Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kiedy twoje kochanie
Zostawia cię
I telefon
Uparcie milczy
Nie zbiera ci się na płacz?
Lecz jestem tu, kochanie
Możesz się wypłakać
Kiedy jesteś sama
W pustym pokoju
Gdzie snuje się tylko
Zapach jej perfum
Nie zbiera ci się na płacz?
„Czytam Tołstoja już od miesiąca,
żeby ci zaimponować.
Zawsze czytam tę samą stronę,
bo całe życie cię podziwiam.
Liczę, że mnie zauważysz”.
„W burgundowej sukience
czytałaś Przywiązania Vivian Gornick
na pierwszym piętrze.
Żałuję tylko, że zabrakło mi odwagi, by się odezwać”.
„Twoja biała skóra, usta i buty mnie urzekły.
Jestem wysoki, mroczny i żarłoczny.
A ty?”
Co to za robal? Co tu robisz?
Pidżama w praniu?
Tak.
Ale wygodna poduszka!
Milutka i puszysta.
Gdzie twoja mama?
Śpi. W jej łóżku jest facet.
Skąd wiesz, że w moim go nie ma?
Nigdy nie było...
Może chowa się pod łóżkiem!
Cześć!
Tom, mój syn, i Agathe, moja siostra.
A to jest...
- Raphael. - Gabriel.
Cześć.
Cześć, skarbie.
Spóźnię się, otwieram basen o 8.00.
Poproszę zieloną herbatę.
Nie trawię kawy.
Przepraszam.
Pa, mała zebro. Odbiorę cię po południu.
Do zobaczenia!
- Cześć, Raphael. - Gabriel.
No tak...
Problemy z pamięcią.
Jesteś cholernie powolny!
Co za powolniak!
Nic ci nie jest?
Cholera, przepraszam.
Szczeka.
Sekretny składnik to duszona cebula.
To znowu ona.
Nie mogę jej znieść.
Znasz koncepcję wodzenia kogoś za nos?
- Wodzenia? - Wodzenia?
Nie.
- Właśnie to robisz. - Czyli?
Poświęcasz dziewczynom uwagę,
dajesz nadzieję, ale się nie angażujesz.
Wszystko dusisz.
Związki w zarodku, cebulę.
Widzisz?
Trzymasz je w niepewności...
- No co! - Na wszelki wypadek.
Daj mi spokój! Co ty tam wiesz?
Ty masz tylko relacje z tą kanapką.
Jest pani taka wulgarna.
No i obrzydliwa z tą kroplą sosu!
Nie, przestań!
Szlag!
W porządku?
Czekaj.
Kiedy się bzykałaś?
Mów normalnie. Nie rozumiem.
Powiedz prawdę.
Zamknij się!
Na kogo czekasz?
Marka Darcy’ego?
Boisz się.
- Nie boję się. - Boisz się.
Boisz się cierpienia, romansów i przygód.
Boisz się aplikacji.
Boisz się. Nie żyjesz, chowasz się.
Nie, tylko...
Nie lubię seksu bez zobowiązań.
Nie pociąga mnie cyfrowy świat, nie chcę kogoś polubić
i potem słyszeć, jak wykrada się, żeby mnie nie obudzić.
Nie żyję we właściwym wieku.
- Agathe? - Tak.
Odpuść.
Nie wiem, czy mogę pisać do trupa.
Nikt nie każe ci tu być.
Wymyślasz tanie romanse.
Czasem warto odkryć coś innego.
Musisz żyć w zgodzie z duchem czasu, Agathe.
Przepraszam.
Mogę prosić o czarkę dla pań?
- Zaraz przyniosę. - Dziękuję.
Na koszt firmy.
Dziękuję.
Zmień skarpetki na zielone.
Félix chrapie na kanapie!
Znowu?
Obudź go. Niech zrobi ci tosty.
Ma śmierdzące giczały!
Wiem, ale jest uroczy.
Halo?
Przepraszam.
Co tu jeszcze robisz?
Bukowski, możesz wziąć prysznic?
Nie przeginaj.
Czytałeś? To nieskończone!
- Félix, to nie w porządku. - Uspokój się.
Dobre jest.
Bardzo dobre.
Trochę dziwne, jak ty, ale...
wzruszające.
Naprawdę niezłe.
Co będzie dalej?
Nie wiem, jak zwykle.
To kolejna historia, którą zaczęłam i nie mogę skończyć.
Skończ, chcę wiedzieć, co dalej.
Dobrze?
Dobrze, że po angielsku.
To świetne.
Proszę.
Rozważna i romantyczna.
- Dziękuję. - Moja ulubiona.
Dobra na pierwszy kontakt z Austen.
- Dzięki. - Proszę.
Chętnie odpowiem na wszelkie pytania.
Dobrze.
Masz książkę Austen na każdą okazję?
Tak.
Co byś mi poleciła?
Mansfield Park.
- Henry Crawford to ty. - Czemu?
To kłamca i uwodziciel.
Casanova nabrany na własne sztuczki, gdy się zakochuje.
Dobrze.
Ty kim byś była?
Anne Elliot z Perswazji.
Anne Elliot.
Dlaczego?
Bo jest starą panną
zwiędłą jak kwiat, który potrzebuje wody.
Pozwoliła, by życie przeminęło.
Ładnie pachniesz, jak na suchy kwiatek.
Dworek Jane Austen
Co to jest?
Zaproszenie z Dworku Jane Austen
na dwutygodniowy wyjazd dla pisarzy.
Spodobały im się pierwsze rozdziały?
Kurwa, nie mów, że to ty!
Potrzebowałaś kopa w dupę.
Dzięki.
Ale nie mogę.
- Dlaczego? - Wiesz dlaczego.
- Nie rezygnuj. - Jak mam tam jechać? Rowerem?
Świetny pomysł!
Zadzwońmy do Mony i uczcijmy to.
Nie, daj spokój. Nie zmienię zdania.
Jesteś wkurzająca. Mógłbym cię ugryźć.
- Może pomóc? - Bardzo proszę.
Jest pierwsze wydanie Lawrence’a Durrella?
- Wszystko gra, skarbie? - Tak.
- Dobrze spałeś? - Tak.
Kiedy ten wyjazd?
Tom, chcesz iść do zoo?
Tak! Ubiorę się.
- Mogę coś powiedzieć? - Nie.
I tak powiem.
Za trzy dni.
Mogę cię zastąpić w księgarni.
To nie problem.
Spędzisz życie jeżdżąc rowerem po Paryżu
i narzekając na blokadę twórczą?
Zostawcie mnie w spokoju! Nie mogę jechać.
Nie mogę znów wsiąść do samochodu.
Czy to jasne?
Co ty wyprawiasz?
Jem, jestem głodna.
Tak?
Zimny makaron o 2.00 w nocy...
Bądź bardziej jak Duras.
Pij whisky, bierz tabletki, bądź bardziej ekstrawagancka.
Nieźle, dzięki.
Słuchaj.
Co z tobą nie tak?
Jesteś zawiedziona, ale ta podróż to za dużo.
Ty głupia krowo!
Mam dość tych bredni.
Od wypadku nie żyjesz tak naprawdę.
Nie jeździsz już do Bergeronette.
Każde lato spędzam tam sama z Tomem
od jego narodzin.
Przepraszam.
Nic ci nie jest?
Mam atak paniki.
Oddychaj.
- Nie mogę. - Oddychaj.
- Daj mi papierosa. - Nie, namęczyłaś się, żeby rzucić.
- Dawaj fajkę, kurwa! - Uspokój się.
Proszę.
Daj mi też.
Co robisz? Przestań!
Agathe, jesteś utrapieniem.
Przepraszam, w grupie ukrywa się
niebezpieczna osoba.
Daj mi spokój!
Myślisz, że dorównuję
publikowanym pisarzom?
Oczywiście, masz syndrom oszustki.
To nie syndrom, jestem autentyczną oszustką.
W głębi serca mam zabawną Sycylijską piosenkę
Znasz ją na pamięć Bo moje życie przypomina twoje
Kocham cię bardziej niż włoskie wulkany
Pamiętasz to?
Kocham cię po włosku
Serce mi wali
Mówię rękami
Wściekam się, gdy z kimś rozmawiasz
Gdy południowy wiatr gra muzykę
Śpiewam z nim tylko dla ciebie
Kocham cię po włosku
Dobrze widzieć morze.
Miałeś rację.
Tęsknię za Bergeronette.
Wiem.
Masz.
Na nerwy. Weź pół tabletki na promie,
a drugą połowę przed snem.
Dobrze ci to zrobi, dobra?
Skąd wiesz, że nie dostanę wstrząsu albo...
To ja.
Agathe Robinson to ja.
Jest pani zbyt młoda.
Miałem zabrać starszą panią.
Jestem Oliver Lowe, pojedziemy razem.
To pana samochód?
- Tak, to... - Racja.
Muszę przed czymś ostrzec.
Nie czuję się komfortowo w samochodach.
Panikuję.
Przepraszam, kręci mi się w głowie.
Wszystko gra?
Bardzo mi przykro.
To nic.
Zdarza się.
- Ładne buty. - Dziękuję.
Tak, dziękuję.
Nic mi nie jest.
- Dobrze. - Jedźmy.
Długo pracuje pan
w Dworku Jane Austen?
Jestem prapraprapra-siostrzeńcem Jane Austen.
Rety.
Moi rodzice założyli Dworek Jane Austen,
ale nie należę do fanklubu.
Pomagam, bo mój ojciec
niedawno stracił prawo jazdy.
Świetnie.
Czym się pan zajmuje?
Wykładam literaturę współczesną.
Przepraszam.
Uczy pan literatury, ale gardzi Jane Austen?
Jej książki są trochę przereklamowane.
Są ograniczone
w porównaniu
do Dickensa i Szekspira.
Wie pan, w czym problem?
W czym?
Dopóki nie pojawiła się Austen,
postacie kobiece były tworzone przez mężczyzn.
Przedstawiano je
jako chodzące ideały lub potwory.
Jane Austen uczyniła z nich ludzi.
Zdolnych nawet do żartów.
Chwila.
Co się dzieje?
Nic, spokojnie.
Tylko...
Przeklęty samochód!
Cholera!
Jebane gówno.
Może to.
Słucham?
Ani trochę. Nie wiem, gdzie jesteśmy.
Samochód zepsuł się w lesie.
No i utknęłam
z prapraprapra-siostrzeńcem Jane Austen.
Jest nie do zniesienia,
arogancki i nadęty.
Niespotykany okaz.
No i zwymiotowałam mu na buty.
Halo? Mona?
Cholera, bateria padła!
Kurwa mać.
Chuj z tym.
Mówię po francusku.
Szlag.
Przepraszam.
Pięć lat mieszkałem z Francuzką.
Tragiczna decyzja.
Jest pan niemiły dla Francuzek, bo ona pana rzuciła.
Nie umie pan naprawić samochodu, co?
Wcale.
Ma pan zasięg?
W ogóle.
Dobrze.
Daleko stąd do wioski?
Ponad 30 kilometrów.
Zaraz się ściemni.
No dobrze.
Co teraz?
Poczekamy.
A druga opcja?
Zdecydujemy, kto kogo pożre, by przeżyć.
No dobrze.
Skąd problem z samochodami?
Miałam wypadek z rodzicami.
Tata miał udar i stracił panowanie nad autem.
Zginęli na miejscu.
Byłam z tyłu, odniosłam tylko obrażenia.
Przykro mi.
Jest, jak jest.
Jeśli pani zimno...
To niewiele, ale...
Dziękuję.
Proszę spróbować się przespać.
Dobrze.
Gwiżdże pani Marsyliankę?
Jezu Chryste.
Dworek Jane Austen
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Zabawne, co?
Tak jakby.
Witamy w Dworku Jane Austen.
Dziękuję.
Jest pani niezwykle młodziutka!
Myślałam, że jest pani dużo starsza.
- Mówi pani po francusku? - Owszem.
Kocham ten język.
Przepraszam za wczoraj.
Mój syn Oliver nalega, by prowadzić ten stary wóz.
Poproszę płaszcz.
O tak.
Dziękuję.
Nie jadłam nic od wieków,
umieram z głodu. Gdybym mogła...
Moja droga.
To idealne miejsce na prawdziwe angielskie śniadanie.
Może pani pisać, gdzie chce,
spacerować po posiadłości...
Zawsze organizujemy bal
na rozpoczęcie jesieni.
Bal.
Oraz publiczne czytanie prac w toku.
Czy publiczne czytanie
jest obowiązkowe?
Tak, ale atmosfera jest swobodna.
Zobaczy pani.
Mam nadzieję, że będzie mieć pani wenę.
Pani agent mówił, że potrzebuje pani ciszy
i spokoju ze względu na wiek.
Mój agent?
To nie łazienka!
Cóż za bezpośredniość.
Będę wdzięczna za zamknięcie drzwi na zamek.
Dziękuję!
Zabijanie to logiczny koniec rewolucji.
Kto ignoruje chęć zabijania,
może posiadać wywrotowe opinie,
ale na zawsze pozostanie konformistą.
Marksistowski feminizm według zapisów
przemówień Clary Zetkin,
porusza kwestię manipulacji kobiet
przede wszystkim jako siły roboczej i politycznej,
zanim zostaną one uznane za jednostki i myślące istoty.
Zapisz mnie
Zakryj mnie
Połknij moją twarz
Wycisz mój głos Usłysz mój szept
Posłuchaj mego płaczu
- Chyba nie rozumiesz. - Tak.
- Nie zrozumiałaś. - Mylisz się.
Przyjaciele,
zebraliśmy się tu,
aby rozpocząć tegoroczny pobyt pisarzy.
Chéryl, Olympia, Sybil,
miło znów was powitać.
W tym roku z przyjemnością
poznamy nową rekrutkę.
- Witamy. - Cześć.
Miło mi, Agathe.
W tym budynku
napisano wiele
bardzo ważnych dzieł.
Tak samo jak w pięknych ogrodach.
Służymy pomocą.
Mamy nadzieję,
że wena przyniesie efekty.
Tak.
Dzięki, skarbie.
Co to było?
Co mu jest?
Nie wiem.
Nie chce iść do lekarza,
wkrótce będziemy musieli stawić czoła faktom.
Znalazła pani łazienkę?
Nie chcę nawet patrzeć na okładkę,
którą zniszczyłam.
Chodzi o wyczucie czasu.
Książka ma dla ciebie znaczenie...
Jeśli nie, to...
Proszę nie przestawać, pięknie pani gra.
Przepraszam...
Nie chcę przeszkadzać.
Nie zauważyłam, że ktoś tu jest.
Uwielbiam, gdy ktoś mi przeszkadza.
Ludzie się boją, a szkoda.
Ten dom jest niesamowity.
- Zawsze pan tu mieszkał? - Tu się urodziłem.
Rodzice chcieli
zamienić go w dom pisarzy
na emeryturze.
Agathe, dlaczego mówi pani tak dobrze po angielsku?
Mój ojciec jest...
Urodził się w Bristolu, mówił do nas po angielsku.
Trochę mi go pan przypomina.
Gdzie ja jestem, kurwa?
Dlaczego nie działa?
Dom jest tam.
Wiem, dzięki.
Kocham cię po włosku
Serce mi wali
Mówię rękami
Wściekam się, gdy z kimś rozmawiasz
Cześć, co tu robicie?
Co jest, kurwa?
O co ci chodzi?
Nie zbliżać się do mnie!
Cześć.
Leżę na łóżku i myślę o tobie.
Myślę o tym, jak się całowaliśmy.
Twój język w ustach,
twój język w...
Obiad!
„Twój język w mojej...”
Kurwa mać!
O nie!
Kurwa mać.
Dobranoc wszystkim.
- Pa. - Dobranoc.
Nie wiem, kiedy ostatnio
odpowiednio czytałeś książkę...
Skąd ten pomysł?
Jaki pomysł?
Na powieść.
Kobiety, która zakochuje się w mężczyźnie z czarki do sake.
Z chińskiej restauracji w mojej dzielnicy.
Pewnie myśli pan, że to absurd.
Nie. To mnie intryguje.
Robi pani postępy?
Tak, ogromne.
Piszę bez przerwy. Tu jest wiele inspiracji.
Jaki w tym sens?
Postrzegasz literaturę naiwnie.
Co myślisz, Agathe?
Ja?
Niektóre książki stają się częścią życia.
Wchodzą w najintymniejsze zakamarki osobowości.
Niektóre z nich żyją wiecznie.
Pomagają nam żyć,
bo ujawniają naszą prawdziwą naturę.
Podobno literatura jest jak karetka pędząca nocą,
by kogoś uratować.
To nie jest zadanie literatury!
Dlaczego nie?
Nie wierzę, że główną misją
pisarza jest polityka.
Uważam, że powinno nią być
opowiadanie dobrej historii.
Wybacz, Agathe.
Wzruszający pomysł,
ale w XVIII wieku walka filozofów
utorowała drogę
rewolucji francuskiej 1789 roku.
W XIX wieku powieść
miała być lustrem społeczeństwa
i potępiać niesprawiedliwość.
- Tak. - Wszyscy wiemy,
jak bardzo Dickens walczył z biedą...
- Wiem. - Virginia Woolf
- broniła feminizmu. - To prawda.
Mówię tylko,
że oczekuję od pisarzy,
malarzy czy muzyków
poetyckiej iskry, której nie ma w prawdziwym życiu.
Chcę, żeby literatura
przypomniała mi, że jestem tylko człowiekiem,
i pomogła mi zrozumieć moje lęki,
smutek i życiowe trudności...
To niedorzeczne, Oliver.
Musisz się ze mną zgodzić.
W historii literatury
interakcja między symbolem a znaczeniem dosłownym
dała początek wielu definicjom
i wynalazkom semantycznym...
- Jezu, tato! Co robisz? - Przepraszam!
Nie możesz podlewać gości.
Przepraszam.
Nie do wiary.
Mony nie ma. Zostaw wiadomość.
Cześć, to ja.
Mam nadzieję, że u was w porządku.
Oddzwoń, jak będziesz mogła.
Tom, lama napluła mi prosto w twarz.
Spodobałoby ci się to.
Tęsknię. Będę w domu za osiem nocy.
Kocham was.
Jajecznica,
naleśniki, racuchy, fasolka, bułeczki.
Przyniosła pyszne świeże tosty.
Zachęcam.
Dziękuję.
To chyba wystarczy, prawda?
Racja.
Tak, jest domowej roboty dżem.
Świetnie.
Czy może pani poprosić męża,
by z samego rana nie dawał
recitali poetyckich nago w ogrodzie?
To bardzo odpychające.
Jak mamy pisać?
Słońce.
Co dzień pieści kwiaty.
Małe kwiatki, które poetycko...
- Słońce... - Tato!
Dziękuję.
A z drugiej strony...
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cholera.
Ma pani dzieci?
Mam siostrzeńca, Toma.
Mieszkam z nim od zawsze.
Siostra zaszła w ciążę tuż po śmierci rodziców.
Postanowiłyśmy mieszkać razem.
- Ile ma lat? - Sześć.
Znalazłem stare ilustrowane wydanie
Cudownej podróży.
- Zna tę książkę? - Nie sądzę.
To dobry pomysł.
Nie chce pani mieć własnych dzieci
ze swoim partnerem?
Przepraszam.
To nie moja sprawa.
Od dwóch lat z nikim nie spałam.
Fantazjuję o czarce do sake i migdalę się z przyjacielem.
Uniwersytet zawiesił mnie za zniszczenie pokoju wykładowców.
Moja partnerka spała z większością wydziału literatury.
Mężczyznami, kobietami, wszystkimi.
Jestem świetna w zawalaniu spraw.
Mam Złotą Palmę ofiar.
Nagrodę Turnera za pętanie się bez celu.
Wróciłem do domu, a tata chodzi półnagi,
zapomina moje imię.
Nie mogę spać bez Tramadolu.
Tak, jesteś uroczy.
- Bardzo. - Witam.
Witam, Agathe.
Jadłem śniadanie?
- Nie pamiętam. - Tak, dziś rano.
Pani jest...
- Bardzo piękna. - Dziękuję.
Napiszę dla pani wiersz.
Najpierw zabiorę pana do pokoju.
Dobrze.
Znajdziemy spodnie.
Zajmę się tym.
W porządku.
Dziękuję.
Dobranoc, Agathe.
Dobrej nocy.
Brak nowych wiadomości.
Félix nie próbował
się z tobą kontaktować, a ty nie napisałaś ani linijki.
Tracisz tutaj swój czas
i marnujesz nasz.
Dzień dobry.
Piekłam je wieki.
Wiem, że lubi pani chrupiące na wierzchu.
To miłe.
Spróbuję.
Jakieś postępy?
Dobrze.
Pyszne.
Jak idzie historia miłosna?
Nie mogę się doczekać lektury.
Nie przeszkadzam już.
Muszę zająć się Toddem.
Nie męczy pani robienie wszystkiego?
Wordsworth pisał
o małych, nienazwanych, niezapamiętanych
aktach dobroci i miłości,
które są najlepszą częścią życia.
To piękne.
Uwielbiam, gdy dom tętni życiem.
Wszyscy pisarze i pisarki...
Są jak rodzina.
Jest pani jej częścią.
No i nasz Oliver też wrócił do domu!
Chyba już z nim lepiej.
Wygląda na bardziej...
Sama nie wiem.
Do zobaczenia.
„Życie to piękny wschód słońca.
Dlaczego śmierć nie może być piękniejszym?
Kłamstwa, energia, pasja.
Tyle rzeczy, które podziwia życie.
Wszystko można naprawić, jeśli ludzkość nie patrzy”.
Tak zostałam znawczynią księgi przemian Yijing.
Miałam kochanka w Szanghaju.
Co knujecie? Mogę też zagrać?
Jasne.
Co mam zrobić?
Pomyśl o pytaniu i zapisz je tutaj.
Dobrze.
„Czy Félix mnie kocha?
Czy przez ostatnie lata baliśmy się
swoich uczuć?”
To dwa pytania.
Musisz wybrać jedno.
Dobrze.
Rzuć monetami trzy razy.
Co takiego?
„Niedrożność”. Coś cię blokuje.
Oddzielenie yin i yang.
Musisz znaleźć alternatywę.
„Trzeba rozważyć plan awaryjny.
Wiele rozczarowań pojawi się z czasem
w twojej sytuacji miłosnej”.
Przykro mi.
Może jeszcze raz?
Nie.
- Proszę. - Nie.
Nie cierpię takich gier. Idę zapalić.
Słucham?
Agathe?
Jesteś w zatłoczonym miejscu?
Tak, nie słyszę cię. Słyszysz mnie?
Tak.
Dostałeś wiadomości?
Tak. Przepraszam, że nie oddzwoniłem.
Byłem zajęty w księgarni.
Félix?
Chyba mnie nie olewasz ani nie wodzisz za nos?
Nie zepsuj tego.
Ledwo cię słyszę.
- Co mówisz? - Nieważne, trzymaj się.
Nic nie słyszę.
Cześć.
Chodź z nami.
Postawię ci drinka w pubie.
Nie musimy gadać, jeśli nie chcesz.
Możemy się upić.
Nie piję alkoholu.
Jakżeby inaczej.
Właśnie miałam in vitro.
To moja piąta próba.
Hormony mnie wykańczają.
Mogę papierosa?
Tu jesteście.
Idziemy do pubu?
Tak.
Tylko się przebiorę.
Muszę poprawić makijaż.
Wyglądam jak panda.
Dobrze wyglądasz.
- Niech światło jaśnieje - Niech światło jaśnieje
- Twoje oczy mówią prawdę - Twoje oczy mówią prawdę
- Będę cię nazywać kochaniem - Będę cię nazywać kochaniem
- Kocham cię - Kocham cię
Dziękuję, drogie panie.
- Guinness? - Tak.
- Poproszę dwa. - Tak.
Świetna robota.
Już do domu?
To zależy, grasz w rzutki?
Nie.
Wolałbym, żebyś była przytomna.
To może minetka?
Co?
Cześć.
To ja.
Wyglądasz strasznie.
Agathe.
Co za miłe powitanie.
Byłem na promie, jak gadaliśmy, bałem się, że usłyszysz.
Chcę cię rozproszyć i zabrać na bal.
Czemu nie odpowiedziałeś na wiadomość?
Niezła była.
Podobała mi się, bardzo dziękuję.
Potrzebowałem czasu, żeby ją przetrawić.
Odkąd się pocałowaliśmy, myślę tylko o tobie.
Przeraża mnie ten nowy obrót spraw.
Tak?
Dzień dobry.
Pani śniadanie.
Zostawić na stole?
Ależ nonsens, mój chłopcze.
Ja się tym zajmę. Dziękuję.
Jak pan ma na imię?
- Oliver. - Oliver. Ładne imię.
Dziękuję. Miłego dnia.
Śniadanie dla dwojga! Wspaniała sprawa.
Zmarnowaliśmy dekadę. Nie marnujmy więcej.
Pocałuj mnie! Tęskniłem.
Nic ci nie jest?
Nie.
Podać ci coś?
Nie ruszaj się.
Załóż to.
W porządku.
Co zrobiłaś?
Przespałaś się z nimi?
Nie, z żadnym.
Oliver położył mnie spać,
a Félix mnie obudził.
To było dziwne, ale...
dość przyjemne.
Ulżyło mi, że tu jest.
Ulżyło?
To nie brzmi ekscytująco.
Tak. Dziękuję.
Drogie panie.
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
Wszystko w porządku?
Kręci mi się w głowie, proszę zatańczyć z Félixem.
Oczywiście, z przyjemnością.
Witam.
Zaraz wrócę.
Przepraszam?
Wezmę tylko kieliszek.
Przepraszam.
Czy on oszalał?
Agathe.
Dziękuję bardzo.
Agathe.
Hej?
Mogę? Świetnie pan tańczy.
Naprawdę świetnie.
- Mogę prosić? - Tak.
Dziękuję.
Nie, obróćmy się.
Nie rób tego!
Mam wrażliwe sutki. Oszalałaś?
Będę miał czerwone ślady.
- Nie rób tego więcej. - Dobrze.
- Mówię serio. - Jasne.
Zdajesz sobie sprawę, że ten dom ma 300 lat?
Widziałeś te grube ściany?
No tak...
Owszem.
Przyjemna temperatura.
Bardzo przyjemna.
Mam szerzej otworzyć okno?
Nie, tak jest dobrze.
Miła bryza.
Félix?
Może nie bez powodu nic nigdy między nami nie zaszło.
Było aż tak źle?
Nie o to chodzi.
Ale w twoim towarzystwie
chcę jeść kebaby i oglądać razem telewizję.
Znamy się na wylot.
Upłynie trochę czasu,
zanim dostosujemy się do nowej sytuacji.
- Poważnie? - Tak, to normalne.
W końcu znalazłem mój podwójny płomień.
Kurwa, nie, Félix.
Cytujesz Octavio Paza każdej swojej lasce.
Nie mów tak do mnie!
To naturalne, że jesteśmy razem,
a tego nie dostrzegaliśmy.
Lęk jest czymś normalnym.
Czego tu się bać?
Cóż...
Nie boimy się, że będziemy sami?
Nie.
Zawsze chciałem z tobą spać.
Chcesz spać ze wszystkimi!
Uwielbiam cię.
Ale nie czuję
tej niewytłumaczalnej iskry.
No dobra.
To wszystko? Nawet nie dasz nam szansy.
Przepraszam.
Nie o to chodzi.
Dobrze.
- A ty gdzie? - Na spacer.
- Pójdę z tobą. - Nie, idę sam.
- Jesteś zły? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze.
- Mam zostać na czytanie? - Wykluczone.
Stres jest większy, gdy są bliscy.
- Niedługo się zobaczymy. - Tak.
„Aż do śmierci wszystko jest życiem”.
Jebana niespodzianka.
To ty mnie oplułaś?
Już pani wyjeżdża?
Chyba nie przez czytanie?
Beth...
Przepraszam.
Okłamałam panią.
Nic nie napisałam, ani słowa.
Nie jestem pisarką, muszę to zaakceptować i żyć dalej.
Skarbie.
Trzeba było nam powiedzieć o kryzysie twórczym.
Wielu piszących tu wcześniej przez to przechodziło.
Podobały nam się pierwsze rozdziały powieści.
Oliver to potwierdzi.
Powiedział, że te pierwsze rozdziały
są najbardziej obiecujące od lat.
Dziękuję za pani dobroć.
Nie zapomnę.
Tak mi przykro.
Brak autobusu w niedziele.
Mój były się zabił po tym, jak go rzuciłam.
Nie pociągnęłam za spust, ale zabił się przeze mnie.
Odebrałam mu wszystko.
Nie wiem, co powiedzieć. Jestem okropna.
Nie wiem, jak mam dalej żyć.
Miałeś kiedyś wrażenie,
że jesteś do czegoś stworzony?
Że to tylko kwestia szczęścia,
wyczucia czasu?
Mówisz o pisaniu czy o swoim chłopaku?
To nie mój chłopak.
Przykro mi z powodu tego, co się stało.
Mówiłam o pisaniu.
Wiecznie szukałam wymówek.
Myślałam, że do pisania potrzeba idealnych warunków.
I że muszę doświadczyć
ciekawych rzeczy,
ale to wszystko bzdura.
Teraz już to wiem.
Pisanie jest jak bluszcz,
jak chwasty i rośliny. Potrzebuje ruin, żeby istnieć.
Szukaj swoich ruin.
Tramadol i Lexomil płyną łodzią. Kto utonie?
Co takiego?
Nic, nieważne.
Cześć.
Jesteś w Bergeronette?
Tak.
Nie powinnaś zostawiać kluczy pod doniczką.
Tam najpierw szukają włamywacze.
Równie dobrze można nie zamykać.
Agathe?
- Co? - Wkurzasz mnie.
Dobrze.
Nic ci nie jest?
Cóż, ja też odczuwam wielką radość
i ogromny smutek.
Wiem, skarbie.
To minie, zobaczysz.
Pamiętasz, co mówił tata?
„Literatura to jedyne lekarstwo
na chorobę myśli i uczuć”.
Nigdy nie rozumiałam jego teorii.
Tata przytłoczył cię tymi literackimi bzdurami.
Nie sądzisz, że czas kazać mu się odczepić?
On nie żyje, Mona.
To tym bardziej.
Drogi Oliverze,
dziękuję za rady ogrodnicze.
Znalazłam ruiny.
- Cześć! - Wszystko dobrze?
Tak.
Penetracja jest bardzo bolesna...
Czy to Król Lew?
Przepraszam. Dzięki.
Jest do ciebie list. Na lodówce.
Włosy na czubku penisa samca
są twarde jak kolce,
lecz to konieczne do wywołania owulacji u samicy.
- I co? - Od kogo?
Od angielskiego wydawcy. Spodobała mu się moja powieść.
Fantastycznie!
Uszy do góry. Nie umrzyj z radości.
Uśmiechnij się!
Gratulacje, stara krowo!
„Agathe,
Na próżno walczę.
To nie pomoże.
Nie mogę tłumić uczuć.
Muszę ci powiedzieć,
jak cię podziwiam i kocham”.
Na lustrze jest cytat z Jane Austen.
Dobra.
Z moim imieniem!
Świetnie.
Czyj ten kiepski żart?
Nie patrz na mnie! Skąd mam wiedzieć?
Dziwna jesteś.
KSIĘGARNIA
Dziękuję.
Ostatni wiersz dzisiejszego wieczoru
to Ścieżka Jacka Hirschmana.
„Ścieżka.
Idź do złamanego serca.
Jeśli myślisz, że go nie masz, to postaraj się o nie.
Wystarczy być szczerym.
Naucz się szczerości zamiarów,
wpuszczając życie do środka, bo tak naprawdę
nie umiesz inaczej.
Nawet gdy próbujesz uciec,
pozwól, by cię porwało i rozdarło
jak wysłany list,
jak zdanie w tobie, na które czekasz
całe życie,
choć niezasłużenie.
Niech z ciebie szydzi.
Niech cię złamie, serce.
Złamane serce
to początek prawdziwego przyjęcia.
Ucho pokory
słyszy za bramami.
Otwierają się bramy.
Poczuj, jak twoje ręce podpierają boki,
usta otwierają się jak łono, rodzi twój głos
po raz pierwszy.
Idź śpiewać, wirując ku chwale
w ekstycznej
prostocie.
Napisz wiersz”.
Brawo!
Tłumaczenie napisów: Małgorzata Ciborska