Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
สไตล์มินิมอลมันก็
พุทธๆ น่ะค่ะ
อือ
เหมือนการปล่อยวาง
ค่ะ
คือตอนทำงานอยู่ที่สวีเดน ชอบสไตล์พวกนี้มากเลยน่ะค่ะ
พอกลับมา
เลยกะว่าจะมาปรับใช้กับที่นี่
แล้วที่นี่แต่ก่อนเป็นอะไรเหรอคะ
- เป็นบ้านค่ะ - อือ
ตอนนี้แม่กับพี่ก็ขึ้นไปอยู่ชั้นสอง
ด้านล่างนี่
- เราก็ทำเป็นออฟฟิศทั้งหมดเลย - อือ
ค่ะ
หือ แล้วพวกของทำไงอะ
ทิ้งไปหมดเลยค่ะ
- ทิ้งไปหมดเลยเหรอ - อือ
แล้วแบบไม่เสียดายเหรอคะ
ส่วนตัวเรารู้สึกว่า
ก็อะไรที่มันไม่ใช้แล้ว มันไม่จำเป็นน่ะ
- เราก็ควรที่จะทิ้งมันออกไป - อือ
ส่วนอะไรที่ยังต้องใช้ แล้วยังดีๆ อยู่
เราว่า
มันก็จะอยู่ที่นี่น่ะค่ะ ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว
อือ
งั้น...
คุณจีนช่วยแนะนำวิธีการทิ้งของ ให้คนอื่นหน่อยได้ไหมคะ
ขอโทษนะคะ
โอ้โห ไอ้สัตว์
เอางี้เลยเหรอวะ
กูใช้แค่สามหน้า เขาขายเปล่าล่ะ เขาขายกูซื้อ
อื้อหือ ไม่ใช่ห้องสมุดนะมึง
อย่างกมาก
เหี้ย กูทำบ้านมินิมอลนะเว้ย
ทำไมต้องซื้อหนังสือมินิมอล เข้าบ้านด้วยวะ
นี่มันยุคคลาวด์แล้วมึง
โอ๊ย บ้านมินิมอล ก็ไม่ต้องจ่ายเงินมินิมอลก็ได้
ไปไหม
เออมึง ไม่ไปเช่าที่ทำออฟฟิศ ง่ายกว่าเปล่าวะ
มีเงินเปล่าล่ะ
เอาจริงแถวนี้ก็โอเคนะเว้ย
มึงรีบๆ มึงก็รถไฟฟ้าได้
ก็จริงของมึง
อือ แล้วก็เนี่ย ถ้าลูกค้ามาคุยงานน่ะ
ที่มันก็มีที่จอดตอนกลางวัน
มันก็โล่งๆ มึง
- จอดตามซอยได้หมดเลย - อือ
อะ ถึงแล้วมึงเนี่ย บ้านกู
- อ๋อ - กูว่ามันก็พอทำออฟฟิศได้อยู่นะเว้ย
- จริง - กูว่าได้ ได้เลย อือ
เข้าไปดูกัน
เดี๋ยวอธิบายให้ฟังนะ
ปิดให้ด้วย
คือสมัยก่อนน่ะ
บ้านกูเคยเป็นร้าน รับซ่อมเครื่องดนตรีเก่า
แล้วพ่อกูอะทำโรงเรียนสอนดนตรีด้วย
ม้า เพื่อนมา
ม้า
ม้า สวัสดีค่ะ
ม้าเบาให้หน่อยได้เปล่า
จะคุยงานกับเพื่อนน่ะ
เออ
แล้วคือกูอะ กะว่ากูจะโละ แบบชั้นล่างให้หมดเลยเว้ย
แล้วก็กะทำเป็นแบบ เมนออฟฟิศหลักอะไรอย่างนี้
แล้วมึงดู
บ้านกูแสงเข้าเยอะมากนะเว้ย
แต่แบบผนังแม่งกั้นหมดเลยอะ
เออ แล้วไม้ก็เยอะเกินไปด้วย
อยากเปลี่ยนเป็นแบบ ให้มันแบบมินิมอลมากขึ้นอะไรอย่างนี้
มึงเก็บกันชนรถไว้ทำอะไรวะ
ถามแม่กูไหมล่ะ
ไม่ต้องถ่าย
แล้วก็กูว่ามันต้องทุบผนัง บางส่วนด้วยว่ะ
อ้าว
เออ นี่พี่กูเจย์
- นี่พิงค์ - สวัสดีค่ะ
สวัสดี
เออ
แล้วเนี่ย เดี๋ยวห้องนี้ก็จะกลายเป็น
ห้องโฮมสตูดิโอส่วนตัว ของพี่เจย์ด้วยค่ะ
สตูดิโออะไรของมึงวะ
ก็ห้องโฮมสตูดิโอส่วนตัวของมึงไง
สตูดิโออะไรของกูวะ
ม้ามึงร้องเพลงเดียวทั้งวันเลยเหรอวะ
เออ มึงหาแผ่นบุเสียงให้กูเยอะๆ เลย
มึงนี่นะ อยากได้บ้านมินิมอล
บ้านมึงตอนนี้นี่แม่ง โคตรแม็กซิมอลเลย
มึงทำได้ใช่เปล่า
บ้านน่ะกูทำให้ได้เว้ย
แต่ไอ้ที่กูทำให้มึงไม่ได้อะ
คือมึงคุยกับคนในบ้าน
- พี่มึงอะ มึงจะทุบห้องพี่มึง - กูรู้แล้ว
- พี่มึงยังไม่รู้เลย - รู้แล้วๆ
แล้วนี่มึงคุยกับแม่ยัง
เดี๋ยวไปคุย
เอาดีๆ นะมึง
กูอะเห็นมาเยอะแล้ว
ก่อนจะได้บ้านใหม่ ได้บ้านแตกทุกที
อย่างมึงเนี่ยเรียกว่า ชำระล้างประวัติศาสตร์เลยเว้ย
จะมินิมอลสตอกโฮล์ม
มึงถามคนไทยที่นี่ยัง
เหี้ย ถ้าให้เลือกได้ กูก็ไม่กลับมาหรอก
ไม่รู้อะ ดีๆ แล้วกันมึง
ยังไงตามไทม์ไลน์ที่มึงส่งมาให้กู
มึงก็ต้องรีบส่งเรฟเฟอเรนซ์
กับเคลียร์บ้านให้เสร็จก่อนปีใหม่
พอเปิดมาหลังปีใหม่ จะได้สร้างเลย
(วันที่ 25 พฤศจิกายน 2019)
อือ
มินิมอลมันก็
พุทธๆ น่ะม้า
เหมือนการปล่อยวาง
ทำบ้านโล่งๆ อย่างนี้บ้าเปล่า
คือของเนี่ยเขาก็เก็บเป็นสัดส่วน
เอาใหม่เลยนะม้า เอาใหม่
ม้าลองคิดดูนะ สมมติว่าอย่างห้องนี้
ห้องของมันรกมันเยอะมากเลยใช่เปล่า
อะไรไม่จำเป็นเราก็เคลียร์ออกไป
แล้วเราก็ได้ห้องกว้างๆ ลานกว้างๆ
มันคุณภาพชีวิตมันดีกว่าแน่นอน
ซึ่ง...
เวลาคนเข้ามาเนี่ย
- มันดีกว่าอยู่แล้ว - ไอ้ห้องนี้
ไอ้ห้องนั่งเล่นเนี่ยอยู่ไหน
ก็เดี๋ยวทำชั้นสองให้ไง
ม้าอยากร้องเพลง ดอกกุหลาบกี่ดอก ทำเลย
- เดี๋ยวทำห้องคาราโอเกะให้ - ชั้นสองไม่...
- เก็บเสียงให้ด้วย - ชั้นสองไม่ขึ้นๆ
- ไม่ได้ ทำไมจะไม่ขึ้น - ยังไงก็ไม่เอา จะให้ขึ้นทำไมเล่า
ชั้นหนึ่งจีนจะทำออฟฟิศ ม้าไม่ขึ้นไม่ได้
ก็ไม่ขึ้น ก็อยู่
- ไม่เห็นเหรอของมันเต็มไปหมด - ไม่ได้ นี่ไง
- ก็ใช้ทุกวันน่ะ - เดี๋ยวทุกคนก็ขึ้นกันหมดไง
เดี๋ยวจีนทำห้องส่วนตัวให้
กว้างขึ้น อยากได้อะไรบอกเลย
- เดี๋ยวทำให้ - อยากขึ้น ขึ้นไปเองสิ
ไม่ได้สิ ม้าจะนอนเก้าอี้...
บ้า ไม่ได้ม้าตลก
ทำไม ตลกยังไง
ก็นอนทุกทีก็นอนได้
- มันนอนไม่ได้ - ทำไมจะนอนไม่ได้
ก็นอนมาเป็นปีแล้วไหม
แล้วตื่นมาเป็นไง ปวดหลังตลอด นอนไม่ได้
รองเท้ามันไม่ดี
นอน มันเกี่ยวอะไรกับรองเท้าอะม้า
ไม่เกี่ยวแล้ว ม้าไม่ฟังเลย
ก็บอกแล้วไงว่าจะทำอะไรก็ทำไป
แต่ห้องนั่งเล่นมันต้องอยู่ตรงนี้
ไม่ได้ม้า มันไม่มินิมอล
มินิมอลอะไร
นี่มันบ้านฉัน
จีน อย่าทำเลยว่ะ
- อ้าว - กูว่าแม่งวุ่นวายสัตว์ๆ แน่ๆ
มึง ห้องนี้พวกเราอยู่ตั้งแต่สิบขวบ
นี่มันจะ 30 แล้ว
ทุกอย่างยังเล็กเหมือนเดิมเลย
แล้วร้านเสื้อออนไลน์มึงเนี่ย
เต็มไปหมดเลย ไม่คิดจะมีที่เก็บบ้างเหรอ
ไอ้ห่า
พอมึงบอกว่าห้องแม่งเล็ก แม่งเล็กจริงเลยไอ้สัตว์
อยู่ดีๆ มาตั้งนาน
เออ เนี่ยมึงรอดูรอบๆ สิ
พวกเราแม่งอยู่ในผลผลิตของคนยุคก่อน
ไม่มีอะไรที่ฟังก์ชัน กับตอนนี้แล้วเปล่า
ทำไมคนแก่ถึงชอบกลัว การเปลี่ยนแปลงกันจังวะ
ไม่เข้าใจอะ
นี่แม่งยุคพวกเราแล้วนะเว้ย
เออ ก็จริงอย่างที่มึงว่าว่ะ
โครงแม่งล็อกมาแบบนี้
แม่งทำอะไรใหม่ไม่ได้จริงๆ ว่ะ
อยู่ไปนานๆ แม่งชินด้วย ไม่ทันคิด
อือ กูถึงบอกมึงไง
ว่านี่แม่งยุคพวกเราแล้วนะเว้ย
นี่มันยุคพวกเราแล้วนะเว้ย
(ฮาวทูทิ้ง สเต็ปที่หนึ่ง)
ออฟฟิศสวยมากเลยค่ะ
ขอบคุณครับ
ถ้าสงสัยงานตรงไหนถามได้นะคะ
ครับ
เอ่อ ตามงานคุณอยู่แล้วน่ะครับ
งานคุณเรียบๆ แต่ฟังก์ชันมากๆ
ขอบคุณมากค่ะ
เริ่มงานหลังปีใหม่ได้ไหม
ได้ค่ะ
โอเค อีกอย่างครับ
คุณมีออฟฟิศใช่ไหมครับ
ผมก็ไม่อะไรนะ
แต่ทางทีมต่างประเทศ จะมีการไปเยี่ยมออฟฟิศแน่ๆ
จริงๆ ก็ ตอนนี้กำลังสร้างอยู่น่ะค่ะ
ดีเลยครับ ผมว่ามันต้องสวยแน่ๆ
หวังว่าให้เสร็จภายในเดือนหน้านะครับ
คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ
ก็...
หวังว่าจะได้ร่วมงานด้วยกันนะคะ
ขอโทษนะคะ
มีถุงดำอีกไหมอะคะ
พอดีตรงเชลฟ์มันหมดแล้ว
อ๋อ ถ้าตรงนี้หมด ก็หมดแล้วล่ะค่ะ
โห นี่ยังไม่พอเหรออีกเหรอวะ
เขางดพลาสติกกันทั้งโลก
เชื่อกูเหอะมีประโยชน์
ซื้ออะไรมาเนี่ย
ทำความสะอาดว่ะ
หนังสืออะไรมึงเนี่ย
ไม่รู้ว่ะ คนญี่ปุ่นเขียนน่ะ ตลกดี
แม่งบอกจัดบ้านครั้งเดียว เป็นอิสระเลยนะเว้ย
เบสต์เซลเลอร์นะมึง เผื่อจะช่วย
โหลดพีดีเอฟอ่านเอาไหมมึง
ไม่ต้องซื้อหรอกกินที่
ไม่เอา
พีดีเอฟแสบตา
ไปๆ
มา
พร้อมจะลุยมานานแล้ว
(ฮาวทูทิ้ง สเต็ปที่สอง)
(อะเดย์)
สิ่งพิมพ์แม่งตายแล้วมึง
ยุคนี้แม่งแอปเปิ้ลมิวสิก สปอติฟายเว้ย
เชี่ย พีซีที รุ่นพี่มือถือ
เครื่องกรอวิดีโอ
เชี่ย ไม่ได้ยินคำว่ากรอนานสัตว์
กล่องดินสอมึงอะ เอาเปล่า
บินเลย
เชี่ย
วัยหวานว่ะ
เหี้ย มึงขโมยมาจากวัดเปล่าเนี่ย
มึงหรือเปล่า มึงอย่ามาโบ้ยกูไอ้จีน
เหี้ย ราชวงศ์ชางคิดค้นเลยนะเว้ย
ทิ้งเป็นวิน ดีเซลเลยนะมึง
อย่าเสือกทิ้งเอกสารสำคัญ ไปด้วยนะเว้ย
ทำไมมึงทิ้งเร็วจังวะ
สมุดพกมึงก็ทิ้งเหรอ
เหี้ย เสียดาย
นี่ไง ประโยชน์ถุงดำ
เอางี้ มึงจำได้เปล่า ว่าของที่มึงทิ้งไปในถุงดำเนี่ย
แม่งมีอะไรบ้าง
ถุงดำมันก็เหมือนหลุมดำอะมึงเอาจริง
เวลามึงทิ้งมันก็หายไปเลย
มองไม่เห็นก็ไม่ต้องเสียดายอะไรเลย
โคตรง่าย
จบอย่างไว
อะ เปียโนมึงจะใส่ถุงดำยังไง
(โรบินสัน)
นี่แปลว่าถ้ากูทิ้งจริงๆ มึงโอเคใช่เปล่า
ทิ้งเหอะ แม่งกินที่
ไม่กินที่ขนาดนั้นมั้ง
มันกินที่ม้า
เพราะไม่มีใครเล่นแล้ว ม้าเล่นเหรอ
ฉันเล่น
โอเคนะ
ไม่ใช่ของแก
โอเคไหม
อย่าจัดการแทนคนอื่น
ป๊าไม่อยู่แล้วม้า ไม่เป็นของใครทั้งนั้นน่ะ
เชี่ยมึงใจเย็น ไอ้เหี้ยจีน
เคลียร์ห้องเราไปก่อนก็ได้มึง
ของใช้อะทิ้งง่าย ของส่วนตัวแม่ง ยากว่ะ
เดี๋ยวกูช่วย
อีโมกันจังเว้ย
ทฤษฎีการจัดบ้านของเธอ ได้ถูกนำมาใช้ทั่วโลก
เริ่มที่ประเทศญี่ปุ่นในปี 2010
โดยมีหลักการง่ายๆ
ถ้าคุณจับสิ่งของชิ้นไหน แล้วไม่รู้สึก "สปาร์คจอย" แล้ว
ให้กล่าวขอบคุณแล้วนำไปทิ้ง
นี่คือรองเท้าสมัยเด็กๆ ของผมนะครับ
(โจอัน คาร่า โทรอนโต แคนาดา)
จับเเล้วไม่สปาร์คจอย
งั้นก็...
ขอบคุณนะรองเท้า
มึงดูอะไรเนี่ย
อีเจ๊จัดบ้าน ที่เขียนหนังสือเล่มนั้นน่ะ
อ่านแล้วอยากเห็นหน้าฉิบหายแม่ง
คนใจร้ายในคราบไอดอลสัตว์ๆ
เขาก็พูดถูกแล้วเปล่าวะ
มึงดูไว้อะดีแล้ว
ไม่รู้ว่ะ
กูจับอะไรแม่งสปาร์คจอยหมดเลยว่ะ
กูพยายามแล้วนะเว้ย
กูจัดให้ไหมล่ะ
ดีดนิ้วครั้งเดียวหายวับทั้งห้องเลย
ไม่ต้อง ธานอสเหรอมึงอะ
เนี่ยมึงดูสิ
ตรงนี้กูทิ้งไม่ลงสักอันเลยนะเว้ย
แม่งเป็นแบบของฝากกิ๊กก๊อก แบบ...
นักท่องเที่ยวอะ
เออแต่เขาแม่งก็ อุตส่าห์นึกถึงกู ไอ้เหี้ย
มึงทิ้งๆ ไปเหอะ
อีโมมากเดี๋ยวซวยนะเว้ย
(ฮาวทูทิ้ง สเต็ปที่สาม)
เฮ้ย ไอ้พวกกล่องคอม ในห้องทำงานมึงนี่
ทิ้งเลยนะ
อือ
อะ ของมึงเปล่าเนี่ย
(เอ็ม ธนา)
เชี่ย
นี่มึงทิ้งทุกอย่างจริงๆ เหรอวะ
สาวกเจ๊จัดบ้านเปล่าเนี่ย
เก็บไว้ตั้งแต่เกิดอะมึง
อดีตเต็มบ้าน แม่งมีแต่เชื้อโรค
นี่ยังไม่หมดนะเว้ยมึง ยังต้องเอาออกอีกอะ
คิดดูสิ
เหี้ย น่ากลัว
อะ นี่กูเอาหนังสือเรฟมาให้เพิ่ม
กูแอบมาร์กอันที่กูคิดว่ามึงน่าจะชอบ
ขอบคุณมากมึง
แล้วของโคตรเยอะเลย
เออ ไม่เถียง
โห ของบางอย่างมึงทิ้งเลยเหรอวะ
ยังสภาพดีๆ อยู่เลย
เฮ้ย แจกันอันนี้ก็น่ารัก
มึงไม่เอาไปบริจาคหรือว่า
เอาไปขายมือสองวะ
เปลี่ยนอดีตให้เป็นทรัพย์สิน
ไม่อะ กูเหนื่อย
ถ้ากูทิ้งมันวันนี้ แม่งก็หายวันนี้เว้ย
เสียดาย
พิงค์
หือ
มึงหาเรฟให้กูเพิ่มได้เปล่าวะ
คือที่มึงหามามันก็ใกล้แล้วนะเว้ย
แต่ว่า
กูเคยเห็นเรฟหนึ่งเว้ย แม่งตรงมากๆ เลยอะ
จำไม่ได้ว่ะแม่งอยู่ไหน
อันนี้มึงก็ทิ้งเหรอ
ซีดีคนเขาไม่ใช้กันแล้วมึง
มึงอยากได้มึงเอาไปเลย
เก็บทำไมวะซีดี
อะไร
ของกูมึงก็ไม่สปาร์คจอยแล้วเหรอวะ
เดี๋ยวนะ มึง ใจเย็นๆ
คืองี้
คือมึงก็เห็นใช่ไหม ว่าบ้านกูแม่งเต็มขนาดไหน
ซึ่งกูไม่สามารถเก็บของ ได้แล้วเว้ยมึง กูต้องเอาออก
และคนเราทุกคนมันไม่สามารถเก็บของ ที่เขาให้มาทั้งชีวิตได้เว้ย
สุดท้ายมึงเองก็ต้องทิ้งเว้ย พิงค์
เออ ที่มึงพูดแม่งถูกเว้ย
ถูกหมดเลย
กูแม่ง เป็นความผิดของกูเอง
กูแม่งอีโมไปเองเว้ย
มึงเข้าใจกูเปล่าเนี่ย ที่กูพูดเนี่ย
เป็นอะไรเนี่ย
จริงๆ แล้วถ้าเกิดว่า มึงจะไม่เอาแล้วอะ
แล้วมึงกล้าเอามาคืนกู
กูอาจจะแค่เสียใจนะเว้ย
แต่กูคงไม่โกรธ
อะโอเค งั้นมึงเอางี้เลย
ถ้าสมมติว่าวันไหน มึงต้องทิ้งของใครสักคนน่ะ
แล้วมึงเจอของกูแล้วมันเต็มอย่างนี้
มึงทิ้งเลย กูไม่โกรธ
มึงไม่โกรธ เพราะมึงไม่แคร์ไง
ถ้ามึงไม่เอาแล้ว
ซีดีนี้ กูขอแล้วกัน
กูเอากลับดีกว่า
พิงค์
(โมเดิร์นเฮาส์ ฉบับสวนหน้าบ้าน)
ฮัลโหลพิงค์
พรุ่งนี้มึงว่างเปล่าวะ
หาอะไรกินกันไหม
มึงนี่นะ มันเหมือนเดิมเลยรู้เปล่า
มึงแม่งทำเป็นปล่อยๆ เนียนๆ ลืมๆ ไป
มึงเคยถามคนอื่นเปล่าวะ ว่าเขาลืมไปกับมึงด้วยเปล่า
แล้วมึงจะให้กูทำไงวะ
มึงก็รู้ ว่ามึงควรจะพูดอะไร
แต่มึงไม่พูดอะ
มึงหัดมีความรู้สึก เหมือนคนอื่นบ้างได้เปล่าวะ
มึงพูดเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เหี้ย
เออ กูขอโทษ
เออ ก็แค่นี้แหละ
เรื่องบางเรื่องอะ มึงทำเป็นลืมไปคนเดียว
แม่งก็ไม่หายไปหรอกเว้ย
อีกคนหนึ่งมันต้องลืมด้วย
มันถึงจะจบ
(ฮาวทูทิ้ง สเต็ปที่สี่)
คิดดูด้วยแล้วกันที่กูพูดอะ
บายนะ
อือ
โอเค
อะ ทั้งหมดเนี่ย
ลุงให้ 200 นะหมวย
ดูเหมือนจะมีเยอะนะ
แต่เอาไว้เที่ยวหลัง ลุงค่อยแวะมาดีกว่า
ลุง
คุณลุง
อ้าว ไอ้เหี้ยจีน อะไรของมึงวะ
มึงเอากลับมาทำไมอีกเนี่ย
ไม่รู้ว่ะ
อยู่ๆ ก็รู้สึกผิด
รู้สึกว่า กูทิ้งเยอะเกินไปอะ
เหี้ยอะไรเนี่ย
ธานอสถอดถุงมือ
มึงโดนตัวไหนมาเนี่ย
ขอโทษ
เชี่ย
พอเป็นของตัวเอง แม่งเฮิร์ตจริงด้วยว่ะ
กูกล่าวขอบคุณมันก่อนทิ้งแล้วนะเว้ย
กูแค่ไม่ได้กล่าวขอบคุณมึง ที่อุตส่าห์ถักให้กู
ไม่เป็นไร
กูต้องขอบคุณมึงด้วยซ้ำ ที่ทำให้กูเข้าใจ
ฮัลโหล
เฮ้ย มึงพอจะมีเบอร์ ของพิน เต้ย แล้วก็แบมเปล่าวะ
เออ คือจะไปคืนของมันเฉยๆ ไม่มีอะไร
เย็ดโด้
อันนี้เนี่ยนะที่มาคืน
ของกูเหรอ
อือ ของมึง
กูลืมไปแล้วนะเนี่ย
จริงๆ มึงไม่ต้องมาคืนกูก็ได้ ลำบากสัตว์
กูเจอตอนจัดบ้านว่ะ
เห็นแล้วจำได้ว่าแม่งเป็นของมึง
ยืมไปก็ต้องคืนสิวะ
โห มึงจำได้ไงวะ
แต่ขอบคุณนะเว้ย
มึงแม่งคนดีสัตว์
จีน
นี่ของมึงเต้ย
เชี่ย
ไอ้วงนี้ที่กูฝากมึงซื้อ ที่ญี่ปุ่นตอนปีหนึ่ง
แล้วมึงบอกว่าของหมด มึงจำได้เปล่าเนี่ย
จำได้
กูก็เลยเอามาให้มึงไง
เชี่ย กูหานานมาก กูไม่เจอที่ไหนเลยอะ
มึงจะเอาอะไร
เปล่า คือ...
กูเอาดับเบิลเบสมาคืนมึงอะ
ที่มึงเคยฝากกูซ่อม...
จริงๆ มึงไม่ต้องมาคืนกูก็ได้นะ
มึงทิ้งไปเลยก็ได้
วันนั้นที่มึงไม่รอกู
มึงไม่รู้หรอกว่ากูเจออะไรบ้าง
มึงวางไว้ตรงนี้แหละ
แล้วมึงไปเหอะ
ขอเชิญหมายเลข 175
ที่ช่องบริการห้าค่ะ
ส่งค่ะ
เอ่อ ที่อยู่เนี่ย มันอยู่ข้างๆ นี้เองนะครับ
น้องเดินไปเองได้นะ
ส่งค่ะ
ส่งนะครับ
ส่งค่ะ
ส่งนะครับ
เอ่อ
รถคุณหรือเปล่าครับ
ค่ะ หนูจอดขวางเปล่าคะ
อ๋อ คือของที่อยู่ข้างในนี้ เป็นของคุณหรือเปล่าครับ
อ๋อ
ทำไมเหรอคะ
อ๋อ ผมชื่อนูญนะครับ
ผมชอบสะสม แล้วก็ซื้อของเก่า
แต่ไม่ได้ขายต่อนะครับ
เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณสนใจขายไหม
คือของข้างในนี้ กำลังจะเอาไปคืนน่ะค่ะ
ไม่ได้ขายค่ะ
คืนเพื่อนหมดเลย
เสียดายนะครับ
เอาแบบนี้แล้วกัน
เอ่อ ผมทิ้งนามบัตรได้ไหมครับ
ถ้าเกิดคุณสนใจขาย หรือเปลี่ยนใจนะครับ
ติดต่อผมได้เลยนะครับ
นานๆ ทีจะเจอของดีๆ น่ะครับ
แล้วก็เรื่องราคาไม่ต้องห่วงนะครับ
สบายๆ คุยกันได้เลยนะครับ
โอเคค่ะ งั้นขอบคุณนะคะ
ไว้ถ้ามีอะไรหนูติดต่อไปแล้วกันค่ะ
- ได้ ขอบคุณครับ - ค่ะ
เฮ้ยมึง ไปไหนมาเนี่ย
ไปนั่งทำความดีมา
ไง เจอหัวหน้าใหญ่เหรอ
กูเหนื่อยอะพิงค์
ไหนมึงบอกว่าคืนแล้วจะจบไง
นี่มึงคุยกับเขา ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
สามปีที่แล้ว
ตอนจะไปสวีเดนก่อนเข้าเกต
กูบอกกับเขาว่า
เดี๋ยวเจอกันนะ
แล้วกูก็ไม่ติดต่อเขาอีกเลย
กูก็ทิ้งเขาแบบนั้นน่ะมึง
เหมือนมึงหยิบของใส่ถุงดำอะ
จีน
ทิ้งคนน่ะ มันไม่เหมือนทิ้งของนะเว้ย
แต่ตอนนี้ถ้ากูทิ้งมันไป มันก็จบแล้วเว้ย
ก็ไม่ได้มีอะไรทำให้เจอกัน
จะไปหาเรื่องทำไมวะ
กูคุยกับมึงต่อเรื่องทำออฟฟิศ ทำบ้านเลยไม่ดีกว่าเหรอ
ก็จบ
ไม่เห็นต้องสนต้องแคร์อะไรเลย
ถ้ามึงไม่แคร์
เรื่องแม่งไม่มาถึงตรงนี้หรอก
มันจบตั้งแต่ซาเล้งแล้ว
จีน
เผอิญผ่านมาก็เลย...
เอากล้องมาคืน
คือจะบอกว่า
พี่เอ็ม
เราขอโทษที่เราหายไปนาน
จริงๆ เธอไม่ต้องพูดก็ได้นะ
- เราขอพูดให้จบนะ - จริงๆ
- ไม่เป็นไรเลย เราไม่เป็นไรจริงๆ - เรารอโอกาสนี้มานานมากแล้ว
เราขอพูดให้จบเหอะ
ขอโทษที่พอบินไปที่นั่นแล้ว ก็หายไปเลยเฉยๆ
ตอนเธอเมลมาอะ
เราเห็นข้อความเธอแล้ว แต่ว่า
เราไม่อยากตอบ
เราไม่อยากรับรู้อะไรที่จะตามมา
เราก็เลยบล็อกแล้วก็อันเฟรนด์เธอไป
คือ...
ตอนนั้นเราคิดว่า
ในเมื่อเรารู้สึกว่าเธอไม่ใช่แล้ว
มันก็เป็นเรื่องของเธอเปล่าวะ
มันไม่ใช่เรื่องของเรา
ทำไมเราต้องมานั่ง รับผิดชอบความรู้สึกคนอื่นด้วยวะ
เราก็แค่
เลือกสิ่งที่ใช่ที่ถูกต้อง ที่มันดีที่สุดให้กับตัวเราเอง
แต่เธอรู้เปล่า
พอเราไปเมืองที่เธอ...
ฝากกล้องเรามาถ่ายรูป
เรารู้สึกผิด
จริงๆ เราไม่ได้ เอากล้องเธอไปเลยด้วยซ้ำ
เราแอบมันไว้ในลัง ที่ไม่ใช้แล้วที่บ้าน
แค่หวังจะมีคนเคลียร์ห้อง แล้วก็แบบทิ้งๆ มันไปอะ
เรามาที่นี่เพื่อจะบอกว่า
เราขอโทษที่ไม่เคยบอกลา
ขอโทษที่ไม่เคยคิดจะติดต่อกลับมา
ขอโทษที่ไม่เคยไถ่ถามอะไรเลย
ขอโทษที่เป็นคนอย่างนี้
ขอโทษที่ไม่เคยขอโทษจริงๆ
เธอช่วยด่าอะไรเราหน่อยได้เปล่า
พอเธอไม่ด่า เรารู้สึกแย่ลงไปอีก
เราดีใจที่เจอเธอ จะให้เราด่าอะไรล่ะ
เอางี้
ทำซุปข้าวโพดให้กินหน่อย
ไม่ได้กินนานน่ะ คิดถึง
ตามสบายนะ
เดี๋ยวเตรียมของให้
วันนี้แม่ไม่อยู่เหรอ
อือ
แล้วป้ามาศล่ะ ยังอยู่เปล่า
แกย้ายไปปีหนึ่งแล้วอะ
ไปอยู่กับลูกแกที่ใต้
นี่ถ่ายทำไมเนี่ย
ถ่ายไม่ได้หรือไง
บ้านนะ ไม่ใช่มิวเซียม
(นิตยสารบริก ฉบับที่ 89 พฤษภาคม 2014 "น้อยได้อีก")
เล่นนั้นเราชอบเปิดดูมากเลยล่ะ
จีน นั่นมี่นะ
ดีใจที่ได้เจอนะ
พี่เอ็มคุยเรื่องจีน ให้เราฟังอยู่บ่อยๆ
เนี่ยเหมือนได้เจอคน ในประวัติศาสตร์เลย
โห
เราคงเป็นยุคมืดของเขาอ่ะ
เดี๋ยวเราทำซุปอะ
ทานด้วยกันนะ
อือ
ขอบใจนะ
อร่อยอะ
หากินไม่ได้ที่ไหนแล้วนะเนี่ย
เธอก็พูดเกินไป
ขอบคุณนะ บอนไซที่ยังเลี้ยงอยู่
มันสวยดีอะ
ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก
ยังไงก็ขอบคุณแล้วกัน
โล่งแล้วสิ
อย่ามารู้ดี
ไปก่อนนะ
อือ
โชคดี
เดี๋ยวไว้วันไหนกินข้าวกัน
เป็นไงบ้างวะ
กูก็รู้สึกโล่งว่ะ แบบ...
ก็จบอะ
เขามูฟออนได้แล้ว
แต่เอาจริงๆ นะ
ตอนกูอยู่ตรงนั้นนะ
กูแม่งเหมือนด่าตัวเองตลอดเวลาเลยอะ
นี่
นี่คือกูมีหัวใจแล้วใช่ไหมมึง
กูถึงรู้สึกอย่างนี้เนี่ย
แม่งเหนื่อยอารมณ์มากเหมือนกันนะ
เอาน่ะ
ก็คืนของไปหมดแล้ว
ก็จบแล้วเปล่า
- อือ - ก็ต้องโล่งเปล่าวะ
อือ ก็จริง
แต่กูว่ากูก็คงไม่ติดต่ออะไรเขา กลับไปอีกแล้วอะ
กูก็เลยขโมยของมาอย่างหนึ่ง
ฮึ
ขโมยอะไรมาวะ
ก็ ไอ้เรฟที่กูเคยบอกมึง ว่ากูชอบมากๆ อะ
อือ
แม่งคือภาพในหนังสือที่อยู่ ที่บ้านเขาที่กูเคยอ่านสมัยนั้นว่ะ
เชี่ย อินเซ็ปชั่นเปล่าวะเนี่ย
ถึงขั้นติดมาในหัว
ไม่รู้เลย รู้สึกว่าแบบ...
สิ่งที่กูชอบทุกวันนี้ หลายอย่างๆ แม่ง
กูได้มาจากเขาหมดเลยว่ะ
อะๆ ก็คุ้มเวลาไปอยู่นะมึง
กูจะได้ทำต่อ
ส่วนไอ้พวกของที่เหลือ คนที่เหลือ
มึงก็รีบๆ เอาไปคืนซะ
มึงจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นต่อ
ผ่านด่านยากสุดมาแล้วนี่
ดี จะได้จบซะที
ที่เหลือก็คงสบายแล้วล่ะ
ฮัลโหล
ฮัลโหล จีน
เออ กรณ์นะ
กรณ์
เออ ว่าไงกรณ์
อือ เพิ่งรู้ว่ามึงกลับมา
กูจะแต่งงานแล้วนะ
กับไอ้หยกอะ
หยกเล็กอะนะ
เหี้ย พวกมึงรีเทิร์นกันเหรอ
เออ
คือกูเห็นน่ะ ไอ้เต้ยมันโพสต์ว่าช่วงนี้
มึงไล่คืนของเก่าๆ ให้คนอื่นเขาอยู่
กูเลยจำได้ว่า
มันมีรูปหนึ่งอะอยู่กับมึง
เป็นรูปกูกับไอ้หยกอะ
รูป
รูปไหนวะ
กูถ่ายเหรอ
ใช่สิ มึงถ่าย กูจำได้
มันคือรูปคู่แรกของกูกับไอ้หยกเลยนะ
อยากได้ไปใช้ในงานแต่งว่ะ
เหี้ย
มันสิบปีแล้วนะเว้ย
ไม่รู้ว่าจะยังมีอยู่หรือเปล่านะ
ก็
มึงหาให้กูหน่อยสิ
อือ โอเค
เดี๋ยวกูดูให้
(รูปมกราคม 2013 แผ่น 2/20)
ฮัลโหล จีน
นี่พี่เอ็มนะ
ค่ะ
เออ พรุ่งนี้มะรืนว่างไหม ไปกินยงกี่กัน
เฮ้ย มี่ก็ไป
ไปได้
ไปได้ค่ะ
อ้าว
ไม่ได้มาตั้งนาน
ร้านยังเหมือนเดิมเลย
- อือ ไม่เปลี่ยนเลย - อือ
เอาอะไรมา
อ๋อ
อันนี้คือของเธอ ที่เหลืออยู่บ้านเราอะ
เราก็เลยเอามาคืน
กล่องนี้เสื้อผ้า
แล้วก็กล่องนี้ของส่วนตัว เราแยกไว้ให้แล้ว
(ฮาวทูทิ้ง สเต็ปที่ห้า)
ขอบคุณมากนะ
เฮ้ย นี่ไม่โกรธนะเอามาคืนน่ะ
เฮ้ย ไม่โกรธ
เราเข้าใจ
เราเคลียร์บ้านอยู่เหมือนกันน่ะก็...
อะไรที่มันไม่ใช้ ก็ต้องเอาออกอะ ถูกแล้ว
คนเราก็ต้องรู้จักทิ้งสิ
เก็บไว้แค่ของสำคัญก็พอ
กินน้ำรอไปก่อนแล้วกัน
ของกินเล่นหมดแล้วอะ
เหมือนมาสั่งน้ำกินเล่นเลย
ก็ปกติเปล่า
ชั่วโมงหนึ่งอย่างต่ำอยู่แล้ว
สมัยนั้นรอกันเข้าไปได้ยังไง
เราก็คิดงี้เหมือนกัน ตอนเธอพามาครั้งแรก
แต่ก็คุ้มรอนะ
เราว่าเนื้อตุ๋นที่นี่เขาดีจริงอะ
พี่เอ็มพามาทานบ่อยมากเลย
บ่นจะเอาของออก เอาของเข้ามาทำไมวะ
เออรู้แล้ว เดี๋ยวเอาไปทิ้ง
ทิ้งห่าอะไร ยกขึ้นมาถึงห้องนอน
ทิ้งไปมึงอย่าเปิดๆ
(เพลย์ลิสต์ของจีน)
พี่เอ็ม แม่อยู่บ้านเปล่า
เราขอคุยกับแม่หน่อยสิ
เราอยากขอบคุณเขาเรื่องการ์ดอะ
จีน
แม่เสียปีที่แล้วอะ
ทำไมวันนั้นไม่บอก
เธอพาเราไปหาแม่เดี๋ยวนี้เลย
เล่าวันสุดท้ายให้ฟังหน่อยสิ
อยากรู้จริงๆ เหรอ
จริงๆ เธอไม่ต้องรู้ก็ได้นะ
เล่ามาเหอะ
อือ โอเค
จริงๆ วันสุดท้าย เราก็เหมือนจะรู้อยู่แล้วอะ
เราก็เลยไปอยู่โรงพยาบาล กับแม่ตั้งแต่เช้า
แบบเขาอยากกินอะไร อยากได้อะไร เราก็หามาให้
แล้วอย่างท้ายๆ ที่แม่อยากกินก็...
ซุปที่จีนทำ
แล้วพอดึกๆ
แม่เขาก็เสีย
แค่นั้นแหละ
ทำไมเธอไม่ติดต่อกลับมาวะ
ก็เราต้องมูฟออนไง
เราต้องไปต่อเองแล้วไง
เราต้องห้ามติดต่อเธอ
เวลาเราเจอเรื่องดีๆ
เราโคตรอยากจะโทรหาเธอ แต่เราก็ต้องไม่ทำไง
เวลาเจอเรื่องแย่ๆ เราไม่รู้จะปรึกษาใคร
เราก็ต้องไม่โทรหาเธอไง
ไอ้การ์ดปีใหม่ที่แม่เขียนให้
เราจะส่งก็ส่งไม่ได้
เราจะทิ้ง เราก็ทิ้งไม่ได้อีก
เราก็ต้องเก็บไว้ในเก๊ะ
เรารู้สึกโคตรไม่มีใครเลย
แต่สิ่งที่เราคิดออกอย่างเดียว ก็คือเราต้องไปต่อไง
เราต้องไปต่อเองแล้วจีน
มันได้แค่นี้แหละ
คือเราขอโทษเธอจริงๆ นะ
ถ้า
หลังจากนี้ เธอมีอะไรให้เราสามารถ...
ช่วยเธอได้อะ
เธอโทรหาเราได้ตลอดเลยนะ
เราอยู่แถวนี้แล้ว
เดี๋ยวเรามานะ
มี่ คือเมื่อกี้ เราไม่ได้อะไรเลยนะ
คือเราไม่อยากให้มี่เข้าใจ...
เฮ้ย เรื่องนั้นเราเข้าใจ
ไม่เป็นไรเลย
แต่ก็...
เหมือนเราไม่รู้จักเขาเลยอะ
อย่างเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้ บางเรื่องเราก็ไม่รู้
เพราะเขาบอกว่า เหมือนเขาไม่มีใครเลย
เราเลยรู้สึกแบบ
เหมือนเราช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยบางที
แต่เราเข้าใจนะ
คือทุกคนมันก็มีเรื่องแบบนี้ กันทั้งนั้นน่ะ
เขาก็มี
เราก็มี
จีนเองก็มีเหมือนกันน่ะ
ฮัลโหลกรณ์
ฮัลโหลจีน
มึงเจอรูปไหม
กูหาไปได้ครึ่งทางแล้วว่ะ
มึงรอแป๊บนะ
เอ๊ะมึง ใช้เสาร์หน้าใช่เปล่า
เอ่อ
เสาร์นี้แล้วว่ะ
มึงรู้เปล่า
จริงๆ รูปนี้กูเคยขอมึง ครั้งหนึ่งแล้วนะเว้ย
แต่มึงไม่เคยให้กูเลย
แต่กูขอเหอะว่ะ
ครั้งนี้กูอยากได้จริงๆ นะ หาให้กูที
น่าจะอยู่ในนี้แหละมั้ง
รูปช่วงนั้นถ้าไม่อยู่ที่เรา ก็ต้องอยู่ที่เธอ
- รบกวนหน่อยนะ - อือ
เหมือนได้ย้อนเวลาเลยเนอะ
โห รูปอันซีน
ไว้วันหลังมาแอบเปิดดูดีกว่า
ล้อเล่นๆ ตามสบายนะ
เราว่าเดี๋ยวเรารีบหารีบไปดีกว่า
เกรงใจ
จริงๆ
จะเอาอะไรก็ก๊อปไปเลยก็ได้นะ
เดี๋ยวสักพัก เราต้องย้ายไปสิงคโปร์แล้วอะ
ย้ายแบบ...
ย้ายไปเลยอะเหรอ
อือ
ทำไมอะ
ก็ไม่ทำไม
พอดีไบรอันชวนหลายทีแล้ว
พอดีเพิ่งได้จังหวะก็เลยตอบไป
แล้วมี่อะ
ก็ไปด้วยกันสิ
เฮ้ย เจอแล้ว
สองคนนี้ตอนนั้นก็เลิกกันบ่อยนะ
ไม่คิดเลยว่ากลับมาเจออีกที จะแต่งงานซะงั้นน่ะ
เซอร์จัดเลยเนี่ย
ตอนนั้นก็ดูเป็นรูปธรรมดาเนอะ
ตอนนี้กลายเป็นล้ำค่าขึ้นมาเลย
ดีนะที่เก็บไว้
เสร็จแล้ว ขอบคุณนะ
แล้วไม่ก๊อปไปให้หมดล่ะ
ไม่เป็นไร
วันหลังแล้วกัน ให้เธอเก็บไว้ก่อน
เก็บเก่งอยู่แล้วนี่
โอเค
มี่
กลับแล้วนะ
ขอบคุณนะ
อือ
มึง
ขอบคุณมึงมากๆ เลยนะเว้ย
ที่ยังเก็บรูปนี้เอาไว้
กูไม่เคยคิดเลยว่ะ ว่าจะได้ใช้รูปนี้จริงๆ
ขอบคุณนะเว้ย ที่หามาให้อะ
กูเห็นหน้ามึงสองคนฟิน กูก็ดีใจ
แฮปปี้ไปด้วยเลยเนี่ย
ยินดีด้วยล่ะ
โอเค
งั้นถ้าเสร็จภารกิจแล้วเนี่ย ขอตัวกลับก่อนนะ
ไปทำบ้านต่อว่ะ
- เจอกันวันงานน่ะ - ได้
- บาย - บ๊ายบาย
อดีตและความทรงจำ เป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับฉันเสมอ
อดีตคือศัตรูของเราค่ะ มันทิ้งยากที่สุด
คำแนะนำของดิฉันคือ
ถ้าไม่ใช้แล้ว พยายามลืมไปให้ได้ และทิ้งไปให้หมด
โห่ เจ๊มึงหยุดพูดน่ะ
บ้านไทยที่แม่งเยอะกว่า ญี่ปุ่นตั้งเยอะเลย
แผ่นดินไหวก็ไม่มี
ไม่เห็นต้องทิ้งหมดเลย เก็บไว้บ้างก็ได้
นี่แม่งหาข้ออ้าง เอามาทำรายการนี้ชัดๆ
มึงแม่ง ทรยศสัตว์ๆ
มึงเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่
- เมื่อไหร่วะเนี่ย - อะไรวะ
- ไอ้เหี้ย มึง - ทำไม
ตอนแรกเชียร์เขาไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ด่าเขาเฉย
ทำไม กูขอกลับตัวเป็นคนดีบ้างนี่
มันไม่ได้เลยเหรอวะ กูถามหน่อย
นี่คือมึงเรียกตัวเอง ว่าคนดีใช่ไหมเนี่ย อย่างนี้
โห
เออ กูเจอรูปนี้ตกอยู่หลังตู้ว่ะ
จับแล้วแม่งสปาร์คจอยดี
ขอเก็บไว้หน่อยนะ ไม่กินที่
รูปนี้ตอนไหนวะ
มึงจำไม่ได้จริงๆ เหรอวะ
กูยังจำวันนั้นได้อยู่เลย
วันนั้นวันเกิดมึงไง
ป๊าเล่นเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ ให้มึงร้องอะ
ป้าเพ็ญเขาถ่าย
บ้านเราเคยรักกันขนาดนี้เลยเหรอวะ
กูลืมไปแล้วอะ
เอาน่า
อย่างน้อยแม่งก็ ความทรงจำดีๆ นะเว้ย
แต่กูว่า
ตอนนั้นที่บ้านเราทะเลาะกัน
ถ้าเราจำภาพนี้ได้แม่ง
อาจจะไม่ได้ทะเลาะกัน ขนาดนั้นก็ได้นะเว้ย
พอกูมาเห็นภาพนี้ กูมาคิดๆ ดูอีกที
กูว่าป๊าไม่แย่ขนาดนั้นว่ะ
เราแค่ลืมภาพนี้ไป
บางวันกูก็นั่งมองเปียโนนะเว้ย
กู...
ว่ากูคิดถึงเขาว่ะ
ตกลงมึงจะทิ้งจริงๆ เหรอวะ
เปียโน
(ฮาวทูทิ้ง สเต็ปที่หก)
ก็
ถ้าเก็บไว้
ก็จะประมาณนี้มึง
มันจะโดดๆ หน่อยอะ
เชี่ย มัน
ไม่สวยจริงๆ ว่ะ
เสียห้องไปห้องหนึ่งเลยอะ
เอาไงดีวะ
ก็
แล้วแต่มึงว่ะ
แต่อย่างไรก็ตาม
กูว่า มึงต้องลดบางอย่างลงว่ะ
ราคาตอนนี้แม่งโคตรแรงเลย
กูก็พยายามประหยัดงบให้แล้วนะ
พิงค์
บ้านอะมึงอย่าลด
ทำทั้งทีแม่ง เอาให้ดีที่สุดไปเลยเว้ย
เดี๋ยวเรื่องเงินกูจัดการเอง
พ่อคุณเทสต์ดีนะ
ของดีหมดเลย
ผมเอาอันนั้นด้วยนะครับ
โอนเงินแล้วนะครับ
เอ๊ะ ขอโทษนะครับ
อันนี้คุณขายหรือเปล่า
เอ่อ อันนี้
อาจจะยังไม่ขายค่ะ
อาจจะยังเก็บไว้ก่อน
คุณยังเล่นเหรอ
เปล่าค่ะ ของพ่อ
อ๋อ
ชอบมากเลยนะครับ
ก็ถ้าเกิดคุณคิดจะขาย
บอกผมได้เลยนะครับ
ถ้าเกิดเป็นของคุณพ่อ
ผมยินดีให้เยอะ
ค่ะ
ขอบคุณครับ
กูโทรให้ไหม
ไม่เป็นไร กูโทรเองดีกว่า
ไม่งั้นก็ต้องหนีไปเรื่อยๆ แบบนี้
ฮัลโหล
จีน
ไม่มีอะไร คือจะโทรมาถามว่าเปียโนอะ ป๊ายังจะเอาไหม
ถ้าไม่เอาจะขาย
งั้นแค่นี้นะคะ
เขาทิ้งเราแบบ
ทิ้งเลยจริงๆ ว่ะ
จริงๆ ไอ้เปียโนนี่ ถ้าหลับตาขายไปตั้งแต่แรก
ก็คงไม่เสียใจเท่าตอนนี้เนอะ
ม้า เมื่อคืนจีนโทรไปหาป๊ามา
- ไม่ต้องพูด - ตอนรับโทรศัพท์
- เขาจำเสียงจีนไม่ได้ด้วยซ้ำ - ไม่ต้องพูด
จีนไม่ต้องพูด
- เขาบอกว่าเปียโนอะ - จีน
เขาบอกว่าเปียโน ขายไปได้เลย
- เขาไม่กลับมาแล้ว - จีน ก็บอกว่าไม่ต้องพูดไง
- ม้าทิ้งไปเหอะ - เฮ้ย
จะเก็บไว้ทำไม เปียโนไม่มีใครเล่นแล้วม้า
- เขาบอกว่าเขาไม่กลับมาแล้ว - อย่าพูด หยุด
- ป๊าบอกว่าป๊าไม่กลับมาแล้ว - ไม่ต้องพูด ไม่ต้องพูดแล้ว
- ได้ยินไหม - ขายไปได้เลยเปียโน
เขาไม่กลับมาอีกแล้ว
จะเก็บไว้ทำไม ไม่มีคนเล่น
ก็เล่น ทำไมเนี่ย ก็เล่นอยู่คนเดียว
ก็เล่นอยู่
ก็เล่น...
ฉันก็อยู่ของฉันดีๆ แบบนี้นะ
จะเอาเรื่องนี้มาใส่หัวทำไม
ถ้าไม่ลืมจะทำยังไง
จะรับผิดชอบกันไหม
จีนไม่อยากเห็นม้าวนเวียนอยู่แบบนี้
ม้า
ถ้าพวกเราไม่พยายามที่จะลืม
มันไม่มีวันลืมหรอกม้า
อย่าเห็นแก่ตัวได้ไหม
อยากลืม ลืมไปคนเดียวสิ
บังคับคนอื่นทำไม
ตอนนี้
ม้ารู้ไหมว่าม้าอะเห็นแก่ตัว
ถ้าม้าอยากจำ ม้าจำไปคนเดียว
จีนกับเจย์ไม่ได้อยากจำด้วย
เลิกจัดการชีวิตคนอื่นซะที
ฮัลโหล
ฮัลโหล จีนเหรอ
เออนี่นาวนะ
เออ คือเราเพิ่งเจอกับไอ้กรณ์เว้ย
แล้วเห็นไอ้กรณ์ มันบอกว่าแกเพิ่งหารูปให้มัน
ใช่ไหม
ทีนี้ฉันก็เลยจำได้ว่าแกอะ เคยยืมเข็มขัดฉันไปเส้นหนึ่ง
แล้วยังไม่ได้คืน
เหรอ
อันไหนอะ
มี่มาถึงนี่เลย
มีอะไรเปล่า
คือเราอาจจะไม่ได้เจอกันแล้ว
เลยอยากเอาของมาคืน
วันนั้นเราเห็นรูปในฮาร์ดดิสก์
เราเพิ่งรู้จริงๆ ว่าเป็นเสื้อของจีน
เลยคิดว่าเอามาคืนดีกว่า
พี่เอ็มเขาก็ไม่เคยบอกอะ
ขอโทษนะ
ไม่เป็นไร
จริงๆ
จีนรู้ตั้งแต่วันแรก ที่เห็นแล้วใช่เปล่า
แต่เราเข้าใจนะ
มันคงพูดยากเหมือนกันน่ะ
ขอโทษนะ
เฮ้ยแต่
สิงคโปร์มันก็ไม่ได้ไกลหรือเปล่า
ถ้าบินกลับมาก็โทรหาได้
เพื่อนกันนี่
อือ
คือ...
เราไม่ได้ไปสิงคโปร์อะ
มี่ เราขอโทษ เรา...
เราไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างนี้
เราขอโทษจริงๆ
แกให้เราโทรหาเขาให้ไหม เดี๋ยวเราคุยให้
นี่มันไม่ใช้ความผิดจีนเลย
จริงๆ
วันนั้นถ้าเราไม่ปฏิเสธพัสดุจีนไป
จีนก็คงไม่ต้องมาด้วยตัวเอง
เรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้
ลึกๆ เราก็กลัวจีนจะกลับมา
เราก็เลยทำแบบนั้นไป
แม่ง
ซวยกว่าเดิมอีก
เราอยากเกลียดเธอสองคนมากเลย
แต่เราไม่รู้จะเกลียดเพราะอะไร
จีนก็แค่จะมาขอโทษ
เราก็เข้าใจ
พี่เอ็มเขาก็ปฏิเสธเราตรงๆ
มันก็ถูกแล้วอะ
คนเราต้องเลือกสิ่งที่ดีสุด ให้ตัวเองอยู่แล้ว
เราเข้าใจหมดเลย
มี่
เรา...
เราขอโทษจริงๆ เว้ย
เฮ้ย
เราขอโทษจริงๆ
ไม่เป็นไร
เสื้อเนี่ยก็เป็นของชิ้นสุดท้าย ที่อยู่ในบ้านแล้วแหละ
เขาคืนหมดแล้วนะ
ไปนะ
ของมี่
เผื่อวันไหนเขาจะมาเอาคืน
ทำไมเธอทำอย่างนี้
ก็วันนั้นเธอบอกไง
อะไรที่ไม่ใช่ก็อย่าเก็บไว้
นี่เราทำตามที่เธอบอกทุกอย่างเลยนะ
จริงๆ มันก็ถูกของเธอเนอะ
เก็บไว้แต่สิ่งที่ดีที่สุดก็พอ
เฮ้ยๆ นี่เธอไม่รู้ตัวเหรอว่า
เอ็มว่าเธอกำลังทิ้ง สิ่งที่ดีที่สุดไปเว้ย
เราพยายามแล้ว มันไม่ดีที่สุดหรอกเธอ
เธอโทรหามี่เดี๋ยวนี้เลย
- เดี๋ยวเราช่วยคุย - เธอจะโทรหาเขาทำไม มันเสียเวลา
นี่เรากำลังทำเพื่อเธออยู่นะเว้ย
เธอทำเพื่อตัวเองจีน
ที่เอาของมาคืนเราก็เพื่อตัวเอง
ที่มาขอโทษก็เพื่อตัวเอง
ที่จะช่วยเรื่องมี่วันนี้ ก็เพื่อตัวเอง
เธอจะได้ทิ้งเราแบบสบายใจไง
จีน เอาจริงๆ นะ
ตอนที่เธอมาขอโทษเราตอนแรก
เราโกรธนะ
มันเหมือนแบบ
เธอแค่มาขอโทษแล้วเธอก็รอดเลย
แล้วเราก็ต้องให้อภัยใช่ไหม
คือถ้าเราไม่ให้อภัย ก็กลายเป็นเรื่องของเรา
กลายเป็นว่าตอนนี้เธอก็ไม่เกี่ยว
มันเหมือนแบบ
เธอเอาความรู้สึกผิดของตัวเธอทั้งหมด
มาทิ้งไว้ที่เราแทนน่ะ
แล้วเธอก็ไป
คือเราแค่อยากมาขอโทษเธอ
เพราะว่าเราแคร์เธอจริงๆ นะเว้ย
ถ้าแคร์ไม่ต้องขอโทษ
ก็รู้สึกผิดไปด้วยกันให้ตลอดสิ
อย่าหนีสิ ทำได้หรือเปล่าล่ะ
คือ...
เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้ว
เธอช่วยลืมมันได้ไหม
ถ้าเธอเคยรักใครจริงๆ อะ
เธอจะรู้ว่ามันไม่ได้ง่าย เหมือนที่พูดออกมาหรอก
เธอเคยรักใครจริงๆ หรือเปล่าล่ะ
เราแม่งไม่น่ากลับมา ตั้งแต่แรกจริงๆ ว่ะ
จีน
เธอแค่ยอมรับ ว่าตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัว
แล้วก็ใช้ชีวิตต่อไป มันแค่นี้เองเว้ย
คือเธอไม่ต้องห่วงเลย ทุกคนเขาก็เป็นกันน่ะ
ทุกคนก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด ให้ตัวเองไง
เราอยากเห็นแค่สิ่งที่เราอยากเห็นน่ะ
เราอยากจำสิ่งที่เราอยากจำ
มันแค่นี้แหละ
แล้วก็ใช้ชีวิตต่อไป
ก็เราก็ขอโทษเธอไปแล้วไงเอ็ม
เราขอโทษเธอไปแล้วเว้ย
มึงมานั่งทำอะไรตรงนี้วะ
มะรืนนี้มึงว่างเปล่า
อือ
พาม้าออกไปเที่ยวทีสิ
นี่มึงเอาจริงเหรอวะ
ไม่มีใครเล่นเป็นอยู่แล้วเปล่าวะ
จะเก็บไว้ทำไม
ไม่ไปเหรอ
มีงานน่ะม้า
แล้วจะกินอะไรเปล่าตอนเย็น
ไม่อะ
ขอบคุณมากนะ
เมื่อไหร่บ้านใหม่เสร็จ ช่วยบอกด้วยนะครับ
อยากแวะมาดู
ไปก่อนนะครับ
จีน
เปิดประตูมาคุยกับแม่เดี๋ยวนี้
จีน
เอาเปียโนไปไว้ไหน
ไปเอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ
จีนเห็นแม่โง่หรือไง
เห็นแม่โง่หรือไงถึงหลอกกันแบบนี้
ทำอย่างนี้ได้ไง
เปิดประตูมาคุยเลย
ทำไมแกเป็นคนอย่างนี้วะ
แกมันเห็นแก่ตัวเหมือนป๊าแก
แกรู้ตัวไหม
แกรู้ตัวไหมว่าแกเห็นแก่ตัว
ไปเอาเปียโนคืนมา...
(วันที่ 29 ธันวาคม 2019)
เออพิงค์
แปลนออฟฟิศอะ เอาแบบเดิมเลยนะ
เออ เปียโนกูขายทิ้งไปแล้ว
โทษทีว่ะมึง
ขอบคุณมากนะ
ว่าไง มีอะไรวะ
มึง
เดี๋ยวกูไม่อยู่บ้าน มึงเคลียร์ห้องให้กูหน่อยสิ
แล้วกูจะรู้ได้ไง ว่าอันไหนมึงเอาไม่เอาวะ
ก็ทิ้งไปให้หมดเลย
กูเก็บไม่ไหวแล้วว่ะ วุ่นวาย
อะไรที่สำคัญน่ะ
กูใส่กระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว
เออ เดี๋ยวกูจัดการให้
เออ
มึงมีอะไรไม่ต้องโทรมาถามกูนะ
ทิ้งๆ ไปเลย
ดีดนิ้วให้กูหน่อย
เดี๋ยวกูกลับมาหลังปีใหม่
(สวัสดีปีใหม่ 2020)
(เอ็ม ธนา)
เชี่ยมึง
ดีใจด้วยว่ะ
ทำสำเร็จแล้วอะ
บ้านมึงพอเอาของหมดแล้วแบบ
โคตรโล่ง
ทำอะไรได้เยอะเลย
เออ แล้วนี่
มึงกับพี่เอ็มเป็นไง เรียบร้อยดีเปล่า
เออก็
ก็...
ก็น่าจะลืมกูได้แล้วจริงๆ ว่ะมึง
เหมือนแบบ
ล่าสุดที่กูคุยกับเขาใช่เปล่า
ก็คุยกันได้ปกติดีเว้ย
น่าจะเป็นเพื่อนกันได้
นี่...
ก็ต้องมูฟออนกันต่อไปว่ะ
แล้วก็ เนี่ย
เดี๋ยวเขาก็ย้ายไปสิงคโปร์แล้ว
ทำงานที่นั่น
ไปกับแฟนใหม่
ก็ดี
โล่งแล้วสิ ดีใจด้วยนะ
คำบรรยายโดย: กัมพล อริยะวิริยานันท์