Downloaded from YTS.MX
‎(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎อรุณสวัสดิ์
‎ลดไฟลงหน่อยดีกว่านะ
‎ขอบคุณครับ
‎หอมจังเลยแฮะ
‎นี่ฉลองอะไรกันอยู่งั้นเหรอ
‎เจ้าบ้า เรากำลังเฝ้าศพต่างหาก
‎- หือ ‎- เฝ้าศพไง
‎- เคนจังน่ะ ‎- เราไม่เห็นเขามาสักพักแล้ว
‎ฉันเลยไปดูที่เต็นท์ ปรากฏว่าเขาตัวเย็นชืดเลย
‎ตอนที่อันจังมาใหม่ๆ ‎เขาก็สอนอะไรให้เธอหลายอย่างไม่ใช่เหรอ
‎ครับ
‎แล้วตอนนี้เคนซังอยู่ไหนครับ
‎พวกนั้นขนย้ายเขาออกไปแล้ว
‎พูดว่า "พวกนั้นนำร่างเขาออกไป" ดีกว่านะ
‎หมอนั่นไม่ใช่สิ่งของ รู้ไหม
‎เอานี่ เอาไว้ดื่มกันนะครับ
‎- สาเกไว้ทุกข์ ‎- ผมขอตัว
‎อันจังไม่ดื่มก่อนไปเหรอ
‎นี่ๆ อย่าไปเสียเวลาเลย
‎เพื่อนเขาก็เพิ่งตาย
‎แล้วเขาไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง
‎เขาอาศัยอยู่ที่นั่นมาตั้งนานแล้ว
‎เขาเหมือนจะจำความไม่ได้เลยสักอย่าง
‎ความจำเสื่อมหรือเปล่า
‎ใครจะไปรู้
‎เขาดูปกติดี แต่บางอย่างมันก็ทะแม่งๆ
‎ได้กลิ่นไหม
‎ขอบคุณครับ
‎ช่วยเซ็นตรงนี้ให้หน่อยนะครับ
‎(นาโกชิ สึสึมุ)
‎ช่วยเปิดประตูด้วยครับ
‎ผมไม่ใช่พวกคนแปลกๆ
‎นายเป็นใคร
‎ข้างนอกนี่หนาว ขอเข้าไปได้ไหม
‎ฉันไม่ไปส่งคนแปลกหน้า
‎คุณเป็นคนเร่ร่อนใช่ไหม
‎ไม่มีบ้าน งานก็ไม่มี
‎โทษนะ ผมขอโทษด้วยถ้าพูดจาล่วงเกิน
‎ผมจะเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน
‎ผมมีงานที่อยากให้คุณรับเอาไว้
‎ค่าจ้าง 700,000 เยนฟังดูเป็นไง
‎เสียใจด้วย แต่ฉันมีเงินแล้วล่ะ
‎เฮ่ย
‎เฮ่ย ทำอะไรน่ะ
‎มันเป็นการทดลองวิจัยมนุษย์แบบง่ายๆ
‎เรียกว่า "การเจาะกะโหลกศีรษะ"
‎ตรงนี้ ผมจะเจาะรูเล็กๆ บนกะโหลกของคุณ
‎ไปซะ
‎ไม่ ผมเข้าใจว่าเจาะกะโหลกมันฟังดูน่ากลัว
‎แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยสักนิด
‎- ไปให้พ้น ‎- พูดตรงๆ นะ
‎มันก็เหมือนฟันนั่นแหละ
‎ก็แค่รูเล็กๆ สมองคุณจะไม่เสียหาย
‎เท่านั้นแหละ
‎คุณก็เคยได้ยินใช่ไหมล่ะ
‎มนุษย์ใช้สมองแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
‎จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราใช้ประโยชน์ ‎จากอีก 90 ที่เหลือได้
‎สัญชาตญาณที่เฉียบคมกว่าใครๆ อาจถูกปลดปล่อย
‎สัมผัสที่หกอาจจะตื่นขึ้น
‎หรือไม่ความทรงจำก็อาจกลับมา
‎งั้นก็ไปเจาะรูหัวตัวเองซะสิ
‎นายลองกับตัวเองก็ได้นี่
‎ไหนว่ามันก็แค่รูเล็กๆ ตรงนี้ไง
‎ไม่มีทาง
‎ฟังดูน่ากลัวชะมัดเลย
‎ไปได้แล้ว ไปหาคนอื่นเถอะ ‎มีคนอีกตั้งเยอะแยะที่ต้องการเงิน
‎มันต้องเป็นคุณเท่านั้น
‎สวนนี้คือที่ที่คนไร้บ้านมาอยู่รวมกัน
‎ส่วนโรงแรมหรูนั่นคือที่ของคนทั่วๆ ไป
‎ผมต้องการคุณ คนที่อยู่ตรงกึ่งกลางของทั้งสองที่
‎ฟังนะ ฉันก็แค่พักจากงานเพื่อมาดูชีวิตคนไร้บ้าน
‎จะพูดแบบนี้ก็ได้…
‎ฉันกำลัง "ค้นหาตัวตน"
‎ไปหาคนอื่นเถอะ
‎เวลาที่คุณโกหก มุมปากซ้ายของคุณจะยกขึ้น
‎คุณร้องไห้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‎คุณรู้สึกเศร้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎คุณพยายามแทบตายเพื่อที่จะรู้สึกอะไรบ้าง
‎ถูกต้องไหม
‎ผมพูดถูกหรือเปล่า
‎นายมีเวลาว่างมากนักสินะ
‎เปล่าเลย ไม่ใช่อย่างนั้น
‎ถ้าไปพูดแบบนั้นกับคนส่วนใหญ่น่ะนะ ‎พวกเขาคงโกรธแย่แล้ว
‎นาโกชิซัง
‎เคยรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตบ้างไหม
‎นี่นาย…
‎รู้ชื่อฉันได้ยังไง
‎คุณจำไม่ได้ล่ะสิท่า
‎ผมจะกลับมาใหม่
‎เฮ่ย แย่แล้ว
‎นี่ๆ
‎อันจังที่มีรถ
‎นี่
‎อันจังที่มีรถ
‎- อันจัง ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎รถเธอน่ะ
‎มาเร็วเข้า
‎(วันที่หนึ่ง)
‎โดนเข้าแล้วสินะ
‎(บริการรถลากชินจูกุ)
‎ทำไมต้องถึงขั้นมาลากเอารถเธอไปด้วยนะ
‎ข้าวของและเสื้อผ้าของเธอก็อยู่ในรถใช่ไหมล่ะ
‎ค่ารถลากมันจะต้องแพงมากแน่ๆ เลย
‎แต่อันจังก็มีเงินเยอะใช่ไหม
‎นี่ เธอมีเงินใช่ไหม
‎เฮ่ย เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
‎ฉันไม่เคยเห็นเขาทำหน้าแบบนั้นมาก่อน
‎ที่เดียวที่คุณจะกลับไปได้ก็หายไปแล้ว
‎แล้วคุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเหรอ
‎ฝีมือนายนี่เอง…
‎คุณมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
‎ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกัน
‎ในที่สุดก็หงุดหงิดสักที
‎ขอเจ็ดวัน
‎ผมจะมอบเหตุผลในการมีชีวิตให้คุณ
‎เป็นห้องที่น่าขนลุกจริงๆ
‎การเจาะกะโหลกเป็นหัตถการผ่าตัด ‎ที่ทำกันมาตั้งแต่สมัยยุคหินใหม่
‎ทุกวันนี้ มีกลุ่มชื่อไอแท็กในเนเธอร์แลนด์ ‎ที่กำลังผลักดันวิธีการนี้อยู่
‎แล้วก็มีบางคนที่ถึงขั้นเจาะรูหัวตัวเอง
‎โรคจิตชะมัด
‎แล้วนายเป็นใครกัน
‎อิโต้ มานาบุ ผมเป็นแพทย์ฝึกหัด
‎พ่อผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้ ‎เพราะงั้นผมเลยเป็นลูกเจ้าของ
‎ลูกเจ้าของเหรอ
‎แล้วถ้าพ่อแม่นายรู้เรื่องนี้เข้าล่ะ
‎ผมก็แค่อยากเข้าใจเรื่องมนุษย์
‎ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม
‎อือ
‎คุณจำเรื่องของตัวเองได้มากน้อยแค่ไหน
‎ใครจะไปรู้
‎คุณไม่สนใจเรื่องตัวเองหรือไง
‎มันไม่สำคัญแล้วล่ะ
‎ฉันอยู่ที่ใจกลางย่านชินจูกุ ‎แต่กลับไม่มีใครมาตามหาสักคน
‎ชีวิตของผู้ชายแบบนั้นจะมีความหมายอะไร
‎"ผู้ชายแบบนั้น" นั่นแหละที่ทำให้ผมสนใจคุณ
‎กะโหลกของมนุษย์แรกเกิดน่ะจะมีช่องว่างอยู่
‎มันจะเป็นพื้นที่กลวงๆ
‎แต่พอผ่านไปปีครึ่ง รูที่ว่าจะปิด
‎กะโหลกจะเริ่มดันสมอง
‎ดังนั้นถ้าเราเปิดรูที่กะโหลก ‎และทำให้เลือดไหลเวียนดีขึ้น
‎สมองอาจกลับมาทำงาน ‎เหมือนตอนที่เพิ่งเกิดอีกครั้ง
‎มันจะดึงเอาความสามารถ ‎ที่ไม่เคยถูกใช้มาก่อนออกมา
‎นั่นแหละหลักการง่ายๆ ของการเจาะกะโหลก
‎ไม่ต้องห่วงนะ
‎พูดตามตรง ผมเก่งกว่าหมอส่วนใหญ่แถวนี้
‎ระหว่างที่ผมเจาะรู คุณก็อย่าขยับล่ะ
‎ถ้าเยื่อหุ้มสมองฉีกขาด มันคงจะแย่น่าดู
‎แล้วมันจะเป็นไรไป
‎ถึงฉันจะกลายเป็นผัก
‎อะไรๆ ก็คงไม่เปลี่ยนไปจากตอนนี้หรอก
‎ยาชาออกฤทธิ์หรือยัง
‎อือ
‎โอ๊ย…
‎(มาทานมื้อค่ำด้วยกันนะ จากอิโต้)
‎(วันที่สอง)
‎การทดลองจะใช้เวลาเจ็ดวัน ‎ผมจะจ่ายคุณล่วงหน้า 300,000 เยน
‎แล้วพอจบ ผมจะจ่ายส่วนที่เหลือ
‎ก็บอกว่าฉันมีเงินแล้วไง
‎เอาละ นายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
‎คุณควรจะถามเรื่องนั้น ‎ก่อนที่ผมจะเจาะรูไม่ใช่เหรอ
‎เอานี่
‎ทดลองการรับรู้ด้วยสัมผัสพิเศษ
‎ตรวจหาสัมผัสที่หก ‎ทดลองเคลื่อนย้ายวัตถุด้วยจิต…
‎นี่มันอะไรกัน ฉันนึกว่าจะเป็น ‎การทดลองทางการแพทย์ซะอีก
‎ผมจะพูดตรงๆ นะ
‎ผมไม่เชื่อเรื่องผีสาง พลังเหนือธรรมชาติ ‎หรือเรื่องคุณไสยมนตร์ดำ
‎ทุกอย่างสามารถอธิบายได้ด้วยสมอง
‎ผมเลยอยากใช้การทดลองนี้ ‎เพื่อสางปัญหาคาใจของตัวเอง
‎จะได้ยืดอกปฏิเสธการมีอยู่ของมัน
‎ปฏิเสธอะไร
‎โลกใบนี้ที่อยู่ตรงหน้าผมไง
‎ขออนุญาตครับ กุ้งผัดพริกได้แล้ว
‎- ขอบคุณสำหรับอาหาร ‎- ขอบคุณครับ
‎งั้นเรามาเริ่มด้วยเกมง่ายๆ กันเถอะ
‎หือ
‎ไพ่พวกนี้มีสัญลักษณ์อยู่ห้าแบบ
‎ลองเดาดูว่าไพ่ใบไหนมีรูปดาว
‎ก็ได้ๆ
‎นาโกชิซัง
‎หือ
‎ใช้ด้านซ้าย
‎- ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ‎- อะไรกัน
‎ผมอยากให้คุณลองสัมผัสมัน ‎ด้วยร่างกายซีกซ้ายทั้งซีก
‎ประสาทการมองเห็น ได้ยิน ดมกลิ่นและสัมผัส
‎ใช้ประสาทเหล่านั้นของร่างกายซีกซ้ายเพื่อดูไพ่
‎เข้าใจแล้ว
‎อย่าเพิ่งเหลิงไปเชียวล่ะ
‎นั่นก็แค่การฝึก ของจริงมันวันพรุ่งนี้ต่างหาก
‎แล้วไง สี่ใบนี่ถือว่าดีกว่าคนปกติเหรอ
‎จริงสิ นี่เอาไว้ติดต่อผม ‎ในนี้มีเบอร์โทรของผมอยู่
‎อือ
‎แล้วก็…
‎เฮ่ย
‎คุณใส่แล้วดูดี
‎แล้วเจอกันพรุ่งนี้
‎ประกาศถึงแขกที่มาคาบุกิโจทุกท่าน
‎ในระยะหลัง ที่คาบุกิโจ ‎มีเหล่ามิจฉาชีพได้เข้ามาทำการขอเรี่ยไร…
‎โอ๊ย…
‎เมื่อกี้มันอะไรกัน
‎สวัสดี วันนี้เหรอ
‎ตอนนี้น่ะเหรอ
‎ตอนนี้ฉันอยู่ที่คาบุกิโจ
‎แล้วเธอล่ะ
‎เข้าใจแล้ว ถ้างั้น…
‎หมอนั่นเป็นอะไรของเขา
‎ฉันเจอผู้ชายแปลกๆ คนหนึ่ง…
‎ฉันเข้าใจนายดียิ่งกว่าใครๆ
‎จริงเหรอ
‎งั้นก็ขอฟังหน่อยสิ…
‎มันเกิดอะไรขึ้น
‎ขอโทษครับ
‎- เฮ่ย ‎- แกเป็นบ้าอะไรวะ
‎- ขอโทษ… ‎- ตัวเหม็นชะมัด
‎เฮ่ย
‎ลูกพี่ครับ…
‎แกขยิบตาทำไม ไอ้สารเลว
‎เปล่าครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ…
‎แก…
‎ไม่…
‎ลูกพี่ หมอนี่เป็นคนธรรมดา ‎ถ้าเกิดมันไปหาตำรวจล่ะ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎อย่าขยับ
‎ฉันตัดนิ้วก้อยแกออกดีไหม…
‎ไม่…
‎ฉันตัดมาเท่าไรแล้ว
‎หมอนี่เป็นคนที่ 77
‎รอเดี๋ยวก่อน
‎คุณทำไม่ได้นะ
‎นั่นคุณกำลังทำอะไร
‎นั่นมันนิ้วคุณเองนะ
‎อย่าทำเลย
‎หยุดเถอะ วางไอ้ของที่เหมือนเคียวนั่นลง ขอล่ะ
‎เคียวเหรอ
‎อือ
‎เฮ่ย แกทำอะไรน่ะ
‎ไม่ หยุดเถอะ ใจเย็นๆ ก่อน
‎อย่าทำร้ายตัวเองเลย
‎- ตกลงไหม ‎- ไอ้สารเลวเอ๊ย
‎แกพูดอะไรของแก
‎ลูกพี่ครับ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ลูกพี่
‎ถอยไป
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- ลูกพี่…
‎เป็นอะไรไป
‎ก็บอกให้ถอยไปไง
‎เฮ่ย
‎- ลูกพี่ ‎- แกทำอะไรวะ
‎เร็วเข้า ไปได้แล้ว ไปเถอะ
‎นายเชื่อฉันไหม
‎เอาเป็นว่าผมเชื่อก็แล้วกัน
‎อย่าพูดจางี่เง่าแบบนั้นสิวะ
‎ให้ตาย นี่มันสุดยอดเลย
‎ผมไม่ได้บอกคุณ
‎แต่ผลวิจัยต่างประเทศบอกว่า ‎คนที่เจาะกะโหลกร้อยละ 36 จะมีสัมผัสที่หก
‎คนทั่วไปมักไม่รู้สึกอะไรมากกว่า
‎- มีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอกอีกไหม ‎- นี่ นาโกชิซัง…
‎แล้วผมล่ะ
‎คุณเห็นผมเป็นยังไง
‎หือ
‎ฉันไม่เห็นอะไรเลย
‎แน่ใจเหรอ
‎ฉันแน่ใจ
‎นายบอกว่านายเชื่อฉันไม่ใช่หรือไง
‎เป็นอะไรไป
‎(วันที่สาม)
‎พอผมเห็นเจ้านี่ ผมก็เข้าใจขึ้นมา
‎นั่นมันอะไร
‎ฮามังคิวลัส
‎ฮามังคิวลัสเหรอ
‎ครับ
‎มันคือมนุษย์ที่ถูกสร้างโดยมนุษย์ ‎ด้วยการใช้วิชาแปรธาตุ
‎อย่างไรก็ตาม ‎ศัลยแพทย์ระบบประสาทชื่อเพนฟีลด์
‎ได้ใช้คำว่า "ฮามังคิวลัส" ‎เพื่อเรียกมนุษย์เล็กภายในสมอง
‎มือกับริมฝีปากใหญ่มากเลย
‎ตั้งแต่เกิดมา
‎เราใช้มือและปากเพื่อที่จะรู้สึกอะไรบางอย่าง
‎และเซ็กส์ก็คือตัวอย่างที่ดี
‎แต่มันไม่เหมือนสัตว์ประหลาดที่ฉันเห็นสักนิด
‎ยกตัวอย่างนะ เคยได้ยินคำว่า ‎"หมอนี่ไร้แก่นสาร" ใช่ไหม
‎มันใช้อธิบายชายคนนี้ได้เหมาะเหม็ง
‎ไม่ หมอนี่ออกจะอ้วน…
‎หัวใจสำคัญอยู่ตรงที่มันคือต้นเหตุ ‎ของอาการเครียดทางใจของคนเรา
‎นั่นแหละประเด็น
‎อือ พวกเขาอาจจะไร้แก่นสาร ‎แต่แบบนั้นมันด่วนสรุปไปหรือเปล่า
‎มันเป็นการตีความแบบหนึ่ง
‎ผมคิดว่าพวกมันคือภาพลักษณ์ ‎ที่ปัจเจกมีต่อตัวพวกเขาเอง
‎ฮามังคิวลัสที่นาโกชิซังเห็น ‎มันไม่ได้มีรูปร่างพื้นๆ ที่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ
‎ถ้าพูดง่ายๆ ตั้งแต่ที่เราผ่าตัด ‎ทำให้สมองของคุณทำงาน
‎คุณก็สามารถมองเห็นสาเหตุความเครียด ‎ในส่วนลึกของผู้คนเป็นรูปลักษณ์
‎ก็คือแผลทางใจอย่างนั้นเหรอ
‎ใช่ นั่นแหละๆ
‎แผลทางใจถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำ ‎และห้วงอารมณ์ในอดีต
‎นั่นคือสิ่งที่คุณสามารถมองเห็น
‎งั้นทำไมคนบางคนถึงมองเห็นฮามังคิวลัส ‎แล้วบางคนมองไม่เห็นล่ะ
‎นั่นคือสิ่งที่เราจะหาคำตอบ
‎เราจะสร้างสมมติฐานขึ้นมาและพิสูจน์มัน ‎นี่แหละการทดลอง
‎งานนี้มันจะจบในหนึ่งอาทิตย์จริงๆ เหรอ
‎ฉันไม่อยากมองเห็นสัตว์ประหลาดไปทั้งชีวิตนะ
‎คุณไม่รู้จักสนุกบ้างเลย…
‎เรื่องที่คุณประสบมันมหัศจรรย์มากเลยนะ
‎คุณสามารถมองเข้าไปในจิตใจของคนได้
‎ผมล่ะอิจฉาชะมัด
‎ไม่ไหวแล้ว
‎เราออกไปทดสอบ ‎ความสามารถใหม่ของคุณกันเถอะ
‎- เข้าไปเลย ‎- อือ
‎ในนี้มีบ้างไหม
‎ฉันกลับดีกว่า
‎ข่าวลือบอกว่าที่นี่มีเด็กมัธยมปลายจริงๆ อยู่ด้วย
‎มันเหมือนกับโชว์ตัวประหลาดยุคใหม่
‎นายชอบตัวประหลาดแบบเธอเหรอ
‎หือ
‎ฉันเจอแล้วหนึ่ง
‎เธอเป็นสัตว์ประหลาดทราย
‎ทรายเหรอ
‎เด็กสาวคนนั้นใช่ไหม
‎ผมจะติดต่อกับเธอโดยตรง
‎นายมีแผนอะไรงั้นเหรอ
‎ถ้าเธอเกิดขึ้นจากทรายแห้งๆ ‎ผมก็จะทำให้เธอเปียก
‎นายก็แค่อยากอึ๊บเด็กม.ปลายเท่านั้นแหละ
‎เปล่า
‎ผมอยากอึ๊บฮามังคิวลัส
‎น่าขยะแขยงชะมัด
‎สวัสดีครับ
‎มาคนเดียวเหรอ
‎อ่านหนังสืออยู่เหรอ
‎คุณกำลังสั่น
‎หรือว่าคุณยัง…
‎เฮ่ย นายเป็นไรไหม
‎แย่หน่อย เธอหนีไปแล้ว
‎ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น
‎หน้านายน่ะ
‎- หน้าผมเหรอ ‎- อือ
‎ผมฉกนี่มาได้
‎นายขโมยมาเหรอ
‎คุณเก็บไว้นะ ถ้าเกิดอะไรก็รายงานผมด้วย
‎ขอบคุณมากครับ
‎คุณกำลังสั่น
‎นี่…
‎คุณกลัวอะไรงั้นเหรอคะ
‎หรือว่าคุณยัง…
‎บริสุทธิ์อยู่
‎(แม่: แกอยู่ไหน ถ้ากลับดึกให้บอกด้วยนะ)
‎(แม่: ทำไมไม่รับสาย)
‎(แม่: แกไม่อ่านหนังสือหรือไง)
‎(แม่: แกไม่ได้เก่งแบบคาเอเดะนะ)
‎(แม่: แกอยู่ไหน)
‎(แม่: โทรหาฉัน)
‎(1775 ยูคาริ)
‎(เติมฉันให้เต็มที…)
‎(ฉันมันแปดเปื้อน…)
‎(เห็นฉันทีสิ ตามหาฉันสิ…)
‎(ฉันแค่เป็นอย่างนี้…)
‎(ความรู้สึกที่โสมม…)
‎(ช่วยฉันที)
‎(โหยหาฉัน)
‎(ต้องการฉัน)
‎(สัมผัสฉันสิ)
‎อี๋
‎"เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‎- ทุกสิ่งก็กลายเป็นจริง" ‎- ทุกสิ่งก็กลายเป็นจริง
‎เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‎ฉันกลายเป็นหนึ่ง
‎ในไม่ช้า ฉันอยากจะกลายเป็นหนึ่ง
‎น่าขนลุกชะมัด
‎เฮ่ย
‎หาตัวตั้งนาน
‎- ไม่นะ เดี๋ยว… ‎- มานี่เลย
‎- เดี๋ยวสิ ‎- ไอ้สารเลว
‎เมื่อวานนี้…
‎แกทำอะไรกับฉัน
‎คือว่า…
‎ผมเห็นอะไรบางอย่าง
‎เห็นเหรอ
‎แกเห็นอะไรล่ะ
‎หุ่นยนต์ครับ
‎หุ่นยนต์เหรอ
‎มันมีความหมายอะไรกับคุณบ้างไหม
‎เรื่องนิ้วก้อยกับเคียว…
‎ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‎ครับ
‎ขอโทษนะครับ
‎เฮ่ย แกกำลังทำอะไรน่ะ
‎เด็กคนหนึ่ง…
‎ขอโทษครับ…
‎อย่าขยับนะครับ
‎อย่าเข้ามาใกล้นะโว้ย
‎ฉันจะตัดนิ้วก้อยแก
‎เขาออกมาแล้ว
‎อะไรออกมา
‎แผลนี่มัน…
‎ขอโทษๆ
‎มันคงเจ็บมากเลยใช่ไหมล่ะ
‎อือ…
‎ไอ้สารเลว
‎ตอนนี้แกจะไม่ได้เสียแค่นิ้วก้อย
‎นี่มันอะไรกัน
‎ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน
‎แกกำลังทำบ้าอะไรวะ
‎สมัยที่คุณเป็นเด็ก
‎คุณใช้เคียวทำอะไรกับนิ้วก้อยตัวเอง
‎สุดยอดเลย เคียวนี่นา
‎โอ้โฮ ไหน ขอฉันดูหน่อย
‎ไม่ได้ ฉันจะแลกกับมัน
‎หือ ไม่มีทาง
‎หยุดนะ
‎ไอ้สารเลว
‎ผมเห็น…
‎ความรู้สึกผิด
‎คนที่บาดเจ็บเพราะเคียวไม่ใช่คุณ
‎คุณทำร้ายคนอื่น
‎ไม่
‎- จะหวงอะไรนักหนา ‎- ไม่
‎- เอามาดูนะ ‎- ไม่มีทาง
‎- ไม่ ‎- เอามา
‎- ไม่ ฉันไม่อยากให้ ‎- เฮ่ย
‎- หยุดนะ ‎- เอามาให้ฉัน
‎ไม่
‎คาซึโอะ…
‎คาซึโอะ
‎ไม่นะ
‎คุณกลัว
‎และคุณก็ขอโทษไม่ออก
‎ถูกต้องไหม
‎- ผม… ‎- ผม…
‎- ทำร้ายนิ้วก้อยของคาซึโอะ ‎- ทำร้ายนิ้วก้อยของคาซึโอะ
‎- คาซึโอะคุง ‎- คาซึโอะคุง
‎- ขอโทษนะ ‎- ขอโทษนะ
‎ฉันขอโทษ…
‎- ฉันขอโทษ ‎- ฉันขอโทษ
‎ฉันขอโทษ
‎คุณทำได้แค่เก็บซ่อนบาป ‎และความรู้สึกผิดของคุณเอาไว้
‎คุณจงใจทำร้ายคนอื่นๆ …
‎และยอมให้ตัวเองโดดเดี่ยว…
‎ความรู้สึกผิดของคุณ…
‎เปลี่ยนคุณเป็นยากูซ่า
‎ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเลิกเป็นยากูซ่า
‎ฉันจะขอชดใช้ในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป
‎- เคนจังน่ะ ‎- เราไม่เห็นเขามาสักพักแล้ว
‎ฉันเลยไปดูที่เต็นท์ ปรากฏว่าเขาตัวเย็นชืดเลย
‎ตอนที่อันจังมาใหม่ๆ ‎เขาก็สอนอะไรให้เธอหลายอย่างไม่ใช่เหรอ
‎นี่มันอะไรกัน
‎ไง อันจัง
‎ครับ
‎เห็นว่าได้รถกลับมาแล้วสินะ
‎ครับ
‎มาดื่มกันเถอะ
‎นะ
‎ได้ครับ
‎ดีแล้ว
‎บริษัทประกันเหรอ
‎ครับ
‎ผมมีหน้าที่คำนวณความน่าจะเป็น ‎ในเวลาที่มีคนจะซื้อประกันชีวิต
‎ยกตัวอย่างนะ
‎ผู้ชายใส่สูทที่กำลังกินขนมปังคนนั้น
‎เต็มที่คือ 60 ล้านเยน
‎ครอบครัวทางโน้น
‎คนพ่อไม่เกิน 80 ล้าน ส่วนคนแม่อยู่ที่ 38 ล้าน
‎และสำหรับเด็กอยู่ที่ 48 ล้าน
‎นั่นมันเกิน 100 ล้านแล้วนะ
‎ผมก็แค่ประเมินคร่าวๆ ครับ
‎แต่ทุกชีวิตจะถูกตีค่าเป็นราคา
‎บ้าบอชะมัดยาด
‎เรื่องแบบนั้นใครมันเป็นคนตัดสิน
‎เรียวซัง
‎คุณอายุเท่าไรครับ
‎ฉัน 41
‎อายุ 41
‎แล้วคุณดื่มบ่อยแค่ไหน
‎ก็อย่างที่เห็นที่นี่
‎ทุกวัน
‎คุณสูบบุหรี่ไหม
‎ไม่สูบ
‎คุณเคยเป็นโรคร้ายแรงอะไรหรือเปล่า
‎ไม่
‎แต่ฉันเคยเป็นไส้ติ่งอักเสบ
‎แล้วพ่อแม่หรือญาติพี่น้องคุณ ‎มีโรคทางพันธุกรรมหรือเปล่า
‎คือ เอ่อ…
‎อ้อ แล้วรายได้ต่อปีของคุณล่ะครับ
‎- อะไรนะ ต่อให้ถามฉัน… ‎- ถ้างั้น
‎ผมประมาณเอาก็ได้
‎ทีนี้ผลที่ได้ก็คือ…
‎ราคาของเรียวซังคือ…
‎ไอ้บ้าเอ๊ย
‎อย่ามาตัดสินว่าใครมีค่าแค่ไหนนะโว้ย
‎อย่ามาตีราคาให้ชีวิตคนอื่น
‎ใจเย็นๆ
‎นี่ ใจเย็นเถอะ
‎พระจันทร์ก็คือพระจันทร์…
‎โอ๊ย…
‎สวัสดี
‎จะให้คืนโทรศัพท์ให้ใช่ไหมล่ะ
‎จะให้ฉันเอาไปให้ที่ไหน
‎เข้าใจแล้ว
‎ผมไปนะ ขอบคุณสำหรับอาหารครับ
‎นี่ มือถือฉันอยู่ที่คุณใช่ไหม
‎อือ
‎เฮ่ย อย่าขึ้นรถมาทั้งที่ไม่ได้ขอสิ
‎(แม่: แกอยู่ไหน)
‎มองหาแม่งั้นเหรอ
‎คุณดูโทรศัพท์ฉันสินะ
‎เอาคืนมาได้แล้ว
‎น่าเกลียดชะมัด
‎คุณทำงานกับผู้ชายหน้าลายจุดนั่นเหรอ
‎ถ้าใช่แล้วจะทำไม
‎คุณอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ
‎คุณทำงานหรือเปล่า
‎เปล่าเหรอ
‎ไอ้กระจอกขี้แพ้เอ๊ย
‎"เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ ‎ทุกสิ่งก็กลายเป็นจริง"
‎คุณดูโทรศัพท์ฉันจริงๆ ด้วย
‎"เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‎ฉันเป็นอิสระจากโลกใบนี้
‎เมื่อฉันเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
‎ฉันกลายเป็นหนึ่ง
‎ในไม่ช้า…"
‎หยุดนะ
‎"ฉันอยากจะกลายเป็นหนึ่ง"
‎หยุดได้แล้ว
‎นี่ไม่ใช่ทราย…
‎อักขระงั้นเหรอ
‎ตาลุงโรคจิต…
‎(ตาลุงโรคจิต)
‎นี่มันอะไรกัน
‎ปล่อยฉันนะ
‎โอ๊ย…
‎คุณตั้งใจจะทำอะไร
‎เฮ่ย
‎นี่ คุณกำลังคิดอะไรน่ะ
‎เธอตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
‎การเป็นสาวบริสุทธิ์มันน่าอาย
‎คุณบ้าหรือไงกัน
‎อยากเอาฉันใช่ไหมล่ะ
‎เธอ…
‎น่าขยะแขยงเป็นบ้า…
‎ไอ้กระจอกขี้แพ้เอ๊ย…
‎เธอนั่นแหละที่ขี้แพ้
‎รู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรอยู่
‎ถ้าฉันเป็นหนึ่งเดียวกับคุณ
‎ทุกสิ่งก็จะกลายเป็นจริง…
‎เซ็กส์เป็นทางเดียวที่เธอจะใช้ ‎แข็งข้อกับพ่อแม่ได้นี่เอง
‎เธอกำลังยึดติดกับเรื่องเพ้อเจ้อบ้าบอ
‎ได้โปรดเถอะ
‎นุ่มนวลกับฉันหน่อยนะ
‎หยุดเดี๋ยวนี้
‎ให้ตายสิ คุณทำอะไรของคุณเนี่ย
‎ฉันคือคุณ
‎(ฉันคือคุณ)
‎ฉันไม่ได้เหมือนเธอนะ
‎เดี๋ยวก่อน…
‎นั่นอะไรน่ะ
‎เดี๋ยวสิ หยุดนะ
‎อย่ามองนะ
‎อย่ามอง
‎หยุดเดี๋ยวนี้
‎อย่ามองนะ
‎ในที่สุดก็เผยธาตุแท้แล้วสินะ…
‎หยุดเดี๋ยวนี้
‎ไม่นะ ไม่
‎คายมันออกมา
‎เอาคืนมา มันเป็นของฉัน
‎เจ็บนะ มันเจ็บ
‎มันเจ็บ
‎มันเจ็บ ร้อนเหลือเกิน
‎เธอกลายเป็นมนุษย์แล้ว
‎เจ็บเหลือเกิน
‎คุณทำอะไรของคุณ มันเจ็บนะ
‎(แม่)
‎คิดบ้าอะไรอยู่ถึงกลับบ้านดึกดื่นแบบนี้
‎แม่รู้แล้ว
‎แกมีแฟนล่ะสิท่า
‎แม่บอกแล้วนี่ว่าถ้ามีก็ให้บอกแม่
‎ถ้าถึงขั้นนั้น…
‎นั่นมัน…
‎เธอจะทำยังไง
‎มาทำกันตรงนี้เนี่ยนะ
‎ไม่มีใครสั่งใครสอนบ้างเลยหรือไง
‎รถฉันเละเทะหมดแล้ว
‎พูดอะไรของคุณน่ะ
‎มันสวยจังเลย
‎(วันที่สี่)
‎อีกแล้วเหรอเนี่ย…
‎เฮ่ย…
‎เฮ่ย
‎ตามอิโต้มา
‎บอกให้ตามหมอฝึกหัดชื่ออิโต้มาเดี๋ยวนี้
‎ขอโทษค่ะ ขอทราบชื่อได้ไหมคะ
‎ฉันเป็นคนไข้ของเขา
‎ไปรอตรงนั้นนะคะ
‎ว่างเปล่า
‎อะไรเนี่ย
‎คุณเป็นอะไรไหมคะ
‎ครับ ผมไม่เป็นไร
‎ขอโทษด้วยครับ
‎นาโกชิซัง
‎อย่ามาโดยไม่แจ้งล่วงหน้าสิ
‎- บอกฉันมาว่านี่มันเรื่องอะไร ‎- ใจเย็นๆ
‎มีบางอย่างเกิดขึ้นสินะ
‎ไหนว่าคุณไม่ให้คนแปลกหน้านั่งรถไง
‎นายไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้ว
‎ฮามังคิวลัสคือธาตุแท้ที่บิดเบี้ยว ‎ซึ่งถูกขังอยู่ในจิตใต้สำนึก
‎พวกมันถึงได้ดูพิลึกพิลั่น
‎ฉันเข้าใจแล้ว
‎สมองของนาโกชิซังกลับมาไวต่อสิ่งเร้า ‎เหมือนสมองเด็ก
‎แต่ก็ยังกักเก็บความรู้ ‎และประสบการณ์ของผู้ใหญ่เอาไว้
‎สัมผัสที่หกหายากของคุณช่วยคนไว้ถึงสองคน
‎นี่คือความสำเร็จอันน่าอัศจรรย์ ‎ที่จะปฏิวัติวงการจิตบำบัด
‎แต่ถ้ามันหายไปแล้ว ‎ทำไมมันถึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายฉัน
‎สำหรับเรื่องนั้น ช่วยมาดูนี่หน่อย
‎ผู้หญิงคนนั้นก็มองเห็นสัตว์ประหลาดเหรอ
‎ใครจะไปรู้
‎แต่นี่คือภาพที่เธอวาดตัวเอง
‎ฮามังคิวลัสถูกย้ายไป…
‎ผมคิดถึงมันทันทีที่ฟังเรื่องของนาโกชิซัง
‎ผมบอกว่าคนบางคนก็เห็นฮามังคิวลัส ‎บางคนก็มองไม่เห็นใช่ไหม
‎อือ
‎เช่นเดียวกับที่คนที่มีความสนใจคล้ายๆ กัน ‎จะถูกดึงดูดเข้าหากัน
‎ถ้าจิตใจมีปัญหาเดียวกัน ‎ฮามังคิวลัสของพวกเขาก็ถูกดึงดูดเข้าหากัน
‎พูดอีกอย่าง
‎ยากูซ่ากับสาวม.ปลายอาจดูต่างกับนาโกชิซัง
‎แต่จิตใจของพวกคุณอาจคล้ายคลึงกัน
‎ต้องล้อเล่นแน่ๆ ‎ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาดเหมือนพวกนั้น
‎แต่ความเครียดของพวกเขาหายไปใช่ไหมล่ะ
‎มันถูกย้ายมาอยู่ในตัวนาโกชิซัง
‎ความรู้สึกผิด การมีชึวิตตามกฎของคนอื่น…
‎มันฟังดูคุ้นๆ ไหม
‎ปัญหาของนาโกชิซังเริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว
‎ปัญหาของฉันเหรอ
‎ผู้หญิงชุดแดงไร้หน้า
‎คุณรู้สึกว่าเธอแตกต่างใช่ไหม
‎นาโกชิซังมองดูฮามังคิวลัส
‎แต่ฮามังคิวลัสก็มองมาที่นาโกชิซังด้วย
‎รู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร
‎มันแปลว่าตัวคุณเองก็เป็นฮามังคิวลัสไงล่ะ
‎เหรอ แล้วตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นไงบ้าง
‎เธอฆ่าตัวตาย
‎นายรู้เรื่องนั้นแต่แรกใช่ไหม
‎ครับ
‎เธอวาดภาพนี้ไว้ก่อนตาย
‎ปิดมันซะ
‎หือ แต่นี่เพิ่งจะสี่วันเอง เลิกล้อเล่นได้แล้ว
‎รีบปิดมันเดี๋ยวนี้นะโว้ย
‎คุณเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้ว
‎นาโกชิซังไม่สังเกตเหรอ
‎เมื่อสี่วันก่อน คุณไม่ได้อารมณ์แปรปรวนแบบนี้
‎คุณบอกว่าต่อให้กลายเป็นผัก คุณก็ไม่สน
‎เพราะงั้นผมถึงได้บอกไง…
‎ผมจะมอบเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ให้คุณในเจ็ดวัน…
‎ฉันจะไม่ยอมตายไปกับสัตว์ประหลาดพวกนั้น
‎เข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้ว
‎แต่เพื่อแลกเปลี่ยน ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง
‎ก่อนที่ผมจะปิดรูนั่น
‎ช่วยดูฮามังคิวลัสของผมหน่อย
‎ก็บอกแล้วไง
‎ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
‎- นาโกชิซัง ‎- หือ
‎เวลาคุณโกหก ผมดูออก
‎คุณมองเห็นตัวคุณเอง…
‎ในตัวผมด้วยใช่ไหม
‎นาโกชิซัง
‎เลิกพูดบ้าๆ ได้แล้ว
‎ปัญหาของนาโกชิซังเริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว
‎ผู้หญิงชุดแดงไร้หน้า
‎คุณรู้สึกว่าเธอแตกต่างใช่ไหม
‎(นาโกชิ สึสึมุ ‎ผจก.ฝ่ายการมีส่วนร่วม แผนกให้คำปรึกษา)
‎(นานาโกะ)
‎นานาโกะ…
‎คุณมีนามบัตรหรือเปล่า
‎ต๊ายตาย…
‎- มาโอะ เอาของผมไหม ‎- หล่อแถมมีพอร์เชอ
‎- ไม่เอาหรอก ‎- แบบนี้ชอบเลย
‎- นั่นสิ ‎- อือ
‎ไม่รุกแรงไปหน่อยเหรอยะ
‎ก็เขามันสเปกสาวๆ นี่
‎ผู้ชายน่ะแค่มีเงินมันไม่พอ ‎เขาต้องได้รับการยอมรับด้วย
‎ใช่
‎การยอมรับมันยาไส้เราได้หรือไง
‎- ได้สิ ‎- ใช่
‎แต่นาโกชิซังน่ะมีทุกอย่าง
‎ใช่เลย เธอพูดถูก
‎ต่อให้ผู้ชายคนนั้นจะได้รับการยอมรับ
‎แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ‎ถ้าเขาน่าเกลียดและไม่มีงานการมั่นคง
‎ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อนาโกชิ
‎คุณชื่ออะไรเหรอ
‎(นานาโกะ)
‎ว่างเปล่า
‎นาโกชิ ไปดื่มกันต่อเถอะ
‎นาโกชิ
‎นาโกชิซัง
‎- นี่ นาโกชิ ‎- นาโกชิซัง
‎นานาโกะ
‎(วันที่ห้า)
‎นานาโกะ
‎หือ
‎เธอคือนานาโกะใช่ไหม
‎เป็นอะไรไป
‎ฉันไม่แน่ใจค่ะ
‎หือ
‎ฉันสูญเสียความทรงจำ
‎คุณรู้จักฉันเหรอ
‎ฉันอยากให้เธอมากับฉัน
‎(อิโต้)
‎คุณไม่ต้องรับสายเหรอ
‎อือ ไม่เป็นไรหรอก
‎ฉันเคยอยู่ที่นี่เหรอ
‎"ว่างเปล่า"
‎หือ
‎ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก…
‎เธอบอกกับฉันแบบนั้น
‎แค่คำเดียวคำนั้น
‎มันช่วยชีวิตฉันไว้
‎ฉันเองก็…
‎ลืมว่าตัวเองเป็นใคร
‎แต่ว่า…
‎พอฉันเจอเธอ…
‎ฉันก็จำได้
‎เอานี่
‎นี่คือ…
‎ของฉันเหรอคะ
‎เธอเคยชอบมัน
‎นี่เรา…
‎อยู่กินด้วยกันเหรอคะ
‎อือ
‎เราอาศัยอยู่ด้วยกัน
‎อย่างมีความสุข
‎นานาโกะ
‎นานาโกะ เป็นอะไรไป
‎เธอเป็นอะไรไหม
‎นานาโกะ
‎- นานาโกะ ‎- ไม่ๆ
‎ฉันจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
‎นานาโกะ ใจเย็นก่อน
‎นานาโกะ
‎ค่อยๆ นะ
‎ฉันใช่…
‎นานาโกะแน่เหรอ
‎อือ
‎เธอน่ะ…
‎คือนานาโกะ
‎(วันที่หก)
‎ฉันไม่เห็นมัน
‎ฉันไม่เห็นมันแล้ว…
‎ไม่จริงน่า…
‎เฮ่ย
‎นี่ฉันเอง
‎เฮ่ย
‎นี่…
‎ว่าไง
‎ไม่คุยกันตั้งนานเลยนะครับ
‎นี่นายอยู่ที่ไหน
‎นั่นคือสิ่งที่ผมอยากถามพอดี คุณไม่รับสายผม
‎อ้อ แล้วอย่าทำให้ห้องผมเละเทะล่ะ
‎นายคือคนที่เจาะกะโหลกนานาโกะใช่ไหม
‎ผมไม่นึกเลยนะเนี่ย
‎ตกใจชะมัด ผมไม่คิดว่าคุณจะไปเจอเธอเข้า
‎ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน
‎ครับ นั่นเป็นคำถามที่ดี
‎แต่คำตอบน่ะไม่ใช่กงการอะไรของนาโกชิซัง
‎มันก็ต้องเป็นกงการของฉันสิวะ
‎นาโกชิซัง ใจเย็นๆ หน่อยเถอะ
‎ถ้าเกิดผมอธิบายทุกอย่างให้ฟัง มันก็คงน่าเบื่อแย่
‎วันนี้เป็นวันที่หกแล้ว
‎การทดลองที่คุณรับปากไว้มันยังไม่จบนะครับ
‎ฉันได้ตัวตนกลับมาแล้ว
‎ส่วนที่เป็นฮามังคิวลัสก็หายไปแล้วด้วย
‎เสียใจด้วยนะ
‎ฉันมองไม่เห็นฮามังคิวลัสอีกแล้ว
‎การทดลองมันจบแล้ว
‎อ้อ จริงเหรอครับ
‎แบบนั้นก็ดีแล้ว
‎เพราะคุณ ผมเลยพิสูจน์สมมติฐานของผมได้
‎นายพิสูจน์ได้งั้นเหรอ
‎แน่นอน สำหรับคุณ ทั้งหมดคือความเป็นจริง
‎ผมไม่ปฏิเสธเรื่องนั้น
‎คุณช่วยชีวิตแฟนสาวสุดที่รักไว้ ‎และได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‎และคุณก็มองไม่เห็นฮามังคิวลัสอีกแล้ว ถูกไหม
‎นายคิดจะพูดอะไรกันแน่
‎นาโกชิซัง
‎บางทีโลกนี้ก็อาจจะเป็นแค่ ‎ภาพมายาที่สมองสร้างขึ้นมา
‎ผมบอกใช่ไหมว่าตัวคุณเอง ‎ก็อาจจะเป็นฮามังคิวลัส
‎ฮามังคิวลัสแสดงสิ่งที่คุณอยากเห็นให้คุณเห็น
‎ทุกอย่างเป็นแค่จินตนาการของคุณ
‎ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นแน่
‎ฉันแน่ใจว่าฉันเห็นมัน
‎ไม่
‎มันหมายความว่าโลกนี้เป็นภาพลวงตาที่ลงตัว ‎ซึ่งสมองสร้างขึ้นมา
‎เข้าใจไหมล่ะครับ
‎ผมไม่อยากทำลายตอนจบแสนสุขของคุณหรอก…
‎แต่อีกไม่นาน ตัวจริงของเธอก็จะจำทุกอย่างได้
‎เธอจะจดจำโลกที่แท้จริงได้
‎จดจำได้เหรอ
‎"โลกจริง" บ้าบอที่ว่ามันคืออะไร ‎นายคิดอะไรอยู่กันแน่
‎คุณอาจพบว่าความทรงจำบางอย่าง ‎มันก็ไม่ควรถูกจดจำไว้
‎คิดจะพูดอะไรกันแน่น่ะ
‎นาโกชิซังไม่รู้จริงๆ เหรอว่าผมพูดถึงอะไรอยู่
‎คุณก็เห็นฮามังคิวลัสของเธอใช่ไหมล่ะ
‎อือ
‎ฉันเห็นมัน
‎เธอใส่ชุดสีแดง…
‎แต่นั่นน่ะมันแค่ในโลกของคุณเท่านั้น
‎เธอต่างจากคุณ หลังจากเธอเจาะกะโหลกแล้ว ‎มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎การทดลองของผมเลยหยุดแค่นั้น
‎แต่สถานการณ์ของเธอกลับพลิกผันอย่างผิดคาด
‎เพราะเธอได้มาเจอคุณ
‎แต่ตอนนี้คุณมองไม่เห็นฮามังคิวลัสอีกแล้ว
‎และคุณก็ปกป้องเธอไม่ได้
‎เสียใจด้วยนะครับ ‎สิ่งที่ผิดปกติมันคือสมองของคุณนั่นแหละ
‎เฮ่ย…
‎นานาโกะ…
‎อิโต้ซัง
‎ผมรู้อยู่แล้วว่าเป็นคุณ…
‎ใช่ไหม จิฮิโระซัง
‎จิฮิโระเหรอ
‎นานาโกะ
‎แต่อีกไม่นาน ตัวจริงของเธอก็จะจำทุกอย่างได้
‎เธอจะจดจำโลกที่แท้จริงได้
‎นานาโกะ…
‎เฮ่ย…
‎เธอเป็นใคร
‎เธอเป็นใครกันน่ะ
‎ไม่นะ
‎ไม่…
‎- นานาโกะ ‎- ปล่อยฉัน
‎ไม่นะ…
‎ฉันอยากจะเห็นตัวจริงของเธอ ฉันต้องเห็นมัน
‎ได้ไหม
‎มันจะดีกว่าถ้าคุณไม่เห็นตัวจริงของฉัน
‎ถึงยังไงฉันก็อยากรู้จักตัวจริงของเธอ
‎ได้ไหม
‎นานาโกะ
‎ฉันฆ่าเธอ…
‎คนที่ฆ่านานาโกะซัง…
‎คือฉัน
‎ฉันบอกเธอตั้งไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว
‎เออ เธอบอก
‎แต่ฉันไม่นึกว่าแม่ฉันจะโกรธปานนั้น
‎เธอน่าจะเดาได้สิ
‎คุณแม่น่ะเป็นแบบนั้นประจำ ‎เหมือนกับที่งานศพเมื่อวันก่อนไง
‎นั่นมันคนละเรื่อง
‎คนละเรื่องเหรอ
‎- คนละเรื่องยังไง ‎- หุบปากเลย
‎เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆ
‎พอที
‎จะทำอะไรน่ะ จิฮิโระ
‎หยุดนะ เธอกำลังทำอะไรเนี่ย
‎นานาโกะ
‎นานาโกะ…
‎ฉันไม่อยากจะจำได้เลย…
‎ไม่…
‎คุณน่ะ…
‎ว่างเปล่า
‎นี่ มาดูสิ สุริยุปราคาวงแหวน
‎ดูเร็ว
‎อ้อ วันนี้เองสินะ
‎อือ
‎อุ๊ย…
‎มันกำลังซ้อนกัน
‎มันมาแล้ว
‎ดูสิๆ
‎ฉันไม่ใช่…
‎นานาโกะซัง
‎นานาโกะ…
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- อย่าแตะต้องฉัน
‎ขอล่ะ นานาโกะ ใจเย็นก่อน
‎คุณได้สนใจฉันบ้างไหม
‎คุณไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
‎ต่อให้ฉันตาย คุณก็คงไม่ร้องไห้
‎คุณไม่เปลี่ยนเลย
‎คุณมันว่างเปล่า
‎(ข้อควรระวังในการใช้ชีวิตหลังแท้งบุตร)
‎นานาโกะ
‎นานาโกะ เดี๋ยวก่อน
‎หยุดนะ
‎นานาโกะ มาคุยกันก่อน
‎ปล่อยฉัน
‎นานาโกะ
‎นานาโกะ…
‎ฉันอยากจะขอโทษ…
‎ฉันอยากจะพูดว่า…
‎ฉันขอโทษ
‎งั้นเธอ…
‎ชื่ออะไร
‎จิฮิโระ
‎จิฮิโระ…
‎ให้ตาย นาโกชิซัง สุดยอดไปเลย
‎คุณช่วยแม้กระทั่งผู้หญิงที่ทำแบบนี้กับคุณ
‎ผมคาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย
‎คุณพูดว่า "ผมรักคุณ" ‎กับผู้หญิงตรงหน้าคุณตอนนี้ได้ไหม
‎ความรู้สึกที่นาโกชิซังมี ‎มันเป็นของนานาโกะซังใช่ไหม
‎การทดลองของผมล่มซะแล้ว
‎มันเป็นแค่ภาพลวงตา ‎ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความเข้าใจผิด
‎แต่ถึงอย่างนั้น
‎คุณก็ยังปลอบประโลมกันและกัน
‎คุณฉายภาพตัวเองลงบนคนอื่นๆ ‎แล้วก็เพลิดเพลินไปกับความรู้สึก
‎แบบนั้นมันไม่เป็นไรจริงเหรอ
‎ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากตาย ‎ไปพร้อมกับสัตว์ประหลาดหรอก
‎นี่
‎ทำไมนายต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วย
‎ฉันมีอะไร…
‎ที่นายไม่อยากยอมรับขนาดนั้นงั้นเหรอ
‎ความเชื่อมโยงระหว่างฉันกับคนอื่นๆ …
‎มันคือฮามังคิวลัสใช่ไหม
‎ไม่ เมื่อไหร่คุณจะตาสว่างสักทีเนี่ย
‎น้ำ
‎หือ
‎นายน่ะ…
‎สร้างขึ้นมาจากน้ำ
‎แวบแรกที่มอง นายเลยเหมือนล่องหน
‎แต่พอนายกังวล
‎มันจะมีฟองอากาศ
‎ใช่ มันลอยขึ้นมาแล้ว
‎ตรงโน้นด้วย
‎นั่นด้วย
‎ไม่ ก็บอกแล้วไง
‎มันก็เป็นแค่ภาพลวงตา…
‎ในที่สุดฉันก็มองเห็นนาย
‎ไม่สิ…
‎หมายความว่าไง
‎นี่มัน…
‎อ้อ…
‎พ่อของนาย
‎มันซ่อนอยู่ตรงนั้นเองงั้นเหรอ
‎ปลาทอง
‎พ่อเลี้ยงมันไว้สมัยผมยังเด็ก ‎มันเป็นงานอดิเรกเดียวของพ่อ…
‎แล้วนายชอบปลาทองตัวนั้นไหม
‎คุณถามทำไมกัน
‎ตอนนี้ปลาทองตัวนี้อยู่ที่ไหน
‎พ่อของนายน่ะ…
‎ระหว่างนายกับปลาทอง
‎พ่อของนายรักอะไรมากกว่า
‎อ้อ…
‎มันรั่วแล้ว
‎มันไม่มีตา
‎มองไม่เห็น
‎เขาไม่มีวันเหลียวแลนาย
‎"มองผมทีสิ"
‎นายอยากให้พ่อเหลียวแลนาย…
‎แต่เขาก็ยังไม่ทำ
‎นาโกชิซัง…
‎มองผมใกล้ๆ ที
‎ขอร้องล่ะ
‎ฮามังคิวลัสหายไปแล้ว
‎คุณโกหก
‎ช่วยผมด้วย…
‎คุณเป็นคนเดียวที่…
‎มองเห็นผม
‎ในที่สุดผมก็หาคุณเจอ…
‎มันต้องเป็น…
‎มันต้องเป็นคุณนี่แหละ…
‎ฮามังคิวลัสไม่ใช่ปัญหาหรอก
‎เราทั้งคู่…
‎เพียงต้องการการเหลียวแล
‎เราไม่คิดที่จะเหลียวแลคนอื่น
‎เมื่อไหร่ที่นายเหลียวแลคนอื่น…
‎นายก็จะสร้างโลกได้
‎(วันที่เจ็ด)
‎ขอบคุณที่รอนะ
‎ไปกันเถอะ
‎คำบรรยายโดย: วรพล ถาวรวรานนท์