Downloaded from YTS.MX
ว่ากันว่า เมื่อคนเราเดินไปตามเส้นทางชีวิต
Official YIFY movies site: YTS.MX
เมื่อหันกลับมามองจะเห็นสิ่งที่เรียกว่าประวัติศาสตร์
แต่ประวัติศาสตร์ของฉันไม่มีให้เห็นที่ไหนเลย
"เกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ 5 ครั้งที่บริเวณสึงารุ"
"ในยุคเก็นนะ เก็นโรคุ โฮเรกิ เท็มเม และเท็มโป ทำให้มีผู้เสียชีวิตจากความอดอยากจำนวนมาก"
"ความอดอยากในยุคเก็นนะเกิดจาก น้ำค้างแข็งจำนวนมากในเดือนสิงหาคม"
"ผลผลิตส่วนมากเสียหายจากความหนาวเย็น"
"ลมตะวันตกเฉียงเหนือที่เรียกว่ายามาเซะ ซึ่งพัดมาตั้งแต่ช่วงฤดูฝนถึงฤดูร้อน"
"ยิ่งทำให้ภูมิภาคโทโฮกุหนาวผิดปกติ"
"บริเวณนี้ยังคงเป็นเส้นทางสายหลักของที่ราบสึงารุ"
"แม้จะสร้างมาตั้งแต่สมัยเอโดะตอนต้น จนผ่านไปกว่า 350 ปีแล้ว "
"ในปีที่ 8 ของยุคเก็นโรคุ มีคนอดตายแสนคน เท็มเม..."
โซมะ ไม่ได้ยินเลย
"ความอดอยากในยุคเท็มเม"
"ทำให้มีครอบครัวที่ต้องบ้านแตกสาแหรกขาด กว่า 35,000 ครัวเรือน"
"คนอดตายอีกกว่า 102,000 คน"
"และโรคระบาดยังคร่าชีวิตผู้คน ไปมากกว่า 30,000 ชีวิต"
"ยังมีเหตุการณ์น่าสลดในช่วงอดอยากของยุคเท็มโป"
"บันทึกอยู่ในพงศาวดารโดเอ็นจังหวัดอาโอโมริ ว่าเมื่อกินสัตว์ที่เลี้ยงไว้จนหมดแล้ว"
"ผู้คนต่างลงเอยด้วยการฆ่าพ่อแม่และกินลูกของตัวเอง"
โอเค
โซมะอ่านแล้วฟังดูเหมือนเพลงคลาสสิกเลย
อาจารย์ เพลงของบีโธเฟนหรือชูเบิร์ทหรอครับ
โมสาร์ทน่ะ
เพราะงั้น ต้องเกิดจากรักที่บริสุทธิ์ก่อน
ความรักแบบโรแมนติกถึงค่อยตามมา
ไม่เห็นเข้าใจเลย
- ถ้ามีความรักแล้วจะเสียการเรียนไม่ใช่หรอ - ใช่ ๆ
เธอไม่รู้อะไร
อะไรหรอ
ขนาดอัจฉริยะอย่างซาโต้ยังมีความรักเลย
- เอ๊ะ กับใครน่ะ - ไม่รู้หรอ
รองประธานชมรมเบสบอลน่ะ
ล้อเล่นใช่ไหม
จริง ๆ นะ พอถึงช่วงก่อนสอบ...
บ๊ายบาย
เจอกันพรุ่งนี้นะโซมะ
- บ๊ายบาย สู้ ๆ กับชมรมนะ - ขอบใจ
เฮ้ ไปแวะคาเฟ่กันไหม
ที่ไหน
ที่เดิมที่เคยไปก่อนหน้านี้ไง
สถานีต่อไป อิตายานางิ ประตูจะเปิดทางด้านขวา
อิตายานางิ สถานีอิตายานางิ
ไว้เจอกัน
นักเรียนทุกคน
วันนี้เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งไหมคะ
เดินทางกลับบ้านด้วยความระมัดระวัง
ไม่ให้เกิดอุบัติเหตุระหว่างทางนะ
บ้านเราฐานะยากจน พ่อจึงออกไปทำงานหาเงินอยู่เสมอ
บางครั้งเมื่อพ่อกลับมาบ้าน พ่อจะตัด จัมโบ้ ให้ลูก ๆ ทั้งหกคน
พวกเราจะผลัดกันไปที่สวน เพื่อให้พ่อตัด จัมโบ้ ให้
ถ้า จัมโบ้ ของผมยาวอีก พ่อก็คงจะกลับมาตัดให้
พี่ชายผมบอกว่า ถ้าเอาเปลือกต้นการบูรมาทา จัมโบ้
จะทำให้ จัมโบ้ ยาวเร็วขึ้น
หลังจากนั้น น้องชายของผมคนหนึ่งก็...
อืม จับได้แต่คำว่า จัมโบ้
หมายถึงเส้นผมน่ะ
ว่าแต่ ทำไมถึงเรียกเส้นผมว่าจัมโบ้ล่ะครับ
เพราะภาษาถิ่นสึงารุมาจากการผสมรวมของภาษาถิ่นอื่น ๆ เลยอาจมีภาษาอังกฤษปนมาด้วยไหมนะ
ไม่น่าใช่นะโทโยชิมะ
ฉันเองก็ใช้เวลา 30 ปีได้กว่าจะฟังออก
เอ๊ะ อาจารย์ไม่ได้เกิดที่อาโอโมริหรอคะ
ฉันเกิดที่โตเกียวน่ะ
แม้แต่ตอนนี้ยังมีบางคำของสึงารุ ที่ฉันยังไม่เข้าใจเลย
ข้าวมาแล้วจ้า
เร็วจัง เพิ่งสี่โมงเย็นเอง
เด็ก ๆ น่าจะอยากข้าวกันแล้วบ่
ผม อยากละครับ
อยากครับ
อยากค่ะอยาก
อื้อ หนูก็ด้วย
โอเค งั้นกินข้าวกัน
- โอ้ กลับมาแล้วหรอ - ยินดีต้อนรับกลับจ้า
สวัสดีค่ะ
กินข้าวด้วยกันไหม
ไม่
รู้ไหมว่าชามิเซ็นของสึงารุทำมาจากไม้อะไร
ไม่รู้แฮะ
เขาเรียกว่า ไม้จันทน์แดง น่ะ
ไม้จันทน์แดง?
ไม้จันทน์แดงที่เขียนว่า "ไม้สีแดงเข้ม" เป็นไม้เนื้อแข็งน่ะ
- เอ๊ะ นั่นคืออิโตะหรอคะ - ใช่ ๆ อิโตะ
อ้อ ตอนได้รางวัลพิเศษ จากการแข่งขันระดับจังหวัดปีที่แล้วน่ะ
- เท่สุด ๆ - น่ารักจัง
อาจารย์ก็เล่นด้วยไหมคะ
อ้าว อิโตะ
ทำไมล่ะ
อิโตะเขาขี้อายน่ะ
จะไปไหนล่ะ
บ้านเพื่อน
ที่ไหน
กินนี่สิ
กินสิ
เอาขนมไปด้วยสิ
บอกว่าไม่เอาไง
พ่อจ๋า
ยายจ๋า
แม่จ๋า
อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)
ดื่มหน่อยไหม
ไม่
นั่นอะไรน่ะ
ซื้อมาช่วยงานคุณยายน่ะ
อืม ช่วยได้เยอะเลย
อิโตะ ดูนี่นะ
หยุด
เห็นไหม
ไป
เห็นไหม เห็นไหม เท่ใช่ไหมล่ะ
สมัยนี้ดีจังเลยนะ
น่ารำคาญจัง
มา ๆ กินข้าว
นี่ อิโตะ มาเล่นชามิเซ็นกัน
- ยุ่งอยู่ - ยุ่งอยู่หรอ
ขอดูมือหน่อยสิ ขอดูหน่อย!
ไหน
ดูซิ
ไม่ได้ซ้อมเลยใช่ไหม รอยบากที่นิ้วหายไปเลย
ทำไมไม่ซ้อมล่ะ
- ดูเหมือนคนบ้าเลย - อะไรล่ะนั่น
ท่าตอนที่หนูเล่นชามิเซ็น
นั่งอ้าขา ขมวดคิ้ว แล้วก็กัดฟัน
ดูเหมือนคนบ้าเลย
ถึงหนูจะบอกว่าตัวเองดูเหมือนคนบ้า แต่หนูหลับตาเล่นชามิเซ็นได้เลยนะ
สุดยอดจะตายไป
เนอะ
เอ็งก็ไปเล่นกับยายเค้าบ้างเถอะ
เสียงของยายกับหนูมันต่างกัน จะเล่นให้เข้ากันมันยาก
เอ็งก็เล่นเสียงของตัวเองก็พอ เป็นการแสดงออกอย่างหนึ่ง
แสดงออกเพื่ออะไร
สื่อสารไง
เอ็งไม่ถนัดสื่อสารด้วยคำพูด ก็ใช้เสียงเพลงแทนสิ
ชู่ ๆ (สู้ ๆ)
ออกเสียงก็ผิด ใช้ก็ผิด
เครื่องดูดฝุ่นยังว่าง่ายกว่าเอ็งเยอะเลย
ถ้าซื้อเครื่องดูดฝุ่นได้ งั้นหนูขอเงินหน่อยสิ
จะซื้ออะไรหรอ
- ซื้อรองเท้า... - มีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
มีแต่รู
- อุดซะสิ - ศาสตราจารย์ขี้งก
การเงินที่มหาลัยเริ่มตึงตัวแล้วน่ะ แถมโลกก็อยู่ยากขึ้นเรื่อย ๆ อีก
(พูดสิ่งที่คุณอยากรู้)
...ไม่เห็นอยากรู้อะไรเลย
(ไม่เห็นอยากรู้อะไรเลย)
(ตำแหน่งงานว่างในอาโอโมริ)
(งานเก็บข้อมูล ไม่มีล่วงเวลา บรรยากาศสบาย ๆ เหมือนอยู่บ้าน)
(รับสมัครคนครัวและบาริสต้า)
(เมดคาเฟ่สึงารุ ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะเจ้านาย)
1,150 เยนต่อชั่วโมงหรอ...
(พนักงานร้านอาหาร กำหนดวันและเวลาทำงานตายตัว)
(ยินดีรับนักเรียน ม. ปลาย)
อาโอโมริ...
(กรุณาโทรเบอร์นี้เพื่อสมัครงาน)
ขอบคุณที่ติดต่อมาค่ะ
เมดคาเฟ่สึงารุ เมดโทโมะจังรับสายค่า
มีอะไรให้รับใช้คะ เจ้านาย
เอ่อ งะ งานพิเศษบนเน็ต...
...ช่วยพูดอีกทีได้ไหมค้า
เอ่อ งานพิเศษ...
อ๋อ งานพิเศษ
รอสักครู่นะคะ มาดมัวแซลล์
อิโตะ โซมะ เป็นนักเรียนชั้น ม. 4 ค่ะ
ทางโรงเรียนกับคุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าอะไรใช่ไหม
ค่ะ...
อาศัยอยู่ในเมืองอาโอโมริไหม?
อยู่เมืองอิตายานางิค่ะ
ใส่เสื้อไซส์อะไรครับ S M L หรือ LL
เอ๊ะ L
L LL...
L
หรือ LL
เมืองอาโอโมริ... ซ้ายล่าง...
เอ๊ะ ทางไหนนะ
เอ๊ะ
ถ้าทะเลอยู่ทางทิศเหนือ...
งั้นไปทางนั้นหรอ
งงจัง
พอออกมาจากสถานีอาโอโมริแล้ว
ให้เดินตรงมาตามถนนชิมมาจิ
ตรงไป...
เดินตรงไป...
ลานแพสเซจ...
ทางไหนนะ...
ร้านรองเท้ามิงามิเหรอ
ไม่เข้าใจอะ
เมดคาเฟ่สึงารุ
ไม่เห็นมีเลย...
(เมดคาเฟ่สึงารุ)
อยู่นี่เอง
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
เธอคือเด็กใหม่ ชื่ออิโตะ อะไรซักอย่างใช่ไหม
อิโตะ...อะไรซักอย่าง
นี่
พายแอปเปิ้ลของวันนี้ 40 ชิ้น
ขอบคุณครับ เดี๋ยวใส่ตู้เย็นไว้นะ
ฝากด้วยค่ะ
สวัสดีครับ คุโด้ครับ
ผมย้ายกลับมาจากโตเกียว เป็นหัวหน้าผู้ดูแลที่นี่ครับ
ทางนี้คือคุณซาจิโกะ จะเป็นคนสอนงานให้
คาซาอิ ซาจิโกะ อายุ 22 ปีตลอดกาล
ฉันไม่สอนเธอหรอกนะ เธอดูแล้วเรียนรู้เอาเองละกัน
คงอย่างนั้นนะครับ
อ๊ะ อันนี้...
พายแอปเปิ้ลที่คุณซาจิโกะทำเอง
เป็นเมนูยอดฮิต ที่ขายหมดเกลี้ยงประจำในวันเสาร์อาทิตย์
ราคาชิ้นละ 550 เยน จำได้นะ
ค่ะ
เฮ้ ชุดเครื่องแบบไซส์ LL
คุณโซมะไปลองใส่ดูนะครับ
ขอโทษด้วยนะครับถ้าชุดใหญ่หรือเล็กเกินไป
ยังไงก็ กรุณาเริ่มงานตั้งแต่วันนี้เลยนะครับ
วันเสาร์อาทิตย์จะยุ่งเป็นพิเศษ ฝากด้วยนะ
มานี่มา
ไปเปลี่ยนเสื้อข้างหลังนี่นะ
เอ้า นี่ แล้วก็นี่
ซากุระจัง สวัสดีจ้า
ยะ ยะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะจ้าวหนาย
โอ๊ย ใช้ไม่ได้เลย
- เปลี่ยนชุดเสร็จรึยัง - ค่ะ
พอดีเลยนี่
โมเอะโมเอะ
อันนี้ต้องไปข้างหลังอีกหน่อย
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ เจ้านาย
ยะ
ยินดีต้อนรับกลับบ้างค่ะจ้าวหนาย
เจ้านาย ไม่ใช่จ้าวหนาย
เจ้า เจ้า!
จะ
เจ้าหนาย
ไม่ใช่เจ้าหนาย เจ้า - นาย
จะ
จ้าวหนาย
นี่เธอแกล้งทำรึป่าวเนี่ย
อรุณสวัสดิ์
ไม่ใส่เครื่องแบบมาทำงานนะครับ
ค่า
วันนี้บอกให้มาเร็ว ๆ ไม่ใช่หรอ
เอาใหม่
จะ จะ จ้าวหนาย
มาดมัวแซลล์คนนั้นเองเหรอ
ยะ ยะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
เลื่อนอันนี้ไปข้างหน้าจะดูน่ารักกว่านะ
คุณป้าที่บอกว่าตัวเองอายุ 22 จัดการให้หรอ
ฉันจะบีบคอแก
เจ้านายกลับมาบ้านแล้วค่า
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ เจ้านาย
หนังฟอกฝาดนี่คือหนังงูใช่ไหมคะ? ไม่งั้นก็ต้องเป็นหนังเต่าแน่เลย
อ๊ะ แต่ก็สัตว์เลื้อยคลานทั้งคู่ งั้นก็ไม่ต่างสินะ
หืม ไม่ใช่งู เป็นวัวต่างหาก
วัวน่ะ
หนึ่ง สอง สาม
โมเอะโมเอะ ปิ๊งงงงง
เอ๋ มีแมลงวันด้วยหรอ
เอ๊ะ
โอ๊ะ
เจ้าภูติจิ๋วนี่นา รอก่อนสิ
ยืนเป็นเสาไฟอยู่หรือไง
ขอโทษที่ให้รอนะคะ
ขอบคุณจ้ะ
สู้ ๆ นะ
แล้วก็นมค่ะ
ขอบใจนะจ๊ะ
เป็นอะไรรึเปล่า
อิตายานางิ สถานีอิตายานางิ
อา ไม่ไหวเลย
ไว้เจอกัน
วะ วะ ไว้เจอกัน
ไว้เจอกัน...
อิโตะ มานี่หน่อย
อิโตะ บอกว่ามานี่หน่อย
โอ้ อิโตะ สูงขึ้นอีกแล้วนะเรา
ลุงโยเนดะอยากให้ไปช่วยงาน ที่สวนแอปเปิ้ลหน่อยน่ะ
ตอนเดือนเก้าเราจะเอาถุงที่ห่อแอปเปิ้ลออก มาช่วยหน่อยได้ไหมอิโตะ
เป็นงานพิเศษไง
ค่าจ้างต่อชั่วโมงเท่าไรหรอ
- 790 เยน - ว่าไง
หนูมีงานอยู่แล้วน่ะ
ที่ว่างานน่ะ งานอะไร
...คาเฟ่
คาเฟ่งั้นเหรอ ที่ไหน
- อาโอโมริ - อาโอโมริหรอ
จำเป็นต้องไปทำไกลถึงอาโอโมริเลยหรอ ในฮิโรซากิก็มีคาเฟ่ตั้งเยอะแยะ
แต่เมดคาเฟ่ไม่มีที่ฮิโรซากิซักหน่อย
เมดคาเฟ่ ที่อากิฮาบาระหรอ
บอกว่าอาโอโมริไง
แล้วไปทำอะไรที่เมดคาเฟ่หรอ
ก็..ทำอาหารให้เจ้านาย
ขัดพื้น...ปอกเปลือกมันฝรั่ง
แล้วก็พูดกับแขกว่า
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะจ้าวหนาย
หืม อย่างงี้หรอ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะจ้าวหนาย
มะ ไม่ใช่ เอามือมาวางตรงนี้
ตรงนี้หรอ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ
จ้าวหนาย
- ยินดีต้อนรับกลับ - ทำไมถึงหัวเราะอย่างงั้นล่ะ
มันตลกน่ะ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ เจ้านาย
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ จ้าวหนาย
โมเอะโมเอะ ปิ๊งงงง จงอร่อยขึ้น
โมเอะโมเอะ ปิ๊งงงง
- จงอร่อยขึ้น - จงอร่อยขึ้น
โมเอะโมเอะ ปิ๊งงงง
จงอร่อยขึ้น
โอ๊ยเจ็บนะเนี่ย
ลองดูนี่สิ น่าจะใช้ได้อยู่นะ
อย่าทิ้งการเรียนล่ะ
(ชีวิตสาวใช้ในประเทศอังกฤษ)
ฟูริฟูริ ชากะชากะ
จะไปไหน จะไปอาบน้ำ
จงอร่อยขึ้น
ขอบคุณนะอิโตะจัง สุดยอด
น่าสนุกจังน้า อิโตะจัง
ชุดก็น่ารักนะเนี่ย
อ๊ะ แขนกับขายาวกว่าที่คิดไว้หน่อยแฮะ
ดูผอมเพรียวดี มานี่หน่อยสิ
โทษที ขอยืมตัวอิโตะจังแป๊บนึงนะ
นั่นคุณนาริตะ เจ้าของร้านนี้น่ะ
พวกคำว่า "เจ้านาย" เอย "โมเอะโมเอะ" เอย เราเลียนแบบมาจากโตเกียว
อืม แต่ว่านะ อะไร ๆ ในโลกนี้ ก็ลอกกันมาทั้งนั้นแหละ
อืม ของดั้งเดิมน่ะไม่มีเหลือแล้ว การเลียนแบบเป็นตัวขับเคลื่อนโลกนี้เลยนะ
อรุณสวัสดิ์ค่า
ว่าไงโทโมะจัง วันนี้ก็น่ารักเหมือนเคยนะ
คุณนาริตะก็อุดมไปด้วยไขมันเหมือนเดิมเลยนะคะ
สวัสดีครับ ผมเป็นปลาทูน่าจากเมืองโอมะครับ พอทำท่านี้ผมจะหันมาทางนี้
มุกนั้นเห็นจนเบื่อแล้วนะคะ
แล้วก็ไม่เช้าแล้วเถอะโทโมมิ
เกือบไม่ทันกำหนดส่งแน่ะ
เพิ่งเอาไปหย่อนตู้จดหมายมา
โอ๊ย ปล่อยนะ
อันนี้เป็นสำเนา ทุกคนลองอ่านดูนะ
ก่อนอื่นอยากให้ทุกคนได้อ่าน แล้วบอกด้วยนะคะว่าคิดยังไง
เยี่ยมเลยโทโมะจัง คราวนี้ต้องได้ที่ 1 แน่
- คุณโทโมมิครับ ห้ามใส่ชุดเครื่องแบบมาทำงานครับ - โอ๊ะ ค่าาา
ขอโทษนะค้าา
กำลังไปค่า
คุณใจดีกับโทโมมิจังเลย
ก็ฉันอยากให้โทโมมิประสบความสำเร็จน่ะ
อิโตะจัง
"สายสัมพันธ์" รู้จักคำว่า "สายสัมพันธ์" ไหม
คะ เคยได้ยินบ่อย ๆ ในทีวีช่อง NHK ค่ะ
อืม นั่นแหละ
เมดน่ะเดินไปหาลูกค้าและพูดคุยกับพวกเขาใช่ไหมล่ะ
เพราะงั้น ต่างฝ่ายต่างก็จะรู้จักกันมากขึ้น...
การสร้างแต่อาคารสูง ๆ ที่บ้านนอกน่ะ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ทำ
ต้องให้คนแต่ละคนได้มาเชื่อมสัมพันธ์กันต่างหาก
ทำอย่างนี้ ถึงจะทำให้บ้านเราพัฒนาขึ้นมาได้
นี่ต่างหากล่ะ อันนี้ ๆ คือ "สายสัมพันธ์" เข้าใจไหม
สมัยก่อนนะ
ไม่มีอุปกรณ์ดี ๆ อย่างเครื่องอัดเสียงเหมือนสมัยนี้หรอก
โน้ตเพลงก็ไม่มี
เขาถึงบอกว่า "ให้ใช้ มานากุ ดู และใช้หูฟัง" ลักจำเอา
เพราะงั้นฉันเลยพยายามสุดกำลัง ที่จะดูและฟังเพื่อเรียนรู้
แต่พอลองมาทำเองทีหลัง
กลับลืมไปแล้วว่าต้องทำยังไง
ต้องใช้เวลาตั้งหลายเดือนกว่าจะเล่นได้ซักเพลง
นั่นแหละนะ
เอ๊ะ มานากุ นี่หมายถึง...
มานากุ หมายถึงตาน่ะค่ะ
เอ่อ สมัยก่อนไม่มีทั้งอุปกรณ์และโน้ตเพลง
คุณยายเลยต้องอาศัยแค่ตาและหูเท่านั้น
กว่าจะจำจนเล่นได้ เลยใช้เวลาหลายเดือนน่ะค่ะ ใช่ไหม
ประมาณนั้นค่ะ
อืม จำโดยใช้ตากับหูสินะครับ
ใช่แล้ว สมัยก่อนเป็นยังงั้นแหละ
อย่างงี้นี่เอง...
คุณฮัตสึเอะสอนอิโตะจัง เล่นชามิเซ็นด้วยหรือเปล่าคะ
เปล่าเลย ๆ อิโตะดูฉันเล่นแล้วเรียนรู้เอง
ตอนนั้นอิโตะอายุซัก 8 ขวบได้ล่ะมั้ง
อิโตะจะมานั่งเงียบ ๆ ข้างฉันประจำ
เสียงชามิเซ็นของอิโตะกับฉันต่างกันนิดหน่อยน่ะ
ลูกศิษย์ของฉันน่ะ
มีคนเดียว คือลูกสาวของฉัน
แม่ของอิโตะ
ถ้ามีเวลา เธอจะเล่นชามิเซ็นไม่หยุดเลย
ฉันฟังแล้วก็รู้ว่าเธอเล่นเก่งขึ้นมาก
แต่เธออยากเล่นในแบบที่ต่างออกไปจากของฉัน
เธอลองเล่นแบบนั้นแบบนี้ดู แต่ก็ยังไม่พอใจ
จนสุดท้าย
เธอก็จากไปทั้งอย่างนั้น
เนอะ
นักเรียนผู้หญิงคนนั้น เป็นคนที่ไหนหรอ
โทโยชิมะน่ะหรอ โตเกียวน่ะ เหมือนจะอยู่เมืองเดียวกับผมด้วย
จริงหรอ ที่ทามะน่ะนะ
- ใช่ - หืม อยู่ทางตะวันตกใช่ไหม
ใช่
ทำไมพ่อไม่ย้ายกลับโตเกียว หลังจากที่แม่ตายไปแล้วหรอ
จะปล่อยยายไว้คนเดียวได้ไง แถมบ้านที่โตเกียวก็ไม่มีแล้วด้วย
แถมเอ็งก็ติดยายด้วย ไม่มีเหตุผลที่จะกลับไปโตเกียวหรอก
ใช่
โตเกียวนี่ดีไหมนะ
อยากไปหรอ
ไม่รู้สิ
ถ้าอยากไปก็ไปสิ แต่ถ้าไม่ตั้งใจเรียนก็ไปไม่ได้หรอกนะ
ถ้าหนูไม่อยู่ ก็จะเหลือพ่อกับยายอยู่สองคน
อื้อ 3 ลบ 1 เหลือ 2
ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันซะหน่อย
แล้วมันทำไมล่ะ
นี่
คนนั้นดูเหมือนซาโอรินิดนึงนะ
เด็กนักเรียนคนเมื่อกี้น่ะ
ไม่เห็นเหมือนเลย
หรอ
ถ้ามองจากข้างหน้าก็ดูคล้ายอยู่นะ
อืม คล้ายไหมนะ
ตรงไหนหรอ
ตรงไหนน่ะหรอ... หรือจะไม่ได้คล้ายกันขนาดนั้นนะ
ไม่รู้สิ
ไม่คล้ายกันซักหน่อย
เมื่อกี๊คุณจับก้นเธอใช่ไหม
จับก้นเธอใช่ไหม
เธอเห็นฉันทำรึไง
อิโตะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
มีใครเห็นอะไรบ้างไหมคะ
มีหลักฐานไหมล่ะ
อะไรกัน ไม่มีหลักฐานแล้วยังมากล่าวหา ว่าเจ้านายเป็นพวกโรคจิตงั้นหรอ
หลักฐานก็คือ ก็คือ ตัวเด็กคนนี้ไงครับ ถ้าไม่มีอะไร เธอจะกรี๊ดแล้วล้มลงแบบนี้หรอครับ
...เอ่อ เธออาจจะล้มเองรึเปล่าผมไม่รู้
แต่อยู่ดี ๆ คงไม่น่าจะกรี๊ดเองหรอกครับ...
ว่าไงนะ
เฮ้ ใครก็ได้ เรียกตำรวจมาซิ
เอ่อ คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้งครับ...
ก็ได้ งั้นฉันโทรเอง
คุณลูกค้าครับ ทางร้านเราไม่ได้จดทะเบียนเป็นธุรกิจบันเทิง
หากสอบสวนแล้ว พบว่าลูกค้าไม่ได้แตะต้องตัวเธอจริง
ลูกค้าสามารถยื่นฟ้องร้านเรา ในข้อหาหมิ่นประมาทได้เลยครับ
กลับกันหากพบว่ามีการแตะเนื้อต้องตัวละก็ ทางเราจะฟ้องลูกค้าในข้อหากระทำอนาจาร...
หนวกหู
คนที่พูด "โมเอะโมเอะ"
และพูดจายั่วยวนผู้ชายคือพวกแกไม่ใช่หรือไง ทำสับสนไปหมด
"โมเอะโมเอะ" เป็นแค่เครื่องมือในการสื่อสารนะครับ
อาจจะมองว่ายั่วยวนก็ได้ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาจับตัวเมดได้ครับ
เนี่ยหรอ เมดคาเฟ่
ก็แค่เลียนแบบของโตเกียวมา ล้าหลังไปเป็น 20 ปี
ทุกอย่างบนโลกก็ลอกกันมาทั้งนั้นแหละครับ ของดั้งเดิมน่ะไม่มีหรอก การเลียนแบบทำให้โลก..
- แกนี่มันน่ารำคาญจริงเลย - ค่าอาหารมื้อนี้คุณไม่ต้องจ่ายก็ได้
ไปดีมาดีนะครับ เจ้านาย
พวกแกจำไว้เลยนะ
ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคะ
ไม่เป็นไร ๆ ๆ
เดี๋ยวพวกเราทำเอง มันอันตราย
แต่เป็นความผิดหนู...
ไม่เป็นไรหรอก
คุณอิโตะ ไปพักเถอะครับ
ใจลอยอยู่หรอ
กำลังนึกถึงเมนูอาหารเย็นวันนี้น่ะค่ะ
อะไรกัน อุตส่าห์เป็นห่วงแท้ ๆ
กินซะ ผู้จัดการเลี้ยง
ถ้าไม่รู้รสชาติอาหาร แล้วจะแนะนำลูกค้าได้ยังไง
1,100 เยน กินซะสิ
ขอบคุณค่ะ
(อร่อยนะ)
อิโตะ ลูกค้าคนนั้นจับตัวเธอหรือเปล่า
งั้นก็ไม่ใช่ความผิดเธอซักหน่อย ทำไมถึงบอกว่าตัวเองผิดล่ะ
วิธีคิดแบบนั้นมันผิด มันจะทำให้เธอและทุกคนเจ็บปวดกันไปหมด
กินอย่าให้เหลือล่ะ ของไว้ใช้ค้าขายเชียวนะ
เสียงอะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น
อ๊ะ
ตายแล้ว ขาดหรอเนี่ย
ไหนดูหน่อย บอกว่าขอดูหน่อย
ดูสิ พอทิ้งไว้นานเลยเป็นแบบนี้ไงล่ะ
เห็นไหม ชามิเซ็นโกรธหลานแล้ว
ถ้าจะซ่อมต้องใช้เงินหลายหมื่นเยนเลย
เดี๋ยวหนูซ่อมเอง
ว่าไงนะ
เป็นอะไรไปน่ะ
เป็นไงบ้าง
อื้อ สนุกครับ
ตรงไหนล่ะ พูดให้ชัดกว่านี้หน่อยสิ
เอ่อ...
เด็กผู้หญิงคนนี้น่ะครับ...
พวกเราว่า จะริเริ่มข้อตกลงเพื่อปกป้องอิโตะ
ขะ ข้อตกลงเพื่อปกป้องอิโตะ
ชื่ออย่างเป็นทางการคือ "ข้อตกลงของสุภาพบุรุษที่จะคอยปกป้องคุณอิโตะ"
"ไม่ให้หกล้มและหยุดยั้งพวกโรคจิตไม่ให้มาเข้าใกล้ โดยไม่รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอ"
เป็นการแสดงถึงเจตจำนงที่จะไม่ทำสิ่งน่ารังเกียจ อย่างการลวนลามอย่างเด็ดขาด
ถ้าเผลอไปโดนตัวเมดโดยไม่ตั้งใจ
ใส่เจ้านี่อยู่ ก็น่าจะช่วยลดความรู้สึกที่ไม่ดีให้เมดลงได้
ของผมมีปุ่ม ๆ ด้วย
โอ๊ะ ดีเลยนะครับ แบบนี้จะได้รู้สึกถึงสัมผัสน้อยลงด้วย
ใช่ไหมล่ะ
ผู้จัดการ พวกเราจะปกป้องคุณอิโตะเองครับ
ตลกละ ข้อตกลงเพื่อปกป้องอิโตะบ้าบอ
สมกับที่เป็นพวกโอตาคุบ้าน ๆ ที่ไม่รู้จักผู้หญิงจะคิดขึ้นมาได้
พูดว่าจะ "ปกป้อง" นี่มันดูถูกผู้หญิงชัด ๆ
แถมยังไม่รู้ตัวซักนิดว่ากลับทำให้อิโตะจังรู้สึกแย่
ความคิดล้าสมัยของพวกโง่เง่า
คนอย่างฉันจะพูดให้ดูร่าเริงแค่ไหน ก็สู้คนแบบอิโตะจังไม่ได้หรอก
เธอนี่โชคดีจังนะ
แต่โทโมมิดูสดใสร่าเริงอยู่เสมอเลยนะ
ฉันแค่ทำเท่าที่ทำได้น่ะ ที่จริงไม่ได้มั่นใจอะไรหรอก
เงียบอีกแล้วหรอเนี่ย เธอนี่ตลกจังเลยนะ
ทำไมถึงคิดจะมาทำงานที่เมดคาเฟ่ล่ะ
อยากได้เงินหรอ
อืม
ตรงดีแฮะ
ละ แล้วก็
ฉันพูดไม่ค่อยเก่ง
เลยอยากจะพูดเก่งให้ขึ้น
แล้วก็ อยากใส่ชุดฟอร์มน่ารัก ๆ แบบนี้ด้วย
อิโตะจังมีเพื่อนที่โรงเรียนไหม
ไม่มีค่ะ
เหมือนกันเลย
ฉันน่ะเกลียดโรงเรียนก็เลยแทบไม่ไปเรียนเลย
เพื่อนก็ไม่มี
ถ้าไม่วาดรูป ชีวิตฉันคงมืดมนไปแล้วล่ะ
โห
สุดยอดเลย
ฉันจะทำงานเก็บเงินที่นี่
แล้วเป็นนักเขียนการ์ตูนให้ได้ จะไปโตเกียวให้ได้เลยล่ะ
เธอวาดรูปก็เก่ง พูดภาษากลางก็คล่อง
ไม่มีภาษาไหนง่ายไปกว่าภาษากลางแล้ว ขนาดคนโง่ถ้าดูทีวีเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็พูดได้
ฉันคงโง่ยิ่งกว่าคนโง่อีกน่ะ
เลิกดูถูกตัวเองซักทีเถอะ เธอก็แค่เอาแต่สบายนั่นแหละ
ให้ตายเถอะ
พออยู่กับอิโตะจัง นิสัยแย่ ๆ ของฉันโผล่ออกมาหมดเลย
การทิ้งระเบิดที่อาโอโมริ ทำให้เกือบ 90% ของเมืองถูกทำลาย
ดังนั้นจึงเป็นการโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่
มีคนตายมากกว่า 1,000 คน
ไม่มีใครทราบตัวเลขที่แท้จริง
แต่ตัวเลขที่ทางการเปิดเผย
ระบุว่ามีผู้เสียชีวิต 1,018 คน
ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่ง ของการโจมตีทางอากาศที่อาโอโมรินี้คือ
กลุ่มคนที่อพยพออกไป เพราะกลัวการโจมตีทางอากาศ
ถูกรัฐบาลเรียกกลับมา
คนที่ยังอยู่อ้างว่าคนเหล่านั้นมีหน้าที่ต้องปกป้องเมือง
จึงเรียกพวกที่อพยพไปแล้วกลับมา
ในคืนนั้นเกิดการโจมตีทางอากาศที่อาโอโมริขึ้น
เหตุการณ์นี้เลยมักถูกเรียกว่า "การโจมตีทางอากาศที่ห้ามผู้คนอพยพ"
นอกจากนี้ ระเบิดเพลิงที่ใช้โจมตีอาโอโมริ
คือระเบิด M74
เป็นระเบิดชนิดใหม่ที่กองทัพอเมริกา คิดค้นขึ้นเพื่อใช้ทำลายบ้านเรือนของญี่ปุ่นโดยเฉพาะ
ระเบิดนั้นถูกทิ้งลงมา...
ทุกคน นี่คือภาพพิมพ์สีที่คุณฮิราอิทำขึ้น เมื่อ 75 ปีก่อน สมัยเป็นนักเรียนชั้นประถม
เพื่อจะถ่ายทอดให้เห็นประสบการณ์ ในคืนที่เกิดการโจมตีทางอากาศที่อาโอโมริ
เราจะไปทันรถไฟไหม
ถ้าวิ่งไปน่าจะเฉียดฉิวนะ
แต่ฉันไม่อยากวิ่งเลย
อื้อ เหมือนกัน
รู้สึกหดหู่ยังไงไม่รู้
เรื่องสงครามน่ะ
ทุกทีฟังอะไรอยู่หรอ
รู้จัก "นิงเง็นอิสุ" ไหม วงดนตรีจากฮิโรซากิน่ะ
เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกเลย
ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานในเดือนนี้นะครับ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณสำหรับ 1 เดือนที่ผ่านมา เดือนหน้าก็ฝากด้วยนะ
ขอบคุณค่ะ
เหนื่อยหน่อยนะครับ
นาน ๆ มาทีก็ดีเนอะ
ลมแรงจังเลย
ริมทะเลไม่ต้องใช้ร่มกันแดดหรอก
ปีก่อนพวกเราไปทะเลที่คานิตะกัน บ้านเกิดของผู้จัดการร้านน่ะ
เขาไม่อยากให้คนเห็นเท้าแบน ๆ ของเขาน่ะ ปีก่อนก็เป็นงี้เหมือนกัน
จูเลียนจังนี่อย่างกับนักแสดงฮอลลีวู้ดเลยนะคะ
- หมายถึงชื่อเธอหรอ - ค่ะ
ชื่อ "อิโตะ" น่ะเชยมาก หนูไม่ชอบเลย
ชื่อน่ารักออก อิโตะ
จูเลียนก็ไม่ชอบชื่อตัวเองเหมือนกัน
ฉันตั้งชื่อให้เธอตอนฉันอายุ 20
อย่ามาคำนวณอายุฉันนะ
ถ้าลูกค้ารู้เข้า ฉันบีบคอเธอแน่
ค่ะ
ล้อเล่นน่ะ
ทุกคนรู้อายุฉันและรู้แล้วด้วยว่าฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
ฉันจบแค่ ม.ต้น หางานในอาโอโมริก็ไม่ได้
มีแต่คนจ้องจะเอาเปรียบ
ถึงหางานได้ แต่ก็ไม่มีที่ไหนยอมให้หยุดงาน เวลาจูเลียนไม่สบายเลย
มีแต่ร้านของพวกเรานี่แหละ
ต้องขอบคุณเจ้าของร้าน ผู้จัดการร้าน แล้วก็โทโมมิ
เด็กคนนั้นมีจุดที่คล้ายอิโตะอยู่นะ
จุดที่คล้ายหรอคะ
ตรงที่ขี้อาย หัวแข็ง ดื้อรั้น และไม่ชอบยอมแพ้ใคร
แล้วอิโตะคล้ายใครหรอ
อาจจะคุณยายมั้งคะ
หรือพ่อนะ
ไม่คล้ายแม่เลยหรอ
หนูไม่มีแม่ค่ะ แม่ตายไปแล้ว
งั้นหรอ...
ไม่ต้องทนเก็บไว้ก็ได้นะ อิโตะ
แม่ตายตั้งแต่ตอนที่หนูอยู่ชั้นอนุบาล
แม่จะคอยหวีผมให้
ความทรงจำเกี่ยวกับแม่มีแค่นั้นเลยค่ะ
เพราะไม่อยากให้ใครมาสงสาร
เลยตัดสินใจว่าจะไม่ร้องไห้เด็ดขาด
จนวันหนึ่ง น้ำตาก็ไม่ยอมไหลออกมาอีกเลยค่ะ
แม่จ๋า
ผมสวยจังเลยนะ
ทั้งดำทั้งเงางาม
อิโตะ
กินข้าว กินข้าว
เดี๋ยวค่อยกิน
ถ้าจะนอนก็ไปนอนข้างบนไป
ตำรวจได้ทำการจับกุมผู้ต้องสงสัย คือ นายเท็ตสึยะ คาเนดะ ประธานบริษัทชุนจินโด
บริษัทการค้าระหว่างประเทศในอาโอโมริ ที่ดูแลเว็บไซต์ขายยา
และนายทาโร นาริตะ ประธานบริษัทนาริตะ เอ็นเตอร์ไพรส์
บริษัทที่ทำกิจการร้านอาหารในอาโอโมริ
ตำรวจอาโอโมริรายงานว่า นายคาเนดะ
นำเข้าอาหารเสริมและชาที่ไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐ
มาขายบนเว็บไซต์ของบริษัทตัวเอง
โดยโฆษณาว่าช่วยเพิ่มสมรรถภาพทางเพศของผู้ชาย และขายในราคาสูงกว่าราคาจริงหลายร้อยเท่า
คาดว่ามูลค่าความเสียหายทั้งหมดสูงถึง 10 ล้านเยน
นายนาริตะมีกิจการร้านเมดคาเฟ่ และร้านอาหารอื่น ๆ ในเมืองอาโอโมริ
อ่าว ทำอะไรนะ ยายดูอยู่
สันนิษฐานว่าน่าจะมีการนำมาขายในร้านอาหารเหล่านี้
เอ๊ะ ทำอะไรของแก บอกว่าดูอยู่ไง
ต่อไปเป็นสภาพอากาศของวันพรุ่งนี้ค่ะ
คาดว่าพรุ่งนี้มวลอากาศเย็นจะเข้าปกคลุมเมือง และจะมีหิมะแรกของปีที่ภูเขาฮักโกดะ
เขาว่าจะมีหิมะแรกที่ภูเขาฮักโกดะแหละ
"เคลื่อนทัพกลางหิมะ ย่ำบนผืนน้ำแข็ง"
"ไม่รู้แม้แห่งใดคือแม่น้ำหรือถนน"
เพลงอะไรน่ะ
เพลงจากหนังเรื่อง "ภูเขาฮักโกดะ"
"พวกม้าต่างล้มลง จะปลงทิ้งไว้ก็ไม่ได้"
"ที่นี่คือที่ใด ล้วนคือดินแดนของข้าศึก"
"ช่างปะไร สูบบุหรี่เข้าไปอย่างใจกล้า"
"ต่อแต่นี้อาศัยบุหรี่สองมวนนำพา"
(ไปตายซะ เมดสกปรก นังผู้หญิงขายตัว)
เมื่อก่อนคุณนาริตะเคยต้องโทษมาก่อน
ถูกจับในคดีเกี่ยวกับการลงทุนน่ะครับ
แต่ครั้งนี้เขาไม่ใช่ผู้ต้องหาหลัก
ตำรวจบอกว่าเพื่อนเก่ามาขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วย
เขาจึงไม่มีทางเลือกน่ะครับ
ยังไม่รู้ว่าจะต้องโทษจำคุกหรือเปล่า
จริง ๆ เลยเจ้าโง่นั่น
(ขอโทษนะทุกคน นาริตะ)
แล้วร้านนี้จะเอาไงต่อหรอ
ผมนั่งคิดทุกวันตั้งแต่ตอนนั้น...
ว่าจะจ่ายเงินชดเชยให้ทุกคนแล้วปิดร้านดีไหม
แน่นอนว่าต้องรับผิดชอบต่อสังคมด้วย...
ซัพพลายเออร์บางเจ้าพอรู้ข่าว ก็ต้องการหยุดทำธุรกิจกับเรา
ธนาคารสึงารุที่เราไปกู้เงินมา จะมาตามดูจำนวนลูกค้าของเราใน 1 เดือนนี้
เพื่อพิจารณาว่าจะให้กู้ยืมเงินต่อหรือดีไหม
แต่ถ้าเป็นอย่างงี้ไปเรื่อย ๆ คงอยู่ไม่รอดถึงเดือนหรอกครับ
พูดตามตรง ที่ผ่านมาก็เกือบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้วน่ะ
ดีเลย ฉันจะได้ไปโตเกียวและทุ่มเทให้กับการเขียนการ์ตูน
จะบ้าหรอ
เพิ่งได้รางวัลแค่นี้แล้วจะไปโตเกียว ได้ไปหลงทางข้างถนนเท่านั้นแหละ
อย่างน้อยก็ชนะรางวัลนักเขียนหน้าใหม่ให้ได้ก่อนเถอะ แล้วค่อยไปซะ โตเกียวอะไรนั่นน่ะ
รู้อยู่แล้วน่า อย่ามาพูดเหมือนแม่ฉันนะ
หนูหาซัพพลายเออร์ให้ได้ค่ะ
ถ้าเป็นแอปเปิ้ล หนูหาให้ได้ค่ะ แถวบ้านมีสวนแอปเปิ้ลเต็มไปหมดเลย
ขอบคุณนะ คุณอิโตะ...
ขอโทษด้วยที่พอเจอเรื่องแบบนี้ ร้านนี้ก็ต้องมาปิดตัวเลยทันที
เป็นความผิดผมเองครับ...
อิโตะ ของเหลือน่ะ เอากลับไปสิ
กลับมาแล้วหรอ ไปกินข้าวสิ
- กินมาแล้ว - กินมาแล้วหรอ เข้าใจแล้ว
กลับมาแล้วเหรอ
กาแฟหน่อยไหม
อื้อ
มีพายแอปเปิ้ลนะคะ
อยากเล่าอะไรไหม
หนูไม่อยากเลิกทำงานเมด
บ้าหรอ
ถึงเอ็งไม่เลิก ร้านก็ต้องปิดอยู่ดีไม่ใช่หรือไง
มีพ่อแม่ที่ไหน ปล่อยให้ลูกสาวทำงานที่ร้านของอาชญากรกัน
อย่าไปอีกเลย
หนูไม่เลิกหรอก
ไม่น่าปล่อยให้เอ็งไปทำงานนี้แต่แรกเลย
เมดคาเฟ่เนี่ย จริง ๆ ก็เหมือนคลับบาร์นั่นแหละ
พวกลูกค้าที่มาเมดคาเฟ่ ก็คือพวกที่ไม่มีเงินไปคลับบาร์
มีแต่พวกผู้ชายมืดมนที่ผู้หญิงไม่เอา
เลยต้องจ่ายเศษเงิน เพื่อให้ผู้หญิงมาพูดคุยด้วยไม่ใช่เหรอ
เมดเนี่ย... มันภาพลักษณ์ผู้หญิงตั้งแต่สมัยไหนแล้ว
ยุคที่ผู้หญิงต้องคอยมานั่งเอาอกเอาใจผู้ชายใช่ไหมล่ะ นี่มันปี 2020 แล้วนะเว้ย
"เจ้านาย" บ้าอะไร เอ็งไม่ใช่หมานะ
ให้เด็กผู้หญิง ม.ปลายมาใส่ชุดเครื่องแบบเพื่อหาเงิน
มันก็พวกต้มตุ๋นที่เห็นเงินเป็นพระเจ้านั่นแหละ
ถ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดออกมาสิ
พ่อคงไม่ได้ยิน
ความเงียบของหนูหรอก
ศาสตราจารย์จอมปลอมขี้อคติ
เอ้า กินสิ
เอ๊ะ แล้วนี่แกจะไปไหนอีกคนล่ะ
- ไปภูเขา - ภูเขาเนี่ยนะ
พ่อไปเอง เอ็งอยู่เป็นเพื่อนยายซะ
ไม่ หนูจะไป
- อยู่บ้านซะ - ไม่
- บอกให้อยู่ไง - ก็หนูจะไป
เห็นพวกแกสองคนแบบนี้แล้วปวดหัวชะมัด
เกิดอะไรขึ้นฮึ
เอ้านี่
3 ลบ 2 เหลือฉันคนเดียวก็ได้
พวกแกออกไปสงบจิตสงบใจซะไป
ไปสิ ไปสงบสติอารมณ์ซะ
แกด้วย ไปตั้งสติซะ
ทางนี้หรอ
ฉันไม่เคยมีช่วงที่ต่อต้านพ่อแม่น่ะ เลยไม่รู้จะทะเลาะอะไร
ฉันทะเลาะกับใครไม่เก่งหรอก
ฉันเหมือนกัน
พูดอะไรน่ะ เพิ่งทะเลาะกันใหญ่โต จนออกจากบ้านมาไม่ใช่หรือไง
ฉันได้แต่พูดเรื่องโง่ ๆ ออกไป พราะคิดคำที่จะพูดไม่ออก
เมื่อก่อนฉันเคยทะเลาะกับเพื่อน
พอจะกลับไปคืนดี มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ฉันเลยกลัวการพูดคุยกับการทะเลาะมาตลอด
ยิ่งพูดมากเท่าไรยิ่งทำให้เหลือตัวคนเดียว
เอาล่ะ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ
อิโตะจิ สุดยอดเลย
ฉันเล่นแย่มากต่างหาก
บอกว่าสุดยอดไง จำได้หมดเลยหรอ
อื้อ เคยฟังหลายรอบแล้วน่ะ
ฟังแล้วเล่นตามหรอ
อือ ฉันใช้หูจำจนชินแล้ว
อิโตะจิเท่จังเลย
นี่ ขอจับหน่อยได้ไหม
ฉันอยากเล่นกีตาร์เหมือนกัน แต่ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อกีตาร์มือสอง
นี่เงินที่ได้จากงานพิเศษ ฉันไม่รู้จะใช้ทำอะไรน่ะ
ไม่ต้องมาเห็นใจฉันหรอก
ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น
ซานะ
- เดี๋ยวมานะ - อื้อ ไปดีมาดีนะคะ
อิโตะจัง ทำตัวตามสบายนะ
ที่บ้านหนาวหน่อย ทำตัวให้อุ่นไว้ล่ะ
มีผ้าห่มอยู่ในตู้นั้นเต็มเลย หยิบมาใช้ได้เลยนะ
แล้วก็องุ่นที่ได้มาจากคุณคุโด้ ล้างแล้ววางไว้ที่ห้องครัวแล้วนะ
เข้าใจแล้ว ไปเถอะ
เดี๋ยวมานะ
แม่ฉันน่ะ ตอนกลางวันทำงานที่สวนแอปเปิ้ล กลางคืนไปทำที่ร้านซูชิสายพาน
เพื่อหาเงินให้ฉันเรียนต่อมหาลัย
แต่ฉันบอกแม่ให้ทำงานน้อยลง ไม่งั้นจะตายเอาได้
ขอโทษนะ
- ไม่ต้องมาเห็นใจหรอก - ฉันไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น
แม่ฉันน่ะ ป่วยตายตอนอายุ 32
ฉันเลยแทบจะจำแม่ไม่ได้เลย
พ่อกับยายก็ไม่ค่อยเล่าเรื่องแม่ให้ฟัง
ฉันไม่รู้อะไรเลย
เธอคิดแต่เรื่องตัวเอง
พ่อของเธอเสียภรรยาไป เขาก็ต้องเศร้าสิ
ยายของเธอก็สูญเสียลูกสาวไป
ทุกคนก็เศร้ากันหมดแหละ
ขอโทษ
ทำไมชีวิตคนเราไม่ง่ายเลยนะ
เอ้า ลองเล่นดูอีกทีซิ
อะ นี่
อิโตะจิควรเล่นชามิเซ็นนะ
ทำไมล่ะ
อืม ไม่มีเหตุผลหรอก
"เมื่อแสงส่องต้องแอปเปิ้ลยามรุ่งสาง ผู้คนต่างออกเรือล่องท่องชีวิต"
"จงดีดชามิเซ็นเช่นหมีสีน้ำตาลที่จู่โจมปลาแซลมอน"
"ขอเชิญ โซมะ อิโตะ อายุ 16 ปี"
โอ้ เยี่ยมไปเลย
เก่งจัง สุดยอดเลย
ที่หนึ่งในญี่ปุ่น
สุดยอด
อรุณสวัสดิ์ครับ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
อิโตะ ไปไงมาไงเนี่ย
กล่องใหญ่ ๆ นั่นอะไรน่ะ ใส่อะไรอยู่หรอ
ชามิเซ็นค่ะ
ชามิเซ็นงั้นหรอ
ค่ะ...
หนู
อยากทำงานกับคุณซาจิโกะ กับคุณโทโมมิ
กับผู้จัดการร้าน
หนูอยากทำงาน
กับคนที่หนูชอบไปตลอด
หนูอยากให้ลูกค้ามาที่ร้านเยอะ ๆ
ดังนั้น
กรุณาให้หนูเล่นชามิเซ็นที่ร้านนี้นะคะ
ผู้จัดการ ลองดูกันอีกสักครั้งได้ไหมคะ
ฉันเองก็อยากใส่ชุดเมดไปอีก 10 ปี
จะตัดเงินชดเชยก็ได้ แต่ช่วงผัดผ่อน 1 เดือนนี้ ฉันอยากจะลองสู้อีกซักตั้ง
หนูว่าหนูก็ใส่ชุดเมดไปได้อีก 3 ปีนะ
อ๊ะ อายุยี่สิบปลาย ๆ ในชุดเมดอาจไม่ไหวมั้ง จนกว่าจะไม่ไหวละกันนะ
ฉันจะบีบคอแก
ไม่ล่ะ ตอนนี้การปิดร้านน่าจะดีที่สุดครับ โดยทั่วไปน่ะนะ
โดยทั่วไป? ใครบอกคะ?
ผู้จัดการอยากทำอะไรคะ
ผมกังวลมาตลอด
ตั้งแต่ตอนทำงานอยู่ที่โตเกียว และหลังจากกลับมาที่อาโอโมริ
ผมกังวลเรื่องอนาคตของตัวเองมาตลอดเลย
เพราะงั้น...เลยอยากทำอะไรสนุก ๆ น่ะครับ
อยากให้คาเฟ่นี่อยู่ต่อไป
มาลุยกันเถอะ
อื้ม มาลุยกันอีกซักเดือนเถอะค่ะ
ถ้ามันไม่เวิร์คก็ค่อยเลิก
พวกเราก็ต้องเปลี่ยนเหมือนกันสินะ
เปลี่ยนงั้นหรอ
ต้องคิดเรื่องเมนู วัตถุดิบ ราคาใหม่ แล้วก็หาซัพพลายเออร์ใหม่
การบริการลูกค้าด้วย มีเรื่องต้องทำเยอะแยะไปหมด
เนอะ อิโตะ
อ่า ขอธรรมชาติกว่านี้ได้ไหม...
- ธรรมชาติหรอคะ - เป็นธรรมชาติ...
(เมดคาเฟ่สึงารุ กลับมาเปิดใหม่ 1 พ.ย. 2020)
ที่เหลือก็
(เมด x ชามิเซ็น การแสดงสดสุดพิเศษ)
เจ้านายกลับมาบ้านแล้วค่า
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ เจ้านาย
- ขออเมริกาโน่ครับ - รับทราบค่ะ
กระเป๋าใบใหญ่นะคะเนี่ย เพิ่งกลับมาจากยอดเขาเอเวอร์เรสหรอคะ
...ครับ
ค่ะ
ผู้จัดการ
หนูขอชงกาแฟได้ไหมคะ
ไม่ได้หรอก ยังเร็วเกินไปน่ะ
ขอร้องล่ะค่ะ
ยังไม่ได้หรอก นั่นน่ะ
ขอร้องค่ะ ช่วยสอนหนูทีนะคะ
- งั้นบดเมล็ดกาแฟก่อน - ขอบคุณค่ะ
ใช้มือข้างซ้ายจับให้แน่น แล้วใช้มือขวาหมุน
ออกแรงกดไว้หน่อย
มือซ้ายกดไว้ให้แน่น
ใช้น้ำหนักตัวมาช่วยก็ได้ อืม
ค่อย ๆ หมุน ช้ากว่านี้
ช้า ๆ
อย่างนั้นแหละ ใช้ได้เลย
ครับ ย้อนกลับไปตรงกลางแล้วยกขึ้น
- แบบนี้ - ครับ ดีครับ ๆ
พายแอปเปิ้ล
แล้วก็กาแฟค่ะ
ชู่ ๆ (สู้ ๆ) นะ
ขอโทษนะครับ
ค่ะ
สั่งอาหารใช่ไหมคะ
เป็นพายแอปเปิ้ล 1 ที่และน้ำส้ม 1 ที่นะคะ
รอซักครู่นะคะ
พายแอปเปิ้ล 1 น้ำส้ม 1 ค่ะ
(อร่อย)
เมดคาเฟ่สึงารุกลับมาเปิดใหม่แล้วค่า
เมนูใหม่ ราคาก็ใหม่ อนาคตคาเฟ่อันดับหนึ่งในอาโอโมริค่า
ช่วงเย็นจะมีการแสดงสดชามิเซ็นของเมดด้วยนะคะ เชิญค่า
ขอบคุณค่า
ฝากด้วยนะค้า
โมเอะโมเอะ ปิ๊งงงง
ตายละ น่ารักจังเลยลูก
ยายจ๋า จับมือหนูหน่อย
มือหรอ มาสิ
โอเค
(อิโตะจัง x การแสดงสดชามิเซ็น วันนี้ตั้งแต่ 16 นาฬิกา)
นายหญิงกลับมาบ้านแล้วค่า
ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ/ค่ะ นายหญิง
เชิญครับ ขอบคุณครับ เหนื่อยหน่อยนะครับ
ไม่เป็นไร ๆ
เอ่อ ฉันเอา...
เอ๋ เมนูเยอะไปหมดเลยนะ...
อ๊ะ เอาอันนี้ คาปูชิโน่
โอเคค่ะมาดาม รอซักครู่นะคะ
ฉันพาคนรู้จักมาที่นี่หมดเลย
เอาเร็ว ทุกคนเข้าไป ๆ มัวชักช้าอะไรอยู่เล่า
ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ/ค่ะ เจ้านายและนายหญิง
ครับ!
โอเคไหม
พร้อมรึยัง
ค่ะ
จัดผมใหม่ไหม
ผมสวยจังเลยนะ
ขอบคุณค่ะ
ซาจิโกะทำพายเองทุกเช้าเลยค่ะ
ทุกคนคะ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
ที่มาร้านเมดคาเฟ่สึงารุในวันนี้
หนูเป็นเมดอันดับหนึ่งของร้าน MC โทโมะจังเองค่า
โทโมะจัง
ขอบคุณค่า
ถึงจะไม่ค่อยอยากพูดถึงเท่าไร แต่...
คุณนาริตะ เจ้าของร้านคนก่อนถูกจับกุม
และร้านนี้กำลังเผชิญกับวิกฤตว่าจะไปรอดหรือไม่
ผู้จัดการร้านคุโด้
คุณซาจิโกะ หนู
แล้วก็อิโตะ คนที่จะมาเล่นชามิเซ็นในวันนี้
พวกเราเพียงแค่ 4 คนกับร้านเล็ก ๆ นี้
คงต้องเผชิญกับความยากลำบากอีกมาก
อนาคตก็ยังคงไม่แน่นอน...
โทโมะจัง
อนาคตก็ไม่แน่นอนกันทุกคนนั่นแหละ นี่ล่ะชีวิต
ทุกคนก็แค่มาพยายามไปด้วยกัน เนอะ
ขอบคุณค่ะ
เอาล่ะค่ะ ได้เวลาแนะนำให้ทุกท่านรู้จัก
โซมะ อิโตะ อยู่ที่นี่กับเราแล้วค่า
มาแล้ว ๆ
อิโตะ
เดี๋ยว ๆ พูดอะไรก่อนสิ
จะเล่นให้ดีที่สุดค่ะ
จบแล้วหรอ
จะเล่นเพลงอะไรหรอ
เพลง "สึงารุ ไอยาบูชิ" ค่ะ
สมัยยังเด็ก
เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ฟังคุณยายแล้วเล่นตามค่ะ
เอาล่ะค่ะ ขอเชิญรับชม โซมะ อิโตะ ในเพลง "สึงารุ ไอยาบูชิ"
หนู...หนูจะเล่นตามที่หนูชอบ
ดังนั้น
ถ้าทุกคนอยากพูดก็พูดได้เลย
อยากกินพายแอปเปิ้ลก็กินได้เลย
ตามสบายเลยนะคะ
- ถึงแล้ว - ถึงแล้ว
บ้านพวกเราอยู่ตรงนั้นรึเปล่านะ
ไม่หรอก อยู่ทางนั้นต่างหาก
พวกเราอยู่ตรงนู้นมาตลอดเลยหรอ
เล็กจัง
เล็กเนอะ
เฮ้
โคมาอิ เร็น
คูโรกาวะ เมอิ
โยโกตะ มายู
นากาจิมะ อายูมุ
ไดมาโอ โคซากะ
โจนาโกลด์ (ริงโกะมูซูเมะ)
โชเฮ อูโนะ
นิชิกาวะ โยโกะ
โทโยกาวะ เอ็ตสึชิ
ผู้อำนวยการผลิต คาวามูระ ฮิเดกิ
ผู้ควบคุมการผลิต มัตสึมูระ ริวอิจิ
ต้นฉบับ "อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)" โคชิงายะ โอซามุ
ดนตรี วาตานาเบะ ทากูมะ
กำกับภาพ ยานางิจิมะ คัตสึมิ
กำกับศิลป์ นูโนเบะ มาซาโตะ สึคาโมโตะ ชูซากุ
กำกับแสง เนโมโตะ ชินอิจิ
บันทึกเสียง อิวามารุ ฮิซาชิ
ลำดับภาพ ฟูชิมะ ชินอิจิ
ดนตรีประกอบ ชิบูยะ เคซูเกะ
ออกแบบเสื้อผ้า ยาบูโนะ มายะ
แต่งหน้าทำผม ซาวาดะ คูมิโกะ
ผู้ช่วยผู้กำกับ มัตสึโอะ ทากาชิ
ผู้จัดการฝ่ายผลิต โอกาวะ ทากาชิ
เขียนบทและกำกับภาพยนตร์ โยโกฮามะ ซาโตโกะ
Ⓒ2021 "Ito" Film Partners