Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Merhaba, millet!
Sizi bunca yıl beklettiğim için üzgünüm.
Haydi başlayalım!
Bugün son gün. Hazır mısınız?
İyi akşamlar.
Bugün için ülkenin çeşitli yerlerinden
buraya geldiğiniz için teşekkürler.
Bugün...
...ilk kez sahneye çıkışımın 20'nci yıl dönümü.
Şu an biraz utandım.
Böyle bir günü
bu şekilde geçirmek...
Açıkçası pek kutlama yapma hâlinde değilim,
anlarsınız ya.
İnsanlar alkışlıyor...
Bana,
bir partinin yıldızı olmak, çok garip hissettiriyor.
Ama şu anda, öylece kabul edeceğim
ve mutlu olacağım.
Günü böyle geçirdiğim için çok memnunum. Teşekkürler!
Daha başlangıçta beni ağlatmayın.
Konserin sonuna kadar kendimi tutacaktım.
Makyajım akıyor.
Evet, şey,
bunu dün de söylemiştim
ama bu mekân, okul konferans salonu gibi
çünkü herkes
oturuyor.
Çok otoriter bir okul müdürü değilim.
Başlamadan önce...
Akıllı telefon kullanan kişiler,
lütfen diğer insanları rahatsız etmediğinizden emin olun.
Ekran parlaklığını olabildiğince azaltıp, flaşları kapatalım,
ayrıca telefonlarınızı çok kaldırırsanız başkalarının görüşünü engellersiniz,
bu yüzden mümkün olduğunca aşağıda tutun.
İş birliğiniz için teşekkürler.
-Öyleyse... -Olur.
Şu an birazcık müdüre benzedim, değil mi?
-Değil mi? -Müdür!
"Müdür" mü? Yeni bir lakap bu.
Daha önce "Abla" demişlerdi ama "Müdür" ilk oldu.
Evet, hepsi bu kadar.
Zemin geniş ve düz olduğundan,
çok arkadaki insanlara
mesafe daha da uzak gelebilir
ancak ben her şeyi görebiliyorum, ellerinizi havaya kaldırmanızı görüyorum
hatta söylediğinizi bile duyabiliyorum.
O zaman, haydi hep birlikte keyfini çıkaralım.
Tamamdır, yani, durum bu.
Teşekkürler.
Teşekkür ederim!
Bugün...
Kaçınız bugün
tek başına geldi?
En önde oldukça fazla var.
Tek başına mı geldin?
Bir süre tereddüt ettikten sonra ilk ayağa kalkan sendin.
Teşekkürler. Sana teşekkür etmek biraz garip olacak
ama ilk seni gördüm.
Evet, aslında hepinizi oldukça iyi görebiliyorum.
Kontak lens kullanıyorum.
Görme duyum çok kötü
ama iyi görebiliyorum.
Bugün buraya gelen sizleri görebiliyorum.
Biliyorsunuz,
çok sık konser vermiyorum.
Ve
bu turne sırasında
bu şekilde konserler vermenin önemini öğrendim.
Çünkü diğer türlü
yüzlerinizi göremiyorum.
O yüzden
eve gitmeden önce yüzlerinizi hafızama kazıyacağım.
Bana yüzlerinizi gösterin, olur mu?
Sanırım durmadan videoya çeken fazla kişi yok.
Dün ve bugün fark ettim ki
çok az insan akıllı telefonlarını
yüzlerinin önüne kaldırıyor.
Bu beni çok mutlu etti.
Yani...
Fotoğraf ve video çekemezsiniz demek değil bu...
Anlatmak istediğim şey, yüzlerinizi görebildiğim zaman
mutlu olduğum.
Yalnız gelmiş kişiler, boş verin ve keyfini çıkarın.
Sizi izliyorum.
Yani... Onun gibi bir şey.
Bugün benim doğum günüm!
Ne? Doğum günün mü?
Doğum günün kutlu olsun!
Teşekkür ederim!
Rica ederim.
Ne cesur biri ama.
Pekâlâ,
bugün sanırım özel bir gün.
Sadece doğum günleri değil,
aynı zamanda yıl dönümleri için
ve belki de bazılarınız çocuğunu ilk defa evde tek başına bıraktı...
Sanırım herkesin
bugünü özel kılmak için bir nedeni var.
Hem iyi hem de kötü.
Öyleyse bunu bir yıl sonu partisi gibi düşünelim.
Yılın o dönemindeyiz.
Bazılarınız yeni bir yıl geliyor diye korkuyor bile olabilir.
Evet, o zaman,
bırakalım da
sonuna kadar bu şekilde gitmeye devam etsin.
Teşekkürler.
Sizlere tanıtmak istiyorum,
dansçı Fukiko Takase!
"Forevermore" single'ımın video klibinde
bir anda çağdaş dans yapmam gerekmişti.
Kendisi benim koreografımdı, sonrasında da sevdiğim bir arkadaşım oldu.
Turneye katıldığın için teşekkürler.
Onun için bir alkış daha alalım.
İşte bu kadar inanılmazsın.
Tamam, onunla birlikte bir performans daha sergilemek istiyoruz.
Haydi bakalım!
-Seninle konuştuğumda, -Evet.
yani, her nedense
-sakin görünüyorum -Anlıyorum.
hatta rahat biri gibi
ama bence bu normal.
-"Normal." -Kendimi çok zorlamıyorum,
rahat bir şekilde
konuştuğumu söyleyebilirim.
Sevindim.
Seninle tekrar sohbet edebildiğime çok memnun oldum.
"ÇARESİZLİKTEKİ MİZAH"
Bu turnenin
-teması... -Evet.
Karanlıkta Kahkaha,
Vladimir Nabokov'un ünlü bir romanının ismi.
-İçeriğiyle bir ilişkisi yok. -Peki.
Basitçe söylemek gerekirse,
umut ve çaresizlik temaları
aynı anda aklıma geldi.
Stand up komedisi izlemeyi severim
ve Tig Notaro adında Amerikalı bir komedyenin şovuna denk geldim,
-gerçekten çok iyiydi. -Evet.
Başka şovlarını da izledim,
sonradan öğrendiğime göre göğüs kanseri olmuş
ve annesi ölmüş.
Hayattaki en korkunç şeylerden bazılarını,
hastalığı ve bir yakınını kaybetmeyi aynı anda yaşamış.
Bu çaresizlikte bile gösterilerine devam ediyormuş,
bir stand up komedyeni olarak bunu yapmak zorundaymış.
Ama bu şartlar altında nasıl devam edebilir ki?
Hayatta kalıp kalmayacağını bile bilmiyormuş.
Nasıl komedi yapabilir? Olamaz yani.
Bu yüzden birisinden fikir vermesini istemiş.
Cevap şu olmuş, "O zaman bundan çıkar sağlamalısın."
Sahneye çıkmış ve şöyle demiş,
"Merhaba, iyi akşamlar. Hoş geldiniz, millet.
Ben...
Kanserim. Bana kanser tanısı kondu."
Yani ilk başlarda, izleyiciler...
Şaşırmışlardır.
Seyirciler başta gülüyormuş. "Ne? Gerçekten mi?"
Sonra atmosfer değişmiş.
Doğruyu söylüyormuş
ama bir şekilde insanlar bunu şaka sanmış.
Bilirsin,
ne de olsa, mizah denen şey bu.
Komedi çok sembolik bir şey.
Mizah yeteneğiniz
-varsa -Evet.
duygu durumunuzu istediğinizde değiştirebilirsiniz,
çaresizlik içinde olmanızın bir önemi yok.
Bakış açınızı, düşünce tarzınızı değiştirebilirsiniz.
Doğru.
Çaresizlik ve kahkaha kısmen yakınlar.
-Evet. -Bana göre
çaresizlik, kahkahanın
tam anlamıyla zıddı
ancak çaresizliğin sonunda oluşan
bir kahkahanın da olabileceğini görüyorum,
hayata işte oradan geri dönersin.
Şarkı sözlerinde bir ışığa
ya da umuda yer verdiğinde,
sadece ışık veya umut hakkında
şarkı söylemiş olmuyorsun.
Onlar aynı zamanda çaresizlikten ya da acı gerçeklerden
yeniden doğmuş olan ışık ve umut.
Yani birisi umudu saf güçle ifade etmeye
çalıştığı zaman...
Güç!
Bunu yapabilmelerine hayranım
fakat şunu da düşünüyorum,
"Keşke o kadar güçlü olabilseydim
ama öyle bir güce sahip olduğumu sanmıyorum."
Ama umut
ya da ışık olarak tasvir ettiğin bu şeyler
gerçekten çok hoş.
Yani bana göre,
tema
iyi kötü anlaşılabiliyor.
Yani, Laughter in the Dark...
Bu tabiri daha önce hiç kullanmamıştım ama benim hayatıma da biraz uyuyor.
Sahne adımı Matayoshi: Laughter in the Dark
yapabilirim.
Pekâlâ, bu senin turne teman...
Evet, yapmalısın.
...ama ben de sahne ismim yapabilirim.
-Matayoshi: Laughter in the Dark. -Çok ateşli.
Seni komedyen yapan neydi?
Şey...
Babam Okinawa'lı.
Çocukken
yazları oraya giderdik.
Geceleri her zaman
aile üyeleri ve komşular toplanırdı.
Ne zaman birisi sanshin çalmaya başlasa
herkes şarkı söylemeye başlardı.
Babam içtiğinde neşeli olurdu,
hep ön tarafa gider ve dans ederdi.
Sonra millet gülmekten kırılırdı.
O zamanlar utangaç bir çocuktum ve şöyle düşünürdüm,
"Vay be, babam herkesi ne kadar güldürüyor.
İnanılmaz biri."
Ve
bir seferinde
birisi bana dedi ki,
"Baban öyle çok dans ediyor ki insanları güldürüyor.
Sen de ona katılmalısın."
İnsanların önünde hiç o şekilde bir şey yapmamıştım.
O yüzden korkmuştum.
Babamın yarattığı o güzel havayı
bozmak istemiyordum.
İlk defa
cesur bir hamle yaptım.
Sonra, herkesi babamdan beş kat fazla kahkahaya boğdum
çünkü ortada beceriksizce dans eden bir çocuk vardı.
-Anladım. -Birdenbire harika bir reaksiyon aldım
ve bu çok iyi hissettirdi.
Yani ilk defa, nasıl anlatabilirim...
O anda
güvenli bölgemden çıktım ve dış dünyaya adım attım.
Güvenli bölgenden çıkıyorsun.
-Anladım. -Evet.
İnsanları o kadar mutlu görmek
harika hissettirmişti.
Tek başıma
mutfağa gittim
ve arpa çayıyla başarmışlık hissimin tadını çıkarıyordum.
Sonra babam yanıma geldi.
Beni öveceğini düşünürken şöyle dedi,
"Hey, kendini fazla kaptırma."
Kıskanmıştı.
Onun gibi bir şey. Çocuklaşmıştı.
-Çünkü daha fazla reaksiyon almışsın. -Evet.
-Öyle demişti yani -Anladım.
ama bunları yapmak
ve insanları güldürmüş olmak
yine de harika hissettiriyordu.
Epey sonra şunu öğrendim,
"gülmek" anlamındaki "warau" kelimesinin, "yarılmak" anlamındaki "waru"dan
geldiğini ileri süren bir teori var.
-"Waru" mu? -Yarılmak anlamındaki "waru".
Anladım.
"Warau" kelimesinin kökeninin bu olduğu söyleniyor,
niye öyle dendiğini anlayabiliyorum.
Çoğu zaman
kendimi karanlık, ince bir zar içinde
kapatılmış gibi hissediyorum.
Ama insanları
güldürdüğüm zaman,
televizyonda ya da sinemada mesela,
bu zardan
dışarıya çıkabiliyorum.
Basit bir şekilde ifade edecek olursam,
günlük hayatımın bütün tatsızlığını yok ediyor.
Bu...
Bahsettiğin böyle bir şey, değil mi?
Kahkaha böyle, değil mi?
Doğru.
Bir bakıma şaşırtmak gibi.
Şu an olduğu gibi, olağanlığı aniden dağıtabiliyordum.
-Evet. -Bu tam anlamıyla
bahsettiğim şeydi.
Affedersin, lavaboya gidebilir miyim?
-Tabii ki. Git. -Bir saniyeliğine izin istiyorum.
Ufak bir ara vereceğiz. Devam et.
Çekimi durdurun. Lütfen ona eşlik edin.
Hâlâ geri dönmedi mi?
Ona bakması için birini yolladım
ama sanırım morali biraz...
Öyle mi?
Ne oldu ki?
Günlük hayatımın bütün tatsızlığını yok ediyor.
Bu...
-Kayda girin. -Tamam. Kayıttayız.
Bay Matayoshi.
Ne oldu?
Çok acımasızcaydı.
Çok üzgünüm.
Bahsettiğinizin öyle bir şey olduğunu sandım.
Şey, öyleydi.
"Kahkaha tatsızlığı yok eder." dedim,
siz de olağanlığı ve akışı gerçekten yok ettiniz.
O zaman neden gülmediniz?
Birisi cam şişeyle vurunca acıtıyor da ondan.
Sen olsan gülebilir miydin?
Ciddi bir şekilde konuşuyordum ve şişeyi öylece vurdun.
Çok utandırıcı.
-Bunda komik olan ne? -Kusura bakma.
Sadece konuşuyorduk, nasıl bu noktaya geldik, anlamadım.
Doğru.
Ne yapıyorum ki?
Çocuk gibi kendimi buraya kilitledim.
Hayır, hiç de değil. Gerçekten çok acımasızdım.
Çok özür dilerim.
Yani, ciddiyim.
Ama belki de
bu
çaresizliğin içindeki mizahın bir biçimidir.
Şey, burası konuşmak için doğru yer değil,
hadi geri dönelim...
Anlattığın şey buydu, değil mi?
Hayır mı?
Sorun ne?
Bu değil.
Değil mi?
Kesinlikle değil.
Sen hiç
birinin diğerinin kafasına şişeyle vurduğu bir sohbet gördün mü?
Yapman ve yapmaman gereken şeyler vardır.
Tuvalete geldin
ve özür diledin ama elinde hâlâ şişe var, öyle mi?
Fırsatını bulduğunda yeniden kafama vurmayı planlıyordun.
Bekle bir dakika,
diğer elinde bir şey mi var senin?
Hayır, bir şey yok.
Şimdi,
-sakin ol ve beni dinle. -Tamam.
Kahkaha, aslında...
Bunun gibi, değil mi?
Şişen yoktu.
Ne tür bir düzen bu?
Düzen mi?
Düzen... Bu değil!
Ne tür bir düzen bu?
Bu kadar korkutucu biri olduğunu bilmiyordum.
Hey!
Üç defa kafasına şişe yiyen benim!
Hey!
Neler oluyor?
Hiçbir fikrim yok.
Beni mi bekliyordu?
Bayan Utada.
Onu kızdırdım.
İşte çaresizlik bu.
KAMINARIMON KAPISI
Ama bana birçok kez vurdu.
Bay Matayoshi!
Bayan Utada, çok özür dilerim.
Benimle yarın tekrar söyleşi yapar mısınız?
Beni affediyor musunuz?
Çok özür dilerim.
Teşekkür ederim.
Yani çaresizlikteki mizah.
Evet.
Aklıma gelmişken, bir sorum olacak.
"First Love" şarkısının sözleri gerçek hayat hikâyenize mi dayanıyor?
Ben...
Hep bunu sormak istemişimdir.
Doğal olarak, merak ediyorum.
Cevabını bugün alırım
diye umuyorum.
"First Love" çıktığında 16 yaşındaydım.
Piyasaya çıkmasına kısa süre kalana kadar bir erkek arkadaşım vardı
ve arkadaşlarım şöyle diyordu,
"Hey, bu şarkı onun hakkında, değil mi?" Bu beni biraz rahatsız ediyordu.
"Hayır, bu öyle bir şey değil,
şarkının sözleri şiirsel.
Yani onlar benim günlüğüm falan değil.
Her şey benim kişisel deneyimlerimle ilgili değil."
Ama ne arkadaşlarım ne de dünya bunu anlamış gibi görünmüyor. Yani...
-Kusura bakma, çok şey istedim. -Hayır.
Tamamen amatör
bir oyuncuyla çalışmak zorunda kaldın.
Ama şişe olayında
potansiyelinin hepsini ortaya koydun.
EVDE DENEMEYİN! ŞEKERDEN YAPILMA ŞİŞE KULLANILMIŞTIR.
Çok iyi geliyordu da ondan.
MÜZİK: "OZORA DE DAKISHIMETE"
Bir dahaki turnemde yine birlikte bir şeyler yapalım.
Başıma vurman için her zaman uğrayacağım.
Devamını getirelim.
Arka arkaya çekimi fazla kullanıyorlar.
SON
Teşekkür ederim!
20'nci yıl dönümü
konusuna geri dönüyorum.
Bu inanılmaz. Tam 20 yıl.
Dün seyircilere şey dedim...
"Bu 20'nci yıl dönümüm.
Yani 19 yıl olmuş
ve sanırım 20'nci yıla giriyorum."
Aslında, 20'nci yıl dönümüm bugün.
Tuhaf bir his. 20 yıl.
Yerine göre değişir
ama birçok ülkede gençlik çağı
20 yaş civarında başlar.
Japonya'da da bu şekilde.
Dün geç bir saatte televizyonu açtım,
uzun zaman sonra ilk kez televizyon izlemeye karar verdim, açtım
ve Ise Tapınağında
her 20 senede bir
yeni bir tapınak
inşa edildiğini öğrendim.
Eskisinin tam bitişiğine
yenisini yapıyorlar
ve tanrı taşınıyor.
Geç bir saatteydi, o yüzden izlediğinizi sanmıyorum
ama "Vay, 20 yıl." diye düşündüm.
Bu günlerde
konser saatinde enerjim en yüksek olacak şekilde
yatıp kalkıyorum.
Sabah beş civarında yatıyorum.
Sanırım o saatler gerçekten geç.
Bunları size neden anlatıyorum ki?
Evet, 20 yıl.
20 yıl tuhaf bir kilometre taşı.
Gerçekten
hissediyorum bunu.
Ve biliyorsunuz,
bu noktaya kadar geldim diye
rahatlamamalıyım
ama en azından buna hayret etmeye
hakkım var.
Bu 20 yıllık sürede
uzun bir ara vardı
ama o kadar zaman boyunca insanların verdiği desteğe inanasım gelmiyor.
Beni daha önce destekleyenler
bana sürekli
destek oldular
ve belki böylelikle
daha da yakınlaştık.
Onların
büyük desteğini hissedebiliyorum.
Nasıl anlatabilirim ki...
Beni bekleyen herkese
"Teşekkür ederim." demek istiyorum.
Ve ayrıca yaptığım müziği
dinleyen yeni insanların da olması
beni
çok mutlu ediyor.
Tüm ekibime de bu süreçte
beni destekledikleri ve her şeyin yolunda olduğunu söyledikleri için minnettarım.
Bu süre içerisinde birçok şey oldu
ve bazı zamanlarda bir daha sahneye çıkamayabileceğimi bile düşündüm.
Fakat bugün buradayım, 20'nci yıl dönümümde
günümü böyle geçiriyorum.
Bu şekilde hissedeceğimi hiç düşünmemiştim
ama şu anda çok mutluyum.
Teşekkür ederim.
O zaman,
sıradaki şarkıya
geçiyorum.
Haydi bakalım!
Teşekkür ederim!
Bugün turnenin son günü.
Tuhaf.
Ben...
Bu konuşmadan sonra bir şey söyleyecektim ama ne diyecektim?
"First Love" ve "Hatsukoi"yi söyledim ve ne diyeceğimi unuttum.
Şey...
Pekâlâ. Söyleyeceğim,
eğer hatırlarsam.
Biraz su alayım.
Ne içiyorsun?
Suntory "Minami Alplerinden Doğal Kaynak Suyu."
Öyleyse...
Sıradaki, son şarkımız.
Kendimi biraz ateşleyeceğim.
Ah, doğru ya.
Sonraki şarkıyla ilgili bir ipucu vereyim. İçtiğim şeyle ilgili.
Yani, millet...
Kendimi gerçekten iyi hissetmemi sağlayan
uzun zaman sonra yazdığım ilk şarkıydı.
O yüzden, istediğiniz gibi eşlik etmeye çekinmeyin.
Öyleyse...
Başlayalım mı?
Tamam, haydi bakalım!
Beni dinlemeye geldiğiniz için teşekkürler!
Söyleyeceğim şarkılar daha bitmedi.
Ama öncesinde, grubumu tanıtmak istiyorum.
Klavye ve perküsyonda...
Aslında onu gitar için düşünmüştüm ama her şeye yeteneği var!
Henry Bowers-Broadbent.
Ve şimdi...
Davulda, Earl Harvin!
Earl Harvin!
Ve gitarda, Ben Parker!
Ben Parker!
Piyano, klavye ve Rhodes piyanoda, Vincent Taurelle.
Vincent Taurelle!
Ve basta, grup liderimiz Jodi Milliner!
Jodi Milliner!
Bu ışık saçan bölüm de Udai Shika Strings!
Ve vokalde, Hikaru Utada!
Teşekkürler!
Teşekkür ederim!
Bugün bu şarkının çıkış günüydü.
Peki.
Yani 20 yıl önce bugün, bu şarkı, "Automatic" resmî olarak çıkmıştı.
Şarkıyı söylemeden önce bunu düşünmeliydim.
Bunu şu an fark ettim. Tamam.
Evet. İnanılmaz.
Satın aldığım ilk CD oydu!
Gerçekten mi? Satın aldığın ilk CD miydi?
Utanıyorum biraz. Çok teşekkür ederim.
-Tebrikler! -Tebrikler!
-Sağ olun.
Teşekkürler.
Sağ olun.
Bildiğiniz gibi, bu şarkı çıktığında
15 yaşındaydım.
Okuldan sonra
arkadaşımla birlikte
bir CD mağazasına gitmiştim ve albümleri raflarda görünce
"Gerçekten çıkmış." demiştim.
Arkadaşım albümü dinleme kabininde denemişti
ve bana düşüncesini fiyakalı bir şekilde söylemişti.
Çok güzel hatıralar ama şu an biraz tuhaf geliyor.
Ve nostaljik.
Fakat bildiğiniz gibi, şarkı bir numara olamadı.
İki format hâlinde piyasaya sürülmüştü, bu da satışları böldü
ayrıca "Dango San-Kyodai" çok sağlamdı.
Uzun süre bir numarada kaldı. "Dango San-Kyodai."
Dürüst olmak gerekirse çok sinir bozucuydu.
Ama sosyal bir fenomendi.
Herkes "Dango San-Kyodai"yi söylüyordu,
bense nedenini merak ederek onları seyrediyordum.
Annemin şarkısı 30 hafta gibi bir süre 1 numarada kaldı.
Hatırlıyorum da
buna hakikaten hayran kalmıştım.
Teşekkür ederim, gerçekten.
Şey...
Bu arada,
kısa filmi beğendiniz mi?
Arka taraftan çok fazla kahkaha duydum.
Ona çok kısa bir süre içinde sordum,
o ise iki gününü ayırma nezaketini gösterip
o yönümü ortaya çıkaracak bir senaryo yazmak için elinden geleni yaptı.
Bay Matayoshi için bir alkış alalım.
Ve sahnede olmasalar da
bu turneyi düzenlememize katkıda bulunan çok sayıda insan var.
Kaç unvan olduğunu, daha doğrusu
kaç rol olduğunu sayamıyorum bile.
Şey gibi, "Ne, bu elle mi yapıldı?"
Bu gösteriyi sahnelememiz için
insanlar çok fazla şey yaptılar.
Birazından bahsedecek olursam...
Ses ekibi, arkadaki ya da yanlardaki insanların
nerede oturduklarının önemi olmadan
beni yüksek sesle ve net bir şekilde
duyabilmelerini sağlamak için çok sıkı bir şekilde çalıştılar.
Işık ekibi, mümkün olan en iyi gösteriyi sunabilmemiz için çalıştı.
Enstrümanların teknik işlerini yapanlar, dumanı oluşturan ekip,
saç ve makyaj, kostüm ekibindeki insanlar çok sıkı ve geç saatlere kadar çalıştılar.
Monitör ekibi,
mekân ekibi ve güvenlik ekibi...
Ve bu kocaman seti parçalara ayıran, toplayan
ve bizimle beraber bir çok yere taşıyan insanlar.
Gösterinin bitiminden sonra saat ikiye kadar çalışmak zorundalar.
Bizi duyduklarına eminim,
o yüzden onlar için yürekten bir alkış lütfen!
Bir de...
Şey diyeceğim.
Bunu bugün söylemeli miyim, emin değilim
ama her neyse, bu fırsatı değerlendireyim.
Bugün 20'nci yıl dönümüm.
Böyle fırsatlar sık gelmez insanın önüne.
Şöyle ki
teşekkür etmek
istediğim
iki kişi var.
Anneme ve babama,
beni bu dünyaya getiren ve büyüten iki insana
teşekkürlerimi iletmek istiyorum.
Öncelikle, bir insan olarak tabii.
Yani eğer siz bebekken ebeveynleriniz sizinle ilgilenmemiş olsa
yetişkin olamazsınız.
İşte böyle.
Aynı zamanda bir şarkıcı ve müzisyen olarak da.
Annemin müziğe karşı bu şekilde bir tutkusu
ve benim yeteneğim olmasaydı...
Daha küçükken, bana inanıyordu ve herkese ne kadar inanılmaz olduğumu anlatıyordu.
Ben
başkalarının önüne kolayca çıkabilen insanlardan değildim.
Bu nedenle müziğe âşık olmama rağmen,
muhtemelen meslek olarak seçmezdim.
Yani...
Ve...
Menajerimin babam olması da bunu çok iyi tamamladı.
Sanırım beni başkası kabul etmezdi,
tavırları şu şekilde olan
15 yaşındaki bir kız.
"Okulu asmak istemiyorum,
o yüzden çok az reklam etkinliği düzenleyin."
"Ne diyorsun sen be?" diyebilirdi.
Diğer ajanslar beni denemeyebilirdi.
Aileden biriyle çalışmak biraz garip.
Hem iyi
hem de kötü yanları var.
Babamı çok sık görüyorum ama ona bunu şahsen söyleyemiyorum.
Bunları bizzat konuşmak için biraz utangaç biriyim
ama bu güzel fırsatı kullanıp teşekkür etmek istiyorum.
20'nci yıl dönümü.
Beni buralara kadar getirdiğiniz için teşekkür ederim.
20 yıl.
Hepsi bu.
Söyledim!
Ayrıca,
bu gösteriye bilet alabilmek için yorucu bir başvuru sürecinden
geçmeniz gerekti.
Fotoğrafınızı göndermeniz ve bir sürü şey
yapmanız gerekti,
onaylanmayanlar oldu, vesaire.
Bütün bu sıkıntıları çektiniz.
Ve bugün için uzun zaman beklediniz.
Bugün sözünüzü tuttunuz ve buraya geldiniz.
Hepinize çok teşekkür ediyorum.
Günümü özel kıldınız. Sağ olun.
Evet, turnenin son konserindeyiz ve çok fazla konuştum.
Aranızda evine trenle gidecek olanlar vardır.
Öyleyse
son
şarkıyla
bitiriyorum.
Evet, son şarkı.
Hayatımın en iyi doğum günüydü!
Öyle mi?
O zaman...
İşte son şarkı.
Açıkçası, uzun zaman sonra ilk kez,
bu sabah biraz yorgundum çünkü turnenin son günüydü.
Beklediğiniz kadar
enerji saçabildim mi, emin değilim.
Ama bugün
desteğinizi çok fazla hissediyorum.
Bu son şarkımda,
kalan bütün gücümü kullanacağım,
yardım etmeniz bile gerekmeyecek.
O zaman, haydi başlayalım. İşte son şarkı!
Alt yazı çevirmeni: Kemal Sürmeli