Downloaded from YTS.MX
NETFLIX MEMPERSEMBAHKAN
Official YIFY movies site: YTS.MX
Selamat pagi.
Lebih baik awak rendahkan suhu.
Terima kasih.
Baunya sedap.
Kita meraikan sesuatukah?
Bodohnya. Kita berjaga untuk mayat.
- Apa? - Berjaga untuk mayat.
Kita dah lama tak berjumpa Ken,
jadi saya pergi periksa khemah dia, tapi dia dah kaku.
An-chan, dia ajar awak banyak benda semasa awak sampai sini dulu, bukan?
Ya.
Jadi di mana Ken sekarang?
Mereka dah alihkan dia.
Awak patut kata, "Mereka bawa dia pergi."
Dia bukan objek.
Nah. Kamu boleh ambil ini.
- Sake berkabung! - Jumpa lagi.
An-chan, nak minum?
Hei! Jangan buang masa.
Kawannya baru mati,
tapi dia tak rasa apa-apa?
Dia dah lama tinggal di sana.
Nampaknya dia tak ingat apa-apa.
Adakah itu amnesia?
Siapa tahu?
Dia nampak baik, tapi ada sesuatu yang tak kena.
Boleh awak bau?
Terima kasih.
Boleh tandatangan di sini?
SUSUMU NAKOSHI
Tolonglah buka pintu.
Saya bukan orang pelik.
Siapa awak?
Sejuk di luar ini. Boleh benarkan saya masuk?
Saya tak tumpangkan orang asing.
Awak gelandangan, bukan?
Awak tak ada rumah atau kerja.
Maaf. Kalau saya menyinggung awak, maaf.
Terus terang,
ada kerja tertentu yang saya nak awak buat.
Bagaimana dengan 700,000 yen?
Maaf, saya dah ada duit.
Hei.
Hei. Apa awak buat?
Ia eksperimen penyelidikan manusia yang mudah.
Ia dipanggil "trepanasi".
Saya akan buat lubang kecil dalam tengkorak awak di sini.
Pergi.
Tak, saya tahu menebuk lubang pada tengkorak itu menakutkan,
tapi ia langsung tak menyakitkan.
- Pergi saja. - Sejujurnya,
macam tebuk gigi saja.
Lubang kecil saja. Otak awak takkan terjejas.
Itu saja.
Awak pernah dengar, bukan?
Manusia hanya gunakan 10 peratus otak mereka.
Kalau kita boleh guna 90 peratus lagi, apa akan berlaku?
Intuisi yang lebih tajam boleh dihasilkan,
deria keenam boleh dikejutkan
atau memori boleh dikembalikan.
Kalau begitu, tebuklah tengkorak sendiri.
Awak boleh cuba sendiri.
Lagipun, ia cuma lubang kecil, bukan?
Tak mungkin.
Bunyinya menakutkan!
Berhambus. Cari orang lain. Ramai orang perlukan duit.
Awak yang kena buat!
Taman ini tempat orang gelandangan berkumpul
dan hotel mewah itu tempat orang biasa pergi.
Saya mahu awak, orang yang betul-betul di tengah-tengah!
Dengar sini, saya cuma ambil cuti untuk rasa jadi gelandangan.
Awak boleh kata…
Saya cuba cari "diri sendiri."
Cari orang lain.
Setiap kali awak berbohong, sebelah kiri mulut awak naik.
Awak tak boleh menangis, bukan?
Malah awak tak boleh rasa sedih.
Awak terdesak nak rasa sesuatu.
Betul?
Betul, bukan?
Mesti awak bosan.
Tak, bukan begitu.
Kebanyakan orang akan marah kalau ada orang cakap begitu.
Nakoshi.
Awak pernah rasa bernyawa?
Awak…
Macam mana awak tahu nama saya?
Awak tak ingat, bukan?
Saya akan kembali.
Hei! Ini teruk!
Hei!
An-chan dengan kereta!
Hei!
An-chan dengan kereta!
- An-chan? - Apa yang berlaku?
Kereta awak!
Cepat!
HARI PERTAMA
Mereka kenakan awak?
SYARIKAT TUNDA SHINJUKU
Mereka terpaksa ambil kereta awak, bukan?
Ada pakaian dan barang awak dalam kereta itu, bukan?
Pasti banyak yang awak kena bayar kepada trak tunda itu.
Tapi An-chan, awak ada banyak duit, bukan?
Hei. Awak ada duit, bukan?
Hei. Awak okey?
Saya tak pernah lihat dia begitu sebelum ini.
Satu-satunya tempat yang awak boleh kembali dah tiada.
Awak mahu tinggal di sana selamanya?
Jadi awak orangnya…
Awak hidup untuk apa?
Bagaimana saya nak tahu?
Akhirnya awak nampak jengkel.
Tujuh hari.
Saya akan beri awak sebab untuk hidup.
Bilik yang menakutkan.
Trepanasi ialah prosedur pembedahan yang telah dilakukan sejak Zaman Neolitik.
Sekarang, kumpulan bernama ITAG di Belanda mahu mempromosikannya.
Ada orang yang tebuk lubang pada kepala sendiri.
Sakit mental.
Jadi, siapa awak?
Saya Ito Manabu. Saya pelatih perubatan.
Ayah saya uruskan hospital ini. Jadi saya anak bos.
Anak bos?
Macam mana kalau ibu bapa awak tahu?
Saya cuma nak belajar tentang manusia.
Boleh saya tanya?
Ya.
Berapa banyak yang awak ingat tentang diri awak?
Siapa tahu?
Tak minat dengan diri sendiri?
Ia tak penting lagi.
Saya di tengah-tengah Shinjuku, tapi tiada siapa cari saya.
Apa nilai hidup seorang lelaki begitu?
"Lelaki begitu." Sebab itulah saya berminat dengan awak.
Apabila manusia dilahirkan, ada jurang pada tengkorak,
maksudnya ada ruang kosong.
Tapi selepas setahun setengah, lubang itu tertutup
dan tengkorak mula menekan otak.
Oleh itu, jika lubang ditebuk di tengkorak dan memperbaiki peredaran darah,
ia akan mengaktifkan otak sekali lagi, seperti ketika lahir.
Ia akan hasilkan kebolehan yang tak pernah digunakan sebelum ini.
Itulah prinsip mudah di sebalik trepanasi.
Jangan risau.
Sejujurnya, saya lebih baik daripada kebanyakan doktor di sini.
Pastikan awak tak bergerak semasa saya menggerudi lubang.
Pasti teruk kalau meninges awak terkoyak.
Jika itu berlaku, saya tak peduli.
Walaupun saya dalam keadaan vegetatif,
tiada bezanya daripada keadaan sekarang.
Anestetik itu berkesan?
Ya.
Aduh…
JOM MAKAN MALAM BERSAMA, ITO
HARI KEDUA
Eksperimen itu dibuat selama tujuh hari. Saya akan bayar 300,000 yen lebih awal.
Selebihnya dapat apabila kerja siap.
Saya dah kata saya dah ada duit.
Jadi? Apa yang awak cuba buat?
Bukankah awak patut tanya sebelum saya tebuk lubang?
Nah.
Eksperimen ESP,
pemeriksaan deria enam, eksperimen telekinesis…
Apa semua ini? Saya sangka ini eksperimen perubatan.
Saya berterus terang.
Saya tak percayakan roh, kuasa dan ilmu ghaib.
Semuanya boleh dijelaskan oleh otak.
Sebab itu saya nak guna eksperimen ini untuk hapuskan semua keraguan saya
dan dengan bangga menafikan ia wujud.
Nafikan apa?
Dunia di depan saya ini.
Maafkan saya. Ini udang cili.
- Terima kasih untuk makanan ini. - Terima kasih.
Jadi mari mulakan dengan permainan mudah.
Apa?
Ini kad dengan lima simbol.
Teka kad yang ada simbol bintang.
Baiklah.
Nakoshi.
Apa?
Guna sebelah kiri.
- Bukan itu maksud saya. - Apa?
Saya nak awak cuba rasa dengan seluruh badan kiri awak.
Penglihatan, pendengaran, bau dan sentuhan.
Gunakan semua itu dari sebelah kiri badan awak untuk bayangkan kad itu.
Baiklah.
Jangan nak berlagak.
Hari ini cuma latihan. Kita akan tahu perkara sebenar esok.
Jadi? Empat kad lebih baik daripada biasa?
Ini untuk awak hubungi saya. Ia ada nombor saya.
Okey.
Satu lagi…
Hei.
Sesuai dengan awak.
Jumpa esok.
Ini pengumuman untuk semua pelawat Kabukicho.
Baru-baru ini, terdapat insiden penipuan di Kabukicho…
Aduh!
Apa itu?
Helo? Hari ini?
Sekarang?
Saya di Kabukicho sekarang.
Di mana awak?
Okey. Kalau begitu…
Kenapa dengan dia?
Ada lelaki pelik di sini…
Saya lebih memahami awak.
Betulkah?
Kalau begitu, biar saya dengar…
Apa yang berlaku?
Maaf!
- Hei! - Kenapa dengan awak?
- Maaf. - Awak berbau busuk.
Hei.
Bos…
Apa yang awak kenyit? Tak guna!
Tak, saya tak berniat untuk…
Awak…
Tak…
Bos, dia orang awam. Bagaimana jika dia ke balai polis?
Itu tak penting.
Jangan bergerak.
Apa kata saya potong jari kelengkeng awak…
Jangan…
Berapa orang dah kena?
Dia yang ke-77.
Sebentar.
Tak boleh.
Apa awak buat?
Itu jari awak sendiri!
Jangan buat!
Tunggu! Letak sabit itu. Okey?
Sabit?
Ya.
Hei, apa awak buat?
Tak, hentikan. Bertenang.
Jangan cederakan diri sendiri.
- Okey? - Awak tak guna!
Apa awak cakap?
Bos!
Apa yang berlaku?
Bos!
Berundur!
- Kenapa? - Bos…
Kenapa?
Saya kata, berundur!
Hei!
- Bos! - Apa awak buat?
Cepat! Mari kita pergi! Ayuh!
Awak percayakan saya?
Anggaplah saya percayakan awak.
Jangan mengarut.
Wah, ini sangat hebat.
Saya tak beritahu,
tapi kajian luar kata 36 peratus buat trepanasi rasa deria keenam.
Kerap berlaku pada orang yang tak rasa apa-apa!
- Apa lagi yang awak tak beritahu? - Hei, Nakoshi…
Saya pula?
Apa yang awak nampak?
Apa?
Saya tak nampak apa-apa.
Awak pasti?
Ya.
Awak kata awak percayakan saya, bukan?
Kenapa?
HARI KETIGA
Apabila nampak ini, semuanya masuk akal.
Apa itu?
Homunkulus.
Homunkulus?
Ya.
Pada dasarnya, ia manusia yang dicipta manusia dengan alkimia.
Tapi, seorang pakar bedah saraf bernama Penfield
menggunakan perkataan "homunkulus", merujuk pada manusia kecil dalam otak.
Tangan dan bibirnya besar.
Sejak kita dilahirkan,
kita guna tangan dan mulut untuk merasai sesuatu.
Seks adalah contoh yang baik.
Ini tak nampak macam raksasa yang saya nampak pun.
Contohnya, kita gunakan ungkapan "Dia kekurangan bahan", bukan?
Itu sesuai gambarkan lelaki ini.
Tak. Dia agak gemuk…
Apa yang penting ialah ini sumber tekanan mental seseorang.
Itulah masalahnya.
Mereka mungkin kekurangan bahan, tapi bukankah awak buat kesimpulan?
Itu satu tafsiran.
Saya rasa itu imej diri yang setiap individu ada.
Lagipun, homunkulus yang awak nampak bukan bentuk yang sama, bukan?
Jadi, memandangkan kita aktifkan otak awak dengan pembedahan,
awak dapat kebolehan untuk nampak sumber tekanan orang lain.
Dalam erti kata lain, trauma?
Ya, betul! Betul!
Trauma dicipta daripada emosi dan kenangan lama.
Itu yang awak boleh lihat.
Jadi kenapa ada orang nampak homunkulus, tapi yang lain tak boleh?
Itu yang kita perlu siasat.
Kita akan cipta hipotesis dan sahkannya. Eksperimen.
Adakah ini akan berakhir dalam seminggu?
Saya tak mahu habiskan seumur hidup melihat raksasa.
Awak tak menyeronokkan…
Awak alami sesuatu yang hebat sekarang!
Awak boleh lihat dalam hati orang.
Cemburunya saya.
Beginilah.
Mari kita keluar dan uji kebolehan baru awak.
- Mari. - Okey.
Ada tak di sini?
Saya nak balik.
Khabar angin kata tempat ini ada pelajar sekolah tinggi sebenar.
Ia seperti persembahan aneh moden.
Awak suka raksasa macam dia?
Apa?
Dah jumpa.
Dia raksasa pasir.
Pasir?
Maksud awak gadis itu?
Saya akan bercakap dengan dia.
Awak ada terfikir sesuatu?
Jika dia diperbuat daripada pasir kering, saya akan buat dia basah.
Awak cuma nak seks dengan pelajar sekolah.
Tak.
Saya mahukan seks dengan homunkulus.
Awak menjijikkan.
Helo.
Awak sendirian?
Awak sedang belajar?
Awak menggigil.
Mungkinkah awak…
Hei, awak okey?
Sayangnya. Dia dah lari.
Bukan itu maksud saya.
Muka awak.
- Muka saya? - Ya.
Saya ambil ini.
Awak curi?
Pegang. Jika ada apa-apa berlaku, laporkan kepada saya.
Terima kasih.
Awak menggigil.
Hei…
Apa yang awak takutkan sangat?
Mungkinkah awak…
masih teruna?
MAK: Mana kamu? Telefon mak kalau balik lewat.
MAK: Kenapa tak jawab telefon?
MAK: Kamu perlu belajar, bukan?
MAK: Kamu tak bijak macam Kaede.
MAK: Mana kamu?
MAK: Telefon mak!
1775.YUKARI
ISILAH AKU…
AKU SANGAT KOTOR…
LIHAT AKU, CARI AKU…
INILAH CARAKU…
PERASAAN NAKAL…
TOLONG AKU.
PERLUKAN AKU.
MAHUKAN AKU.
SENTUHLAH AKU.
Aduhai…
"Apabila aku bersatu denganmu,
- semuanya menjadi nyata." - …semuanya menjadi nyata.
Apabila aku bersatu denganmu,
aku menjadi satu.
Tak lama lagi, aku mahu menjadi satu.
Menyeramkan.
Hei.
Kami cari awak.
- Tidak, tunggu… - Cepat! Hei!
- Tunggu! - Awak tak guna!
Semalam…
apa awak buat pada saya?
Saya…
nampak sesuatu.
Awak nampak sesuatu?
Apa yang awak nampak?
Robot.
Robot?
Ia ada bermaksud apa-apa bagi awak?
Sesuatu tentang kelengkeng dan sabit…
Saya tak tahu apa-apa.
Begitu.
Maaf.
Hei. Apa awak buat?
Seorang budak…
Maaf…
Jangan bergerak!
Berundur!
Saya akan potong kelengkeng awak!
Itu dia!
Apa maksud awak?
Luka itu…
Aduh!
Maaf!
Mesti sakit, bukan?
Ya…
Tak guna! Hei!
Ini lebih besar daripada sekadar jari.
Apa ini?
Perasaan apakah ini?
Apa yang awak buat ini?
Semasa awak masih kecil,
apa awak buat dengan kelengkeng awak menggunakan sabit?
Wah! Ada sabit!
Wah! Hei! Biar saya lihat!
Tidak! Saya nak tukar dengan itu.
Apa? Tak boleh.
Hentikan!
Tak guna!
Saya nampak…
Rasa bersalah.
Bukan awak yang cedera akibat sabit itu.
Awak cederakan orang lain.
Tidak!
- Apa masalahnya? - Tidak!
- Biar saya tengok! - Tidak!
- Mari sini!
- Tidak! Saya tak mahu! - Hei!
- Hentikan! - Berilah!
Tidak!
Kazuo…
Kazuo!
Tidak!
Awak takut
dan tak boleh minta maaf.
Betul?
- Saya… - Saya…
- potong kelengkeng Kazuo… - potong kelengkeng Kazuo…
- Kazuo, - Kazuo,
- Maafkan saya! - Maafkan saya!
Maafkan saya…
- Maafkan saya! - Maafkan saya!
Maafkan saya!
Satu-satunya perkara yang awak boleh buat ialah sorokkan penyesalan dan dosa awak.
Awak sengaja menyakiti orang…
dan menerima kesunyian awak…
Rasa bersalah awak…
buat awak jadi yakuza.
Mulai hari ini, saya berhenti jadi yakuza.
Saya akan terima balasan atas perbuatan saya.
Kita dah lama tak berjumpa Ken,
jadi saya pergi periksa khemah dia, tapi dia dah kaku.
An-chan, dia ajar awak banyak benda semasa awak sampai sini dulu, bukan?
Apa ini?
Hei, An-chan.
Hei.
Dengarnya awak dapat kereta awak semula.
Ya.
Mari kita minum.
Ya?
Okey.
Begitu.
Syarikat insurans?
Ya.
Saya mengira kemungkinan jika ada orang mahu beli insurans hayat.
Contohnya,
lelaki pakai sut yang makan roti itu.
Maksimum 60 juta yen.
Keluarga yang di sana,
tak lebih 80 juta untuk si ayah dan si ibu pula 38 juta.
Dan 48 juta untuk budak itu.
Itu lebih daripada 100 juta.
Ia cuma anggaran kasar,
tapi setiap kehidupan ada nilai kewangan yang diberikan.
Mengarut betul!
Siapa yang buat keputusan begitu?
Ryo.
Berapa umur awak?
Saya 41 tahun.
Empat puluh satu.
Berapa kerap awak minum?
Apa yang awak nampak di sini.
Setiap hari.
Awak merokok?
Tidak.
Awak pernah ada penyakit kronik?
Tidak,
tapi saya pernah sakit apendisitis.
Ada tak ibu bapa, adik-beradik atau saudara awak ada masalah keturunan?
Sebenarnya…
Apa pendapatan awak setiap tahun?
- Apa? Walaupun awak tanya saya… - Yang itu,
anggaran pun boleh.
Jadi itu…
Ryo, nilai awak ialah…
Bodoh!
Jangan tentukan nilai seseorang!
Jangan letak harga pada nyawa seseorang!
Bertenang!
Hei, bertenang!
Bulan ialah bulan…
Aduh…
Helo?
Awak nak saya pulangkan telefon awak, bukan?
Beritahu saya di mana nak bawa.
Okey.
Saya pergi dulu. Terima kasih untuk makanan ini.
Hei, awak simpan telefon saya?
Ya.
Hei! Jangan masuk tanpa kebenaran!
MAK: Mana kamu?
Cari mak awak?
Awak periksa telefon saya, bukan?
Pulangkan kepada saya.
Jijiknya.
Awak kerja dengan lelaki muka berbintik itu?
Kalau ya, kenapa?
Ini rumah awak?
Awak bekerja?
Tidak?
Lelaki tak guna.
"Apabila aku bersatu denganmu, semuanya menjadi nyata."
Awak memang periksa telefon saya.
"Apabila aku bersatu denganmu,
aku bebas daripada dunia ini.
Apabila aku bersatu denganmu,
aku menjadi satu.
Tak lama lagi…"
Berhenti!
"Aku mahu menjadi satu!"
Tunggu.
Ini bukan pasir…
Ini simbol?
Orang tua gatal…
ORANG TUA GATAL
Apa semua ini?
Lepaskan saya!
Aduh…
Apa yang awak cuba lakukan?
Hei!
Hei, apa yang awak fikirkan?
Apa yang awak cuba buat?
Masih dara itu memalukan.
Awak hilang akalkah?
Awak nak adakan seks dengan saya, bukan?
Awak…
Itu sangat menjijikkan…
Lelaki tak guna…
Awaklah yang tak guna!
Awak tahu apa yang awak buat ini?
Jika saya bersatu dengan awak,
semuanya menjadi nyata…
Seks adalah satu-satunya cara awak memberontak terhadap ibu bapa awak.
Awak berpegang pada fantasi yang teruk.
Tolonglah.
Perlahan-lahan.
Berhenti!
Apa awak buat ini?
Saya ialah awak.
SAYA ADALAH AWAK
Saya bukan macam awak!
Tunggu sekejap…
Apa itu?
Hei! Berhenti!
Jangan tengok!
Berhenti!
Jangan tengok!
Akhirnya awak tunjukkan diri awak yang sebenar…
Berhenti!
Tidak!
Muntahkan!
Pulangkan! Itu saya punya.
Sakitnya!
Sakit! Panasnya!
Awak dah jadi manusia!
Sakit!
Apa awak buat? Sakitlah!
MAK
Apa yang kamu fikir keluar lewat malam begini?
Mak tahu.
Kamu ada teman lelaki, bukan?
Mak suruh kamu cakap dengan mak.
Kalau sejauh itu…
Itu…
Apa awak nak buat?
Kenapa mereka boleh buat di sini?
Mereka tak dapat pendidikan yang betul.
Jangan kotorkan kereta saya.
Apa maksud awak?
Ia sangat cantik.
HARI KEEMPAT
Jadi lagi…
Hei…
Hei!
Panggilkan Ito!
Panggil pelatih perubatan Ito ke sini sekarang!
Maaf. Boleh beri nama awak?
Saya pesakit dia.
Sila tunggu di sana.
Kosong.
Apa?
Awak tak apa-apa?
Ya, saya tak apa-apa.
Maaf.
Nakoshi.
Jangan datang tanpa hubungi dulu.
- Beritahu saya apa yang berlaku! - Bertenang.
Ada sesuatu terjadi?
Saya ingat awak tak tumpangkan orang asing.
Awak bukan orang asing lagi.
Homunkulus ialah unsur rosak yang terkurung di sebalik separa sedar.
Sebab itulah mereka nampak pelik.
Begitu.
Otak awak mendapat kepekaan minda kanak-kanak
sambil mengekalkan pengetahuan dan pengalaman orang dewasa.
Deria keenam awak yang unik itu dah selamatkan dua orang!
Ini pencapaian hebat yang akan merevolusikan psikoterapi!
Jika ia hilang, kenapa ia sebahagian daripada badan saya?
Tentang itu, sila lihat ini.
Mungkinkah wanita itu pun nampak homunkulus?
Siapa tahu?
Ini gambar potret dia yang dia lukis.
Homunkulus itu berpindah…
Ini perkara pertama yang saya fikirkan semasa dengar cerita awak.
Saya dah kata ada orang nampak homunkulus dan ada yang tak boleh, bukan?
Ya.
Contohnya, orang yang mempunyai minat yang sama saling tertarik.
Jika minda ada masalah yang sama, homunkulus mereka saling tertarik.
Dalam erti kata lain,
yakuza dan gadis sekolah tinggi itu mungkin berbeza daripada awak,
tapi mungkin fikiran kamu ada persamaan.
Awak mesti bergurau. Saya bukan raksasa seperti mereka.
Tapi tekanan mereka hilang, bukan?
Dan ia dipindahkan kepada awak.
Rasa bersalah, hidup mengikut peraturan orang lain…
Macam pernah dengar tak?
Masalah awak sendiri dah mula timbul.
Masalah saya?
Wanita berbaju merah dengan muka rata.
Awak rasa sesuatu yang berbeza tentang dia, bukan?
Awak pandang homunkulus,
tapi homunkulus pun pandang awak.
Awak tahu maksudnya, bukan?
Maksudnya awak juga homunkulus.
Jadi? Apa yang wanita ini buat sekarang?
Dia bunuh diri.
Awak dah tahu?
Ya.
Dia lukis gambar ini sebelum mati.
Tutupkannya.
Apa? Tapi baru empat hari. Jangan bergurau.
Cepat tutup sekarang!
Awak dah berubah menjadi orang lain.
Nakoshi, awak perasan tak?
Awak tak beremosi begini empat hari lalu.
Awak kata awak tak peduli jika keadaan awak vegetatif.
Sebab itulah saya kata…
saya beri awak sebab untuk hidup dalam tujuh hari…
Saya takkan mati bersama raksasa-raksasa itu!
Baiklah, saya faham!
Sebagai pertukaran, saya ada satu syarat.
Sebelum saya tutup lubang itu,
tolong lihat homunkulus saya.
Saya dah kata.
Saya tak nampak apa-apa.
- Nakoshi. - Apa?
Saya tahu bila awak menipu.
Awak ada nampak diri awak…
dalam diri saya juga?
Nakoshi.
Jangan jadi bodoh.
Masalah awak sendiri dah mula timbul.
Wanita berbaju merah dengan muka rata.
Awak rasa sesuatu yang berbeza tentang dia, bukan?
SUSUMU NAKOSHI, PENGURUS PENGAMBILAN JABATAN PERUNDING
NANAKO
Nanako…
Awak ada kad nama?
Wah…
- Nak kad saya? - Si kacak ada Porsche.
- Saya tak mahu. - Hebatnya.
- Biar betul! - Ya.
Terus terang betul awak ya?
Para gadis mahukan dia.
Ada lebih penting bagi lelaki berbanding duit. Dia patut terima juga.
Terima kasih.
Awak boleh hidup bila diterima?
- Boleh. - Ya.
Tapi Nakoshi ada segalanya.
Ya, betul.
Walaupun dia terima,
jika dia hodoh dan tiada kerja yang stabil, apa gunanya?
Gembira bertemu awak. Saya Nakoshi.
Siapa nama awak?
NANAKO
Kosong.
Nakoshi! Mari kita minum lagi!
Nakoshi!
Nakoshi?
- Hei! Nakoshi! - Nakoshi!
Nanako.
HARI KELIMA
Nanako?
Apa?
Awak Nanako, bukan?
Kenapa?
Saya tak pasti.
Apa?
Saya dah hilang ingatan.
Awak kenal saya?
Saya nak awak ikut saya.
ITO
Awak tak perlu jawab?
Ya. Tak apa.
Saya tinggal di sini?
"Kosong".
Apa?
Ketika kali pertama kita bertemu…
itulah yang awak beritahu saya.
Dengan satu perkataan itu,
saya diselamatkan.
Saya juga…
telah lupa diri saya.
Tapi…
apabila saya jumpa awak…
saya dah ingat.
Nah.
Adakah ini…
milik saya?
Dulu awak sukakannya.
Adakah kita…
tinggal bersama?
Ya.
Dulu kita gembira
tinggal bersama,
Nanako.
Nanako?
Nanako, kenapa?
Awak okey?
Nanako.
- Nanako. - Tak.
Saya tidak ingat apa-apa.
Nanako, bertenang.
Nanako.
Tak perlu terburu-buru.
Adakah saya…
Nanako?
Ya.
Awak…
Nanako.
HARI KEENAM
Saya tak nampak.
Saya tak nampak…
Tak mungkin…
Hei!
Ini saya!
Hei!
Hei…
Helo?
Lama tak jumpa.
Di mana awak?
Itu yang saya nak tanya. Awak abaikan panggilan saya.
Jangan sepahkan bilik saya.
Awakkah yang buat trepanasi pada Nanako?
Saya tidak jangkakannya.
Mengejutkan. Saya tak pernah bayangkan awak akan jumpa dia.
Kenapa awak tak beritahu saya?
Soalan yang baik.
Tapi jawapannya bukan urusan awak.
Sudah tentu ia urusan saya!
Nakoshi, tolong bertenang.
Pasti bosan kalau saya jelaskan semua kepada awak.
Hari ini hari keenam.
Eksperimen yang awak janjikan belum selesai.
Diri saya sebenar dah kembali.
Bahagian homunkulus lain dah hilang.
Sayangnya.
Saya tak nampak homunkulus lagi.
Eksperimen awak dah tamat.
Betulkah?
Baguslah.
Disebabkan awak, saya baru nak buktikan hipotesis saya.
Awak dah buktikan?
Sudah tentu, ia realiti bagi awak.
Saya tak nafikannya.
Awak selamatkan teman wanita awak dan bersatu semula.
Awak tak nampak homunkulus lagi, bukan?
Maksud awak?
Nakoshi,
mungkin dunia ini hanyalah ilusi yang dicipta oleh otak.
Maksud saya, saya kata awak sendiri mungkin homunkulus, bukan?
Homunkulus itu tunjukkan apa yang awak mahu lihat.
Semuanya hanya imaginasi awak sendiri.
Tak, itu tak benar.
Saya pasti saya nampak.
Tak.
Maksudnya, dunia ini adalah ilusi yang mudah dicipta oleh otak.
Awak nampak?
Saya tak berniat nak rosakkan pengakhiran gembira awak…
tapi dirinya yang sebenar akan ingat semuanya tak lama lagi.
Dia akan ingat dunia sebenar.
Ingat?
Apa benda "dunia sebenar" ini? Apa yang awak fikirkan?
Awak mungkin tahu beberapa kenangan tak patut diingati.
Apa awak nak cakap sebenarnya?
Nakoshi, awak tak tahu apa yang saya maksudkan?
Awak nampak homunkulusnya juga, bukan?
Ya.
Saya nampak.
Dia berbaju merah…
Tapi itu hanya dalam dunia awak.
Tak seperti awak, tiada apa berlaku pada dia selepas menjalani trepanasi.
Jadi, eksperimen saya tak dilanjutkan.
Tapi dia bawa kejadian yang tak dijangka.
Sebab dia jumpa awak.
Tapi awak tak boleh lihat homunkulus lagi.
Awak tak boleh lindungi dia.
Malangnya, perkara yang salah ialah otak awak sendiri.
Hei…
Nanako…
Ito?
Saya tahu awak orangnya…
Betul tak, Chihiro?
Chihiro?
Nanako.
Tapi dirinya yang sebenar akan ingat semuanya tak lama lagi.
Dia akan ingat dunia sebenar.
Nanako…
Hei…
Siapa awak?
Tidak!
Tidak…
- Nanako… - Lepaskan saya!
Tidak…
Saya nak lihat diri awak yang sebenar. Saya perlu lihat!
Okey?
Lebih baik awak tak kenal diri saya sebenar!
Saya nak tahu diri awak sebenar!
Okey?
Nanako?
Saya yang bunuh dia…
Orang yang bunuh Nanako…
ialah saya.
Saya dah berkali-kali cakap.
Awak ada beritahu!
Tapi saya tak sangka mak saya semarah itu.
Awak sepatutnya tahu.
Dia selalu begitu, seperti di pengebumian tempoh hari.
Itu lain.
Lain?
- Apa bezanya? - Diam!
Awak memang menyusahkan.
Saya tak tahan.
Apa awak buat, Chihiro?
Hentikan! Apa awak buat?
Nanako?
Nanako…
Saya tak mahu ingat…
Tidak…
Awak…
kosong.
Hei, di sini! Gerhana matahari anulus!
Tengok!
Hari ini rupanya.
Ya.
Oh…
Ia bertindan.
Ia akan tiba.
Tengok.
Saya bukan…
Nanako.
Nanako…
- Apa ini? - Jangan sentuh saya!
Tolonglah, Nanako, bertenang.
Awak ada beri perhatian kepada saya?
Awak tak pernah berubah.
Saya pasti awak takkan menangis walaupun saya mati!
Awak tak pernah berubah.
Diri awak kosong.
LANGKAH BERJAGA-JAGA UNTUK KEHIDUPAN HARIAN SELEPAS KEGUGURAN
Nanako?
Nanako, tunggu!
Hentikan!
Nanako, mari berbincang!
Lepaskan saya!
Nanako?
Nanako…
Saya nak minta maaf…
Saya nak kata…
Maafkan saya.
Apa…
nama awak?
Chihiro.
Chihiro…
Wah, Nakoshi. Itu menakjubkan.
Awak juga selamatkan wanita yang buat begini kepada awak.
Saya tak sangka.
Boleh cakap "Saya cinta awak" kepada wanita di depan awak?
Perasaan dalam diri awak untuk Nanako, bukan?
Eksperimen saya terhenti.
Ia cuma ilusi yang dicipta oleh salah faham!
Tapi,
kamu saling menenangkan.
Awak tonjolkan diri awak pada orang lain dan suka perasaan itu.
Awak tak kisah?
Saya ingat awak tak nak mati dengan raksasa.
Hei.
Kenapa awak marah sangat?
Ada apa dengan saya…
sampai awak nak nafikan seboleh-bolehnya?
Hubungan antara saya dan yang lain…
Itu homunkulus, bukan?
Tak. Bila awak nak sedar?
Air.
Apa?
Awak…
diperbuat daripada air.
Sekali pandang, awak halimunan.
Tapi apabila awak gementar,
buih keluar.
Ya. Ia datang sekarang.
Di sana juga.
Saya dah cakap!
Ia hanyalah ilusi…
Akhirnya saya boleh nampak awak.
Tidak…
Apa maksud awak?
Ini…
Oh…
Ayah awak.
Jadi ia tersembunyi di sini?
Ikan emas.
Dia ada haiwan peliharaan masa saya kecil. Itulah hobi dia…
Awak suka ikan emas itu?
Kenapa tanya saya?
Di mana ikan emas ini sekarang?
Ayah awak…
Antara awak dan ikan emas,
siapa ayah awak lebih sayang?
Oh…
Ia nak keluar.
Ia tiada mata.
Ia tak nampak.
Dia takkan pandang awak.
"Pandang saya.
Awak nak dia pandang awak…
tapi dia tak pandang.
Nakoshi…
Pandang saya lebih dekat!
Tolonglah.
Homunkulus itu dah hilang.
Awak tipu!
Tolong saya…
Awak saja…
yang boleh nampak saya.
Akhirnya saya jumpa awak…
Orangnya…
Orangnya mesti awak…
Homunkulus itu bukan masalahnya.
Kita berdua…
hanya mahu dilihat.
Kita tak cuba lihat orang lain.
Apabila awak pandang orang lain…
awak boleh cipta dunia.
HARI KETUJUH
Terima kasih sebab tunggu.
Mari kita pergi.
Terjemahan sari kata oleh Rasheeqa Bahida