Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
To miejsce,
w którym życie i śmierć zlewają się ze sobą.
Tu już nie są przeciwieństwami.
I takoż jest też z czasem.
Przeszłość i przyszłość stale stapiają się tu w jedno.
Czy to Niebo?
JEJ PRZYBYCIE
Ty tam.
Do ciebie mówię.
Jak myślisz, co to za miejsce?
Otóż są to...
Zaświaty.
Tak. Umarłam.
Nie zdołałam zemścić się na wrogu
i umarłam.
KONIEC XVI WIEKU KRÓLESTWO DANII
TO TU ZACZYNA SIĘ NASZA OPOWIEŚĆ
Tato!
Scarlet!
Mamo! Tata wrócił!
Tato!
- Scarlet! - Tęskniłam!
Wymodliłaś nasz bezpieczny powrót.
Wyślij wojska, Amlecie.
Klaudiuszu...
Nie możemy dać się im pokonać!
Bracie, proszę, uspokój się.
Nikt nie zyska na wojnie.
Tylko negocjacje zapewnią równowagę sił.
Budowa zaufania, nie wrogość.
Taka droga zagwarantuje nam przetrwanie.
Jesteś głupcem, królu!
Król Amlet to dobry władca.
Poddani go uwielbiają,
a sąsiednie kraje są wobec niego przyjazne.
Scarlet, co jest ważne?
Przyjaźń ponad wrogość.
Będę taką księżniczką, jakiej pragniesz.
Przede wszystkim jesteś dziewczynką.
Żyj wolna od wszelkich trosk.
Gotowe!
Ależ przystojny! Bardzo się cieszę.
Mamo, będę taką...
Masz brudne ręce.
Mój mąż za bardzo kocha córkę.
Udaje cnotliwego, ale jest zwykłym tchórzem.
On ma wszystko, a ty niczego, choć jesteście braćmi.
Owszem.
Od dziecka marzę o tym, żeby wlać mu truciznę do uszu.
Nie będzie dłużej robił ze mnie głupca.
Co to, to nie.
Zawsze będę należeć do tego, który jest królem.
Skoro pragniesz nim zostać, udowodnij mi to.
Niedobrze!
W zamku są zdrajcy!
Pojmać ich! Nie pozwólcie im uciec!
Zrozumiano?! Nie pozwólcie im uciec!
Hola, hola.
Właź!
Mój bracie Amlecie.
Jak mogłeś dopuścić się spisków z sąsiednim krajem?!
Zaślepiony żądzą władzy bracie!
Będziesz fałszował dowody i posuniesz się do morderstwa?
Milcz!
Wierni poddani!
Zdrajcy należy wymierzyć karę!
Dopiero gdy tego dokonamy,
Bóg wybierze mnie na nowego króla!
Król nigdy by nas nie zdradził!
To pomyłka!
Zaczynać!
- Tato! - Scarlet!
Dlaczego?
Co powiedziałeś?
Co powiedziałeś?!
Czekaj!
Tato!
Niech Bóg ma w opiece nowego króla.
Niech żyje jego wysokość król Klaudiusz!
Niech żyje!
Posłać wojska i stłumić bunt naszych sąsiadów!
- Szybciej! - Nie ociągaj się.
Pod pretekstem opanowania buntu
król torturuje zupełnie niewinnych ludzi.
Księżniczko!
Wielu poddanych umiera z powodu wygłodzenia.
Król nie podejmuje jednak żadnych działań i...
Księżniczko!
Przerwij nauki w Wittenberdze
i zachwycaj nas wszystkich swoją urodą.
Księżniczko.
Nie spodziewałaś się, że zostaniesz otruta?
Zupełnie jak dziecko.
Nie wybaczę ci!
Nigdy ci nie wybaczę!
Księżniczko?
- Nie! - Księżniczko!
- Co robić? - Księżniczko!
Skoro trafia się tu po śmierci,
to czy znów spotkam ojca?
Nie.
Kim jesteś?
Twój ojciec obrócił się już w nicość.
W nicość?
Jeśli będziesz słaba, ty także przepadniesz.
Moje życie przepełniał żal.
Pragnę zniknąć jak najszybciej.
To wszystko było pozbawione sensu.
Nie zdołałam zemścić się na Klaudiuszu, zabójcy ojca...
Zaczekaj.
- Ten mężczyzna wciąż tu jest. - Co?
Nie obrócił się w nicość. Wciąż gdzieś tu się śmieje.
Odnajdę go, choćby nie wiem co,
i zemszczę się!
Ludzie są doprawdy niemądrzy.
Nosisz herb straży zamku Elsynor.
Gdzie król Klaudiusz?
Nie zabijaj mnie!
- Gdzie?! - Nie chcę umierać!
Choć już dawno nie żyją, krzyczą, że nie chcą umierać.
- Chwileczkę, Wasza Wysokość! - Co?
Jesteśmy sojusznikami.
Co?
Poprowadzimy waszą wysokość. Bez obaw.
Choć nie żyją, wciąż nienawidzą,
oszukują i zabijają się nawzajem.
To tu jest Klaudiusz?
Ładni mi sojusznicy!
Brudnej księżniczce...
nie należy się żaden szacunek!
Pojmać ją!
Teraz dotrę do Krainy Wieczności.
Ogarnęła ją żądza zemsty.
Słabości, imię twe: „kobieta”.
Co to było?
Nie ma jej?! Uciekła?! Odnaleźć ją!
Spójrzcie tylko!
Spójrzcie na tę pełną życia postać!
Zupełnie jakby wciąż była w Krainie Żyjących.
Czymże jest człowieczeństwo?
Czymże jest śmierć? Czymże jest życie?
Auć...
Mam już dość.
Powiedz o miłości mi wszystko, co wiesz,
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me
wnet wypełni po samiutki brzeg.
Wiedzieć...
Wszystko dobrze? Jesteś ranna.
Przestań. Nie dotykaj mnie!
Co się stało?
- Jesteś mnichem? - Ratownikiem.
- Idź do klasztoru, mnichu! - Nie wiesz, kim jest ratownik?
Opiekujemy się chorymi i rannymi.
Mimo że sam umarłeś?
- Ja? Przecież żyję. - Chciałbyś w to wierzyć.
Pewnie kiedyś umrę, ale zobacz, mam tętno.
- Żywy byś tutaj nie trafił. - Czyli gdzie?
Strzała sygnałowa.
Dawne pole bitwy?
„Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie”.
Że to niby Piekło?
Piekło? No nie wytrzymam!
A co, spodziewałeś się Nieba?
Cóż za pewność siebie.
Wszyscy myślimy, że po śmierci czeka nas Niebo lub Piekło.
Ale tak naprawdę każdy trafia tutaj.
Nie tak wyobrażaliśmy sobie Zaświaty.
Czekaj.
Ja naprawdę nie umarłem.
Dostaliśmy pilne wezwanie...
i ruszyliśmy ze szpitala...
Czy to sen?
Skoro żyję, to czemu trafiłem tutaj?
To na pewno pomyłka!
Czemu się tu znalazłem?
- Ja, ratownik? Dlaczego?! - A bo ja wiem?
To znaczy, że ty też nie żyjesz?
Tak.
- Naprawdę umarłaś? - Tak.
A nie wyglądasz. Jesteś ranna, ale...
Tak czy siak, wracam, skąd przyszedłem.
Mam dyżur.
Którędy iść?
- Ktoś tu jest? - Milcz.
Niesamowite.
Hej.
Hej!
Co...?
Co tu się dzieje?!
Silny jest...
Korneliusz!
Scarlet, córka zmarłego króla Amleta.
Mówią, że obłąkana księżniczka planuje zemstę
na królu Klaudiuszu!
Księżniczka? Córka króla?
Nie zapomnę twojej twarzy.
Nie zapomnę jej!
Wojowniczka, która walczy nawet po śmierci...
jest wzorcową wojowniczką, ale to już koniec.
Obróć się w nicość i zgiń na dobre.
Muszę za wszelką cenę...
Muszę dokonać...
zemsty, bo inaczej to...
się nie skończy.
Właśnie się kończy.
Nie mogę wybaczyć. Za żadne skarby.
Rozumiem cię, ale teraz już nic z tego.
Spoczywaj w nicości.
- Auć! - Zatamowałem krwawienie.
Ważnym naczyniom i nerwom nic się nie stało.
Proszę nie ruszać nogą.
Gdzie jest Klaudiusz?
No gdzie?!
Tam, gdzie najbliżej do Krainy Wieczności.
Co?!
W oddali, na szczycie urokliwych gór znajdują się
schody wiodące ku Krainie Wieczności.
Kłamiesz!
Król poprowadzi tam tych,
którzy przysięgną mu posłuszeństwo.
Taki nikczemnik nie trafi do Krainy Wieczności!
Wszyscy, którym Zaświaty niemiłe,
liczą na ratunek króla.
Ludzie są słabi.
Ja sam nie wiem, czy Niebo w ogóle istnieje.
Ale zrobię wszystko, jeśli ma mnie tam zaprowadzić.
Nie pozwolę!
Na każdym świecie istnieją przywódcy i podwładni.
Nie ma mowy!
Co robisz?!
Przestań.
Muszę ruszać.
Niech to posłuży za laskę.
Przykro mi, że został pan ranny.
Nie jesteś sprzymierzeńcem księżniczki?
Proszę przez jakiś czas nie obciążać prawej nogi.
- Oczekujesz podziękowań? - Nie.
To czemu za mną idziesz?
Jesteś nieokrzesana.
Jeśli cię zostawię, będziesz zabijać.
Mszczę się. To normalne.
Nie powinnaś zabijać.
- Gardzę takimi samarytanami. - Nie jestem samarytaninem.
Mam na imię Hijiri.
Pisze się to znakiem na słowo „święty”.
Jeśli cię zranią, będziesz krwawić.
Potrzebny ci ratownik.
Rób, co chcesz.
„W oddali, na szczycie urokliwych gór
znajdują się schody wiodące ku Krainie Wieczności”.
- Rozbójnicy! - W nogi!
Puszczać!
- Przestańcie! - Nie zabierajcie tego!
Przestańcie! Przecież to starsi ludzie!
Dość!
Przestańcie!
Wszystko zabrali.
Czemu nawet po śmierci musimy przez to przechodzić?
W nogi!
Odgłosy strzałów?
Czekajcie!
Jedni rozbójnicy atakują drugich?
Nie stój tak!
Dawaj to!
I to też!
Czekajcie!
Szlag!
Padnij.
Zbliża się!
Co to było?
Wszystko w porządku?
Obrócił się w nicość.
Ciesz się, że nie podzieliłeś jego losu.
Przepraszam, że nie zdołałem pomóc.
Zaakceptuj rzeczywistość! Rozejrzyj się, samarytaninie!
W pracy często słyszałem,
że ratownik musi przyzwyczaić się do śmierci.
Że nie może za każdym razem się smucić.
Ale jeśli się przyzwyczaję i zupełnie znieczulę na śmierć,
stracę coś innego.
Powiedz o miłości mi wszystko, co wiesz,
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me
wnet wypełni po samiutki brzeg.
Poznać miłość chcę, jak najlepiej się da...
Po co ludzie żyją?
Jaki jest sens życia? Czy kiedykolwiek go poznamy?
Nad tym niech zastanawiają się żyjący.
Dla nas już za późno.
Przecież mówiłem.
Jeszcze nie umarłem.
Dalsza droga jest niebezpieczna.
- Dołączcie do naszej karawany. - Ale jak to?
Próbowaliście pomóc. Chcemy wam podziękować.
Czemu nie idziesz?
A jeśli to rozbójnicy?
Na pewno nie.
Skąd niby wiesz?
Słuchajcie! Jestem ratownikiem.
Pytajcie śmiało, jeśli macie problem ze zdrowiem.
- Kto to jest? - Nie podchodź!
Spokojnie.
Jeśli coś was boli albo coś jest nie tak...
Daj spokój.
Kto to jest? Czemu pozwoliłeś im dołączyć?
Może to rozbójnicy.
Każ im odejść.
Nie bądźcie dziećmi.
A nie mówiłam?
Schody do Krainy Wieczności?
Podobno ludzie z różnych czasów i miejsc
połączyli siły i strzegą prowadzącego tam szlaku.
Ale tak naprawdę nikt nie wie, czy da się tam dostać.
Jak w świecie żyjących.
Moim zdaniem nie dasz rady.
Nie dość, że musisz przebyć dzikie pustkowia
i uważać na rozbójników,
to niedawno
duży batalion wyparł ze szlaku strzegących go ludzi
i blokuje drogę.
Wąż został zraniony, lecz nie zgładzony.
Zabiłem jej ojca, ale dziewczyna nie ustępuje.
Nie mogę obrócić się w nicość,
nim przybędzie tu moja żona, Gertruda...
Me serce pełne jest skorpionów...
Woltemandzie! Gdzie ty jesteś?!
Jak mam stawić czoło batalionowi?
Nie smaruj go tym czymś!
Może to trucizna!
- Dosyć! - Nie daj się dotknąć!
Już mnie tak nie boli.
Niesamowite. Czuję się lepiej!
Świetnie. Zadziałało.
Chcesz mnie umyć?
Daj starcowi spokój.
Ciepły okład przyniesie panu ulgę.
Niepotrzebnie zabrudzisz ręcznik.
Rany mocno pieką?
Nie.
Sporo ich.
Jest ich tyle, ile razy broniłem karawany.
Są jak medale.
A jakże!
Jak przyjemnie! Co za ulga!
Cieszę się.
Nawet najmniejszy ruch sprawia mi ból.
Proszę się nie martwić.
Martwię się, że będę już tylko słabnąć.
Nie, jeśli będzie pani świadomie wykonywać każdy ruch.
Mogę potem ja?
- I ja. - Ja też.
Co to za sztuczki?
To nie sztuczki.
Po prostu ich wszystkich wysłuchałem.
- Trochę... - Co?
...zyskałeś w moich oczach.
Podmuch wiatru wyżłobił w piasku kręgi.
Przypominają mi ocean z rodzinnych stron.
Proszę.
Dziękuję.
Z muszli dochodzi szum, za którym mi tęskno.
Odchodzę tak daleko, że niemal ronię łzy.
Zastygam w bezruchu i nie mam już dokąd pójść.
Nie dziwię się, że nie ufasz innym.
Z początku też tacy byliśmy.
Ale im bardziej nas bito, rabowano i zdradzano,
tym bardziej chcieliśmy komuś zaufać.
Właśnie dlatego, że świat jest okrutny,
człowiek pragnie mieć coś,
w czym mógłby pokładać choć odrobinę wiary.
Trafiłaś tutaj w bardzo młodym wieku.
Na pewno bardzo czegoś żałujesz.
Nasz taniec radości trwać będzie aż po blady świt.
Drogą nam pieśń śpiewać będziemy aż po świata kres.
Tańczyć będziemy bez końca, jakbyśmy obejmowali wiatr.
Śpiewać będziemy bez końca, jakbyśmy ściskali nasze serca.
Racz nam dać życie, byśmy dopłynęli, dokąd zechcemy.
Racz nam dać życie, byśmy wypełnili pustkę w sercu.
Kiepsko.
- Owszem. - To ma być taniec?
- I to w jego wieku! - Coś okropnego.
Nasz taniec radości trwać będzie aż po blady świt.
Drogą nam pieśń śpiewać będziemy aż po świata kres.
Tańczyć będziemy bez końca, jakbyśmy obejmowali wiatr.
Bóg nie rozumie ludzkich słów.
Rozmawiamy z Nim za pomocą tańca.
Racz nam dać życie, byśmy wypełnili pustkę w sercu.
Rozładujemy pakunki w tamtym mieście.
Wy musicie kierować się tą drogą.
- Dziękujemy za wszystko. - Obyś zrealizowała swój cel.
Dziękuję.
Ćwicz.
Starsi mówili,
że w Krainie Wieczności znajduje się przepiękny ocean.
- Ocean? - Mówili to z uśmiechem.
Chciałbym być na starość taki sam jak oni.
Słyszałaś?
Przestań!
- Znów będziesz walczyć? - Muszę się zemścić.
Tym razem wróg bez wątpienia padnie martwy.
Był kiedyś w Chinach niebywały łucznik.
Co?
Strzelał niewidzialnymi strzałami.
- Nie bujaj w obłokach. - Kazałem ci przestać.
W twoich czasach nie ma wojen?
- Są. Niestety. - Sam widzisz.
Ale większość ludzi chciałaby uciec od przemocy.
Gdzieś trzeba przerwać walkę, żeby nie trwała wiecznie.
To nasza wina, że w przyszłości są wojny?
Skąd.
Ale...
Co ty...?
Czekaj!
- Kapitanie Woltemandzie. - Tak?
Posłaniec?
Rozłożył ręce. Poddaje się.
To przyspieszy sprawy.
Przestańcie walczyć!
Co?!
Odłóżmy broń i pertraktujmy!
Kim ty jesteś?!
To chyba żart! Taki z ciebie wojownik?
- Co to za jeden? - Żałosny tchórz.
Odciąć mu uszy i nos!
Przestańcie!
To księżniczka!
Scarlet!
Lekceważycie ją!
Pojmać księżniczkę!
To księżniczka czy jakieś zwierzę?
Woltemandzie...
Zraniłaś wielu moich ludzi.
Nie wybaczę ci!
Scarlet, przestań!
Uciekać! Natychmiast!
- Do grot! - Wziąć konie!
Ten mężczyzna...
Chciał swoim nawoływaniem uśpić naszą czujność!
Szczwany lis! Zapłaci za to!
Scarlet!
Szlag! Jeszcze raz!
Osłoniłaś mnie? A trzeba było zostawić!
Nie wiem dlaczego.
Też powinieneś był mnie zostawić.
Pewnie teraz obrócę się w nicość i zniknę...
Pomogę ci. Nie poddawaj się.
Przecinam rękaw.
- Nie... - Zabierz rękę.
Wstydzę się...
Zaboli. Wytrzymaj.
Dlaczego wybrałeś taki zawód?
Widziałem, jak ratownicy wylewają w szpitalu siódme poty.
Uznałem, że też spróbuję.
Odbiło ci.
Możesz ruszać lewą ręką?
Ważne nerwy wyglądają na nietknięte.
Ale na razie się nie forsuj.
Nie słyszałaś?!
Wybacz mi.
- Nie wybaczę. - Proszę!
Mojemu ojcu nie okazałeś litości!
Czekaj! Wysłuchaj mnie.
Nie zabiłem króla!
- Co ty mówisz?! - Prawdę!
Słyszałem wtedy słowa, które wyszeptał.
Jego słowa?
Co powiedziałeś?!
Mówił za cicho!
Tylko dla ciebie. Ja stałem blisko i słyszałem.
Nie mogłem ruszyć ręką.
Spojrzeliśmy po sobie z Korneliuszem. On też słyszał.
Nie potrafiliśmy unieść mieczy.
Ja nic nie słyszałam!
Nie chcesz wiedzieć?
Beze mnie nigdy nie poznasz ostatnich słów ojca!
Kłamiesz, żeby się wyślizgnąć!
Nie kłamię! Przysięgam na mą duszę wojownika!
Kłamiesz!
Dobrze. Powiedz, a puszczę cię wolno.
Przysięgam na duszę wojowniczki.
W zamian mów prawdę. Co powiedział ojciec?
Jedno słowo.
„Wybacz”.
„Wybacz”?
Dlaczego akurat „wybacz”?
Poloniuszu, zawsze byłeś ojcem dobrych nowin.
Doszły mnie słuchy, że Woltemand zawiódł.
Bez obaw.
Ukarzemy go jak Korneliusza,
żeby uświadomić mu jego nieudolność.
Zapomni o Krainie Wieczności.
Razem z Laertesem odszukamy księżniczkę
i potniemy ją na kawałki.
Ruszajcie.
Panie!
Racz nas poprowadzić!
Poprowadź nas ku Krainie Wieczności!
Ci, którzy walczą u mego boku,
z całą pewnością trafią do Krainy Wieczności!
Dziękujemy, panie!
Dziękujemy!
Wojownicy-wybrańcy!
Przysięgnijcie mi wierność!
Nie bójcie się! Walczcie!
Poprowadź nas ku Krainie Wieczności!
Ku Krainie Wieczności!
„Wybacz”...
Jeśli ojciec naprawdę tak powiedział,
to o co mu chodziło?
Może błagał, żeby go oszczędzono i mu przebaczono?
Nie bał się śmierci i nie błagałby o łaskę.
Może ukrywał jakąś zbrodnię i chciał, by mu ją przebaczono.
- Mało prawdopodobne. - A co sama uważasz?
Może przepraszał lud za to, że zawiódł jako król.
Ale czy na pewno?
Patrząc z perspektywy ojca,
może przepraszał cię za to, że nie zobaczy, jak dorastasz.
Chciał, żebyś mu to wybaczyła.
To zupełnie różne interpretacje.
Co tak naprawdę miał na myśli?
Jest jeszcze jedna możliwość.
To tylko moje zdanie.
- Mogę powiedzieć? - Mów.
„Wybacz znienawidzonemu stryjowi Klaudiuszowi”.
Dlaczego?
Stryj zabił mojego ojca
i przywłaszczył sobie nasz kraj, lud i dom!
Nigdy nie wybaczę takiemu nikczemnikowi!
Według mnie chciał właśnie, żebyś mu wybaczyła.
- Nie potrafiłabym! - Masz rację.
- Nawet święty by nie potrafił. - Właśnie!
Ale sam słyszałem i nie widzę innej możliwości.
Zupełnie jakbym poczuł prawdziwą intencję króla.
Jaką prawdziwą intencję? Nie rozumiem.
No jaką? Czemu mam wybaczyć?
Czemu ojciec miałby mi kazać wybaczyć takiemu człowiekowi?!
Czemu...?
Puszczacie nas wolno?
Mamy przewagę, nawet wyłączywszy rannych.
Nie zaatakowałbyś nas, Woltemandzie.
Zapomniałeś już? Celowałem do ciebie z broni.
W drogę!
W imię czego dotąd walczyłam?
- Wybacz. - Dlaczego?
Wybacz.
Do tej pory...
myślałam tylko o tym, żeby pomścić ojca.
A mimo to...
Mimo to...
Wybacz.
Co robicie?
Chcesz zajrzeć do trumny?
- Zajrzeć? - Aleksander.
- Co? - Cezar.
- Niemożliwe. - Świeżutkie ciało.
To ktoś, kogo chcesz lepiej zrozumieć.
Niemożliwe.
Czy to ojciec?
Ojcze!
Czegoś nie rozumiem! Wyjaśnij mi, ojcze!
Ojcze!
Otóż chcesz lepiej zrozumieć...
...siebie samą!
Gdyby twoje życie wyglądało
inaczej niż teraz, to jakie by było?
Spacerowałabyś ulicą, jedząc lody?
Gawędziłabyś z kimś w przydrożnej kawiarni?
Wpatrywałabyś się w witrynę sklepową i...?
Przepraszam, ale mówisz o innym świecie
i nic nie rozumiem.
Pewnie ci mnie żal.
Ale ja nie czuję żalu.
Zresztą niczego już nie zmienię. Takie przeżyłam życie.
A gdybyś znów umarła i tym razem zniknęła na dobre?
Nie boję się.
Powiem więcej: kiedy już pomszczę ojca,
chciałabym zniknąć jak najszybciej.
Posłuchaj piosenki z dalekiej przyszłości.
Powiedz
o miłości mi wszystko, co wiesz,
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me
wnet wypełni po samiutki brzeg.
Wiedzieć
o miłości chcę to, co się da.
I poznać chcę życia swojego sens,
nim dusza ma
obróci w nicość na zawsze się już.
Powiedz o miłości mi wszystko, co wiesz,
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me wnet wypełni po samiutki brzeg.
Poznać miłość chcę, jak najlepiej się da.
Wiem, że sekret gdzieś głęboko w niej
skrywa się.
Razem, proszę, odkryjmy go dziś.
Hijiri!
Raz po raz ludzkie ścieżki
w bezkresie czasu przecinają, łączą się.
My także się spotkamy,
kiedy nadejdzie na to czas.
To... ja!
Wszystko, co przed oczami mam,
zaczyna wnet światłem lśnić,
rodzić na nowo się.
Druga... ja!
Wiatr i krople deszczu oraz tęczy łuk
w pieśniach wychwalajmy po kres,
bo przecież świat pięknem swym powala nas.
Rozkwitnąć mi
pozwól dziś,
być prawdziwym sobą.
Powiedz o miłości mi wszystko, co wiesz
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me wnet wypełni po samiutki brzeg.
Wiedzieć o miłości chcę to, co się da.
I poznać chcę życia swojego sens,
nim dusza ma
obróci w nicość na zawsze się już.
Powiedz o miłości mi wszystko, co wiesz,
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me...
Nagle straciłaś przytomność.
Widziałam.
- Widziałam twoje czasy. - Co?
Przeniosłam się w czasie.
I...
świetnie tańczyłeś, Hijiri.
To niemożliwe.
A jednak. Prowadziłeś.
Byłam taka szczęśliwa...
Czy gdybym urodziła się w innych czasach,
byłabym kimś innym niż teraz?
I nie musiałabym poddawać się temu,
co przyniosło mi tyle cierpienia i żalu?
Nie płacz, Scarlet.
Jestem przy tobie.
Nie musisz już płakać.
Hej!
Jesteś księżniczką?
Nie.
Naprawdę? A jesteś taka piękna!
Ja bym bardzo chciała być księżniczką.
Ty pewnie też, prawda?
Gdybym była księżniczką, chciałabym zrobić jedną rzecz.
Jaką?
Sprawić, żeby dzieci nie musiały umierać.
Kraina Wieczności!
Znajduje się ponad szczytami świętych gór!
Tylko silni ludzie będą w stanie się tam dostać!
Zrozumiano? Tylko wy! Nikogo innego nie wpuszczajcie!
Odnalezienie księżniczki zostaw Guildensternowi...
...i Rozenkrancowi, mój panie.
Odnajdziemy ją...
...i do Krainy Wieczności marsz!
Pozwólcie nam przejść do Krainy Wieczności!
Puśćcie nas na szczyt!
Dajcie nam wejść na górę!
Usuńcie mur!
- Odejść! - Będziemy strzelać!
Naprzód! Kraina Wieczności już niedaleko!
Pokonać rycerzy Klaudiusza!
Nie odbiorą nam Krainy Wieczności!
Do ataku!
- Litości! - Oszczędźcie nas!
- Spokojnie. - My tylko kogoś szukamy.
Szukacie? Ale kogo?
- Księżniczki! - Co?!
Widział ją ktoś?
Ma włosy zaplecione w warkocz.
- O właśnie! - Przestańcie!
- Takie włosy! - To boli!
- Zostawcie ją. - Milcz!
Tego, kto wyda księżniczkę, puścimy wolno!
A nawet zabierzemy go do Krainy Wieczności!
Kłamstwa!
Nie będziemy waszymi niewolnikami!
To włóczcie się po Zaświatach. Poszukajmy gdzieś indziej.
Chwila...
A to co?
Duńska złota moneta. Skąd ją masz?
Zaraz... Wiesz coś o księżniczce?
Niczego nie wiem!
Nie kłam! Mówże!
Inaczej...!
Dość!
Zostawcie ją!
Księżniczka?!
Znaleźliśmy księżniczkę!
Podnieść ją!
Księżniczko...
- Księżniczko! - Uciekajcie!
No już!
Schwytaliśmy księżniczkę!
Król będzie zadowolony.
I w nagrodę...
...zabierze nas do Krainy Wieczności!
Scarlet!
- A ty to kto?! - Puśćcie ją!
Nie strzelisz?
Dlaczego?
Ten łuk to zabawka?
Może on nie umie strzelać?
Dlaczego tu trafiłeś?
Ja...
Z jakiego powodu się tu znalazłeś?
Ja...
Ja...!
Hijiri!
Nic ci nie jest?
Nic. A tobie?
Też nic.
Żyj.
Będę żyła.
Powiedz
o miłości mi wszystko, co wiesz,
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me
wnet wypełni po samiutki brzeg.
Wiedzieć
o miłości chcę to, co się da.
I poznać chcę życia swojego sens,
nim dusza ma
obróci w nicość na zawsze się już.
Powiedz
o miłości mi wszystko, co wiesz,
i niech cud ten, co każdy go zna,
serce me
wnet wypełni po samiutki brzeg.
Poznać
miłość chcę, jak najlepiej się da.
Wiem, że sekret głęboko gdzieś w niej
skrywa się.
Razem, proszę, odkryjmy go dziś.
- Pokonać Klaudiusza! - Na zamek marsz!
- Nie ma go? - Gdzie jest?
- Uciekł?! - Szlag!
Tyle już idziemy, że zdążyła minąć noc.
Przepraszam.
Dotarliśmy... na szczyt.
Ale schodów do Krainy Wieczności...
nie ma.
Myślałam, że znajdę tu Klaudiusza...
- Nie ma go tu. - Co?
Wstąpił do Krainy Wieczności.
A ty obrócisz się tutaj w nicość.
- Scarlet! - Hola!
Wolisz zginąć od miecza czy upadku?
Wybieraj.
Ty?!
Korneliusz!
Cóż to? Plugawy szczur?!
Wymierzyliśmy ci karę i odebraliśmy broń.
Nie wyciągnąłeś lekcji?
Zdrajca!
Tym razem nie licz na litość, tylko na kule!
Woltemand!
Ty też?! Czemu pomagasz księżniczce?!
Już skończyliśmy...
...was słuchać!
Dziadek o lasce ze mną nie wygra!
Obróć się w nicość!
Szlag!
Odsuń się, Woltemandzie!
Korneliuszu, obróć się w nicość!
Twój wróg jest tam, na górze.
Dotarłaś aż dotąd. Idź wymierzyć zemstę.
Dziękuję.
Czy to...?
Wielka bramo!
Wrota do Krainy Wieczności!
Jestem królem!
Klaudiusz!
Dlaczego zatem nie mogę przekroczyć progu?!
Dlaczego?!
Niech to diabli!
Dotarłem aż tutaj! Czego mi brakuje?!
Dłonie unurzane we krwi...
Jakże ohydny jest swąd mej zbrodni!
Zostaje mi tylko modlić się o zbawienie.
A może na modlitwę już za późno?
Wciąż posiadam to, co pchnęło mnie do mordu.
Koronę, ambicję, królową...
Czy zbawienie mi się należy?
Skrucha.
To jedyny sposób. Okazać skruchę.
Wybaw mnie, człowieka grzesznego.
Wybaw mnie.
Tyle zrobiłem dla pragnących wejść do Krainy Wieczności
nieszczęśliwych ludzi!
Dlatego wybaw mnie!
Królu Klaudiuszu,
rozumiem twoje prawdziwe intencje,
Ale...
muszę prosić o jedno.
Przyznaj, że nie miałeś racji.
Że zabicie mojego ojca to był błąd.
Poproś jego córkę o przebaczenie.
Stryju.
Prosić o przebaczenie? Śmiechu warte!
Jeśli czegoś żałuję,
to tego, że nie torturowałem brata przed jego śmiercią,
żebyś trzęsła się ze strachu i zamarła w bezruchu.
Powinienem obedrzeć go ze skóry i spuścić z niego krew,
żeby sam zaczął błagać mnie o śmierć.
Gdybyś musiała to oglądać,
nie odważyłabyś się teraz mówić tak niedorzecznych słów!
A twoja skrucha?
To, co zrobiłeś dla ludzi?
Co będę miał z tego, że przyprowadzę tu innych?
Kraina Wieczności należy do mnie!
I do nikogo innego!
Co robi tu ktoś taki jak ty?!
Człowiek o sercu przepełnionym chciwością?!
Jak ktoś, kto zdeptał nadzieję innych,
może w ogóle chcieć wstąpić do Krainy Wieczności?!
Mam sprawić, żebyś poczuł choć odrobinę bólu i żalu,
których zaznał mój ojciec?!
Mam to zrobić?!
Wybacz!
Czy powinnam doprowadzić to do końca i wymierzyć zemstę?
A może powinnam wszystko wybaczyć?
Dlaczego muszę tak cierpieć?
Co mnie tak ogranicza?
Nie wiem!
Czemu nie mogę żyć inaczej?
Nie wiem!
No to nic z tego.
Nie mogę nic poradzić! Znam tylko takie życie!
Z pewnością.
W takim razie to naprawdę koniec.
Dobyłam miecza z nienawiści.
Tyle poświęciłam dla zemsty, ojca i cierpiącego ludu.
Przez cały czas wszystko w sobie tłumiłam.
Powtarzałam sobie, że nie mogę tego tak zostawić.
Dotąd żyłam, nie potrafiąc sobie wybaczyć...
Nie potrafiąc sobie wybaczyć.
Sobie...
Wybacz.
Sobie...
Wybacz.
Scarlet.
Ojcze!
Skończ już z tym głupstwem. Nie mścij się za mnie.
Na pewno istnieje druga „ty”. Taka, jaką pragniesz być.
Nietrawiona nienawiścią i nieżywiąca urazy.
Chcę, żebyś ceniła swoje życie.
Żebyś żyła beztrosko i błyszczała.
Ojcze.
Posłuchaj.
To nie jest miejsce dla córki nieudacznika!
Kraina Wieczności należy do mnie!
Nikt inny nie wejdzie.
Tylko ja i moja królowa
możemy przejść przez tę bramę.
Zapadnij się w nicość!
Dołącz do swojego nędznego ojca!
Nie wybaczyłam ci.
Nie potrafię. Ale...
Wycofuję się.
Dla wszystkich, którzy pragnęli, by zakończyć walkę.
Może dzięki temu w przyszłości ludzie będą mogli żyć w pokoju.
Głupia jesteś! Gadaj sobie zdrowa!
Znikaj bez śladu!
Gertrudo!
Proszę! Pomóż!
Kraina Wieczności...
Gertrudo!
Kraina Wieczności jest tak blisko...
Nie chcę zniknąć!
Nie chcę obrócić się w nicość!
Nie chcę!
Pomóż!
Gertrudo!
Ratunku! Nie chcę umierać!
Nie chcę!
Wreszcie.
Wreszcie doprowadziłam to do końca.
Mogę teraz zniknąć.
Mylisz się, Scarlet.
Co?
Ludzie do dziś
nazywają to miejsce
Zaświatami,
Krainą Wieczności i tak dalej.
Głęboko się jednak mylą.
Życie i śmierć zlewają się tu ze sobą.
Nie są przeciwieństwami.
Jak z życiem i śmiercią takoż jest i z czasem.
Przeszłość i przyszłość stale stapiają się tu w jedno.
Dlatego jesteście tu razem.
A zatem...
Jest pośród was dwojga ktoś, kto jeszcze nie umarł.
Nie umarł?
Czas tej osoby tutaj dobiega już końca.
Zbliża się pora, by się zbudziła.
Nie będzie mogła tu zostać. Musi wrócić tam, skąd przybyła.
Tak. Chodzi o niego.
Od samego początku mówił, że wcale nie umarł.
Że znalazł się tu przez pomyłkę.
- Nie chodzi o mnie. - Co?
Chodzi o ciebie, Scarlet.
Przypomniałem sobie. Umarłem.
Do wszystkich jednostek!
Dwóch mężczyzn straciło przytomność.
Centrala bez odbioru.
Pilne! Do wszystkich jednostek!
Podejrzewa się atak nożownika.
Sprawcy nie ujęto.
Zachowajcie ostrożność.
Nie miałem zamiaru umierać.
Instynktownie skoczyłem między nich.
Dlatego nie wiedziałem, że umarłem.
Byłem przekonany, że żyję.
To ja umarłem, więc osobą, która żyje, jesteś ty.
To nie ja.
To nie mogę być ja!
Ostrze noża przebiło organy wewnętrzne.
Zdołałem zatamować krwawienie,
ale tylko na chwilę.
Nie.
Mylisz się. To nie ja!
Hijiri, musisz żyć!
W takim razie ja też zostanę. Razem z tobą!
Boże...
Przywróć do życia Hijiriego, nie mnie.
Nie mogę.
Proszę! Niech zajmie moje miejsce!
Nie.
Nie ja powinnam przeżyć!
Byłam opętana żądzą zemsty. Zasłużyłam na śmierć.
Nie.
- Żyj, Scarlet. - Nie chcę.
- Żyj. Powiedz, że chcesz żyć. - Nie!
Powiedz, że chcesz żyć!
Nie, bo wtedy się rozstaniemy!
To nic. Liczy się to, że będziesz żyć.
- Nie chcę się rozstawać! - Chcesz żyć!
Wypowiedz te słowa: „Chcę żyć”!
Chcę... żyć.
Jeszcze! „Chcę żyć”!
Chcę żyć!
- Jeszcze! - Chcę żyć!
Chcę żyć!
Będę żyła, a w zamian, zanim się urodzisz,
sprawię, by na świecie było mniej konfliktów.
Jeśli przyszłość się zmieni, na pewno nie umrzesz, prawda?
Zrobię w tym celu wszystko, co tylko mogę!
I wtedy będziesz mógł żyć dłużej!
Założysz rodzinę, wychowasz dzieci
i dożyjesz starości!
Czymże jest...
człowieczeństwo?
Czymże jest śmierć?
Czymże jest życie?
I...
czymże jest miłość?
Księżniczko...?
Księżniczko!
Księżniczka się ocknęła!
- Naprawdę?! - Antidotum zadziałało!
To cud!
Byłaś wtedy, księżniczko, w letargu.
Przez pomyłkę napił się z zatrutego kielicha.
I wtedy...
jego koniec nadszedł natychmiast.
Dlaczego ty żyjesz?
Dlaczego mój małżonek zmarł, a ty nie smażysz się w piekle?!
Dlaczego?!
Na pewno chciałaś, księżniczko, wymierzyć zemstę własnoręcznie.
Nie. Już po wszystkim.
Słucham?
Moja podróż wreszcie naprawdę dobiegła końca.
Niech Bóg ma w opiece nową królową.
Chwała nowej królowej!
Chwała!
- Nowa królowo! - Tak?
Czy przysięgnie królowa, że nie zaznamy cierpienia
jak za poprzedniego króla?
Dość z robieniem głupców z ubogich!
- Tak! - Właśnie!
Mój ludu!
Jeśli zechcecie powierzyć mi odpowiedzialność za ten kraj,
zrobię wszystko, byście żyli w szczęściu!
Będę żyła z sąsiadami w przyjaźni, nie konflikcie.
Nie pozwolę, by umierały dzieci.
Nawet jeśli spotka nas trud lub cierpienie,
przysięgam, że nie spocznę,
póki nie znajdę drogi bez konfliktu.
W imię wszystkich,
którzy zmarli, pragnąc końca wojny.
I tych jeszcze nienarodzonych, którzy zapragną szczęścia.
Czy świat może naprawdę być wolny od konfliktów?
Tak.
Jeśli zgodzicie się mi pomóc.
W takim razie wierzymy w królową i nigdy się nie poddamy.
- Ja też się nie poddam! - Ani ja!
- Ma królowa moje wsparcie! - I moje!
Chwała nowej przywódczyni!
Chwała!
Złocisty blask zostawia ślad obłoków, co mkną w dal...
Zostawia blask złocisty ślad obłoków, co mkną w dal...
...i przemierzają swój szlak
po szkarłatnych przestworzach.
Słowa, które wyszeptałam ci,
mą obietnicę dawną, chcę
ku lepszemu jutru
ponieść, spełnić.
Dotyk twych
dłoni na ramionach mych,
on ciepłem tak bił i...
do dziś nie zapomniałam go,
pamiętam je wciąż.
Przemierzę setki mil,
przeniosę się w czasie,
poświęcę to, co się da,
oddam wszystko to, co mam,
żeby z tobą ponownie móc spotkać się
jeszcze choć raz...
Wciąż mi tęskno, więc nadziei chwytam się resztkami sił
i ponad korony chmur
w górę wciąż się wpatruję.
To, co wtedy powiedziałeś,
w sercu moim pozostało już.
Nadal mogę
krok postawić, dalej iść,
choćby droga
przeszkód miała pełna być.
Żadna
odległość niestraszna mi
i kiedyś znów spotkamy się.
Ze wszystkich sił pragnę wierzyć w to.
Przemierzę setki mil,
przeniosę się w czasie,
poświęcę to, co się da,
oddam wszystko to, co mam,
żeby z tobą ponownie móc spotkać się
jeszcze choć raz...
Przemierzę setki mil,
poświęcę to, co się da,
żeby z tobą ponownie móc spotkać się
jeszcze choć raz...
Z tobą spotkam...
się.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz