Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SKLEP PAPIERNICZO-SPOŻYWCZY HOPE
O której jest spotkanie?
Co?
Już jesteś gotowa?
Zaczekaj.
Cholera...
Nigdy nie przychodziłaś na spotkania rady rodziców.
Podpadniesz im, jeśli się spóźnisz.
Jestem prawie gotowa.
Nie pozmywałam nawet naczyń.
Później to zrobisz. Wychodź już.
Dobrze.
Gotowa. Już wychodzę.
Już jestem w drodze!
Gdzie się spotykamy?
Psie mięso?
Nie będę tego jeść.
BEZPIECZEŃSTWO PRZEDE WSZYSTKIM
Przerwa na lunch.
Dziś w menu rosół.
Jako kierownik fabryki oczywiście zjem ostatni.
Bierzcie po jednym kawałku kurczaka. Zostawcie też dla innych.
Hej, ty!
Nawet nie próbuj brać dwóch kawałków, bo pożałujesz.
Dong-hoon.
Jemy razem.
Okej.
Zdrowie.
Zbliżają się wakacje. Co kupimy nauczycielce?
Może sukienkę?
Świetny pomysł.
Co sądzisz, Mi-hee?
Może kwiaty?
Nie ma mowy.
Teraz daje się karty podarunkowe.
Właśnie.
Na jaką kwotę?
Jesteś wiceprzewodniczącą. Ty zdecyduj.
Oczywiście.
Chodźmy już.
Napiszę wam, po ile się zrzucamy.
Dobre było.
- Objadłam się. - Zrzucamy się dzisiaj?
- Ile mamy do zapłaty? - Sporo zjadłyśmy.
Ty zapłacisz?
- Ja? - Czemu nie?
Może podzielimy się rachunkiem?
Nic nie zjadłam!
Ma dużo pracy w sklepie, więc rzadko przychodzi.
Zawsze mówiła, że powinna was kiedyś zaprosić.
Może damy jej szansę?
Czemu nie?
Dziękujemy.
Ile masz?
Tylko 20 000 wonów.
Można płacić kartą?
Aż 198 000 wonów? To jakiś obłęd.
Zjadły całego psa.
Trzeba im się przypodobać albo twoje dziecko będzie pomijane.
ARBUZ - 20 000 WONÓW
Czemu jest tak cholernie drogi?
Powiedz mężowi, żeby dał ojcu Hope podwyżkę.
Jest kierownikiem, a nie szefem.
Masz mu zamiar w ogóle powiedzieć?
Czy on naprawdę nie widzi? To pewnie chłopiec.
Nie zwraca na mnie uwagi.
To niby jak zaszłaś w ciążę?
Zrobiliśmy to raz od trzech lat i tak się skończyło.
Od trzech lat?
Mój mąż cały czas się do mnie klei.
Nigdy nie ma mnie dość.
Jak mamy wychować dwójkę, skoro z jednym jest trudno.
Nie mów tak.
Urodzisz dziecko, a ono samo wyrośnie.
Nic nie zostało?
Nie.
Zero lojalności.
I jak, dobre?
Pewnie.
- Zjadłem jednego, naprawdę. - Dużo kości jak na jednego.
- Smakuje? - Dobre.
W domu nie dostajesz jeść?
Dostaję, ale tylko ryż.
Jestem taki chudy, a moja żona cały czas tyje.
Dobrze ci. Ja nie jem ani w domu, ani tutaj.
I tu i tam dostaję tylko ryż.
Moi synowie nie zbliżają się do mnie, bo podobno śmierdzę.
Chcesz?
- Nie ma mowy. - Okej.
Daj mi. Masz trzy takie same.
Ale to rzadka karta.
Twoja nie.
Chcesz?
Zamieńmy się.
Dam ci tę jedną za te pięć.
Ale z ciebie skąpiec.
- Nic z tego. - Idziemy.
Czego?
No czego?
Zaczekajcie na mnie!
Kurde!
Znowu zginąłem! Do bani!
Han Young-seok.
Co?
To nie twoje. Nie wal tak.
Zapłaciłem za to. Co ci do tego?
Nie mów, co mam robić, ty mała...!
Mała?
To dlatego, że masz większą głowę.
Uduszę cię!
Już jestem, mamo.
Cześć, Hope.
To Young-seok jest problemem.
Co tam mamroczesz?
Spróbuj.
Nie rozumiem tego.
Czego?
Zadania z matematyki.
Umiem rozwiązać większość zadań,
ale tego nie potrafię.
Naprawdę to zadanie jest takie trudne?
Przeczytaj jeszcze raz.
Może zapytam taty?
Taty?
On nie wie więcej niż ja.
Chodź jeść!
„Young-su ma dziewięć ołówków, a Jin-hee ma trzy.
W jakiej sytuacji będą mieli tyle samo ołówków?
Napisz odpowiedź”.
I co napisałaś?
Nic.
Dlaczego?
Dodaj dziewięć do trzech i podziel na dwa.
To nie takie proste.
Załóżmy, że Young-su to Young-seok,
a Jin-hee to ja.
Young-seok?
Nie ma mowy, żeby Young-seok oddał ołówki.
Żebyśmy mieli tyle samo, musiałby mi oddać trzy.
W życiu nic by mi nie dał.
To nie jest odpowiedź.
Powiedz jej coś.
Słuchaj mamy. Nie kłóć się z nią.
Od ostrego makaronu mam wrzody.
- To nie jedz! - Nie powiedziałem, że nie zjem.
Idź oglądać mecz. Sama będę wychowywać Hope.
Naprawdę?
Słuchaj mamy.
Głupcy.
Pora spać.
Kokomong, kiełbaska
Kokomong, miłośnik zabawy
Kokomong, genialny wynalazca
Kokomong, przywódca dzieci
Czekasz na Hope?
Jeszcze czego.
To co tam robisz?
Czekam na chłopaków.
Idziemy.
Hope też niedługo wychodzi.
Umiesz wiązać włosy?
Jasne.
Chodź tutaj.
Usiądź.
GWANG-SIK
Już wychodzę.
Masz chore dziecko?
Grypa?
Mogę być za 20 minut.
Odebrać towar i otworzyć magazyn.
W porządku. Cześć.
Zostaw!
Czemu?
- Ładnie ci je zwiążę. - Już nie chcę!
Upnę je spinkami, jak zwykle.
Mama ciągle jest zajęta.
Ładniej ci w upiętych włosach.
Hope poszła do szkoły?
- Jeszcze jest w domu. - Spóźni się.
- Daj to. - Inne dzieci już poszły.
Muszę iść odebrać towar.
Gdzie parasol?
- Sprawdź pod ladą. - Okej.
Hope, spóźnisz się!
Co jest...
ZARAZ WRACAM
Jestem cały mokry! Szybciej!
Tędy!
Ale zimno!
Hope!
Co?
Nie dąsaj się.
Jutro zwiążę ci włosy.
Zawsze tak mówisz.
Jesteś już taka duża, że pyskujesz mamie?
Odprowadzić cię do szkoły?
Sama dobiegnę w trzy minuty.
Nie wchodź w błoto i trzymaj się głównej ulicy.
I tak cię nie posłucham.
Trzymaj się głównej ulicy!
WIEDEŃSKIE PIANINA
Jak się spóźnimy, będzie po nas!
Ale leje! Zimno mi!
Zaczekajcie! Zwolnijcie!
Pospiesz się!
Zaczekajcie!
Idziesz do szkoły?
Ładny parasol.
Podzielisz się nim ze mną?
Ale... Już jestem spóźniona.
Wjeżdżaj!
Właśnie przyjechali. Wszystko policzę.
Nie martw się.
Ostrożnie!
Dlaczego ten rachunek jest taki wysoki?
Tak?
Gdzie jesteś?
W domu.
O mój...
Coś się stało?
Przed szkołą jest pełno policji.
Przed szkołą?
Przyniosłam parasol Young-seokowi.
Kojarzysz ten plac budowy w pobliżu?
Znaleźli tam prawie martwą dziewczynkę.
Halo? Słyszysz mnie?
Tak?
Mówi inspektor Seo.
Pan jest ojcem Im Hope?
Tak, to ja.
Hope jest w ciężkim stanie. Zabieramy ją do szpitala Chang-won.
Do szpitala? Powinna być teraz w szkole.
Traci i odzyskuje przytomność.
Proszę przyjechać jak najszybciej.
Halo?
OSTRY DYŻUR
W jakim była stanie, gdy ją znaleźliście?
Miała poważne rany na twarzy i cała krwawiła.
Była ledwie przytomna.
Kto to zgłosił?
- Dostaliśmy telefon z policji. - Naprawdę?
Sama do nas zadzwoniła.
Jest pani matką Hope?
Proszę się uspokoić.
Tomografia wykazała liczne rany od odbytnicy aż po okrężnicę.
Musimy operować.
IM HOPE
Możliwe, że trzeba będzie usunąć część jelit.
Hope!
OPERACJA W TOKU
Co teraz będzie?
Niedługo będziemy mieć wyniki analizy śledczych.
Proszę się nie martwić. Znajdziemy sprawcę.
Proszę tutaj zostać i informować nas o jej stanie.
To było pod szkołą?
Skąd wiesz?
Przy jakiej ulicy?
Przy głównej ulicy?
O czym ty mówisz?
Kazałam jej iść główną ulicą.
Wysłałam ją samą w taki deszcz.
Przestań.
Matka Young-seoka wiedziała, że to Hope?
Mówiła o umierającej dziewczynce pod szkołą.
- Skończ. - Nie mogę.
Jeśli komuś powie, że to była Hope, obetnę jej ten język!
Proszę cię.
Moje maleństwo...
Państwo są opiekunami Im Hope?
Operacja się udała?
Proszę za mną.
Jedno z państwa.
Zostań. Zaraz wracam.
Proszę posłuchać.
Musimy wyciąć jelito grube i odbyt.
W przeciwnym razie umrze.
Przeżyje, jeśli zrobimy jej sztuczny odbyt.
Sztuczny odbyt?
Kolostomię, przez którą wypuścimy jelito cienkie.
Będzie musiała z tym żyć już zawsze.
Ratujcie ją.
Co się stało?
Żyje?
Tatusiu. Przyszedłeś?
Tak.
Gdzie mamusia?
Zmieniamy się. Czeka na korytarzu.
Jesteśmy przy tobie. Nie martw się.
Dobrze.
Lekarze mówią, że dochodzisz do siebie.
Tak.
Co z pracą?
Z pracą?
Skończyłem.
Myślałam, że będziecie zajęci.
Trzeba złapać złego pana.
Bardzo mnie skrzywdził,
więc zadzwoniłam na policję.
Bardzo dobrze.
Od kiedy jesteś taka mądra?
Miał beżowe spodnie...
i kamizelkę z kieszonkami.
Kto?
Zły pan.
Trzeba go złapać.
Później o tym porozmawiamy.
To było przy szkole.
Jestem śpiąca. A co, jeśli zapomnę?
Już dobrze.
Policja już prawie go złapała.
- Naprawdę? - Tak.
Jak już się wyśpisz...
tatuś i policja go złapią.
Śpij, złotko.
Dobrze, tatusiu.
Mam sucho w gardle.
Chyba muszę zrobić kupę.
Tak.
Tak jest.
Mamy wyniki analizy odcisków palców.
Znaleźli go? Aresztowali?
Należą do byłego skazańca. Zlokalizowaliśmy go.
Czemu go nie aresztujecie?
Dlaczego go pani tutaj przyprowadziła?
Proszę usiąść.
Kim jest ten gnój?
Gdzie mieszka?
Nie mogę podać panu szczegółów.
Macie jego odciski! Wiecie, kto to!
Nie możemy go aresztować tylko na podstawie odcisków.
To jeden z nich? Który to?
Nie mamy wystarczających dowodów. Potrzebujemy nakazu.
To dlaczego go nie zdobędziecie?
Proszę pana.
Odciski mogą należeć do każdego.
Potrzebujemy solidnych dowodów, żeby zdobyć nakaz.
Jakich dowodów?
Nagrań z kamer albo analizy DNA.
Nie było tam kamer, a analizy jeszcze nie mamy.
Chyba że ofiara złoży zeznania i go rozpozna.
Wtedy nakaz nie będzie potrzebny.
Ma złożyć zeznania?
Nie możecie aresztować go teraz?
Jak można ją tak przesłuchiwać?
To tylko złożenie zeznań.
I co z tego? To twoja córka.
Ma sobie przypomnieć ten straszny dzień?
I ty uważasz się za jej ojca?
Czy ty w ogóle nie masz uczuć?
Uczuć?
Niech będzie. Nie mam.
Proszę pani?
W Sunflower Center pomagają takim dzieciom.
Uczą je, jak radzić sobie z traumą.
Dlaczego to spotkało nasze maleństwo?
Gdyby policja lepiej pilnowała przestępców,
nie doszłoby do tego!
Usiądź.
Musimy dorwać tego gnoja!
Proszę się uspokoić.
Niby jak?
Proszę przynieść z domu jej zabawki i pamiętniki.
Słucham?
Terapeutka o to prosiła.
Postaram się przekonać pańską żonę.
KOKOMONG
Czy to teraz konieczne?
Musimy złapać sprawcę.
Minęły ledwie trzy dni.
Jest niestabilna psychicznie.
Jest pan pewien?
Zawsze będzie tak samo.
To nie jest dla niej łatwe.
Nie zrobię tego bez zgody rodziców.
Hope...
poprosiła, żeby złapać sprawcę.
Jesteś pewien?
Tak.
Kruszynko?
Możesz mówić?
Nie chcesz?
Możesz tylko ruszać głową.
Widzisz mnie?
Kokomong, kiełbaska
Kokomong, miłośnik zabawy
Ładny jestem, prawda?
Jak widać,
Im Hope może wyrażać opinie i jest przytomna.
Złotko.
Mocno tego dnia padało, prawda?
Spotkałaś złego pana w drodze do szkoły?
Co do tego złego pana...
Mogłabyś go rozpoznać?
Hope?
To ten pan?
Po czym go poznajesz?
Po twarzy.
Oczach.
Ustach.
Naprawdę?
Na wszelki wypadek,
możesz spojrzeć jeszcze na inne zdjęcia?
Hope?
Możesz znów go wskazać?
Możemy spróbować jeszcze raz?
Grzeczna dziewczynka.
Z czasem jej zachowanie może ulec zmianie.
Może nagle zacząć krzyczeć albo w ogóle przestać mówić.
Co ma pani na myśli?
Musi dojść do siebie fizycznie i emocjonalnie.
Samo wsparcie rodziny nie wystarczy.
Całej rodzinie przyda się terapia.
SUNFLOWER CENTER
Proszę zadzwonić.
Co pani robi?
Proszę nie straszyć nas czymś, co się nie wydarzyło.
Co z tobą?
Jeśli pani skończyła, to proszę wyjść.
Kto tam?
Przyszedłem po naczynia.
Są na zewnątrz.
Nie widzę. Gdzie?
Są tam.
Ty sukin...
Nie chcę, żeby dzieliła pokój z innymi.
Nie mamy wyboru.
Tak?
Dobrze.
Dziękuję.
- Jadę na policję. - Złapali go?
Niedługo wrócę.
Panie komendancie!
Nie powinno tu pana być!
Wpuśćcie mnie.
Panie komendancie!
Po co tu przyszedł?
Wpuśćcie mnie!
- Nie możemy! - Wpuśćcie mnie!
- Spokojnie!
- Chcę zobaczyć jego twarz! - Pan jest ojcem ofiary?
Udzieli pan wywiadu?
Proszę pana!
Policja aresztowała podejrzanego o zgwałcenie ośmiolatki.
Dziewczynkę znaleziono z ranami i uszkodzonymi jelitami.
Trafiła do szpitala, gdzie przeszła poważną operację.
OFIARA WYMAGA OPIEKI MEDYCZNEJ
Jak mogą o tym mówić w wiadomościach?
Biedna Hope!
Ciszej, bo dzieci usłyszą.
Young-seok, do pokoju.
Choi uprowadził dziewczynkę rano, 19 lipca.
ZBRODNIA 100 METRÓW OD SZKOŁY
Zaciągnął ją na plac budowy i tam zgwałcił.
Ofiara rozpoznała sprawcę, co doprowadziło do jego aresztowania.
Halo?
Podobno go złapali. Gdzie jesteś?
Pokazują szpital w telewizji.
Z Hope wszystko w porządku?
Choi uprowadził dziewczynkę spod szkoły,
zabrał ją w pobliskie miejsce i tam zaatakował.
Choi ma 51 lat
i mieszka niecały kilometr od domu ofiary.
Trzy miesiące po tym, jak zdjęto mu lokalizator z kostki,
popełnił tę samą zbrodnię.
Słyszałeś o tym gwałcie?
- Miała ledwie osiem lat. - Naprawdę?
Podobno jest w tym szpitalu.
Widzisz, co narobiłeś?
Ty kazałeś jej zeznawać. Zabieramy ją stąd.
Nie tędy.
Wszystko dobrze, Hope?
- Proszę pana! - Wszyscy chcemy ci pomóc.
Pan jest ojcem? Jakie złożyła zeznania?
Stójcie! Nie!
Już jesteśmy.
Tatusiu?
Zrobiłam coś złego?
Oczywiście, że nie.
- W porządku z nią? - Spójrz.
Już dobrze, Hope.
Nic się nie stało.
Pomocy!
Już dobrze, Hope.
Nie martw się.
Tatuś się tym zajmie.
Proszę, pomóżcie Hope!
Proszę pani!
Wezwijcie pomoc!
- Przestań! - Hope!
Nie ruszaj się!
- Odejdź! - Wytrę to!
Nie rób!
Nie ruszaj się!
Zostaw mnie!
Nie.
Hope.
Nie.
Pańska żona zemdlała!
- Oddech jest niestabilny. - Trzeba go podtrzymać.
Dajcie respirator.
- Krwawi! - Dajcie kroplówkę!
Tętno jest zbyt wysokie!
Wezwijcie pediatrę.
Miałam zamiar ci powiedzieć,
ale po tym, co się stało, przestałam o tym myśleć.
Jesteś zły?
Dlaczego?
Jak mogłaś nie powiedzieć mi przez pięć miesięcy?
Może...
miałaś zamiar usunąć ciążę?
Z dzieckiem wszystko dobrze.
Nie płacz.
SZPITAL CHANG-WON
Wiem, że to dla ciebie trudne,
ale mamusia jest chora.
Nie może cię tak często odwiedzać.
Mówiłaś, że chcesz mieć rodzeństwo?
Mamusia ma w brzuszku braciszka lub siostrzyczkę.
Wiesz, co to znaczy?
Nie jest ci gorąco?
Nie lubisz tatusia?
Nie wiesz?
Wstydzisz się?
To ja, tatuś. Nie musisz...
Będę na korytarzu...
żebyś mogła ochłonąć.
Nie zakrywaj twarzy.
Terapeutka poprosiła, żebym to panu dała.
Z Sunflower Center. Była tu wcześniej.
Co pan robi?
Ja tylko...
- Nic takiego. - Wszystko dobrze?
Razem 2 870 000 wonów.
Rozprawa będzie we wtorek o 11.
Dong-hoon? Zaczekaj. Straszny tu hałas.
Czemu nie zadzwoniłeś wcześniej?
Halo?
Jesteś tam?
Co do mojej odprawy...
O czym ty mówisz?
Jesteś na urlopie. Jaka odprawa?
To trwa już dwa tygodnie...
i nie wiem, kiedy się skończy.
- Jeszcze ten proces... - Mów szczerze.
Chodzi o pieniądze?
Mam trochę odłożone. Żona o tym nie wie.
Mogę ci pożyczyć.
Już mi pomogłeś, kiedy zmarła teściowa.
Nie gadaj głupot.
Mam cię błagać, żebyś pożyczył pieniądze?
Jeśli potrzebujesz pożyczki, powiedz.
Potrzebujesz pieniędzy?
Tak.
W porządku.
Pożyczę ci.
Muszę wracać do pracy.
Ja też idę.
Dobrze się czuję.
Nieprawda.
Mało brakowało.
Mało brakowało?
Też chcę zobaczyć twarz tego bydlaka.
Mam ci zaufać i zostać tutaj?
W takim razie nie pójdę.
- Grozisz mi? - I kto to mówi?
Grozisz mi nienarodzonym dzieckiem.
- Słucham? - Skrzywdzili mi dziecko.
A moja ciężarna żona chce sobie biegać.
Co niby mam zrobić?
Przyszłaś?
Dziękuję.
Pewnie nic nie jadłaś?
Powiedziałaś...
że jak wtedy dzwoniłam...
to o wszystkim wiedziałam...
i że jak komuś powiem,
to obetniesz mi język.
Plotki szybko się rozchodzą.
Nie powiedziałam, że ci go obetnę, tylko że mogłabym to zrobić.
Zgrywasz silną.
Pewnie nawet nie mogłaś płakać?
Ty zgrywasz jeszcze silniejszą.
Myślisz, że wcześniej nie przychodziłam?
Byłam tu z dziesięć razy.
Obserwowałam z daleka.
Dlaczego?
Mogłaś przyjść mnie odwiedzić.
Tak bardzo chciałam się z tobą zobaczyć.
Powiedziałaś, że obetniesz mi język!
Wcale nie.
Zjedz coś.
Przestań płakać.
To do prania?
Nie płacz tylko jedz.
OSKARŻONY
Około 8:30 19 lipca oskarżony
zaciągnął ośmioletnią ofiarę na pobliski plac budowy.
Zranił ją w twarz, w brzuch, poddusił ją,
po czym uszkodził jej genitalia. Zgadza się?
Nic takiego nie pamiętam.
Pracowałem całą noc i o świcie wróciłem do domu.
Napiłem się i poszedłem spać.
Więc jak wyjaśni pan ślady krwi na ubraniach?
Ślady krwi?
Była na nich krew?
Oto wyniki analizy, zgodnie z którymi krew należy do ofiary.
I jeszcze nagranie, na którym ofiara rozpoznaje sprawcę.
ZEZNANIA OFIARY
ANALIZA DNA
Czy buty i kamizelka, o których mówi prokuratura,
należą do pana?
Tak, ale zgubiłem je kilka dni wcześniej.
Gdzie pan je zgubił?
Ze trzy dni wcześniej
zostawiłem je na placu budowy i zniknęły.
Kiedy pan je znalazł?
Były przed moim domem w dniu aresztowania.
Sprzeciw. Oskarżony twierdzi, że zgubił je, a potem znalazł.
Nie ma na to dowodów.
Są na to jakieś dowody?
Sprawdzamy to, wysoki sądzie.
Spytamy pracowników budowy i znajdziemy dowody.
Proszę je przedstawić, jeśli się znajdą.
Kolejna rozprawa będzie 25 września o 15:00.
Niniejszym sąd odracza rozprawę.
Ty gnido!
Śmiesz nazywać się człowiekiem!
Po tym co jej zrobiłeś? Ty łajdaku!
Nie pamiętasz?
Ty sukinsynu!
Pamiętacie kroki?
Ja tak.
Ja też.
Ja nie.
Spokojnie. Jak coś pomylisz, wejdę ja.
Gotowi?
Nie szkodzi, jak się pomylicie. Róbcie duże ruchy.
Pojedynczo.
Witajcie!
Jestem Kokomong.
Może wymyślimy dziś coś fajnego?
Cześć, jestem ładna Aromi.
Jak to jest, że jestem taka piękna?
Jestem Kero.
Chcecie zobaczyć mój nowy taniec?
Są tu wszyscy nasi przyjaciele. Co się dziś wydarzy?
Ruszajmy do Krainy Lodówek.
Bawmy się razem
Trzymajmy się razem
Kokomong wzywa
Czas na zabawę
Będzie frajda
- Bawmy się razem - Hura!
- Trzymajmy się razem - Hura!
Złapcie Kokomonga za ręce I pędźcie jak wiatr
Kokomong
Kocham Kokomonga
Dziś i jutro
Bawmy się razem każdego dnia
- Bawmy się razem - Hura!
- Trzymajmy się razem - Hura!
Złapcie Kokomonga za ręce I pędźcie jak wiatr
Pędźcie jak wiatr
Cześć.
Jak rozprawa?
Na pierwszej rozprawie nie ma wyroku.
- Kiedy następna? - Za miesiąc.
Co robisz w tym stroju?
Nie widać?
Myślałem, że nie cierpisz tej terapeutki.
Skoro może pomóc mojemu dziecku...
Mama Young-seoka?
- Przyszedłeś? - Jasne.
Jak skończysz pić, zmień jajko.
Dobrze.
Wody.
- Przyszedł pan? - Oczywiście.
Pani też?
Tak.
Spędziłam cały dzień z siostrami.
Z siostrami?
Tak, z siostrami.
Kobiety łatwo się kłócą i łatwo się do siebie przywiązują.
Rozumiem.
Mam ważną rolę. Muszę wracać.
- Oczywiście. - Do zobaczenia.
Aromi.
Kokomong.
Jedzcie.
Rysunki i pochwały nie sprawią, że się otworzy.
Dzieci odreagowują stres przez śmiech i zabawę do upadłego.
Mamy 19 000 wonów za kostium na godzinę. Były dwie godziny.
I cztery kostiumy.
Razem 152 000 wonów.
Jeden pomocnik kosztuje 10 000 wonów za godzinę.
Za dwie godziny wychodzi 80 000 wonów.
Panie pomagały, więc razem będzie 172 000 wonów.
Dobrze. Niech będzie 150 000 wonów.
Dlaczego tak dużo?
Cel jest szczytny.
- Razem 150 000 wonów. - Jasne.
Można płacić kartą?
- Kartą? - Tak.
Oczywiście.
Proszę.
Ile kosztuje wypożyczenie stroju na jeden dzień?
Na jeden dzień, 70 000 wonów.
Na tydzień, 350 000 wonów.
- A czy... - Tak?
Może jakaś zniżka? Albo raty?
- Raty? - Tak.
Chwileczkę.
Ten jest stary.
Prawie go nie używamy.
Więc?
Może pan go wziąć i oddać nam później.
- Naprawdę? - Pewnie.
Głowa do góry.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dziękuję.
Moja córka...
przeżyła to samo, co Hope.
Popełniła samobójstwo w wieku 16 lat.
Tego samego roku...
wjechałam autem do rzeki, żeby się zabić.
Jak widać,
nie mogę jedynie chodzić.
Cały czas żyję w tym stanie.
Człowiek, który jej to zrobił...
wciąż jest na wolności.
Nie śpi pani w nocy?
Nie wygląda pani najlepiej.
Nie wysypiam się.
Piąty miesiąc?
Szósty?
Mam termin na listopad.
PRZJACIELE POSZLI DO DOMU
LODÓWEK
DO KRAINY LODÓWEK?
TEŻ IDŹ DO DOMU
PRZYJACIELE CZEKAJĄ
Skoro Hope może już jeść, nie będziemy jej karmić dożylnie.
PRZYJACIELE CZEKAJĄ
Zadam ci kilka pytań, a ty odpowiesz, dobrze?
Wspaniale.
Odpowiedziałaś, więc możesz jednego przykleić.
Mam przykleić pierwszego?
Niewiele ostatnio mówisz.
Hope.
Porozmawiasz ze mną dziś?
Chcesz go przykleić?
To nocne niebo.
Kiedy wypełni się motylami,
Hope znów będzie mogła mówić...
i spać spokojnie.
Będzie też mogła rozwiązywać zadania matematyczne.
Fajnie, prawda?
Hope.
Potrafisz pisać?
TAK
Jaki jest dziś dzień?
24 SIERPNIA
Zgadza się.
Pewnie masz wakacje?
Za ile dni zaczyna się szkoła?
Za trzy?
Co chcesz robić, kiedy zacznie się szkoła?
Mogę iść do szkoły?
Oczywiście.
NIEPRAWDA
Dlaczego tak myślisz?
Dlaczego myślisz, że nie możesz pójść do szkoły?
Wstydzę się.
Czego się wstydzisz?
TEGO, CO SIĘ STAŁO.
Tego dnia?
Nie powiem kolegom.
Myślisz, że wiedzą?
Myślę, że tak.
Daj jedną.
Mogę wszystkie?
Na pewno?
Idziemy.
Cześć.
Jak wytłumaczysz swoją nieobecność?
Pomyślałam...
Powiem, że byłam u kuzyna z rodzicami.
Albo na wycieczce.
Jeśli im nie wyjaśnię, zaczną się plotki.
ZASADY ZACHOWANIA W KLASIE
Co najmniej ci się podobało, kiedy byłaś chora?
Że nie mogłam chodzić do szkoły.
Że rodzice nie mogli chodzić do pracy...
i wydawali dużo pieniędzy.
JAK ROZMAWIAĆ Z CÓRKĄ
Ten pan poprosił, żebym podzieliła się parasolem.
Chciałam odejść,
ale był cały mokry, więc powinnam była się podzielić.
Tak zrobiłam.
Mówią, że to moja wina. Nie pochwalili mnie, że się podzieliłam.
ZBIÓRKA
Dobra robota.
Jestem wykończona.
Daj mi to.
- Tylko 10 000 wonów. - W porządku.
Co chcesz zrobić po wyjściu ze szpitala?
Iść do szkoły i spotkać kolegów.
I zobaczyć, jak urodzi się dziecko.
Ale nie będę mogła iść do szkoły...
Nie odrobiłam prac domowych.
Chciałabym trzymać dziecko, kiedy się urodzi.
Ale z tym...
boję się, że je pobrudzę.
A co, jeśli dziecko będzie takie słodkie,
że rodzice będą kochać tylko je?
ŚPIĘ. PRZYJDŹ PÓŹNIEJ
To Kokomong!
Myśli sobie pani czasami,
że jak się pani obudzi, to wszystko będzie jak dawniej?
Ja wczoraj tak miałam.
Myślałam, że kiedy się obudzę, wszystko będzie po staremu.
Wzięłam tabletki,
pomodliłam się i poszłam spać.
Kiedy się obudziłam, nic się nie zmieniło.
Jak się z tym czujesz?
Kiedy babci było smutno, mówiła:
„Umrę”.
Teraz chyba wiem, co miała na myśli.
„Umrę”.
Co miała na myśli?
Po co się urodziłam?
Spójrz, Hope. Jaki ładny.
Zdmuchnij.
WRACAMY DO DOMU
- Gratulacje. - Dziękuję.
Dawno nie byliśmy w domu. Denerwuję się.
A ty?
Nie możemy zostać tutaj?
Dlaczego?
Boisz się wracać do domu?
Gotowe?
Zapłaciłeś?
Gwang-sik pożyczył mi samochód. Chodźmy.
Hope.
Chcesz iść z tatusiem?
Pójdę pierwszy.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Niedobrze ci?
Prawie jesteśmy na miejscu.
Już dobrze, Hope.
Już jesteśmy.
Zabierz ją do środka.
Chodźmy do środka.
O, tak.
Już dobrze.
Nic się nie stało.
Pospiesz się.
Chodźmy do domu.
Już jesteśmy.
DLA HOPE
Przyszedłeś do Hope?
Wróciła do domu?
Tak.
Zawołać ją?
Nie, tylko przechodziłem i pomyślałem...
Podobno nie chcesz się z nią bawić, bo powiedziała, że masz dużą głowę.
Kto rozpowiada takie plotki?
Mama Hope mi powiedziała.
Zaraz oszaleję.
Dlaczego?
Co się stało?
Tego dnia przyszedłem po nią do szkoły.
Gdybyśmy poszli razem,
nic by się nie stało.
Co z tobą?
Już dobrze. Nie płacz.
Nic się nie stało.
Chcesz cukierka?
Chodźmy do środka.
„Odnosić się z szacunkiem do nauczycieli.
Nie biegać po korytarzu.
Opinia na temat książki na jutro.
Przynieść zgodę na udział w zajęciach dodatkowych”.
Mogę ją zaprowadzić.
Niedługo urodzisz. Ja ją zaprowadzę.
Założymy jeszcze to...
To niedaleko.
Chcę iść z Hope, mamo.
Słyszałaś?
Dobrze.
Już jesteśmy gotowe.
Grzeczna dziewczynka.
Gotowe do wyjścia.
Czy to musi tak głośno hałasować?
Martwi cię to?
Jeśli worek jej odpadnie albo zacznie cieknąć,
proszę zadzwonić.
Oczywiście.
I niech unika bezpośredniego kontaktu z nauczycielami płci męskiej.
Przepraszam za kłopot.
Nauczyciele będą uważać. Proszę się nie martwić.
Myśli pani, że dzieci będą się nabijać?
Skoro pan robi coś takiego, nie będzie z nimi problemów.
Następnym razem ubiorę się stosowniej.
Przepraszam.
Do widzenia.
Pójdę już.
Co jeśli zły pan wróci?
Boję się. Oby go ukarali.
Nie masz dziś wolnego?
O, nie.
Hope nie poszła do szkoły?
Mamy dziś wizytę u terapeuty.
No tak, racja.
Nie wchodź.
Podobno Hope ma się coraz lepiej.
W porządku.
Jak ma się jej ojciec?
Wychodzi, zanim Hope wstanie.
Żal mi go.
Martwi się pani o niego, ale sama wygląda już pani lepiej.
Ze wszystkich dzieci na świecie...
dlaczego przytrafiło się to akurat jej?
Chciałabym, żeby inne dzieci też przez to przeszły.
Wtedy Hope nie byłaby sama. Nie cierpiałaby tak.
Ale kiedy tak myślę,
żal mi mojego dziecka.
To się stało, bo jestem zła do szpiku kości.
Myślę sobie...
Kiedy opróżniam jej worek,
zastanawiam się, kiedy to się skończy.
Mieszkała z wami jej babcia?
Tak.
Mieszkała z nami, dopóki nie zmarła w zeszłym roku.
Cały czas mówiła: „Umrę”?
Skąd pani wie?
Mówiła tak, kiedy się poruszała, bo miała artretyzm.
Kiedy spytałam Hope, co to znaczy,
zastanowiła się chwilę...
i powiedziała: „Po co się urodziłam?”.
Dzień dobry.
Hope nie może szybko chodzić, więc idź o krok za nią.
Dobrze.
Mogę iść sama.
Będę szedł za tobą.
Nie zbliżaj się do mnie.
Okej, idź pierwsza.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
Gdzie znowu idziesz? Pora na lunch.
Niedługo wrócę.
- Gdzie idziesz? - Gdzieś.
Hope.
Co masz w tej torbie?
A co cię to obchodzi?
Chcecie cukierka?
- Pewnie. - Ja też.
Muszę iść do domu. Cześć.
Do jutra.
Hope!
Tam jest Kokomong.
To twój nowy przyjaciel?
To chłopak czy dziewczyna?
Nie wiem.
Kokomong to Kokomong.
Hope.
Nie chcę, żebyś była chora.
Przepraszam za to, co było wtedy.
Dalej się przyjaźnimy?
Tak.
Do jutra.
Kokomong!
Ty...
Czy ty...
Tatuś?
To ty tatusiu?
Odpowiedz.
To przeze mnie...
Nic nie mówisz, bo nie chciałam z tobą rozmawiać?
Nie jest ci gorąco?
Chodźmy do domu.
- Już jestem. - Cześć, Hope.
Co to ma być?
To tatuś.
Co ty robisz w tym stroju do jasnej cholery?
Pan Im Dong-hoon?
List polecony.
WEZWANIE DO SĄDU DLA IM HOPE
Dlaczego Hope ma zeznawać w sądzie?
Obrona przyjęła badania psychologiczne Hope jako dowód.
Sędzia uznał, że nagranie z zeznaniami jest niewiarygodne.
To ją wykończy.
Jeśli nie złoży teraz zeznań, będzie tylko gorzej.
Ten łajdak wnioskuje o orzeczenie niepoczytalności.
Co?
Twierdzi, że nic nie pamięta, jak się napije.
Jeśli sąd się do tego przychyli,
dostanie maksymalnie 15 lat albo wyjdzie po ośmiu czy dziewięciu.
Proszę to przemyśleć.
Jeśli Hope zezna przed sądem, będzie uziemiony.
ZAKŁAD KARNY
Złożył pan...
trzy wnioski?
Tak.
Nic nie pamiętam.
Też jestem załamany.
Po tym, co pan zrobił,
nic pan nie pamięta?
Jak się napiję, nic nie pamiętam.
Każą mi sobie przypomnieć i głowa mnie już boli.
Głowa pana boli?
Jeśli naprawdę to zrobiłem, zasługuję na śmierć.
Jak można zrobić coś takiego dziecku? To nieludzkie.
Przyszedł pan się dogadać?
Dogadać?
Naprawdę chciałbym się dogadać.
Ale nic nie mam.
Jeśli niedługo wyjdę, będę mógł coś zarobić...
Rozumie pan, o czym mówię?
Był pan tam.
Wszystko pan pamięta.
Zna pan moją córkę.
Nie ujdzie ci to płazem, gnoju.
Grzeczniej, proszę.
Zastanawiałem się, dlaczego jest taka pyskata.
Najwyraźniej ma to po ojcu.
Proszę pomyśleć.
Jak długo będę tutaj siedział?
Pewnego dnia wyjdę.
I co z tego!
Co zrobisz?
Wyłaź, ty gnido!
Chodź tu.
Moja żona powiedziała,
że chciałaby, żeby inne dzieci też przez to przeszły.
Dziwiłem się, jak może tak myśleć.
Teraz sam tak myślę.
Wiem, jak się czujesz.
Nie wiesz. Nie przeżyłeś czegoś takiego.
Dong-hoon.
Pomyśl o tym inaczej.
Jak o wypadku.
Pewnego dnia potrącił ją samochód.
Zwykły wypadek.
Słucham?
Wypadek?
Tylko tak możecie sobie z tym poradzić.
Zatrzymaj auto.
Dong-hoon.
Zatrzymaj.
Nazwałbyś to wypadkiem, gdyby chodziło o twoje dziecko?
Muszę się przejść.
Powiedz mi,
mamy jakieś ubezpieczenie?
Jakie ubezpieczenie?
Ubezpieczenie na życie?
Coś w tym stylu.
Nie mamy pieniędzy na ubezpieczenie.
Będziesz harować do końca życia.
Ile będzie miała lat za dziesięć lat?
Czemu pytasz?
Może wyjść za osiem lub dziewięć lat.
To szaleństwo.
Hope nie będzie miała nawet 20 lat.
Jeśli rozprawa pójdzie nie tak, jak trzeba,
sam się nim zajmę.
Zabijesz go?
Mógłbym. Czemu nie?
Obrona nie przyjęła dowodu z nagranych zeznań ofiary.
Wzywam więc na świadka Im Hope.
Hope?
Wiesz, czemu tu jesteś?
Dlaczego tu przyszłaś?
Żeby ukarać złego pana.
Pamiętasz, jak w szpitalu nagrywała cię policja?
Tak.
Bardzo cię wtedy bolało?
Tak.
Nadal pamiętasz?
Tak.
Wskazałaś złego pana na zdjęciu.
Mogłabyś to zrobić jeszcze raz?
Podnieś rękę, gdy pojawi się właściwe zdjęcie.
Dobrze.
Hope?
To on?
Nie mam więcej pytań.
Hope.
Pamiętasz może, jak ten pan pachniał tego dnia?
Czuć było papierosy?
Może alkohol?
Tak.
Jak bardzo?
Bardzo?
Nie mam więcej pytań.
Oskarżony nie udowodnił, że zgubił buty i kamizelkę.
Znaleziono na nich krew ofiary.
Na miejscu napaści znaleziono też odciski palców oskarżonego.
Nie było mnie tam.
Wszystkie dowody wskazują na pana.
Mimo że to było bolesne, ofiara rozpoznała pana przed sądem.
Hope?
Wszystko dobrze?
Pytam po raz ostatni. Naprawdę pan nie pamięta?
Naprawdę tam byłem?
Przyjmuje pan zarzuty?
Zrobiłem to?
Jeśli tak, zasługuję na śmierć. Chcę zasłużonej kary.
Ale nic nie pamiętam.
Oto dowód na to, że oskarżony jest uzależniony od alkoholu.
O co wnosi oskarżony?
Nic nie pamiętam. Jestem niewinny.
To wszystko?
Nie, wysoki sądzie.
Nie zrobiłem tego. Byłem zbyt pijany.
Nic nie pamiętam.
Możliwe, że tego nie zrobiłem!
Jestem niewinny.
Niesłusznie mnie oskarżono.
Wyrok w sprawie o napaść seksualną 2012-211.
Oskarżony Choi Jong-sool...
dokonał brutalnej napaści na ośmiolatkę.
Poddusił ją, a następnie zgwałcił.
Była to bezlitosna napaść.
W rezultacie
ofiara doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu,
a brzemię to ciążyć będzie na jej rodzinie do końca życia.
Oskarżony dopuścił się podobnych czynów, więc należy mu się surowa kara.
Zgadza się.
Niemniej jednak,
oskarżony był pod wpływem alkoholu,
a jego niepoczytalność została potwierdzona.
Oskarżony Choi,
zgodnie z ustawą o szczególnych przypadkach napaści, artykuł dziewiąty...
artykuł siódmy...
i artykuł 14,
zostaje skazany na 12 lat pozbawienia wolności.
Tylko 12 lat?
Informacje na temat oskarżonego zostaną upublicznione na okres pięciu lat,
a wniosek o odszkodowanie dla ofiary zostaje odrzucony.
Jak to?
Chwileczkę!
Dostaje łagodny wyrok, bo był pijany?
Nie powinni więc karać za prowadzenie po pijaku!
Nie można prowadzić po pijaku, ale można prawie zabić dziecko?
To ma być rozprawa?
Dziecko było bliskie śmierci.
Nasze dziecko.
Jestem tu ja i jej ojciec.
Jest tu też sprawca.
Są dowody.
I tylko 12 lat?
Proszę o spokój.
Wiecie, ile będzie miała lat za 12 lat?
Tatusiu!
Chodźmy do domu.
Proszę.
Chodźmy do domu.
Jasna cholera.
Chodźmy do domu.
Już idziemy.
Wstawaj.
Idziemy do domu.
Oto i on.
Jaki duży chłopiec!
- Tato? - Tak?
Ma dużą głowę.
Mężczyźni mają duże głowy.
Nie jest tak duża, jak twoja.
Chyba będzie duży.
Kto nadał mu imię?
Ja nadałem imię Hope, więc Mi-hee jemu.
Jak ma na imię?
Happy.
Im Happy?
Tak. Im Happy.
- Happy? - Spójrz na nas.
Patrzy na nas.
- Jaki on bystry. - Nie wygłupiaj się.
Samotni są najżyczliwsi. Smutni uśmiechają się najmocniej,
bo nie chcą, by inni czuli ten sam ból.
- Autor nieznany.
Czułam, że muszę dziś iść do domu,
więc wyszłam po drugiej przerwie.
Dla kolegów może to być dziwne.
Co im powiem w poniedziałek?
Nie daje mi to spokoju.
Chciałabym być zdrowa.
Rzuć do trzeciej!
Za nim!
Pracowałeś całą noc? Czemu nie śpisz?
Obejrzę i pójdę spać.
Krzyczysz tak, a to tylko powtórka.
Nużą mnie już.
Zrobiłam dzisiaj samolot.
Zrobiłam go dla brata. Fajnie wyszedł.
Potrafię robić i naprawiać różne rzeczy, jak tatuś.
Gdyby nie ten głupiec, już byłoby po wszystkim.
Do boju Lotte!
Daj sobie z nimi spokój.
Czemu? Wygrywają.
Przegrali siedem do ośmiu.
Nie mów mi!
Musiałaś mi to powiedzieć?
Teraz nie zasnę.
Twoje narodziny są błogosławieństwem.
Już dobrze
Znów możesz stanąć na nogi
Przeszłość się nie liczy
Ważniejsza jest przyszłość
Przełknąłem łzy
Bo nie jestem sam
Dobrze o tym wiem
I bardzo za to dziękuję
Jest nadzieja, Hope
Nie smuć się więcej
Uwierz we wszechobecną miłość
Jest nadzieja, Hope
Nie zamartwiaj się więcej
Bądź znów szczęśliwa
Boję się
Bardzo się boję
Ale będę żyć dalej
Jest nadzieja, Hope
Nie smuć się więcej
Uwierz we wszechobecną miłość
Jest nadzieja, Hope
Nie zamartwiaj się więcej
Bądź znów szczęśliwa
Jest nadzieja, Hope
Nie zamartwiaj się więcej
Uwierz we wszechobecną miłość
Jest nadzieja, Hope
Nie zamartwiaj się więcej
Bądź znów szczęśliwa
Szczęśliwa