Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzień dobry.
Lepiej zmniejsz płomień.
Dzięki.
Ładnie pachnie.
Świętujecie coś?
Idioto. To stypa.
- Co? - Stypa.
Ken się od dawna nie pojawiał.
Gdy zajrzałem do jego namiotu, był już sztywny.
Ciebie też sporo na początku nauczył, prawda, An-chan?
Tak.
A gdzie jest teraz?
Już go usunęli.
Chciałeś powiedzieć „zabrali”.
Nie jest przedmiotem.
Proszę. To dla was.
- Sake na stypę! - Na razie.
Napijesz się z nami?
Nie trać czasu.
Jego przyjaciel zmarł,
a jemu to zwisa?
Mieszka w tym aucie od dawna.
Ale podobno niczego nie pamięta.
Ma amnezję?
Kto wie? Nieźle mu się wiedzie, ale gość jest jakiś dziwny.
Czujesz ten smród?
Dziękuję panu.
Proszę jeszcze o podpis.
SUSUMU NAKOSHI
Proszę otworzyć.
Nie jestem dziwakiem.
Ktoś ty?
Zimno tu. Wpuścisz mnie?
Nie jeżdżę z obcymi.
Jesteś bezdomny, prawda?
Nie masz domu ani pracy.
Wybacz, jeśli cię obraziłem.
Przejdę do rzeczy.
Miałbym dla ciebie robotę.
Co powiesz na 700 000 jenów?
Dzięki, ale mam już pieniądze.
Hej.
Co ty wyprawiasz?
To eksperyment badawczy na ludziach.
Nazywa się to „trepanacja”.
Wywiercę ci w czaszce małą dziurę.
Spadaj.
Wiercenie dziury w czaszce brzmi upiornie,
ale to naprawdę drobnostka.
- Spadaj. - W gruncie rzeczy
to jak borowanie.
To mała dziurka. Twój mózg nie ucierpi.
Naprawdę.
Pewnie kiedyś słyszałeś,
że ludzie używają tylko dziesięć procent mózgu.
A co, gdybyśmy mogli wykorzystać pozostałe 90%?
Udoskonalić intuicję,
przebudzić szósty zmysł
albo przywrócić wspomnienia.
No to sam sobie wywierć dziurę w czaszce.
Mnie w to nie mieszaj.
Przecież to tylko mała dziurka, nie?
Nie ma mowy.
Bałbym się.
Znajdź kogoś innego, kto potrzebuje pieniędzy.
To musisz być ty!
W tym parku koczują bezdomni,
a przez ten luksusowy hotel przewijają się zwykli ludzie.
Chcę ciebie – gościa, który tkwi centralnie pośrodku!
Słuchaj, wziąłem urlop w robocie, żeby zobaczyć, jak to jest być bezdomnym.
Można powiedzieć, że…
próbuję „odnaleźć siebie”.
Znajdź kogoś innego.
Gdy kłamiesz, unosisz lewy kącik ust.
Nie potrafisz płakać, co?
Nie odczuwasz nawet smutku.
Desperacko chcesz coś poczuć.
Prawda?
Mam rację, nie?
Chyba ci się nudzi.
Nic nie rozumiesz.
Większość ludzi by się rozzłościła, gdyby ktoś im tak powiedział.
Nakoshi.
Czy ty w ogóle czujesz, że żyjesz?
Skąd…
wiesz, jak się nazywam?
Nie pamiętasz, prawda?
Jeszcze tu wrócę.
Hej! Niedobrze!
Hej!
An-chan z autem!
Hej!
An-chan z autem!
- An-chan! - Co się stało?
Twoje auto!
Szybko!
DZIEŃ 1
Dorwali cię, co?
SHINJUKU HOLOWANIE
Że też musieli ci zabrać auto.
Miałeś tam ubrania i rzeczy, nie?
Sporo zabulisz za to holowanie.
Ale An-chan ma dużo pieniędzy.
Masz kasę, prawda?
Hej, wszystko w porządku?
Nigdy nie widziałem go w takim stanie.
Twoje jedyne schronienie zniknęło.
Zamierzasz tu zostać na zawsze?
Więc to ty.
Po co żyjesz?
Skąd mam wiedzieć?
W końcu wyglądasz na zirytowanego.
Daj mi siedem dni.
Dam ci powód do życia.
Dziwny masz ten pokój.
Trepanacja to zabieg chirurgiczny przeprowadzany od czasów neolitu.
Obecnie holenderska grupa ITAG bardzo mocno go promuje.
Niektórzy ludzie sami sobie wiercą dziury.
Banda dziwaków.
Kim ty w ogóle jesteś?
Manabu Ito. Jestem rezydentem.
Mój ojciec prowadzi szpital. Jestem synem szefa.
Czyżby?
A jeśli twoi rodzice się dowiedzą?
Chcę tylko rozwijać swoją wiedzę o ludziach.
Mogę o coś zapytać?
Tak.
Ile o sobie pamiętasz?
A kto to wie?
Nie jesteś ciekawy siebie?
To już nie ma znaczenia.
Mieszkam w centrum Shinjuku, ale nikt mnie nie szuka.
Ile warte jest życie kogoś takiego?
„Kogoś takiego”. Ja właśnie dlatego się tobą interesuję.
Noworodki mają lukę między kośćmi czaszki
wypełnioną miękką błoną.
Ale po półtora roku otwór ten zarasta
i czaszka zaczyna napierać na mózg.
Jeśli więc utworzymy dziurę w czaszce i poprawimy krążenie,
mózg się aktywuje tak jak w chwili narodzin
i ujawni nieznane dotąd zdolności.
To teoria leżąca u podstaw trepanacji.
Nie martw się.
Jestem lepszy niż większość tutejszych lekarzy.
Nie ruszaj się, póki będę wiercić.
Nie chcę ci przerwać opon mózgowych.
Wszystko mi jedno.
Nawet jeśli zostanę warzywem,
nie zrobi mi to żadnej różnicy.
Znieczulenie działa?
Tak.
Ała…
ZJEDZMY RAZEM OBIAD ITO
DZIEŃ 2
Eksperyment potrwa siedem dni. Zapłacę 300 000 jenów z góry.
Dostaniesz resztę, jak skończymy.
Mówiłem ci: mam już pieniądze.
Więc? Po co to robisz?
Nie powinieneś był o to wcześniej pytać?
Proszę.
Percepcja pozazmysłowa,
szósty zmysł, psychokineza…
Co to ma być? Myślałem, że to eksperyment medyczny.
Będę szczery.
Nie wierzę w duchy, okultyzm i nadprzyrodzone moce.
Wszystko można wyjaśnić mózgiem.
Stąd ten eksperyment – by pozbyć się resztek wątpliwości
i zaprzeczyć istnieniu.
Czego?
Świata, który mnie otacza.
Proszę, oto krewetki chili.
- Dziękuję za posiłek. - Nie ma za co.
Zacznijmy od prostej gry.
Co?
Każda karta ma jeden z pięciu różnych symboli.
Zgadnij, która ma symbol gwiazdy.
No dobra.
Nakoshi.
Co?
Użyj lewej.
- Nie o to mi chodziło. - No to o co?
Chcę, żebyś poczuł to lewą stroną.
Zmysłem wzroku, słuchu, węchu i dotyku.
Wykorzystaj całą lewą stronę, by zwizualizować kartę.
No dobra.
Nie bądź zbyt pewny siebie.
To była tylko próba. Jutro przejdziemy do prawdziwego wyzwania.
Więc cztery karty to dobry wynik?
Masz, na wszelki wypadek. Wpisałem tam mój numer.
Dobra.
I jeszcze…
Ej.
Do twarzy ci.
Do zobaczenia jutro.
Komunikat do odwiedzających Kabukichō.
Ostatnio w dzielnicy dochodzi do oszustw i nagabywań…
Ała.
Co to było?
Halo? Dzisiaj?
Teraz?
Jestem w Kabukichō.
A ty?
Dobrze. No to…
A temu co?
Jest tu jakiś dziwak.
Nikt cię tak dobrze nie rozumie.
Naprawdę?
To powiedz mi…
Co się dzieje?
Przepraszam!
- Hej! - Co z tobą?
- Przepraszam. - Ale capisz.
Szefie?
Czego tak mrugasz, śmieciu?
Nie chciałem.
Przepraszam…
Nie…
Szefie, to cywil. A jeśli pójdzie na policję?
To bez znaczenia.
Nie ruszaj się.
A może odetnę ci mały palec?
Nie…
Który to już?
To będzie 77.
Zaraz.
Nie możesz.
Co robisz?
To twój własny palec.
Nie rób tego.
Czekaj. Odłóż ten sierp, dobra?
Sierp?
Tak.
Coś ty zrobił?
Przestań. Uspokój się.
Bo zrobisz sobie krzywdę.
- Dobrze? - Ty draniu!
Coś ty powiedział?
Szefie!
Co się dzieje?
Szefie!
Cofnąć się!
- Co się dzieje? - Szefie?
Co się stało?
Cofnąć się, mówię!
- Szefie! - Co zrobiłeś?
Szybko, spadajmy!
Wierzysz mi?
Załóżmy, że tak.
Nie wciskaj mi kitu.
To niesamowite.
Nie mówiłem ci,
ale według badań tylko 36% osób przejawia szósty zmysł.
Najczęściej ludzie nic nie czują!
- Co jeszcze przemilczałeś? - Nakoshi…
A co ze mną?
Jak wyglądam?
Co?
Nic nie widzę.
Jesteś pewien?
Tak.
Mówiłeś, że mi wierzysz, prawda?
Co się ze mną dzieje?
DZIEŃ 3
To nadało wszystkiemu sens.
Co to?
Homunkulus.
Homunkulus?
Tak.
Zasadniczo jest to człowiek stworzony przez alchemię.
Ale neurochirurg Wilder Penfield
określał w ten sposób miniaturowego człowieka w mózgu.
Ma ogromne dłonie i usta.
Bo od urodzenia używamy ich do odczuwania. Seks jest tego najlepszym przykładem.
Nie przypomina potworów, które widziałem.
Używamy czasem zwrotu: „Człowiek bez wyrazu”, prawda?
Pasuje to do tego gościa.
Raczej wyróżniał się tuszą.
Widziałeś spaczony obraz. To, jak ten gość się postrzega.
O to tu chodzi.
Nie wyciągasz zbyt pochopnych wniosków?
To jedna interpretacja.
Myślę, że to wyobrażenia o sobie, które każdy sam stwarza.
Wszak homunkulusy, które widziałeś nie były takie same, prawda?
Odkąd dzięki operacji aktywowaliśmy twój mózg,
zyskałeś zdolność wizualizacji głęboko skrywanych źródeł stresu.
Innymi słowy, traumy?
Tak! Dokładnie.
Trauma powstaje z dawnych emocji i wspomnień. To właśnie widzisz.
A czemu jedni widzą homunkulusy, a inni nie?
Tego się właśnie dowiemy.
Zweryfikujemy hipotezy dzięki eksperymentom.
I to na pewno potrwa tylko tydzień?
Nie chcę całe życie widzieć potworów.
Zero z tobą zabawy.
Przeżywasz coś niesamowitego!
Możesz wejrzeć w ludzkie serca.
Bardzo ci zazdroszczę.
Dobra.
Chodźmy sprawdzić, co potrafisz.
- Śmiało. - Dobra.
Są tu jakieś?
Wychodzę.
Podobno pracują tu autentyczne uczennice.
To jak współczesny gabinet osobliwości.
Lubisz takie potwory jak ona?
Co?
Znalazłem.
Jest potworem z piasku.
Piasku?
Mówisz o tej dziewczynie?
Zagadam do niej.
Co jej powiesz?
Skoro jest z piasku, sprawię, by zrobiło jej się mokro.
Chcesz przelecieć licealistkę.
Nie.
Chcę przelecieć homunkulusa.
Jesteś obleśny.
Cześć.
Jesteś sama?
Uczysz się?
Trzęsiesz się.
Jesteś…
Hej, nic ci nie jest?
Szkoda. Uciekła.
Nie o to mi chodzi.
Twoja twarz.
- Moja twarz? - Tak.
Podwędziłem to.
Ukradłeś jej telefon?
Zatrzymaj go. Jeśli coś się stanie, zgłoś mi to.
Dzięki.
Trzęsiesz się.
Hej…
czego się boisz?
Jesteś…
prawiczkiem?
MAMA: GDZIE JESTEŚ? ZADZWOŃ, JEŚLI SIĘ SPÓŹNISZ.
MAMA: CZEMU NIE ODBIERASZ?
MAMA: MIAŁAŚ SIĘ UCZYĆ.
MAMA: KAEDE NIE MUSI SIĘ STARAĆ.
MAMA: GDZIE JESTEŚ?
MAMA: ZADZWOŃ!
NAPEŁNIJ MNIE…
JESTEM TAKA NIEGRZECZNA…
ZAUWAŻ MNIE…
TAKA JESTEM…
SPROŚNE UCZUCIA…
POMÓŻ MI.
POTRZEBUJ MNIE.
PRAGNIJ MNIE.
DOTKNIJ MNIE.
Jezu…
„Gdy zjednoczę się z tobą,
wszystko stanie się realne”.
Gdy zjednoczę się z tobą,
stanę się jednością.
Wkrótce chcę się nią stać.
To upiorne.
Hej.
Szukaliśmy cię.
- Nie, czekajcie… - Chodź tu!
- Chwila! - Ty śmieciu!
Wczoraj…
co mi zrobiłeś?
Ja…
coś zobaczyłem.
Coś zobaczyłeś?
Co takiego?
Robota.
Robota?
To coś dla pana znaczy?
Sierp i mały palec?
Nic mi to nie mówi.
Aha.
Przepraszam.
Ej, co ty wyprawiasz?
Dziecko…
Przepraszam.
Proszę się nie ruszać.
Nie podchodź!
Albo odetnę ci palec!
Oto i on.
O czym ty bredzisz?
Co za rana…
Ała!
Przepraszam.
To musiało boleć.
Tak…
Ty draniu!
Przypłacisz to nie tylko palcem.
Co to jest?
Co to za uczucie?
Co ty wyprawiasz?
Kiedy byłeś dzieckiem,
co zrobiłeś sobie tym sierpem?
O rany! To sierp.
Hej, pokaż go!
Nie! Wymienię się za robota.
Nie ma mowy.
Przestań!
Ty śmieciu!
Widzę…
poczucie winy.
To nie ty zraniłeś się sierpem.
Skrzywdziłeś kogoś innego.
Nie!
- No daj! - Nie!
- Pokaż to! - Spadaj!
- Nie! - Dawaj!
- Nie chcę! - Hej!
- Przestań! - Daj to!
Nie!
Kazuo.
Nie!
Bałeś się
i nie potrafiłeś przeprosić.
Prawda?
Ja…
uciąłem Kazuo palec.
Kazuo,
przepraszam!
Przepraszam.
Przepraszam!
Mogłeś jedynie ukryć swój żal i grzech.
Celowo krzywdziłeś ludzi…
i pogodziłeś się ze swoją samotnością.
Twoje poczucie winy…
zmieniło cię w gangstera.
Dziś odchodzę z yakuzy.
Zapłacę za to, co zrobiłem.
Ken się od dawna nie pojawiał.
Gdy zajrzałem do jego namiotu, był już sztywny.
Ciebie też sporo na początku nauczył, prawda, An-chan?
Co to ma być?
Hej, An-chan.
Cześć.
Podobno odzyskałeś samochód.
Tak.
Napij się z nami.
Tak?
Dobrze.
Chodź.
Ubezpieczycielem?
Tak.
Obliczałem wysokość polis na życie.
Na przykład
ten gość w garniturze, jedzący chleb.
60 milionów jenów.
Ta rodzina:
nie więcej niż 80 milionów za ojca, a za matkę 38 milionów.
I 48 milionów za dzieciaka.
Razem ponad 100 milionów.
To przybliżone wyliczenie, ale każde życie ma przypisaną wartość.
Co za brednie.
Kto o tym decyduje?
Ryo.
Ile masz lat?
Czterdzieści jeden.
Często pijesz?
Jak sam widzisz.
Codziennie.
Palisz?
Nie.
Byłeś kiedyś poważnie chory?
Nie,
ale miałem zapalenie wyrostka.
Rodzice, rodzeństwo lub krewni mają jakieś choroby dziedziczne?
Cóż…
Jaki jest twój roczny dochód?
- Co? Ja nie…. - Może być w przybliżeniu.
Wychodzi…
Ryo, jesteś wart…
Idiota!
Kto ci dał prawo?
Nie możesz wyceniać czyjegoś życia!
Uspokój się!
Tylko spokojnie.
Księżyc to księżyc.
Ała…
Halo?
Chcesz odzyskać telefon?
Gdzie go przynieść?
Dobrze.
Pójdę już. Dzięki za poczęstunek.
Masz mój telefon?
Tak.
Nie wsiadaj bez pozwolenia.
MAMA: GDZIE JESTEŚ?
Rozglądasz się za matką?
Przeglądałeś mój telefon?
Oddaj go.
Ohyda.
Pracujesz z tym pryszczatym?
I co z tego?
Mieszkasz tu?
Masz pracę?
Nie?
Co za oferma.
„Gdy zjednoczę się z tobą, wszystko stanie się realne”.
Jednak go przejrzałeś.
„Gdy zjednoczę się z tobą,
uwolnię się od tego świata.
Gdy zjednoczę się z tobą,
stanę się jednością.
Wkrótce”…
Dosyć.
…„chcę się nią stać”.
Przestań!
To… nie jest piasek.
To znaki?
Zboczony staruch.
ZBOCZONY STARUCH
Co to ma być?
Puść mnie!
Ała…
Co próbujesz zrobić?
Hej…
Co ty sobie wyobrażasz?
A co ty próbujesz zrobić?
Bycie dziewicą jest żenujące.
Zwariowałeś?
Chcesz mnie przelecieć, prawda?
Ty…
To obrzydliwe.
Co za oferma.
Sama jesteś ofermą!
Masz pojęcie, co robisz?
Jeśli zjednoczę się z tobą,
wszystko stanie się realne.
Seks to twój jedyny sposób na bunt przeciwko rodzicom.
Kurczowo trzymasz się gównianej fantazji.
Proszę.
Bądź delikatny.
Przestań!
Co ty wyprawiasz?
Jestem tobą.
JESTEM TOBĄ
Nie jestem taki jak ty!
Chwila…
A to co?
Hej, przestań.
Nie patrz!
Przestań!
Nie patrz!
Wreszcie ujawniasz swoje prawdziwe ja.
Przestań!
Nie!
Wypluj to!
Oddawaj! To moje!
Boli!
Boli! Parzy!
Stałaś się człowiekiem.
Boli!
Co robisz? To boli!
MAMA
Co ty sobie myślałaś, wychodząc tak późno?
Wiem.
Masz chłopaka, prawda?
Miałyśmy o tym porozmawiać.
Żeby…
To…
Co zrobisz?
W takim miejscu?
Zero dobrego wychowania.
Nie pobrudź mi samochodu.
O czym ty mówisz?
Jest taki piękny.
DZIEŃ 4
Znowu…
Hej…
Hej!
Gdzie jest Ito?
Dawać mi tu rezydenta Ito!
Przepraszam. Kim pan jest?
Jego pacjentem.
Proszę usiąść w poczekalni.
Pusty.
Co się stało?
Nic panu nie jest?
Wszystko w porządku.
Przepraszam.
Nakoshi.
Mogłeś zadzwonić.
- Co się ze mną dzieje? - Uspokój się.
Coś się stało?
Myślałem, że nie jeździsz z obcymi.
Nie jesteś już obcy.
Homunkulusy to spaczenia umysłu zamknięte w podświadomości.
Dlatego tak dziwnie wyglądają.
Rozumiem.
Odzyskałeś wrażliwość umysłu dziecka,
zachowując wiedzę i doświadczenie dorosłego.
Twój szósty zmysł uratował już dwie osoby.
To odkrycie, które zrewolucjonizuje psychoterapię.
Skoro zniknęły, to czemu są częścią mojego ciała?
Spójrz na to.
Ona też widzi homunkulusy?
Kto wie?
To jej autoportret.
Homunkulusy się przeniosły.
To pierwsze, co pomyślałem, gdy usłyszałem twoją historię.
Mówiłem ci, że niektórzy widzą homunkulusy, a inni nie.
Tak.
Osoby o podobnych zainteresowaniach się przyciągają.
Może ludzie z podobnymi problemami mają przyciągające się homunkulusy.
Innymi słowy, możesz myśleć, że różnisz się od yakuzy i licealistki,
ale być może macie podobne spaczenia.
Chyba żartujesz. Nie jestem potworem jak oni.
Ale ich spaczenia zniknęły, prawda?
Przeniosły się na ciebie.
Poczucie winy, życie według cudzych zasad…
Brzmi znajomo?
Zaczęły się ujawniać twoje własne problemy.
Moje problemy?
Kobieta w czerwieni z płaską twarzą.
Wyczułeś w niej coś innego, prawda?
Dostrzegasz homunkulusy,
ale homunkulusy dostrzegają też ciebie.
Wiesz, co to znaczy?
To znaczy, że sam jesteś homunkulusem.
To co teraz robi ta kobieta?
Popełniła samobójstwo.
Wiedziałeś o tym?
Tak.
Narysowała to przed śmiercią.
Zamknij to.
Co? Minęły tylko cztery dni. Nie żartuj.
Masz to natychmiast zamknąć!
Zupełnie się zmieniłeś.
Nakoshi, zauważyłeś?
Nie byłeś taki emocjonalny cztery dni temu.
Nie obchodziło cię, czy zmienisz się w warzywo.
Powiedziałem ci,
że w siedem dni dam ci powód do życia.
Nie umrę z tymi potworami!
Dobra, dobra. Rozumiem!
Ale mam jeden warunek.
Zanim zamknę otwór,
spójrz na mojego homunkulusa.
Mówiłem ci.
Nic nie widziałem.
- Nakoshi. - Co?
Wiem, kiedy kłamiesz.
Widzisz siebie…
we mnie?
Nakoshi.
Nie bądź głupi.
Zaczęły się ujawniać twoje własne problemy.
Kobieta w czerwieni z płaską twarzą.
Wyczułeś w niej coś innego, prawda?
SUSUMU NAKOSHI, KIEROWNIK DZIAŁU DORADZTWA
NANAKO
Nanako…
Masz wizytówkę?
- Chcesz moją? - Adonis z porsche.
- Nie. - Niezły kąsek.
- Racja. - Tak.
Jesteś bezczelna.
Każda by go chciała.
Facet to nie tylko kasa. Powinien być akceptujący.
Właśnie.
Akceptacja cię nie utrzyma.
Jak nie?
Ale Nakoshiemu nic nie brakuje.
Racja.
Na co mi akceptujący facet, jeśli jest brzydki i nie ma stałej pracy?
Miło cię poznać. Jestem Nakoshi.
Jak masz na imię?
NANAKO
Pusty.
Nakoshi! Idziemy się napić.
Nakoshi!
Nakoshi?
- Hej! Nakoshi! - Nakoshi!
Nanako.
DZIEŃ 5
Nanako!
Co?
Jesteś Nanako, prawda?
Co się stało?
Nie jestem pewna.
Co?
Straciłam pamięć.
Znasz mnie?
Chodź ze mną.
ITO
Nie musisz odebrać?
Nie, to nic ważnego.
Mieszkałam tu?
„Pusty”.
Co?
Powiedziałaś to…
kiedy się poznaliśmy.
Tym jednym słowem
uratowałaś mnie.
Ja też…
zapomniałem, kim jestem.
Ale…
kiedy cię znalazłem…
przypomniałem sobie.
Proszę.
To…
moje?
Kiedyś ci się podobało.
Czy my…
mieszkaliśmy razem?
Tak.
Byliśmy szczęśliwi,
mieszkając razem,
Nanako.
Nanako?
Co się dzieje?
Nic ci nie jest?
Nanako.
- Nanako. - Nie.
Nic nie pamiętam.
Nanako, uspokój się.
Nanako.
Spokojnie.
Czy ja…
jestem Nanako?
Tak.
Ty…
jesteś Nanako.
DZIEŃ 6
Nie widzę go.
Niemożliwe…
Hej!
To ja!
Hej!
Hej…
Halo?
Minęło trochę czasu.
Gdzie jesteś?
Mógłbym cię spytać o to samo. Olewałeś moje telefony.
Nie zrób mi bałaganu w pokoju.
Ty zrobiłeś Nanako trepanację?
Tego się nie spodziewałem.
Co za niespodzianka. Nie sądziłem, że ją spotkasz.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Dobre pytanie.
Ale to nie twoja sprawa.
Oczywiście, że to moja sprawa!
Nakoshi, uspokój się.
Byłoby nudno, gdybym ci wszystko wyjaśnił.
Dziś szósty dzień.
Eksperyment jeszcze się nie skończył.
Wróciłem do siebie.
Części homunkulusów zniknęły.
Twoja strata.
Nie widzę już homunkulusów.
To koniec eksperymentu.
Naprawdę?
To dobrze.
Dzięki tobie niemal udowodniłem swoją hipotezę.
Udowodniłeś ją?
Dla ciebie to wszystko rzeczywistość.
Temu nie zaprzeczam.
Uratowałeś swoją dziewczynę i znów jesteście razem.
Nie widzisz już też homunkulusów, prawda?
Co próbujesz powiedzieć?
Nakoshi,
może ten świat to tylko iluzja stworzona przez mózg.
Powiedziałem ci, że ty też możesz być homunkulusem.
Homunkulusy pokazują ci to, co chcesz zobaczyć.
Wszystko to tylko twoja wyobraźnia.
Nie, to nie może być prawda.
Wiem, co widziałem.
Nie.
To znaczy, że świat jest tylko wygodną iluzją wykreowaną przez mózg.
Rozumiesz?
Nie chcę zniszczyć twojego szczęśliwego zakończenia…
ale ona wkrótce wszystko sobie przypomni.
Przypomni sobie prawdziwy świat.
Przypomni?
Co to za bzdury? Co ty sobie wyobrażasz?
Przekonasz się, że niektórych rzeczy nie warto pamiętać.
Co sugerujesz?
Nie wiesz, o czym mówię?
Widziałeś też jej homunkulusa, prawda?
Tak.
Widziałem.
Była w czerwieni…
Ale tylko w twoim świecie.
W przeciwieństwie do ciebie nic się z nią nie działo po trepanacji.
Musiałem zawiesić eksperyment.
Ale dzięki niej zdarzył się nieoczekiwany zwrot akcji.
Bo poznała ciebie.
Ale ty już nie widzisz homunkulusów.
I nie możesz jej chronić.
Niestety tym, co było spaczone był twój mózg.
Ej…
Nanako.
Ito?
Wiedziałem, że to ty…
Prawda, Chihiro?
Chihiro?
Nanako.
Ale ona wkrótce wszystko sobie przypomni.
Przypomni sobie prawdziwy świat.
Nanako…
Hej…
Kim jesteś?
Kim ty jesteś?
Nie!
Nie…
- Nanako… - Puść mnie!
Nie…
Chcę ujrzeć prawdziwą ciebie. Muszę ją zobaczyć!
Dobrze?
Lepiej, abyś nie znał prawdziwej mnie!
I tak chcę ją poznać!
Dobrze?
Nanako!
Zabiłam ją.
To ja…
zabiłam Nanako.
Tyle razy ci mówiłam.
No i?
Nie sądziłem, że matka się wścieknie.
Mogłeś się domyślić!
Zawsze taka jest. Na pogrzebie też taka była.
To co innego.
Niby dlaczego?
- W jaki sposób? - Cicho bądź!
Same z tobą utrapienia.
Mam dość.
Co robisz, Chihiro?
Stój! Co robisz?
Nanako!
Nanako.
Nie chciałam pamiętać.
Nie…
Jesteś…
pusty.
Zobacz! Zaćmienie słońca.
Patrz!
To dzisiaj.
Tak.
Słońce znika.
Nadchodzi.
Patrz.
Nie jestem…
Nanako.
- Co jest? - Zostaw mnie!
Proszę, Nanako, uspokój się.
Czy ja cię w ogóle obchodzę?
Nigdy się nie zmienisz.
Gdybym umarła pewnie w ogóle byś nie płakał!
Nigdy się nie zmienisz.
Jesteś pusty.
ZALECENIA W PRZYPADKU PORONIENIA
Nanako!
Nanako, czekaj!
Stój!
Nanako, porozmawiajmy!
Puszczaj!
Nanako!
Nanako.
Chciałam cię przeprosić.
Chciałam powiedzieć…
przepraszam.
Jak masz…
na imię?
Chihiro.
Nakoshi. To było niesamowite.
Uratowałeś nawet kobietę, która wyrządziła ci krzywdę.
Tego się nie spodziewałem.
Potrafiłbyś wyznać jej miłość?
Twoje uczucia wciąż należą do Nanako, prawda?
Mój eksperyment się wykoleił.
To tylko iluzja stworzona przez nieporozumienie.
A jednak
nawzajem się pocieszacie.
Narzucasz innym swoje problemy i napawasz się tym uczuciem.
Nie przeszkadza ci to? Myślałem, że nie chcesz umrzeć z potworem.
Hej.
Czemu się tak denerwujesz?
Czemu tak ci zależy…
żeby mnie zniszczyć?
Więź między mną a innymi…
to homunkulusy, prawda?
Nie. Kiedy się wreszcie ockniesz?
Woda.
Co?
Jesteś…
stworzony z wody.
Pozornie jesteś niewidzialny.
Ale kiedy się denerwujesz,
pojawiają się bąbelki.
O, teraz je widać.
Tutaj.
I tam też.
Bzdury!
To tylko iluzja…
Nareszcie cię widzę.
Coś tu nie gra.
Co?
To jest…
twój ojciec.
Tu się ukrywała?
Złota rybka.
Hodował ją, gdy byłem mały. To było jego hobby…
Lubiłeś tę złotą rybkę?
Czemu mnie o to pytasz?
Gdzie jest teraz?
Twój ojciec…
kogo kochał bardziej,
ciebie czy rybkę?
Przeciekasz.
Nie ma oczu.
Nie widzi.
Nie spojrzy na ciebie.
„Spójrz na mnie”.
Chcesz, by na ciebie spojrzał…
ale on tego nie zrobi.
Nakoshi…
przyjrzyj mi się!
Proszę.
Homunkulus zniknął.
Kłamiesz!
Pomóż mi.
Tylko ty…
mnie dostrzegasz.
Wreszcie cię znalazłem.
To musi…
To musisz być ty!
Problem nie leży w homunkulusach.
Obaj chcieliśmy tylko…
aby ktoś nas dostrzegł.
Nie zwracaliśmy uwagi na innych.
Ale kiedy kogoś dostrzegasz…
otwiera się przed tobą cały świat.
DZIEŃ 7
Dzięki, że czekałaś.
Ruszajmy.
Napisy: Anna Piotrowska