Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Witajcie!
Przepraszam, że czekaliście tyle lat.
Ruszamy!
To ostatni dzień. Gotowi?
Dobry wieczór.
Dziękuję, że przyjechaliście
z najróżniejszych miejsc.
Dzisiaj...
mija 20 lat od mojego debiutu.
Trochę się wstydzę.
Taki dzień
jak dziś...
Nie bardzo mam ochotę świętować, wiecie?
Ludzie wiwatują...
Dziwnie jest...
być gwiazdą wieczoru.
Ale przyjmę to takim, jakim jest,
i będę się tym cieszyć.
Cieszę się, że tak spędzę ten dzień. Dziękuję!
Nie każcie mi zaczynać od płaczu.
Miałam wytrzymać do końca występu.
Makijaż mi się rozmazuje.
Powiem wam coś.
Wczoraj też o tym wspominałam,
ale to wnętrze przypomina szkolną aulę,
bo wszyscy siedzą na miejscach.
Nie jestem zbyt surową dyrektorką.
Zanim zaczniemy...
Niech korzystający ze smartfonów
upewnią się, że nie przeszkadzają innym.
Niech ekrany będą możliwie ciemne, lampy błyskowe wyłączone
i nie trzymajcie ich za wysoko,
bo będziecie zasłaniać innym.
Dziękuję za współpracę.
- Więc... - Okej!
Teraz brzmię bardziej jak dyrektorka, co?
- Prawda? - Dyrektorka!
„Dyrektorka”? Nowe przezwisko.
Wcześniej byłam „siostrą”, ale po raz pierwszy „dyrektorką”.
To by było na tyle.
Podłoga jest płaska,
więc ludzie na tyłach
mogę czuć, że siedzą naprawdę daleko,
ale ja wszystko widzę, na przykład podniesione ręce
i słyszę, co mówicie.
Więc bawmy się razem.
Zaczynamy.
Dzięki.
Dziękuję!
Dzisiaj...
Ile osób
przyjechało w pojedynkę?
Całkiem sporo was z przodu.
Jesteś sama?
Wstałaś jako pierwsza po chwili wahania.
Dzięki. Dziękowanie tobie jest trochę dziwne,
ale cię zauważyłam.
Tak w zasadzie to wszystkich was widzę.
Noszę soczewki.
Mam bardzo kiepski wzrok,
ale dobrze was widzę.
Widzę wszystkich, którzy tu dziś przyszli.
Dobrze wiecie,
że rzadko występuję na żywo.
I...
podczas tej trasy
zrozumiałam, jak ważne są takie koncerty.
Bo w innym wypadku
nie zobaczyłabym waszych twarzy.
Więc
przed powrotem do domu wyryję je sobie w pamięci.
Pokażcie twarze, dobra?
Mało kto cały czas nagrywa.
Wczoraj i dzisiaj zauważyłam,
że niewiele osób trzyma smartfony
przed twarzami.
Bardzo mnie to cieszy.
Więc...
Skoro nie robicie zdjęć ani nie filmujecie...
mogę z radością przyglądać się
waszym twarzom.
Niech ci, którzy są sami, nie martwią się i dobrze się bawią.
Obserwuję was.
Coś w tym stylu.
Mam urodziny!
Co? Urodziny?
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję!
Nie ma za co.
Co za odważna osoba.
Cóż,
dzisiaj jest czas świętowania.
Nie tylko moich urodzin,
ale rocznic,
a może niektórzy z was zostawili dzieci po raz pierwszy same w domu...
Dla każdego w tym dniu
jest coś wyjątkowego...
W dobrym i złym znaczeniu.
Świętujmy to jak sylwestra.
Taką mamy porę.
Niektórzy z was mogą nawet bać się nadchodzącego roku.
W takim razie...
niech tak minie jego końcówka.
Dziękuję!
Pozwólcie, że przedstawię wam
tancerkę Fukiko Takase!
W klipie do singla „Forevermore”
zostałam poproszona o wykonanie tańca współczesnego.
Została moją choreografką, a od tamtej pory też przyjaciółką.
Dziękuję ci za udział w trasie.
Jeszcze raz brawa dla niej.
Taka właśnie jesteś wspaniała.
Wykonamy wspólnie jedną piosenkę.
Zaczynamy!
- Gdy z tobą rozmawiam... - Tak.
...wydaje mi się,
- że wyglądam na spokojną. - Rozumiem.
A nawet wyluzowaną,
ale dla mnie to normalne.
- „Normalne”. - Nie staram się jakoś specjalnie.
Powiem ci,
że przyjemnie mi się rozmawia.
Cieszę się.
Że znowu możemy porozmawiać.
WYWIAD „HUMOR W ROZPACZY”
- Motywem trasy... - Tak.
Jest Śmiech w ciemności,
tytuł znanej książki Vladimira Nabokova.
- Choć treści się nie pokrywają. - Okej.
Krótko mówiąc,
do głowy jednocześnie wpadły mi...
motywy nadziei i rozpaczy.
Uwielbiam oglądać stand-up,
natknęłam się występ amerykańskiej komiczki, Tig Notaro.
- Była świetna. - Rozumiem.
Obejrzałam też inne jej występy.
Wykryto u niej raka piersi,
zmarła jej matka.
Jedne z najstraszniejszych rzeczy w życiu,
choroba i śmierć rodzica, spadły na nią jednocześnie.
Przy całym tym smutku wciąż występowała,
w dodatku jako komiczka.
Jak to możliwe w takich okolicznościach?
Nie wie nawet, czy przeżyje.
Jak może żartować? Niewiarygodne.
Poprosiła kogoś o radę.
Usłyszała taką odpowiedź: „Powinnaś na tym zarobić”.
Więc wyszła na scenę i zaczęła od słów:
„Dobry wieczór, witam wszystkich.
Mam...
raka. Zdiagnozowano u mnie raka”.
Początkowo publiczność była...
Chyba zaskoczona.
Na początku się śmiali. „Co?” „Naprawdę?”
I atmosfera uległa zmianie.
Mówiła prawdę,
ale niektórych to bawiło.
Wiesz, ostatecznie o to chodzi w humorze.
Komedia była tu symboliczna.
Jeśli masz
- poczucie humoru... - Tak.
...możesz zmienić emocjonalny bieg
niezależnie od trudności.
Możesz zmienić perspektywę, sposób myślenia.
Tak.
Rozpacz i śmiech są spokrewnione.
- Racja. - Moim zdaniem
rozpacz to dokładne przeciwieństwo śmiechu,
ale mam też obraz śmiechu
na końcu rozpaczy,
po którym to wraca się do życia.
Pisząc w tekstach
o świetle czy nadziei,
nie śpiewasz tylko
o świetle i nadziei.
To światło i nadzieja
bijące z rozpaczy i trudnej rzeczywistości.
Gdy ktoś stara się wyrazić nadzieję
samą siłą...
Siła!
Doceniam to,
ale myślę też:
„Chciałabym być silny,
ale chyba nie jestem”.
Natomiast nadzieja
i światło, które opisujesz,
to coś, do czego można się odnieść.
Więc dla mnie ten motyw
jest bardzo zrozumiały.
Więc, Laughter in the Dark...
Nigdy tego wyrażenia nie użyłem, ale pasuje do mojego życia.
Nadaje się na pseudonim artystyczny. Matayoshi: Laughter in the Dark.
Prawda?
To nazwa twojej trasy...
Zrób to.
...ale mogłaby być moim pseudonimem.
- Matayoshi: Laughter in the Dark. - Seksownie.
Dlaczego zostałeś komikiem?
Cóż...
Mój ojciec jest z Okinawy.
Gdy byłem mały,
jeździłem tam latem.
Wieczorami zawsze zbierała się rodzina i sąsiedzi.
Gdy tylko ktoś zaczynał grać na sanshinie,
wszyscy zaczynali śpiewać.
Mój tata upijał się na wesoło,
więc zawsze wychodził na przód i tańczył.
Wszyscy wybuchali śmiechem.
Byłem wtedy bardzo wstydliwy, myślałem:
„Ale ten tata potrafi rozśmieszać.
Jest niesamowity”.
I pewnego razu
ktoś powiedział mi:
„Twój tata tak się wygina, że ludzie się śmieją.
Powinieneś do niego dołączyć”.
Wcześniej nic takiego nie robiłem.
Byłem przerażony.
Ale nie chciałem psuć nastroju,
który stworzył mój ojciec.
Więc po raz pierwszy
zachowałem się odważnie.
Jako dziwacznie tańczący dzieciak
wywołałem pięć razy więcej salw śmiechu niż ojciec.
- Rozumiem. - Świetnie zareagowali,
to było miłe uczucie.
Więc po raz pierwszy, jakby to powiedzieć...
Była to chwila,
w której opuściłem strefę komfortu i wyszedłem na zewnątrz.
Opuściłeś strefę komfortu.
- Rozumiem. - Tak.
Widok ucieszonych ludzi
sprawił mi dużo radości.
Więc poszedłem do kuchni,
sam,
i cieszyłem się z osiągnięcia nad filiżanką herbaty.
Wtedy przyszedł mój ojciec.
Myślałem, że mnie pochwali, ale rzekł:
„Nie daj się ponieść”.
Był zazdrosny.
Tak po prostu. Jak dziecko.
- Bo ciebie odebrano lepiej. - Tak.
- Powiedział to... - Rozumiem.
...ale i tak czułem się dobrze,
bo coś zrobiłem
i rozśmieszyłem ludzi.
Dużo później dowiedziałem się,
że słowo „warau”, oznaczające „śmiać się”,
pochodzi od „waru” – „pękać”.
- „Waru”? - „Waru”, jak „pękać”.
Rozumiem.
Stąd wzięło się „warau”,
do którego mogę się odnieść.
Zwykle czuję,
jakbym był zamknięty
pod ciemną i cienką membraną.
Ale gdy rozśmieszam ludzi
w telewizji albo teatrze,
mogę tę membranę opuścić.
Prościej mówiąc,
to przełamanie codziennej mordęgi.
To...
O tym mówisz, prawda?
O takim śmiechu?
Tak.
O elemencie zaskoczenia...
Tak jak teraz, od razu wyrwałem się z codzienności.
- Racja. - Dokładnie
o tym mówiłem.
Mogę skorzystać z łazienki?
- Jasne. Idź. - Przepraszam na chwilę.
Zrobimy małą przerwę. Proszę.
Zatrzymajcie nagranie. Proszę go odprowadzić.
Jeszcze nie wrócił?
Wysłałem kogoś, żeby go poszukał,
ale jest w takim nastroju...
Naprawdę?
Co się stało?
To przełamanie codziennej mordęgi.
To...
- Kręcimy. - Okej. Kręcę.
Matayoshi.
Co się stało?
To było zbyt okrutne.
Przepraszam.
Myślałam, że o to ci chodziło.
Bo tak było.
Mówiłem o przełamaniu,
a ty przełamałaś codzienność.
Więc czemu się nie śmiałeś?
Uderzenie butelką boli.
A ty się śmiejesz?
Mówiłem na poważnie i oberwałem butelką.
Co za wstyd.
- Co w tym śmiesznego? - Przepraszam.
Tylko rozmawialiśmy, nie wiem, jak do tego doszło.
Prawda.
Co ja robię?
Zamknąłem się tu jak dziecko.
Nieprawda. To było okropne.
Przykro mi.
Naprawdę.
Ale może jest to
kolejny rodzaj humoru w rozpaczy.
To nieodpowiednie miejsce na rozmowy,
wracajmy...
O to ci chodziło?
Prawda?
Coś nie tak?
Tak być nie powinno.
Nie?
Nie ma mowy.
Czy byłaś kiedyś
świadkiem rozmowy, w której ktoś dostaje butelką?
Są rzeczy, których się nie robi.
Idąc do łazienki z przeprosinami
miałaś juz w ręce butelkę, co?
Czekałaś na okazję, żeby znowu mi przywalić.
Moment,
co masz w drugiej ręce?
Nic nie mam.
A teraz
- uspokój się i posłuchaj mnie. - Dobrze.
Śmiech to naprawdę...
Coś takiego, prawda?
Nie miałaś butelki.
Co to za system?
System?
System... To nie to!
Co to za system?
Nie wiedziałam, że jesteś taki przerażający.
Hej!
To ja dostałem trzy razy z butelki!
Hej!
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia.
Czekała na mnie?
Utada.
Rozzłościłem ją.
Więc na tym polega rozpacz.
BRAMA KAMINARIMON
Z drugiej strony, tyle razy mnie uderzyła.
Matayoshi!
Przepraszam cię, Utada.
Możemy przeprowadzić wywiad jutro?
Przebaczysz mi?
Przepraszam.
Dziękuję.
A więc „humor w rozpaczy”.
Dokładnie.
Na marginesie, mam pytanie.
Czy słowa do „First Love” oparte są na doświadczeniu?
Zawsze chciałem zapytać.
Ciekaw jestem.
Postaram się
uzyskać dzisiaj odpowiedź.
Gdy wyszła ta piosenka, miałam 16 lat.
Rozstałam się z chłopakiem na krótko przed jej wydaniem,
a potem moi znajomi zaczęli mówić:
„Ta piosenka jest o nim, co?”. I zrobiło mi się trochę niemiło.
„To nie tak.
Słowa są poetyckie.
Nie pochodzą z mojego pamiętnika.
Nie wszystko jest oparte na doświadczeniu”.
Ale nikt tego nie rozumiał, ani oni, ani świat.
- Przepraszam, że byłem taki wymagający. - Nie.
Musiałeś
pracować z aktorką-amatorką.
Ale butelką
zamachnęłaś się porządnie.
NIE RÓBCIE TEGO W DOMU! BUTELKA BYŁA Z CUKRU.
Bo to miłe uczucie.
MUZYKA: „OZORA DE DAKISHIMETE”
Zróbmy coś znowu, jak pojadę w trasę.
Chętnie znowu oberwę.
Zrobimy sequel.
Lekka przesada z tym trybem seryjnym.
KONIEC
Dziękuję!
Wracając do tematu
dwudziestej rocznicy.
To niesamowite. Całe 20 lat.
Wczoraj mówiłam publiczności...
„To 20 rocznica.
Czyli minęło 19 lat.
Chyba rozpoczynam 20 rok”.
Ale to dzisiaj mija moja 20 rocznica.
Dziwne. Dwadzieścia lat.
To zależy,
ale w wielu krajach dorosłość
zaczyna się od około 20.
W Japonii też tak jest.
Wczoraj w nocy włączyłam telewizję o późnej godzinie.
Od dawna nic nie oglądałam, ale włączyłam
i dowiedziałam się,
że w świątyni Ise Jingū
co dwadzieścia lat
budują nową kapliczkę.
Budują nową obok starej,
a bóstwo się przenosi.
Leciało o późnej godzinie, więc pewnie tego nie widzieliście,
ale pomyślałam sobie: „Ach, dwadzieścia lat”.
Ostatnimi czasy
ustawiłam swój cykl życiowy tak,
że najwięcej energii mam podczas występów.
Chodzę spać około piątej rano.
Musiało być bardzo późno.
Dlaczego to opowiadam?
Tak, dwadzieścia lat.
To dziwny kamień milowy.
Naprawdę
to czuję.
Wiecie...
Po przejściu takiej drogi
nie powinnam czuć ulgi,
ale mogę czuć zachwyt
nad całą sprawą.
Podczas tych 20 lat miałam długą przerwę.
Trudno uwierzyć, że ludzie dawali mi ciągłe wsparcie.
Ci, którzy mnie wspierali,
wykazali się...
wielką determinacją.
Dzięki temu może nawet...
się zbliżyliśmy.
Czuję to mocne wsparcie.
Jakby to powiedzieć...
Chcę podziękować tym,
którzy na mnie czekali.
Bardzo się cieszę,
że są ludzie,
którzy dopiero zaczęli
słuchać mojej muzyki.
Jestem też wdzięczna całemu personelowi,
który wspierał mnie podczas przerwy, zapewniając, że jest dobrze.
W międzyczasie tyle się wydarzyło.
Czasami myślałam, że nie dam rady wystąpić na żywo.
Ale oto jestem, w swoją 20 rocznicę.
I spędzam ją w ten sposób.
Nie myślałam, że to poczuję,
ale jestem szczęśliwa.
Dziękuję.
Teraz przejdę do kolejnej piosenki.
Zaczynamy!
Dziękuję!
To ostatni dzień trasy.
Dziwne.
Miałam...
Miałam coś na koniec powiedzieć, ale co?
Zaśpiewałam „First Love”, „Hatsukoi” i zapomniałam.
Cóż...
Powiem wam,
jak sobie przypomnę.
Wezmę łyka wody.
Co pijesz?
Alpejską wodę źródlaną od Suntory.
Więc...
Następna piosenka będzie ostatnia.
Trochę się na nią nakręcę.
Tak jest.
Dam wam podpowiedź. Będzie o tym, co piłam.
Więc wy...
Po raz pierwszy od jakiegoś czasu stworzyłam utwór,
który sprawił, że dobrze się poczułam.
Wczujcie się w rytm na swój sposób.
Więc...
Zaczynamy?
Okej, lecimy!
Dziękuję, że mnie wywołaliście!
Są jeszcze piosenki, które muszę zaśpiewać.
Przedtem przedstawię swój zespół.
Na klawiszach i perkusji...
Zatrudniłam go do gitary, ale potrafi wszystko!
Henry Bowers-Broadbent.
A teraz...
Na bębnach Earl Harvin!
Earl Harvin!
A na gitarze Ben Parker!
Ben Parker!
Na pianinie, klawiszach i Rhodesie Vincent Taurelle.
Vincent Taurelle!
Na basie i w roli lidera Jodi Milliner!
Jodi Milliner!
A ta błyszcząca sekcja to Udai Shika!
Na wokalu Hikaru Utada!
Dziękuję za wysłuchanie!
Dziękuję!
To wtedy została wydana.
Dobra.
Dwadzieścia la temu ta piosenka, „Automatic”, została oficjalnie wydana.
Powinnam była o tym pomyśleć, zanim zaczęłam śpiewać.
Teraz to zauważyłam.
Dobra. Wspaniale.
To pierwsza płyta, którą kupiłam!
Naprawdę? Pierwsza płyta?
Bo się zawstydzę. Bardzo dziękuję.
- Gratulacje! - Gratulacje!
- Dziękuję.
Dziękuję.
Gdy ukazała się ta piosenka,
miałam 15 lat.
Po szkole
poszłam ze znajomymi
do sklepu muzycznego i zobaczyłam płyty na półkach.
„Naprawdę wyszła”.
Znajomy posłuchał jej w budce
i wydał swoją pretensjonalną opinię.
Dobre wspomnienia, ale teraz wydają się dziwne.
I sentymentalne.
Ta piosenka nie weszła na szczyty list przebojów.
Wyszła w dwóch formatach, sprzedaż była podzielona.
„Dango San-Kyodai” dawała radę.
Przez długi czas była numerem jeden.
Szczerze mówiąc, to było frustrujące.
Fenomen społeczny.
Wszyscy śpiewali „Dango San-Kyodai”.
Patrzyłam na to i zastanawiałam się czemu.
Piosenka mojej matki była numerem jeden przed 30 tygodni.
Pamiętam,
że mnie to zachwycało.
Dziękuję, naprawdę.
No to...
Tak na marginesie,
podobał wam się filmik?
Słyszałam sporo śmiechu na tyłach.
Poprosiłam go w ostatniej chwili. Był na tyle miły,
że zarezerwował dwa dni
i włożył mnóstwo sił w scenariusz, żeby uwydatnić tę część mnie.
Oklaski dla pana Matayoshiego.
I choć nie ma ich na scenie,
w tej trasie brało udział wiele innych osób.
Nie wymienię wszystkich tytułów,
ról, które pełnili.
„To było robione ręcznie?”
Za mnóstwo rzeczy przy tworzeniu występów
odpowiadają ludzie.
Wspomnę choć kilka...
Ekipa dźwiękowa ciężko pracowała,
żeby wszyscy,
ci z tyłu i po bokach,
gdziekolwiek są, dobrze mnie słyszeli.
Ekipa oświetleniowa pracowała nad jak najlepszą prezentacją koncertu.
Technicy od instrumentów, od dymu,
od fryzur i makijażu, kostiumów, wszyscy ciężko pracowali.
Zespół od monitoringu,
obsługa sali, ochrona...
Ci wszyscy, którzy wozili te olbrzymie dekoracje
w tyle miejsc i je składali.
Po koncertach pracują do drugiej w nocy.
Na pewno nas słyszą,
nagródźmy ich brawami!
I...
wiecie co?
Nie wiedziałam, czy powinnam to mówić,
ale wykorzystam tę szansę.
To dwudziesta rocznica.
Takie okazje się nie powtarzają.
Po prostu
są dwie osoby,
którym chcę podziękować.
Chcę podziękować mamie i tacie,
dzięki którym jestem na świecie, to oni mnie wychowali.
W pierwszej kolejności, oczywiście, jako człowieka.
Jeśli rodzice nie opiekują się tobą, gdy jesteś dzieckiem,
nigdy nie zostaniesz dorosłym.
Tak to jest.
Ale też jako piosenkarkę, muzyka.
Gdyby moja matka tak bardzo nie kochała muzyki,
to mój talent...
Wierzyła we mnie od maleńkości, mówiła, jaka jestem wspaniała.
Nie byłam osobą,
która potrafi stanąć przed ludźmi.
Chociaż kochałam muzykę,
nie wybrałabym pewnie takiej kariery.
Więc...
I...
Świetnym połączeniem było to, że mój ojciec był moim menadżerem.
Nikt inny nie potraktowałby poważnie
piętnastoletniej dziewczynki z nastawieniem:
„Nie chcę omijać lekcji,
więc nie będę zajmowała się promocją”.
„O czym ty mówisz?”
Inne agencje nie dałyby mi szansy.
Praca z członkiem rodziny jest dziwna.
Ma to swoje dobre i złe strony.
Często się z ojcem widuję, ale nie mówię tego osobiście.
Za bardzo się wstydzę,
ale skorzystam z tej luksusowej szansy, żeby podziękować.
Dwudziesta rocznica.
Dziękuję, że mogłam tak daleko zajść.
Dwadzieścia lat.
To tyle.
Powiedziałam to!
Poza tym
żeby dostać bilety na koncert,
trzeba przejść przez długi proces.
Wysłać swoje zdjęcia i dopełnić innych formalności,
dostać aprobatę i tak dalej.
Natrudziliście się.
Długo na ten dzień czekaliście.
A dzisiaj dotrzymaliście słowa i się pojawiliście.
Dziękuję wam za to.
Uczyniliście ten dzień wyjątkowym. Dziękuję.
To ostatni występ na trasie, za dużo gadam.
Niektórzy z was mają pociąg powrotny.
Więc przejdę do
ostatniej piosenki. Tak, ostatniej.
Najlepsze urodziny w moim życiu!
Tak?
Więc...
Ostatnia piosenka.
Po raz pierwszy od dawna
byłam rano nieco zmęczona, bo to ostatni dzień trasy.
Nie jestem pewna,
czy miałam tyle energii, ile się spodziewaliście.
Ale czułam
wasze olbrzymie wsparcie.
W tę ostatnią piosenkę
włożę dla was całą pozostałą siłę,
więc nie musicie nawet pomagać.
Lecimy. Ostatnia piosenka!
Napisy: Maciej Jackowski