Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"првиот ден на летото е морето
последниот, месечината"
Ајде.
Константинос, дај ми малку.
Душо, рече дека не си гладна. Сега одеднаш си?
- Намерно го правиш тоа? - Ти го правиш намерно.
- Сам ќе изедеш се? - Да, ти пречи тоа?
Изеди го, добро.
Се ќе изедеш сам?
- Ајде, дај ми малку. - Чекај.
- Сакаш? - Да.
Ќе ми дадеш ли?
- Само да каснеш? - Ајде, дај ми.
- Ќе ти скинам со рака. - Може, со рака.
- И тоа мал залак. - Добро.
- Ќе земам половина. - Залче, реков.
- Не само залче. Дај... - Така или ништо.
Добро, само залче.
- Ќе земам олку. -Само залче. - Може вака?
Земи сега.
Всушност, малку ми се слоши од ова.
- Навистина е лошо. - Да.
Срање.
- Да плукнеме? - Сакаш?
Сигурно?
Каде да плукнеме?
Штета е да се плукне.
- Лебди како гомно, гледаш? - Замолчи, идиотке.
Здраво!
Бакнежи!
Добра забава!
- Не слика. - Се разбира.
Константинос!
Ајде, дојди!
Спушти го стапот и да одиме.
Ти оди.
- Да му помогнеме. - Константинос, не можам да одам.
- Ајде! - Константинос, раката многу ме боли.
- Добро. - Навистина! Спиев лошо на неа.
Ајде веќе еднаш!
- Ги зеде сите? Однеси ги внатре. - Да. Како мислиш, внатре?
Мислам, на палубата.
- Не оставај ги било каде. - Нема.
- Константинос. - Ајде.
- Не си понесов вода. - Вистина?
Ајде. Земи си ги гаќичките додека не сум ги фрлил в море.
- Тато? - Да?
Што правиш?
Барам... Ги изгубив заебаните клучеви.
- Од дома? - Од бродот.
Грбот ме боли.
Мораме да ги најдеме, ако сакаме да испловиме.
Елса, направи ми услуга.
Види под седиштето, ти си минијатурна. Јас не можам.
- Тато? Среќа. - Бестрага!
Моето прекрасно девојче!
Ајде!
Полека малку! Има уште работи за носење. Дојди.
- Ајде, ајде. - Што правиш?
Одиме.
- Што е? - Убаво?
- Убаво е. - Убаво?
- Убаво е! - Тоа е тоа.
Што прави тој?
- Спие на сонце. - Што?
- Спие на сонце! - Разбуди го!
Динтино?
Дојди на кормилото, "принцезо"!
- Ајде! - Подоцна.
- Ајде, пријателе! Што вели? - Подоцна, вели.
Што подоцна? Нема подоцна! Веднаш. Потоа ќе проба Елса.
- Тогаш јас по Елса. - Полошо за тебе.
Ајде, пријателе! Дојди да научиш.
Мојот син, моја гордост.
Полека, ќе се задушам поради тебе.
Тато, здодевно ми е.
Што јадеш?
Не помислувај дека ќе ми го изедеш ова.
Печиво? Бљак!
"Колку ми е мило
Моето бротче слатко
Малите облачиња
Малото моренце
Колку ми е мило
Малото бранче
Што се разбива во оградата
Малите штурци
Свират
Додека јас седам
На песочната плажа
Галебите
Летаат над морето
Ќе речат дека ме сакаат
Не сакам
Да дојде крај
На ова лето
Не сакам
Да ме оставиш
Самиот јас како петел"
Ајде. Дали си трудна?
Убава си, колку убаво лице.
Не!
Одвратна си! Бљак!
Не повраќај во бродот. Направи гаден неред.
Константинос.
Тато?
Што ти е?
- Немој. - Ја донесов да ти прави друштво.
- Не ми е добро. - Знам, душо. Ајде.
- Мачно ми е. - Знам, душо.
- Ајде. Знам. - Не можам повеќе, човеку.
Знам, сочувствувам со тебе.
Што? Ако ме тресне по окото со пипката...
Во вода, доста од твоето цивкање.
- Не ме туркај. Ќе одам. - Ајде.
Тоа е тоа.
- Ајде, смрдиш! Ајде, душо. - Се плашам.
Смрдиш на блуеници, душо. Оди!
Не грижи се, ќе бидеш добро.
- Добро, одам. - Ајде и пливај како делфин.
- Ајде. - Добро.
- Ајде, со тебе сме. - Скокај!
- Тато! - Чекај, пушти ја да влезе.
- Ајде, душо. - Влегувам.
- Не е ова прв пат. - Ајде.
- Број ми. - Три, два, еден.
Така! Така!
Тоа е тоа.
Така? Да?
Константинос, ќе ме удавиш!
Мислиш дека задоцнивме?
Колку е часот?
- Не знам. Немаме мобилни. - Да.
Зошто го правиме ова? Глупости.
- Мислиш задоцнивме? - Не прашувај ме пак.
Таму има некоја жена.
Веројатно и таа чека.
Станицата може да е таму, а не овде?
Добро, девојко.
Извинете.
Госпоѓо, може ли да ве прашам нешто?
- Колку убав фустан. - Фала. Ти се допаѓа?
- Многу. - Фала.
И одлично ви стои.
- Извинете. - Баш убаво!
Имам многу вакви фустани. Ги сакам.
Имате ли нешто што би ми стоело мене?
Тебе? Не знам, дали имам? Можеби имам.
Ќе видам.
Ми велат дека синото и зеленото навистина одат.
Само да знаете.
Сигурно имам и сино и зелено. Но, не знам дали ги понесов.
Извинете, заборавив да ве прашам она што сакав.
- Ова е станицата? - Станицата?
Не знам, немам поим.
- Нели чекате автобус? - Чекам?
Не знам што чекам. Не знам што ми се подготвува.
- Денеска нема автобуси. - Не?
- Што се случило? Задоцнивме? - Возачот се разболел.
Веројатно од нешто што изел вчера.
Болен е, па денеска нема автобус.
Како ќе одиме сега на купување?
- Има ли овде некое такси? - Зошто ти е такси?
Само одиш по овој пат.
- Немаме пари за такси. - Така е.
Слушајте ме, не е тоа ништо, 15-минутна прошетка.
Јас одам секој ден. Не одам со автобус.
Пешачам. Млади сте.
Тогаш, да одиме.
Не се ни поздрави.
- Здраво. - Здраво.
"Летото пристигна
Морето е многу сино
Песокот, брановите
А јас ќе те љубам
Лето е и ти си со мене
На песочната плажа
Лето е и во твојата прегратка сум те бакнувам.
Којзнае дали ќе се разделиме кога ќе дојдат дождот и ветрот?
Летото пак ќе биде во нашите души и срца".
Си остарела?
За што зборуваш? Што дрдориш?
Стара си и набрчкана.
- Така е тоа со луѓето, остаруваат. - Јас не.
И ти си остарел. Не си веќе млад.
Напротив, многу сум млад.
- Сигурно имаш над 60 години. - Мислиш, 50.
Ама ајде! Јас ќе имам 50. За некоја година.
- Само 50? - Доста.
Сега е доста.
Може ли да те прегрнам?
- Да ме прегрнеш? - Да ти дадам прегратка?
Остави го тоа. Доволно ме прегрнуваше.
Добро, како сакаш.
- Дојде со бротче? Каде отседна? - Што ти е гајле?
Боже, опак си. Можеме ли воопшто да разговараме?
- Јас? Опак? -Истиот си. - Тоа е лошо? -Зафркаваш.
- Зошто да се сменам? - Што?
Зошто би требало да се сменам?
Нели би требало да се менуваме?
- Не, ако сме совршени. - Никој не е совршен.
- Јас сум совршен. - Не си.
- Ти се смени? - Никој. Што?
Дали ти се смени? Не слушаш. Сигурно од староста.
Замолчи!
Да, сакам да мислам дека сум се сменила на подобро.
Ќе ми кажеш. Подоцна.
- Кога? Нема подоцна. - Како мислиш?
Не земај го "подоцна" здраво за готово.
Сакаш да седнеме овде?
- Не можам, имам работа. - Нели си на одмор?
Што ти значи тоа? Мислиш дека серам пари?
Се зафркаваш? Нели рековме дека ќе го средиме тоа?
- Не земај го здраво за готово. - Како мислиш?
Сакаш да ти докажувам нешто?
Немам време за тебе. Одам по црвчињата.
- Какви црвчиња, луд ли си? - Едни огромни.
- Бљак! - "Бљак", вели таа.
- А сакаше да јадеш риба. - За ловење риби се?
Како да ловам риби без црвчиња?
Затоа немаш време?
Не те засега тебе.
- Дали се тие црви живи? - Живи се и здрави.
- Оние црви што ги знаеш. - Што?
- Црвите кои добро ги знаеш. - Што знам за црви?
Се разбира дека знаеш. Овие црви добро ги познаваш.
- Сипункулиди. - Бљак, тато!
- Ги викаат кикирики-црви. - Што бљак?
- Кикирики сакам, а од овие ми се гади. - Кикирики-црви или сипункулиди.
- Имаат две имиња? - Да.
Замисли да си црв, те викаат кикирики, а личиш на патлак.
- Или мајка. - Мајка со патлак.
За што зборуваш? Не разбирам.
Ќе ме оставиш овде поради некои црви. Мислиш дека сум глупава?
И тоа како.
Таков однос е во ред?
Најде кој да каже.
Што е?
Воопшто не си пораснал?
Ти ме учиш за растење, ќе се скинам од смеење. -Сакаш кавга? Тоа сакаш?
- Ајде, кажи. - Што да кажам, човеку?
Овде, среде пат, по сиве овие години?
Да седнеме некаде на кафе!
Нема зошто да разговараме и да пиеме кафе.
Само кажи ми кога сакаш да ги видиш.
- Се зафркаваш? - Зошто?
Рече да не земам ништо здраво за готово, сега вака.
Ме викна да ме мачиш? Да ме нервираш?
- Добро, ти одлучи. - Зар си сосема изопачен?
- Ајде, кажи ми. - Што да ти кажам? Не знам.
Не го замислував ова вака.
Го сакаат тие тоа? Каде се?
Не можам. Ме нервираш. Не можам да мислам!
Добро, во ред.
- Им кажа дека сум овде? - Што ти е гајле?
Не си им кажал, нели? Зар не знаат?
Што ти е гајле што правам и што велам?
Како знаеш дека ќе сакаат да ме сретнат?
- Нема врска што сакаат тие. - Зар не ти е гајле? -Знам што сакаат.
Ти ќе ми кажеш што сакаат моите деца?
Кажи ми. Немам цел ден.
Не сакаш, добро.
Не сакам да биде вака. Сега се лутам.
- Добро, ако не сакаш, збогум. - Чекај, дозволи ми да размислам.
- Ајде, кажи ми! - Дај ми минута да размислам.
Тоа не е лесна одлука.
Веќе требаше да имаш одлучено. Што чекаш сега?
Си полудел ли?
Премногу навалуваш!
Не знам. Утре попладне?
Мене ме прашуваш?
Ме полудуваш. Што сакаш да ти кажам?
Ми одиш на нерви! Баш ме разгневи!
- Ќе ти ги искубам трепките! - Смири се.
Ме збрка целата! А сега ми велиш да се смирам.
Добро, тогаш утре попладне.
Потруди се да дојдеш.
Инаку никогаш веќе нема да ме видиш ни мене, ни децата. Јасно?
- Тоа е се што имаш да кажеш? - Да. Здраво. Утре, овде.
- Ќе се најдеме овде? - Да, овде.
Всушност... Заборавив.
- Имаш ли лаптоп? - Да.
- Земи го ова и... - Што е тоа?
- Погледни и... - Ова се тие? На видео?
- И ако бидеш добра... - Пак тој!
И ако бидеш добра, ќе ги запознаеш во живо.
Жал ми е за нив.
Елса, сонцето заоѓа. Рибите ќе заминат на спиење.
Можеме да уловиме нешто?
Константинос! Дојди ваму. Сите помагаме.
- Не сакам. - Немаш раце?
Ни случајно.
Ако не исечеш патлак-црви, нема риби.
Не фаќам такви патлаци.
Зошто ја гледаш мамката? Фрли ја.
Елса? Фрли ја, девојко, тоа е црв. Што гледаш?
"Мило ми е што те видов. Ана."
- Бљак! - Исечи го и биди тивок.
Или денеска нема јадење.
- Не можам. - Исечи, момче!
Боже! Не можам.
- Тато, мислам дека загриза. - Извлечи ја.
- Помогни ми. Не знам како. - Само фати и извлечи.
- Не, ајде ти, јас не знам. - Нема да имаме ништо за јадење.
Тато! Ќе избега!
Многу е едноставно, душо. Само повлечи.
Не така, полека. Полека, девојко, полека.
- Ајде, ќе ти покажам. - Добро, земи.
Гледаш? Вака, полека...
Ловењето риби бара мирни движења. Не вака како тебе.
Рипчињата не смеат да знаат дека си ги уловила.
Ќе ја гризнат мамката и ќе отпливаат. Ајде.
Како што ти покажав. Повлечи, така.
- Повлечи! - Влечам.
- Повлечи! - Влечам!
- Еве ја. - Браво, Елса, рибарке.
- Еве ја. - Извлечи ја, па да ја изедеме.
Тоа ќе го јадеме?
- А, што мислеше? Крокодил? - Не е доволно за сите.
- Да ја фрлам назад? - Луда ли си? Не фрлај ја храната.
Жива е, за каква храна зборуваш?
Мртва е.
- Што? - Улови мртва риба.
- Што зборуваш? - Да, си фатила мртва риба.
Не сум го видел ова досега. Мртва е.
Што ти реков?
Да. Си ја убила до крај.
- Јас? - Да. Си ја убила предвреме.
- Извади ја јадицата. - Не можам. Ајде ти, мртва е.
Мртва е. Донеси ја овде.
Нејзиното мало срце не ги издржало многуте потегнувања, па умрела.
- Кутрата. - Да.
"Добро утро! Добро утро!"
Ти треба поголемо замавнување.
- Нема да се повредиш? - Како Рокфорт?
- Ќе бидеш добро. - Лажеш за да го направам тоа?
Традиционална храна од островот Лефкада.
- Еве сме на историското... - Игралиште.
Боже...
- Кажи ми нешто за нив. - Такви се децата од квартот.
Не се млади. Имаат 50 години кога ќе се родат.
Сега сфаќам што рече.
Нормална возраст им е две години.
Феноменално изгледаш на снимката.
Ти си... Мораме да снимиме музичко видео.
- А ние ќе пееме. - Да.
- Гаќички! - Не, не се гаќички.
Земи ги, па ќе видиме.
Кома.
Види го ова мало гомно.
- Штета за патлак-црвот. - Навистина не ми се јаде.
Мислам само на тоа колку ми се спие.
Како ќе спиеме?
Јас сакам напред.
Сакаш напред?
Ни случајно назад. -Но твоите желби се разликуваат од реалноста.
Константинос, не можам. Ме фаќа клаустрофобија.
Добро, да поразговараме.
Нели вчера ти реков да спијам напред, а ти прифати?
- Не прифатив. - Добро, бладаш.
Нели вчера ти кажав дека сакам да спијам напред, а ти рече: "Да, секако."
Реков: "секако"? Кого зафркаваш?
- Ова што го изведуваш... - Забораваш што правиш.
Каков бедник.
- Вистина? Зар лажам? - Реков: "Да, секако"?
- Така беше. - Мила.
- Нема шанси да спиеш напред. - Да? Оној кревет одзади ми е премал.
- Не ми е гајле. - Што?
Не сум виновна што сум клаустрофобична. Не ми е гајле.
- Кога си станала клаустрофобична? - Ниска сум.
Имаш ли лекарска потврда дека си клаустрофобична?
Дали ми треба?
- Прв пат слушам сега. - Тато!
Те познавам толку години и никогаш ништо.
- Од каде пак сега тоа? - Спијам напред. Крај на приказната.
- Душо, не! - Тато, кажи му нешто!
- Нема шанси. - Клаустрофобична сум!
Константинос, не биди таква кукавица. Ајде.
Имате среќа што имате кревет.
Да? Би можел да спијам и во тоалет, нема проблем.
Знаеш каде спиев јас кога бев мал и работев? Доста.
- Јади, за да не се излади. - Јади ти.
Смирете се двајцата. Инаку, нема веќе да ве водам на едрење.
Заборавете на бротчето и на летувањето со тато.
Ни се заканува?
Така, значи? Лошо си поминувате.
Во ред.
Не, тато, супер ни е. Одлично си ги сварил тестенините.
По ѓаволите!
Јас, рибар, јадам тестенини.
Ти имаш и риба. Ние јадеме само тестенини.
Ајде, сине. Еве.
- Касни малку риба. - Не, фала.
Тогаш, зошто се буниш? Ајде.
- Отвори ја устата. - Не, јади, јади.
- Авионче? - Остави го, не сака.
Курво.
Битанге.
Ороспијо.
"Ќе те најдат мртва. Слушаш ли, курво?"
Константинос, слушај.
Го слушаш ли ова? Се истегнувам. Точно е како за мене.
"Браво, ѓаволска ороспијо."
- Што ќе правиш? - "Ајде, спиј.
Ова ти е последен ден, кучко."
Ќе умреш. Те сакам.
И јас те сакам.
"Те сакам, малечка."
Лесна и клаустрофобична ноќ!
Заебана ороспија.
- Здраво. - Здраво.
Како се викаш?
Добар ден!
Германка си?
Сама си овде?
Тоа е убава игра.
Колку убава... Како се вели?
- Играчка. - Играчка.
Како се викаш?
Како?
Иоли? Убаво!
Убаво име.
Колку години имаш?
Пет?
Душо, не прави го тоа.
Не, не, не!
Не, Иоли.
- Не, душо. - Се смееш?
Безобразно.
- Не се гледа таму. - Не.
Не е една од госпоѓите кои седат таму?
- Не. - Добро.
- Што се случува? - Не знам.
Слушај...
- Ја гледаш ли некаде мајка ти? - Не.
Не?
- Што сакаш? - Сакам да ги ставам.
Зачекори наваму.
Добро. Сега обуј ги.
Браво.
Обично земам сладолед
со чоколаден прелив и парчиња кекс, но не го гледам.
- Земи некој друг. - Не, го сакам тој што го гледам.
- Земи го овој и готово! - Не го сакам тој. Кој го сакаш ти?
Што да правиме?
Не вознемирувај ме.
Да земам ракета или оној со кекс?
- Сега ме прашуваш? - А што сакаш од мене?
Мислиш сега е вистинско време за тоа?
Што ти е тебе, девојко?
Што е?
Не знам.
Како не знаеш?
Не знам.
Каде замина? На прошетка?
Ти беше здодевно со нас, па се прошета?
- Да те прегрнам. Да те прегрнам. - Мама не може да ме носи.
Мама не може. Да, јас сум посилна од мама.
- Здраво, јас сум Константинос. - Мило ми е.
Овде ја најдовме. Седеше, не гледаше.
Сама отиде на плажа?
Сакаше да одиш в море? Да се сончаш?
- Ние престојуваме овде. - Добро.
Едрилицата е на татко ни, не е наша. -Убаво.
Ние за волкот...
- Вашиот татко? - Да, оној во гуменото бротче.
Весла, зашто не сака да троши гориво.
Иоли, го виде господинот во чамецот?
Тоа е нивниот татко. Гледаш како весла?
- Бесен е. - Бесен?
Вечно е бесен поради нешто.
Што зборува?
Ќе се врати за два часа.
- Изгледа како многу среќен човек. - Да, многу среќен.
Тато е мил.
Да му се сневиди!
Земи ја вреќичката.
Има риба или пак ќе јадеме тестенини?
- Оставете ме на мир. - Добро, само се зафркавам.
- Влези во чамецот и молчи. - Каде?
- Ајде! - Тато, има вода.
- Пропушта. - Пропушта?
- Ќе потонеме? - Веројатно се дупнал. Не знам.
Ајде, влези.
Мојот татко!
Тато рибар.
Рибарите ловат риба. Не јадат само тестенина.
Нели зедовме вода? Добро. Ебате!
Дејзи.
Реагира.
- Исклучи го светлото. - Што е, душо?
- Отвори ја устата. - Не е гладна.
Пријатно летување, екипо.
Тргни ги своите нокти, човеку.
Внесете ги намирниците да не се расипат.
- Овошјето? - Немој да повторувам.
- Заминуваш? - Да, зошто?
Каде одиш?
- Да купам мамки. - Лажеш.
Уште мамки?
- Што сакаш? - Ништо, само прашав.
- Тргни ги ноктите! - Уште е жива?
Многу е мрзоволен.
Еве, држи го ова.
- Дали слушна нешто? - Што?
- Слушна нешто? - Не.
Јас нешто слушам.
Ахој! Дојдете ваму!
- Како? - Ќе ве превезе нашиот татко.
Како? Ќе чекаат да се врати?
Нашиот татко ќе ве пренесе.
- Не може. Ќе го чекаат? - Да.
- Ахој! Дојдете утре! - Добро!
Татко ми утре ќе ве пренесе, може?
Може!
Открив еден трик.
- Еве. - Измиј ми ги очите.
Стегни ја онаа вреќа.
Стегни ја!
Ајде.
- Ајде, госпоѓице. - Фала.
Одиш прво ти или јас?
Кажи ми.
Добро? Уште нешто?
- Многу ви благодарам. - Здраво, тато.
Добар улов!
- Што е? - Ти си сериозна?
Си полудела? Намерно го правиш тоа?
Што направив?
- Стара е. - Таа е стара дама.
- Мала бабичка. - Голема бабичка.
Ја имаме од раното детство. Обично растат, но оваа е џуџе.
Дејзи не расте. Секогаш ќе изгледа како бебе.
Здраво, Дејзи.
Многу е симпатична.
Голема девојка.
- Тато? - Тоа беше многу злобно.
- Кој е тато? - Тој ве довезе.
Г. Бабис кој не доведе со чамецот.
Дали и е жешко?
Но, Дејзи е најдобра желка во пензија.
- Колку години има? - Колку и ние.
- Ова? - Не, октопод.
- Каде? - Во носот.
- Сакаш да бидам грд. - Не. Дај ми малку.
- Нема долго да остане. - Сега ти се допаѓа?
- Да, ми се допаѓа. -Сега сум згоден? - Види ја ти неа.
Добив носиште!
Не вади го, убаво е.
Добро. Нека остане.
Оваа рака испадна подобро.
Да го симнеме лакот од другата и да повториме?
- Не. - Не?
Ќе се лакираш и ти?
- Ќе го лакирам Константинос. - Да?
- Не, нема. - Не, тебе.
- Можеби. - Ме мрдај, Иоли.
- Заедно можеме. - Ајде, сега тебе.
Нема. Ќе ме убие.
- Смири се. - Друг пат.
Тато ништо нема да ти направи.
Ќе ми ги откорне прстите еден по еден.
Сега дувај. Дувај!
Сврти ги!
- Сега е тој на ред. - Чекај да се исушат.
Ќе му ги лакираш и нему?
Подоцна, кога ќе биде расположен. Не може да го тераме насила.
Сега.
Совршено.
- Може и другата рака? - Да.
Чекај малку. Дувај ја оваа да се исуши.
Добро изгледаш.
- Премногу стави. - Што му направи, Иоли?
Дупнав еден!
Види колку ги има!
Летаат на брегот.
Ветрот ги носи.
Ти одат во лицето?
Сакам да го направам тоа внатре.
Тогаш нема да одат на небото.
А овие летаат на небото.
Ја гледаш ли?
Да, таму е! Сите трчајте натаму!
Еби се, серко.
Ебате, гомно заебано!
Еби се.
Ебате. Три, човеку.
Три, мајката твоја. Мораше да ги земеш сите три?
Еби се!
- Дали ме испече? - Да.
- Смеам да се почешам? - Да.
- Чешај, чешај, чешај. - Црвено е.
- Не можам да го дофатам. - Овде е.
- Почешај ме. - Повторно.
Црвено е.
Што има за вечера?
Ќе разговараме подоцна.
Подготвен си?
- Дали исчисти внатре? - Да.
Браво, Константинос.
Сега одмори се малку.
Гледаш какви ти се ноктите кога работиш?
А кога ги лакираш...
- Подобро е вака, нели? - Смеам ли да јадам?
Нормално. Кој сум јас да ти забранувам?
- Го изваде лакот за нокти? - Да, сепак не ми се допаѓаше.
Зошто? Убаво ти прилегаше.
- Вистина? - Да, душо, се разбира.
- Кога го изваде? - Вчера.
Како?
Го излупив.
Зошто?
- Го остави лакот на бродот. - Нема врска, задржи го.
- Дојди подоцна, ќе ти го дадам. - Не, задржи го. Имам многу.
Добро, фала.
Прв пат сте овде?
Не.
Доаѓавме како мали со мама и со тато.
- Убаво. Сте едреле? - Да.
Глупости! Бевме поголеми кога почнавме да доаѓаме со едрилица.
- И мама веќе ја немаше. - Да? Каде замина?
Мајка ми не напушти.
- Замина по цигари. - Колку погодно.
Во ред е, го преболевме тоа.
Како можеш да преболиш нешто такво?
Навистина.
- Цигарите ја докусурија мајка ми. - Што?
- Вистина? Умре? - Да, но јас бев многу мала.
Помала од Иоли.
Добро.
Не сфаќав многу. Мислев дека само исчезнала.
Дека избегала? Како нашата?
Не, едноставно не знаев што е смрт.
Мислев дека сестрите во болницата и го нашле креветот празен.
Мислев дека само исчезнуваш кога ќе умреш.
Добро.
- Што е тоа? - Лудо, нели?
Тоа е скршена школка.
Кралска школка.
- Најдов уште еден камен. - Да видам. Каква боја е?
- Бела. - Бела.
И овој е зелен.
Светлозелен, не зелен. Редок е како и синиот.
- Танц на месечевиот камен. - Иоли!
Мораме да танцуваме.
Но, не сакам со тебе.
Добро, ние ќе почнеме. Ти следи не ако сакаш.
Ако не сакаш, само седи и гледај не.
Еден, два и три.
Се викам Иоли. Мајка ми е балерина. Таа е најдобрата танчарка од сите.
Мајка ми е балерина. Се викам Иоли. Мајка ми танцува.
Таа е најдобрата танчарка од сите.
Што ќе јадеме денеска, ако не ракови?
- Да отвориме уште. - Зошто?
Многу ми е жешко.
Не би требало да го јадам ова, но цел ден не сум јадел ништо.
Колку е часот?
Зошто уште го нема тато? Можеш ли да му се јавиш?
Тато?
Нели отиде на ловење риби?
Зошто вчера не дојде за трката со глисери?
Дали заборави на нас?
Те чекавме.
Тато?
Ќе одиме ли денеска?
Ме боли главата.
Сончаница?
Да.
И морето ме исцрпи.
"Во ѕвездите. Во морето.
Во ѕвездите. Во морето.
Конечно, каде се кријат ѕвездите?
Големо море, а во утробата нема риби.
Само бранови. Море и сол.
Сол.
Се исушува и ти остава чешање по телото и во умот.
Отидов да ловам риби.
И слушнав само
црцорење на штурци."
- "Неверојатно е да не ти загризуваат. - Ете, не гризат.
- Како тоа? - Не знам, што да правам?
Голем рибар си, како може ти да не уловиш ништо?
Што да ти кажам? Не знам.
Носеше полни кофи со риби.
Што ти стана сега? Ми триеш сол на раната?
Не, само велам. Ти одеше ловењето риби. Дали се потруди доволно?
Толку денови, секое утро в зори, на чамецот.
Одам да ловам в море.
Очекуваш да има риба.
Но видов само море и облаци. Риби никаде нема.
Само штурци.
Рибите се разбегаа.
Се скрија длабоко во утробата на морето.
Душо, жал ми е.
Ги преколнував со часови. Не уловив ни една.
Душо, срцето ме боли.
Ниедна не ги сакаше моите патлак-црви.
Ги мразам.
Не, не вели го тоа.
Многу ги мразам.
Сакаш да ловиш риби.
Мразам риби.
Нивните празни очи. Крлушките. Перките.
Триаголните опашки. Жабрите и стомаците.
Смрдливите внатрешни органи.
Како да не постојат повеќе. Како да не ме сакаат.
Како да сум невидлив за нив. И грд.
Ги жалам и се плашам од нив.
Се плашам од риби. Си видела некогаш маж кој се плаши од риби?
Не се плашиш од нив. Ги обожуваш и го сакаш нивното внимание.
А сега го немаш.
Многу ги сакаш и тие те сакаат тебе.
Но, не сакаш да го покажеш тоа.
Не. За мене веќе ништо нема.
Го криеш тоа да не испаднеш мек,
да не се види колку се грижиш и сакаш. Тврдоглав си.
Не сакам да живеам во свет во кој веќе нема риби.
Во морето има уште многу риби.
Зар не слушна што ти зборувам?
Се разбира дека слушнав. Ти не слушаш. Јас слушам.
Им недостигаш. Мислам дека сакаат да те видат.
Прашај ги! Ако прифатат, ќе дојдам.
Но, не овде.
Во некое среќно место. Во лето. Таму каде што летувавме порано.
- Нема веќе време. - Извини ако те вознемирувам.
Може само во лето.
Летото не проголта.
Летото не проголтуваше.
Мислам дека тоа попладне ја уловивме последната риба на светот.
Си ги гледал на друго место?
На друго место?
На друго место.
Горе. Во вселената.
Во ѕвездите.
Ќе ловам риби меѓу ѕвездите.
Таму се скриле заебаните риби."
Извинете.
Извинете. Здраво.
- Дали е се во ред? - Да, зошто?
- Сакате нешто? - Што?
Прилично долго зјапате во жена ми.
Можеби нешто сакате, па можам да ви помогнам.
Не, не зјапам во жена ви.
Ја гледам подводната пушка, таму под дрвото.
- Дали е ваша? - Да, моја е.
- Ловите со подводна пушка? - Од мал. Опсесија ми е.
Ќе ви ја донесам.
Гледајте.
- Лудо, нели? - Добра е?
И тоа како. Лудо, нормално.
- Јас ловам на мамки. - Ајде, пријателе.
- Можеби ќе се обидам со харпун. - Убаво!
- Јас сум Димитрис. А, ти? - Бабис.
- Мило ми е. -И мене. Од каде си? - Од Ливадиа. -Живееш таму?
Да. Познаваш некого од таму?
- Што е ова, дагњи? - Да, имам дагњи.
Нема риба?
Само риба, пријателе. Понекогаш одам на дагњи.
Дали улови нешто?
Секако. Неколку големи риби утринава.
- Вистина? Големи? - Орада, спарови.
Блазе си ти.
Што правиш овде? Го запозна г. Бабис?
- Го познаваш? - Нормално. Имам чоколада на лицето?
Дојди, прасенце.
- Секогаш си намачкана. - Мојот татко.
- Да. А твојата мајка? - Маќеа, да.
- Маќеа. - Онаа на крпата.
- Да, гледам. - Од каде се знаете?
Г. Бабис летува со децата на едрилицата.
- Тие се на другата плажа. - Во Неори, таму.
Неговите деца ја најдоа Иоли.
- Вистина? Твоите деца? - Што направиле?
Мал е светот.
А јас помислив, зошто овој перверзник ја гледа жена ми?
- Немам поим што направиле. - Не ви кажале? -Не, ништо.
Пред некој ден на неколку часа ја изгубивме сестра ми.
Се вртиш, а неа ја нема.
Вашите деца ја нашле и ја чувале.
- Дури подоцна слушнав. - Така се запознавме.
- Но, се е добро. - Немав поим за тоа.
Па, сега се радувам.
Конечно запознав рибар, а цел месец сум овде.
И уште твоите деца и Иоли. Кој знае каде би завршила.
- На границата! - Иоли е твоја сестричка?
- Да, моја полусестра. - Да.
Да ме прашаш. би се заколнал дека си и мајка.
Ни случајно.
Ти си најодговорната во фамилијата?
А бродот, дали е доволно голем?
Има место за сите вас?
- Дојди и ќе ти го покажам. - Ќе дојдам.
Дојди по ловењето риби. Ќе ти направам вечера.
- Да, може. - Одиме.
Ќе ни направиш вечера? Ама ајде!
Би требало. -Ќе ја зготвам рибата. Сакаш риба? -Да. -Ја обожува.
- Сакаш ли ти риба? - Да, но не сум луда по неа.
Иоли ја мрази.
- Штета. - Совршено ја правам.
- И јас. - Не, мојата е фантастична.
Човеку, почнаа да ми течат лиги. Не можам да одбијам.
- Денеска ја фати? - Конечно уловивте нешто?
Да.
- И овој господин лови риба. - Да, ќе одиме заедно.
Добро, ќе одам да се избањам.
Добро, девојко. Чувај се.
Значи, пријателе, ти честитам на храброста.
- Зошто? - Ловењето риби бара многу трпение.
Сигурно си многу трпелив.
Треба трпение, но треба и среќа.
Јас немам трпение. Сакам авантура.
Се нурнувам меѓу суштествата...
Кога нешто ќе ми се допадне, не може да ми избега.
Го прободувам, го подготвувам и толку. -Генијално.
- Ме разбираш, нели? - Се разбира.
Тоа ми е опсесија, нема помош. Тоа ми е се.
Деноноќно мислам на тоа. Ловам риба и во зима.
Одлично, Димитрис. -Да, Бабис. Ми беше мило, пријателе.
- И мене. - Но, ќе се видиме подоцна.
Може. Со малку трпение, среќа и вистинска мамка,
може да ја фатиш секоја риба, не само онаа што ти е пред нос.
Какви мамки користиш?
"Отидов на ловење риби.
Слушнав само штурци.
Штурците не пеат, само црцорат.
Врескаат жештината да престане.
Штурците оркестрирани од летото.
Летното лудило.
Насекаде штурци и толку жешко.
Жешко.
Жешко...
Лето."
Луѓе, овде е баш убаво.
- Димитрис. - Елса. Мило ми е.
- Здраво. Константинос. - Мило ми е.
- Ви благодарам за Иоли. - Нема за што.
- Здраво. - Здраво. Како сте?
- Се сеќавате на мене? - Се разбира.
- Од плажата. - Да. Вие сте мајката на Иоли?
Вџашувачки. Не личи на вас. Русокоса е, а очите и се...
- Не личи на вас. - Можеби малку.
- Жешко е на бродот. -Беше длабоко. - Гори. -Во пеколот.
- Како да ми ја дерат кожата. - Сино.
- Црвено. Изгореници трети степен. - Се осврнувам и не гледам.
Ми ѕвони во ушите.
- Пливање во темното, диво море. - Солен како харинга.
- Испотен, држам термос в рака. - Пулс 120, се потопувам во крв.
- Сечам мамка и ја ставам. - Нешто е чудно. Да одам, да се вратам?
Ставам јадица, кога - плас! -Како да ги погледнам в очи жената и децата?
Длабоко во мракот. Риба која ќе загризе.
Велам не, пријателе. Не застанувам. Одам подлабоко!
Ја наострив јадицата со мамката горе.
Подлабоко. Јас сум, мојата осаменост и мрак.
- Тегот удира од дното. - Изненадување, не сум сам.
- Одработи го своето, мамке. - Мојата омилена риба.
- Ќе чекам. - Игличка.
Ќе чекам додека не те уловам.
Ебена рибо, овој пат нема да ми избегаш.
Првиот пат гризе. Добровечер.
Вториот пат. Добро, се забрзав. Третиот пат велам, те имам.
Ја чувствувам рибата. Танцува околу мене, јас танцувам околу неа.
Сега челустите и се на јадицата. Ги бројам забите.
Ќе загризеш, и велам. Нема да заминеш со мамката.
Ќе го проголташ мојот патлак.
Чекам. И чекам.
- Полудела! Влече! - Ѕвер е... Јахта!
Рацете. Брич!
- Земи ме! - Ме фаќа одовде.
- Твој сум, - Сака да ме растргне.
- Флаксот во забите. - Се борам со ѕвер.
А додека се забавувам со вратот...
И ме влече...
Ставам кожени ракавици и пак сум во игра.
Одвратното суштество се прпелка, потколеницата ми е расчеречена.
Се потпирам на оградата.
- Снемувам здив. - Влечам, со нозете, грбот, рацете.
Со нозете, грбот, рацете...
А потоа полудувам. Велам: "Не, ти ќе останеш без воздух!"
Двапати повлекувам и пуштам. Така се распорува риба.
Повлечи двапати, пушти.
Ја удирам по жабрите како луд да ме пушти. Еве ти!
Се ослободувам од неа и испливувам на површината.
Едно вдишување. Второ вдишување.
Ги исполнувам белите дробови со храброст и одам до суштеството.
Меѓу очите, ебена рибо! Земам нож и почнувам...
- Еве ти ја рибата на мојот брод. - Ќе те исечам и фрлам во замрзнувач.
- Еве ти уште една. - Ќе ти ги ископам очите.
Две риби со една мамка. Не се зафркавам.
Големи риби. Седат покрај мене и ме гледаат со оние очи...
Излегувам исцрпен.
Месото ми виси, одвај стојам.
Но во раката држам риба. Ѕвер од 120 килограми.
Целата плажа ме бодри.
Убавици во танги се тепаат која да се слика со мене.
А потоа, се онесвестувам. Изгубив многу крв.
Следното утро се разбудив во соба полна цвеќиња и повици од убавици.
Така ја запознав Ана. Нели ми го даде својот број?
Сидарта во комбинација со Моби Дик.
Моби Дик со две оради и неколку спарови.
Тато?
Велат, риболов со подводна пушка е за кукавици.
Се спуштам во амбисот. Видов мурини, сабјарки, јагули.
Со големи усти и заби. Слушаш ли што зборувам?
- Приказна за игличката. - Зошто се смееш?
- Сериозно... - Зошто се смееш?
Глупости? Полека...
Што имаме овде?
Што е, Бабис? Од каде ти се шкампи? Ги улови?
- Какви шкампи? - Ме правиш луд?
Оваа шкампа овде. Зар си слеп, Бабис?
РИБАРНИЦА
Елса.
Може ли да зборуваме за тоа што се случи или не се спомнува?
Што мислиш дека се случило?
Не знам.
А, ти?
"Нема време.
Тука е само летото. Летото не проголта.
Љубов моја, жал ми е."
- Слуша кога и зборувате. - Знам.
И вие сте имале една?
Пред многу години.
Многу е згодна.
Многу е убава.
Може да се придружам?
И ти не оставаш? Каде ќе одиш?
Не знам.
Прости ми што те оставам сам.
- Убаво е. - Ти се допаѓа?
- Добро ти стои. - Оди со твојата маица.
Ти оди со тенот.
Оваа боја би можела да биде навистина грозна.
Многу простачка. Но, многу е згодна.
- Да. И мене ми се допаѓа. - Да.
Убаво.
И ти одиш со овој брод?
Кога? -Сега, мислам. Колку е часот?
Ќе имаш друштво.
За што размислуваш?
Те знам.
Знаеш...
- Би сакал да ја запознаам. - Знаев.
Ништо посебно. Само кафе со неа.
Сакам да знам која е. Ми замеруваш?
Не.
Не се лутиш?
- Зар не ја мразиш повеќе? - Не.
Само малку.
Мислиш ли дека го има нејзиниот број?
- Тато? - Да.
- Веројатно. - Ќе го прашаш?
Види...
Штотуку се качи на бродот, глупав ли си?
Оди.
Како? Немам карта, а ни мобилен.
- Немам ништо. - Земи.
Молчи и земи!
А што ќе правиш ти, Елса?
Не знам, ќе видам. Ќе одам со автобус.
Ќе купам друг билет. Еве малку пари.
На билетот го има твоето име. Ако видат, ќе ме избркаат.
- Не можам да одам. - Не ги гледаат билетите.
- Што зборуваш? - Оди!
Оди!
- Оди! - Што зборуваш?
Оди.
"Една убава девојка Имала русокосо момче,
но една ноќ бурата го повлекла на дното
и бродот се вратил сам без рибарот.
Празен, без кормилар. Се вратил од длабоките води
со изгаснато рибарско светло. Една мрачна ноќ
кутрото бротче влегло во пристаништето,
а сите надежи се стопиле во длабокото море
и бродот се вратил сам, без рибарот.
Од тогаш секоја вечер на малото пристаниште
девојката пее горка тажаленка
и бродот се вратил сам, без рибарот.
Празен, без кормилар, се вратил од длабоките води
со изгаснато рибарско светло. Една мрачна ноќ
кутрото бротче влегло во пристаништето
а сите надежи се удавиле во длабокото море.
И, бродот се вратил сам Без рибарот".
Многу риба. Многу риба.
Свежа риба од моите соништа.
"Од
Длабоките
Води"
"крај на приказната"
"Колку го сакам
КЈУКА ПРЕД КРАЈОТ НА ЛЕТОТО
Своето бротче
Облачињата
Малото море
Колку го сакам
Бранчето
Кое се разбива од оградата
Малите штурци
Кои црцорат
Додека седам
На песочниот брег
Галебите
Летаат преку морето
Ќе речат дека ме сакаат
Не сакам
Да дојде крај
На ова лето
Не сакам ти
Да ме оставиш
Сам како петел".
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС