Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PIERWSZY DZIEŃ LATA TO MORZE
A OSTATNI - KSIĘŻYC
Ej.
Daj mi trochę.
Mówiłaś, że nie chcesz. Nagle zgłodniałaś?
Robisz to celowo?
Ty to robisz celowo.
- Sam zjesz? - Jakiś problem?
Jedz.
Zjesz całość?
Daj trochę.
Chwila.
- Chcesz? - Tak.
Dasz mi?
- Tylko gryza? - Daj.
- Podzielisz ręką? - Tak.
- Mały gryz. - Dobra.
- Wezmę połowę. - Gryza.
No weź!
- Albo nic. - Dobra.
- Wezmę tyle. - Gryza.
Zadowolony?
Bierz.
Trochę mi niedobrze.
Jest okropne.
Wiem.
Gówniane.
Wyplujemy?
Chcesz?
Na pewno?
Gdzie wyplujemy?
Trochę szkoda.
- Pływa jak kupa. - Zamknij się.
Cześć!
Całusy! Bawcie się dobrze!
Robi nam zdjęcia.
Oczywiście.
Konstantinos!
Chodź tu.
Odłóż to i chodź.
Ty idź.
- Pomóżmy z rzeczami. - Nie mogę.
- Chodź. - Ręka mnie boli.
- Dobra. - Serio!
Spałam na niej!
Chodźcie!
Zanieś do środka.
Jak to do środka?
Na pokład.
Nie zostawiaj na wierzchu!
Spoko.
- Konstantinos. - Co?
- Nie wzięłam wody. - Serio?
Weź swoje gacie, zanim wyrzucę je do morza.
Tato?
Tak?
Co robisz?
- Szukam... - Zgubiłem klucze.
Do domu?
Do łodzi.
Moje plecy.
Trzeba je znaleźć, jeśli chcemy wypłynąć.
Zrób coś dla mnie.
Poszukaj pod siedzeniami. Ja nie sięgam.
- Tato? - Tak? No proszę.
Moja córeczka.
Ruchy!
Nie tak szybko! Jest więcej do noszenia.
- Weź. - Co robisz?
Idź.
- Co? - Miło?
- Miło. - Miło?
Miło!
Co on robi?
- Śpi na słońcu. - Co?
Śpi na słońcu!
Obudź go! Konstantinos!
Posteruj, księżniczko.
- No chodź. - Później.
Chodź. Co mówi?
Że później.
Jakie później? Później posteruje Elsa.
To po Elsie.
Twoja strata.
Chodź! Nauczysz się.
Mój syn.
Zakrztuszę się.
Tatusiu, nudzę się.
Co jesz?
Nie myśl, że się podzielę.
Bajgiel? Fu.
Tak bardzo lubię
mą łódź uroczą,
Małe obłoczki,
morskiej toni zew.
Tak bardzo lubię
spienione fale,
Które przez reling przelewają się.
Słyszę cykady,
Ich śpiew się niesie,
Gdy ja na plaży
w piasku grzeję się.
Mewy latają
nisko nad morzem
I głośno krzyczą, że kochają mnie.
Nie chcę, by nadszedł
zbyt szybko koniec
Beztroskiej letniej
Przygody tej.
Nie chcę znów zostać
sam jak ten palec
I mieć cię tylko w pamięci mej.
Jesteś w ciąży?
Taka piękna twarz.
O nie! Ohyda.
Nie wymiotuj na łódź. Ale napaskudziłaś.
Konstantinos!
Tato!
Co robisz?
Przestań.
Będziesz miała towarzystwo.
- Źle się czuję. - Wiem, skarbie. Wiem.
- Niedobrze mi. - Wiem. Spokojnie.
- Nie mam siły. - Współczuję.
Jeśli oberwę w oko macką...
No już, nie marudź.
Nie popychaj mnie. Idę.
- Śmierdzisz. - Boję się.
Śmierdzisz wymiocinami.
Nic ci nie będzie.
- Dobra, skaczę. - Płyń jak delfin.
- Jesteśmy obok. - Wskakuj.
- Tato! - Zostaw ją.
No śmiało. To nie pierwszy raz.
- Odliczaj. - Trzy, dwa, jeden.
Już.
Brawo.
Dobrze?
Utopisz mnie!
Myślisz, że nam uciekł?
Która godzina?
Nie wiem. Nie mamy komórek.
No tak.
Po co to robimy? To głupie.
- Uciekł nam? - Nie pytaj już.
Stoi tam jakaś kobieta.
Pewnie też czeka.
Myślisz, że tam jest przystanek?
Dobra.
Przepraszam.
Mogę o coś spytać?
Ładna sukienka.
Dziękuję. Podoba się?
- Bardzo. - Dzięki.
Świetnie pani wygląda.
- Przepraszam. - Miło.
Mam dużo takich.
Któraś pasowałaby na mnie?
Na ciebie? No nie wiem. Może.
Sprawdzę.
Podobno do twarzy mi w niebieskim i zielonym.
Mówię tak na wszelki wypadek.
Mam i niebieską, i zieloną.
Ale chyba nie zabrałam ich ze sobą.
Zapomniałem, że miałem pytanie.
Przystanek jest tutaj?
Przystanek? Nie mam pojęcia.
Nie czeka pani na autobus?
Czy czekam? Sama nie wiem, na co czekam.
Autobus nie jeździ.
- Nie? - Co się stało? Uciekł nam?
Kierowca jest chory.
Chyba wczoraj się czymś zatruł.
Źle się czuje, więc autobus nie jeździ.
Jak dojedziemy do sklepu?
Jeżdżą tu taksówki?
Po co wam taksówka? Idźcie tą drogą.
Nie mamy kasy na taksówkę.
- No tak. - To blisko, 15 minut spacerem.
Chodzę codziennie, nie jeżdżę autobusem.
Jesteście młodzi.
Chodźmy.
- Nie pożegnałeś się. - Pa.
Pa.
Przyszło lato,
morze w błękit ubrało się.
Pośród piachu i fal
będziesz całować mnie.
Jest lato, więc znowu
na plaży spotkamy się.
Jest lato, a ja w twych objęciach
zapomnę, że było mi źle.
Kto wie, czy się rozstaniemy,
gdy przyjdzie deszcz i wiatr.
Może w naszych sercach
lato wciąż będzie trwać!
Zestarzałaś się.
O czym ty mówisz? Bredzisz.
Masz zmarszczki.
- Ludzie się starzeją. - Nie ja.
Też się zestarzałeś.
Wciąż jestem młody.
Przecież jesteś po 60-tce.
Po 50-tce.
Mnie do pięćdziesiątki brakuje kilku lat.
Czyżby?
Przestań. Wystarczy już.
Mogę cię uściskać?
- Uściskać? - Mogę?
Już się naściskaliśmy.
Jak chcesz.
Gdzie się zatrzymałeś?
- Co cię to? - Jaki twardziel. Nie możemy pogadać?
- "Twardziel"? - Nie zmieniłeś się.
- To źle? Bo? - Jak to?
Dlaczego miałbym się zmieniać?
A nie powinniśmy?
- Chodzące ideały? - Nie ma takich.
- A ja? - Na pewno nie.
- Ty się zmieniłaś? - Co?
Ogłuchłaś? To na starość.
Zamknij się!
Tak, myślę, że zmieniłam się na lepsze.
Sam mi potem powiesz.
Jakie "potem"?
Jak to?
Nigdy nie licz na "potem".
Usiądziemy?
Nie mam czasu.
Jesteś na wakacjach.
Myślisz, że sram kasą?
Żartujesz? Myślałam, że coś ustalimy.
Nie licz na to.
Jak to? Mam ci coś udowodnić?
Nie mam czasu. Muszę iść po robaki.
- Jakie robaki? - Wielkie.
Fuj.
Mówi fuj.
Lubiłaś jeść ryby.
To na ryby?
Jak mam łowić bez robaków?
Dlatego jesteś zajęty?
- Nie twoja sprawa. - To żywe robaki?
Oczywiście. Znasz je.
Co?
- Znasz te robaki. - Ja?
Owszem. I to dobrze.
- Sikwiaki. - Ohyda!
Tak się nazywają.
- Sikwiaki. - Ohyda!
- Tak się nazywają. - Ohyda?
Brzydzę się robakami.
- Mówią na nie też "matka". - Mają dwie nazwy?
Aha.
Nazywasz się sikwiak, a wyglądasz jak fiut.
- Albo matka. - Matka z fiutem.
Nic nie rozumiem.
Zostawisz mnie tu, żeby szukać robaków.
Masz mnie za idiotkę?
Wiadomo.
To tak mnie traktujesz?
I kto to mówi?
No co?
Wciąż nie dorosłeś?
Będziesz mnie pouczać?
Chcesz się kłócić? O to chodzi?
Powiedz to.
Tutaj, na środku ulicy, po tylu latach?
Usiądźmy gdzieś na kawę.
Nie mamy o czym rozmawiać.
Powiedz tylko, kiedy chcesz je zobaczyć.
- Żartujesz? - Co?
Powiedziałeś, że mam na nic nie liczyć. Teraz pytasz, kiedy chcę je zobaczyć?
- Co to za tortury? - Zdecyduj.
Jesteś pokręcony.
No powiedz.
Ale co? Nie tak to sobie wyobrażałam.
Chcą tego? Gdzie są?
- Z nerwów nie mogę myśleć. - No już.
Wiedzą, że tu jestem?
- To ważne? - Nie powiedziałeś im?
Co cię obchodzi, co im mówię?
Skąd pewność, że chcą mnie zobaczyć?
- Nieważne. - Nieważne?
Wiem, czego chcą.
Będziesz mi mówić, czego chcą moje dzieci?
Mów. Pospiesz się.
Nie chcesz?
Teraz jestem wkurzona.
Nie chcesz, dobra.
Daj mi się zastanowić!
- Mów. - To nie jest prosta decyzja.
Nie zastanowiłaś się wcześniej? Na co czekasz?
Zwariowałeś?
Za bardzo naciskasz!
Nie wiem. Jutro po południu?
Mnie pytasz?
Oszaleć z tobą można.
Wykończysz mnie! Powyrywam sobie rzęsy z nerwów!
- Wyluzuj. - Nakręcasz mnie, a potem uspokajasz?
Dobra, jutro po południu.
Tylko przyjdź.
Inaczej więcej nas nie zobaczysz. Jasne?
- To wszystko? - Tak. Jutro, tutaj.
- Widzimy się tutaj? - Tak.
Właściwie... zapomniałem.
- Masz laptopa? - Tak.
- Weź. - Co to?
- Obejrzyj. - Nagrałeś ich?
- Bądź grzeczna... - Zaczyna się!
...a poznasz ich osobiście.
Żal mi ich.
Słońce zachodzi. Ryby pójdą spać.
Spróbujmy coś złapać.
Konstantinos! Chodź, pomożesz.
Nie chcę.
- Nie masz rąk? - Zapomnij.
Pokrój robaki, bo nie zjesz ryby.
Takich fiutów nie tykam.
Elsa, na co patrzysz? Rzucaj. Co się gapisz?
DOBRZE BYŁO CIĘ ZOBACZYĆ. ANNA
Fuj.
Krój i bądź cicho.
Albo gówno dziś zjesz.
- Nie mogę. - Tnij!
Boże, nie mogę.
Tato, chyba bierze.
- Ciągnij. - Nie wiem, co robić.
Po prostu ciągnij.
- Ty to zrób. Ja nie umiem. - Chcesz jeść?
Tato!
- Ucieknie! - To proste. Po prostu ciągnij.
Nie tak, powoli. Pokażę ci.
- Weź. - Widzisz?
Spokojnie. Powolne ruchy.
Nie można szarpać.
Ryba nie powinna wiedzieć, że ją złapałaś.
Inaczej odgryzie fiuta i odpłynie.
Tak, jak ci pokazałem.
Ciągnij. Ciągnij!
- Ciągnę. - Ciągnij! - Ciągnę!
- Mam. - Brawo.
- Mam. - Wyciągnij, to ją zjemy.
Taką małą?
Spodziewałeś się krokodyla?
Nie wystarczy dla wszystkich.
- Wyrzucić ją? - Oszalałaś? Nie wyrzucaj jedzenia.
Jeszcze żyje.
- Wcale nie. - Co?
Złapałaś martwą rybę.
Jak to?
Rzeczywiście.
- Pierwsze widzę. - Nie mówiłem?
Zabiłaś ją.
- Ja? - Trochę za wcześnie.
Wyjmij haczyk.
Ty to zrób, jest martwa.
Daj ją.
Serce nie wytrzymało ciągnięcia i umarła.
- Biedactwo. - Wiem.
Dzień dobry! Dzień dobry!
Musisz zrobić rozbieg.
- Nic ci nie będzie. - Na pewno?
- Będzie dobrze. - Nie namawiaj.
Spróbujmy tradycyjnych dań Leukady.
Jesteśmy na słynnym...
Placu zabaw.
Boże.
- Opowiedz o nich. - To tutejsze dzieciaki.
Rodzą się jako 50-latkowie.
Dopiero zrozumiałam.
Tak naprawdę mają dwa lata.
Pięknie wyglądasz w kamerze.
Nagrajmy teledysk.
- Będziemy śpiewać? - Wiadomo.
- Majtki! - To nie majtki.
Podnieś!
Beznadzieja.
Za mało mięsa.
Szkoda robaka.
Nie mam apetytu.
Wolałbym się już położyć.
Jak będziemy spać?
Ja chcę z przodu.
Chcesz z przodu?
Nie będę spać z tyłu.
Możesz sobie chcieć, ale będzie inaczej.
Nie mogę, mam klaustrofobię.
Pogadajmy.
Wczoraj spytałem, czy mogę spać z przodu, a ty się zgodziłaś.
- Wcale nie. - Masz urojenia?
Nie spytałem, czy mogę spać z przodu,
a ty nie odpowiedziałaś, że jasne?
"Jasne"? Zgrywasz się?
- Nie pamiętasz? - To żałosne.
- Kłamię? - Powiedziałam "jasne"?
- Na pewno? - Skarbie.
Nie będziesz spał z przodu.
Nie? Łóżko z tyłu jest dla mnie za małe.
- Mam to gdzieś. - Co?
To nie moja wina, że jestem mała i mam klaustrofobię.
- Od kiedy? - Jestem mała.
Potwierdził to jakiś lekarz?
Potrzebuję zaświadczenia lekarskiego?
- Pierwsze słyszę. - Tato!
Wcześniej nie miałaś klaustrofobii. Teraz masz?
- Śpię z przodu. Koniec tematu. - Nie!
- Tato, powiedz mu! - Koniec rozmowy. - Mam klaustrofobię.
Zachowujesz się jak dziewczyna. Ciesz się, że masz łóżko.
Mogę spać w łazience, żaden problem.
Wiesz, gdzie spałem jako dziecko?
Wyluzuj. Jedz, bo stygnie.
Ty jedz.
Uspokójcie się, bo więcej nie zabiorę was na łódkę.
Koniec wakacji z tatą.
Grozi nam?
Tak źle się bawisz?
Dobra.
Jest super. Pyszny ten makaron.
Pieprzyć to. Ja, rybak, mam jeść makaron?
Dostałeś rybę. My jemy makaron.
Proszę, synu. Zjedz trochę ryby.
Nie, dzięki.
To co narzekasz? Jedz.
- Otwórz. - Nie, ty jedz.
- Samolot? - Zostaw go.
Ty zdziro.
Ty śmieciu.
Ty szmato.
Zginiesz. Rozumiesz, suko?
Posłuchaj.
Słyszysz to? Wyciągam się.
Jest idealnie.
Brawo, pieprzona szmato.
- Cóż. - Idź spać.
Nie dożyjesz jutra, zdziro.
Umrzesz. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kocham cię, mała.
Miłej klaustrofobicznej nocy!
Szmata.
- Cześć. - Cześć. Jak masz na imię?
Bonjour!
Jesteś Niemką?
Jesteś tu sama?
Ciekawa zabawa. Co to za...
- Jak się mówi? - Zabawka.
Zabawka.
Jak masz na imię?
Jak?
Ioli?
Ładnie! Ładne imię.
Ile masz lat?
Pięć?
Nie rób tak.
Nie!
Nie, Ioli!
Przestań,.
Śmiejesz się?
A masz.
- Nie widzisz jej tu? - Nie.
To któraś z tych kobiet?
Nie.
Okej.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Posłuchaj.
- Widzisz swoją mamę? - Nie.
Nie?
- Co chcesz? - Chcę założyć.
Stań tutaj
Teraz je włóż.
Brawo.
Zazwyczaj biorę lody z polewą czekoladową
i kawałkami ciastka, ale ich nie widzę.
Wybierz coś.
Szukam tamtych.
- Weź te i z głowy. - Tych nie lubię.
Co zrobimy?
Nie stresuj mnie.
Wziąć te czy te z ciastkiem?
Serio?
Bo co?
Myślisz, że to dobry moment?
Co z tobą?
No co?
Nie wiem.
Jak to?
Nie wiem.
Gdzie byłaś? Na spacerze?
Znudziłaś się i poszłaś się przejść?
Uściśnij mnie.
Mama nie może mnie podnieść.
Nie, ale ja jestem silniejsza.
- Jestem Konstantinos. - Miło mi.
Tu ją znaleźliśmy.
Poszłaś na plażę?
Chciałaś popływać? Poopalać się?
Mieszkamy tam.
- To łódź taty. - Niezła.
O wilku mowa.
- Wasz tata? - Ten na pontonie.
Wiosłuje, bo oszczędza paliwo.
Widzisz tego pana w łódce?
To ich tata. Widzisz, jak wiosłuje?
- Jest zły. - Zły?
Zawsze jest.
Co mówi?
Dopłynie za kilka godzin.
- Wygląda na zadowolonego. - Bardzo.
Tata jest kochany.
Cholera.
Daj torbę.
Złapałeś coś czy jemy makaron?
- Daj mi spokój. - Tylko żartowałam.
Wsiadaj i nic nie mów.
- Gdzie? - No już!
Tu jest woda.
- Schodzi powietrze. - Co?
Utoniemy?
Pewnie jest gdzieś dziura. Wsiadajcie.
Mój tatuś!
Mój tata, rybak.
Rybacy łowią ryby. Nie jedzą samego makaronu.
Nie kupiliśmy wody? Dobra, walić to.
Daisy.
Reaguje.
Wyłącz światło.
Coś nie tak? Otwieraj.
Nie jest głodna.
Miłego lata.
Fu!
Wyrzuć to!
Wnieście zakupy, zanim się popsują!
- Owoce? - Nie każ mi powtarzać.
- Wychodzisz? - Bo?
Dokąd?
- Kupię przynętę. - Kłamiesz.
Znowu?
- Chcesz coś? - Tylko pytam.
Zabierz paznokcie.
Wciąż żyje?
Ale ma humory.
Trzymaj.
Słyszysz coś?
- Co? - Słyszysz?
Nie.
Ja coś słyszę.
- Ahoj! Przypłyniecie? - Jak?
Nasz tata podpłynie.
Poczekają, aż wróci?
Nasz tata podpłynie.
Mają czekać?
A, racja.
Ahoj! Przyjdźcie jutro!
Nasz tata po was podpłynie.
Już wiem. Gotowy?
Umyj mi oczy.
Ściśnij tę torbę.
Ściskaj.
Pomogę.
Dziękuję.
Ty pierwsza?
Powiedz.
Coś jeszcze?
Bardzo dziękujemy.
Pa, tato.
Powodzenia.
Co?
Poważnie?
Robisz to celowo?
Co zrobiłam?
Jest stara.
Staruszka.
Babuleńka.
Mała babuleńka.
Mamy ją od dziecka.
Normalnie są większe, ale Daisy nie rośnie.
Zawsze będzie tak wyglądać.
Cześć, Daisy.
Sympatyczna.
Dzielna dziewczyna.
- Tata? - To niemiłe.
- Kto to? - Przywiózł was.
Przywiózł nas łódką.
- Jest ciepła? - Tak.
Daisy to żółwica na emeryturze.
Ile ma lat?
- Tyle, co my. - To?
Nie, ośmiornicę.
- Gdzie? - Na nos.
Mam być brzydki?
Nie. Daj.
- Odklei się. - Podoba się?
- Tak. - Dobrze wyglądam?
Spójrz na nią.
Mam nochala.
Nie zdejmuj.
Tak zostawię.
Ta ręka wyszła lepiej.
Mam zacząć od nowa?
- Nie. - Nie?
Też sobie pomalujesz?
Ja mu pomaluję.
Tak?
Nie chcę.
Nie ruszaj się, Ioli.
- Pomalujmy razem. - Ja ci pomaluję.
Nie chcę. Zabije mnie.
Wyluzuj.
Innym razem.
Tata nic ci nie zrobi.
Powyrywałby mi palce.
Podmuchaj. Dmuchaj.
- Teraz jego kolej. - Poczekaj, aż wyschną.
Pomalujesz mu?
Jeśli będzie chciał. Nie możemy go zmuszać.
Teraz.
Idealnie.
- Drugą też? - Tak.
Czekaj. Musisz podmuchać.
Dobrze wygląda.
Za dużo!
Co zrobiłaś?
Pękła!
Ale ich dużo!
Lecą na ląd.
Wiatr je zwiewa.
Dostałeś w twarz?
Możemy w środku?
Wtedy nie polecą do nieba. Te lecą.
Widzicie ją?
Jest tam! Uciekajmy!
Pieprz się, dupku.
Pieprz się, pieprzony gnoju!
Pieprz się. Pieprzyć to.
Trzy, sukinsynu.
Wziąłeś wszystkie trzy?
Pieprz się.
Ugryzł mnie?
Tak.
- Podrapiesz? - Tak.
- Mocniej. - Czerwone.
- Nie dosięgam. - Tutaj.
- Podrapcie mnie. - Jest czerwone.
Co na kolację?
Pogadam z tobą później.
Gotowi?
- Posprzątałeś? - Tak.
Świetnie. Brawo.
Teraz odpocznij.
Tak wyglądają spracowane ręce. A z lakierem...
Tak jest lepiej.
Mogę zjeść?
Jasne. Kto cię powstrzymuje?
Zmyłeś lakier?
Nie podobał mi się.
Dobrze wyglądał.
- Serio? - Tak.
Kiedy to zrobiłeś?
- Wczoraj. - Jak?
- Zdrapałem. - Dlaczego?
Zostawiłaś lakier. Jest na łodzi.
- Możesz zatrzymać. - Wpadnij później.
Mam ich dużo.
Okej, dzięki.
To wasz pierwszy raz tutaj?
Nie.
Przyjeżdżaliśmy tu jako dzieci z rodzicami.
Fajnie. Żeglowaliście?
- Tak. - Bzdura!
Przyjeżdżaliśmy na łódkę, gdy byliśmy starsi.
Mamy już wtedy nie było.
Co się z nią stało?
Zostawiła nas.
- Wyszła po papierosy. - Nieźle.
Już to przeboleliśmy.
Można to przeboleć?
To proste. Serio.
- Fajki odebrały mi mamę. - Co?
Serio. Umarła?
Byłam mała, młodsza od Ioli.
Niewiele rozumiałam. Myślałam, że zniknęła.
Że uciekła? Jak nasza?
Nie wiedziałam, czym jest śmierć.
Myślałam, że pielęgniarki w szpitalu zastały puste łóżko.
Że po śmierci znikamy.
Co to?
Fajne, co?
To połamana muszla.
Piękna.
Znalazłam kamyk.
- Jaki ma kolor? - Biały.
Biały?
Trochę też zielony. Jasnozielony.
Tak rzadki, jak te niebieskie.
Księżycowy taniec!
- Ioli! - Zatańczmy razem.
Nie chcę z tobą.
My zatańczymy.
Możesz dołączyć albo tylko popatrzeć.
Raz, dwa, trzy.
Mam na imię Ioli. Moja mama jest baleriną.
Najlepszą tancerką ze wszystkich. Mama jest baleriną.
Mam na imię Ioli.
Moja mama tańczy.
Jest najlepszą tancerką.
Co zjemy, jeśli nie kraby?
- Otwórzmy bardziej. - Po co?
Gorąco mi.
Nie powinienem tego jeść, ale głodowałem cały dzień.
Która godzina?
Gdzie tata, dzwoniłaś?
Tato?
Nie łowiłeś ryb?
Nie chciałeś pływać na motorówkach?
Zapomniałeś o nas?
Czekaliśmy na ciebie.
Tato?
Pójdziemy dzisiaj?
Boli mnie głowa.
To udar słoneczny?
Tak. Morze mnie zmęczyło.
W gwiazdach. W morzu.
Gdzie chowają się ryby?
Ogromne morze i żadnej ryby w jego trzewiach.
Tylko fale. Morze i sól.
Sól.
Pozostawia swędzące ciało i umysł.
Wybrałem się na ryby. A słyszałem tylko..
dźwięk cykad.
Nie wierzę, że nic nie łapiesz.
- Taka prawda. - Dlaczego?
Po prostu.
Przecież jesteś świetnym wędkarzem.
Co mam powiedzieć?
Przynosiłeś wiadra ryb.
Nie dolewaj oliwy do ognia.
Tylko mówię, że byłeś w tym dobry. Nie starałeś się?
Codziennie wypływam o świcie...
żeby łowić ryby.
Ale ryb nie ma.
Widzę tylko morze i chmury, nic poza tym.
Tylko cykady.
Ryby chowają się w morzu,
głęboko w jego brzuchu.
Przykro mi, skarbie.
Błagałem je, ale żadna nie dała się złapać.
Łamiesz mi serce.
Żadna nie chciała mojego robaka.
Nienawidzę ich.
Nie mów tak.
Naprawdę nienawidzę.
Kochasz łowić ryby. Zawsze kochałeś.
Nienawidzę ryb.
Ich pustych oczu.
Ich łusek. Ich płetw.
Ich trójkątnych ogonów.
Ich skrzeli i śmierdzących wnętrzności.
Tak jakby nie istniały. Jakby mnie nie kochały.
Jakbym był dla nich niewidzialny.
Żal mi ich i się ich boję.
Znałaś kiedyś mężczyznę, który boi się ryb?
Nie boisz się. Uwielbiasz je i pragniesz ich uwagi.
Ale teraz jej nie dostajesz.
Kochasz je i one też cię kochają.
Ale nie chcesz tego okazywać.
Nie. To już koniec.
Dusisz to w sobie,
żeby nie pokazywać, jak bardzo ci zależy.
Jesteś uparty.
Nie chcę żyć w świecie, w którym nie ma już ryb.
W morzu jest pełno ryb.
Nie słyszysz, co mówię?
Jasne, że słyszę. To ty nie słuchasz.
Tęsknią za tobą. Chyba chcą cię zobaczyć.
Jeśli się zgodzą, przyjdę.
Ale nie tutaj.
W miłym miejscu, latem.
Tam, gdzie kiedyś jeździliśmy.
Nie ma już czasu.
Zdenerwowałam cię?
Jest tylko lato.
Lato nas połknęło.
Tamtego popołudnia złapaliśmy ostatnią rybę na Ziemi.
Szukałeś gdzieś indziej?
Gdzieś indziej? Gdzieś indziej.
W górze. W kosmosie.
Wśród gwiazd.
Będę łowić wśród gwiazd.
Tam się chowają pieprzone ryby.
Proszę pana?
Przepraszam.
Halo? Wszystko dobrze?
- Tak, bo? - Pomóc w czymś? - Co?
Gapi się pan na moją żonę. Może mógłbym pomóc.
Nie patrzę na pańską żonę, tylko na harpun pod drzewem.
- To pański? - Tak.
Używa pan harpuna?
Od dziecka. Pokażę panu.
Proszę.
- Niesamowity. - Prawda?
Wiem, że niesamowity.
- Ja łowię na żyłkę. - Serio?
Ale chciałbym spróbować harpuna.
Świetnie. Dimitris, a ty?
- Babis. - Miło mi.
- Skąd jesteś? - Z Liwadii.
- Mieszkasz tu? - Tak. Znasz tu kogoś?
Co to? Małże?
Owszem.
Żadnych ryb?
Tylko ryby. Ale czasem łowię małże.
- Złapałeś coś? - Jasne.
- Rano złapałem wielkie ryby. - Wielkie?
Głównie dorady.
- Brawo. - Poznałeś pana Babisa?
Znacie się?
Jasne. Pobrudziłam się?
Chodź tu. Zawsze się upaćkasz.
Mój tata.
Jasne. I mama?
Macocha.
- Ta na ręczniku. - Jasne.
Skąd się znacie?
Pan Babis jest tu na wakacjach z dziećmi, na żaglówce.
- Przy Neorio? - Jego dzieci znalazły Ioli.
- Twoje dzieci ją znalazły? - Co zrobiły?
Świat jest mały.
A ja myślałem, że jakiś zbok gapi się na moją żonę.
Powiedz, co zrobiły, bo nic nie wiem.
- Nie mówiły? - Nie.
Kilka dni temu zgubiła się moja młodsza siostra.
Wystarczy się odwrócić.
Pańskie dzieci się nią zajęły.
- Dowiedziałem się później. - Tak się poznaliśmy.
Szczęśliwy finał.
Nie miałem pojęcia.
Ale się cieszę. Wreszcie poznałem tu wędkarza.
I twoje dzieci i Ioli? Kto wie, gdzie by doszła.
Do granicy.
Ioli to twoja młodsza siostra.
- Tak, przyrodnia. - Rozumiem.
Myślałem, że jesteś jej mamą.
Nie.
Ty jesteś tą odpowiedzialną?
A co to za łódź?
Mieścicie się wszyscy?
- Wpadnij, zobaczysz. - Chętnie.
Przyjdziecie na kolację?
- Jasne. - Pewnie.
- Ugotujesz nam coś? - To my powinniśmy cię zaprosić.
- Lubisz ryby? - Jasne. - Uwielbia.
A ty?
Lubię, ale bez przesady. Ioli ich nie znosi.
- Szkoda. - Mam do nich rękę.
- Ja też. - Moje są niesamowite.
Zaczynam się ślinić. Nie odmówię.
Złapałeś je dzisiaj?
Wreszcie się udało?
On też łowi ryby.
Wybierzemy się kiedyś razem.
Idę popływać.
Uważaj na siebie.
- Cóż. Gratuluję odwagi. - Jak to?
Łowienie na żyłkę wymaga cierpliwości.
Trzeba mieć też szczęście.
Mnie brakuje dyscypliny. Chcę, żeby to była przygoda.
Widzę rybę i nie ma mowy, żeby mi uciekła.
Strzelam, gotuję i tyle.
Super.
- Rozumiesz, prawda? - Jasne.
Mam obsesję. To całe moje życie.
Myślę o tym w dzień i w nocy. Łowię też zimą.
- Świetnie. - Miło było cię poznać.
- Wzajemnie. - Do zobaczenia później.
Jasne. Przy odrobinie szczęścia
i z właściwą przynętą, można złapać każdą rybę,
nie tylko tę przed tobą.
Jakiej przynęty używasz?
Wybrałem się na ryby.
Ale słyszałem tylko dźwięk cykad.
Cykady nie śpiewają, tylko krzyczą.
Drą się na upał, żeby zelżał.
Cykady, które budzą się latem.
Cykady śpiewające o letnim szaleństwie.
Cykady i upał.
Upał.
Upał. Upał.
Lato.
Ależ tu fajnie.
- Dimitris. - Elsa. - Konstantinos.
Miło mi. Dzięki za pomoc z Ioli.
Nie ma za co.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Pamięta mnie pani?
Jasne.
Z plaży.
Jest pani mamą Ioli?
Nie jest podobna.
Ma blond włosy. Nie zgadłbym.
Trochę jest podobna.
- Było gorąco. - Głęboko. - Skwar.
- Jak w piekle. - Na rożnie.
- Błękit. - Czerwień. Poparzenie.
- Nic nie widzę. - Dzwoni mi w uszach.
- Płynę w mroku. - Słony jak śledź.
Pocę się z żyłką w dłoni.
- Tętno 120. - Tnę robaka.
Coś jest nie tak. Mam wracać?
Zakładam na haczyk i rzucam.
Jak spojrzę dzieciom w oczy?
Głęboko, w mrok.
Nie! Nie wracam! Zejdę głębiej!
Haczyk z przynętą.
- Tylko ja, moja samotność i mrok! - Ciężarek uderza w dno.
- Nie jestem sam. - Rób swoje, fiucie.
Moja ulubiona ryba.
- Poczekam. - Belona.
Poczekam, aż cię złapię.
Tym razem mi nie uciekniesz.
Pierwszy atak. Dobry wieczór.
Drugi atak. Czas się skupić.
Przy trzecim myślę, mam ją.
Ona tańczy wokół mnie, ja wokół niej.
Liczę jej zęby na moim haczyku.
Musisz go połknąć.
Nie uciekniesz z przynętą.
Połkniesz mojego fiuta. I czekam.
Czekam.
- Zaczyna ciągnąć! - To bestia! - Ręce.
- Nóż. - Ma mnie!
- Jestem twój. - Próbuje mnie rozszarpać!
- Żyłka w zębach. - Walczę z nią.
I gdy ja się z nią bawię...
Ona mnie ciągnie...
Zakładam rękawice i wracam do tańca.
Zaczyna się rzucać, ja mam poszarpaną łydkę.
Przechylam się przez reling.
Brakuje mi tchu.
Ciągnę z całej siły. Z całej siły.
Krzyczę: "To tobie zabraknie tchu!"
Ciągnę dwa razy i odpuszczam. Tak się męczy rybę.
Uderzam ją w skrzela, żeby mnie puściła.
A masz!
Uciekam ją i wypływam na powierzchnię.
Jeden oddech. Drugi.
Wypełniam płuca odwagą i nurkuję!
Trafiam ją między oczy! Biorę nóż i...
Twoja ryba w mojej łodzi.
Pokroję cię i zamrożę!
Oto kolejna!
Wyłupię ci oczy!
Dwie ryby na jednej przynęcie. Wielkie.
Gapią się na mnie tymi pustymi oczami.
Wychodzę wycieńczony.
Łydka w strzępach, ledwo stoję.
Ale trzymam rybę. 120 kilo.
Cała plaża bije brawo.
Laski w stringach robią sobie ze mną zdjęcia.
A później mdleję. Straciłem sporo krwi.
Obudziłem się następnego dnia w pokoju pełnym kwiatów.
Tak poznałem Annę.
Dałaś mi swój numer.
Połączenie "Siddharthy" z "Moby Dickiem".
"Moby Dick" z dwiema doradami.
Tato.
Mówią, że harpun jest dla tchórzy.
Schłodzę w otchłań.
Widzę mureny, mieczniki, węgorze.
Ich wielkie zęby.
- Nie słuchasz? - To o belonie?
Z czego się śmiejesz. No z czego?
- Ściema? - Łatwizna.
Ściema.
Co tu mamy?
Co to? Krewetkę też złowiłeś na żyłkę?
- Krewetkę? - Robisz ze mnie wariata?
To krewetka. Nie widzisz?
TARG RYBNY
Elsa.
Pogadamy o tym, co się stało, czy będziemy milczeć?
Co to było?
Nie wiem.
Ty wiesz?
Nie ma czasu.
Jest tylko lato.
Lato nas połknęło.
Ukochany, tak mi przykro.
Słucha, gdy do niej mówię.
Wiem.
Miała pani żółwia?
Wiele lat temu.
Była urocza.
Przeurocza.
Mogę dołączyć?
Też nas porzucasz? Dokąd pójdziesz?
Nie wiem.
Przepraszam, że zostawiłam cię samego.
Ładne.
Podobają się?
Owszem.
Pasują do koszulki.
Do twarzy ci.
Ten kolor mógłby wyglądać wulgarnie.
Ale wygląda dobrze.
Też mi się podoba.
Płyniesz tym?
Kiedy?
Teraz. Która jest?
Będziesz mieć towarzystwo.
O czym myślisz?
Przecież widzę.
No wiesz...
Chciałbym ją poznać.
Wiedziałam.
Tylko wypić z nią kawę. Masz z tym problem?
Nie.
Nie jesteś zła?
Nienawidzisz jej?
Nie.
Może trochę.
Myślisz, że ma jej numer?
- Tata? - Tak.
Chyba tak.
Spytasz?
Wiesz co?
Zobacz, jest tutaj.
Idź.
Jak to? Nie mam biletu, ani telefonu.
Weź. Zamknij się i weź.
A co ty zrobisz?
Zobaczę. Pojadę autobusem.
Kupię inny bilet. Weź kasę.
To bilet imienny, wyrzucą mnie. Nie pójdę.
Nie patrzą na bilety.
- Jak to? - Idź!
Idź.
- Idź. - Jak to?
Idź.
Pewna młoda dziewczyna
chłopca miała o włosach blond.
Ale którejś nocy
sztorm pociągnął go na dno.
I łódź wróciła sama,
bez swojego żeglarza.
Pusta, bez sternika,
Czasami się to zdarza.
Z wyłączonym światłem
sunęła przez mrok
Osierocona łódka,
aż trafiła na port.
Nadzieja utonęła
w toni wzburzonej morza,
Bo łódź wróciła sama,
bez swojego żeglarza.
Od tej pory każdej nocy
na przystani, patrząc w dal
Ta dziewczyna rzewnie śpiewa,
by wyrazić tak swój żal.
I łódź wróciła sama,
bez swojego żeglarza.
Pusta, bez sternika,
Czasami się to zdarza.
Z wyłączonym światłem
sunęła przez mrok
Osierocona łódka,
aż trafiła na port.
Nadzieja utonęła
w toni wzburzonej morza,
Bo łódź wróciła sama,
bez swojego żeglarza.
Pełno ryb. Pełno.
Pełno ryb.
Pełno ryb. Pełno ryb.
Świeże ryby z moich snów.
Czasami
się to
zdarza.
KONIEC OPOWIEŚCI
PRZED KOŃCEM LATA
REŻYSERIA
SCEARIUSZ
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Marta Piasecka