Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Działa.
Jeszcze działa.
Kojarzysz pianino w magazynie?
- Babcia mi je kupiła. - Racja.
- Pamiętasz? - Tak.
Mama mawiała: „W moje urodziny
Risa grała na pianinie, a Yui śpiewała piosenkę”. Prawda?
- Nie. - Nie?
Risa grała na pianinie,
a ja miałam się kłaść.
- Wtedy Yui masowała mi plecy. - To prawda.
- Po co to pianino? - Właśnie.
Grałaś weselną piosenkę.
- Nie urodzinową. - Tak.
- Pokaż, co potrafisz. - Skończyłam.
Tak?
Od dzieciństwa straciłam sporo rzeczy.
Kiedy się obejrzałam, zrozumiałam, że została mi tylko muzyka.
Dlatego tak bardzo nie chcę jej stracić.
Chcę nadal być szczęśliwa.
Ciągle przytrafiają mi się złe rzeczy.
Co mogę zrobić w takich sytuacjach?
Dawno temu postanowiłam,
że nie będę kłamać.
Nie będę okłamywać siebie.
Będę szczerze w siebie wierzyć.
70. FESTIWAL NHK
Dobro przychodzi, kiedy się wierzy.
Jak dziecko, które wierzy w słowa matki,
dobre rzeczy będą się przytrafiać, gdy uwierzysz, że to kolejny dobry dzień.
„Dobra! Dziś jest kolejny świetny dzień”!
Uwierzmy w to i żyjmy.
Do dzieła!
Jestem gotowa.
Będzie super!
Dobra.
Kiedy tylko chcę coś zrobić, pojawiają się kłopoty.
Tak było na początku mojej trasy,
kiedy moimi problemami w życiu rodzinnym zainteresowała się prasa.
Najtrudniejszy moment w twoim życiu?
To, co przytrafia się mnie, może przydarzyć się każdemu, prawda?
Dzień po reportażu na mój temat musiałam zagrać koncert.
Nie chodziło tylko o moje życie. Bardziej martwiło mnie to,
jak mam wystąpić jako LiSA.
Co mam powiedzieć,
żeby nikt się o mnie nie martwił?
Myślałam o tym
przez kilka godzin.
Po tych kilku godzinach pojechałam na koncert.
Codziennie na całym świecie i w tym społeczeństwie
ja, pewnie tak jak wy,
mam sporo na głowie.
To nie sprawiło, że problemy zniknęły,
ale zrozumiałam, że mam miejsce,
do którego zawsze mogę wrócić i gdzie ludzie zawsze będą na mnie czekać.
To dodało mi otuchy.
Jednak dzisiejszy dzień jest dniem nas wszystkich. Dobra?
Bawmy się tak, jak nikt inny na świecie! Dobrze?
Postanowiłam iść przed siebie.
Moje słabości nie zniknęły.
Ból i smutek też nie.
Jednak postanowiłam biec przed siebie.
Zrozumiałam,
że pomimo problemów trzeba iść naprzód.
To wiele razy pomogło mi zaleczyć rany.
Mam swoje przekonania.
Na przykład znam wiele osób, które zdradzały innych.
Nie chodzi mi tylko o związki.
Kończyło się to dla nich bólem.
Dlatego zdecydowałam,
że będę szczera i że nigdy nikogo nie zdradzę.
Dobra.
NAGRYWANIE
YUKI KAJIURA, KOMPOZYTORKA
To moja interpretacja,
ale pierwsza część jest smutna, choć nadal jest o przyszłości.
Później śpiewam o nadziei
i o podnoszeniu się.
Sądziłam, że tę piosenkę właśnie tak trzeba zinterpretować.
Podążam białą ścieżką
Zaśpiewaj to z większą werwą.
- Dobra. - Powinno przejść gładko w chórek.
Podoba mi się ten fragment.
Dzięki temu złapałam rytm. Dziękuję.
- Jeszcze raz. - Dobra.
Zastanawiam się, ile zdołałam upuścić bólu
i przelać do tej piosenki.
Rozumiem.
Czegoś takiego nie stworzy szczęśliwa osoba.
- Zgadzam się. - Racja?
Ale myślę, że większość artystów tak się czuje.
- Jak dawni pisarze. - Tak.
Kiedy jesteśmy zbyt szczęśliwi
i wszystko nas cieszy,
przestajemy być kreatywni.
- Tak myślę. - Tak.
Lepiej sobie radzę ze znajdowaniem szczęścia,
ale czuję, że nigdy nie będę w pełni zadowolona.
Dziś zaśpiewam tak, jakbym przywoływała Sayuri Ishikawę.
Kiedy rozmawiałam z panią Kajiura,
powiedziała, że na początku „Akeboshi”,
podczas „ta” i „taiyou”,
kiedy wyśpiewuję wysoki dźwięk falsetem,
jej serce mocniej zabiło.
Kiedy pani Ishikawa mówi: „kakushi kirenai”,
mówi: „Och”.
Kiedy mówi:
„Och, koetai”. To mały fragment.
Chcę wtedy krzyczeć: „Sayuri”!
Chciałabym to zawrzeć
we fragmencie z „tai” albo na początku „shinjitsu wa”.
Jestem niespokojna, więc nie mogę przestać się ruszać.
Dlatego zawsze czuję żal, kiedy oglądam powtórki.
- Żałujesz, że nie zrobiłaś pauzy? - Tak.
Niezłe ruchy.
Ćwiczysz w głowie przed nagraniem?
- Tak? - Tak.
Oglądałam na DVD japońskie kurtyzany, takie jak oiran.
Nawet kiedy się kładą, robią to bardzo powoli.
Anime daje mi wiele możliwości
podczas każdego zwrotu w życiu.
Zadebiutowałam w projekcie Angel Beats!.
I tak bym cię polubił.
Mamy jedną szansę na sześć miliardów, żeby się spotkać.
Jeśli tak się stanie i nawet jeśli nie będziesz mogła się ruszać,
poślubię cię.
Nie dążyłam do tego, żeby śpiewać piosenki do anime,
ale zaczęłam współpracować z Girls Dead Monster z Angel Beats!.
Był to mój pierwszy raz
i nie chciałam, żeby to się kończyło.
Byłam rozwydrzonym szczeniakiem z wioski…
który uwielbiał śpiewać, więc to robiłam.
Tak wiele osób mnie wspierało,
a teraz mogę występować na scenie.
Każdego dnia
mogę mówić: „Dziś jest świetny dzień”!
Muszę coś ogłosić.
Projekt Girls Dead Monster z piosenkami do Angel Beats! dobiegł końca.
Bardzo dziękuję za wsparcie.
Jednak to nie koniec.
Tej wiosny zadebiutuję jako piosenkarka LiSA!
Podpisałam umowę z Aniplex. To mój solowy debiut.
Byłam pierwszą artystką tej wytwórni,
więc na moim pierwszym singlu mogłam zaśpiewać
piosenkę przewodnią dużej produkcji o nazwie Fate/Zero.
Wszyscy ciężko pracowali na to, by LiSA osiągnęła sukces,
więc byłam zdeterminowana, aby nikomu nie przynieść wstydu.
Robię to od dziesięciu lat,
więc każdy mniej więcej wie,
jaka LiSA powinna kiedyś być.
W przeszłości czułam,
że muszę spełnić marzenia wszystkich osób.
Jeśli chodzi o moje marzenia,
to po występie w Budokan
ludzie zaczęli pytać, kiedy wystąpię w Tokyo Dome
albo mówić, że LiSA może wystąpić w Kōhaku.
Sporo osób o tym mówiło.
Dotarło to do mnie.
W ten sposób występ w Tokyo Dome i w programie Kōhaku
stał się moim celem.
Podczas „Catch The Moment”
wszyscy mówili: „LiSA musi trafić do Kōhaku”.
„Biegłam, zalewając się potem”
Jednak nie wystąpiłam w Kōhaku w tym roku.
Stwierdziłam, że nie jest mi to pisane.
Pomyślałam, że to koniec LiSY.
Naprawdę.
Jednak dzięki produkcjom anime
mogłam śpiewać.
Jednak przy tworzeniu anime
pracuje bardzo dużo osób.
Wiem, bo byłam przy produkcji Angel Beats!.
Nie mogłam pracować na pół gwizdka.
Później pracowałam przy projekcie Miecz zabójcy demonów.
Wszyscy wlewali w niego mnóstwo miłości,
więc nie chciałam odstawać.
Zostałam też po raz pierwszy zaproszona do Kōhaku.
Poczułam…
że zostałam uratowana.
Ucieszyłam się.
Zdołałam osiągnąć coś, na co wszyscy tak ciężko pracowali.
Pani LiSA.
70. FESTIWAL NHK RED & WHITE, 2019
Żadnej z tych rzeczy sama nie pragnęłam.
Dostałam szansę
i nie mogłam jej zmarnować.
To wszystko. Nie każdy potrafi stanąć na scenie.
Miałam okazję wystąpić na scenie
i chciałam dać z siebie wszystko.
To wszystko.
To się nie zmieniło, odkąd byłam w Girls Dead Monster.
Kiedy ktoś daje mi szansę
i jeśli kogoś ma to uszczęśliwić,
chcę dać z siebie wszystko.
Tak się czułam.
GIFU, KAKAMIGAHARA, ZJAZD ZA 1 KM
- Jestem w domu. - Witaj w domu.
Witaj!
- Tama! - To Risa.
- Tama! - To Risa. Przywitaj się.
Witaj w domu.
Chodź tutaj.
To Risa.
Przyjechała.
Chodź tu.
- Smacznego. - Smacznego.
A sól i pieprz?
Nie chcecie?
Naprawdę?
Posypcie sobie solą.
Mówiłam, że nie chcę.
- Nie? - Mówiłam, że nie.
Spróbuj.
Jestem wdzięczna, że mam miejsce, do którego mogę wrócić.
Moja mama
może żyć jak mama.
Kiedy byłam młoda, mama pracowała.
Często odgrywała rolę taty.
Teraz żyje jak mama.
Moja babcia mawia: „Drzewa się kołyszą.
Ciekawe, co zakwitnie na wiosnę”.
Albo: „Lilie wodne kwitną tylko w dzień”.
Zbierałyśmy warzywa w ogrodzie.
Mogłam się złączyć z naturą.
Zrozumiałam, jakie to ważne.
Zawsze myślałam,
że trzeba ciągle pracować.
Rozumiem.
Sądziłam, że coś mnie ominie, jeśli zrobię nawet małą przerwę.
Mogę tak chodzić bez końca.
Ciągle chowałam się w tym lesie.
Przychodziłam tu, kiedy chciałam być sama.
Myślę, że moja mama przychodziła tutaj
również sama.
Nie potrząsaj nią tak.
Yui.
Spójrz w tę stronę.
To dobre dziecko.
Była zbyt dobra.
Chyba żadne inne dziecko nie było tak dobre, ale tak naprawdę…
nie umiała mi powiedzieć,
czego nie lubi albo jak się czuje.
Urodziłaś mnie, kiedy miałaś 21 lat,
a rozwiodłaś się jako 27-latka.
Miałaś dwoje dzieci
i musiałaś pracować.
Musiałam radzić sobie z presją
związaną z byciem starszą siostrą i ze smutkiem z powodu braku ojca.
To był ogromny chaos.
Wtedy przestałam chodzić do szkoły.
To prawda.
Sięgnęłyśmy wtedy dna.
- Było beznadziejnie. - Racja.
Brakowało nam jedzenia.
Moje życie kompletnie się odmieniło,
a ja przestałam chodzić do szkoły w drugiej klasie podstawówki.
Sprawiałam wszystkim kłopoty.
Musieli się o mnie martwić.
Wiedziałam, że moja mama pracuje i nie ma czasu na odpoczynek.
Robiła to dla mnie i mojej siostry.
Czasami płakała podczas kąpieli,
bo była przytłoczona walką o przetrwanie.
Nie mogłam sobie pozwolić na bycie zbyt dużą egoistką.
Moja mama chciała, bym czuła troskę,
więc kiedy widziała, że ciągle śpiewam w domu,
pozwoliła mi uczyć się śpiewu.
Śpiew towarzyszył mi od dzieciństwa.
Później
mama pozwoliła mi pójść na casting do szkoły aktorskiej,
do której bardzo chciałam chodzić.
Zostałam wyróżniona.
Powiedziałam mamie, że chcę podążać tą ścieżką.
Znalazła dla mnie stancję,
więc pojechałam do Okinawy i pobierałam tam lekcje.
Moje marzenie jednak się nie spełniło,
więc wróciłam do Gifu.
Chciałam się uniezależnić.
Nie mogłam żerować na mamie.
Dlaczego?
Bo pojechałam do Okinawy.
- Bo dałam ci mnóstwo pieniędzy? - Tak.
Dużo na mnie wydałaś,
a ja wiedziałam, jak ciężko pracujesz,
żeby nas wychować.
- Tylko nie płacz. - Znów będzie płakać.
- Przestań. - Łatwo doprowadzić cię do płaczu.
Chciałam szybko dorosnąć i być odpowiedzialną.
Dlaczego płaczesz?
- Przez ciebie. - Nic nie poradzę.
Podczas deszczowych dni
zawsze
przypominam sobie o czymś.
Kiedy byłam w gimnazjum,
moją mamę do szkoły wezwał dyrektor.
Nie chodziłam na lekcje,
więc dyrektor i wychowawca powiedzieli,
że nie mogę pojechać na wycieczkę,
ponieważ nie umiem pracować w grupie.
Wtedy moja mama powiedziała:
„Proszę w nią uwierzyć!”.
Popłakała się, kiedy to mówiła.
Z jakiegoś powodu bardzo mnie to poruszyło,
więc trzasnęłam drzwiami i poszłam do domu.
Wtedy też tak padało.
Zawsze wierzyła w córkę
i to się nigdy nie zmieniło, nieważne, gdzie byłam.
Nawet kiedy pokłóciłam się z przyjaciółką,
gdy pokłóciłam się z chłopakiem albo gdy pokłóciłam się z szefem.
Nawet kiedy kłamałam,
bardzo mocno wierzyła w swoją córkę
i stawała po jej stronie.
Kiedy skończyłam szkołę aktorską,
musiałam wrócić do domu.
Obiecałam mamie, że porzucę śpiew,
więc wróciłam z takim przekonaniem.
Jednak zaczęłam myśleć o umiejętności, jakie nabyłam w szkole,
i o tym, po co byłam tam przez trzy lata.
To Avril.
Kiedy byłam w dziewiątej klasie,
poproszono mnie, żebym śpiewała w zespole.
Świetnie się bawiłam.
Kiedy byłam w liceum,
uformowaliśmy zespół Chucky.
Członkowie Chucky uwielbiali punk rocka.
Mawiali do mnie: „Nauczymy cię punk rocka”.
Mówili, że mam nosić martensy.
Uczyli mnie, jak się ubierać.
Chodziłam do magazynu, żeby ćwiczyć śpiew.
To miejsce było zaniedbane.
Podłoga się zapadała. Mama wszystko wyremontowała.
Przynieśliśmy instrumenty i graliśmy tutaj.
Świetnie się tu bawiłam, spotykając się i grając ze znajomymi.
W ostatniej klasie liceum, gdy wszyscy zastanawiali się, gdzie będą pracować,
zdałam sobie sprawę, że jako jedyna marzyłam o tworzeniu muzyki,
więc zespół się rozpadł.
Miałam wtedy 20 lat.
Kiedy dorosłam na tyle, żeby móc się utrzymać,
w końcu…
zaczęłam myśleć o ścieżce, którą musiałabym przejść.
Kiedy się obejrzałam za siebie,
zdałam sobie sprawę z tego, że zajmowałam się wyłącznie muzyką.
To była moja ostatnia nadzieja, dzięki której chciałam żyć.
Mogłam wybrać jedną z dwóch dróg. Polecieć za granicę
i zacząć od początku
albo udać się do Tokio i zaryzykować.
Wybrałam Tokio.
Wzięłam wszystkie oszczędności i pojechałam do Ai.
Gorące!
Ale gorące.
AI, PRZYJACIÓŁKA
- Pijasz kawę? - Wypijam jej sporo.
- Naprawdę? - Tak.
Ty zawsze piłaś te bardzo słodkie.
Piłam café au lait.
Pewnego dnia dowiedziałam się, o czym marzy LiSA.
Powiedziałaś, że jeśli nie zadebiutujesz przed 23. rokiem życia,
- przestaniesz śpiewać. - Zgadza się.
Dzieciaki ze szkoły aktorskiej zadebiutowały młodo,
więc 20 lat to dużo.
Odruchowo mówię o zmartwieniach.
To prawda.
Mówię o nich po fakcie.
Zdajesz całe sprawozdania. Zawsze taka byłaś.
Zamiast mówić o swoich zmartwieniach, przekazuję swoje postanowienia.
Mówisz: „Stało się to, więc postanawiam zrobić to”.
- Życzę ci wtedy powodzenia. - Potrzebuję wsparcia.
- Było tak, kiedy przyjechałam do Tokio. - Tak.
Spytałam cię, czy mogę zostać, bo gram tu koncert.
Zgadza się.
Miałam tylko jedną, małą karimatę,
na której obie leżałyśmy.
- Tak. - Był niezły ścisk.
Miałam ze sobą tylko jedno pudełko.
To nie było pudło.
- Miałaś walizkę na kółkach. - Tak?
Przyszłaś z jedną walizką, a trzy pudła dojechały później.
- To była nasza szafka. - Tak!
- Racja! - Właśnie.
- Trzymałam tam ciuchy. - Tak.
Pudełka były szufladami
i trzymałaś tam ubrania.
Nie miałam pieniędzy na pojemniki,
więc były w pudłach.
Racja.
Kiedy przyjechałaś do mnie z tą jedną walizką,
pomyślałam, że wszyscy cię wspierają.
Później jednak dowiedziałam się, że wyjechałaś po kłótni.
Uciekłam z domu.
Nie wierzyłam.
Przecież znam twoją mamę.
Teraz to rozumiem, ale wtedy bałam się, że mnie znienawidzi.
Teraz na pewno twoja mama jest mi wdzięczna.
W końcu dałaś mi schronienie.
Tak.
Babcia przysłała ci te pudła?
Byłam w szoku. Powiedziałaś mi o tym po fakcie.
Gdybyś nie miała za co żyć,
znienawidziliby mnie.
Mówiłam: „Daj spokój!”.
Myślę, że od dziecka wiedziałam,
że życie jest bardzo samotne.
Tak.
YOSUKE HASEGAWA, PRODUCENT
Przez to,
kiedy myślę o przyjaciołach albo bliskich mi osobach,
rozczulam się.
Rodzinę
i zespół
zawsze trzyma się na dystans.
Ja jednak tak nie robię,
bo byłoby mi smutno, gdyby nie było ich obok.
Rozumiem, że w pewnym momencie
to będzie moja osobista walka.
LiSA zajmuje miejsce.
- Do dzieła. - Dobra.
Jesienią 2021 roku
cztery duże projekty filmowe
i telewizyjne były ciągle wydawane.
Świetnie!
Zróbmy to z leżeniem.
Tak jak w przypadku serialu Sword Art Online,
po śpiewaniu piosenki przewodniej przez tak długi czas,
stałam się częścią zespołu produkcyjnego,
dlatego czuję wielką odpowiedzialność.
Wypuścimy cztery piosenki przewodnie,
więc dobrze byłoby popracować nad każdą z nich.
Niektórzy chcą dać coś od siebie i okazywać wsparcie,
więc jeśli damy im szansę być tego częścią…
- To ważne. - Tak.
Czy to na YouTube, czy gdzieś w sieci…
Z dostępem dla każdego.
Tak będzie lepiej.
Dobra.
Rozumiem.
- Zajmiemy się tym. - Dziękuję.
- Mura, podejdziesz? - Jasne.
- Muszę dać ci wykład. - Pewnie.
O co chodzi?
Nie musicie filmować.
Dlaczego zamieściłaś wpis z linkiem do pliku?
Jaki był powód? Nic się nie stało.
Zrobiłam to,
bo ludzie zastanawiali się, o czym jest piosenka „GL”.
Zamieściłam wpis, żeby każdy mógł ją przesłuchać.
Rozumiem.
- Wybacz. - Rozumiem.
To nic.
Już to mówiłam,
ale ważne jest to, żeby mieć na uwadze odbiorców.
Kto słucha piosenek
i czego oczekuje?
Zwłaszcza na Twitterze.
Chciałam dziś udostępnić twojego posta,
ale zaczęłam się zastanawiać, czy tego nie ma na YouTube.
Gdzie to zostało zamieszczone?
Mogę zamieścić post o tym nagraniu?
Jednak nie wiedziałam, gdzie znaleźć ten filmik.
Kiedy jeden wpis na Twitterze
dotrze do ponad miliona moich fanów,
ludzie będą chcieli za to zapłacić.
Do tego dochodzą związane z tym osoby,
które chcą być częścią tego wpisu
i które chcą robić zdjęcia do postów.
Dlatego musisz być ostrożna, publikując cokolwiek.
Przepraszam.
Ale rozumiem twoje intencje.
Będę miała widzów na uwadze.
- Nie mogę mówić: „As you know”. - Co?
- Nie wiem. - O nie.
- Nie o to mi chodziło! - Chwila.
- „As you know”? - Tak.
Nie mogę zakładać, że ktoś coś wie.
Chciała to powiedzieć.
- Przepraszam. - Chciała użyć tego słowa.
LiSA miała to na myśli.
O tym był ten wykład.
- Dobre. - Przepraszam.
Koniec spotkania.
Kręcimy teledysk.
Dziękuję.
Pracowaliśmy wtedy w wielu miejscach
i musieliśmy przestrzegać covidowych obostrzeń.
Wszyscy na całym świecie,
w tym ja,
nie chcieli rezygnować ze swoich aktywności.
Wszyscy próbowali do skutku.
Ciężko było mi wtedy osiągnąć jeden z moich ważnych celów,
koncert w Dome.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jakie mamy opcje,
jeśli chodzi o koncerty w Dome?
Zostanie zniesiony stan wyjątkowy.
- Naprawdę? - Tak.
Ale kolejna fala pewnie uderzy w grudniu.
Albo lokalizacja, albo produkcja.
A co z Gifu? To byłoby dość osobiste wydarzenie.
Myślałem o tym.
- W moim magazynie? - Poważnie?
W twoim domu rodzinnym?
Ile osób tam wejdzie?
Dodałbym przynajmniej jedną nową piosenkę.
Kiedy już będziemy wiedzieć,
jak będzie brzmiała piosenka LiSY…
„Howling”?
…zamysł koncertu sam do nas przyjdzie.
Chciałam wystąpić na stadionie,
takim jak Tokyo Dome albo Nagoya Dome…
by zakończyć pewien rozdział.
Nie nazwałabym tego ukończeniem szkoły,
ale warto odprawić z tego powodu święto, żeby uczcić ostatnią dekadę.
Żeby zakończyć pewien rozdział.
W pewnym sensie to początek nowej mnie.
To początek.
Początek.
POCZĄTEK
Nowa ja.
„New me”?
W takim razie lepiej znaleźć większą otwartą przestrzeń.
Miejsce tak duże, jak Budokan, albo większe.
Poszukajmy takiego miejsca.
Gdybym wymyślił choć jedną linijkę tekstu do „NEW ME”,
wszyscy by się uspokoili.
Dobra. Dokończmy to.
Poszukam miejscówek.
Dziękuję.
Kiedy poznałam panią Kaorin i pana Hasegawę,
pan Hasegawa powiedział:
„LiSA, jesteśmy rodziną”.
Nazywanie nas rodziną miało dla mnie sens.
Gdyby ktoś powiedział: „Jesteś artystką, a my kierownictwem”,
zastanawiałabym się, czym zajmuje się kierownictwo.
Powiedział: „Jesteśmy rodziną. Jestem tatą, to mama, a ty jesteś córką.
Będziemy wspierać marzenie naszej córki”.
Tak powiedział. Według LiSY
była tam mama,
był tam tata,
a ja byłam córką.
Kiedy mierzymy się z problemami, zwołujemy spotkanie rodzinne.
- Prawie ci wyszło. - Wiem.
RYON2, NAUCZYCIELKA EMISJI GŁOSU
Brawo!
Zaczynamy biec.
Odkąd zostałam wokalistką,
nauka tego, jak rozgrzewać publikę na moich koncertach,
i sprawianie, że świetnie się bawią,
stała się dla mnie bardzo ważna.
Dlatego doskonalenie umiejętności wokalnych nie było dla mnie priorytetem.
Podczas pandemii COVID-19
miałam mnóstwo wolnego czasu.
To było zarówno dobre, jak i złe, ale kiedy miałam pusty harmonogram,
zaczęłam się martwić
i pomyślałam,
że jeśli nie zrobię nic podczas pandemii,
wszystko pójdzie na marne.
Dlatego zaczęłam na nowo uczyć się śpiewu
z nauczycielką Ryon2.
Kiedy byłam dzieckiem,
śpiew mnie cieszył. Nie musiałam o niczym myśleć.
Jednak kiedy dorastałam,
przez zmiany w moim ciele i moje uczucia
albo poziom trudności piosenek
ciągle uderzałam w ściany.
Nie wiedziałam jednak,
dlaczego tak się dzieje.
Dzięki współpracy z Ryon2
zdołałam rozwiać te tajemnice.
Teraz kiedy coś się dzieje, kiedy śpiewam,
albo kiedy napotykam ścianę,
potrafię znaleźć sposób,
aby przezwyciężyć trudności.
Teraz potrafię zaśpiewać piosenki, których nigdy nie potrafiłam.
To mnie ekscytuje.
Tylko ona to potrafi.
Jeśli boli cię gardło
albo jeśli masz trudności z wokalem, uśmiechaj się jeszcze szerzej.
Wczuj się w tekst i się oszukuj.
Nie pozwól, aby publiczność zobaczyła zmartwienie na twojej twarzy.
Rób tak…
Nie straciłaś głosu?
- Nie. - Dobra.
Dziękuję.
Ona zawsze czaruje.
To było niesamowite!
Pod koniec reklam myślę: „Zaraz się zacznie!”.
Denerwujesz się?
Myślisz: „To już?”, ale tak nie jest.
To rozprasza nawet podczas rozmowy z przyjaciółmi.
Zaczęło się!
Nieźle.
To boli.
Czy serce nie bije ci szybciej, kiedy Inosuke się pojawia?
Nie.
Co?
- Bardzo różni się od Kirito. - Racja.
Teraz!
To boli.
To Rengoku.
To boli!
- Wybacz. - To boli.
To znaczy, że nadszarpnęłaś tę partię.
Kiedy śpiewa, nadweręża przeponę i żebra.
Ta część ciała ma sporo ruchu.
Jej ciało sztywnieje, żeby mogło się zregenerować.
- Dlatego ciało boli przy ruchu. - To boli.
- W tym roku jesteś w dobrej kondycji. - Zgadzam się.
Bardzo dobrze.
Ciekawe dlaczego.
Do tej pory, kiedy kończyłam występ na żywo,
nie mogłam jeść, bo byłam wykończona.
Zawsze przed trasą mówiłam, że dam radę.
Było ciężko.
Od młodości sądziłam, że z moją energią
jestem w stanie zajść wszędzie.
Do mojego pierwszego koncertu w Budokan
nie zdawałam sobie sprawy z tego, że się wyniszczam.
Nie dbałam o siebie
i wyrządzałam sobie wielką krzywdę.
Wielu osobom sprawiłam kłopot
i wszystkich zawiodłam.
Czułam strach i presję.
W dzień mojego pierwszego koncertu w Budokan
nie czułam się najlepiej.
PIERWSZY WYSTĘP NA ŻYWO W NIPPON BUDOKAN, 2014 ROK
Bałam się
wyobrazić sobie,
że coś może pójść nie tak.
Nikomu o tym nie mówiłam.
Myślałam, że wtedy stracę wiarę w siebie, więc nikomu nie mówiłam.
Jednak kiedy zaczął się koncert,
pomyślałam, że to koszmar.
Śniło mi się to wiele razy.
Mówię o snach, w których tracę głos, a ludzie zaczynają wychodzić.
Współczułam ludziom, którzy przyszli mnie zobaczyć,
ale nie mogłam ich przeprosić ze sceny.
Dziś jest kolejny świetny dzień!
- Pa-chi! - Pa-chi!
Pomyślałam, że nie powinnam uważać tego dnia za najgorszy dzień.
Gdybym przeprosiła ze sceny,
sprawiłabym, że to byłby czyjś najgorszy dzień.
Dlatego nie mogłam przeprosić.
Bardzo przepraszam.
- Bardzo mi przykro. - Nic się nie stało.
- Już dobrze. - Naprawdę mi przykro.
W porządku.
Do tamtego momentu
czułam wielki niepokój związany z utratą czegoś
lub kogoś.
Nie chciałam stracić ani jednej rzeczy.
Nie chciałam stracić ani jednej osoby.
Nikogo nie chciałam skrzywdzić.
Tak myślałam
podczas tworzenia idealnej wizji siebie.
Jednak tamtego dnia
pokazałam żałosną stronę siebie.
Bardzo przepraszam.
Dlaczego przepraszasz?
Bardzo przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
Nie mogłam zaakceptować…
swoich słabości.
Jednak wtedy zaczęłam to robić.
Mogłam się zaakceptować.
Odleciał!
Co to za język? Tajski?
Jest tu tak wiele języków.
Co było najfajniejsze?
Za granicą?
Pod koniec byliśmy w Paryżu i w Hiszpanii.
Spędzaliśmy tam czas, ale przyszła pandemia COVID-19.
Mieliśmy w planie…
JANE, BYŁA MENADŻERKA
…pojechać w trasę po Azji w 2020 roku.
Racja. Nie udało się.
Nie bywaliśmy tam często,
więc chcieliśmy wymyślić sposób na to, aby zaskoczyć widownię.
Jednak widzowie i tak…
Tak.
- …byli zaskoczeni. - Na lotnisku było super.
Tak.
Mogłam to wszystko odczuć na własnej skórze.
Zanim zostałaś częścią ekipy,
nie wiedziałam, jak to jest, kiedy fani czekają na ciebie za granicą.
Myślałam, że czekają na mnie,
bo śpiewam japońskie piosenki anime.
Nie sądziłam, że chodzi o mnie,
a o to, że lubią ten gatunek.
Pomyślałam, że to wspaniała subkultura, ale później…
Jane, rozplanowywałaś
wiele moich solowych koncertów
i pozwoliłaś mi ujrzeć twarze miejscowych fanów.
Dlatego, kiedy myślę o jakimś kraju,
mam w głowie twarze fanów i koordynatorów wydarzeń.
Dziękuję.
Mówiliśmy w tak wielu językach.
¡Hola!
Jestem LiSA. Szczęśliwego nowego roku!
- Musimy to zaplanować na nowo. - Tak.
DZIŚ JEST KOLEJNY ŚWIETNY DZIEŃ
Nadal utrzymuję kontakt z miejscowymi koordynatorami
w różnych krajach.
Rozumiem.
Pytano mnie, czy możliwy jest w tym roku koncert.
Wymieniamy się informacjami
pomiędzy krajami.
Oprócz pandemii trwa też wojna,
więc sytuacja na świecie ciągle się mienia.
Tak.
Jednak ciągle dostaję listy zza granicy.
Dostaję mnóstwo prezentów.
Nie zostałam zapomniana.
Kiedy występuję za granicą,
czuję zaszczyt, że mogę być postrzegana
jako część japońskiej kultury.
Spotkania z fanami zza granicy
uświadamiają mi, że w Japonii jest coś,
co ich cieszy, mimo że ich język, kultura i tryb życia są inne.
Może chodzić o japońskie powiedzenie,
japońską melodię
albo anime, które podoba się Japończykom.
Wraz z ważnymi dla mnie rzeczami
chcę odwiedzać inne kraje,
żeby poznać tam wszystkich
i cieszyć się razem z nimi różnymi aspektami Japonii.
Babcia mawiała:
„Ten kwiat kwitnie na powierzchni wody”.
„Kwitnie tylko w dzień”. Tego mnie nauczyła.
Mówiła, że zakwita, ustawiając się w stronę słońca.
Mówiła, że wyrasta z błota i kwitnie.
Jest coś takiego jak „guren jigoku”.
To pewnego rodzaju kara
w piekle.
Jest tak zimno,
że twoja skóra odpada, a twoje ciało rozkłada się jak kwiat lotosu.
To kara w piekle. Twoje ciało rozkłada się jak czerwony lotos.
Nazywa się „guren jigoku”.
Wzięłam słowo „guren” z „guren jigoku”
i „hana” z „wodnych lilii”, by stworzyć „Gurenge”.
Pierwszy cel osiąga się, kiedy jest się zakrwawionym,
a wodne lilie rosną w stronę nadziei i słońca.
Tak wygląda też moje życie.
Zrozumiałam, dlaczego babcia tak bardzo lubi wodne lilie.
Pa-chi!
Dziękuję!
Co?
Trasa na dziesięciolecie.
Od samego początku mieliśmy kłopoty,
a niektóre koncerty trzeba było odwołać, więc było nam ciężko.
Jednak wszyscy współpracowali,
więc zdołaliśmy stworzyć wspaniałą trasę.
Bardzo się cieszę, że mogłam powiedzieć: „Dziś jest kolejny świetny dzień!”.
Bardzo dziękuję.
Może kiedyś popełniłaś błąd w Budokan,
ale teraz masz czystą kartę.
Cieszę się.
Teraz mogę iść ku finałowi… Proszę, nie płacz!
- Wybacz! - Nie chcę już płakać.
Kaorin ją przytrzymywała.
Bardzo dziękuję.
Byliśmy świadkami niesamowitego koncertu.
Sporo nam zajęło dotarcie do tego momentu.
- Tak. - Znowu idzie zima.
Chodź tu.
Płacz mnie wykończył.
Zdałam sobie sprawę z tego, że nie dotarłam do tego miejsca sama.
Każdego dnia wszyscy na to pracowali,
żeby kolejny dzień był świetnym dniem.
Gdybym działała sama,
nie byłoby mnie tutaj.
Każdy daje mi siłę i pozwala mi być LiSĄ.
Przez te ostatnie dziesięć lat zyskałam sporo przyjaciół.
Świetnie ci poszło.
Dziękuję.
- Pa. - Powodzenia pod koniec roku.
- Dzięki. - Baw się dobrze.
- Wyluzuj. - Dziękuję.
- Pa. - Pa.
- Na razie. - Pa.
Dziękuję.
I jak, Yui?
Dobrze. Mam bluzkę pod spodem.
Uroczo.
YUI, SIOSTRA
Chcę zobaczyć kilka stylów, ale zróbmy najpierw zdjęcie.
- Od czego zaczniemy? - Od tej strony.
Zapomnijmy o dacie wydania i wybierzmy najlepszą.
To jest koszulka.
Ładny wzorek w żyrafę.
Jeśli rozmiar L pasuje na Yui, chłopcy w to nie wejdą.
Jeśli chodzi o rozmiar w pasie… Ten jest duży, tak?
Trudno się robi ubrania.
Nie posiadam podstawowej wiedzy, gdzie coś wcisnąć,
żeby zmienić stylówkę i tak dalej.
Zaproponowałam swoje pomysły
i pracuję nad nimi z moją młodszą siostrą i Haradą.
Robimy to w trójkę.
Dzieliłyśmy się tym, co nam się podoba,
a moja siostra wszystko namalowała.
Nawet jeśli jest w kratę, kolor, który chciałyśmy, został,
więc narysowała to i nam pokazała.
Moja siostra dorastała w tym samym środowisku co ja.
Podobają nam się podobne rzeczy.
Jak to powiedzieć?
Kiedy się czymś zachwyca, dokładnie wiem, o co jej chodzi.
Łatwo mi się z nią porozumieć,
nawet bez słów.
Nawet kiedy wspólnie stworzyłyśmy markę ROY,
niektórych cech naszych ubrań
nie można wyrazić słowami.
Na przykład dla każdego słowo „słodkie” znaczy co innego.
Nosi się to na co dzień.
To twój własny swobodny ubiór.
Bawisz się ubraniami.
Zgadza się.
Wszystko potrafi narysować
i tworzy pewien styl.
Potrafi wyczuć, co mi się podoba,
a co mi się nie podoba.
To bardzo pomocne.
Jest też…
wrażliwa i zauważa
zmiany w moim nastroju i uczuciach.
Więc kiedy mama mnie nie rozumie,
mogę wyżalić się jej i powiedzieć:
„Dlaczego mama nie rozumie?”.
Nadajemy na tych samych falach.
Ona mnie rozumie.
Taka właśnie jest.
Jeśli chodzi o ciuchy…
- Nie mamy jeszcze kostiumów. - Wiem.
Mam to wszystko przy sobie.
Dostałam kiedyś nauczkę.
Przed moim debiutem, kiedy byłam w gimnazjum,
miałam przyjść na zdjęcie portretowe.
Cieszyłam się, bo po raz pierwszy makijaż miał mi zrobić profesjonalista.
Poszłam tam podekscytowana, ale moja twarz zmieniła się nie do poznania.
To normalne.
Zastanawiałam się: „Kto to jest? Moje oczy zawsze tak wyglądały?”.
Dlatego makijaż oczu zawsze robię sama.
- Rozumiem. - Oczy potrafią zmienić całą twarz.
Aby chronić wizerunek LiSY, zawsze sama maluję oczy.
- Ulubione miejsce? - Co?
Miejsce!
- Na przykład w domu. - Łazienka.
- Łazienka w domu? - Każda łazienka.
- Poważnie? - Mogę tam być sama.
Dobra. Niech będzie.
Skąd wzięła się LiSA?
Tak mam na imię.
Tak myślałam.
- Risa Oribe. - Yes.
Mój tata przeglądał imiona i powiedział, że będzie Risa.
Kim byłaś w poprzednim życiu?
- W poprzednim życiu? - Tak.
Bezdomnym kotem.
Ulubiona potrawa?
- Tonjiru. - Wiedziałam, że to powiesz.
Pokrojone.
Oprócz tonjiru często robię zupę miso.
Nigdy nie byłam dobrą kucharką,
ale żeby zbudować odporność przed koncertem,
lepiej wiedzieć, co dokładnie wchodzi w skład dania.
Dlatego zaczęłam sama gotować.
Mam wtedy czas pomyśleć.
Wygląda nieźle.
Przewrócisz?
W obliczu śmierci nie będziemy myśleć o tym,
co osiągnęliśmy sami, a o tym,
jak współistnieliśmy z innymi ludźmi.
Przypomnimy sobie szczęśliwe momenty.
Myślę, że te szczęśliwe wspomnienia
nie będą dotyczyć tego, co osiągnęliśmy sami.
Podczas ceremonii Japan Record Awards
i podczas festiwalu Kōhaku zauważyłam, że przypominają mi się twarze wielu osób,
kiedy jestem szczęśliwa.
Kiedy szczęście ma nadejść,
przypominasz sobie o ludziach, którzy pracowali z tobą
na to szczęście.
Babcia żyje,
ale napisała testament, bo nie wie,
kiedy odejdzie.
Wiem, że ten testament istnieje.
Babcia ma pewnie wiele do powiedzenia,
ale ostatnie słowa, jakie zapisała,
są skierowane do jej syna i córki,
czyli do mojej mamy i jej brata. Napisała:
„Chciałabym, aby oboje żyli w spokoju i szczęściu”.
Kiedy to zobaczyłam,
pracowałam nad piosenką „homura”.
Zrozumiałam wtedy,
że ostatnim życzeniem ludzi jest to, by ci, którzy żyją, byli szczęśliwi.
Nie chcą szczęścia dla siebie,
ale odchodząc, życzą szczęścia innym.
Zrozumiałam to.
Tak.
Dzięki temu osoby, które zostawiamy,
mogą być silne i żyć dalej.
Myślę, że ci, których zostawiają,
odejdą, życząc innym tego samego.
72. NOWOROCZNY FESTIWAL NHK RED & WHITE, 2021 ROK
Rozumiem.
- Nie zaśpiewasz wyżej? - Nie.
- Kończy się tak, że możemy… - Tak.
Moglibyśmy to dodać
w ostatnim fragmencie piosenki.
Dobra. Jako chórek.
Piosenka „NEW ME” wiąże się z koncertem na żywo.
Koncert jest zatytułowany „Eve and Birth”.
Coś, z czym się urodziłam, ma związek z LiSĄ,
ale nie zatraciłam w sobie Risy Oribe przez obecność LiSY.
Są równe.
Tkwiła we mnie jak korzeń w drzewie.
Pęd zaczął rosnąć
i zmierza w nowym kierunku. To taki ogólny zamysł.
Zaczynamy od tego fragmentu?
- Sporo się tam dzieje. - Pewnie.
Od razu wbiłam się w melodię.
- Zmieniliśmy tonację. - Tak.
Gdzie to było?
Brzmi nieźle.
Powinno brzmieć punkowo.
Byłoby super.
Nagle…
Do dzieła.
Przyspieszysz ten fragment?
Dasz radę.
- Nieźle. - Brzmi super.
- Jest tam wszystko, o czym mówiłaś. - Pewnie.
- Podoba mi się ta zmiana. - Jest fajna.
Myślę, że już jest dobrze.
- Gotowe. - To jest to.
Podoba mu się.
- Naprawdę niezłe, co? - Tak.
- Cieszę się. - Hurra!
W chórkach Shota wstawił tekst: „Oribe z miasta Seki w prefekturze Gifu
i Horie z miasta Kani w prefekturze Gifu”.
Oribe z miasta Seki w prefekturze Gifu
Horie z miasta Kani w prefekturze Gifu
Oribe z miasta Seki w prefekturze Gifu
Horie z miasta Kani w prefekturze Gifu
Proszę.
Zawsze powtarzasz,
że istnieje LiSA i Risa Oribe.
Kiedy występuję jako LiSA, muszę mieć zrobiony makijaż.
LiSA nie jest moją własnością.
- Zawsze to mówisz. - Tak.
Aby nie oszukiwać ludzi,
którzy kochają LiSĘ i pokładają w niej nadzieję,
Risa Oribe musi harować.
Ta koncepcja wciąż mnie zadziwia.
Risa Oribe nie jest aż tak nieustraszona.
Na to wygląda.
Risa woli chodzić w luźnych ciuchach
i rajstopach pod spodniami,
bo jest jej zimno.
LiSA nosi kabaretki i krótkie spódniczki.
Jak zwięźle określić LiSĘ?
Nie wydaje mi się,
że to twoja alternatywna osobowość.
Nie.
To ty, ale LiSA jest LiSĄ, tak?
Cóż…
Jeśli chodzi o mój wkład w LiSĘ,
ja jestem ziarenkiem.
Jestem…
wyłącznie wodą źródlaną.
Pragnienia, nadzieje i marzenia innych
kopią to źródełko,
tworząc rzekę i ocean.
A fabuła?
Piszesz mnóstwo fabularnych tekstów.
Zastanawiam się, co czuję, i to wszystko spisuję.
Niektóre rzeczy zrobiły na mnie wrażenie.
To znaczy prawie to samo,
ale kiedyś napisałaś:
- „Jak chcesz żyć?”. - Tak.
Napisałaś też: „Sam zdecyduj”.
Tak.
„Zostałam zraniona, ale moja dusza nigdzie się nie wybiera”.
Piosenka „NEW ME”
nie opowiada
o kłótniach i o łapaniu się za ręce, żeby razem przejść linię mety.
Chodzi o uzgadnianie spraw między sobą,
żeby móc żyć własnym życiem
w pełni.
Jednak każdy człowiek toczy własną bitwę,
aby jego dzień był radosny.
Ponieważ teraz sporo się dzieje,
chcę, żeby ludzie, którzy przychodzą na moje koncerty,
spojrzeli na swoje jutro,
spojrzeli na swoje własne życie, kiedy już wyjdą z koncertu,
i zaczęli tak żyć.
To jest jak przysięga
złożona w sercu.
Taka jest ta piosenka.
Skończyłam.
Spoko kobieta. Wszystko gra.
To tajemnicze i nagłe.
Bycie przytłoczonym
przez koncepcje sprawiedliwości innych osób może siać zamieszanie.
Myślałam sobie wtedy: „Chcę być tą fajną osobą”.
Chyba układam sobie teraz w głowie.
To nie wygląda jak pisanie pamiętnika.
To raczej proces, dzięki któremu znajduję odpowiedzi.
Zapisywanie swoich myśli
pozwala mi wymyślać teksty.
Na przykład,
kiedy wydaje mi się, że w końcu wiem, co nauczyciel chciał mi przekazać.
„Powiedzonka nauczycieli się przydają”.
Dzięki temu, że zapisuję
takie codzienne odkrycia,
powstają teksty piosenek.
Zapisałam pytanie: „Dlaczego jesteś samotna?”.
Sama też sobie odpowiedziałam.
Mam mnóstwo żenujących wpisów.
Kiedy tylko się przed kimś otwieram,
za bardzo skupiam się na atmosferze i na zadowoleniu drugiej osoby,
więc nie mogę przeprowadzić rozmowy, będąc szczerą ze swoimi uczuciami.
Kiedy byłam sama, często spisywałam
swoje uczucia w listach
albo pamiętnikach.
Nadal to robię.
Ciągle spisuję swoje uczucia.
„Bycie młodym jest piękne, ale bycie dorosłym jest fajne”.
Zawsze kończy się pozytywnie.
Myślę, że dzięki temu mogę napisać:
„Dziś jest kolejny świetny dzień!”.
Nie mam nic złego na myśli, ale chcę zarabiać na muzyce.
Chcę spełniać się zawodowo jako LiSA.
Członkowie mojego zespołu to ludzie, którzy mają na uwadze fanów LiSY,
zamiast tworzyć muzykę, którą sami uważają za fajną.
Właśnie tacy
są członkowie mojego zespołu.
Wszyscy ciężko pracują po to,
żeby LiSA odniosła sukces. Ja także.
Sporo mi się dostaje,
bo ciągle zmieniam listę utworów.
To niemożliwe.
Co sądzisz?
Sądzę, że oni wiedzą,
że moje prośby nie są podyktowane
moimi uczuciami czy egoizmem.
Dlatego je rozważają.
Zarówno moje pomysły, jak i opinie innych osób,
przyczyniają się do dyskusji na temat tego, co jest najlepsze dla LiSY.
Chcemy to robić jak najlepiej.
Zespół zastanawia się nad tym wszystkim razem ze mną,
a ja jestem dumna, że mogę z nimi tworzyć LiSĘ.
Gotowa? Osiem.
- Siedem. - Dajesz.
Teraz.
To mój dziewiąty raz.
- Nieźle. - Wspaniale, prawda?
Robiłaś to aż tyle razy?
Nie robiłam tego jednak pod koniec występu
- od koncertu w Budokan. - Nieważne.
- Mój pierwszy koncert w Budokan. - Będzie dobrze.
To było na początku 2014 roku.
Minęło osiem lat, bo mamy 2022 rok.
Było aż tak źle na tym koncercie?
Było źle.
Wszyscy robili tak…
Wtedy potrafiłam śpiewać tylko w jeden sposób,
więc kiedy nie mogłam tak zaśpiewać,
cała piosenka nie wyszła.
Chciałam zaleźć się w domu.
My się bardziej zestresowaliśmy, kiedy zobaczyliśmy jej twarz.
- Kibicowaliśmy ci. - Martwili się o mnie.
Miałaś posępny wyraz twarzy,
więc ci kibicowaliśmy.
Wszyscy się za nią modliliśmy.
Nie można kłamać.
Nie można oszukać tłumu.
To prawda.
Często żałowałam kłamstwa.
Kiedy się kłamie, samemu się najbardziej cierpi.
Brak mi wtedy pewności siebie na scenie.
Rozumiem.
Niektórzy unikają mamy, jeśli mają sekret.
Tak.
Dlatego już dawno zdecydowałam,
że nie będę kłamała.
To może zabrzmieć dziwnie,
ale mam piosenkę pod tytułem „Eien”,
która trafiła na moją debiutancką płytę.
To piosenka o moim tacie.
Siedział obok mnie i powiedział:
„Risa, kocham cię.
Zawsze będę obok ciebie”. Następnego dnia już go nie było.
Nie wrócił do domu.
- Ach, tata… - Zaczęłam myśleć o słowie „zawsze”.
- O to mi chodziło. - Tak się czułam jako dziecko.
- Dlatego nie kłamiesz. - Tak.
Jednak kiedy zadebiutowałam, zrozumiałam,
że słowo „zawsze” opisywało, jak wielką miłość
wtedy do mnie czuł.
Dlatego teraz jestem gotowa spotkać się z moim tatą.
To lekkoduch.
- Jesteś wyrozumiała. - Wybaczam mu.
Czas na ciężką pracę.
- Do dzieła. - Powodzenia.
- Czas na ciężką pracę.
Po moim rozwodzie
sięgnęłam dna także w sensie emocjonalnym,
więc myślę, że było mi bardzo ciężko.
Każdego dnia
przytrafia nam się coś dobrego i coś złego,
ale słyszałam, że dobrze jest wypowiadać na głos to zdanie:
„Dziś jest kolejny świetny dzień”.
Kiedy to usłyszałam,
pomyślałam, że to piękne zdanie.
Dlatego, kiedy wróciłam do domu,
powiedziałam: „Risa, jeśli powiesz na głos,
że dziś jest kolejny świetny dzień, przytrafi ci się coś dobrego”.
Pomyślałam, że jeśli zapamiętamy to uczucie,
te słowa mogą stać się prawdą.
Dlatego dzieliłam się z dziećmi tym, czego się nauczyłam, co poczułam,
dobrymi cytatami, które znalazłam, ale tym, co chciałam zrobić.
Teraz może być ciężko,
ale z pewnością będzie lepiej.
Ludzie rodzą się
z wrodzonym dążeniem do szczęścia.
Życie jest ciężkie, a my się uczymy,
ale byłam pewna, że będziemy szczęśliwe,
więc powiedziałam:
„Powiedz na głos, że dziś jest kolejny świetny dzień”.
Zawsze byłam nadpobudliwa
i śpiewałam wesołe piosenki.
Byłam radosną osobą.
Kiedy one się ze mnie śmiały i pytały, co ze mną nie tak,
czułam ulgę.
To były dla mnie słowa nadziei,
więc jestem taka sama.
Poruszyło cię to piękne zdanie
i dzieliłaś się nim z bliskimi,
dlatego teraz ja dzielę się nim z tymi, których kocham.
Pójdę własną ścieżką.
Wszyscy pójdźcie własnymi ścieżkami!
Niedługo,
w przyszłości, kiedy pory roku będą się zmieniać,
spotkajmy się znowu.
Oto piosenka dla tych, którzy robią wszystko, aby żyć po swojemu!
Dziękuję!
Pokój!
Dziś jest kolejny świetny dzień!
Pa-chi!
W tej chwili
jestem podekscytowana tym, co przyniesie przyszłość.
Będę się zmieniać,
dorośleć i ewoluować.
Będę się tym cieszyć i wymagać od siebie coraz więcej.
Przeżyłam wiele trudnych chwil.
Jednak…
przetrwałam to…
i jestem tu dzisiaj.
Świetnie się teraz bawię.
Nie przestawałam szukać,
zamartwiałam się i nie spieszyłam w znalezieniu odpowiedzi,
dzięki czemu mogę teraz cieszyć się życiem.
Lepiej jest doświadczać trudności.
Myślę, że czeka mnie jeszcze
wiele problemów i trudności w przyszłości,
ale podejmę każde wyzwanie, popłaczę sobie, będę wściekła
i zmierzę się z trudnościami za każdym razem.
Myślę, że wszystko się ułoży.
Szczerze i poważnie.
Nie można uciekać. Jeśli zmierzę się z trudnościami,
wtedy któregoś dnia,
będę mogła powiedzieć, że było w porządku
i że to był
kolejny świetny dzień.
Napisy: Jakub Skiba