Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szybciej.
- Została minuta! - Tak jest!
- Dziesięć sekund! - Tak jest!
GŁÓD
- Pięć sekund! - Tak jest!
GŁÓD
Prawdziwymi zwycięzcami są ci, którzy są najgłodniejsi.
Smacznego.
A gdzie sztućce?
Proszę użyć rąk.
GŁODNI
- Ja po zamówienie. - Dobra.
Proszę wejść. Jest gorąco.
- Proszę. - Dzięki.
- Chwila. - Dziękuję.
- Duże? - Normalne.
Pad see ew, stolik trzeci.
Pycha.
Rad na, czwarty.
- Tak? - Dwa rad na i see ew.
Dwa pad see ew gotowe.
Który stolik?
Gotowe! Dwa pad see ew.
- Stolik drugi? - Dziabnij.
- Dzięki. Pycha. - Twoje ulubione.
Dzień dobry.
- Wieprzowina. - Już.
Byłem wcześniej, a było pełno ludzi.
Gotowe.
Dziękuję.
- Gotowe. Dzięki. - Bo, idź po więcej klusek.
- I wieprzowiny. - Jasne.
Gotowe.
- Cześć, stary. To, co zwykle? - Tak.
To jakiś oszust?
Jesteś zbyt dobra, żeby tu pracować.
GŁÓD
Przyjdę jutro.
Nie żryj tak, Jang.
Daj mi spokój, co?
Daj mi wyluzować po gównianym dniu.
Co się znowu stało?
Znowu mnie odrzucili.
Ci dranie nigdy nie rozumieją ludzi w naszym wieku.
Rzucam pracę.
Co?
Dzieciak kumpla szefa dostał stanowisko, które chciałam.
Nie rób nic pochopnie. Przemyśl to. Znalazłaś już nową pracę?
- Nie. - Łatwo ci mówić.
Gdy skończyłaś szkołę,
ta praca na ciebie czekała.
My nie mamy nic. Zaharowujemy się za nędzne ochłapy.
Wy przynajmniej macie wybór. A ja?
Noszę brzemię najstarszego dziecka.
Daj spokój, Aoy.
Ktoś musi prowadzić rodzinny biznes.
Ale dlaczego ja?
Cieszę się, że to ty.
- Gotujesz lepiej niż twój tata. - Rany.
Ale się podlizujesz.
A ty, Au.
Kim jesteś? Niezależnym twórcą treści online?
Nie wiesz, jak nam ciężko.
Właśnie wiem.
Wiem, jaki jestem biedny.
Wiesz, ile zarabiam za zlecenie?
Codziennie budzę się w biedzie.
Kiedyś myślałam, że zmienię świat po skończeniu szkoły.
I gdzie teraz jesteśmy?
Harujemy w życiu bez perspektyw.
W tym kraju nie jest łatwo się wybić.
Trzeba urodzić się bogatym albo w rodzinie jakiegoś ważniaka.
Zwykli ludzie jak my nie mają prawa do szczęścia.
Hej.
Jakiś dziwak dał mi to dzisiaj. Oferował mi tam pracę. Słyszałaś o tym?
Cholera! Głód? Szef kuchni Paul?
Pokaż.
Cholera. Znasz to miejsce?
- Pewnie. - Super.
Paul, arcykapłan dobrego jedzenia. Cholerna gwiazda. Czemu go nie znasz?
Czyje to auto? Proszę przestawić.
Dobrze.
Co?
Co? Przecież tu nie wolno parkować.
A ten sobie ot tak staje.
To pewnie jakieś ważniaki.
Strefy zakazu parkowania są tylko dla nas, biedaków.
Ale dupek.
Zjedzmy i znajdźmy podwózkę, zanim zacznie padać.
Ostatnio w interesach panuje zastój...
GŁÓD
WITTAYA, MŁODSZY ZASTĘPCA SZEFA KUCHNI
Joy, mogę pożyczyć laptopa?
Jasne.
GŁÓD
„IM WIĘCEJ JESZ, TYM BARDZIEJ JESTEŚ GŁODNY”
DWA MIESIĄCE TEMU
WRESZCIE! CZEKAŁEM NA TO ROK #GŁÓD #SZEFKUCHNIPAUL
MIESIĄC TEMU
TO JADALNE DZIEŁO SZTUKI #GŁÓD
PAUL, ORGAZM W USTACH!
GŁÓD
JEDZENIE, KTÓRE SPRAWI, ŻE STANIESZ SIĘ KIMŚ WYJĄTKOWYM
Głód to kuchnia dla tych, którzy są głodni czegoś.
Bo głód obudzi twoje pierwotne instynkty.
Głód czyni cię wyjątkowym.
Chcesz być kimś zwykłym
czy kimś wyjątkowym?
Stolik cztery, dwa duże i normalny.
Dwa duże pad see ew, stolik drugi.
Mogę prosić duże pad see ew?
Poproszę dwa rad na na wynos.
Dwa pad see ew.
Normalne?
Zaczekaj tutaj.
Odłóż to!
Przepraszam!
Cholera.
Jest tu na próbę?
Tak.
Próbę?
- W porządku? - W porządku.
- Dwójka? - Tak, szefie.
Dzień dobry.
Patt. Byłem zastępcą szefa kuchni...
Pytałem cię?
Smażony ryż.
Czy to nie za proste?
Wok?
Idź do domu.
Ej, szefie.
- Nie zdałem? - Wystarczy.
Ten zwykły smażony ryż nie może być lepszy od mojego.
- Uczyłem się w... - Kazałem ci iść do domu.
Nie pójdę.
Powiedziałem mamie, że się dostanę. Nie mogę!
Pieprzyć twoją matkę.
Mówiłem.
Absolwenci szkół kulinarnych nie mają wyobraźni
i nie potrafią używać ognia jak kucharze.
Tak, szefie.
Rozumiesz, że lepiej wykorzystać resztki ryżu.
Umiesz używać ognia?
Chyba... Wie pan...
Wiesz czy nie?
Wiem.
Dlaczego chcesz tu pracować?
Chcę być wyjątkowa.
Zapach pad see ew z twojej knajpki
tu nie pasuje.
Umyj się i przebierz.
GŁÓD
Idź na targ, kiedy skończysz, i sprawdź ziemniaki.
Nasza załoga liczy obecnie siedem osób, w tym szefa Paula.
„Obecnie”?
Ta liczba może się zmienić w każdej chwili.
To zależy od szefa.
Za mną.
To wujek Dang, zastępca szefa kuchni, prawa ręka szefa Paula.
To weteran, który przeszedł wiele bitew.
Tue zajmuje się zupami.
Masz szczęście, jeśli go słyszysz.
A to Keng. Dołączył do nas kilka miesięcy temu.
Tak jest.
Głównie dba o zimną kuchnię, ale potrafi robić sosy i desery.
To Bae,
pomoc kuchenna.
Nie mówi po tajsku, więc tylko się uśmiecha.
Ale ciężko pracuje.
A ty...
Tone, młodszy zastępca szefa kuchni, drugi po wujku.
A ja?
Zastępujesz kogoś, kto został zwolniony.
Pewnie Paul chce cię do smażenia.
Będziesz miała pozycję
równą mojej.
Jutrzejsza impreza
to przyjęcie urodzinowe.
Piętnastu gości.
Średni wiek gości to ponad 40 lat. To będzie prywatna rezydencja.
Gospodarzem jest generał Premsak.
Jego goście to ważne osobistości w kręgach politycznych i biznesowych.
Motywem przewodnim będzie
„Ciało i krew”.
Intensywne kolory.
Wszystko musi być soczyste i brudne. Musi plamić usta.
WOŁOWINA A5, ZŁOTY TALERZ
Jasne?
Tak, szefie.
Masz zesmażyć
wołowinę wagyu A5 na delikatne kawałki,
których nie trzeba żuć.
Tak, szefie.
Wszystko zależy od idealnego krojenia i kontroli nad ogniem.
Usmaż mięso na tyle, żeby było soczyste.
Nie przesadź.
Teraz ty.
Za grubo.
Wciąż za grubo.
Trzymaj mocno nóż.
Trzymaj ostrze prosto.
Nie rozrywaj.
Jeszcze raz.
Nie piłuj.
Mówiłem, żebyś nie piłowała.
Nie piłuj, cholera!
Jeszcze raz.
Znowu to robisz.
Wiesz, ile kosztuje każdy kawałek?
Usmaż.
Za długo.
Jeszcze raz.
Za długo.
Idź do domu, jeśli boisz się ognia.
Za długo. Jeszcze raz.
Mięso przywarło do woka.
Jeszcze raz. Dalej.
Za dużo oleju!
Nie chcesz być wyjątkowa?
Zatrudniłem cię, żebyś to usmażyła.
Jeśli nie umiesz, to odejdź.
Wyraziłem się jasno, jak masz usmażyć to mięso.
Kontynuuj. Zrób to dobrze.
Jeśli odejdziesz, zanim wrócę,
to dowiedzie,
że twoje miejsce
jest w twojej małej knajpce.
Jeśli nie da rady... zmienimy menu.
Tak, szefie.
Rany.
Rany, psze pana.
Pańska podopieczna nie poszła do domu.
Idźcie się przebrać.
Tak, szefie.
Wytrzyj olej.
- Bliżej, proszę. - Dobrze.
Dobrze. Jeszcze jedno.
Jeszcze jedno.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Maya też jest zaproszona?
- Uroczo. - Dziękuję.
To dziewczyna Poma.
Zostanie rzecznikiem wojska.
A ten drugi jest z rodziny Chaiprakan?
Co on tu robi? To przyjęcie urodzinowe polityka.
Przedsiębiorcy gadają z politykami, żeby dostawać koncesje.
Ta rodzina ma spore koneksje.
Zaproszenie tu wiele znaczy.
Dobry wieczór.
Panie Tos.
To miejsce jest zarezerwowane...
Ależ szefie, nie bądź taki oziębły.
Chcę tylko skosztować twojego menu. Nie chcę cię drażnić.
To pan Tos.
Szycha w biznesie restauracyjnym.
Chciał nas sponsorować, ale szef Paul odmówił.
Generale.
- To ty. - Jak się pan miewa?
- Jesteś generałem? - Jeszcze nie. Tylko porucznikiem.
- Tak? - Tak.
- Zadzwoń, jak już będziesz. - Dobrze.
Poprę cię.
- Przyprowadziłeś swoją panią. - Dobry wieczór.
- Tak. - Mogę pogłaskać?
- Życzę sukcesów. - Dziękuję.
- Awansuj.
- Dziękuję. - Wszystkiego najlepszego.
- Dziękuję. - Pamięta mnie pan?
Jest pan ministrem finansów?
Tak, proszę pana. Oczywiście to pan mnie mianował.
Nadrukujesz mi pieniędzy?
No dobrze.
Zaczynajcie.
- Mogę pogratulować? Było pyszne. - To prawda.
- Wszystko było pyszne. - Dużo zjadłem, nikomu nie mówcie.
- Mówcie, że zjadłem ciut. - Aż zbyt pyszne.
W razie czego proszę do mnie dzwonić.
Słucham?
Dwa pad see ew na wynos.
Dwa rad na, stolik szósty.
Gotowe.
Stolik piąty wciąż czeka.
Co z tobą?
Czemu nie jesz w domu?
Tęskniłem za tobą.
Samotne jedzenie jest takie smutne.
Co to jest? Jesz paszę dla świń?
Że co? To zupa z podrobów.
Co z tobą? Zawsze to jadłem.
Obrzydlistwo.
Rany.
Raz gotowałaś dla bogaczy i już uważasz to za obrzydliwe?
Mam cię tytułować panią Aoy?
Au!
Jedzenie powinno wyglądać dobrze, a nie obrzydliwie.
Cholera, Au!
Jedz, by żyć, a nie żyj, żeby jeść.
Słuchaj.
Może i wyszukane żarcie jest dobre.
Ale to dla ludzi z hajsem. Dla mnie to jest wystarczające.
Smaczne, tanie i sycące.
Słucham, Tone.
Co mam robić?
Naprawdę uważam,
że smak naszego jedzenia
pochodzi ze świeżości
i wyjątkowej jakości składników.
Nieważne, czy chodzi o mięso, ryby czy przyprawy,
ich źródło nadaje im wyjątkowy charakter.
2800 batów za kilogram.
Ale okaz.
To twoja dziewczyna?
Nie. Tylko przyjaciółka.
Kłamiesz.
Jesteście blisko.
Często tu wpadam.
Przychodziłem tu z szefem Paulem. Teraz puszcza mnie samego.
Bywał tu osobiście?
Tak.
Mówił, że nawet najbardziej luksusowe dania opierają się
na składnikach od biednych ludzi.
Zawsze dobrze im płaci, ale pod jednym warunkiem.
Muszą dać mu to, co najlepsze.
W ten sposób
mogą być dumni ze swoich produktów i przyzwoicie zarabiać.
Proszę.
Dziękuję.
Najedliście się?
Więc jedzenie dla bogatych
pomaga też biednym.
Paul jest fajny.
Proszę, szefie.
Ma być świeższe.
- Tak, szefie. - Proszę spróbować sosu.
Zredukuj go i dosól.
Tak, szefie.
Proszę, szefie.
Znajdź bardziej lśniące składniki.
Czy jest coś do usmażenia?
Nie.
To co mam robić?
Umyj naczynia, umyj podłogę, wynieś garnek, wyrzuć śmieci.
Jest tyle do zrobienia.
Ale jestem zastępcą szefa kuchni.
Kto tak powiedział?
Smażyłam na przyjęciu.
Koniec balu. Dziś jesteś pomocą kuchenną.
Nie, jestem zastępcą szefa kuchni. Powinnam...
Czemu sądzisz, że jesteś ważna?
Spójrz na Bae.
Spróbuj siekać jak on.
Szybciej.
Szybciej!
Poza smażeniem
nic nie potrafisz.
Dlaczego myślisz, że zasłużyłaś na złoty bilet?
Uroczo.
Zabawmy się!
Tak!
Drogie panie, macie trochę gotówki!
Smacznego.
Pycha.
Pyszne, szefie.
Hej. Świetne!
- Tak? - Tak!
Bardzo smaczne!
Brawo!
Mam dla szefa prezent.
Spodoba ci się.
- Dalej, Prang. - No już.
Seksownie!
- Jest super! - Dalej!
Ociera się o niego!
Cholera!
To jest życie.
Widzisz te bachory? Są młodsi od nas.
Są młodsi.
Ale handlują kryptowalutami. A ty?
Oj weź.
Przynajmniej pracujemy dla szefa Paula. Praktycznie go ubóstwiają.
Ubóstwiają? Nie. Spójrz na nich.
Nie wiedzą, czym jest dobre jedzenie.
Zatrudnili szefa Paula dla szpanu.
Dla nich jesteśmy nikim.
I zawsze będziemy, nawet w dniu naszej śmierci.
Jeśli nie stworzysz własnego menu,
jesteś niewidzialny.
Zapamiętaj to.
Rety, stek?
Spróbuj.
- Proszę. - Dobra.
Dobre.
Naprawdę?
Tak myślisz?
Tak. Niezły.
Chciałeś tego spróbować. Kosztowała prawie 200 batów.
Aż tyle?
Pewnie.
Barista powiedział, że jest zrobiona z nagrodzonych ziaren z konkursu w Kenii.
Spróbuj, czy dobra.
- Tak. - I jak?
Stek i kawa.
Nie rozumiem współczesnego świata.
Wszystko musi być wyjątkowe, żeby mogli ustalić wyższe ceny.
Jest drogie, bo jest wyjątkowe, czy odwrotnie?
Słuszna uwaga.
Makaron ngo ngae?
Tak, proszę.
Robi się.
Ty to zrobiłaś?
- Tak. - Spróbuję.
- Hej. - O nie.
- Cholera. - Co?
- Nieładnie jeść rękami. - Nasi przodkowie tak jedli.
Użyj widelca.
Rany.
Jest jak tanie jedzenie z ulicy.
Wal się, Au!
- Serio mówię. - To wieprzowina klasy A Kurobuta.
To smażona wieprzowina marynowana w mleku, którą popieprzyłaś.
Niech cię szlag, Au!
Masz serwetkę?
To dopiero coś wyjątkowego. I czadowo się nazywa.
- Dzięki. - Makaron ngo ngae.
Brakowało mi tego.
Jest najlepszy.
Dwa pad see ew.
Wejdź.
Fajne mieszkanie.
- Chcesz najpierw zjeść? - Dzięki. Miałem na to chętkę.
Teraz ty spróbuj.
Dobra.
- Dobrze trzymam? - Tak.
Nie, zrób tak. Podkręć palce lewej ręki.
- Dobra. - Podnieś prawą rękę.
- Dobra. - Trzymaj w pionie i dociśnij.
Takie samo jak szefa Paula. Nie było za drogie?
Odsuń olej.
Przyciśnij mięso do patelni, żeby się równo usmażyło.
- To jest wysmażone. - Tak.
- A to sous vide. - Dobra.
A sos?
Po co? Jest dobre bez tego.
Potrząśnij.
- Popchnij wok. - Jak?
- Tak? - Tak...
No właśnie.
I co? Dobrze smakuje?
- Używasz woka? - Tak.
Nudne są te wszystkie zasady.
- Patelnia to patelnia. - Tak.
O nie, pali się!
Uważaj!
Proszę. Gotowe.
I jak, szefie?
Dobra.
Widzisz to? Przypala się, kiedy używasz woka.
I lej trochę mniej sosu.
Dobra.
I trochę za bardzo masowałaś mięso.
Trochę delikatniej, bo zamieni się w marynowaną wieprzowinę.
Dobra, zrobię jeszcze raz.
Chyba...
Tak?
Delikatniej.
Delikatniej?
O tak.
Tak jest.
Wujku Dang.
Spróbuj czegoś ode mnie.
Proszę. Otwieraj.
I jak?
Tłuszcz niedosmażony.
- Co? - Tutaj. Widzisz?
Spójrz, Aoy. Tłuszcz wciąż jest biały.
Bądź dokładna. Musi być równo usmażone.
Jasne?
- Musisz się jeszcze wiele nauczyć. - Tak. Jeszcze długa droga.
Nie tylko pod względem smaku, ale i polotu.
Cholera, Keng.
Co?
- Czy tak można? - Nie.
Niech cię, Keng.
A ja mam polot?
Czemu chowasz?
Wyglądasz fajnie. Prawda?
Co robisz? Pal dalej!
Co to jest?
- To... - Nie przestawaj!
Zupa.
Musisz sprawdzać, czy zupa jest gotowa.
Sprawdź zupę. Śmiało.
Może już gotowa.
Dobra?
Jeśli to się stanie przy gotowaniu dla klientów,
weźmiesz odpowiedzialność?
Przepraszam.
Mamy tu złodzieja.
Zgadza się.
W naszej kuchni. Dacie wiarę?
Ukradł 500 gramów suszonej wołowiny
i 500 gramów foie gras.
Ktoś coś powie?
Złodziej nie może być kucharzem. Kucharze się tak nie hańbią.
Jeśli nikt się nie zgłosi...
sprawdzę nagrania z kamer.
Ale wtedy...
będzie gadać z glinami.
Ja to zrobiłem.
Od lat serwuję tu dobre jedzenie. Czemu my też nie możemy jeść dobrze?
Jesteś tu od lat.
Dlaczego nie rozumiesz,
że moje jedzenie jest zarezerwowane dla ludzi z pieniędzmi?
Jeśli tak bardzo go pragniesz, zatrudnij mnie,
to dla ciebie ugotuję.
Jesteś skończony.
Wynocha.
Przy jutrzejszym menu Aoy będzie główną zastępczynią szefa.
Mamy za mało ludzi. Wujku Dangu,
przejmiesz obowiązki Tue i Aoy.
Tak, szefie.
Szefie?
Tato, kiedy wracamy do domu? Chcę zobaczyć Cezara.
Niedługo.
Nasz dom jest w remoncie. Cezar go pilnuje.
Kiedy skończą,
nasz dom będzie większy i ładniejszy.
Dobrze.
Pokolorujmy domek.
Ale pyszne.
Dam pani różową gwiazdkę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Więcej sera.
Szefie.
Wyrzuć to.
Coś nie tak, szefie?
Szykuj do podania.
Dalej.
Zupa l'enfant consommé.
Smacznego.
Coś ty zrobił?
Wiesz, że spieprzyłeś zupę?
Nie wiedziałem.
Były w niej ślady krewetek.
Nie zauważyłeś?
To niemożliwe.
Krewetek nie ma w menu, a bulion został przygotowany tutaj.
Ich córka ma alergię na skorupiaki.
Wiedziałeś. Jedna łyżka i mogła umrzeć.
Mówiłem wam.
Dlaczego to zrobiłeś? To było twoje zadanie.
Zadałem ci pytanie.
Jesteś taki zazdrosny o te dzieciaki?
Zazdrościsz nowej, że gotuje lepiej od ciebie?
Jesteś starszy, ale nie lepszy. Obwiniasz wszystkich poza sobą.
Chcesz zniszczyć moją karierę. Zgadza się, Dang?
Chcesz mnie zniszczyć?
Wbij to sobie do głowy. To ja zniszczę ciebie.
Nigdy nie będziesz kucharzem. Aż do śmierci!
Nigdy nie będziesz...
Szefie!
Wezwijcie karetkę!
Szybko! Karetkę!
Cholera!
Czy szef Paul nie ma rodziny?
Kwiaty od zastępcy.
Wywal je wszystkie! Myślą, że umarłem?
Nie chcę wieńca pogrzebowego.
- Nie zjem. - Musi pan...
Kto by jadł ten syf?
Jedzenie jest potrzebne.
To nie jest jedzenie. Jestem kucharzem i się znam!
Smażony makaron.
Po co mi proste jedzenie?
To makaron ngo ngae mojej babci.
Kiedy mój tata był mały, płakał i narzekał, gdy zachorował.
Wybrzydzał przy jedzeniu.
Babcia wzięła to, co było w lodówce,
i usmażyła wszystko razem, żeby uspokoić tatę.
Ale jej przepis był dobry. Zrobiła to z miłością.
Tacie bardzo smakowało. Teraz to rodzinny przepis.
Pasta sojowa zmieszana z sosem XO.
Poznaje szef po jednym kęsie?
„Zrobione z miłością”?
To wymówka tych, którzy nie mogą wyrwać się z biedy.
Dla mnie nie istnieje jedzenie zrobione z miłością.
Żeby być szefem kuchni,
trzeba motywacji, nie miłości.
Więc...
co pana zmotywowało?
Słoik kawioru.
Moja matka była służącą.
Widziałem, jak żyli bogacze.
Zastanawiałem się...
czemu nie korzystaliśmy z tego, czego oni używali?
Czemu nigdy nie jedliśmy tego, co jedli?
Zwłaszcza tych błyszczących czarnych koralików.
Wiedziałem, że są drogie.
Złodziej!
Biedni nie mają prawa do takich rzeczy.
Mama pracowała miesiącami, żeby zapłacić
za ten słoiczek kawioru.
Po tym, jak mnie złapali, kazano nam posprzątać bałagan.
Zaskoczyło mnie to...
że był paskudny.
To, co jesz, reprezentuje twój status społeczny,
a nie miłość.
Biedni jedzą, by położyć kres głodowi.
Ale kiedy można kupić więcej niż jedzenie...
głód się nie kończy.
Głód aprobaty,
czegoś wyjątkowego,
ekskluzywnych doznań.
Ten gówniany kawior uświadomił mi, że chcę być szefem kuchni.
Kucharzem, którego bogaci będą błagać na klęczkach o gotowanie.
Wszystkie będą głodni mnie.
SHUYOU
Bo? Czemu zamykamy wcześniej?
Twój tata zemdlał.
Jest w szpitalu.
Joy.
- Siostro! - Co tu robi?
- Dlaczego tata nie jest leczony? - Mówili, że nie ma wolnych łóżek.
Proszę czekać.
- Chwileczkę. - Siostro!
Czemu zostawiliście tam mojego tatę? Czemu nie ma sali?
- Dacie mojemu tacie umrzeć? - Chwila!
Proszę spojrzeć. Potrzebuje lekarza!
Proszę czekać.
- Moje dziecko jest chore! - Mój tata też!
Jak się miewa?
Wszczepili mu bypassy, ale jeszcze nie wyszedł na prostą.
Jest pod obserwacją.
Nie ma lepszej sali?
Ojciec zastrzelił swoją rodzinę, a potem siebie. Zginęły trzy osoby.
Do incydentu doszło w kamienicy.
Nie żyje ojciec, matka i ich czteroletnia córka.
Wszyscy umarli przy stole.
Sąsiedzi powiedzieli naszym reporterom,
że rodzina niedawno się wprowadziła i nie była bardzo towarzyska.
Myśleli, że rodzina jest z miasta.
Generał porucznik policji Raywat Rattanapan stwierdził na miejscu,
że ojciec zastrzelił żonę i dziecko, a następnie siebie.
Uważa się, że skłoniły go do tego duże długi.
Był zestresowanym magnatem budowlanym,
odpowiedzialnym za wiele luksusowych nieruchomości.
W związku z tymi tragicznymi wydarzeniami
składamy kondolencje rodzinom ofiar.
Zrobiliśmy dla nich dobry ostatni posiłek. Tego chciał ojciec dla swojego dziecka.
Podaliśmy im zupę z wody z kranu.
Czasem się zastanawiam,
czy jedzenie szefa jest naprawdę tak ważne dla jego klientów?
Chai. Tone.
Tak, szefie.
- Duży okaz. - Tak.
Zróbmy zdjęcie.
Czy to legalne?
Tylko go gotujemy. Nie zabiliśmy go.
Ogarnij się.
Jedzenie to jedzenie.
Myślisz, że życie tego ptaka jest warte więcej niż życie kurczaka?
Z wieprzowiną i kurczakiem nie stworzymy nowych przepisów.
Nie, szefie.
Nie chodzi o jedzenie, tylko o prawo.
Przełknij to, inaczej nie możesz być kucharzem.
Więc odchodzę.
Pospiesz się, Chai.
NAJNOWSZA WYCIECZKA DO TOKIO Z 18 POPULARNYMI DZIELNICAMI
Byłem pod wrażeniem, jak smażyłaś u generała Premsaka.
Szczerze mówiąc, nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Wiedziałem, że jesteś zbyt dobra, żeby być popychadłem u Paula.
Nie uważa pan, że to za wcześnie?
Aoy...
nadszedł twój moment.
Jesteś młoda, ładna i świetnie gotujesz.
Zrobię z ciebie najlepszą kucharkę na świecie.
Nie mówię, że będzie łatwo.
Musisz dać z siebie wszystko.
Ale nie będziesz w tym sama.
Nagroda będzie tego warta.
Jesteśmy.
Podoba się?
Tutaj będzie przestrzeń restauracyjna...
Wczoraj pielęgniarka
dała mi rachunki za leczenie taty.
Tak.
Widziałam je.
Słuchaj,
znajdę pracę na pół etatu, żeby pomóc.
Nie. Skup się na nauce.
Zajmę się tym.
Dzięki, że o mnie pomyślałaś,
ale odmówię.
Dlaczego? To świetna okazja.
Tak. Dla ciebie.
Ale będę się czuł niekomfortowo, pracując pod tobą.
Poznaj swoją załogę.
W kuchni nie ma demokracji.
Tylko dyktatura.
Szefowo.
PŁOMIEŃ
- Gęściej. - Tak.
I jak, szefowo?
Wypróbuj inne kolory.
Pyszne krewetki.
Wszystko jest idealnie ugotowane.
Ale jesteś zbyt zachowawcza.
Wciąż jesteś w strefie komfortu.
Te dania
nie wyrażają twojej tożsamości.
Nie inwestuję w ciebie dla jedzenia szefa Paula.
Nie ten. Jest za długi.
Sos, szefowo.
Bardziej czerwony.
Wieprzowina jest za gruba!
Pracujesz z Paulem?
Już nie.
Tym lepiej dla ciebie.
Zapomnij o nim. Nie kopiuj tego, co robi.
Rób to, co potrafisz najlepiej.
PŁOMIEŃ
„Szykowna kucharka, która igra z ogniem”. Zyskuje popularność.
W komentarzach piszą: „Trudno o stolik.
Miesiąc czekania”.
W końcu jej się udało.
Aoy jest teraz sławna.
Witam. Proszę wejść.
Nie przetrwamy miesiąca.
Podążanie za marzeniami jest trudne.
Nie umiem być szefem.
Nie o to chodzi.
Chodzi o lokalizację.
Za daleko od głównej drogi.
Dokładnie.
Jesteś sponsorowana. A ja nie.
Co?
Nie stać mnie na czynsz nigdzie indziej.
Co masz na myśli?
Mój sponsor nie dał mi wszystkiego. Ciężko na to pracowałam.
Jeśli tak się poparzę,
też odniosę sukces?
Nie bądź dupkiem.
Nie sądzisz, że zasłużyłam na wszystko, co mam?
I co z tego?
Mam ci pogratulować?
Gratulacje, Aoy.
Jesteś najlepsza.
Tone!
To ty mnie w to wciągnąłeś.
Tak.
To był dobry ruch.
Wiedziałem, że jesteś lepsza ode mnie.
Widziałem, że masz talent i...
Byłem zazdrosny.
Wiesz co?
Nie możesz spełnić swoich marzeń,
bo nie jesteś dostatecznie głodny.
To boli.
Brzmisz jak szef Paul.
Może masz rację.
Nie jestem dość głodny.
Panie Tos.
Pamięta pan Tone’a z Głodu?
Może mu pan pomoże.
Tone?
Pamiętam go.
Będę szczery.
Nie ma jak go wypromować.
Ale jest świetnym kucharzem, panie Tos.
Wierzę ci. Naprawdę.
Są miliony takich jak on.
Nie szukam świetnego kucharza.
Chcę kogoś wyjątkowego.
Dobrze, spróbuję z nim porozmawiać.
Dziękuję.
Dobra robota.
Ale możesz być jeszcze lepsza.
Zdrowie.
W przyszłym tygodniu mamy dużą imprezę.
To będzie twoja pierwsza impreza od otwarcia.
Urodziny pani Milky.
- Pani Milky? Celebrytki? - Tak.
Wybrała ciebie.
Przyjdzie pełno sław.
Będą ważniacy z branży spożywczej i gwiazdy.
I miłośnicy jedzenia z zagranicy.
Pracujemy tu od miesięcy, a nie zdobyliśmy rozgłosu.
Potrzebujemy więcej szumu.
To twoja szansa, żeby zadebiutować przed całym krajem.
Do jutra.
Jak się masz?
Jeszcze nie śpisz?
Niedługo się kładę. Coś się stało?
Jadłeś już kolację?
Nie wiem, co zjeść.
Zaproś Jang i resztę do mojej restauracji.
Dawno was nie widziałam. Nie musicie płacić, ja stawiam.
Tęsknię za wami.
Już ich pytałem. Mówili, że są zajęci.
Naprawdę? A co robią?
Ciężko ich zadowolić.
Nie bądź taka surowa.
Nie jesteś lepsza od nich.
Wszystko gra?
TYMCZASOWO ZAMKNIĘTE
Wracaj do domu, Aoy.
Twój tata niedługo wyjdzie ze szpitala.
Już odniosłaś sukces, prawda?
Co jeszcze musisz udowodnić?
Dopiero się rozkręcam.
Opiekuj się tatą.
Oczywiście.
Aoy...
Tęsknię za tobą.
Ale ckliwe teksty.
A weź. Mówię poważnie.
Sąsiedzi mówią, że się zmieniłaś.
Ja tak nie sądzę.
Wiem, że wciąż jesteś taka sama.
Chwila. Przepraszam, zamknięte...
Ma szef jakieś uwagi?
Po co?
Jesteś sławną kucharką.
Moja krytyka nie ma sensu, bo twoi klienci zawsze cię wspierają.
Chcę usłyszeć pańską opinię.
Moja opinia nie jest taka ważna, jak tych starych pierdzieli,
przed którymi płaszczycie się z Tosem.
Tos jest świetnym przedsiębiorcą.
I co?
Jesteś teraz wyjątkowa?
Fajnie jest?
To straszne, prawda?
Od teraz...
będziesz myślała tylko...
„Kiedy spadnę ze szczytu?
Czy nie jestem za stara?
Czy się nie znudziłam?”.
Będziesz trzymać się sukcesu, nie wiedząc, co straciłaś.
Jak teraz.
Już straciłaś Tone’a.
Nie panikuj jeszcze.
Dopiero się rozkręcasz.
Stracisz dużo więcej.
Tak
smakuje bycie wyjątkowym.
Szkoda, że nie mieliśmy więcej czasu. Mogłem cię wiele nauczyć.
Ale nie szkodzi.
I tak wkrótce się zobaczymy na urodzinach pani Milky.
Jak to?
Nie zatrudniła tylko jednego kucharza.
Cześć. Udało ci się przybyć.
Zróbmy zdjęcie.
Dziękuję.
Bawcie się dobrze.
Skarbie, jest tu szef Paul?
Jego stanowisko jest tam.
Naprawdę?
Jesteś od pana Tosa? Jak się nazywasz?
Przyszedł szef Paul.
Dobry wieczór.
Zrobimy razem zdjęcie?
Jasne.
Dobra. Bliżej, proszę.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Ignoruj go.
Skup się na pracy.
Nie przegrasz.
Jakby ktoś mnie publicznie masakrował.
Uszy do góry. Sprowadziłem go, żeby cię dopingował.
Panie Tos,
czy pani Milky naprawdę nas wybrała?
Dlaczego pytasz?
Triumf nowej fali.
Czy ta pianka jest jadalna?
Jak wszystko.
Spróbuj tego.
- Pycha. - Pycha.
Uczta ofiarna.
Makaron ngo ngae.
Rodzinny przepis przekazany mi przez babcię.
Każdy z nas ma jedno danie, które sprawia, że czujemy się jak w domu.
Im jesteś starszy, tym bardziej jesteś zmęczony
i samotny.
Kiedy wracasz do domu i to jesz...
czujesz się bezpiecznie.
I uświadamiasz sobie...
że ktoś nadal cię kocha,
zawsze będzie cię kochać, a ty jego.
Smacznego.
To danie pachnie wspaniale.
Wygląda skromnie, ale jest smaczne.
Popijmy tłuste jedzenie.
Zwykli ludzie.
Bo wszyscy jesteśmy ludźmi.
Smacznego.
Spróbuj zupy.
Ale dobra.
To moja ostatnia lekcja.
Nieważne, jak pyszne jest jedzenie,
jak dobrze wygląda
i jak bardzo jesteś kreatywna...
nigdy nie wygrasz z wiarą.
Uwierzyli we mnie.
Pozwolili mi wygrać.
Bo są głodni mnie.
Rozumiesz?
Musimy pana przesłuchać.
O co chodzi?
Połóżmy go na talerzu.
SŁYNNY SZEF KUCHNI SERWUJE DZIOBOROŻCA SZEFOWI PARKU NARODOWEGO
Pyszne.
Wyjątkowy posiłek.
Połóżmy go na talerzu.
Pyszne. Wyjątkowy posiłek.
Dziękuję za udostępnienie nagrania.
Ale ujdzie mi to na sucho.
Jeszcze więcej bogatych ludzi zabierze mnie na polowanie.
Ludzie tacy jak ja...
są ponad prawem.
Na pewno chcesz to tak rozegrać?
Proszę ze mną.
- Gratulacje, szefowo. - Dalej.
Moje gratulacje.
Gratulacje, szefowo.
Aoy, moja droga, twoje dania są niesamowite.
Zawsze uważałam, że dania szefa Paula
są bardzo pretensjonalne.
- Twoje są autentyczne. - Uwaga!
Nasz następny punkt programu to Spartakus!
Spartakus. Obejrzyjmy występ.
Aoy, byłaś niesamowita. Cieszę się.
Wiesz co?
Musiałem poruszyć kontakty, żebyś dostała tę robotę.
Niedługo skończy się era Paula,
a zacznie się twoja.
Jesteś obiecującą kucharką, która obaliła Paula, króla kuchni.
Dzięki nagraniu Tone’a zmieniło się postrzeganie szefa Paula.
A więc to tak?
Daj spokój.
Świat nie rządzi się
jakimiś zasadami.
Nagranie Tone’a to wszystko, co miał,
w zamian za sponsorowanie go, o które prosiłaś.
Przestań, Aoy.
Nie denerwuj się.
Nie przegrałaś z Paulem.
Teraz będziesz musiała zdobyć więcej sławy i doświadczenia.
Pokaż wszystkim, że jesteś najlepsza.
Muszę zmienić twój wygląd.
Zespół marketingowców
zaopiekuje się tobą.
Aoy.
Sama mówiłaś, że muszę być głodny, by odnieść sukces.
Nie byłaś tego głodna?
SHUYOU
W porządku.
Jesteś w domu.
Tęskniłam za tobą.
Au wziął się za sprzedawanie makaronu.
Bał się, że zabraknie nam kucharza.
Co tak długo?
Co?
Zamknij się, Au.
Potrzebuję twojej pomocy.
Mojej?
Tak.
W czym?
Zajmiesz się tworzeniem treści.
Pewnie.
Ja będę tu kucharką.
A co z twoją restauracją?
To jest moja restauracja.
Tutaj przygotuję menu.
Tutaj zaczniemy po swojemu.
Głodni?
- Tak. - Tak!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz