Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪- [เสียงซอยมีด] ‪- [เสียงเพลงระทึกเร้าใจ]
‪[ผู้ชาย] เร่งมือหน่อย
‪- [ผู้ชาย] อีกหนึ่งนาที! ‪- [พร้อมกัน] ครับ!
‪[เสียงประกอบเร้าอารมณ์]
‪- อีกสิบวินาที! ‪- [พร้อมกัน] ครับ!
‪(ฮังเกอร์)
‪- อีกห้าวินาที ‪- [พร้อมกัน] ครับ
‪(ฮังเกอร์)
‪[เสียง] เด็กเจี๊ยวจ๊าวไกลๆ
‪[เสียงมีดเสียบ]
‪[เสียงกลองรัว เพลงเร้าใจยิ่งขึ้น]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪ผู้ชนะที่แท้จริง คือคนที่หิวโหยกว่าเสมอ
‪เอ็นจอยครับ
‪แล้วส้อมกับมีดล่ะเชฟ
‪ใช้มือเลยครับ
‪[เสียงจุปาก]
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪[เสียงกัดและเคี้ยวอาหารเนื้อฉ่ํา]
‪(ฮังเกอร์ คนหิว เกมกระหาย)
‪[เสียงตะหลิวผัดกระทะเหล็ก]
‪- [ไรเดอร์] มารับออเดอร์ครับ ‪- อ๋อ โอเคค่ะ
‪พี่นั่งรอข้างในก่อนดิ ร้อน
‪- [ผู้หญิง 1] นี่ค่ะ ‪- [ลูกค้า] ขอบใจ
‪- [ผู้หญิง 1] งั้นก็รอแป๊บนึงค่ะ ‪- [ไรเดอร์] ขอบคุณ
‪[ผู้ชาย 1] ขอบคุณครับ
‪[ผู้หญิง 2] เฮีย ผัดซีอิ๊วโต๊ะสาม
‪[ลูกค้า 1] อร่อย
‪[ผู้หญิง 2] หมี่หน้าโต๊ะสี่
‪- [ผู้ชาย 1] รับอะไรครับ ‪- เอาราดหน้าสอง ผัดซีอิ๊วหนึ่ง
‪เอ้า ผัดซีอิ๊วสองได้แล้ว
‪[ลูกค้า 3] พี่นั่งไหนนะ
‪ไป! อิ๊วสอง
‪- [ผู้หญิง 2] โต๊ะสองนะ ‪- [ผู้ชาย 2] เติมพลังหน่อยเว้ย
‪- [เสียงเคี้ยวอาหาร] เฮ้ย อื้อ เอ๊ย อือ ‪- เจ้าเดิม ต้นตํารับที่มึงชอบ เออ
‪ป๊า หวัดดีครับ
‪- หมูปิ้ง ป๊า ‪- [ผู้หญิง 2] ของพี่ไลน์แมนได้แล้วจ้ะ
‪นี่ขนาดไปแต่เช้านะ คนยังเยอะอยู่เลย
‪[ผู้หญิง 2] แกร็บได้แล้วค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪- [ไรเดอร์] ครับ เสร็จพอดี ขอบคุณครับ ‪- [ผู้หญิง 1] เฮ้ย โบ ไปเอาเส้นดิ๊
‪- [ผู้หญิง 1] เฮ้ย เอาหมูมาเพิ่มด้วยนะ ‪- [โบ] จ้า
‪[ผู้หญิง 1] หมูกรอบเสร็จแล้ว
‪- [ผู้หญิง 1] เฮียหวัดดี วันนี้เหมือนเดิมป้ะ ‪- [ลูกค้า 2] เออ เหมือนเดิม
‪มิจฉาชีพป่าววะ
‪ฝีมือขนาดนี้ น่าจะอยู่ในที่ที่เหมาะกว่านี้นะ
‪[เสียงผัดกระทะดังต่อเนื่อง]
‪(ฮังเกอร์)
‪เดี๋ยวพรุ่งนี้มารับ
‪เบาๆ มึง อีแจง
‪[พูดไปเคี้ยวไป] อื้อหือ ขอกูเหอะ
‪ถือว่าเป็นรางวัลชีวิตในวันเหี้ยๆ เนี่ย
‪อะไรอีกล่ะมึง
‪ขายงานไม่ผ่านอีกแล้วน่ะสิ
‪[เพื่อนผู้หญิง 1] กูว่าพวกแม่ง ‪ไม่เข้าใจคนรุ่นพวกเราว่ะ
‪กูจะลาออกแล้ว
‪อ้าว
‪จู่ๆ ก็โดนไอ้เด็กเส้น ‪ลูกเพื่อนเจ้านาย แม่งมาแย่งตําแหน่ง
‪มึง ใจเย็น
‪มึงคิดดีๆ ยังจะลาออกอะ ได้งานใหม่แล้วเหรอ
‪- หึ ‪- [แจง] มึงก็พูดได้ดิ
‪[แจง] มึงแม่งจบมาก็มีเนี่ย
‪ร้านมึงเนี่ย รออยู่แล้ว
‪ไม่เหมือนพวกกู ต้องดิ้นรนหางาน ‪เงินเดือนเท่าจิ๋มมดเนี่ย
‪[เสียงแค่นหัวเราะ]
‪อย่างน้อยพวกมึงก็ได้เลือกนะเว้ย กูเนี่ย...
‪คําสาปลูกสาวคนโต ไอ้เหี้ย
‪[เพื่อนผู้หญิง 1] นี่ อีออย
‪ทุกบ้านมันก็ต้องมีใครสักคน ‪ที่มันไม่ได้ออกไปไหนกันทั้งนั้นแหละมึง
‪ต้องเป็นกูงี้
‪[ผู้ชาย 2] แต่กูดีใจที่เป็นมึงนะ
‪- มึงทําอร่อยกว่าป๊าเยอะเลย ‪- [แจง] โอ๊ย
‪[แจง] อวยกันเข้าไปนะมึง
‪มึงก็อีกคนนะไอ้อู๋
‪[แจง] จบมามึงก็ไปทําไร ‪เป็นฟรีแลนซ์รับทําคอนเทนต์ออนไลน์
‪มึงจะไปรู้ได้ไงว่าพวกกูน่ะต้องลําบากขนาดไหน
‪[อู๋] ทําไมกูจะไม่รู้
‪กูรู้กูจนแน่นอนไง
‪มึงคิดว่ากูทําชิ้นหนึ่งได้ตังค์เท่าไรฮะ
‪ไอ้เหี้ย แล้วทุกวันนี้ตื่นมา ‪แค่หายใจก็จนแล้วไอ้สัตว์
‪[เพื่อนผู้หญิง 1] ตอนแรกนะมึง
‪กูคิดว่าแบบกูจบมางี้ กูจะเปลี่ยนโลกให้ดู
‪สุดท้ายแม่งเป็นไงวะ
‪พยายามกันแทบตายเลือกกันไม่ได้สักตัว
‪มึง ก็ประเทศนี้แม่งอยู่ยากเปล่าวะ
‪คือมึงต้องไปเกิดใหม่เป็นพวกแบบลูกคนรวย ‪หรือไม่ก็คนสําคัญอะไรอย่างนี้
‪คนธรรมดาอย่างเราแม่งไม่มีสิทธิ์มีความสุขหรอก
‪เฮ้ย
‪วันนี้แม่งมีคนแปลกๆ เค้ายื่นไอ้นี่มาให้กูด้วยว่ะ
‪ชวนกูไปทํางานด้วยนะเว้ย มึงรู้จักเปล่า
‪[น้ําเสียงตกใจ] ไอ้เหี้ย! ฮังเกอร์! ‪เชฟพอลเลยเหรอวะ!
‪[เพื่อนผู้หญิง 2] ไหนดูดิ๊
‪[ทําเสียงเลียนแบบ] ไอ้เหี้ย มึงรู้จักเหรอ
‪- รู้จักดิ ‪- เจ๋งว่ะ อื้อหือ
‪นี่แม่งเทพเจ้าแห่งอาหารเลยนะเว้ย ‪โคตรดัง มึงอะไม่รู้จักได้ไง
‪[ตํารวจ] นี่รถใคร เลื่อนรถด้วยครับ
‪[ลูกค้า 3] ครับๆ
‪อ้าว
‪[เสียงสตาร์ทรถ]
‪[เสียงแตรรถ]
‪[เพื่อนผู้หญิง 2] เอ้า กูก็คิดว่าตรงนั้นจอดไม่ได้
‪[เพื่อนผู้หญิง 1] ‪แม่งมาเสียบหน้าตาเฉยเลยเว้ย
‪[เพื่อนผู้หญิง 2] โห รุ่นใหญ่สัตว์
‪ก็ถูกแล้วไง ห้ามคนจนจอดไงไอ้เหี้ย
‪[เพื่อนผู้หญิง 2] แม่งเหี้ยจริงๆ
‪[เพื่อนผู้หญิง 2] ปะ พวกมึง รีบกิน ‪เดี๋ยวฝนตกหารถกลับยากอีก
‪[เสียงถอนหายใจยาว]
‪[ผู้ประกาศข่าว] สําหรับบรรยากาศ ‪ช่วงที่ผ่านมานั้นการค้าขายค่อนข้างเงียบ...
‪(ฮังเกอร์)
‪(วิทยะ ผู้ช่วยเชฟฝึกหัด)
‪[ออย] จอย เจ้ยืมคอมหน่อยนะ
‪[จอย] อือ
‪[เสียงพิมพ์คอมพิวเตอร์]
‪(ฮังเกอร์)
‪(อาหารที่ยิ่งกินยิ่งหิว)
‪(สงกรานต์_เต: สองเดือนที่แล้ว)
‪(สงกรานต์_เต: ในที่สุด!!! ‪หลังจากรอมาข้ามปี #ฮังเกอร์ #เชฟพอล)
‪(หนึ่งเดือนที่แล้ว)
‪(มนัสนันท์_พี #ฮังเกอร์)
‪(พอลล่า เทเลอร์)
‪(พอล คุณทําให้ต่อมลิ้นของฉันถึงจุดสุดยอด!)
‪(ฮังเกอร์)
‪[เสียงคลิกเม้าส์]
‪[พอล] ฮังเกอร์เป็นอาหาร ‪สําหรับคนที่หิวโหยเท่านั้น
‪เพราะความหิวโหย ‪มันจะทําให้คุณแสดงสันดานออกมา
‪ความหิวโหยทําให้เราเป็นคนพิเศษ
‪คุณอยากเป็นแค่คนธรรมดา
‪หรือเป็นคนที่พิเศษกว่าคนอื่นล่ะ
‪[เสียงคลิกเม้าส์]
‪[เสียงเพลงเร้าอารมณ์]
‪[โบ] โต๊ะสี่พิเศษสอง ธรรมดาหนึ่ง
‪[ป๊าออย] ผัดซีอิ๊วพิเศษสอง โต๊ะสอง
‪[ลูกค้าหญิง] เอาผัดซีอิ๊วพิเศษหนึ่ง
‪[จอย] ราดหน้าธรรมดาสอง ใส่ถุงกลับบ้านค่า
‪[ลูกค้าชาย] เอาผัดซีอิ๊วธรรมดาสอง
‪[ป๊าออย] ธรรมดานะครับ
‪[เสียงของเดือดในกระทะ]
‪[เสียงเพลงคลาสสิกเคร่งขรึม]
‪[เสียงชัตเตอร์กล้องมือถือ]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪เดี๋ยวรอตรงนี้ก่อนนะ
‪[เสียงประตูปิด]
‪[เสียงเปิดเตา]
‪[เสียงปิดเตา]
‪[เสียงผู้ชายตวาด] วางลงเดี๋ยวนี้!
‪[ออย] ขอโทษค่ะ!
‪[เสียงออยกระซิบ] เชี่ย
‪มึงพามาสอบเหรอ
‪ครับน้า
‪สอบ
‪- เฮ้ย คิดว่าไงวะ ‪- ผมได้อยู่แล้ว
‪[เสียงเปิดประตู]
‪- มีแค่นี้เหรอ ‪- [ผู้ชาย] ครับเชฟ
‪สวัสดีครับเชฟ
‪ผมแพทครับ ผมเคยเป็นผู้ช่วยอยู่ที่โรงแรม...
‪ไม่มีใครถาม
‪ข้าวผัด
‪มัน... มันไม่ง่ายเกินไปเหรอครับ
‪[เสียงเพลงเร้าใจ]
‪[เสียงอุปกรณ์เครื่องครัว]
‪กระทะจีนเหรอ
‪[เสียงลับมีด]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪กลับบ้านไป
‪[น้ําเสียงไม่พอใจ] เฮ้ย เชฟ
‪- ผมแพ้ได้ไง ‪- เฮ้ย พอได้แล้ว
‪ดูก็รู้แล้ว ข้าวผัดหน้าตาบ้านๆ ‪อย่างนี้น่ะนะจะชนะผม
‪- เชฟรู้หรือเปล่าว่าผมจบ... ‪- บอกให้กลับบ้านไปไง
‪ไม่กลับ
‪ผมบอกแม่ไว้แล้วว่าผมจะได้ทํางานกับเชฟ ‪ผมจะกลับบ้านได้ไง!
‪[ร้องเจ็บเบาๆ]
‪[แพทหายใจเฮือก]
‪เรื่องของแม่มึง
‪[เสียงผลักประตูกระแทก]
‪บอกแล้วใช่ไหม
‪พวกเด็กที่จบสถาบันน่ะ ไม่ค่อยมีจินตนาการ
‪ไม่ค่อยมีเซนส์การใช้ไฟแบบเด็กหน้าเตา
‪ครับเชฟ
‪รู้ด้วยเหรอ ว่าใช้ข้าวเก่าผัดแล้วอร่อยกว่า
‪รู้ไหมว่าทําอะไรกับไฟได้บ้าง
‪[น้ําเสียงไม่มั่นใจ] คิด... ว่ารู้...
‪รู้หรือไม่รู้
‪รู้ค่ะ
‪ทําไมถึงอยากมาทํากับฮังเกอร์
‪อยากพิเศษกว่าคนทั่วไป
‪[เสียงเพลงสงบผ่อนคลาย]
‪[เสียงสูดหายใจลึก]
‪กลิ่นควันจากร้านผัดซีอิ๊วของเธอ
‪ไม่เหมาะกับที่นี่
‪ล้างเนื้อล้างตัวแล้วเปลี่ยนชุดซะ
‪[เสียงสูดหายใจ]
‪(ฮังเกอร์)
‪[ผู้ชาย 1] เอ้า เสร็จแล้วไปดูตลาดด้วยนะ ‪อย่าลืมดูมันฝรั่งด้วย
‪ทีมเราถ้านับในตอนนี้มีทั้งหมดเจ็ดคน ‪รวมถึงเชฟพอลด้วย
‪นับ "ในตอนนี้"
‪หมายความว่า ‪มันพร้อมที่จะเพิ่มหรือลดเมื่อไหร่ก็ได้
‪ทุกอย่างจะขึ้นอยู่กับเชฟ
‪มา
‪นี่น้าแดง น้าแดงเป็นผู้ช่วยเชฟใหญ่ ‪ถือว่าเป็นมือรองจากเชฟพอล
‪ประสบการณ์คงไม่ต้องบอกนะ ‪แกผ่านมาทุกยุคแล้ว
‪ส่วนเนี่ยตือ ดูแลเรื่องซุป
‪ถ้าวันไหนได้ยินมันพูด ถือว่าโชคดี
‪เนี่ยเก่ง เก่งน่าจะเข้ามาก่อนเธอได้ไม่กี่เดือน
‪[เก่ง] ได้ครับ
‪ดูแลส่วนของครัวเย็นเป็นหลัก ‪แต่ว่าทําซอสได้ ทําของหวานอร่อย
‪นี่พี่แบ
‪เป็นผู้ช่วยเบ็ดเตล็ด
‪พูดไทยยังไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ก็เลยได้แต่ยิ้มทั้งวัน
‪แต่โคตรขยันเลย
‪แล้วพี่...
‪เราชื่อโตน เป็นผู้ช่วยเชฟฝึกหัด รองจากน้าแดง
‪พี่ แล้วนี่ล่ะ
‪เธอน่ะ เข้ามาแทนคนที่เพิ่งถูกไล่ออกไป
‪เชฟน่าจะอยากให้ดูแลเรื่องการผัดเป็นหลัก
‪เพราะฉะนั้นตําแหน่งก็...
‪ใกล้ๆ กับเรา
‪[เสียงประตูเปิด]
‪[เสียงวางจานชาม]
‪งานคืนวันพรุ่งนี้
‪งานปาร์ตี้วันเกิดแบบส่วนตัว
‪แขกจํานวน 15 คน
‪[พอล] อายุเฉลี่ยประมาณ 40 ขึ้นไป ‪จัดในบ้านพักรับรองส่วนตัว
‪เจ้าของงานคือ ป๋าเปรมศักดิ์
‪งานนี้จะมีแขกในแวดวงการเมือง ‪และวงการธุรกิจต่างๆ มาร่วมงาน
‪[พอล] ธีมหลักของงานนี้คือ
‪"การกินเลือดกินเนื้อ"
‪[พอล] สีต้องจัด
‪ทุกอย่างต้องฉ่ํากินแล้วต้องเลอะมุมปาก
‪(เนื้อเอไฟฟ์ มาร์ชเมลโลว์ จาน 16 นิ้วสีทอง)
‪[พอล] เข้าใจนะ
‪[พร้อมกัน] ครับเชฟ
‪หน้าที่ของเธอ
‪[พอล] คือการผัดให้เนื้อวากิวเอไฟฟ์ ‪กลายเป็นอาหารที่นุ่ม
‪จนไม่ต้องใช้ฟันเคี้ยว
‪ค่ะเชฟ
‪ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการหั่นที่บางพอดี ‪และการใช้ไฟของเธอ
‪[พอล] ให้เนื้อสุกพอสะดุ้ง ‪เพื่อรักษาความชุ่มฉ่ําไว้
‪ไม่ให้สุกจนเกินไป
‪เชิญ
‪หนาไป
‪[เสียงแข็ง] ยังหนาไป
‪[พอล] จับมีดให้มั่น
‪[เสียงดุ] ตั้งมีดให้ตรง
‪[เสียงสูดหายใจ]
‪อย่าให้เนื้อขาด
‪เอาใหม่
‪อย่าเลื่อย
‪[เสียงแข็ง] กูบอกว่าอย่าเลื่อย
‪[เสียงสูดหายใจลึก]
‪[ตวาด ตบโต๊ะ] กูบอกว่าอย่าเลื่อย!
‪[นําเสียงเรียบ] เอาใหม่
‪[เสียงเพลงระทึกตึงเครียด]
‪มึงยังเลื่อยอยู่อะ
‪มึงรู้ไหม เนื้อชิ้นเท่าไร
‪ลองผัดดูดิ๊
‪[เสียงน้ํามันเดือดในกระทะ]
‪[เสียงเนื้อฉ่าในกระทะ]
‪สุกเกินไป
‪เอาใหม่
‪สุกไปละ
‪ถ้ากลัวไฟแค่นี้ก็กลับบ้านไป
‪สุกไป เอาใหม่
‪เนื้อมันติดกระทะเห็นไหม
‪เอาใหม่ เร็ว
‪[น้ําเสียงโมโห] น้ํามันเยอะเกินไป!
‪อยากเป็นคนพิเศษไม่ใช่เหรอ
‪[เสียงสูดหายใจลึก]
‪กูจ้างมึงมาเพื่อมาผัดสิ่งนี้
‪ถ้าทําไม่ได้ก็ไม่ควรอยู่ตรงนี้
‪กูบอกมึงชัดเจนแล้วนะ ว่าเนื้อที่กูต้องการ ‪มันจะต้องออกมาเป็นแบบไหน
‪ทําไปจนกว่าจะได้
‪หรือถ้ากูกลับมาแล้วไม่เห็นมึง
‪ก็แสดงว่า
‪ที่ของมึง
‪คงเป็นได้แค่ที่ร้านราดหน้า
‪[พอล] ถ้ามันทําไม่ได้
‪เราจะเปลี่ยนเมนูเป็นอย่างอื่น
‪[พร้อมกัน] ครับเชฟ
‪[เสียงเปิดประตู]
‪[เสียงสูดหายใจ]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[เสียงเพลงระทึกตึงเครียด]
‪[เสียงเปิดเตา]
‪[เสียงพ่นลมหายใจ]
‪[ออย] โอ๊ย!
‪[เสียงซี้ดปาก]
‪[เสียงผัดดังต่อเนื่อง]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[เสียงเปิดประตู]
‪ง่อ
‪[เสียงสูดปาก]
‪โอ้โหจารย์
‪[เก่ง] เด็กจารย์น่ะ บ้านไม่กลับแล้วล่าสุด
‪[เสียงสูดลมหายใจลึกแล้วพ่นออกยาว]
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪[เสียงเปิดเตาแก๊ส]
‪[เสียงเนื้อฉ่าในกระทะ]
‪- [เสียงปิดเตา] ‪- [เสียงเพลงหยุด]
‪[พอล] ไม่เปลี่ยนชุดกันไง
‪[พร้อมกัน] ครับเชฟ
‪เอาไว้เช็ดน้ํามัน
‪[เสียงเพลงสงบผ่อนคลาย]
‪- [เสียงคนพูดคุยกัน] ‪- [ตากล้อง] ท่านครับ มาทางนี้อีกนิดหนึ่ง
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[ตากล้อง] ขออีกภาพครับ
‪[ตากล้อง] อีกภาพนะครับ
‪- สวัสดีครับ เป็นไงครับท่าน สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪เฮ้ย พี่...
‪เมญ่าก็มาเหรอ
‪- สวยจังเลยลูก ‪- ขอบคุณครับ
‪[โตน] เขาคบอยู่กับร้อยโทป้อม
‪อีกไม่นานก็ได้ไปเป็นโฆษกกองทัพแล้ว
‪[ออย] ข้างๆ นี่ตระกูลไชยปราการเปล่า
‪เค้ามาทําไมอะ ‪นี่มันวันเกิดนักการเมืองไม่ใช่เหรอ
‪ธุรกิจน่ะ จะได้สัมปทานหรือเปล่า ‪มันก็ขึ้นอยู่กับการเมืองทั้งนั้นแหละ
‪บ้านนั้นน่ะ เขาพยายาม ‪จะเข้ามาเอี่ยวกับที่นี่มานานแล้ว
‪มางานนี้ได้นี่ก็ถือว่าเซอร์ไพรส์นะ
‪สวัสดีครับเชฟ
‪สวัสดีคุณทศ
‪พอดีตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของทีม...
‪โอ้โฮเชฟ
‪ไม่เห็นต้องเย็นชาขนาดนั้นเลยครับ
‪นี่ผมตั้งใจมาชิมฝีมือเชฟโดยเฉพาะเลยนะ ‪ไม่ได้มาตื๊ออะไรสักหน่อย
‪[โตน] นั่นคุณทศ
‪เป็นนักธุรกิจด้านอาหารชื่อดัง
‪เขาพยายามเข้ามาสปอนเซอร์เชฟ ‪แต่ว่าเชฟไม่เอา
‪[เสียงปรบมือ]
‪[เสียงเพลงเร้าอารมณ์]
‪ป๋า สวัสดีครับ
‪- โอ้ ‪- สบายดีนะครับป๋า
‪- ติดนายพลยัง ‪- โห ยังเลยครับป๋า
‪- ตอนนี้ยังแค่ร้อยโทครับป๋า ‪- เหรอ
‪- ติดนายพลเมื่อไหร่แล้วบอก ‪- ครับป๋า
‪จะช่วยเชียร์ให้
‪- อ้าว แล้ววันนี้พาแฟนคนสวยมาด้วย ‪- สวัสดีค่ะ
‪- ครับป๋า ‪- ลูบหัวได้ไหม
‪[เสียงฝูงชนหัวเราะขําขัน]
‪- ขอให้เจริญๆ ทั้งสองคน ‪- ครับป๋าครับ
‪[เปรมศักดิ์] ติดนายพลเร็วๆ
‪- ขอบคุณครับป๋าครับ ‪- สุขสันต์วันเกิดครับป๋าครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- จําผมได้มั้ยครับ
‪โอ้ คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นรัฐมนตรีคลังใช่ไหม
‪ใช่ครับ โอ้โห ป๋าตั้งเองกับมือนะครับ ‪ต้องจําได้สิครับ
‪[เปรมศักดิ์] เมื่อไหร่จะเอาตังค์ ‪มาแบ่งใช้บ้างล่ะ
‪[เสียงทุกคนหัวเราะพร้อมกัน]
‪เอาเลยพวกเรา เอ้า
‪[เสียงเปรมศักดิ์หัวเราะเบาๆ]
‪[เสียงปิดเตา]
‪[เสียงปรบมือ]
‪[เสียงปรบมือหยุด]
‪[พอล] เริ่ม
‪[เสียงช้อนเคาะจานเป็นจังหวะดังต่อเนื่อง]
‪[เสียงมีดขูดจานดังเอี๊ยด]
‪[เสียงเขมือบอาหารดังต่อเนื่อง]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪- [ผู้หญิง] ขอชื่นชมนะคะ อร่อยมากจริงๆ ‪- อ่า อร่อย อร่อยๆ
‪- [ผู้ชาย] อร่อยทุกจาน ‪- ผมทานไปหลายชิ้น อย่าไปบอกหลายชามนะ
‪[เสียงฝูงชนหัวเราะขําขัน]
‪หลายชิ้น หลายชิ้นก็พอแล้ว
‪ลืมกลืนเลย
‪ถ้ามีอะไรให้ช่วย ติดต่อผมได้ทุกเมื่อนะครับ
‪[ป๊าออย] รับอะไรครับ
‪[ลูกค้า] เอาผัดซีอิ๊วธรรมดาสองห่อ
‪- [ป๊าออย] ราดหน้าธรรมดาสอง โต๊ะหก ‪- [เสียงฉ่าของกระทะ]
‪[โบ] เฮีย ได้แล้ว
‪[เสียงผัดกระทะ]
‪[ป๊าออย] โต๊ะห้าเร่งหน่อยครับ
‪[เสียงซดน้ําแกง]
‪[เสียงพ่นลมชื่นใจ]
‪ยิ้มเหี้ยไรอยู่คนเดียว
‪ละมากินที่นี่ทําไมเนี่ย ไมไม่กินที่บ้านวะ
‪ก็คิดถึงมึงอะ
‪กินข้าวคนเดียว ‪มันเปล่าเปลี่ยวเดียวดายมากนะเว้ย
‪[ออย] นี่อะไรเนี่ย
‪มึงแดกข้าวหมูเหรอ
‪หมูเหี้ยอะไร เกาเหลา
‪มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย ‪กูก็กินอย่างนี้มาตั้งนานแล้วนะเว้ย
‪ก็มันดูแหวะๆ อะ
‪หือ
‪มึงไปทําอาหารให้ไฮโซแดกมาแค่มื้อเดียว ‪กลับมามึงเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยเหรอ
‪ต้องเรียกมึงไฮโซออยด้วยเปล่าเนี่ย
‪[เสียงกระแทกโต๊ะ] อู๋!
‪คนเราอะ จะเอาอะไรเข้าปากทั้งที ‪ก็ให้มันดูน่ากินหน่อยเปล่าวะไอ้อู๋
‪ไอ้... [เสียงจิ๊ปาก]
‪- อู๋! ‪- [เสียงซดน้ําแกงดังๆ]
‪[เสียงพ่นลมหายใจ]
‪คนอย่างกูนะ กินเพื่ออยู่เว้ย
‪ไม่รู้นะ
‪[เสียงพูดไปเคี้ยวไป] อาหารไฮโซก็คงดีมั้ง ‪แต่กูไม่เคยแดก นึกออกไหม
‪แต่มันคืออาหารที่ทําให้คนเขาตังค์เหลือๆ แดกกัน
‪อย่างมึงกับกูกินแค่นี้ก็พอเว้ย
‪[เสียงโทรศัพท์สั่น]
‪[อู๋] อร่อย ถูก ท้องอิ่ม
‪ฮัลโหลพี่โตน
‪[ออย] ทําอะไรอะพี่
‪[เสียงเพลงสบายสดใส]
‪[โตน] ความอร่อยหรือไม่อร่อยของอาหารน่ะ
‪อันที่จริงเราว่า
‪จุดเริ่มต้นที่สําคัญที่สุดของมันเลยคือความสดนะ
‪และความพิเศษของวัตถุดิบที่เราเลือกมาใช้
‪ไม่ว่าจะเป็นส่วนของเนื้อสัตว์ ‪หรือว่าส่วนของเครื่องเทศ
‪แหล่งกําเนิดของมันในแต่ละที่ ‪ก็จะมีคาแรคเตอร์เฉพาะตัวทั้งนั้นเลย
‪[ชาวประมง 1] กิโลกรัมละสองพันแปดร้อยบาท
‪ตัวใหญ่มาก
‪[ชาวประมง 2] สาวคนนี้แฟนเหรอ
‪[พูดสําเนียงใต้] หึ ไม่ใช่ครับ
‪- เพื่อน เพื่อนครับ ‪- [เสียงหัวเราะ]
‪[ชาวประมง 3] โกหกกันแล้ว
‪[ทุกคนหัวเราะ]
‪พี่โตนดูสนิทกับพวกพี่ๆ เขาดีเนอะ
‪มาที่นี่บ่อย
‪เมื่อก่อนน่ะมากับเชฟ
‪แต่เดี๋ยวนี้เชฟไว้ใจให้ลงมาแทนเองแล้วไง
‪เชฟเขาลงมาเองเลยเหรอ
‪อือ
‪เชฟแกเคยบอกไว้ว่าแม้แต่อาหารที่หรูหราที่สุด
‪ก็ยังต้องสร้างมาจากวัตถุดิบ ‪ที่มีคนดูแลเป็นชนชั้นแรงงานเสมอ
‪[โตน] ให้ราคาดีด้วยนะ แต่ว่ามีข้อแม้
‪ว่าชาวบ้านน่ะต้องคัดของที่ดีที่สุดให้กับแก
‪และด้วยวิธีนี้
‪ก็เลยทําให้ชาวบ้านน่ะ ‪ภูมิใจกับผลผลิตของตัวเอง
‪แล้วก็มีรายได้ที่ดี
‪- ขอบคุณครับ ‪- [เสียงชาวบ้านผู้หญิงหัวเราะเบาๆ]
‪[ชาวบ้านหญิง] ใกล้อิ่มยัง
‪การทําอาหารหรูหราให้คนรวยกินนี่
‪ก็มีประโยชน์กับชาวบ้านเหมือนกันเนอะ
‪เชฟเจ๋งอะ
‪[โตน] เชฟครับ
‪ลองหาที่สดกว่านี้หน่อย
‪- [โตน] ครับเชฟ ‪- [เก่ง] เชฟผมรบกวนชิมซอสหน่อยครับ
‪[พอล] เข้มข้นกว่านี้แล้วก็เค็มกว่านี้
‪ครับเชฟ
‪[แดง] เชฟ
‪[พอล] ลองหาวัตถุดิบที่มันทองกว่านี้
‪เชฟคะ ไม่มีอะไรให้หนูผัดเหรอคะ
‪[พอล] ไม่มีอะ
‪แล้วเชฟจะให้หนูทําอะไร
‪ล้างจาน ถูพื้น ยกหม้อ เอาขยะไปเท
‪มีอะไรให้ทําตั้งเยอะตั้งแยะ
‪[ออย] แต่หนูเป็นผู้ช่วยเชฟฝึกหัดนะ
‪ใครบอกอะ
‪[ออย] ก็งานที่แล้วหนูได้ผัด
‪งานที่แล้วก็งานที่แล้ว งานนี้เธอเป็นผู้ช่วยกุ๊ก
‪ไม่เชฟ แต่ว่าหนูเป็นผู้ช่วยเชฟฝึกหัดไง
‪- หนูควรที่จะ... ‪- [เสียงสูดลมหายใจควบคุมอารมณ์]
‪ทําไมถึงคิดว่าตัวเองสําคัญขนาดนั้นน่ะ
‪เห็นแบไหม
‪ซอยผักแบบแบให้ดูซิ
‪[เสียงซอยผัก]
‪เร็วขึ้น
‪- [เสียงซอยผักเร็วขึ้น] ‪- [เสียงเพลงตึงเครียด]
‪เร็วขึ้นอีก
‪[พอลพูดเสียงดังขึ้น] เร็วขึ้นอีก
‪- เร็วอีก! ‪- [เสียงซอยเร็วยิ่งขึ้น]
‪[เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ] อีก!
‪โอ๊ย!
‪[เสียงซี้ดปาก]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪นอกจากผัด
‪เธอยังทําอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง
‪แล้วทําไมถึงคิดว่าต้องได้บัตรทองตลอดเวลา
‪[เสียงเพลงแดนซ์เร้าใจ]
‪[เสียงโห่ร้องสนุกสนาน]
‪[เสียงร้องสะใจ]
‪โอ้โห
‪น่ารักมาก
‪- [วัยรุ่น 1] ทุกคน มาปาร์ตี้กัน! ‪- [ทุกคนเสียงส่งเสียงร้องสนุกสนาน]
‪เอ้ย!
‪เฮ้ย สาวๆ เงินไปไหนหมด เงินน่ะเงิน เงิน
‪[เสียงร้องวี้ดว้าย]
‪[เสียงหัวเราะชอบใจ]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪เอ็นจอยครับ
‪อื้อ
‪อร่อยว่ะเชฟ
‪เฮ้ย อร่อยๆ
‪[ทุกคนโห่ร้องชอบใจ]
‪อร่อยมากๆ!
‪เย่
‪วันนี้มีของขวัญมาให้พี่ด้วย
‪- [เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์] ‪- [เสียงโห่แซว]
‪รู้กันๆ เชฟต้องชอบ
‪- [วัยรุ่น 2] เอาเว้ย ปราง ‪- [เสียงฝูงชนโห่แซว]
‪[เสียงทุกคนตะโกนโห่ร้องต่อเนื่องและดังยิ่งขึ้น]
‪- แจ่มๆ พวกมึง ‪- อย่างได้
‪- [วัยรุ่น 2] ฮ่า! ‪- [เสียงฝูงชนตะโกนเชียร์]
‪โอ้โฮ เลื้อยด้วย เลื้อย!
‪แม่งเอ๊ย!
‪ชีวิตในฝันชัดๆ
‪[เก่ง] ดูแม่งดิ๊ เด็กกว่าพวกเราอีก
‪[โตน] พวกเขาเด็กกว่าเรา
‪แต่มึงเล่นคริปโตได้แบบพวกเขาป้ะล่ะ
‪เฮ้ย
‪แต่เราก็มากับเชฟนะ
‪เด็กพวกนี้แม่งบูชาเชฟยิ่งกว่าพ่อ
‪บูชาอะไร มึงดูดีๆ ดิ
‪[แดง] คนพวกนี้แม่งไม่รู้ด้วยซ้ํา ‪ว่าอะไรอร่อยไม่อร่อย
‪แม่งจ่ายมาเพื่อจะได้ชื่อว่า ‪ได้กินอาหารของเชฟพอลเท่านั้นแหละ
‪ไม่มีใครเขาสนใจพวกเราหรอก
‪รอวันที่มึงตายไปนะ ก็ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ํา
‪ตราบใดที่เรายังไม่ได้เป็นเจ้าของเมนู
‪[แดง] พวกเราก็เป็นได้แค่ตัวประกอบฉาก
‪จําไว้
‪[เสียงหัวเราะและโห่ร้องสนุกสนานดังไกลๆ]
‪[จอย] โหย สเต๊กเลยเหรอเจ้
‪[เสียงซี้ดปาก]
‪ลองดู
‪อื้อ
‪[เสียงพูดไปเคี้ยวไป] อร่อยดี
‪[ออย] จริงอะ
‪ป๊าคิดจริงๆ ใช่ไหม
‪[จอย] อืม อร่อยดีนะ
‪ป๊าบอกอยากชิม อู๋ซื้อมาให้ชิมแล้ว
‪แก้วนึงเกือบสองร้อย
‪[น้ําเสียงตกใจ] แพงขนาดนั้นเชียวเหรอ
‪เออดิ
‪บาริสต้าคนขายแม่งบอก
‪เป็นเม็ดกาแฟสายพันธุ์พิเศษ ‪ชนะการประกวดของประเทศเคนยาอะไรไม่รู้
‪ป๊าลองชิมดูว่าป๊าชอบเปล่า
‪- อื้อ ‪- [อู๋] เป็นไงบ้างป๊า
‪[เสียงแค่นหัวเราะ]
‪ทั้งสเต๊กทั้งกาแฟ
‪[ป๊าออย] ป๊าว่าป๊าไม่เข้าใจโลกยุคใหม่นี่แล้ว
‪เดี๋ยวนี้มันก็เงี้ยป๊า
‪มันต้องทําทุกอย่างให้พิเศษไง ‪มันจะได้ขายได้แพงๆ
‪มันแพงเพราะมันพิเศษ
‪หรือมันพิเศษเพราะมันแพงวะ
‪[เสียงแค่นหัวเราะ] เออว่ะ
‪ใครเอางอแงบ้าง
‪เอา
‪จัดให้
‪นี่อะไรเนี่ย มึงทําเหรอ
‪- อือ ‪- ชิมนะ
‪- เฮ้ยๆ ‪- เอ๊ย
‪- มึง ‪- ทําไม
‪- ใช้มือเลยเหรอไอ้เถื่อน ‪- อ้าว ไอ้เหี้ย กําพืดกูก็กินอย่างนี้หมดแหละ
‪ส้อมอยู่นี่
‪อื้อหือ
‪[เสียงพูดกลั้วหัวเราะ] เหมือนหมูปิ้ง ‪ไม้ละสิบบาทหน้าปากซอยเลยว่ะ
‪- [น้ําเสียงโมโห] ไอ้อู๋! ‪- จริง
‪- ชัดเลยเนี่ย ‪- นี่มันคุโรบูตะเกรดเอนะเว้ย
‪- หมูปิ้งนมสดด้วย ไม่ใช่ต้นตํารับด้วย ‪- [เสียงหัวเราะ]
‪- ชัดๆ เลยแบบนี้ มึง พริกไทยเยอะด้วยเนี่ย ‪- [เสียงจิ๊ปาก]
‪[น้ําเสียงโมโห] ไอ้เหี้ยอู๋!
‪ทิชชูดิ๊
‪เนี่ยป๊า ที่อู๋ว่าพิเศษ
‪แค่ชื่อก็แดกขาดแล้ว
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ก๋วยเตี๋ยวผัดงอแง
‪[เสียงครางพอใจ]
‪[เสียงพูดไปเคี้ยวไป] โคตรคิดถึงเลย
‪อร่อยที่สุด
‪ผัดซีอิ๊วสองถุงจ้ะ
‪[เสียงหัวเราะเบาๆ] เข้ามาดิ
‪บ้านโคตรเท่เลยอะ
‪- อะ กินก่อนเปล่า ‪- ขอบคุณครับ อยากกินพอดีเลย
‪[เสียงเพลงสงบผ่อนคลาย]
‪[โตน] อะ ลองดูไหม
‪[ออย] อื้อ
‪- [ออย] จับมีดงี้ถูกป๊ะ ‪- [โตน] อือ
‪ไม่ เวลาจับมันต้องอย่างนี้ ‪เอ้า มือซ้ายเก็บนิ้วไว้นะ
‪- อือฮึ ‪- มือขวาอะ ขึ้นอย่างนี้
‪- อือฮึ ‪- ยกสูงๆ แล้วเอามีดลง
‪นี่มันเนื้อแบบเดียวกับครัวเชฟเลยนี่ ‪ลงทุนไปป้ะเนี่ย
‪[เสียงฉ่าในกระทะ]
‪เพื่อไม่ให้มันกระเด็นเข้าหาเรา
‪[โตน] แล้วก็กดเอาไว้เพื่อให้เนื้อเนี่ย
‪มันแนบติดกับกระทะ จะได้สุกเท่ากัน
‪- นี่แบบเซียร์ ‪- อื้อ
‪- นี่แบบซูวี ‪- อื้อ
‪ไม่ปรุงเหรอ
‪[เสียงพูดไปเคี้ยวไป] ปรุงทําไม อร่อยอยู่แล้ว
‪ก็กระดกไปเลย
‪- หมายถึงว่า ก็ดัน ‪- มันต้ององศาไหน
‪- แบบนี้ ‪- ก็...
‪นี่ไง ก็ได้แล้วนี่
‪เป็นไง อร่อยป้ะ
‪[เสียงเพลงหวานซึ้ง]
‪- จะใช้กระทะจีนเหรอ ‪- อื้อ
‪ทําตามตําราอย่างเดียวไม่เบื่อรึไง
‪- [ออย] ก็กระทะเหมือนกันนั่นแหละ ‪- [โตน] อาฮะ
‪[เสียงพูดกลั้วหัวเราะ] อุ๊ย ไฟติดเฉยเลย!
‪เฮ้ย!
‪อือ เสร็จแล้ว
‪[ออย] เป็นไงคะเชฟ
‪- โอเค ‪- [เสียงเพลงหยุด]
‪เห็นนี่ปะ พอเวลาใช้กระทะจีนมันจะเกรียม
‪แล้วเราว่า ซอสน่ะไม่ต้องใส่เยอะขนาดนี้ก็ได้
‪อืม
‪อ๋อ แล้วอีกอย่างนึงตอนที่นวดอะ ‪เราว่านวดเยอะไปนิดนึง
‪อาจจะลดลงให้มันแบบนวดเบาๆ ‪ไม่ต้องนวดมันแรง
‪มันเหมือนหมูหมักไปหน่อย
‪โอเค งั้นเราทําใหม่
‪เราว่า...
‪ทําไมอะ
‪เบากว่านี้
‪เบากว่านี้เหรอ
‪[โตน] แบบนี้
‪แค่นี้พอ
‪[เสียงเพลงคลาสสิกนุ่มนวล]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪น้าแดง
‪หนูรบกวนน้า ชิมให้หนูคํานึงนะ
‪อะ อ้ํา
‪เป็นไงคะ
‪เหมือนมันมันไม่ค่อยสุกว่ะ
‪- ฮะ ‪- อ้อ นี่ๆ
‪ออยดูตรงนี้ เนี่ย มันยังขาวอยู่เลย
‪[แดง] เวลาหนูปรุงเนื้อหนูต้องระวังสิ
‪มันต้องสุกสม่ําเสมอกัน
‪เข้าใจมั้ย
‪- ยังต้องฝึกอีกเยอะนะ ‪- จริงน้า ยังต้องฝึกอีกเยอะเว้ยออย
‪[เก่ง] แต่ไม่ได้ฝึกรสชาติอย่างเดียวนะ
‪แกต้องฝึกลีลาด้วยเว้ย
‪เหี้ยมึง เฮ้ย ไอ้เก่ง
‪[เก่งครางดึงดัน] หืม
‪- [ออย] ได้เหรอ ‪- ไม่ได้
‪[โตน] มึงนี่แม่ง...
‪ได้ไหม ลีลาใช้ได้ไหม
‪[เสียงประตูปิด]
‪เอาออกทําไม
‪เท่ดีออก หืม
‪ทําอะไร... [เสียงดุ] คาบไว้!
‪ทําอะไรอยู่
‪- ทํา... ‪- [พูดเสียงดัง] บอกให้คาบ!
‪[เก่ง] ซุปครับ
‪[พอล] เคี่ยวซุป ‪ต้องคอยชะโงกดูตลอดนะ ว่าได้ที่รึยัง
‪- [เสียงหายใจลนลาน] ‪- ลองดูหน่อยซิ ฮึ
‪- น่าจะได้แล้วมั้ง ‪- [เสียงบุหรี่ฉ่าในน้ําซุป]
‪[เสียงหายใจลนลาน]
‪[เสียงคนหม้อ]
‪[เสียงช้อนกระแทกฟันจนสําลัก]
‪[พอล] อร่อยมั้ย
‪ถ้ามันเกิดขึ้นตอนมึงทําอาหารให้ลูกค้า
‪มึงรับผิดชอบได้ไหม
‪[เสียงอ่อย] ขอโทษครับ
‪[เสียงวางช้อน]
‪มีการขโมยเกิดขึ้นที่นี่
‪ใช่
‪เข้ามาขโมยถึงในครัวของพวกเราเลยเชื่อไหม
‪เนื้อที่ดรายเอจด์ไว้หายไปครึ่งโล
‪ตับห่านอีกครึ่งโล
‪มีใครจะสารภาพอะไรไหม
‪คนขี้ขโมยเป็นเชฟไม่ได้
‪เชฟไม่ทําเรื่องไร้เกียรติอย่างนั้น
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪ถ้ายืนยันว่าไม่มีการสารภาพออกมา...
‪ก็รอให้กูเอาภาพ ‪จากกล้องวงจรปิดออกมาก่อนก็ได้
‪[พอล] แต่ถึงตอนนั้น...
‪มึงต้องไปคุยกับตํารวจเอาเองนะ
‪ผมเองครับ
‪อยู่มาก็ตั้งหลายปีแล้ว
‪คนที่ทําอาหารดีๆ อย่างพวกเราอะ ‪จะกินของดีๆ บ้างไม่ได้เหรอครับ
‪อยู่มาตั้งหลายปีแล้ว
‪มึงยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
‪ว่าอาหารของกู
‪คืออาหารของคนที่มีเงินเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์กิน
‪ถ้ามึงอยากกิน
‪มึงเอาเงินที่มึงหาได้มาจ้างกูสิ
‪เดี๋ยวกูทําให้มึงกิน
‪อาชีพของมึงที่นี่จบแล้ว
‪ออกไป
‪[เสียงของตกกระแทกพื้น]
‪[เสียงประตูปิด]
‪เมนูงานพรุ่งนี้
‪ออยจะเป็นคนปรุงนํา
‪และเนื่องจากตอนนี้คนเราขาด
‪น้าแดง
‪[พอล] ลงไปทําในตําแหน่งของตือและออยแทน
‪ครับเชฟ
‪ค่ะเชฟ
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪[ผู้ชาย] เชฟครับ
‪ป๊า เมื่อไหร่เราจะกลับบ้านล่ะ ‪หนูคิดถึงซีซาร์แล้ว
‪[ผู้ชาย] ใจเย็นๆ นะลูก
‪บ้านเรากําลังซ่อมอยู่ ซีซาร์เขาดูแลอยู่นะ
‪[ผู้ชาย] เดี๋ยวกลับไป
‪บ้านเราจะหลังใหญ่ ‪แล้วก็สวยกว่าเดิมมากเลยนะ
‪ค่ะ
‪[เด็กผู้หญิง] ทาสีบ้านดีกว่า
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪อร่อยมากเลยค่ะ
‪เอาดาวสีชมพูไปเลย
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ค่ะ
‪[เสียงเพลงวังเวง]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪ขูดชีสเพิ่มหน่อย
‪เชฟครับ
‪เอาไปเททิ้ง
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪[เสียงกระแทกหม้อ]
‪[โตน] มันเกิดอะไรขึ้นครับเชฟ
‪[เสียงปิดก๊อก]
‪[เสียงกระแทกของใส่โต๊ะ]
‪เตรียมจานให้เรียบร้อย
‪[เสียงดุ] เร็วดิ
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪เลออองฟองต์คอนซูเม่ซุป
‪[เสียงเพลงคลาสสิกเคร่งขรึม]
‪เอ็นจอยครับ
‪[เสียงซดซุป]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪มึงทําอะไรของมึง
‪นี่มึงไม่รู้เหรอว่ามึงทําซุปพลาด
‪[โตน] ไม่รู้ครับเชฟ
‪[เสียงดัง] มันมีกุ้งอยู่ในน้ําซุป
‪แค่นี้ลิ้นมึงบอกไม่ได้เหรอ
‪[โตน] เป็นไปไม่ได้นะครับเชฟ
‪วันนี้เราไม่มีกุ้งในเมนู
‪น้ําสต๊อกเราก็เตรียมจากที่นี่นะครับเชฟ
‪[เสียงทัพพีกระแทกหม้อ]
‪[เสียงหม้อกระแทกพื้น]
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪ลูกสาวบ้านนั้นแพ้กุ้งหนักมาก
‪[เสียงดัง] มึงก็รู้!
‪ถ้ากินเข้าไปอาจถึงตายได้!
‪กูบอกทุกคนแล้ว!
‪มึงทําแบบนี้ทําไม
‪มึงเป็นคนเตรียมน้ําสต๊อก
‪กูถามว่ามึงทําแบบนี้ทําไม
‪มึงอิจฉาเหรอ ที่เด็กๆ พวกนี้แซงหน้ามึงไปหมด
‪อิจฉาที่เด็กผู้หญิงเพิ่งเข้ามาใหม่ ‪เขาทําอาหารได้ดีกว่ามึงใช่ไหม ฮะ
‪แก่ขนาดนี้ แก่ขนาดนี้ ไม่เคยพัฒนาตัวเอง
‪เอาแต่โกรธโทษนั่นโทษนี่
‪นี่มึงคิดจะใช้วิธีสกปรกของมึง
‪ทําลายอาชีพกูใช่ไหม ฮะ ไอ้แดง
‪มึงคิดจะทําลายกูเหรอ
‪มึงจําไว้นะ มึงจําไว้นะ
‪กูจะเล่นมึง
‪จนมึงแก่ตายอะ มึงก็ไม่มีวันได้เป็นเชฟ
‪มึงไม่มีวันได้เป็น...
‪[เสียงมีดหล่นลงพื้น]
‪[เสียงเปิดประตู]
‪[เสียงหายใจติดขัด]
‪[โตน] เชฟ!
‪[เสียงร้อนรน] เรียกรถพยาบาล!
‪[เสียงหายใจติดขัด]
‪[เสียงร้อนรน] เร็ว เรียกรถพยาบาลดิ!
‪[เก่ง] เหี้ย!
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪- [เสียงสัญญาณชีพจร] ‪- [เสียงเครื่องช่วยหายใจ]
‪[เสียงสูดหายใจลึก]
‪[เสียงเก่งจิ๊ปาก ถอนหายใจ]
‪แล้วเชฟเขาไม่มีครอบครัวเลยเหรอ
‪[เสียงเพลงเศร้าหมองหม่น]
‪[เสียงสัญญาณชีพจร ‪และเครื่องช่วยหายใจดังต่อเนื่อง]
‪[เสียงฉ่าในกระทะ]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[พยาบาล] ท่านรองฝากดอกไม้มาเยี่ยมค่ะเชฟ
‪[พอล] เอาออกไปให้หมด!
‪คิดว่ากูตายไปแล้วหรือไง
‪ทําอย่างกับส่งพวงหรีดมางานศพ
‪- กูไม่กิน ‪- [พยาบาล] ไม่ได้นะคะคนไข้
‪ของแบบนี้ใครจะไปแดกลงวะ
‪[พยาบาล] ร่างกายต้องได้รับสารอาหารนะคะ
‪- ไอ้พวกนี้ไม่ได้เรียกว่าอาหาร กูเป็นคนทํากูรู้ดี ‪- [เสียงจานชามตกพื้น]
‪[เสียงเปิดประตู]
‪ก๋วยเตี๋ยวผัด
‪[เสียงพ่นลมหายใจ]
‪เมนูบ้านๆ นี่มันดียังไง
‪ก๋วยเตี๋ยวงอแงสูตรอาม่าหนูเอง
‪คือ... ตอนป๊าหนูเด็กๆ เวลาป่วยชอบงอแง
‪นู่นก็ไม่กินนี่ก็ไม่กิน
‪อาม่าก็เลยหาของที่มีในตู้มาผัด
‪ใส่นั่นใส่นี่เท่าที่มีนั่นแหละ ‪เพื่อตัดความงอแงของป๊า
‪แต่ว่าแกทําอร่อยนะ ทําด้วยความรัก
‪ปรากฏว่าป๊าก็ชอบด้วย ‪ก็เลยส่งต่อกันมาสู่รุ่นป๊าแล้วก็มารุ่นหนู
‪เต้าเจี้ยวหมักผสมกับซอสเอ็กซ์โอ
‪กินคําเดียวเชฟรู้เลยเหรอ
‪[เสียงแค่นหัวเราะ]
‪ทําด้วยความรักเหรอ
‪ข้ออ้างสําหรับคนที่ดิ้น ‪ออกจากความจนไม่ได้ต่างหาก
‪สําหรับฉันน่ะ ไม่มีหรอกอาหารที่ทําด้วยความรัก
‪[พอล] จะเป็นเชฟ
‪มันต้องมีแรงผลักดันมากกว่านั้น
‪แล้ว...
‪แรงผลักดันของเชฟคืออะไร
‪[เสียงเพลงลึกลับ]
‪[พอล] กระปุกคาเวียร์
‪[เสียงพ่นลมหายใจ]
‪ชีวิตของลูกแม่บ้านน่ะ
‪[พอล] ได้แต่เห็นลูกบ้านนั้น ‪ใช้ชีวิตที่แตกต่างจากตัวเอง
‪ทําให้มีคําถามตลอด
‪ของที่เขาใช้ เราไม่เคยได้ใช้
‪ของที่เขากิน เราไม่เคยได้กิน
‪โดยเฉพาะไอ้กระปุกที่มันใส่เม็ดสีดําๆ นั่น
‪ที่เขาว่าแพงนักแพงหนา
‪[เสียงตะโกน] ไอ้ขี้ขโมย!
‪ของที่คนไม่มีฐานะ ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง
‪[พอล] แม่ฉันต้องทํางาน ‪ชดใช้ค่าเสียหายอยู่หลายเดือน
‪กับไอ้กระปุกคาเวียร์เล็กๆ นั่น
‪ตอนที่ถูกจับได้
‪ฉันกับแม่ถูกสั่งให้เก็บกวาด ‪คาเวียร์ที่หกเลอะเทอะนั่นให้สะอาด
‪แต่ที่เซอร์ไพรส์สุดคืออะไรรู้ไหม...
‪รสชาติมันเหี้ยมาก
‪อาหาร มันไว้ใช้แสดงฐานะทางสังคม
‪ไม่ได้ไว้แสดงความรัก
‪คนจนน่ะ เวลาหิวก็แค่ต้องการอาหาร ‪เพื่อที่จะทําให้อิ่ม
‪แต่พอเป็นคนที่ไม่มีปัญหาเรื่องปากท้อง...
‪ความหิวมันก็เปลี่ยนไป
‪เริ่มหิวการยอมรับ
‪หิวความพิเศษ
‪หิวประสบการณ์ที่เหนือกว่าคนอื่น
‪คาเวียร์รสเหี้ยๆ นั่นทําให้ฉันรู้ว่า ‪"กูอยากจะเป็นเชฟ"
‪เชฟที่ทําให้พวกคนรวยต้องคลานเข้ามาหา ‪เพื่อขอให้กูทําอาหารให้กิน
‪กูจะทําให้ทุกคนหิวกู
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪โบ ทําไมร้านปิดเร็ว
‪แปะแกล้มอะเจ้
‪[โบ] ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล
‪[เสียงเพลงระทึกตึงเครียด]
‪[เสียงคนจอแจ]
‪[เสียงประกาศเรียกคนไข้]
‪- จอย ‪- เจ้
‪จอย ทําไมป๊ามานอนตรงนี้จอย ‪ทําไมหมอไม่พาเข้าห้อง
‪[เสียงสั่น] คือเจ้าหน้าที่เขาบอกว่า ‪มันไม่มีเตียงแล้วอะเจ้
‪- [พยาบาล] ญาติรอก่อนนะคะ ‪- [เสียงญาติผู้ป่วยโวยวาย]
‪[ออยโวยวายเสียงดัง] ‪พี่คะๆ พี่ทําอย่างนี้ได้ยังไง!
‪ทําไมพี่ให้พ่อหนูอยู่ข้างนอก ‪ทําไมพี่ไม่พาพ่อหนูเข้าห้อง
‪- พี่จะให้พ่อหนูตายเหรอพี่ ‪- น้องรอคิวสิ ลูกพี่ไม่สบาย
‪- ดูพ่อหนูก่อน พ่อหนู พ่อหนูจะไม่ไหวแล้ว! ‪- [คนโวยวายไม่ได้ศัพท์]
‪ใจเย็นๆ นะคะ
‪- น้อง ลูกพี่ไม่สบาย ‪- [ตะคอก] นี่ หนูอะไร!
‪พ่อหนูก็ไม่สบายเหมือนกัน
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪หมอเขาว่าไงบ้าง
‪[จอยพูดเสียงสั่น] ‪หมอผ่าทําบายพาสหัวใจให้ป๊าแล้วอะ
‪แต่ป๊ายังอาการไม่ดีขึ้นเลยพี่อู๋
‪ต้องเฝ้าดูอาการไปก่อน
‪เฮ้ยแล้วเราหาห้อง ‪ที่มันดีกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ เหรอวะ
‪[ผู้ประกาศข่าวชาย] ‪พ่อใช้ปืนยิงคนในครอบครัว
‪แล้วก็ยิงตัวเองเสียชีวิต รวมสามคน
‪จุดเกิดเหตุเป็นทาวน์เฮาส์สองชั้นนะครับ
‪มีพ่อมีแม่ แล้วก็มีลูกสาวตัวน้อย อายุเพียงสี่ปี
‪ทั้งหมดเสียชีวิตอยู่ที่โต๊ะกินข้าว
‪[ผู้ประกาศข่าวหญิง] ชาวบ้านแถวนั้นนะคะ ‪เล่าให้ผู้สื่อข่าวของเราฟังว่า
‪ครอบครัวนี้เนี่ยเพิ่งย้ายเข้ามา เก็บตัวเงียบ
‪- [เสียงเพลงตึงเครียด] ‪- อยู่แต่ในบ้าน ไม่สุงสิงกับใครนะคะ
‪แต่ดูจากหน้าตาลักษณะ น่าจะเป็นคนมีเงินค่ะ
‪[ผู้ประกาศข่าวชาย] ‪ทางพลตํารวจโทเรวัต รัตนพันธุ์บอก
‪หลังจากเข้าตรวจที่เกิดเหตุนะครับว่า
‪พ่อใช้ปืนยิงภรรยาและลูก ก่อนจะยิงตัวตายตาม
‪เชื่อว่าน่าจะมาจาก ‪ปัญหาหนี้สินจํานวนมากของนายธวัชชัยผู้เป็นพ่อ
‪เศรษฐีเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ‪โครงการหรูหลายแห่ง
‪เครียดจนก่อเหตุสลดขึ้น
‪[ผู้ประกาศข่าวหญิง] ‪ค่ะ เหตุการณ์นี้น่าตระหนกตกใจนะคะ
‪ขอแสดงความเสียใจ ‪กับครอบครัวผู้เสียชีวิตด้วยค่ะ
‪[เสียงเพลงตึงเครียดระทึกขวัญ]
‪ดูเหมือนว่าอาหารของพวกเรา ‪จะเป็นอาหารมื้อดีๆ มื้อสุดท้าย
‪ที่พ่อเขามอบให้กับลูก
‪[เสียงสั่นเครือ] แล้วพวกเราก็เสิร์ฟ ‪ซุปน้ําก๊อกสั่วๆ ให้เขากิน
‪บางทีก็สงสัยนะ
‪อาหารของเชฟแม่ง ‪สําคัญกับชีวิตพวกเขาขนาดนั้นเลยเหรอ
‪[เสียงหรีดหริ่งเรไร]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪ชัย โตน
‪ครับเชฟ
‪[เสียงหายใจแรง]
‪[เสียงปืน]
‪- [เสียงนกกระพือปีก] ‪- [เสียงเพลงระทึกขวัญ]
‪[เสียงขึ้นลํากล้องปืน]
‪- [พราน 1] ตัวใหญ่เว้ย ‪- [พราน 2] ใช่
‪[พราน 1] มาๆ ถ่ายรูปกัน
‪[เสียงหายใจแรงด้วยความโกรธ]
‪[เสียงชัตเตอร์กล้องมือถือ]
‪[เสียงหายใจแรงหวาดหวั่น]
‪[เสียงของเหลวไหลออกมา]
‪[เสียงหายใจหอบ]
‪นี่มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ
‪[ชัย] เราก็แค่ทําอาหาร ไม่ได้ฆ่ามันสักหน่อย
‪[พอล] อย่ามาดัดจริต
‪อาหารก็คืออาหาร
‪ทําไมถึงต้องคิดว่าชีวิตของนกเนี่ย ‪มีค่ามากกว่าชีวิตไก่ล่ะ
‪ถ้าเราใช้แค่หมูแค่ไก่ มันก็ไม่เกิดสิ่งใหม่ไง
‪ไม่ เชฟ
‪มันไม่ได้เกี่ยวกับอาหาร มันเกี่ยวกับกฎหมาย
‪[พอล] ถ้าแค่นี้ยังทําไม่ได้ ก็เป็นเชฟไม่ได้
‪[เสียงสูดหายใจลึก ถอนหายใจแรง]
‪งั้นออยลาออก
‪[เสียงเพลงเศร้าวังเวง]
‪[พอล] เร่งมือหน่อยชัย
‪[เสียงเปิดประตู]
‪(ทศ มาโนชภิรมย์)
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[ทศ] ผมประทับใจฝีมือในการใช้กระทะของคุณ ‪ตั้งแต่งานเลี้ยงป๋าเปรมศักดิ์
‪บอกตรงๆ นะ ‪ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ที่ไหนมาก่อนเลย
‪ตั้งแต่ตอนนั้นผมรู้เลยว่าฝีมืออย่างคุณ ‪ไม่ควรจะได้อยู่แค่หลังเชฟพอล
‪มัน... มันไม่เร็วไปใช่มั้ยคะคุณทศ
‪คุณออย...
‪รุ่นอย่างคุณมันต้องลุยเลย
‪คุณยังเด็ก หน้าตาคุณดี ‪ฝีมือการทําอาหารคุณโดดเด่น
‪ผมทําให้คุณ ‪เป็นเชฟสาวสวยที่เก่งที่สุดของโลกได้นะ
‪แต่ผมไม่ได้บอกว่ามันจะง่ายนะ
‪- คุณจะต้องทุ่มเททั้งชีวิต ‪- [เสียงเพลงเร้าอารมณ์]
‪แต่คุณจะไม่ได้เดินทางเพียงคนเดียว
‪และสิ่งที่คุณจะได้มา มันจะมีค่ามากๆ
‪เป็นไงออย
‪[ภาษาอังกฤษ] คุณชอบไหม
‪อันนี้เราทําร้านอาหารให้เป็น... ‪วางสเปคเพื่อเน้นพื้นที่
‪[จอย] เจ้ เมื่อคืน
‪พยาบาลเขาเอาใบเสร็จค่ารักษาป๊ามาให้ดูอะ
‪อืม
‪เห็นแล้วล่ะ
‪เอาจริงนะเจ้
‪เดี๋ยวจอยหางานพิเศษทําช่วยเจ้ก็ได้นะ
‪จอยมีหน้าที่เรียนก็เรียนไปเหอะ
‪[ออย] ทางนี้เจ้จัดการเอง
‪[โตน] ขอบคุณนะที่นึกถึงเราแต่ว่า...
‪เราขอบาย
‪ทําไมอะพี่โตน นี่มันโอกาสดีมากเลยนะ
‪ใช่ สําหรับออย
‪แต่เราคงไม่สบายใจอะ ถ้าต้องไปทํางานให้ออย
‪เดี๋ยวคนพวกนี้จะมาเป็นลูกทีมคุณ
‪[โตน] ในครัวมันไม่มีหรอกนะประชาธิปไตย
‪มันมีแต่เผด็จการ
‪[เสียงฉ่าในกระทะ]
‪เชฟครับ
‪(เฟลม)
‪- ข้นอีก ‪- ครับเชฟ
‪[ทีมงานหญิง] เชฟช่วยดูนี่หน่อยค่ะ
‪มีสีอื่นอีกไหม
‪กุ้งรสชาติดีนะ
‪แล้วแต่ละอย่างก็สุกกําลังพอดี
‪[ภาษาอังกฤษ] แต่คุณเล่นง่ายเกินไป
‪ตอนนี้คุณกําลังอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง
‪แต่ละจานเนี่ย
‪มันไม่มีอะไรที่เป็นตัวตนของคุณเลย
‪ผมไม่ได้ลงทุนให้คุณ ‪มาทําอาหารแบบเชฟพอลนะออย
‪[เสียงสูดหายใจลึกยาว]
‪อันนี้ไม่ใช้ ยาวไป
‪เชฟครับ ซอสครับ
‪[น้ําเสียงหงุดหงิด] นี่เรียกว่าแดงเหรอ
‪[เสียงตวาด] หมูเนี่ยมันหนาไป
‪หนูเป็นเด็กของไอ้พอลเหรอ
‪ไม่ใช่แล้วค่ะ
‪[ผู้ชาย 1] คิดถูกแล้วล่ะที่ออกมา
‪ไม่ต้องไปสนไอ้พอลหรอกหนู ‪อย่าไปลอกแบบคนอื่น
‪แค่ทําในสิ่งที่ตัวเองรู้จักดีที่สุดก็พอ
‪[เสียงฉ่าในกระทะ]
‪(เฟลม)
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[เสียงคนคุยกันเบาๆ]
‪[เสียงเพลงแจ๊สสบายๆ]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[อู๋] "เชฟสาวผู้เล่นกับไฟ"
‪คนแม่งแชร์เยอะฉิบหาย
‪คอมเมนต์บอกว่าเนี่ย
‪[ทําเสียงเลียนแบบ] "จองคิวยากมากครับ"
‪[ทําเสียงเลียนแบบ] "หนูข้ามเดือนเลยค่ะ"
‪[เสียงหัวเราะอารมณ์ดี]
‪เออเว้ย มันก็ไปของมันได้ว่ะ
‪ออยแม่งดังใหญ่แล้วเนอะป๊าเนอะ
‪[เสียงหัวเราะหึ]
‪[เสียงเปิดประตู]
‪ยินดีต้อนรับครับ [เสียงอ่อย]
‪[เสียงเพลงเศร้าหมองหม่น]
‪[เสียงลากเก้าอี้]
‪[โตน] คิดว่าไม่น่าจะรอดเกินเดือนหน้า
‪[โตน] ทําตามความฝันแม่งยากกว่าที่คิดนะ
‪เราไม่มีหัวธุรกิจด้วยว่ะ
‪ไม่หรอก
‪เราว่าเป็นเพราะทําเลด้วยแหละ
‪ร้านอยู่ซอยลึกขนาดนี้
‪[น้ําเสียงประชด] ก็ใช่ดิ
‪ก็เราไม่มีสปอนเซอร์แบบออยนี่
‪อ้าว
‪มีปัญญาจ่ายค่าเช่าได้ ก็แค่ที่แถวนี้เท่านั้นแหละ
‪[น้ําเสียงไม่พอใจ] ทําไมพูดอย่างนี้ล่ะ
‪มันไม่ได้เป็นเพราะว่าสปอนเซอร์นะพี่โตน ‪แต่เป็นเพราะว่าออยพยายามต่างหาก
‪หมายความว่าถ้าเรามีแผลเยอะเท่าออย
‪- เราจะทําสําเร็จเหรอ ‪- [เสียงแข็ง] เฮ้ย
‪พี่โตนอย่าพาล
‪ทุกสิ่งที่ออยได้มา ‪มันก็คือสิ่งที่ออยสมควรได้อยู่แล้วหรือเปล่า
‪แล้วยังไงล่ะ
‪ต้องการให้เราแสดงความยินดีด้วยเหรอ
‪[เสียงประชดแสร้งดีใจ] ดีใจด้วยนะออย
‪ออยเก่งมากเลย
‪[ขึ้นเสียง] พี่โตน!
‪[เสียงสั่น] พี่เป็นคนพาออย ‪เข้ามาในวงจรนี้เองนะเว้ย
‪ใช่
‪แล้วเราก็ไม่รู้สึกว่าเราคิดผิดด้วย
‪เรารู้ตั้งแต่วันแรกที่เจอออยแล้ว ‪ว่าออยแม่งเก่งกว่าเราเว้ย
‪เราเห็นพรสวรรค์ของออยแล้วเรา...
‪เราอิจฉาว่ะ
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪พี่รู้ไหม
‪ว่าที่พี่ทําตามความฝันตัวเองไม่สําเร็จ
‪เพราะว่าพี่หิวมันไม่มากพอต่างหาก
‪เจ็บว่ะ
‪นี่มันเชฟพอลชัดๆ เลย
‪แต่มันอาจจะจริงเหมือนที่ออยพูด
‪เราอาจจะหิวมันไม่มากพอเอง
‪[เสียงสูดลมหายใจเข้าลึก]
‪[เสียงเปิดและปิดประตู]
‪[เสียงผู้คนพูดคุยกันดังไกลๆ]
‪คุณทศคะ
‪ออยไม่แน่ใจว่า ‪คุณทศจําโตนที่เคยอยู่ฮังเกอร์ได้ไหม
‪ออยอยากให้คุณทศช่วยเขาหน่อย
‪[โตน] โตนน่ะเหรอ
‪จําได้สิ
‪แต่ผมบอกตามตรงนะออย
‪เขาไม่มีอะไรโดดเด่นให้เป็นจุดขายเลย
‪แต่ว่าฝีมือการทําอาหารของเขา ‪อร่อยมากเลยนะคะคุณทศ
‪ผมเชื่อคุณนะ ผมเชื่อคุณ
‪แต่คนทําอาหารอร่อยมีเป็นล้านคน
‪ผมไม่ได้ต้องการคนทําอาหารอร่อย
‪ผมต้องการคนที่เขามีอะไรพิเศษอยู่ในตัว
‪แต่โอเค เดี๋ยวผมจะลองคุยกับเขาดูแล้วกัน
‪ขอบคุณนะคะ
‪นี่ทําได้ดีแล้วนะ
‪แต่ผมเชื่อว่าคุณยังทําได้ดีกว่านี้อีก
‪[ภาษาอังกฤษ] เชียร์ส
‪เออ จริงสิ
‪อาทิตย์หน้าเรามีงานใหญ่นะ
‪นี่จะเป็นครั้งแรกที่ออยจะได้ออกงาน ‪หลังจากที่เปิดร้านมา
‪งานปาร์ตี้วันเกิดคุณมิลค์กี้
‪- คุณมิลค์กี้ที่เป็นไฮโซคนนั้นน่ะเหรอคะ ‪- ใช่
‪เขาเจาะจงมาเองเลยนะ
‪มีแต่คนดังๆ ทั้งนั้น
‪ทั้งคนในวงการอาหาร และเซเลบทั่วประเทศ
‪แล้วก็เห็นว่าจะมีนักชิมจากต่างประเทศมาด้วย
‪คือเราเปิดร้านมาตั้งหลายเดือนแล้ว
‪แต่มันก็ยังไม่พีคเลย
‪ผมอยากได้อะไรที่มันฮือฮากว่านี้
‪นี่เป็นโอกาสสําคัญเลยนะ
‪ที่คุณจะได้เปิดตัว ‪กับคนทั้งประเทศอย่างเป็นทางการ
‪[ทีมงาน] เจอกันพรุ่งนี้ครับเชฟ
‪[เสียงเปิดประตู]
‪[เสียงสัญญาณโทรออก]
‪[อู๋] ว่าไงครับ
‪ฮัลโหล นอนไปยังมึง
‪[อู๋] อีกแป๊บหนึ่งแหละ
‪ไง มึงโทรมามึงมีอะไรวะ
‪[ออย] กินข้าวแล้วใช่ไหมก่อนนอนเนี่ยวันนี้
‪[อู๋] ไม่กินอะ ไม่รู้จะกินไร
‪งั้นมึงต้องพาพวกไอ้แจงมากินข้าวร้านกูแล้วล่ะ
‪นี่ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะเว้ย
‪ถ้ามันกลัวแพงอะ บอกไม่ต้องกลัว กูเลี้ยงเอง
‪กูคิดถึง
‪[อู๋] กูก็ชวนไปแล้ว
‪แต่ดูเหมือนช่วงนี้พวกแม่ง ‪มันไม่ค่อยสะดวกกันเลยว่ะ
‪อ้าว ทําไมวะ
‪เรื่องมากกันจัง
‪[อู๋] เออ มึงอย่าไปว่าพวกแม่งเลย
‪เอาจริงมึงก็ไม่ต่างจากพวกแม่งหรอก
‪มึงเป็นไรป๊ะเนี่ย
‪มึงกลับมาได้แล้วมั้งออย
‪ป๊าเขาก็หายดีจนจะกลับบ้านได้อยู่แล้วเนี่ย
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪[อู๋] ที่มึงทําอยู่ทุกวันนี้ ‪มึงทําสําเร็จแล้วไม่ใช่เหรอวะ
‪เหลืออะไรให้มึงต้องพิสูจน์อีกล่ะออย
‪[เสียงสั่นเครือ] กูเพิ่งเริ่มต้นเองว่ะ
‪ฝากมึงดูแลป๊าด้วยดิ
‪[อู๋] กูดูแลอยู่แล้วเว้ย
‪ออย...
‪กูคิดถึงมึงนะ
‪มึงอย่ามาเล่นมุกเสี่ยวตอนนี้ได้ไหม
‪เสี่ยวเหี้ยอะไร กูพูดจริงๆ
‪รู้ไหมคนแถวนี้เขาบอกมึงอะเปลี่ยนไปแล้วเว้ย
‪แต่กูไม่เชื่อหรอก
‪กูเชื่อว่ายังไงก็เป็นมึงคนเดิม
‪[เสียงเปิดประตู]
‪[เสียงฝีเท้าเดิน]
‪แป๊บนึงนะ ร้านปิดแล้วค่ะ...
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪เชฟจะไม่ติชมหน่อยเหรอคะ
‪ไม่จําเป็นหรอกมั้ง
‪ตอนนี้คุณเป็นเชฟชื่อดังแล้ว
‪ถึงผมติ ลูกค้าก็ชมคุณตลอดเวลาอยู่แล้ว
‪แต่หนูอยากฟังคอมเมนต์จากปากเชฟนะ
‪คอมเมนต์ของผม ‪คงไม่มีประโยชน์เท่าไอ้พวกแก่ๆ
‪ไอ้ทศพาคุณไปเลียไข่เดือนละครั้งหรอก
‪ไอ้ทศนี่มันเป็นนักธุรกิจที่เก่งจริงๆ นะ
‪เป็นไง
‪ได้เป็นคนพิเศษสมใจแล้ว
‪สนุกมั้ย
‪ขาสั่นมากกว่าใช่ไหม
‪- ต่อจากนี้... ‪- [เสียงเพลงเศร้าหมองหม่น]
‪สิ่งที่คุณคิดจะมีแต่เรื่องที่ว่า...
‪คุณจะตกจากยอดเขาเมื่อไหร่
‪คุณแก่ไปแล้วรึยัง
‪คุณถึงขาลงแล้วรึยัง
‪แล้วหลังจากนั้นคุณจะกอดมันไว้ ‪จนไม่ทันรู้ตัวเลยว่าคุณเสียอะไรไปบ้าง
‪เหมือนกับตอนนี้
‪ที่คุณเสียไอ้โตนไปแล้วไง
‪แต่ใจเย็นๆ นะ
‪นี่แค่จุดเริ่มต้น
‪จากนี้ไปคุณยังต้องเสียอะไรอีกเยอะ
‪นี่แหละ...
‪รสชาติของการเป็นคนพิเศษ
‪น่าเสียดายนะ
‪ที่ผมยังสอนบทเรียนให้คุณไม่ครบ
‪แต่ไม่เป็นไร
‪เพราะว่าเดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน ‪ในปาร์ตี้ของคุณมิลค์กี้อยู่แล้ว
‪เชฟหมายความว่าไงคะ
‪หมายความว่า
‪เขาไม่ได้จ้างคุณคนเดียวน่ะสิ
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[เสียงเพลงแดนซ์ดังไกลๆ]
‪[เสียงผู้คนร้องวี้ดว้าย]
‪[มิลค์กี้] โอ้ ฮาย สวัสดีจ้า
‪[เสียงร้องวี้ดว้าย]
‪[มิลค์กี้] ถ่ายรูปก่อนๆ
‪[มิลค์กี้] ขอบคุณค่า
‪[เสียงหัวเราะในลําคอ]
‪ขอให้สนุกนะจ๊ะ
‪[มิลค์กี้] น้องจ๊ะ เชฟพอลยังไม่มาอีกเหรอ
‪สเตชั่นเชฟพอลอยู่ฝั่งตรงข้ามค่ะ
‪อ้าวเหรอ
‪อ๋อ นี่ที่มากับคุณทศหรือเปล่า ชื่ออะไรนะ
‪อ๊ะ เชฟพอลมาพอดี
‪หวัดดีค่ะเชฟ
‪ขอเชิญถ่ายรูปด้วยกันหน่อยนะคะ
‪ครับ
‪[ตากล้อง] โอเค โอเคครับ ‪ชิดๆ กันหน่อยนะฮะ
‪พร้อมนะฮะ หนึ่ง สอง สาม
‪[โตน] ไม่ต้องไปสนใจ
‪ทําของเราไป
‪ยังไงก็ไม่มีทางแพ้อยู่แล้ว
‪[เสียงผู้คนร้องเชียร์]
‪รู้สึกเหมือนกําลังถูกเชือดต่อหน้าคนเยอะๆ เลย
‪[ทศ] นี่ มั่นใจหน่อยสิ
‪อุตส่าห์พาคนมาช่วยเชียร์นะ
‪คุณทศคะ
‪สรุปแล้วคุณมิลค์กี้ ‪เขาตั้งใจเลือกเรามาจริงๆ ใช่ไหมคะ
‪ทําไมล่ะ
‪[เสียงเพลงตึงเครียด]
‪[เสียงเพลงเร้าอารมณ์]
‪ชัยชนะของคลื่นลูกใหม่
‪[เสียงคนพูดคุยกันจ้อกแจ้ก]
‪[ผู้ชาย] เนี่ยมันเป็นจะฟอง ทานได้ใช่มั้ยครับ
‪[ทีมงานชาย] ทานได้ทุกอย่างเลยครับผม
‪[ผู้หญิง] คุณต้องลอง
‪[เสียงชอบใจ] อื้อหือ
‪[เสียงประกอบวังเวง]
‪[เสียงกลไกโลหะ]
‪[เสียงเพลงระทึกตื่นเต้น]
‪[เสียงกลไกโลหะ]
‪[เสียงโห่ร้อง]
‪อาหารบูชาเทพเจ้า
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[เสียงน้ํามันเดือดในกระทะ]
‪[เสียงเพลงอบอุ่นสดใส]
‪[เสียงผัดกระทะดังต่อเนื่อง]
‪[เสียงฝูงชนฮือฮา]
‪[เสียงเครื่องปรุงเดือดกับน้ํามัน]
‪[เสียงผัดกระทะดังไกลๆ]
‪[เสียงผัดกระทะดังต่อเนื่อง]
‪ก๋วยเตี๋ยวงอแง
‪เมนูประจําบ้านที่ถูกส่งต่อมาจากรุ่นอาม่า
‪[ออย] เราทุกคนต้องมีสักเมนูนึงแหละ ‪ที่กินแล้วรู้สึกว่าได้กลับบ้าน
‪เรายิ่งโตขึ้น ยิ่งออกมาใช้ชีวิต
‪มันก็ยิ่งโดดเดี่ยว
‪แต่พอได้กลับบ้านแล้วกินเมนูนี้
‪เราจะรู้สึกปลอดภัย
‪และมันทําให้เรารู้ว่า...
‪เรายังมีคนที่เขารักเรา...
‪และเราก็รักเขามากๆ อยู่ข้างๆ เสมอ
‪เชิญค่ะ
‪[เสียงฮือฮา]
‪[เสียงมิลค์กี้กระซิบ] เส้นอร่อยมากเลยนะ
‪- หน้าตาดูบ้านๆ แต่อร่อย ‪- [เสียงเพลงหยุด]
‪[เสียงเพลงคลาสสิกเคร่งขรึม]
‪[เสียงรินน้ําซุปลงดังต่อเนื่อง]
‪[เสียงประกอบเร้าอารมณ์]
‪ทานซุปร้อนๆ แก้เลี่ยนกันหน่อยไหมครับ
‪[ภาษาอังกฤษ] คนธรรมดา
‪สุดท้ายแล้ว เราต่างเป็นมนุษย์ธรรมดา
‪เอ็นจอยครับ
‪มาเร็ว ไปกัน
‪[เสียงฮือฮา]
‪[เสียงสูดดม]
‪[เสียงซด]
‪[เสียงครางพอใจ]
‪[เสียงซด]
‪[พูดไม่ออกเสียง] ดีมาก
‪บทเรียนสุดท้ายที่ผมจะมอบให้กับคุณ
‪ไม่ว่าคุณจะทําอาหารอร่อยแค่ไหน
‪สวยยังไง
‪สร้างสรรค์แค่ไหน...
‪คุณก็ไม่สามารถเอาชนะอุปาทานได้
‪คนกินมันรู้จักกู
‪- [พอล] แล้วมันก็ให้กูชนะตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ‪- [เสียงฝูงชนฮือฮา]
‪[เสียงซด]
‪เพราะพวกมันหิวกู
‪มึงเข้าใจรึยัง
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪ขออนุญาตเชิญคุณไปให้ปากคําด้วยครับ
‪ให้ปากคําเรื่องอะไร
‪[เสียงแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์]
‪[เสียงพูดคุยประหลาดใจ]
‪- โอเค ตัดหัวเอาไปจัดจานด้วย ‪- [เสียงเพลงระทึกตึงเครียด]
‪อร่อยมากเชฟ
‪มื้อนี้พิเศษจริงๆ
‪[พอล] ตัดหัวเอาไปจัดจานด้วย
‪[เสธ.ตุ้ย] อร่อยมากเชฟ มื้อนี้พิเศษจริงๆ
‪ขอบคุณพวกมึงมากนะ
‪ที่ปล่อยคลิปนี้
‪ยังไงกูก็จะรอด
‪แล้วหลังจากนี้จะมีพวกเศรษฐีมาเข้าแถว
‪รอให้กูไปเข้าป่ากับพวกมันอีก
‪คนระดับพวกกู...
‪เอาชนะกฎหมายได้
‪[เสียงพอลหายใจแรง]
‪แน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าจะเอาแบบนี้
‪[ตํารวจ] เชิญครับ
‪- ยินดีด้วยครับเชฟ ‪- เชิญครับ
‪[พอลพูดเสียงดัง] ยินดีด้วยครับเชฟ
‪ยินดีด้วยเชฟ
‪[เสียงเปิดประตู]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪น้องออยคะ อาหารน้องออยเนี่ย ‪สุดยอดทั้งนั้นเลยนะคะ
‪- [เสียงเพลงเศร้าหมองหม่น] ‪- [มิลค์กี้] เนี่ย พี่คิดมาตลอดเลยล่ะค่ะ
‪ว่าอาหารของเชฟพอลเนี่ย ‪[เสียงมิลค์กี้ดังไกลๆ]
‪มันเปลือกมากเลยค่ะ
‪- ของน้องออยเนี่ยมันจริงกว่าเยอะ ‪- [หญิงข้ามเพศ] ทุกท่านคะ
‪ขอเชิญรับชมโชว์ "สปาร์ตาคัส"
‪- [เสียงเพลงแดนซ์] ‪- [เสียงร้องวี้ดว้าย]
‪- [เสียงตื่นเต้น] เฮ้ย สปาร์ตาคัส ไปดูกันเร็ว ‪- [เสียงโห่ร้องสนุกสนาน]
‪ออย คุณทําได้ดีมาก ดีใจด้วยนะ
‪[ทศ] นี่คุณรู้ไหม
‪ว่าผมต้องวิ่งเต้นแทบตายขนาดไหน ‪กว่าจะทําให้คุณได้มางานนี้
‪อีกไม่นานก็จะหมดยุคของเชฟพอล
‪และจะถึงเวลาของคุณ
‪เชฟสาวหน้าใหม่ไฟแรง ‪ที่สั่นคลอนบัลลังก์ของเดอะคิงอย่างเชฟพอลได้
‪ด้วยคลิปของโตน ทุกคนจะมองเชฟพอล ‪ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
‪[เสียงสั่น] ตกลงนี่มันอะไร
‪[ทศ] ออย
‪ในโลกนี้นะ
‪มันไม่มีกฎกติกาหรอกนะ
‪คลิปนี้คือสิ่งเดียวที่โตนจะให้ผมได้
‪[ทศ] แลกกับการที่ผมจะสปอนเซอร์เขา ‪อย่างที่คุณต้องการไง
‪เฮ้ย ออย
‪[ทศ] คุณใจเย็นๆ ก่อนนะ
‪นี่คุณไม่ได้แพ้เชฟพอลนะ
‪หลังจากนี้คุณแค่ต้องการเวลาสั่งสมบารมี ‪เก็บเกี่ยวประสบการณ์
‪[ทศ] ทําให้คนรู้สึกว่าคุณเป็นรุ่นใหญ่
‪ผมอาจจะต้องปรับเปลี่ยนลุคคุณอีกนิดหน่อยนะ
‪ผมจะเอาทีมการตลาด
‪มาดูแลคุณโดยเฉพาะเลย
‪[เสียงผู้คนร้องเฮฮา]
‪ออย
‪ออยเป็นคนบอกเราเองไม่ใช่เหรอ
‪ว่าถ้าเราหิวมากกว่านี้จะสําเร็จไง
‪[เสียงผู้คนร้องเฮฮา]
‪นี่ไม่ใช่สิ่งที่ออยหิวอยู่เหรอ
‪[เสียงเพลงเศร้าหมองหม่นบรรเลงต่อเนื่อง]
‪[เสียงคนโห่ร้องสนุกสนาน]
‪- [เสียงเพลงหยุด] ‪- [เสียงนกร้อง]
‪- [เสียงสูดจมูก] ‪- [เสียงเพลงสงบผ่อนคลาย]
‪[เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น]
‪ไม่เป็นไรนะลูก
‪[เสียงร้องไห้สะอื้นดังต่อเนื่อง]
‪ถึงบ้านเราแล้ว
‪[จอยพูดเสียงสั่น] คิดถึงเจ้นะ
‪[เสียงสูดจมูกสะอื้น]
‪ไอ้อู๋อะ
‪[ป๊าออย] มันเกิดอยากทําก๋วยเตี๋ยวขึ้นมา
‪มันบอกกลัวร้านเราไม่มีคนทํา
‪มาช้าจังวะมึงอะ
‪หือ
‪[เสียงสูดจมูก]
‪ไม่ต้องเลยมึงอู๋
‪มึงมีอย่างอื่นต้องช่วยกูอีกเยอะ
‪กูเนี่ยนะ
‪[ออย] อือ
‪ช่วยเหี้ยไรวะ
‪ทําคอนเทนต์อย่างที่มึงถนัดไง
‪ได้ดิวะ
‪ร้านนี้จะมีออยนี่แหละที่เป็นคนทํา
‪แล้วร้านนั้นล่ะเจ้
‪ร้านเราอยู่ที่นี่
‪ทุกคนจะได้กินเมนูของออยที่นี่
‪เราจะเริ่มเกมของเราใหม่ที่นี่
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪หิวกันหรือยัง
‪- หิว! ‪- หิว!
‪[เสียงเพลงระทึกเร้าใจ]
‪[เสียงเปิดเตาแก๊ส]
‪[เสียงฉ่าในกระทะ]
‪[เสียงผัดกระทะดังต่อเนื่อง]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪[เสียงเพลงเร้าใจ]
‪[เสียงเพลงหยุด]
‪คําบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล