur nie jest tak daleko.
Jak wrócisz, odezwij się.
Teraz jesteśmy przyjaciółkami.
Jasne.
Tylko że...
nie jadę do Singapuru.
Tak mi przykro, Mi.
Nie chciałam, żeby tak było.
Tak mi przykro.
Mam zadzwonić i z nim porozmawiać?
To nie twoja wina.
W zasadzie,
gdybym nie odmówiła odbioru paczki, którą wysłałaś,
nie musiałabyś przychodzić osobiście.
Wszystko wyglądałoby inaczej.
W głębi serca bałam się twojego powrotu.
Dlatego tak postąpiłam.
Cholera.
Tylko pogorszyłam sprawy.
Chciałabym nienawidzić was oboje,
ale nie ma do tego powodów.
Chciałaś go tylko przeprosić.
Rozumiem.
Aim był ze mną szczery.
Postąpił właściwie.
Musimy wybierać to, co dla nas najlepsze.
Naprawdę rozumiem.
Mi.
Ja...
Bardzo cię przepraszam.
Hej.
Naprawdę przepraszam.
W porządku.
Ta koszulka to ostatnia twoja rzecz w jego domu.
Wszystko ci oddał.
Do widzenia.
To rzeczy Mi.
Może po nie wróci.
Dlaczego to robisz?
Sama powiedziałaś,
że należy pozbyć się tego, czego nie potrzebujemy.
Zrobiłem dokładnie to, co powiedziałaś.
Miałaś rację.
Muszę zatrzymać to, co dla mnie najlepsze.
Nie widzisz, że pozbywasz się czegoś, co jest dla ciebie najlepsze?
Próbowałem. To nie to.
Zadzwoń do Mi.
- Pomogę. - Tracisz tylko czas.
Robię to dla ciebie.
Robisz to dla siebie.
Oddałaś moje rzeczy, żeby poczuć się lepiej.
Przeprosiłaś, by poczuć się lepiej.
Pomagasz mi z Mi, by czuć się lepiej.
Żeby mnie zostawić bez poczucia winy.
Poważnie, Jean...
Kiedy przyszłaś mnie przeprosić,
byłem zły.
To jakbyś...
przeprosiła i miała problem z głowy.
Musiałem ci wybaczyć, prawda?
Jeśli bym nie wybaczył, to byłby mój problem.
Nie twój.
To jakbyś...
całe swoje poczucie winy
zrzuciła na mnie.
I po prostu odeszła.
Chciałam przeprosić, bo bardzo mi na tobie zależy.
Więc nie przepraszaj.
Żyj z tym poczuciem winy.
Nie uciekaj. Potrafisz to zrobić?
Ja...
To już przeszłość.
Nie możesz odpuścić?
Gdybyś kogoś kiedyś naprawdę kochała,
wiedziałabyś, że łatwiej to powiedzieć niż zrobić.
Kochałaś kiedyś naprawdę?
Nie powinnam była wracać.
Jean.
Przyznaj, że jesteś samolubna
i żyj swoim życiem. To wszystko.
Nie przejmuj się. Wszyscy tacy są.
Wybieramy to, co dla nas najlepsze.
Widzimy to, co chcemy zobaczyć.
Pamiętamy to, co chcemy zapamiętać.
To wszystko.
Po prostu żyj swoim życiem.
Przecież przeprosiłam.
Przeprosiłam.
Przeprosiłam, do cholery!
Co ty tutaj robisz?
Masz czas jutro po południu?
Tak.
Możesz wyjść gdzieś z mamą?
Naprawdę to zrobisz?
I tak nikt nie potrafi na nim grać.
Po co nam on?
Nie idziesz z nami?
Muszę pracować.
Przynieść ci coś na kolację?
Nie.
Dziękuję bardzo.
Daj znać, kiedy skończysz remont.
Chciałbym zobaczyć efekty.
Powodzenia.
Jean!
Otwórz i porozmawiaj ze mną!
Jean!
Gdzie fortepian?
Ma tu wrócić!
Masz mnie za głupią?
Jak mogłaś mnie tak oszukać?
Jak mogłaś?
Otwórz i porozmawiaj ze mną!
Dlaczego taka jesteś?
Jesteś samolubna jak twój ojciec.
Wiesz o tym?
Wiesz, że jesteś samolubna?
Fortepian ma wrócić!
29 GRUDNIA 2019
Chcę wrócić do pierwotnego planu biura, Pink.
Sprzedałam fortepian.
Przepraszam. Dziękuję ci bardzo.
Co jest?
Wyjeżdżam, Jay. Opróżnisz mój pokój?
Skąd mam wiedzieć, co chcesz zatrzymać?
TEE, TUM, OAK, POM
PLAYLISTA JEAN DLA AIMA
Wyrzuć wszystko.
To dla mnie zbyt wiele. Nie mogę tego zrobić.
Spakowałam to, co najważniejsze.
Jasne. Zajmę się tym.
Dobrze.
Nie dzwoń do mnie.
Wyrzuć wszystko.
Pstryknij dla mnie palcami.
Wrócę po Nowym Roku.
NAJLEPSZE ŻYCZENIA NA 2020 ROK GR HOTEL BANGKOK
ZNAJOMI
USUŃ Z GRONA ZNAJOMYCH
NA PEWNO CHCESZ USUNĄĆ AIMA THANA Z GRONA ZNAJOMYCH?
POTWIERDŹ
Cholera, Jean. Cieszę się.
Dałaś radę.
Wyrzuciłaś z domu wszystkie graty, masz mnóstwo przestrzeni.
Możesz tu wiele zrobić.
Jak się mają sprawy z Aimem?
Wszystko w porządku?
Cóż...
Myślę, że mu przeszło.
Kiedy ostatnio go widziałam,
rozmawialiśmy normalnie.
Myślę, że możemy być przyjaciółmi.
Myślę...
że wszyscy musimy żyć dalej.
Poza tym niedługo przeprowadza się do Singapuru
z nową dziewczyną. Dostał tam pracę.
Super.
Ulżyło ci? Cieszę się.
Napisy: Magdalena Zduńska