Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(วันที่ 9 ธันวาคม 2018 มะคุฮาริ เมสเซ)
ทุกคนคะ
ขอโทษที่ให้รออยู่หลายปีนะคะ
มาสนุกกันดีกว่า
วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะคะ พร้อมกันหรือยัง
สวัสดีค่ะ
วันนี้ขอบคุณทุกคนนะคะ
ที่เดินทางมาจากหลายที่เลย
วันนี้...
เป็นวันครบรอบ 20 ปีที่ฉันเดบิวต์ค่ะ
เขินจังเลย
ได้มีวัน...
แบบนี้มันก็...
ที่จริงฉันไม่ค่อยชอบ การเฉลิมฉลองเท่าไร
จะพูดยังไงดีนะ
เวลาคนส่งเสียงเชียร์
มันรู้สึก...
แปลกๆ ที่ได้เป็นจุดสนใจ
แต่ตอนนี้ฉันจะดื่มด่ำ
และมีความสุขไปกับมันค่ะ
ฉันดีใจมากที่ได้มีวันแบบนี้ ขอบคุณค่ะ
อย่าทำให้ฉันร้องไห้ ตั้งแต่เริ่มคอนเสิร์ตสิคะ
ฉันจะกลั้นไว้ จนกว่าจะถึงตอนท้ายแล้วกันนะ
เครื่องสำอางฉันเลอะไปหมดแล้ว
คือว่า...
จริงๆ เมื่อวานฉันก็พูดไปแล้ว
ว่าในนี้เหมือน เวลาเรียกรวมนักเรียนเลย
เพราะทุกคนมารวมกันอยู่
ฉันเป็นครูใหญ่ ที่ไม่ค่อยน่าเกรงขามเท่าไร
ก่อนที่ฉันจะแสดงต่อ
ขอความร่วมมือคนที่ใช้มือถือ
พยายามอย่ารบกวนคนอื่นนะคะ
ปรับแสงหน้าจอให้สว่างน้อยที่สุด เท่าที่จะทำได้ ปิดแฟลชด้วย
ถ้ายกมือถือขึ้นสูงไป ก็อาจจะบังคนอื่นได้
เพราะฉะนั้นอย่ายกขึ้นสูงเกินไป
ขอความร่วมมือด้วยนะคะ
- คือ... - ได้ครับ
ทีนี้ฉันเริ่มเหมือน ครูใหญ่จริงๆ แล้วหรือยัง
- เหมือนไหมคะ - ครูใหญ่ครับ
"ครูใหญ่" เหรอ ฉายาใหม่สินะ
เคยแต่มีคนเรียกว่า "เจ๊" เพิ่งเคยเจอ "ครูใหญ่" ครั้งแรกเลย
นั่นแหละค่ะที่ฉันอยากพูด
พื้นมันอยู่ระดับเดียวกันไปหมด
คนที่อยู่ด้านหลังสุด
อาจจะยิ่งรู้สึกไกลเวทีมากขึ้นไปอีก
แต่ฉันเห็นทุกอย่างเลยนะ เห็นคุณชูมือด้วย
แล้วก็ได้ยินที่คุณพูดด้วย
มาสนุกไปด้วยกันนะคะ
เอาล่ะ ก็พูดไปหมดแล้วเนอะ
ฝากด้วยนะคะ
ขอบคุณค่ะ
วันนี้...
มีคนมาดูคนเดียว
เยอะไหมคะวันนี้
ข้างหน้ามีอยู่นิดหน่อย
มาคนเดียวเหรอคะ
ตอนแรกคุณกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ลุกขึ้นเป็นคนแรกเลย
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณเรื่องนี้ก็แปลกๆ เนอะ
แต่ฉันเห็นนะคะ
จริงๆ ฉันก็เห็นทุกคนเลยนะ
ฉันใส่คอนแทคเลนส์
สายตาฉันไม่ค่อยดี
แต่ฉันเห็นชัดนะคะ
เห็นคนที่มาที่นี่ในวันนี้
คือว่า...
ฉันไม่ค่อยได้แสดงสด
ซึ่ง...
จากการทัวร์ครั้งนี้
ฉันได้รู้ว่าการจัดคอนเสิร์ตแบบนี้ มันสำคัญมากเลย
เพราะถ้าไม่มีคอนเสิร์ต
ฉันก็คงไม่ได้เห็นหน้าพวกคุณ
เพราะงั้น
ฉันจะจดจำใบหน้าของพวกคุณ เก็บไว้ในความทรงจำ
ขอฉันมองหน้าพวกคุณหน่อยนะคะ
คนที่หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายตลอดเวลา มีไม่เยอะเท่าไร
เท่าที่สังเกตจากเมื่อวานกับวันนี้
ไม่ค่อยเห็นใครหยิบมือถือ
ขึ้นมาถ่ายเท่าไรนะ
มันทำให้ฉันมีความสุขมากเลย
คือ...
แต่ไม่ได้หมายความว่า คุณถ่ายรูปหรือวิดีโอไม่ได้นะคะ
ฉันแค่อยากบอกว่าฉันมีความสุข
เวลาได้เห็นหน้าทุกคน
คนที่มาคนเดียวก็ไม่ต้องกังวลนะคะ มาสนุกกันดีกว่า
ฉันมองคุณอยู่
ก็ประมาณนี้แหละค่ะ
วันนี้วันเกิดผม
คะ วันเกิดเหรอ
สุขสันต์วันเกิดค่ะ
ขอบคุณครับ
ด้วยความยินดีค่ะ
กล้าหาญจังเลย ใจกล้าจัง
วันนี้คงเป็น วันแห่งการเฉลิมฉลองจริงๆ สินะ
ทั้งวันเกิด
วันครบรอบ
และอาจจะเป็นวันแรก ที่บางคนทิ้งลูกไว้ที่บ้าน
ฉันเดาว่าทุกคนคงมีอะไร
ที่ทำให้วันนี้เป็นวันพิเศษ
ทั้งเรื่องดีและร้าย
งั้นเรามาทำให้วันนี้ เหมือนงานฉลองส่งท้ายปีเก่ากันดีกว่า
ตอนนี้ก็สิ้นปีแล้วด้วย
บางคนอาจจะกลัว ที่ปีใหม่ใกล้เข้ามาแล้ว
นั่นแหละค่ะ
พวกเรามา
สนุกกันไปจนจบเลยนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ฉันขอแนะนำแดนเซอร์คนนี้หน่อยนะคะ
คุณทากาเสะ ฟูกิโกะค่ะ
ในเอ็มวีเพลง "ฟอร์เอฟเวอร์มอร์"
ฉันต้องเต้นคอนเทมโพรารีแบบฉุกละหุก
เธอเป็นนักออกแบบท่าเต้นของฉันเอง ตั้งแต่นั้นมาเราก็กลายเป็นเพื่อนกัน
ขอบคุณที่มาทัวร์กับฉันนะ
ขอเสียงปรบมือให้เธออีกครั้งด้วยค่ะ
ดูสิว่าเธอสุดยอดขนาดไหน
เอาล่ะ เราจะแสดงด้วยกันอีกเพลงนะคะ
ลุยกันเลย
- เวลาฉันคุยกับคุณ - ครับ
เพราะอะไรไม่รู้
- ฉันอาจจะดูนิ่งๆ - อ๋อครับ
บางทีก็สบายๆ
แต่สำหรับฉัน มันเป็นเรื่องปกติน่ะ
- "ปกติ" เหรอครับ - ฉันไม่ได้พยายามอะไรมาก
ฉันรู้สึกได้
ว่าตัวเองกำลังพูดคุยแบบสบายๆ
ดีจัง
ฉันดีใจมากค่ะ ที่ได้คุยกับคุณอีกครั้ง
(สัมภาษณ์พิเศษอุทาดะโดยมาตาโยชิ "หัวเราะในความสิ้นหวัง")
ธีม
- ของทัวร์ครั้งนี้ - ค่ะ
"ลาฟเตอร์อินเดอะดาร์ก"
เป็นหนังสือของนักเขียนชื่อดัง วลาดีมีร์ นาโบคอฟ
- ธีมไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเท่าไร - ครับ
พูดง่ายๆ คือ
ธีมเกี่ยวกับความหวังและความสิ้นหวัง
มันเข้ามาในหัวฉันพร้อมๆ กัน
- ฉันชอบดูเดี่ยวไมโครโฟน - ครับๆ
ฉันได้ดูเดี่ยวของตลกชาวอเมริกัน ที่ชื่อว่าทิก โนทาโร
- คุณโนทาโรเธอเก่งมากๆ - ครับ
ฉันได้ดูอีกหลายๆ เดี่ยวของเธอ
แล้วได้รู้ว่าเธอเป็นมะเร็งเต้านม
และแม่เธอจากโลกนี้ไปแล้ว
เรื่องแย่ที่สุดในชีวิต
อย่างการเจ็บป่วยและการสูญเสีย เกิดขึ้นกับเธอในช่วงเวลาเดียวกัน
แม้แต่ในช่วงเวลาแสนเศร้า เธอยังต้องไปทำงาน
ต้องแสดงเดี่ยวไมโครโฟน ตามตารางงานของเธอ
เธอจะทำได้ยังไงในสถานการณ์แบบนั้น
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะรอดไหม
เธอแสดงเดี่ยวได้ยังไง เป็นไปไม่ได้
เธอเลยไปขอคำปรึกษาจากคนอื่น
มีคนบอกเธอว่า "พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสสิ"
เธอก็เลยเดินขึ้นไปบนเวที และพูดว่า
"สวัสดีทุกคน ยินดีต้อนรับ
ฉัน...
เป็นมะเร็งค่ะ ฉันเป็นมะเร็ง"
ตอนแรกคนดูก็...
คงจะตกใจสินะ
ตอนแรกคนดูก็หัวเราะ แล้วก็ "เอ๊ะ อ๊ะ จริงเหรอ"
จากนั้นบรรยากาศก็เปลี่ยนไป
เธอพูดความจริง
แต่บางคนกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก
นั่นแหละ
สุดท้ายแล้ว นั่นคืออารมณ์ขัน
เรื่องตลกนั้นซ่อนนัยบางอย่าง
ถ้าเรา...
- มีอารมณ์ขัน - ครับ
เราก็สามารถปรับอารมณ์ได้
ไม่ว่าตอนนั้นเราจะสิ้นหวังแค่ไหน
เราเปลี่ยนมุมมอง และวิธีคิดของตัวเองได้
จริงครับๆ
การสิ้นหวังกับการหัวเราะคล้ายกัน
- ค่ะ - ผมรู้ว่า
ความสิ้นหวัง
มันเป็นขั้วตรงข้ามกับการหัวเราะ
แต่ผมก็พอจะเห็นภาพว่า
พอผ่านความสิ้นหวังไป เราก็หัวเราะได้
และกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง หลังผ่านจุดนั้นมา
ที่คุณแต่งเพลงเกี่ยวกับ
แสงสว่างและความหวัง
คุณไม่ได้พูดถึงแค่ แสงสว่างหรือความหวัง
แบบตรงๆ
มันคือแสงสว่างหรือความหวัง
ที่ฉุดเราขึ้นมาจากความสิ้นหวัง และความจริงอันโหดร้าย
ดังนั้น เวลามีคนพยายามบอกว่า
ความหวังเป็นพลังที่บริสุทธิ์...
พลัง
ผมก็นับถือนะที่เขาพูดแบบนั้น
แต่ผมก็คิดว่า
"อยากจะมีพลังแบบนั้นจัง
แต่ก็คงมีไม่ได้หรอก"
แต่ความหวัง
และแสงสว่างที่คุณสื่อ
มันเข้าถึงได้
สำหรับผม
ธีมนี้
เลยเป็นอะไรที่พอเข้าใจได้
"ลาฟเตอร์อินเดอะดาร์ก"
ผมไม่เคยพูดประโยคนี้เลย
แต่คิดว่ามันก็แอบตรงกับชีวิตผมนะ
ผมเอาไปตั้งชื่อในวงการได้เลย "มาตาโยชิ: ลาฟเตอร์อินเดอะดาร์ก"
อะไรประมาณนั้น
มันเป็นชื่อทัวร์คอนเสิร์ตของคุณ
ก็ได้อยู่นะคะ
แต่ผมก็เอาไปตั้ง เป็นชื่อในวงการของตัวเองได้นะ
- "มาตาโยชิ: ลาฟเตอร์อินเดอะดาร์ก" - เท่มากเลย
ทำไมคุณมาตาโยชิถึงมาเป็นตลกคะ
คือว่า...
พ่อผมมาจากโอกินาวะ
ตอนเป็นเด็ก
ผมเคยกลับไปที่นั่นช่วงหน้าร้อน
พวกญาติๆ
แล้วก็เพื่อนบ้านมักจะ มารวมตัวกันตอนกลางคืน
พอมีคนเล่นซันชินเมื่อไหร่
ทุกคนก็จะเริ่มร้องเพลง
พ่อผมเป็นคนเมาที่สนุกสนาน
เขาชอบลุกไปเต้นข้างหน้า
แล้วทุกคนก็จะฮากระจาย
ตอนเด็กๆ ผมขี้อายมาก ตอนนั้นผมคิดว่า
"โอ้โฮ พ่อทำทุกคนหัวเราะท้องแข็งเลย
พ่อเท่จัง"
แล้วก็
มีครั้งหนึ่ง
มีคนพูดกับผมว่า
"พ่อนายเต้นเก่งจัง ตลกมากเลย
นายก็น่าจะไปแจมด้วยนะ"
ผมไม่เคยทำอะไรแบบนั้น ต่อหน้าคนเยอะๆ เลย
ผมเลยกลัวมาก
แต่ผมไม่อยากทำลายบรรยากาศสนุกๆ
ที่พ่อสร้างไว้
ผมเลยรวบรวมความกล้า
และเต้นเป็นครั้งแรก
ด้วยความที่ผมเป็นเด็ก แล้วเต้นเงอะๆ งะๆ
คนเลยตลกผมมากกว่าพ่อห้าเท่าได้
- อ๋อค่ะ - ผมได้รับการตอบรับที่ดี
เลยรู้สึกดีมาก
เป็นครั้งแรกเลย จะพูดยังไงดี
ช่วงเวลานั้น
ผมก้าวออกจากพื้นที่สบายใจ แล้วออกไปเจอโลกภายนอก
- ออกจากพื้นที่สบายใจ - ครับ
- อ๋อค่ะ - ครับ
ได้เห็นคนอื่นมีความสุข
ผมก็รู้สึกดีไปด้วย
จากนั้นผมก็เข้าไปในห้องครัว
จิบชาบาร์เลย์คนเดียว
แล้วก็ดื่มด่ำกับความสำเร็จของตัวเอง
จากนั้นพ่อก็เดินเข้ามา
ผมนึกว่าพ่อจะชมผม แต่พ่อพูดว่า
"นี่ อย่าเหลิงไปหน่อยเลย"
พ่ออิจฉาผม
นั่นแหละ พ่อผมน่ะเด็กน้อย
- เพราะคนหัวเราะคุณมากกว่า - ใช่
แล้วพ่อก็บอกว่า
เขาก็ยังรู้สึกดีมาก
ที่ได้ทำบางอย่าง
เพื่อสร้างเสียงหัวเราะให้คนอื่น
หลังจากนั้นสักพักใหญ่
ผมค้นพบว่าคำว่า "วาราอุ" ที่แปลว่า "หัวเราะ"
มาจากคำว่า "วารุ" ที่แปลว่า "ทำให้แตก"
- "วารุ" เหรอ - "วารุ" ที่แปลว่าทำให้แตกน่ะ
อ๋อ
ก็เลยว่ากันว่า มันเป็นที่มาของคำว่า "วาราอุ"
ที่ผมรู้สึกว่าผมอิน
ปกติ
ผมจะรู้สึกว่าตัวเองถูกขัง
อยู่ในเยื่อบางๆ ที่มืดมิด
แต่พอผม
ได้ทำให้คนอื่นหัวเราะ
ไม่ว่าจะในทีวีหรือโรงละคร
มันทำให้ผม
ออกจากเยื่อนั้นได้
ถ้าพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ
มันขจัดความจำเจของชีวิตประจำวันได้
มันคือ...
คุณหมายถึงแบบนี้ใช่ไหม
ทำให้หัวเราะแบบนี้ใช่ไหม
ใช่เลยครับๆ
เรื่องประหลาดใจ...
อย่างเมื่อกี้ผมก็หลุดพ้นความจำเจได้
- ค่ะ - แบบเมื่อกี้เลย
นั่นแหละ
ขอโทษนะครับ ขอตัวไปห้องน้ำได้ไหม
- อ้อ ได้สิคะ เชิญเลย - ขอตัวสักครู่นะครับ
เราจะพักกันสักแป๊บ เชิญครับๆ
หยุดถ่ายก่อนครับ พาเขาไปหน่อย
เขายังไม่กลับมาอีกเหรอ
ผมส่งคนไปดูเขา
แต่เหมือนเขาจะอารมณ์...
งั้นเหรอ
เป็นอะไรไปนะ
มันขจัดความจำเจของชีวิตประจำวันได้
มันคือ...
- กดถ่ายได้เลยนะ - โอเค ถ่ายอยู่ครับ
คุณมาตาโยชิคะ
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
เมื่อกี้มันเกินไปนะครับ
ขอโทษค่ะ
ฉันนึกว่าคุณตั้งใจจะสื่อแบบนั้น
ก็ใช่ครับ
ผมพูดว่า "เรื่องตลกช่วยทำลาย"
และคุณก็ทำลายความปกติสุขจริงๆ
แล้วทำไมคุณไม่ขำล่ะคะ
โดนขวดตีหัวมันเจ็บนะคุณ
เป็นคุณขำออกเหรอ
ผมกำลังพูดจริงจัง แล้วอยู่ดีๆ ก็โดนขวดตีหัว
น่าอายมาก
- คุณขำอะไร - ขอโทษค่ะ
เราคุยกันอยู่ดีๆ ไม่นึกเลยว่ามันจะลงเอยแบบนี้
ก็จริง
นี่ผมทำอะไรอยู่เนี่ย
ขังตัวเองอยู่ในนี้เหมือนเด็กๆ เลย
ไม่หรอกค่ะ ฉันก็ทำเกินไปจริงๆ
ขอโทษจริงๆ ค่ะ
ผมพูดจริงนะ
แต่ว่า
นี่อาจจะเป็น
ความตลกในความสิ้นหวังรูปแบบหนึ่ง
ในนี้ไม่เหมาะให้คุยกันเท่าไร
กลับไปที่เดิมดีไหม
คุณหมายความแบบนี้ใช่ไหมคะ
เอ๊ะ ไม่ใช่เหรอ
มีอะไรเหรอคะ
ไม่ใช่เลย
ไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่เลยสักนิด
คุณเคยเห็น
คนคุยกันอยู่ดีๆ แล้วจู่ๆ ก็เอาขวดตีหัวกันไหม
มีเรื่องที่ทำได้แล้วก็ไม่ควรทำอยู่
ถามจริง คุณเข้ามาในห้องน้ำ
มาขอโทษผม ทั้งที่ถือขวดเข้ามาด้วยเนี่ยนะ
คุณกะจะตีหัวผมอีกรอบ ตอนที่สบโอกาสล่ะสิ
เดี๋ยวนะ
มืออีกข้างคุณถืออะไรอยู่
เปล่าค่ะ ไม่ได้ถืออะไร
นี่นะ คุณอุทาดะ
- ใจเย็นก่อนแล้วฟังผมนะ - ค่ะ
ความตลกจริงๆ คือ...
แบบนี้ใช่ไหมคะ
คุณไม่ได้ถือขวดไว้นี่
นี่มันกลไกอะไรกัน
กลไกเหรอ
กลไกไง ไม่ใช่แล้ว
กลไกอะไรกันนี่
ฉันไม่นึกว่าคุณจะน่ากลัวขนาดนี้
เดี๋ยว คุณอุทาดะ
ผมคือคนที่โดนขวดตีหัวสามรอบนะ
เดี๋ยวคุณ
นี่มันเรื่องอะไรกัน
ผมงงไปหมดแล้ว
เธอดักรอผมเหรอ
คุณอุทาดะ
ผมทำให้คุณโกรธซะแล้ว
นี่แหละความสิ้นหวัง
(ประตูคามินาริ)
แต่เธอก็ตีหัวผมตั้งหลายครั้งนี่นา
คุณมาตาโยชิคะ
คุณอุทาดะ เรื่องเมื่อกี้ผมขอโทษนะ
พรุ่งนี้ผมขอสัมภาษณ์คุณอีกได้ไหม
คุณจะยกโทษให้ผมเหรอ
ผมขอโทษจริงๆ
ขอบคุณครับ
อย่างนี้นี่เอง "ความตลกในความสิ้นหวัง"
ค่ะ
- ผมมีอะไรจะถามคุณหน่อย - อ๋อค่ะ
เพลง "เฟิสต์เลิฟ" เขียนมาจากชีวิตของคุณหรือเปล่า
ผม...
ผมอยากถามคุณมานานแล้ว
ผมสงสัยเฉยๆ
(ลาฟเตอร์อินเดอะดาร์ก)
วันนี้ผมจะต้อง
หาคำตอบให้ได้เลย
ฉันอายุ 16 ตอนปล่อยเพลง "เฟิสต์เลิฟ"
ตอนนั้นฉันเลิกกับแฟน ก่อนปล่อยเพลงไม่นาน
เพื่อนฉันถามว่า
"เพลงนั้นเกี่ยวกับเขาใช่ไหม" แล้วฉันก็รู้สึกไม่ดีเลย
"เปล่า ไม่ใช่สักหน่อย
เนื้อเพลงอย่างกับบทกวี
ไม่ได้มาจากไดอารี่ของฉันหรอก
ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะต้อง มาจากประสบการณ์ส่วนตัวของฉัน"
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใคร เข้าใจเรื่องนี้เลย
(ลาฟเตอร์อินเดอะดาร์ก)
- ขอโทษที่ผมเรื่องมากนะ - ไม่เลยค่ะ
คุณต้องมา
ทำงานกับนักแสดงสมัครเล่น
แต่คุณ
ง้างขวดฟาดแบบเต็มเหนี่ยวมาก
(อย่าทำตามที่บ้านนะ ขวดพวกนั้นทำจากน้ำตาล)
ก็มันสนุกดีนี่คะ
(เพลงประกอบ: โอโซระ เดะ ดาคิชิเมะเตะ)
ไว้เรามาทำอะไรด้วยกันอีก ตอนฉันทัวร์รอบหน้านะคะ
ผมพร้อมโดนคุณตีหัวเสมอเลย
มาทำภาคต่อกัน
ใช้โหมดถ่ายต่อเนื่องได้เปลืองมาก
(จบบริบูรณ์)
ขอบคุณค่ะ
กลับมาที่
หัวข้อวันครบรอบ 20 ปี
สุดยอดเลยนะคะ 20 ปีเต็ม
เมื่อวานฉันพูดกับคนดูว่า
"มันเป็นวันครบรอบ 20 ปี
นี่ก็ผ่านมา 19 ปีแล้ว
และฉันกำลังก้าวเข้าสู่ปีที่ 20"
แต่วันครบรอบ 20 ปีของฉัน จริงๆ คือวันนี้ค่ะ
แปลกจัง 20 ปีแล้ว
จริงๆ มันก็ต่างกันออกไป
แต่ในหลายประเทศ วัยผู้ใหญ่มักเริ่มต้นที่อายุ
ประมาณ 20 ปี
ในญี่ปุ่นก็เช่นกัน
เมื่อคืนฉันเปิดทีวีดูตอนดึก
อยู่ๆ ก็อยากดูทีวีหลังไม่ได้ดูมานาน
ฉันเปิดไปเจอ
เรื่องเกี่ยวกับศาลเจ้าอิเสะ
พวกเขาจะสร้าง
ศาลเจ้าใหม่ทุก 20 ปี
พวกเขาสร้างศาลเจ้าใหม่
ไว้ข้างๆ ศาลเจ้าเก่า
และเทพเจ้าก็จะเข้าไปพำนัก
มันเป็นรายการตอนดึกมาก พวกคุณคงไม่ได้ดูกัน
ในตอนนั้นฉันคิดขึ้นมาว่า "อ๊ะ 20 ปี"
ช่วงนี้
ฉันปรับเวลาชีวิตตัวเอง
เพื่อจะดึงพลังตัวเอง ออกมาให้สุดในคอนเสิร์ต
ฉันเข้านอนตอนประมาณตีห้า
มันเช้ามากเลยนะฉันว่า
แล้วนี่ฉันเอามาเล่าให้พวกคุณฟังทำไม
อือ 20 ปีน่ะ
เป็นช่วงเวลาสำคัญที่แสนมหัศจรรย์ค่ะ
ฉันรู้สึก
แบบนั้นจริงๆ
ก็นะ
ถึงฉันจะมาไกลขนาดนี้
ก็ไม่ควรชะล่าใจไป
แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้สึก
สุดยอดทีเดียว
ใน 20 ปีนั้น
มีช่วงหนึ่งที่ฉันหายไปนาน
ไม่อยากเชื่อเลยว่ายังมีคนคอยติดตาม และสนับสนุนฉันอยู่เสมอ
คนที่เคยสนับสนุนฉัน
ก็ยังคงสนับสนุนอย่างนั้น
เรื่อยมา
และเพราะอย่างนี้ พวกเราเลยใกล้ชิดกัน
มากยิ่งขึ้น
ฉันได้รับ
กำลังใจที่ยิ่งใหญ่
จะพูดยังไงดีนะ
ฉันอยากขอบคุณ
ทุกคนที่รอฉันเสมอ
ในขณะเดียวกัน ฉันก็ดีใจ
ที่ได้รู้ว่ามีบางคน
ที่เพิ่งเริ่ม
ฟังเพลงของฉัน
ฉันอยากขอบคุณทีมงานทุกคน
ที่คอยปลอบและเป็นกำลังใจให้ ช่วงที่ฉันหายไปนาน
มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
และหลายครั้งฉันคิดว่าตัวเอง คงไม่มีโอกาสได้แสดงคอนเสิร์ตอีก
แต่วันนี้ ฉันก็ได้มาอยู่ที่นี่
ในวันครบรอบ 20 ปีของตัวเอง
ไม่คิดเลยว่าจะได้มีวันแบบนี้
ฉันมีความสุขมาก
ขอบคุณค่ะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
เอาล่ะ
ไปเพลงต่อไปกันดีกว่า
ลุยกันเลย
ขอบคุณค่ะ
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทัวร์
แปลกจัง
ฉันว่าจะ...
ฉันกะจะพูดอะไรสักอย่าง หลังประโยคเมื่อกี้ อะไรแล้วนะ
ฉันร้องเพลง "เฟิสต์เลิฟ" กับ "ฮัทสึโค่ย" แล้วก็ลืมว่าจะพูดอะไร
คือว่า...
ไม่เป็นไร ถ้านึกออกแล้ว
ฉันจะบอกคุณนะ
ขอดื่มน้ำหน่อยนะคะ
ดื่มอะไรน่ะ
"น้ำจากแหล่งน้ำพุธรรมชาติ บนเทือกเขามินามิ" ยี่ห้อซันโทรี่ค่ะ
เอาล่ะ
เพลงต่อไปเป็นเพลงสุดท้ายแล้วค่ะ
ฉันจะทำให้เต็มที่ที่สุดเลย
อ้อ จริงด้วย
นี่คือคำใบ้ของเพลงต่อไป มันเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันเพิ่งดื่มไป
ทีนี้พวกคุณ...
ฉันไม่ได้แต่งเพลง แล้วรู้สึกดีมานานแล้ว
เป็นเพลงที่แต่งแล้ว รู้สึกดีมากๆ เลยล่ะค่ะ
ถ้ารู้สึกยังไงกับเพลง ก็แสดงออกมาได้ตามที่คิดเลยนะคะ
เอาล่ะ
เริ่มเลยไหม
เอ้า ลุยกันเลย
ขอบคุณที่เรียกหาฉันค่ะ
มีอีกหลายเพลงที่ฉันจะร้อง
แต่ก่อนอื่นมาทำความรู้จัก กับวงดนตรีของฉันก่อนค่ะ
มือคีย์บอร์ดและเพอร์คัชชัน
จริงๆ แล้วฉันจ้างเขามาเล่นกีตาร์ แต่ว่าเขาเล่นได้ทุกอย่างเลย
เฮนรี่ บาวเออส์-บรอดเบนต์
ต่อไป
มือกลอง เอิร์ล ฮาร์วิน
เอิร์ล ฮาร์วิน
มือกีตาร์ เบน พาร์กเกอร์
เบน พาร์กเกอร์
มือเปียโน คีย์บอร์ด และคีย์บอร์ดโรดส์ แวงซองต์ โทแรลล์
แวงซองต์ โทแรลล์
มือเบสและหัวหน้าวง โจดี้ มิลลิเนอร์
โจดี้ มิลลิเนอร์
กลุ่มคนเจ๋งๆ ทางนี้คือ ชิกะ อุได สตริงส์ค่ะ
และนักร้อง อุทาดะ ฮิคารุ
ขอบคุณที่รับฟังค่ะ
ขอบคุณค่ะ
วันนี้ตรงกับวันที่ปล่อยเพลงนี้
เอาล่ะ
วันนี้เมื่อ 20 ปีที่แล้ว เพลงนี้ "ออโตเมติก" ถูกปล่อยออกมา
ฉันน่าจะนึกได้ก่อนร้อง
เพิ่งนึกได้เลยค่ะ
จริงด้วย เยี่ยมไปเลย
เป็นซีดีแผ่นแรกที่ผมซื้อเลย
จริงเหรอ แผ่นแรกที่คุณซื้อเลยเหรอ
เขินจัง ดีใจด้วย ขอบคุณมากค่ะ
- ยินดีด้วย - ยินดีด้วย
- ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ตอนที่ปล่อยเพลงนี้
ฉันอายุ 15
หลังเลิกเรียน
ฉันกับเพื่อน
ไปร้านขายซีดีเพลง แล้วเราก็เห็นมันอยู่บนชั้น
ฉันพูดว่า "มันออกมาแล้วจริงๆ "
เพื่อนฉันลองเปิดฟัง
แล้วก็ชมฉันซะเว่อร์เลย
เป็นความทรงจำที่ดีมาก แต่มาตอนนี้มันก็แปลกๆ
ชวนให้คิดถึงจัง
แต่ว่าเพลงนี้ก็ไม่ติดอันดับหนึ่ง
ซิงเกิลถูกปล่อยออกมาสองแบบ ยอดขายก็เลยกระจายๆ
แล้วเพลง "ดังโงะซังเคียวได" ก็แข็งแกร่งมาก
มันครองอันดับหนึ่งนานมากเลย "ดังโงะซังเคียวได" น่ะ
บอกตรงๆ ว่ามันน่าหงุดหงิดจริงๆ
แต่ก็เป็นกระแสระดับมหาชนเลยนะคะ
ทุกคนพากันร้องเพลง "ดังโงะซังเคียวได"
ฉันเห็นแล้วก็ได้แต่สงสัย
เพลงของแม่ฉันติดอันดับหนึ่ง ตั้ง 30 กว่าสัปดาห์
จำได้ว่าตอนนั้น
ฉันทึ่งมากเลย
ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ
คือ...
อ้อ จริงสิ
หนังสั้นสนุกไหมคะ
ข้างหลังหัวเราะกันครืนเลย
ฉันขอให้เขาช่วยแบบฉุกละหุก แล้วเขาก็ใจดีมาก
ที่แบ่งเวลาสองวันของตัวเอง
มาช่วยเขียนบทของฉัน ที่คุณได้ดูไปอย่างเต็มที่มาก
ขอเสียงปรบมือให้คุณมาตาโยชิด้วยค่ะ
มีคนมากมายที่มีส่วนร่วม
ในทัวร์ครั้งนี้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่บนเวที
ฉันนึกชื่อตำแหน่งทั้งหมด ไม่ใช่สิ
นึกบทบาทของพวกเขาได้ไม่หมดเลย
มันแบบ "โอ้โฮ อันนี้ทำมือเองหมดเลยเหรอ"
มีหลายอย่างมากที่หลายคนช่วยกันทำ
เพื่อสรรค์สร้างคอนเสิร์ตนี้
ขอฉันพูดถึงอีกหน่อยนะคะ
ทีมระบบเสียงทำงานกันหนักมาก
เพื่อจะได้แน่ใจว่าทุกคน
รวมถึงคนที่อยู่ข้างหลังหรือข้างๆ
จะได้ยินเสียงของฉันอย่างชัดเจน
ทีมแสงสีก็ทำงานหนักเช่นกัน โชว์จะได้ออกมาดีที่สุด
ช่างเทคนิคที่ดูแลเครื่องดนตรี คนที่คอยทำเอฟเฟกต์ควัน
ช่างแต่งหน้าทำผม ทีมเสื้อผ้า ทุกคนทำงานกันถึงดึกดื่น
ทีมถ่ายทำ
ทีมงานประจำสถานที่ ทีมรักษาความปลอดภัย
และคนที่ดูแลขนย้ายของมากมายพวกนี้
พวกเขาขนไปแล้วก็ประกอบใหม่ แล้วก็รื้อออก
พวกเขาต้องทำงานหลังคอนเสิร์ตจบ จนถึงตีสอง
ฉันว่าพวกเขาได้ยินเรานะคะ
เพราะงั้นขอเสียงปรบมือดังๆ ให้พวกเขาหน่อยค่ะ
แล้วก็...
คุณรู้อะไรไหม
ฉันไม่แน่ใจว่าควรพูดมันในวันนี้ไหม
แต่ฉันก็อยากจะใช้โอกาสนี้ทำมัน
มันคือวันครบรอบ 20 ปี
โอกาสแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ
คือว่า
มีคนสองคน
ที่ฉันอยาก
จะขอบคุณ
ฉันอยาก
ขอบคุณพ่อแม่ของฉัน
ที่พวกท่านให้กำเนิดและเลี้ยงฉันมา
ฉันก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง
ถ้าพ่อแม่ไม่ได้เลี้ยงเรามา ตอนเรายังแบเบาะ
เราคงไม่ได้เติบโต เป็นผู้ใหญ่อย่างนี้
นั่นแหละค่ะ
และในฐานะนักร้อง นักดนตรี
ถ้าแม่ฉันไม่มีใจรักดนตรี
ความสามารถที่ฉันมี...
ตั้งแต่ยังเล็ก แม่เชื่อในตัวฉันเสมอ
และบอกทุกคนว่าฉันเก่งมาก
ซึ่งฉัน
ไม่ใช่คนที่ชอบแสดงออกเท่าไร
ถึงฉันจะรักดนตรีมาก
แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะยึดเป็นอาชีพ
ก็เลย...
แล้วก็...
มันลงตัวเพราะว่า พ่อเป็นผู้จัดการส่วนตัวของฉัน
ฉันคิดว่าคงไม่มีใครอยากทำงาน
กับเด็กผู้หญิงอายุ 15
ที่มีความคิดแบบ
"หนูไม่อยากขาดเรียน
หนูเลยไม่อยากใช้เวลา โปรโมตเพลงเยอะ" จริงๆ นะ
พวกเขาคงคิดว่า "พูดเรื่องอะไรของเธอน่ะ"
ต้นสังกัดอื่นๆ คงไม่ให้โอกาสฉันแบบนี้
แต่ทำงานกับคนในครอบครัวก็แปลกๆ
มันมี...
ทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี
ฉันเจอพ่อบ่อยๆ แต่ไม่เคยพูดแบบนี้ต่อหน้าท่านเลย
เวลาเจอหน้ากันฉันจะขี้อาย
เลยอยากใช้โอกาสพิเศษตรงนี้ เพื่อขอบคุณท่าน
ครบรอบ 20 ปีแล้ว
ขอบคุณค่ะที่สนับสนุนกันมาถึงตรงนี้
ตลอด 20 ปีเลย
นั่นแหละค่ะ
ได้พูดสักทีนะ
แล้วก็
พวกคุณต้องเจอ เรื่องน่าปวดหัวตอนจองตั๋ว
เพื่อมาดูคอนเสิร์ตนี้
พวกคุณต้องส่งภาพถ่ายมา แถมยังต้อง
เจอปัญหาหลายอย่าง
เช่น ไม่ได้รับการอนุมัติต่างๆ
พวกคุณฝ่าฟันมันมา
และคุณรอวันนี้มานานมาก
พวกคุณรักษาสัญญาและมาที่นี่ในวันนี้
ขอบคุณทุกคนมากค่ะ
คุณทำให้วันนี้เป็นวันพิเศษ ขอบคุณค่ะ
การแสดงวันนี้เป็นรอบสุดท้ายของทัวร์ ฉันเลยพูดเยอะมาก
บางคนต้องนั่งรถไฟกลับบ้าน
เอาล่ะ
ฉันจะ...
ร้องเพลงสุดท้าย...
แล้วนะคะ
เพลงสุดท้ายแล้ว
นี่เป็นวันเกิดที่ดีที่สุด ในชีวิตผมเลย
จริงเหรอคะ
เอาล่ะ
เพลงสุดท้ายแล้ว
พูดตรงๆ ตอนเช้าฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย
แบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของทัวร์
ฉันเลยไม่แน่ใจ
ว่าจะส่งพลังออกมาได้ เท่าที่พวกคุณตั้งตาคอยไหม
แต่วันนี้
ฉันได้รับกำลังใจมากมายจากพวกคุณ
เพลงสุดท้ายนี้
ฉันจะใช้พลังเฮือกสุดท้ายร้องมัน
จะได้ไม่ต้องขอความช่วยเหลือ จากพวกคุณ
ลุยกันเลยค่ะ เพลงสุดท้ายแล้ว
ขอบคุณค่ะ
คำบรรยายโดย: พรสุดา โนกา