Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzień dobry. Mogę panią sfilmować?
Po co?
Mieszkam tu, często panią widuję
i pomyślałem, że mógłbym panią sfilmować.
- Każdy jest wyjątkowy. - Jestem za stara.
Chce pani na siebie spojrzeć? Proszę.
- Pięknie. - Naprawdę?
- Tak. - Dziękuję. Ile masz lat?
- Dwadzieścia jeden. - Naprawdę?
No to miłego dnia.
Mijamy się na ulicy i czasem jestem ciekaw, co ludzie myślą.
Najczęściej nic.
Tak uważam.
Najczęściej.
Myślą tylko o sobie, innych mają w dupie.
Rozpychają się łokciami i tyle.
Wyskoczyłem z chuja ojca,
wystrzeliłem prosto,
żeby jako pierwszy wydrzeć się
do nieba.
Matka mnie w ten świat rzuciła...
Nie jestem pijakiem ani świrem,
ale faktem jest, że wszyscy mogą się pierdolić.
Ruchają się jak króliki, a ja jestem przyzwoitą kobietą.
Zasługuję na normalnego faceta.
Następna stacja: plac Boraros.
Co jest silniejsze: los czy wola?
- Los. - Jednak los.
Witam, nazywam się Viktor Orban. Czasy na świecie są trudne.
My, Węgrzy, zostaliśmy szczególnie doświadczeni.
Nasze codzienne problemy może rozwiązać jedynie odnowa Węgier.
Nie ma czasu do stracenia.
Kwestie pracy, emerytur i utrzymania dotyczą wszystkich.
I tylko razem możemy je rozwiązać. Dziękuję.
KIX
Pięknie, Sanyi!
Będziecie płacić, jeśli wybijecie szybę.
Ja pierdolę.
Kazali wam spadać? Cześć, jestem David.
Cześć.
Mam.
To jest łatwe i spoko.
- Całkiem. - Wiesz które.
Sanyi jest na tyle głupi...
- Oddawaj piłkę! - Sorka!
Pokaż sztuczkę! Obrót, ollie, spin, kickflip.
- Pokażesz? - Potrzymaj kamerę.
Będę cię nagrywał.
Jeszcze nie.
Kiedy będę w powietrzu.
Mam.
"Pokaż się w ogródku, złapać ciebie chcę.
Na razie jestem mały, lecz urosnę wnet".
- Aktualnie dziesięć milionów ludzi śpi-Nagrywaj...
...sześć milionów uprawia seks, a pedał mnie filmuje.
Pedał uprawia seks, a potem go ruchają...
- Ty gnoju! - ...a ten gruby skurwysyn nas filmuje.
Nagrywaj to! Nagrywaj!
Jedzie!
- I na końcu spada! - Mam to!
Idziemy na pizzę. Stawia nam.
Kupisz dwa kawałki?
- Ile kosztuje jeden? - Jeden wystarczy.
Trzysta pięćdziesiąt?
- Byłem super, co? - Zajebisty.
Zajechałem aż tam. Piątka!
Przelicz, bo nie wiem, czy jest równo.
- Dobrze. - Smacznego.
Dzięki, nawzajem.
- Daj mi swój numer. - Jasne.
Mam telefon, ale nie przy sobie.
Wymienimy się numerami,
bo myślę, że będziemy filmować dalej.
Gdybym dziś nie wziął kamery, nie nagrałbym was.
- Ale do netu nie wrzucaj. - Nie.
Nie wrzucaj do netu, jak jemy pizzę.
Kiedy nauczymy się trików na desce, będziesz mógł nagrać i wrzucić.
- Właśnie, do Internetu. - Wrzucimy triki.
W zeszłe wakacje świetnie nam wychodziło,
ale rodzice nie puszczali nas z deską.
Nie pozwalali ćwiczyć.
Dzięki tobie możemy.
To ćwiczcie.
- Wchodź. - Idę.
No chodź. Możesz nas odwiedzić.
Chętnie. Porobię zdjęcia.
Tato, brachu.
- Dzień dobry, jestem David. - Chce wszystkim zrobić zdjęcia.
Chyba, że nie chcecie.
To prawdziwy aparat?
- No pewnie! - Jestem na reżyserii.
To kamera, nie aparat.
Możemy zwrócić o dziewiątej? Zajmą się nami.
Idźcie.
Do widzenia.
- Cieknie mi z nosa. - Mogę?
Załóż czapkę!
Uszy ci zmarzną. Jak sobie chcesz.
Do widzenia.
- Co nagrałeś? - Twoją babcię.
Pokaż jeszcze!
Patrzcie tu!
To ty.
Widać twoją mordę.
Jesteśmy tu trzema głupkami.
- Serio? - Wiesz, tymi, co niczego się nie boją.
W szkole jestem aniołkiem,
ale tylko w szkole.
- Zostaw mnie. - Puść go.
Przestańcie!
Nie psujmy sobie dnia.
Może łobuzujecie, ale jesteście fajni.
Trzymacie się razem, szanujecie się.
Nie siedzicie cały dzień przed telewizorem.
Ja nie.
O kurwa.
Sanyi, to twoja wina.
Ten dzieciak kiedyś oberwie.
Moja kolej!
Moja! Teraz naprawdę przyłożę.
Moja kolej!
Uciekamy!
Co filmujesz, synu?
H...U...J
Chuj!
- Daj żółtą! - Proszę.
Ty zacznij z tego kąta, ja z tego,
trzeba jak najczęściej przeciąć linię drugiego.
Raz! Dwa razy.
Nieźle.
Pięknie.
Coś ci powiem.
Mogę robić, co chcę.
Pokonać wszystko.
Odkryję błąd w świecie i go naprawię.
Plac zabaw to stresujące miejsce. Dużo tam debili.
Walczymy ze sobą, ale nie na poważnie.
Czasem się bijemy, trenujemy do prawdziwego życia i jesteśmy twardzi.
Rodzice są w domu?
Nie wiem, puszczają dzieci same.
Może pracują cały dzień.
Jest za późno?
Jeszcze nie.
Zapukam.
Zapraszam.
Zapraszam panów.
Dzień dobry.
Załóż to, co po południu.
Posprzątaj swoje rzeczy.
David, chodź tu.
- Śpicie wszyscy w jednym łóżku? - Tak.
Odłóż to.
Patrz.
Sam narysowałem.
Świetne.
- Idziemy? - Czekaj, oglądam.
- Viktor, czego szukasz? - Pieniędzy.
Jakich pieniędzy?
Babcia ma jeszcze dwieście forintów.
- Możemy wrócić o siódmej? - Tak.
- OK! - Nie później, bo będzie lanie.
Dobra.
Naprzód!
Popuściłem.
Lepiej nie.
- Bierzemy? - Nie waż się.
Po kryjomu biorę narkotyki.
Chcesz pół?
Ten debil to weźmie.
- Sanyi, nie bierz. - To lekarstwo dla dorosłych.
Sanyi!
Ja pierdolę, chodźmy.
Nie ściągaj mi buta!
- Masz za swoje, wstrętny gnoju. - Odwal się!
Wjechał w psie gówno!
Ja pierdolę.
Spokojnie, zmyje się. To tylko trochę gówna.
Sanyi, nie przejmuj się.
Jestem twardy. Wszyscy wiedzą, że jestem twardy.
To się komuś przyda!
I co?
Nie obchodzi mnie, co ludzie myślą. Że jestem menelem czy pijakiem.
Cicho! Schowaj się.
Nie wiem, jak to się robi.
Miasto należy do wszystkich
i wszędzie można czuć się u siebie, nawet na ulicy.
Wydaje się, że się bawimy, ale to nie zabawa, to śmiertelnie poważne.
To bezdomnego.
Nie, nie, nie... Kurwa, nie!
Tata nas prawie dziś nie puścił.
Jest sobota.
Bo go rano zbudziliśmy.
Mamy w domu piernik.
- Mieliśmy. - Zjedliśmy cały. Został mały kawałek.
Widzę, że urosłeś.
Dlaczego nie przyszedłeś wcześniej?
Byłem w domu, w Debreczynie.
Będziesz w poniedziałek?
Przyjdziesz jutro?
Możemy się spotkać koło pierwszej czy drugiej.
Dwudziestego pierwszego mam urodziny. Dziewiąte.
Nie gadaj. Miałeś dopiero osiem? Cofasz się, tak?
A ty?
Za półtora miesiąca kończę dwadzieścia jeden.
- Mogę pierwszy? - Dobra, śmierdzielu.
Viktor codziennie sra w gacie.
A ty szczasz.
Idealna para.
Spadaj, ja gram!
Nie rób mi krzywdy.
No idź!
Dobrze!
Viktor... a jeśli to pedofil?
Idzie za nami.
Nie chcemy awantur.
Chyba coś z nim jest.
Pewnie nawąchał się kleju.
- Co? - Jest naćpany.
Nie kuma, do którego budynku idziemy.
Sfilmuj, jak gotują menele.
- Co gotujesz? - Leczo.
Bez jajek? Z grzybami i ryżem.
Tak, jak należy.
Menel kropka hu.
- Będziesz filmowcem? - To studiuję.
Pokażę ci piwnice, możesz zrobić o tym film.
- O tak. - Możemy pójść razem.
Sanyi, patrz pod nogi.
Viktor też.
- W porządku? - Tak.
Idźcie za nami.
Straszny syf.
Ale tu mieszkam.
- Możemy wracać? - Tu mieszkam, rozumiesz?
Ja pierdolę.
Złaziłem tu po pijaku.
To mój brat.
Nie wrzeszcz, przywitaj się z chłopakami.
Dzień dobry.
Głąbie, przywitaj się.
Cześć.
Zachowuj się, bo oberwiesz.
- Można rysować? - Gdzie?
Na ścianach.
Pewnie, kto ci zabroni? Tylko ja tu jestem.
Uważaj!
Jednocześnie.
Ja pierdolę, ludzie nie mają gdzie mieszkać.
Wszyscy chcą tylko władzy.
Nie obchodzą ich ci, co żyją w nędzy, brudzie i smrodzie.
Chodź tu!
Babciu, obierzesz cebulę?
Poznaliśmy całkiem miłych bezdomnych.
Też mieszkałam na ulicy przez półtora roku.
Ale nie byliśmy brudni. Ani ja, ani ci, z którymi żyłam.
Zabierz swoje giry!
Śliczna.
Nie drażnijcie jej.
Daj mi ją. Dawaj, jest moja!
- Nie! - Przestańcie!
- Siadać. - Dobra, wystarczy.
Jestem ochroniarzem mamy. Uspokój się!
Przyjdzie ojciec i was uspokoi.
Siema, David.
Dzień dobry. Fajna czapka.
- Dokąd idziemy? - Nie wiem. Viktor już wyszedł?
- A co? - Chyba jest na Markunie.
Znajdźmy go.
A gdzie twoja deska?
- Co? - Masz jeszcze swoją deskę?
- Jasne. - Sandor, co myślisz o pracy?
To świetna rzecz.
Można zarabiać na jedzenie.
Pieniądze się przydają, można za nie kupić wszystko.
Wszystko na świecie.
A nawet w kosmosie,
jeśli ma się dwieście milionów.
A co myślisz o rodzicach?
Rodziców mamy po to, żebyśmy się nie...
nie bili, nie rozrabiali,
nie palili, nie pili.
Rodzice są surowi, ale chcą dla dzieci dobrze.
Nawet...
kiedy je biją, to chcą dobrze.
No tak.
Debi!
Debora! Debora!
Sanyi!
Złapię cię!
Sanyi! Sanyi!
Rozśmieszasz ją...
dajesz kwiaty, pierścionki,
rysunki, zakochuje się w tobie,
jesteście zakochani przez parę dni,
a potem koniec.
Głupi jesteś.
Samochód!
Sanyi, uważaj!
Do domu, już!
Nie umiesz się zachować? Idiota.
Co z tobą? Pożegnaj się z Davidem.
Jutro nie wyjdziesz.
I się, kurwa, obraził.
Trzeba było robić stołki zamiast dzieci.
Poważnie. Albo krzesła.
Wydaje mu się, że życie to bułka z masłem.
Niech się uczy na błędach. I tyle w temacie.
A może łaskawie wrócisz?
Ty jesteś w pierwszej klasie, nie ja.
To zrobiłam, to też. Siadaj i przepisuj.
Siedem.
Taki jesteś mądry? To sam rób.
Czternaście minus osiem?
Siedem.
Co tam piszesz?
- Liczby. - W sensie ile?
Wszystko za ciebie odrabiam.
- I dobrze. - Dla ciebie.
Jak długo?
W dziesięć minut, prawie całą stronę.
Viktor, gdzie moje świadectwo?
Gdzie świadectwo?
Pokazywałeś Davidowi?
Nie chcę mu pokazywać.
Uczeń otrzymał promocję do drugiej klasy.
Zachowanie poprawny, pilność dobry.
Węgierski z literaturą - dostateczny.
Literatura - dostateczny.
Francuski - niedostateczny
Gratulacje. Całkiem dobre świadectwo.
- Dzięki. - Gratuluję. - Dziękuję.
Jest świetnie, zdałeś. Tobie też gratuluję.
Catch my baby, catch my baby, baby.
W kanonie.
Jebać nauczycieli.
Ciągle trzeba się tylko uczyć, uczyć, uczyć.
Jebać naukę!
Bingo!
HUJ!!!
Tak naprawdę jesteśmy bezużytecznymi dziećmi ulicy,
ale nasza matka nadal nas kocha i akceptuje.
RYSUJĘ, CO CHCĘ!
Wszyscy chcą mi mówić, co mam, kurwa, robić.
Rysuję, co chcę!
Nikt nie będzie mi mówił, co rysować.
Paskudzisz ulicę swoimi bazgrołami.
W domu bazgrol. Wstyd.
Chcę rozweselić ludzi, bo są ponurymi skurwielami.
Jedni, bo nie ruchają, inni, bo musieli wcześnie wstać
albo nie wypili kawy, czy jeszcze coś.
Jestem superbohaterem!
Zbawię świat, jestem jak Jezus.
- Spróbuj, zrobiliśmy to razem. - Moja mama nazywa go Cwanyi. Śmiesznie.
Cwanyi.
Bo zawsze coś kombinuje.
Cwaniaczek.
Prosto na szyję.
Ptak wleciał i tu nasrał.
Ptak na dachu.
Niepotrzebnie go walnąłeś.
Bo co?
Bo ci odda.
Nie oddam, życie cię ukarze.
Już mi oddało.
Rozwalę cię!
Co tu robisz?
Siema! Skąd się tu wziąłeś?
Mamo!
Patrz, kto przyszedł!
Widziałeś?
Napompowana.
Na długo jesteś?
Usiądźmy gdzieś.
Sprawdź baterię i filmuj.
Posłuchaj, tam może być bójka.
Sanyi, daj mi opowiedzieć.
Na basenie Sanyi zaczął dusić jednego chłopaka.
Poszli do lekarza zrobić prześwietlenie.
Wszyscy zwalają to na Sanyiego.
Szczerze, to nie pierwszy raz.
Jeden będzie się bić, a inny odpuści.
Po co się rzucał, jak mu nic nie powiedziałem?
Pojeb jeden.
Pozwalam wam iść z Davidem tylko dlatego, że Sanyi znów podpadł w szkole.
- Macie ich przyprowadzić do domu. - O której?
Najpóźniej o siódmej.
Możemy iść z nimi wszędzie?
Z dorosłymi.
Nie z tamtym chłopakiem.
Dzięki Sanyiemu czeka nas wizyta opieki społecznej.
Powiedział w szkole,
że ciągle się kłócimy, pokładał się na ławce...
Bądźmy dobrej myśli.
Gdyby Sanyi nie przysypiał na matematyce i nie opowiadał kłamstw,
nie mielibyśmy tych kłopotów. Nie rozumiem.
Miałeś być grzeczny. Jeszcze jedna uwaga i ci wleję.
Idźcie już.
- W domu o wpół do ósmej. - Jasne.
Rozchorujesz się!
Nie rób tego!
Ta woda jest brudna.
Sanyi!
Nie nabieraj jej do ust, dobrze? Nie zanurzaj głowy.
Myślę o planach na przyszłość.
Kiedy się dorobię, pomogę rodzinie.
Będę chodził na siłkę i zostanę największym twardzielem w mieście.
Tak się przybliża,
a potem znów oddala.
- To się nazywa "zoom" - Tak.
- Cześć, Moni. - Cześć.
David sfilmuje, jaka jesteś niegrzeczna.
Bądź grzeczna, to będziesz ładna.
David!
Sanyi!
Sanyi, dlaczego zdjąłeś to z półki?
Sanyi, patrz!
Patrz!
Nie mogę go dobudzić od dziesięciu godzin.
Dziś w nocy nie będzie grał na telefonie.
Albo mu go rozdepczę.
Wszystko tu, kurwa, robię: gotuję, piorę, sprzątam i jeszcze pracuję.
Grozi, że wezwie opiekę społeczną, a jej syn pije jak smok.
Pizdy jebane.
Może byś się ogarnął?
Zjadłbym coś.
Jak będzie gotowe.
Mam tego dość.
Sanyi narozrabiał.
Wagarował cały miesiąc.
Wychodził rano i wracał o pierwszej, jakby chodził do szkoły.
I nagle zjawia się opieka społeczna.
Prawie go zabrali.
Ja zapierdalam, a skurwysyn się obija i mi pyskuje.
- Pyskuje. - Odczep się!
I jeszcze zaczął rozrabiać w szkole.
Będą z tego kłopoty.
- Przepraszam, jestem chory. - Każdy może to powiedzieć.
Dobra tam...
Ale nie na tyle chory, żeby nie palić.
Dobra, kurwa, pójdę, tylko napisz mi usprawiedliwienie.
I kto tu jest wkurwiony?
Idź w pizdu.
Ta mała to też jakiś dramat! Zaraz oberwie!
Ojcu działaj na nerwy, nie mnie, bezmózgu jeden.
Timi!
Timi, chcesz w ryj?
Muszę pięknie wyglądać.
Ojcu to wsadź. Już, dosyć!
- Mama! - Nie schodzę do piwnicy, jest za zimno.
- Na razie! - Cicho!
No ładnie.
Boże, już ciemno, a niedługo muszę wstać.
O wpół do czwartej.
Sanyi!
Już.
- Zamykamy toaletę. - Popatrz tam. Czekaj.
- Raz, dwa, trzy, cztery... - ...pięć, sześć i dwa na dole.
- Osiem. - Sześć. Górne to kość.
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć...
- A to? - To płuca.
Jeden typ udawał twardziela,
Sanyi nie wytrzymał i zaczął go tłuc.
- Nie mogli mnie odciągnąć. - Nie było łatwo.
Patrzyłem na nich i myślałem: "O kurwa".
- Sześciu. - Aż zobaczyłem,
że Sanyi płacze, więc podchodzę i pytam, co jest.
- Kto płakał? - On.
- Z nerwów. - Serio?
Mnie też się zdarza, z nerwów.
Sześciu mnie trzymało.
Miałem dwanaście lat. Teraz mam piętnaście.
- Te są... - Czy to od przypalania?
Opowiem ci później. On potwierdzi.
- To od paznokci. - Tak.
- Twojej dziewczyny? - Nie, moich.
Masz takie długie?
Sam drapałem i tak zostało.
Zabierz.
Spierdalaj.
Wyłącz kamerę.
Co tam, skurwysyny?
Fajny długi chuj.
Spierdalaj! Słyszysz?
Nastolatki są najgorsze.
Robią, co chcą.
Wydaje im się, że mogą...
Od jutra, zgodnie z nowymi przepisami,
spanie w miejscach publicznych będzie zabronione.
Policja będzie wydawała pouczenia,
ale po trzech sprawcom grozić będzie kara więzienia.
Trzeba wynieść śmieci.
Niech śpioch Viktor wyniesie. Nie możesz go opieprzyć?
Wyleguje się cały dzień. Ja wszystko ogarniam.
A on wstaje, je i wychodzi.
Leniwy skurwiel.
Moje wąsy.
Współczuję.
Co to za urządzenie?
Zamontowałem synkowi drążek, żeby się wzmacniał,
by miał w życiu więcej siły, niż ma.
Chcę, żeby się rozwijał.
Niech nam pokaże, że to możliwe.
Chciałbym, żebyś się tym zajął.
Nie żyjesz.
Już nie żyjesz. Jeśli to zjesz, zabiję cię.
Siedź i kręć.
Dlaczego postanowiłaś odnowić mieszkanie?
Minęło trochę lat...
i zaczynamy remont mieszkania.
Dzięki komu?
Sanyiemu. Opieka społeczna nas męczyła...
bo Sanyi rozrabiał...
Gdyby nie ja, nie byłoby remontu.
To fakt. Gdyby nie narozrabiał...
W zasadzie wam pomogłem.
Właśnie.
Ale co powiedziała opieka społeczna?
Że mam zrobić remont do końca sierpnia.
Zamontować bojler, odnowić mieszkanie.
A wtedy nie zabiorą go do rodziny zastępczej.
Za złe zachowanie zawiesili mnie na dwa tygodnie,
przez tę pierdoloną pizdę z kucykiem.
Pluję na nią.
Ale teraz w szkole jest już dobrze.
Też nie powinieneś palić.
Teraz się pożegnam, słyszycie, jaki mam tam cyrk.
Znów jej odbija.
Dobra.
W dupie to mam!
Widzisz, że jak się tu mieszka?
Z takimi ludźmi?
- Nagrywasz? - Nie powinnam.
- Chodźmy. - Tylko pogorszę sprawę.
Zwykle tak jest.
Idź do środka.
Jak to widzisz?
Przyjdź jutro o wpół do drugiej i rozwalimy kibel.
Wywieziemy całe gówno.
Wchodzisz?
Trzymaj obiema rękami.
Patrz, jak się bawią.
Czekaj, aż wyjdziesz, gówniarzu.
Jeśli nie przyjdą, pójdę po Timi.
Są, otwórz.
- Puk, puk. - Proszę.
Dzień dobry.
Cześć, Sanyi. Dzień dobry wszystkim.
- Wstała pani? - Musiałam.
- Bo pracuje pani od świtu. - Częstujcie się.
Dziękujemy! Dla Ludmilli, jak miło.
Dzień dobry.
A gdzie twoje mięśnie?
- Nie jesz? - Jem.
- A gdzie Timi? - W przedszkolu, do szesnastej.
On jest za chudy, ona za gruba.
Nic nie poradzę. Moja teściowa jest chuda, a ja...
Nie szkodzi.
Dziękujemy.
- Sanyi, co porabiasz? - Nic.
- Nic? - Chodzisz do szkoły?
- Tak. - Ósma klasa?
Siódma.
- Rozumiem. - Jadą na wycieczkę.
Zrobiliśmy remont łazienki.
A kuku! Pięknie.
Już idziesz?
Pierdol się, cwelu jeden.
Co się wczoraj stało?
- Nie chcę o tym gadać. - Kiedy indziej?
I tak nie pamiętam. Tylko, że piliśmy, a potem chuj.
A rzyganie? Co to było?
- Skąd mam, kurwa, wiedzieć? - Byłeś tam. Kto rzygał?
Nie wiem! Byłem z Armandem i Attilą, jak mam pamiętać po dwóch flaszkach?
To ty rzygałeś, prawda?
Mówię ci, że nie pamiętam.
Chyba gdzieś poszliśmy,
wracaliśmy z placu Boranos.
Tyle pamiętam.
Chuj wie, gdzie byliśmy.
Rozumiesz?
- To nie ja. - Klasa kryje się nawzajem,
zamiast powiedzieć prawdę.
Zamietli suche liście, a my wzięliśmy worki,
rozerwaliśmy je i rozrzuciliśmy przed bramą.
- Ręczniki papierowe też podpaliliście. - To nie my.
Właśnie się zdradziłeś!
Kiedy podpaliłeś śmietnik na Bakats, musiałam go gasić.
Jak, kurwa, przedszkolaki.
Widzieliśmy, jak kopała śmietnik...
Ciebie to śmieszy?
Gnoju jeden...
Nie jesteś silniejsza ode mnie.
Dobra, jesteś!
- Kto tobą rządzi? - Ty, królowo i bogini! Skłamałem.
Ja pierdolę, nie kop leżącego.
Ale pulchna.
Zostaw rośliny w spokoju!
Poznałam tatę Sanyiego, kiedy miał siedemnaście lat, ale był wtedy inny.
Zawsze pracował parę dni tu, parę dni tam, potem wcale.
Teraz nie pracuje.
Powinien zrozumieć, że ma troje dzieci.
Jesteśmy razem dwadzieścia lat
i przez ten czas może zebrałyby się trzy miesiące,
kiedy nie pracowałam.
No chodź.
Uważaj, bo ci go zawiążę na szyi.
Czym mam w ciebie rzucić?
Kondon kosztowałby mnie taniej niż ty.
I miałbym mniej zmartwień.
Sanyi jest podobny do ojca.
I do dziadka, wszędzie było ich pełno.
A Viktor jest podobny do matki, taki sam leń.
Dziewczynka jest kochana,
ale niepotrzebnie się urodziła.
Chłopcy są już duzi, tak? Niezależni.
Ale nie szkodzi, jest kochana.
Matka wychowa cię na gosposię, jak ona sama.
Hau, hau.
Ale z ciebie straszny pies.
Timi, za dużo! Kto ci to dał?
Mama.
Mama? Żebyś się nie pochorowała.
Mała Timi. Nie lubię czekoladowych.
To nie czekoladowe.
Wiem.
Przestań, bo oberwiesz.
No przestań!
Przestań, bo ci jebnę.
Czego, kurwa, plujesz?
- Pomocy! - Nie dźgaj!
Mamo!
Już się najebałeś? Idź się wyrzygać w krzaki.
Nie ma już wódy, zostało trochę piwa.
Umówiliśmy się, że nie przychodzimy się tu upić.
Spierdalaj.
Wyszło, jak wyszło.
Znam swoje możliwości, nie jak on.
- Ja też. - Nie wystarczy, że się spotkaliśmy?
Tak, ale patrz na tego pijanego pojeba w rowie.
A od kiedy filmujesz?
David, proszę cię. Błagam.
Daj spokój.
Przekazujemy ci dobre wieści.
Nic nie mówiłeś.
To ci powiem.
Jest taki menel, nazywamy go Kaszkiet.
Więc widzę Kaszkieta,
jak się kręci z nożem i za nami łazi.
- Wymachuje nożem. - I łazi za nami.
Aż na Markusovszkym podnosi rozbitą butelkę.
I próbuje nas dźgnąć.
Posłuchaj tego!
"Spenetrowałem twoją matkę
po tym, jak szczałem i spuściłem się na nią".
Jeszcze to.
"Ruchany w dupę stary koń powinien się spuścić ze swojego pomarszczonego chuja
w zarażoną kiłą pizdę twojej matki kurwy"
Wyjaśnij to. Uspokój widzów.
Przekonaj mnie, że nie zostaniesz...
Zachlanym, bezdomnym...
Ćpunem i leniem.
Słuchaj, zjebie. Skończę, kurwa, podstawówkę.
Pójdę do liceum.
Będę trenował wspinaczkę.
Zdam, kurwa, maturę,
a potem zarobię w chuj forsy
i będę miał luksusowy apartament, jasne?
Zgiąłem kielnię.
Jestem piętnastoletnim gnojkiem, rozumiesz?
Zacznę od prac studenckich, potem złapię coś większego.
Całe życie!
Ja jestem twoim życiem.
Po osiemnastce nie będzie mi rozkazywać.
Teraz też nie może.
Pozwoliłabyś mi nosić stare skarpetki i stare buty?
Jesteś wyjątkowa.
- To dziedziczne. - Wiadomo. Zdechnij.
- Sam zdechnij. - Na raka.
- Cicho. - Chyba ty. Loserka.
- Twoja matka. - Też.
- Spierdalaj. - Chyba ty.
- Zwal sobie. - Nie.
- Lachocioąg. - To ty.
- Skończyłeś? - Z czym?
Weź oddech.
I się przymknij.
Podarta.
Nie bij go!
Nie biję.
On cię nie kocha. Nie kocha cię.
Sanyi jest mój.
Kocha mnie.
Jest mój.
Cicho!
- Do kogo dzwonisz? - Do twojej matki. - Powiedz, że oblałem z matmy.
Cześć, Moni. Oblali go z matmy i z chemii,
resztę zdał.
Fajnie.
- Mamo? - Tak?
To jak? Gniewasz się?
Wiesz... to nieważne.
Ważne! Żartuję, zdałem!
Brawo, jestem dumna.
Wiesz, co to znaczy?
Czekaj, rozmawiam z twoją mamą.
To znaczy, że twój syn nie jest idiotą.
Powinienem się wyprowadzić.
Sanyi i ja zamieszkamy z Rami.
Gdyby Rami nie była moją dziewczyną, mieszkalibyśmy we dwóch.
- Ale jestem! - I ściągali kurwy.
Jestem!
Wiem! Dlatego nie możemy poruchać.
Dostań raka!
Ati może chodzić na kurwy.
Właśnie.
Nigdy nie będzie w normalnym związku.
Nie za dobrze ci?
Tak, tak, tak!
Masz. Zadowolona?
Gorące! A to? Gorące!
Karmię i kąpię twojego syna, kupuję mu fajki...
To twój facet.
Ale nie mój dzieciak. Jakby dzieciak, nieważne.
Twój wykwalifikowany facet.
Wczoraj miałam okropny dzień.
Co się stało?
Wieczorem wyszedł z Attilą, ale zaczekał, aż Moni wyjdzie.
Nikt nic nie wiedział.
Kiedy mi powiedziała, że Sanyi zniknął,
ręce mi się trzęsły, płakałam,
Moni mnie pocieszała.
Gdy wybuchł pożar, budynek był częściowo pusty,
bo wielu studentów wyjechało na czas sesji do domu.
Dziekan prosi o zgłaszanie się na Facebooku...
- Cześć. - Słyszałeś o akademiku?
- Tym spalonym? - Tak.
- To wy? - Nie.
Od razu założyłeś, że to my?
Widziałeś to, byłeś w pobliżu?
Nie, lekarka powiedziała nam,
kiedy odprowadziliśmy z mamą Timi do przedszkola.
Szesnastolatek i dwóch piętnastolatków podłożyło ogień pod akademik
na ulicy Rádaya w Budapeszcie.
Początkowo podejrzewano, że pożar wywołało zwarcie,
ale śledztwo wykazało, że przyczyną tragedii było podpalenie.
W pożarze zginął ojciec czworga dzieci, a budynek nie nadaje się do zamieszkania.
Nieletni zeznali, że podłożyli ogień "dla beki".
Dzień dobry, Viktor Orban.
Wiemy, że ogień rozprzestrzenił się tędy.
Zza stalowych drzwi zewnętrznych wydobywał się dym palonego materaca.
Studenci mieli dwie minuty na zebranie dokumentów i ewakuację.
Straż przyjechała w osiem minut?
Osiem.
Ale ogień rozprzestrzenił się w trzy.
Można by wyburzyć akademik i zbudować nowy.
Pomyślimy o tym.
Zachodzi oczywisty związek między podpaleniem a śmiercią tej osoby.
Nie chciałeś tego,
więc nie myśl, że jesteś złym człowiekiem,
bo to złamałoby ci życie.
Ale wpakowałeś się w te zajebiście wielkie kłopoty sam,
nawet, jeśli tego nie chciałeś.
Mogę założyć, że kiedy podpaliłeś materac przy stalowych drzwiach,
sądziłeś, że skutkiem będzie tylko spalenie materaca?
- Tak. - To logiczne.
Też nie przypuszczałbym, że ogień przejdzie przez stalowe drzwi,
choć nigdy tego nie próbowałem.
W przypadku zabójstwa różnica w wyroku jest ogromna.
Gdy jest zamiar, kara może być od pięciu, dwudziestu do dożywocia.
Bez zamiaru to dwa do ośmiu.
W obu przypadkach wyrok będzie złagodzony, bo jesteś nieletni.
Nawet gdyby cię ukrzyżowali,
nie przywróci to życia tamtemu człowiekowi.
Choć to smutne i tragiczne, nie widzę też sensu w łamaniu ci życia
przez osadzenie w więzieniu dla nieletnich Tököl,
jednym z najgorszych miejsc,
gdzie spędziłbyś lata wśród prawdziwych przestępców.
"Zrobiłbym wszystko, co w mojej mocy...
aby...
ulżyć...
pani...
i pani....
rodzinie...
w bólu".
W bólu?
"Ulżyć pani i pani rodzinie w bólu".
"Nie przypuszczaliśmy...
nie przypuszczaliśmy, że taki kawał...
może zakończyć się taką tragedią.
Też mam ojca, który wiele dla mnie znaczy,
nie wyobrażam sobie życia bez niego.
I nie wyobrażam sobie,
co oznacza utrata bliskiego.
Wiem, że nie przywrócę pani męża,
ale głęboko żałuję tego, co zrobiłem.
Chciałbym panią prosić o wybaczenie. Najstarszy chłopiec".
Ja pierdolę.
Sanyi, w porządku?
Jak tam?
Chcesz gdzieś wyjść? Zróbmy coś.
Chcieliśmy z Attilą kupić zmywacz do paznokci,
ale Ati nie miał hajsu i zaczął się kłócić z kasjerką.
Armand kupił i poszliśmy na plac.
Jest tam śmietnik
i namawiałem ich, żeby go podpalili.
Nic by się nie stało,
bo ze śmietnika ogień nie mógłby się rozprzestrzenić.
Ale poszliśmy dalej, Armand zauważył materac
i powiedział: "Podpalmy go".
Attila kucał, a my go zasłanialiśmy.
Armand powiedział Atiemu, żeby udawał, że sika.
Attila wstał i zaczął sikać, polewając materac zmywaczem.
Wyjąłem z kieszeni zapalniczkę, podałem mu.
Wziął, podpalił opary i zjebaliśmy.
Nie będę wrabiał Attili, bo wiem, że to też moja wina.
Nie trzeba było tego robić.
Co wam się tak podoba w rozrabianiu?
Dlaczego kusi was, żeby zrobić coś złego?
To dziecięca fantazja.
Robimy to, bo nie chcemy dorosnąć. Ja jeszcze nie chcę.
Powinienem zmienić zachowanie i styl.
- W sensie? - Podejście, wszystko.
Takie, że "ja rządzę".
Powinniśmy to zmienić. Typu: jestem królem.
Uważasz, że praca dobrze na was wpływa?
Kiedy starzy czegoś chcą, a mi się nie chce, mogę mówić,
że pracowałem cały dzień.
I dają mi luz.
Na szczęście.
Nic dziś nie zrobiłeś.
Ja?
- Tak. - Jak to, nic?
Sandor...
Jak to, nic?
Wszystko robię! Ściany, teraz też, co jeszcze...
Nic.
Jak to?
Plus ściany. Nic plus śmieci.
Śmieci, ściany...
zamiatanie.
Czyli nic. Dzięki.
Dzięki.
Jeśli ludzie są szczerzy w związku, dadzą sobie radę ze wszystkim.
Wiedziałam, że to zrobisz.
Jestem w takim wieku, że mogłabym mieć dziecko,
w odpowiednich warunkach.
Żeby nie mówiło, że chujowo jest wracać do domu
czy siedzieć w domu.
Bo to słabo, gdy dziecko ci mówi, że nie lubi być w domu, co?
Gdybym miał rodzinę,
pewnie traktowałbym ją inaczej, niż mnie traktowali.
Jeśli o to pytasz.
To już coś.
Trzy...
cztery...
pięć.
Smaczne?
- Odwrotnie. - Nie, dobrze.
- Odwrotnie. - Dobrze!
- Chyba. - Jest dobrze.
Daj buziaka. Odprowadzę Rami, a potem poleżę z tobą, tak?
Podkradnij tacie telefon.
Tu. Osiemdziesiąt sześć...
i ile?
Jedna komoda tu, druga tam.
Ale ty śpisz przy ścianie.
Mam obciąć kaloryfer?
Prawnik ofiary pożaru twierdzi,
że tragedii nie wywołały jedynie działania trzech chłopców
i wniósł osobne oskarżenie przeciwko dwóm pracownikom akademika.
Nie postawiono zarzutów osobom odpowiedzialnym
za rozprzestrzenienie się ognia,
a ja chcę to zmienić.
Myślisz, że co będzie?
Nie wiem.
Ale co myślisz?
Nie wiem i nie obchodzi mnie to.
Jak to?
Jego nie obchodzi, a miałoby mnie?
Brakuje ci go?
Nie. Skończył osiemnaście lat i wyfrunął.
W jego wieku też się z radością wyniosłem z domu.
Tak już jest, ale...
Nie tak, jak on to robi.
Tłumaczyłem mu, że bez zawodu,
czy choćby prawka, będzie miał przejebane.
- Sanyi jest w domu czy nie? - Nie.
- Nie odbiera. - Od nas też nie.
Można wydzwaniać całą noc.
Spytaj, kiedy przyjdzie.
Kiedy przyjdziesz?
Nie wiem, później.
Jeśli jutro, to ci wleję.
Kocham cię!
Ja ciebie. Pa!
Nie wiedzą, że idziemy?
Nie.
To niespodzianka.
Byle nie wyszli zajarać.
Dobry wieczór państwu.
Balintek podjechał autem.
Cicho, ojciec śpi.
Znów się najebał.
Ale macie towaru. Nawet mi trochę zostawił.
- Nie macie żarcia u siebie? - Tylko sprawdzam.
Stęsknił się.
- Naprawić to? - Byłoby miło.
Przyniosę klej z pracy, wymierzę i naprawię.
Podobno zrobiłeś prawko i we wtorek odbierasz furę?
Głupi jesteś?
Mogę kupić lewe.
- Co? - Pokaż! Dobre!
Lej, powiem kiedy.
Już.
Na zdrowie.
O Boże.
- Kręcimy tatę. - Przyznam, że jesteś zajebiście silny.
Miałeś zadatki. Dobry był spust.
- Dziękuj mi za życie! - Spierdalaj!
Idę do sklepu.
O co ci chodzi?
Nie chcę cię bić.
To był lewy.
Miota się jak ryba!
Potrzebuję lekarza? Jeszcze nie.
Dlaczego to ja się denerwuję?
Żołądek podchodzi mi do gardła.
Najgorsze uczucie.
To ty powinieneś się denerwować.
Sandor Kosik stawi się na rozprawie.
Złożył pan następujące oświadczenie:
"Nie uważam się za złego człowieka. Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Niestety, wyrosłem w biednych warunkach,
żyliśmy w sześcioro na dwudziestu ośmiu metrach mieszkania kwaterunkowego,
z dwójką mojego rodzeństwa i babcią.
Przez długi czas spaliśmy w jednym łóżku,
miałem dla siebie tylko półkę w szafce.
Te okoliczności wpłynęły na moją naukę,
bo starałem się bywać w domu jak najrzadziej.
Matka robiła, co mogła, pracowała na trzy etaty,
więc spędzałem dużo czasu bez opieki rodziców,
a czasem opiekowałem się młodszą siostrą.
Nauczyłem się, że nie należy bawić się ogniem
i już nigdy nie zrobię czegoś podobnego.
I zrobię wszystko, by w przyszłości jakoś zadośćuczynić
za moje nieodpowiedzialne i głupie zachowanie".
- Podtrzymuje pan to? - Tak.
- Chce pan coś dodać? - Nie.
Jakiej kary domaga się oskarżenie?
W oparciu o przedstawione dowody oskarżenie wnosi o karę siedmiu lat
i sześciu miesięcy więzienia dla pierwszego
i drugiego oskarżonego, oraz sześciu lat
i ośmiu miesięcy więzienia dla trzeciego oskarżonego.
Skąd czerpiesz siłę?
Jak możesz się przygotować na więzienie?
Nie wiem.
Powiedziałbym mu, jak bardzo żałuję i że to był wypadek,
że nie myślałem, że to się tak skończy.
Wiem, nie widać po mnie skruchy, ale kto by jej nie czuł?
Zginął człowiek.
To mogłeś być ty, gdybyś mieszkał w akademiku. Na przykład.
Albo ty. Mogłeś być, kurwa, ty.
Co będzie z nami?
Odsiedzisz wyrok, wyjdziesz i będę czekać.
Będziesz ze mną przed i po?
Tak.
Daję ci ją z miłością. Jest twoja.
Widzimy się jutro?
Nie wiem. Ale wpadnę w wolnej chwili.
Czyli kiedy?
Nie jutro. Może w weekend, ale nie obiecuję.
- Ten weekend? - Tak.
Dobra.
Piątka, Sanyi.
W CHWILI PREMIERY FILMU, PONAD PIĘĆ LAT PO INCYDENCIE,
W SPRAWIE SANYIEGO WCIĄŻ NIE ZAPADŁ OSTATECZNY WYROK
REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski